Tag Archives: violence

At play – Arunwadee Arunmart

The enfant terrible of contemporary Thai fiction isn’t the best stylist around but she has lost none of her punch since her shocking first novel. MB

เล่น

AT PLAY

light switch

light switch

อรุณวดี อรุณมาศ

ARUNWADEE ARUNMART

TRANSLATOR’S KITCHEN
“นอนลง” เขาสั่งพลางชี้ก้านมะยมเล็กๆ ที่ยังพอมีใบติดอยู่ลงบนลานดิน “ตรงนี้แหละ” ‘Lie down,’ he ordered as he pointed at the ground with a small branch of star gooseberry that still had leaves. ‘Right here.’
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งเพื่อย้ำคำสั่งเมื่อเด็กหญิงมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ The voice was raised again to con- firm the order when the young girl stared at him rather uncomprehending- ly.
เขาใช้ก้านมะยมในมือปัดดินจนเตียนเพื่อแสดงให้เด็กหญิงเห็นพื้นที่ “ตรงนี้” เด็กวัยไล่เลี่ยกันทั้งหญิงชายร่วมสิบคนยืนล้อมเป็นวง เว้นพื้นที่ตรงกลางให้เด็กหญิงและเด็กชายอายุน้อยที่สุดในกลุ่มยืนอยู่ตรงกลาง He used the star gooseberry branch in his hand to smooth out the ground for the little girl to see the patch ‘right here’. Ten children, boys and girls of about the same age, stood in a circle and in the middle of that space were the little girl and a little boy, the youngest of them all. ==

=

Note the modification of the sentence to avoid repeating ‘in the middle of’.

ในวงล้อม เด็กทั้งสองสบตากัน แต่ต่างไม่รู้ความหมายจากแววตาใสซื่อของอีกคน ขณะเดียวกันสายตาทุกคู่กำลังมองเด็กทั้งสองด้วยความคาดหวัง – อะไรสักอย่าง Inside the circle, the two of them looked at each other, but each was unable to read the other’s clear, innocent stare. At the same time, all the others looked at the pair with some sort of expectation.
เด็กชายตัวโตที่ออกคำสั่งเมื่อครู่ดึงแขนเด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมให้ค่อยๆ ล้มตัวลงนอนราบบนลานดินที่ปัดไว้ พร้อมกับออกคำสั่ง “แกนอนลงไปก่อน” The big boy who had just given the order pulled the little girl in the middle of the circle by the arm to make her lie down flat on the ground he had smoothed out and ordered again, ‘Just lie still first.’
สิ้นคำ เด็กหญิงก็นอนหงายอยู่ตรงหน้านั้น เธอมองเห็นดวงตาทุกคู่ รวมไปถึงใบหน้าอาบด้วยรอยยิ้มของเพื่อนรุ่นพี่พวกนั้น พวกเขาต่างพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะดำเนินไปตามขั้นตอนด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ระคนด้วยความหวาดระแวง เด็กหญิงพยายามสดับฟังถ้อยคำเหล่านั้นอย่างตั้งใจ เพียงหวังจะเข้าใจบ้างว่าพวกเขากำลังพูดกันถึงเรื่องอะไร กำลังจะทำอะไร เท่าที่เธอรู้ก็เพียง “นอนอยู่เฉยๆ” ตามคำสั่ง At those words, the little girl lay on her back in front of all. She looked at all those eyes, as well as at the smile-drenched faces of those older friends. They talked about what was going to happen step by step with a feeling of excitement mixed with wariness. The little girl tried her best to listen to what they were saying in the hope of finding out what they were talking about and what they were going to do. All she knew was to ‘lie still’ as ordered.
=
ท่ามกลางความมืดในห้องนอน ยังพอมีแสงสว่างจากโคมไฟฟ้านอกบ้านเล็ดลอดบานเกล็ดเข้ามากระทบม่านซึ่งกั้นระหว่างเตียงนอนของเธอกับอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นเตียงนอนของแม่ เธอนอนมองม่านด้วยความรู้สึกขัดใจ ด้วยมันคือกำแพงขวางกั้นระหว่างเธอกับแม่ สิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นร่างของแม่ซึ่งทำให้เกิดความรู้สึกปลอดภัย เธอนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายและเริ่มมีความรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาทีละน้อย แต่ก็พยายามไม่สนใจและนึกถึงอะไรไปเรื่อยเปื่อย In the darkness of the bedroom, there was enough light from the electric lamp outside the house slipping through the louvers to reach the curtain that parted her bed from her mother’s. She lay looking at the curtain with a feeling of frustration as it formed a wide wall between her and her mother, the only thing that prevented her from seeing her mother which made her feel safe. She kept tossing and turning restlessly and began to feel the need to pee but she tried not to pay attention and think of something else. ==

=

=

=

=

=

เริ่มมีความรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาทีละน้อย is a bit of an overkill: no need to add ‘a little at a time’ to ‘began to feel the need to pee’.

คืนนี้แม่ของเธอจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นในบ้านเพื่อฉลองอายุครบ 5 ขวบของเธอ มีเพื่อนของแม่มากันหลายคน เพื่อนๆ ของเธอก็มากันครบทุกคน เธอมีความสุขกับการได้รับของขวัญ เสียงปรบมือเมื่อเทียน 6 เล่มดับสนิท เมื่องานเลี้ยงเล็กๆ ดำเนินไปได้พอสมควรแก่เวลา เพื่อนๆ ของเธอก็เริ่มทยอยกลับบ้านใครบ้านมัน เหลือเพียงเพื่อนของแม่ไม่กี่คนที่อยู่ฉลองกันต่อจนดึกดื่น Tonight her mother had organised a small party in the house to celebrate her fifth birthday. There were several of her mother’s friends. Her own friends had all come. She was happy to receive presents, and applause when the six candles were blown out. When the small party had run its course, her friends had gone back home one after the other, leaving only a few of her mother’s friends to go on partying until late at night. ==

=

[Six candles for a fifth birthday? That’s what the text says. Actually, some uncouth farang tribes do add an extra ‘one to go on’.]

แม่ส่งเธอเข้านอนเมื่อเลยเวลานอนตามปกติไม่นานนัก แม่นั่งอยู่ข้างตัวเธอเมื่อตอนกล่าวคำอวยพรให้ เธอมีความสุขที่สุดแม้ว่าปีนี้พ่อจะมาร่วมอวยพรด้วยไม่ได้ เพราะ “พ่องานยุ่ง” Her mother had taken her to bed a little past the usual hour. She had sat beside her as she gave her her blessings. She was utterly happy, even though this year her father didn’t join in because ‘dad has work to do’.
แม่กระชับผ้าห่มให้แล้วก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ เธอยิ้มให้แม่ด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุข แม้จะได้กลิ่นฉุนๆ ของเครื่องดื่มซึ่งไม่อนุญาตให้เด็กดื่มโชยมาจากลมหายใจของแม่ ก็ยังเป็นลมหายใจที่ให้ความอบอุ่นล้ำลึก Mum had tucked her in and then bent down and kissed her gently on the cheek. She had smiled at mum with a feeling of bliss. Even though the smell of drink forbidden to children that came out of her mother’s breath was pungent, it was still the breath that gave her warmth deep inside. ==

หอมแก้ม: Thais don’t kiss cheeks to show affection; they sniff them.

แม่กล่าว “ราตรีสวัสดิ์” แล้วผละจากเตียงไป Mum had said ‘Goodnight’ and then risen from the bed and left.
เธอหลับตาลงเมื่อร่างแม่ลับม่านไฟในห้องใหญ่ก็ดับวูบลง She had closed her eyes when mum disappeared behind the curtain and the light in the bedroom went off. ร่างแม่: ‘the body of the mother’; this would sound ridiculous in English.
ดึกมากแล้ว…เมื่อเธอตื่นขึ้นลืมตาโพลง เริ่มปวดฉี่มากขึ้นทุกทีๆ แต่ไม่กล้าลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำคนเดียวด้วยความกลัวตามประสาเด็ก เธอจะรอจนกว่าจะได้ยินเสียงแม่พลิกตัวแรงๆ หรือไม่ก็เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ดังขึ้น จึงจะเรียกแม่ Much later at night, when she woke up and opened her eyes wide, she felt a pressing need to pee but didn’t dare get up to go to the bathroom alone because the little child she was was afraid. She’d wait until she heard her mother toss around or else the alarm- clock ring to call her. เริ่มปวดฉี่มากขึ้นทุกทีๆ: another absurd formulation (‘began to want to pee increasingly every time’), that needed to be rewritten.
เธอนอนกลั้นอยู่อย่างนั้น ตาเพ่งมองผ่านม่านกั้นห้องอย่างชั่งใจ ความมืดทำให้เกิดความรู้สึกหวาดๆ และนึกถึงภาพต่างๆ ที่เคยได้ยินมาว่าน่ากลัวนัก ยังความเงียบอีกนั้นเล่ามันทำให้เธอได้ยินเสียงประหลาดๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งเสียงหนูวิ่งกุกกักๆ เป็นครั้งคราวแถวหลังตู้ และเสียงกรนเบาๆ ของแม่ซึ่งฟังคล้ายจะขาดห้วงลงทุกที She lay holding back like that, her eyes peering through the curtain partitioning the room, thinking things over. The darkness scared her and prompted various pictures she had heard were scary. And the silence made her hear strange sounds more sharply, the pattering of mice at times behind the wardrobe and mum’s light snoring which sounded as if it would fail to resume with every breath. ชั่งใจ: to consider carefully, weigh (possibilities), deliberate, think things over.
แต่เมื่อตั้งใจฟัง เสียงแม่กลับเหมือนกำลังถอนหายใจถี่ๆ และมีเสียงพูดคล้ายคนละเมอฟังไม่เข้าใจว่าแม่พูดอะไร บางทีแม่อาจจะตื่นแล้ว But upon listening intently, mum sounded as if she kept holding her breath and also was talking in her sleep, uttering words she couldn’t understand. Maybe mum was already awake.
ไม่นานเกินกลั้น เธอตัดสินใจเดินฝ่าความมืดไป… Before she could hold back no long- er, she decided to brave the darkness.
=
เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ พลางยื่นมือมาปลดตะขอกางเกงของเธออย่างรวดเร็ว Another older boy moved near her and then sat down beside her and stretching his hand undid the clasp of her trousers swiftly.
“จะทำอะไรเค้า…” เธอสงสัย ‘What are you doing?’ she wonder- ed.
เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นว่ารำคาญเต็มที He looked up at her with eyes that showed irritation plainly.
“อยู่เฉยๆ เถอะน่า” ‘Keep still, will you.’
เสียงนั่นแสดงอำนาจ There was power in that voice.
“ทำอะไรให้ดูหน่อย” เขาพูดต่อ มือก็พยายามแกะมือน้อยๆ สองมือของเธอที่ปิดป้อง ‘We must get a better view,’ he added as his hand tried to unclasp the little hands pinned in protection.
“จะถอดทำไม” เด็กหญิงถามอีก แต่เขาไม่สนใจตอบต่อไปแล้ว กางเกงตัวเล็กๆ ของเด็กหญิงถูกดึงออกพ้นขาติดมือเขาแล้วก็ไปวางแหมะอยู่ปลายเท้าของเธอ เขายิ้มให้เธอและบอกว่า “จะลองเล่นคนเอากัน ‘Why do you want to take them off me,’ the little girl asked, but he was no longer interested in answering. The small trousers of the little girl were pulled off her legs by his hands and then dropped at her feet. He smiled at her and told her, ‘We’ll play screwing.’ ==

=

เอากัน: to make love, have sex, mate. In colloquial slang, ‘to screw’.

สิ้นคำ เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่ล้อมวงอยู่ก็ดังขึ้นอย่างชอบใจ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด At those words, delighted laughter broke out all around, but she suddenly felt as if she was a curiosity.
“เบาๆ หน่อย เดี๋ยวใครมาได้ยิน” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเตือน เสียงหัวเราะจึงค่อยเงียบลง กลายเป็นเสียงพูดอ่อยๆ ของใครอีกคน ‘Not so loud or someone will hear us,’ one friend in the group warned. The laughter thus died down, replaced by the meek voice of another one of them.
“เร็วสิ เดี๋ยวใครมาเห็น…” ‘Hurry up or someone might see…’
“จริงด้วย เดี๋ยวอดดู” อีกคนเสริมขึ้น ‘That’s right … and we won’t see anything,’ another added.
เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นจึงรีบถอดกางเกงของเด็กชายคนเล็กอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ได้รับการขัดขืนจากเด็กผู้ชายแต่อย่างไร The older boy thus took the little boy’s trousers off in a jiffy. The little boy didn’t oppose any resistance.
รีบ…อย่างรวดเร็ว is pleonastic and เพราะ is not needed either.
เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นจูงมือเด็กชายเข้ามาชิดเธอ และกดไหล่ให้นั่งลง สองมือของเธอยังปิดป้องของสงวน There was another round of applause when the older boy brought the little boy to her and, pushing on his shoulders, made him sit down next to her, who was still protecting her crotch with her hands.
=The last sentence reads literally as ‘Her two hands were still protecting her untouchables’.
“ทำอย่างที่พี่สอนนะ” เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นกำชับ ‘Do as I told you, okay,’ the older boy instructed.
“ฮื่อ” เด็กชายตัวเล็กพยักหน้ารับรู้ แล้วทำตามคำสอนเท่าที่พอจำได้ เด็กหญิงทอดตามอย่างแปลกใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น The little boy grunted and nodded in acknowledgement and then acted according to what he remembered of what he had been told. The little girl looked with wonder at what was happening.
เมื่อเด็กชายล้มทับไปทั้งตัว เธอดิ้นเพราะรู้สึกหนัก อึดอัด หูยังแว่วคำถามของเด็กชายที่ถามเพื่อนรุ่นพี่คนนั้น “แบบนี้ใช่มั้ย” When the little boy fell on top of her, she struggled because she felt oppressed by the weight. She heard the little boy ask the older boy, ‘Like this, right?’
“เออ…” เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นโพล่งออกมา ‘Yeah…’ that older friend said heed- lessly.
ในเวลาเดียวกัน เธอดิ้นรนและทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เพื่อนรุ่นพี่อีกคนเห็นไม่เข้าท่าจึงรีบดึงตัวเด็กชายคนเล็กออกไปพร้อมกับตวาดว่า “มึงไม่เป็นเลยนี่หว่า At the same time, she struggled and made as if she was about to cry. Another older boy saw that this wouldn’t do so he hastily pulled the little boy off her, shouting at him ‘You’re no good, you twit!’ ไม่เข้าท่า: unseemly, inappropriate, senseless, idiotic, ill-timed… หว่า or นี่หว่า is always a mark of coarseness in speech and calls for a swearword…
จากนั้นเขาก็รีบถอดกางเกงเพื่อปฏิบัติการด้วยตนเองโดยมีเพื่อนอีกสองคนช่วยจับแขนขาของเด็กหญิงขึงเอาไว้ After that he peeled off his own trousers to perform himself while two friends pinioned the arms and legs of the little girl. …Otherwise, หว่า means ‘bare’, ‘void’, ‘vacant’.
เด็กหญิงดิ้นรนเมื่อถูกกดทับอีกครั้ง เพื่อนๆ ต่างส่งเสียงเชียร์ หัวเราะ และปรบมือกันอย่างสามัคคี เพียงอึดใจเสียงเชียร์ก็เงียบลง The little girl struggled when she was covered again. The friends all around were cheering, laughing and applaud- ing in solidarity. A moment later, the cheers hushed.
เด็กหญิงร้องไห้จ้าเสียงดังๆ ออกมา ทุกคนในที่นั้นมองหน้ากันเหลอหลาแล้วแตกกระจายออกจากวงล้อมเหมือนมดแตกรัง วิ่งหนีเสียงร้องไห้ของเธอไปคนละทิศละทาง The little girl burst out crying. They all looked at one another in alarm and then scattered like ants out of an anthill, fleeing from her bawling in every direction.
เหลือเพียงเด็กหญิงนั่งร้องไห้ด้วยร่างกายท่อนล่างเปล่าเปลือย มองดูเด็กชายตัวเล็กซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่วิ่งโทงๆ มือข้างหนึ่งถือกางเกงและอีกข้างถือก้านมะยมเหี่ยวๆ Left behind was the little girl who sat crying, the lower part of her body naked, looking at the little boy who was the last to run away, one hand holding his trousers and the other the withering small branch of star gooseberry.
=
เธอควานหาชายผ้าม่าน เปิดมันขึ้นและลอดตัวผ่านไปอย่างแผ่วเบา She fumbled for the hem of the curtain, pulled it open and slipped through quietly.
พับม่านออกไป เธอมองไปที่เตียงของแม่ เสียงของแม่ยังดังอยู่เช่นเดิม ทำให้เธอคิดว่าแม่กำลังตื่นอยู่ เธอมองเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างบนเตียงได้ไม่ชัดเจนและทำให้ใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย จึงพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความมืด Past the curtain, she looked at her mother’s bed. Her mother’s voice could still be heard as before, making her think mum was awake. She could see dimly some movement on the bed and this filled her mind with suspicion, so she tried to further adjust her eyesight to the darkness. ==

พยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความมืด (tried to adjust her eyesight to get used to the darkness): this is silly without ‘further’: she has been in the dark all this time.

ในที่สุดเธอมองเห็นสวิตช์ไฟเรืองแสงอยู่ในความมืด เธอเขย่งเท้าใช้นิ้วมือเล็กๆ จิ้มลงที่สวิตช์ไฟ Finally she saw the switch glowing in the dark. She sprung on tiptoe and with her little fingers pressed the switch.
พร้อมกับเสียง “แก๊ก” ห้องนอนใหญ่ก็สว่างพรึ่บขึ้นทันที With a click, the whole bedroom burst into light.
เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งตลอดทั้งร่างเปล่าเปลือย แม่ของเธอนอนอยู่ใต้ร่างของเขา สีหน้าและแววตาของแม่ตื่นตระหนกไม่แตกต่างไปจากเธอ She saw a man whose entire body was naked. Her mother lay beneath that man. Her face and eyes were as panicky as her own.
“แม่!” เธอเรียกได้เพียงเท่านั้น ‘Mum!’ was all she could utter.
“ออกไป!” เสียงผู้ชายคนนั้นกราดเกรี้ยวแววตาและใบหน้าถมึงทึง “เข้ามาทำไมวะ … คนเขาจะเอากัน” ‘Get out!’ the man shouted, his eyes and face angry looking. ‘Why did you come in here? Can’t you see we’re screwing?’
= ‘Lein’ in Chor Karrakeit 32, 1997
Arunwadi Arunmart, 38, was hardly 21 when her first novel of a provincial girl playing with her own blood (La Voix du sang) shocked the straight-laced
and earned her a youthful following.
Since then, her merciless short stories
and poems have confirmed
her fiendish reputation.
.arunwadi

I wish I were a skunk instead of you lot – Natthakan Limsathaporn

A memorable female hedonist character; a deftly twisted plot; a swinging way with words reminiscent of ’Rong Wongsawan’s: it would have taken very little for this short story dealing with the taboo topic of rape in the family to achieve classic status, had the author not shown post-modernist zeal by awkwardly talking shop instead of letting his narrator get on with the story-telling. MB

กูอยากเป็นหมา

แทนพวกมึง

I wish I were a skunk

instead of you lot

ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร

Natthakan Limsathaporn

TRANSLATOR’S KITCHEN
1 1
เหล้ากลมแรกพร่องลึกลงไปมาก รินอีกไม่กี่ทีน่าจะหมด There isn’t much left of the first bottle. Another few shots and it’ll be empty.
“เรื่องมันยาว” เขาพูดห้วนๆ ‘It’s a long story,’ he says gruffly.
“ค่อยๆ เล่าก็ได้ โลกนี้เหล้าไม่มีวันหมด” ข้าพเจ้าแย้ง ‘Take your time telling it. In this world, there’s no dearth of liquor,’ I counter.
เรานั่งกินเหล้าท้าแดดเที่ยงจนบ่ายมากแล้ว อากาศยังร้อนอ้าว ลมนิ่งเหมือนตาย อาศัยใบบังต้นมะขามท้ายซอยหมกร่มอยู่ในนั้น We sit drinking in defiance of the midday sun well into the afternoon. The air is still sultry, the wind as good as dead. We shelter under the thin leaves of the tamarind tree at the end of the lane. o

อาศัยใบ…หมกร่มอยู่ในนั้น: literally, ‘stay in the shade of the leaves’.

ข้าพเจ้าพบวีระโดยบังเอิญเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนแรกข้าพเจ้าก็เรียกชื่อเต็มของเขา แต่พอรู้จักมักคุ้นกันมากขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่มันอยู่ไกลก็ขยับเข้ามาใกล้ คนอื่นๆ ในชุมชนนี้เรียกเขาว่า  ‘ดำ’ แต่สำหรับข้าพเจ้า เขาอนุญาตพิเศษให้เติมยศนำหน้าได้ จะเรียกอะไรก็ได้ตามแต่จะเรียก ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าเรียกเขาว่า หมาดำ เพื่อเสริมบุคลิกบอกลักษณะตัวตนตรงกับฉายา เมาเหมือนหมา I met Weera by chance several months ago. At first I called him by his name, but when you get increasingly familiar, whatever is far draws near. The others in this community call him Black, but in my case he allowed me especially to add whatever title I chose to his name. Since then I’ve been calling him Black Skunk to add to his personality the distinctive feature that goes with the saying ‘drunk as a skunk’. The alliterative เมาเหมือนหมา (mao muean ma) called for the equivalent English expression, ‘drunk as a skunk’. Thus หมาดำ (Black Dog) becomes Black Skunk – with the added bonus of the meaning of ‘skunk’ in British slang (a thoroughly contemptible person) if not in American usage (potent pot).
“ร้อนพรรค์นี้ฝนพลัดดอกลงบ้างก็ดี” พูดขึ้นลอยๆ เหมือนควานหาอะไรสักอย่าง ‘With this heat, rain falling on flowers would be good’ is said idly like smoke in search of a way up. หาอะไรสักอย่าง: literally, ‘in search of something’.
หมาดำเช็ดหลังมือที่หน้าผาก ถูลงสองข้างแก้ม หน้ามันเหมือนเคลือบ Black Skunk sweeps the back of his hand over his brow and both his cheeks, his face like enamel.
ข้าพเจ้าเองก็เริ่มมึน เหล้าร้อนเหมือนไฟ แดดร้อนเหมือนเผา เหงื่อซึมซิบๆ I myself am beginning to feel tipsy, the liquor hot as fire, the sun hot as a furnace, sweat oozing out.
“เรื่องมันน่าบัดสี เล่าให้ใครฟังเขาก็ว่าคนบ้านนี้อุบาทว์ทั้งบ้าน” ‘The story is indecent. Whoever hears it says everyone in this house is depraved.’ น่าบัดสี: disgraceful, shameful, indecent
หมาดำเอนหลังพิงโคนมะขาม ยืดขา แก้วเหล้าข้างตัว ข้างหน้ามีปลาดุกย่างวางอยู่บนถุงพลาสติก น้ำเปล่าคนละขวด ไม่มีน้ำแข็ง โซดา หรืออะไรที่รกตามากกว่านี้ Black Skunk reclines his back against the trunk of the tamarind tree, stretches out his legs, his glass by his side. In front are a fried catfish on its plastic bag, one bottle of water each, no ice, soda or anything more offensive to the eye. อะไรที่รกตา: also, ‘an eyesore’.
พ้นเงามะขามมองไกลออกไป แดดร้อนจนดูเหลว ไหลเยิ้มผู้คน แมว หมา รถเข็น บ้านทุกหลัง ไหลลามทุกสิ่งในสายตา Way beyond the tamarind tree the air is so hot it looks liquid, oozing out of people, cats, dogs, cars, all houses, spreading over everything in sight.
“ตอนนี้ผมติดเหล้าอย่างแรง ติดอย่างที่เรียกว่าตื่นขึ้นมาต้องกินเหล้า ไม่กินไม่ได้ มือไม้มันสั่น ไม่มีแรง งานก็ไม่ได้ทำมาเป็นปีแล้ว ไม่มีใครจ้าง ความรู้ที่เรียนมาก็ลงขวดหมด ไม่มีที่ไป และไม่รู้จะไปไหนด้วย อยู่ไปวันๆ บ้านหลังนี้พ่อซื้อไว้ตั้งแต่เราสองคนยังเด็ก อ๋อ…ผมลืมบอกไปว่า มีน้องสาวอีกคน แต่มันหนีไปอยู่กับผู้ชายตั้งแต่ผมเรียนจบใหม่ๆ หายไปเกือบ 2 ปีถึงกลับมา กลับมาอยู่บ้านไม่นานก็เป็นเรื่อง” ‘Now I’m totally dependent on booze, must have a drink when I wake up. Can’t do without. My hands shake. Got no strength left. Haven’t done a bit of work in a year. Nobody wants to hire me. All I ever learned has sunk into the bottle. I got nowhere to go and don’t know where to go either. I live a day at a time. This house, my father bought when the two of us were still young. Yeah right, forgot to tell you I have a little sister, but she ran away with a man when I was just done with my studies. She went missing for about two years and then turned up again. She wasn’t back in the house for long before there was trouble.’
หมาดำหยุดชั่วขณะ รินเหล้าลงแก้ว หักหางปลาดุกย่างเคี้ยวตุ้ยๆ ซดเหล้าเข้าปาก เปิดขวดดวดน้ำตาม Black Skunk marks a pause, fills up his glass, breaks off a piece of fish and chews it noisily, takes a swig, opens the bottle of water and guzzles some as a chaser.
“พ่อแก่แล้ว ตอนนี้ 66 แม่ก็ 50 กว่า อ่อนกว่าพ่อ 10 กว่าปี แม่เป็นคนสวย ถ้าให้ผู้หญิงอายุไล่เลี่ยกันทั้งชุมชนมายืนเรียงกันต้องชิดซ้ายให้แม่” ‘Dad’s old. He’s sixty-six now. Mum’s fifty plus, more than ten years younger. She’s pretty. If you lined up all women her age in the community, they’d have to step aside for her.’
“ปานนั้น” ข้าพเจ้าเย้า ‘Oh, really?’ I jibe.
“ผมไม่ได้โม้ ผิวน้ำผึ้ง เอวคอด ตาคม นมใหญ่ สะโพกผาย คุณคิดดูเอาเอง คน 50 กว่ายังเช้งกระเด๊ะขนาดนั้น น้องสาวหน้าตาเหมือนแม่เดี๊ยะ ส่วนผมถอดแบบพ่อ ตัวเล็ก ผอมบาง แขนขาเรียวเก้งก้าง” ‘I’m not bullshitting. Skin like honey, slim waist, round eyes, big breasts, ample hips. Figure it out for yourself, a woman in her fifties that alluring. My sister’s the spitting image of mum. As for me I take from dad, small-set, light-weight, and those gangling arms and legs.’
ลมวับมาวูบหนึ่ง พอเห็นแดดไหวริกริก A sudden windblast shimmers the air.
ข้าพเจ้ารินเหล้าลงในแก้วหมาดำจนหมด กดรีโมตรถยนต์ที่จอดห่างจากต้นมะขามไม่กี่วา พลางว่า “เก็บเหล้าดีไว้ขวดนึงให้หมาดำ” I pour the last of the liquor into Black Skunk’s glass, click on the remote of the car parked a few yards away as I say ‘I kept a good one for you’.
พูดทิ้งประโยคนั้นแล้วลุกเดินไปที่รถ เปิดประตู หยิบเหล้าในกล่องดำนั้นมา คำนวณว่าพอหมาดำกรึ๊บเหล้าในแก้วหมด เขาน่าจะวกเข้าเรื่อง Saying no more, I get up, walk over to the car, open the door, take the bottle in the black box, figuring that by the time he’s downed his glass, Black Skunk will be ready to get on with the story.
เป็นไปตามที่คิด พอข้าพเจ้ายื่นเหล้าขวดใหม่ให้ หมาดำแกะกล่อง จับขวด บิดเกลียวฝากระถอกคลั่กๆ ลงแก้ว It’s as I thought. As soon as I offer him the new bottle, Black Skunk opens the box, grabs the bottle, unscrews its top and has liquid gurgle down his glass.
“จอห์นนี่ แบล็กด็อก” พูดแล้วหัวเราะคักๆ ก่อนสาดเข้าปากเกลี้ยงแก้ว ‘Johnny Black Skunk!’ he says and cackles a laugh before downing the glass.
“มีเหล้าดี…ก็มีเรื่องเด็ด เรื่องแย่เม็ด เรื่องคนเย็ดกัน” ‘With good booze … comes a great story, a mother-fucking story of people fucking.’ แย่เม็ด: polite misspelling of a widespread swearword (เย็ดแม่), if not practice.
เขาดัดเสียงทำนองเป็นเพลงลูกทุ่ง ราวกับว่าเรื่องที่เขาจะเล่าต่อไปนั้นมันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด He modulates his voice as if it’s a folk song, as if the story he’s about to tell is of no importance whatsoever.
หมาดำชี้ไปที่ห้องแถวหลังสุดท้ายที่มีไม้ไต่คลุมรกครึ้ม เบิกทางเป็นโพรงพอลอดหัวเข้าบ้าน He points at the last shop house which has a low archway of wild climbers leading to the main door.
ข้าพเจ้าหรี่ตามองฝ่าไอแดดที่ลามคลุมห้องแถวชั้นเดียวต่อฝายาวติดกัน 30 กว่าหลังคาเรือน สองฟากคั่นด้วยถนนกว้างไม่เกิน 4 เมตร จากสภาพพอนึกเห็นบรรยากาศหาเช้ากินค่ำของแต่ละครอบครัว คนกับเด็ก หมากับแมว รถเข็น มอเตอร์ไซค์ รถขายเร่ที่เป็นเหมือนตลาดเคลื่อนที่มาบริการถึงหน้าบ้าน เปลี่ยนเสียงลำโพงสลับกันไป มีทั้งขายผลไม้ กับข้าว ไก่ หมู เนื้อ ปลา ปลาหมึก กุ้ง หอย ของสด ของแห้ง I squint through the sunlight spreading over the more than thirty single-storeyed shop houses on either side of a lane less than four metres wide. From their condition you can guess the hand-to-mouth existence of each family, parents and children, dogs and cats, cars, motorcycles, hawking vans that are like moveable markets right at your doorstep, one loudspeaker after another, selling fruit, foodstuffs, chicken, pork, fish, squids, shrimps, oysters, fresh food, dry foods.
“ได้เงินจากพนันบอล 2,000 ผมชวนเพื่อนสนิทมากินเหล้าที่บ้าน วันนั้นพ่อไม่อยู่ รู้สึกว่าจะไปงานศพญาติห่างๆ ที่ราชบุรี เหลือแต่แม่อยู่บ้าน ก็ดี จะได้ไม่เปลืองเหล้า ผมกับเพื่อนกินเหล้า แม่กินเบียร์ ตกดึกเมาได้ที่ ร้องเพลงคาราบาว ลุกไปเยี่ยว กลับมานั่นกินต่อ ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน ตื่นขึ้นมาอีกทีเพื่อนไม่อยู่แล้ว ลุกเดินไปห้องน้ำ ผ่านหน้าห้องแม่เห็นประตูแง้มอยู่ แค่จะถามว่าเพื่อนกลับไปตอนไหน” หมาดำกระถอกเหล้าลงแก้ว ดื่มอึกใหญ่ ‘I got two thousand baht gambling on soccer so I had a buddy of mine over for drinks at my place. That day dad wasn’t there. I think he’d gone to the funeral of some distant relative in Ratchaburi. Only mum was home. Just as well: we wouldn’t have to share the hard stuff. My friend and I drank it, mum drank beer. At nightfall we were nicely soused, sang Carabao songs, got up to pee, came back and sat down to more drinking, I don’t know when I fell asleep. When I woke up my friend was gone. I got up to go to the loo. As I walked by mum’s room, I saw the door was slightly open. Just wanted to ask when my friend had left.’ Black Skunk pours himself another glass and takes a big gulp. Note as you read along the various ways to translate เหล้า (repeated almost thirty times): alcohol, booze, liquor, drink, the hard stuff, bottle, another glass…
“รู้ไหมผมเห็นอะไร” ไม่ทันแท้แต่ข้าพเจ้าจะคิด “ไอ้เอี้ยนั่นกำลังแย่เม็ดอยู่ แม่เอากับมันตอนผมหลับ” ‘You know what I saw?’ Before I can even think… ‘They were fucking. Mum was at it with him while I slept.’ แย่เม็ด: here we go again! And the same goes for ไอ้เอี้ย instead of ไอ้เหี้ย (bastard, skunk, fucker…).
ข้าพเจ้าเห็นลูกตาสีขุ่นของหมาดำกระตุก 2-3 ครั้ง เหมือนปรับภาพที่ขยับเคลื่อนขึ้นลงให้คมชัด เรื่องลับเมื่อถูกรู้เห็นมันก็ไม่ใช่ความลับ I see Black Skunk’s murky eyes twitch two or three times as if to adjust the focus of a picture moving up and down to make it clear. A scene with a witness is no longer a secret.
หมาดำขากเสลดในลำคอถุยทิ้งข้างตัว Black Skunk clears his throat and spits sideways.
“ผมพุ่งเข้าไปในห้องราวกับถูกถีบ เห็นแม่เปลือยเต็มตา นอนอ้าซ่า หน้าท้องขยับเคลื่อนขึ้นลง หายใจระทวย ทุรนทุรายเหมือนคนจะตาย” ‘I dived into the room as if propelled by a kick in the arse, saw mum stark naked, lying there wide open, her belly moving up and down, breathing hard, struggling as if she was about to die.’
“เพื่อนเราเผาเรือน” ข้าพเจ้าพูดสรุป ‘Your friend had set the house on fire,’ I conclude.
“คนมันเอี้ย ไอ้สัตว์หมา แม่ก็ระยำ ยอมแหกขาให้มันยีเห็ด ‘That fucker! That dirty skunk! And my mum too, willing to spread her legs for him to plough!’ ยีเห็ด: a variation on the same theme. Oh, for f..k’s sake!
หมาดำถอนหายใจแรงติดๆ กัน กระถอกเหล้าลงแก้ว กระดกเกลี้ยง จิบน้ำในขวดพลาสติกกลั้วคอ แล้วเล่าต่อ Black Skunk heaves repeated sighs, replenishes his glass, downs it, grabs the bottle of water and brings it to his mouth and then goes on with the story.
“พอเห็นผม สองคนนั่นตกใจเหมือนเห็นผี ทีนี้มือตีนมั่วไปหมด ผมตัวเล็กกว่า สู้มันไม่ได้ ตอนหลังมันถึงบอกว่าคืนนั้นไม่ได้ทำอะไรผมเลย แค่ผลักออกไปเฉยๆ ผมเซไปกระแทกกับเหลี่ยมเสาเอง ‘When they saw me, they were shocked as if they’d seen a ghost. My legs and arms were like jelly. I was smaller, couldn’t fight him. Afterwards he told me that night he didn’t do anything to me, just pushed me out. ’Twas I lost balance and crashed against the angle of the pillar. ทีนี้ (now, right now/then, at this moment) need not be translated here.
“แม่ไม่พูดอะไรเลย เก็บปากเงียบเหมือนยอมรับผิด เพื่อนกลายเป็นผัวแม่ ผมเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อกับแม่รบกันอยู่วันสองวัน สุดท้ายแม่ตัดสินใจเลิกกับพ่อ ย้ายออกจากบ้านไปอยู่กับผัวใหม่ที่ต้นซอย พอเหลือเราแค่สองคน พ่อกินเหล้าหนักขึ้น บางวันไม่มีเงินกินข้าว พ่อก็เอาตัวรอดด้วยการไปขอข้าวแม่กิน ขอเงินบ้าง เพื่อนผม เอ่อ…เอ่อ จะเรียกว่าผัวแม่หรือพ่อเลี้ยงดีนะ มันพูดเจ็บๆ ตอกใส่หน้าพ่อ ทั้งดูถูก ถากถาง ก็เข้าใจมันเหมือนกัน มันกล้ารับผิดชอบในสิ่งที่มันทำ นอกจากหาเงินเลี้ยงแม่แล้ว ยังเจียดเงิน เจียดข้าว เจียดปลาให้ผัวเก่าของแม่อีก ใครๆ ก็ว่ามันโง่เหมือนควาย แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น” ‘Mum didn’t say anything, kept her mouth shut as if admitting guilt. My friend became her husband. I told my dad. Dad and mum fought it out for two days. Finally mum decided to leave dad, left the house to go and live with her new hubby up the lane, leaving the two of us alone. Dad drank even more. Some days there was no money for food. Dad coped by asking mum for food, and money sometimes. My friend, uh … huh, what should I call him? Mum’s husband? Stepfather? It hurts either way. He had insulted dad, despised him, was sarcastic with him. I understand him all the same: he had the balls to take responsibility for what he’d done. He doesn’t only take care of mum; he gives some pittance to her former husband. Everybody says he’s stupid as a buffalo. But the story didn’t stop there.’
ข้าพเจ้านึกถึงเรื่องเศร้าที่มักลงเอยไม่ค่อยดีนัก น้อยเรื่องจะจบลงด้วยความสุข I think of a sad story that won’t end well. Few stories end in happiness.
“อีนวล น้องสาวกลับมา หลังจากอาศัยรูปร่างหน้าตาดีมีผัวไปทั่ว พอไม่มีใครเอาแล้วมันกลับมาอยู่บ้าน อ้างว่ากลับมาดูแลพ่อ พ่อก็เอาแต่กินเหล้าเมาทุกวัน ผมก็เมา ต่างคนต่างเมา เรื่องมันเส็งเคร็งหนักขึ้นไปอีก” ‘Nuan, my sister, came back. After using her good looks to collect boyfriends, when she ran out of them she ran back home, claiming she’d come to take care of dad, dad who only drank and was drunk every day. And so was I, each in his corner. The story became even lousier.’
เงยหน้าขึ้น ถอนหายใจทิ้งแรงๆ 2-3 ที Looking up, he again heaves repeated sighs.
หมาดำเงียบไป ข้าพเจ้าก็เงียบ Black Skunk is silent. So am I.
“พ่อได้เสียกับอีนวล พ่อว่าทำไมเพราะเมา ตาลาย เห็นอีนวลเป็นแม่” ‘Dad fucked Nuan. He said it was because he was drunk, didn’t see well, thought she was mum.’ ได้เสียกับ: ‘to sleep with’ in spoken language (see also มาเอากับ further down).
“…” ‘…’
“ก็นานอยู่เหมือนกันที่ผมเห็นอีนวลนอนในห้องพ่อ ก็มีอยู่ห้องเดียว ห้องที่แม่ทำบัดสีนั่นแหละจนอีนวลท้องๆ แรกๆ ไม่มีใครนึกหรอกว่าเป็นพ่อ พอเด็กคลอดออกมา เชื่อไหม หน้าเหมือนพ่อเดี๊ยะเลย ไม่รู้อีนวลจะสอนลูกให้เรียกพ่อหรือเรียกว่าตาดี ตัวมันเองก็สับสน ไม่รู้จะเรียกว่าพ่อหรือผัว ‘Quite a long time it was I saw Nuan sleeping in dad’s room, for there’s only that one room where mum disgraced herself, until Nuan fell pregnant. At first no one thought it was dad. When the baby was born, believe it or not, it was the dead spit of dad. I don’t know what Nuan would teach her son to call dad, “dad” or “grandpa”? She herself is confused, doesn’t know whether to call him “dad” or “darling”.’
หลายนาทีต่อมา หมาดำพูดเหมือนคนสิ้นฝัน Minutes later, Black Skunk speaks like someone at the end of his dreams.
“เมื่อคืนผมฝัน…ฝันว่าผมตาย ไม่มีใครเลยสักคน ทุกคนทิ้งผมไป ผมอยากจะลืมเรื่องกินเหล้า อยากจะลืมพรรคพวกที่เคยกินด้วยกัน ผมฝันว่าผมวิ่งหนีพวกนั้นไม่พ้น แต่มันก็เป็นแค่ความฝัน” ‘Last night I dreamt … dreamt I was dead, there was no one, everybody’d let me down. I’d like to forget about drinking, I’d like to forget all my drinking buddies. I dreamt I couldn’t escape them. But it was just a dream.’
= =
2 2
ข้าพเจ้าเห็นคล้อยตามนักเขียนเรื่องสั้นคนหนึ่งที่บอกว่า “เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า” เพียงแต่เรื่องนี้ข้าพเจ้าอยากจะให้เป็น “เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องเล่ามากกว่า” I agree with the short-story writer who said ‘some stories should be left to reality’*, except that in the case of this one I’d like it to be some story that should be left to the world of fiction. * Title of a collection of short stories by Jamlong Fangchonlajit published in 2007.
ป้าเนียนดูอ่อนกว่าวัยมาก ไม่น่าเชื่อว่าอายุ 53 แล้ว รูปร่างได้สัดส่วน ผิวน้ำผึ้ง เอวคอด ตาคม นมใหญ่ สะโพกผาย เป็นจริงตามที่หมาดำบอกสรรพคุณ Aunt Nian looks much younger than her age. That she is fifty-three is incredible. She has a well-shaped body, honeyed skin, thin waist, round eyes, big breasts, ample hips, exactly as Black Skunk has itemised her.
“ป้าดูสาวเพราะมีแฟนหนุ่ม” ข้าพเจ้าเย้า ‘You look young because you have a young boyfriend,’ I tease.
“ไม่ใช่หรอก เย็นๆ ป้าไปเต้นแอโรบิกทุกวัน” ‘Not at all. Every evening I practise aerobics.’
“กลัวแก่” ข้าพเจ้าสำทับ ‘Afraid of getting old?’ I add for good measure.
“ไปยืดเส้นยืดสาย รักษาเนื้อรักษาตัว กลัวเจ็บไข้ไม่สบายมากกว่า” ‘I do stretching exercises to keep in shape. I’m more afraid of being sick.’
ข้าพเจ้าบอกป้าเนียนว่าอย่าวิตกในเรื่องที่จะเล่า ข้าพเจ้าจะเขียนให้ดีที่สุด มันจะมีประโยชน์มหาศาลหากผู้อ่านใช้เตือนสติตัวเอง I tell Aunt Nian not to be shocked by what I’m going to tell her. I’ll write best I can. It’ll be immensely useful if it brings readers to their senses. [This disconcerting paragraph should be deleted or rewritten, but I’m just the translator here.]
“ดนัยเขารักป้า ดูแลป้าดีมาก” ป้าเนียนยิ้มหวานเยิ้ม เมื่อเอ่ยถึงดนัยผัวหนุ่ม (เพื่อนรักของหมาดำ) “ตอนนี้คนเขารู้กันทั่วแล้วว่า พ่อไอ้ดำมีลูกกับอีนวล แก่ปานนั้นแล้วยังตัณหากลับ เอากับใครไม่ว่า นี่มาเอากับลูกสาวตัวเอง มันบาดใจเวลาอุ้มลูกแต่ละที เวรกรรมของอีนวล มันน่าจะได้ผัวดีกว่านี้ คุณว่าไหม” ‘Danai loves me, takes good care of me.’ Aunt Nian smiles sweetly when talking of her young husband (Black Skunk’s bosom buddy). ‘Now everyone around here knows Black’s dad is the father of Nuan’s child. Old as he is and rutting anew. With anyone else, never mind, but he’s doing it with his own daughter. It must hurt every time she holds her baby in her arms. That’s Nuan’s bad fate. She should’ve got herself a better husband, don’t you think?’
“…” ‘…’
“2-3 ปีที่ผ่านมา ครอบครัวไม่สุขเลย ตาชาญได้เงินมาเอาแต่กินเหล้า ไอ้ดำก็เหมือนพ่อมันทุกอย่าง ติดเพื่อน กินเหล้า เมาแล้วเหมือนหมา เห่าไปทั่ว ป้าเองมีวิชานวดไทยติดตัวก็พอมีรายได้บ้าง แต่มองไม่เห็นหลัง” ‘In the last few years, there was no happiness in the family. Old Charn, my husband, spent all his money on drink. Black’s like his father in everything, always with his friends, always boozing and then rowdy when drunk. I myself could make some money with my job of traditional Thai massage but couldn’t make ends meet.’ เมาแล้วเหมือนหมา เห่าไปทั่ว: literally, ‘when he’s drunk, he’s like a dog, barking all over’; ‘like a skunk raising a stink’ would have been consistent but a bit much.
“เขาขืนใจป้าหรือ” ข้าพเจ้าถาม อยากรู้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้อย่างไร ‘Did he force you,’ I ask. I wish to know how it all started.
“มันมึนๆ ป้าเองก็กินเบียร์ จำไม่ได้ว่าสองหรือสามขวด พอไอ้ดำเมาหลับ ดนัยก็เข้ามาคุยกับป้า คุยกันไปคุยกันมาสักพักเขาบอกว่าเมื่อยตัว ป้าก็ให้เขานอนลงแล้วนวด ยันศอกยันเข่า ตอนที่เขาพลิกให้ป้าอยู่ล่างนั่นแหละ คนนวดก็กลายเป็นคนถูกบีบแทน พูดตรงๆ ป้าไม่อายหรอก คนไม่ได้กินของอร่อยถูกใจ พอได้กินแกงถ้วยถูกปาก ต้องตักข้าวเพิ่ม กินให้อิ่ม กว่าไอ้ดำตื่นมาเห็นก็กำลังเข้าเข็มที่สามแล้ว ‘He was tipsy, I myself was drinking beer, two or three bottles, I can’t remember. As soon as Dam fell asleep drunk, Danai came over to chat with me. After a while he said he felt stiff, so I had him lie down and I massaged him, working his joints. When he turned round for me to be behind him, it was the masseuse got kneaded instead. To be blunt about it, I’m not ashamed. When you haven’t eaten anything nice and find a dish to your liking, you have to have a second helping and eat your fill. By the time Black woke up and saw us we were reaching the third helping.
“คนที่สนิทกันพอหยอกเล่นกันได้เขาก็ถามป้าเหมือนกันว่ามีของดีอะไรถึงมัดผัวคราวลูกอยู่มือ ป้าก็บอกว่าใครกินนมฉัน ถือว่าเป็นลูกฉัน ต้องกินทุกวันจนกว่าจะโต” พูดเสร็จแล้วก็หัวเราะน้ำตาเล็ด จากนั้นก็เล่าต่อ “เวลาตาชาญมาที่บ้าน พวกก็ว่า โน่น ลูกชายคนโตมา ป้าก็ว่าลูกคนนั้นหย่านมนานแล้ว อยากกินก็ไม่ให้ดูด” ‘Those who’re close enough to tease me ask me all the same how I manage to handle a husband my children’s age. I tell them whoever sucks my breast I consider my child and they must have it every day until they grow up.’ Having said this she laughs as tears well up in her eyes, after which she goes on: ‘When Old Charn comes by, they say “Here comes the eldest son”. I say that son was weaned long ago, I don’t let him suck.’ มีของดีอะไร: also, ‘what’s my secret (for)’.
ข้าพเจ้าก็พลอยหัวเราะตามป้าเนียนไปด้วย พลางคิดว่าชีวิตที่เปลี่ยนไปของป้าเนียนเป็นชีวิตใหม่ที่มีโอกาส มองพอเห็นอนาคตได้บ้าง I too laugh with Aunt Nian, while thinking that her life that has changed is a new life full of opportunities, where a future can be seen.
ดนัยลงทุนซื้อข้าวสารกระสอบให้ป้าเนียนตักขายเป็นกิโล ที่ข้าพเจ้าเห็นเปิดปากกระสอบตั้งพิงกันอยู่นั้น 6 กระสอบ ต่างเกรดต่างราคา Danai has invested in the purchase of bags of rice for her to retail by the kilo. What I can see are six open bags of various grades and prices.
“ขายดีไหม” ข้าพเจ้าถาม ‘Do they sell well,’ I ask.
“กระสอบนึง 2-3 วันก็หมด คนแถวนี้เขาซื้อกันวันละโล ก็พออยู่ได้ ดนัยมีเงินเดือน ป้ามีรายได้ มันก็ดีขึ้น ดีกว่าจมปลักคลักอยู่ในหลุม เมื่อเช้าอีนวลก็มาขอยืมเงินไปซื้อนมให้ลูก ป้าก็สงสารลูก เอ็นดูหลาน ก็ให้ไป 500 ข้าวหอมมะลิอีกถุงใหญ่ ก็ช่วยมันได้แค่นี้แหละ” ‘One bag every two or three days. People around here buy a kilo a day. Enough to live on. Danai has a salary, I have some income. It’s getting better, better than staying stuck in a pit. This morning Nuan came by to borrow money to buy milk for her baby. I pity that child so I gave her five hundred, and a big bag of my best rice. That’s all I can do to help her.’
ขณะที่ข้าพเจ้าเฝ้าฟังเสียงนี้ ละครชีวิตกำลังแสดงอยู่ แต่ละคนกำลังก้าวย่างไปเหมือนขอบทางเดินของแมว แม้จะถึงทางคับแคบ ตีบตัน มันก็สามารถที่จะกลับตัวอย่างแผ่วเบา As I listen to that voice, the circus of life goes on performing, everyone stepping forth like a cat on the edge of a path, narrow or blocked as it might be, but able to turn round nimbly.
= =
3 3
ตาชาญในวัย 66 นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ผมสีดอกเลา แข็งแรง แม้จะผอมแห้งไปบ้าง Grandpa Charn at sixty-six sits on the bamboo bed in front of the house, grey-haired, strong even though he’s a bit too thin.
หลังจากสวัสดีทักทายแล้ว ข้าพเจ้าจึงถาม “นวลไปไหนล่ะลุง” After greeting him I ask, ‘Where’s Nuan, uncle?’
“ออกไปหางานที่เขตลาดกระบัง” ‘She’s gone to look for work at the Lat Krabang estate.’
“หมาดำล่ะ” ‘What about Black Skunk?’
“กลับมาเช้าแล้ว เมา นอนอยู่ในบ้าน จะให้ปลุกไหม” แกตอบพร้อมถาม ‘He came back drunk this morning, he’s sleeping inside. You want me to wake him up?’ แกตอบพร้อมถาม (he answered and asked) is awkward and superfluous.
“ไม่ต้องปลุก” ข้าพเจ้าบอก “ผมมาคุยกับลุง” ‘Don’t do that,’ I answer. ‘I’ve come to talk to you.’
นั่งลงบนแคร่ เอื้อมมือบีบกล้ามแขนลุงชาญ ปล่อยมือ ล้วงกล่องในถุงหิ้วยื่นให้ พูดสั้นๆ “สำหรับลุง” I sit down on the bamboo bed, stretch out my hand to squeeze his arm, withdraw my hand, forage into my bag and take out a box. ‘For you.’ พูดสั้นๆ (say briefly) is better left untranslated as well.
ลุงชาญยิ้มถูกใจ แวบเข้าไปในบ้าน นิ้วคีบแก้วมา 2 ใบ Uncle Charn smiles in appreciation, steals back into the house, returns with two glasses between his fingers.
“เอาสักหน่อย ลูกกินนมเพิ่งหลับไปเมื่อกี้เอง” แกว่า “เพียวๆ นะ รีบกิน เดี๋ยวอีนวลมันกลับมา” ‘Let’s have a quickie. The kid’s just fallen asleep after his feed,’ he says. ‘Just a little, and let’s down it quick in case Nuan comes back.’
แล้วเราก็ช่วยกันฆ่าเวลาที่มีค่าด้วยเหล้าขวดนั้น มันแห้งลึกอย่างรวดเร็ว ข้าพเจ้าไล่เก็บเรื่องราวที่ไม่ค่อยปะติดปะต่อ เหมือนเก็บความทรงจำที่ตกหล่นของคนอื่นมาร้อยเรียงใหม่ And then we help each other kill valuable time with that bottle of whisky. It grows dry fast. I’ve arranged rather disconnected details as you would other people’s discarded memories to put them in order. [Again, unwarranted intrusion of a putative writer in this last sentence the editor in me would have deleted.]
“เมียมีผัวใหม่ ก็ดี เดินคนละทาง อยู่กับเราเขาไม่มีความสุข ก็ไปอยู่กับผัวใหม่ มันเย็ดเก่งแรงดีกว่าลุง นึกแค้นใจอยู่บ้างที่มันมาเองกันในบ้านเรา ในห้องที่เราเคยเอากับมันแล้วมีลูกด้วยกันถึง 2 คน” ‘My wife has a new husband, that’s good. Gone her own way. Staying with us she wasn’t happy, so she goes and lives with a new husband. He fucks harder than me. What I resent some is they did it here, in the room where we used to do it and had two kids together.’
“ตอนนี้มีสาม ไม่ใช่สอง” ข้าพเจ้าดัก ‘Now there are three, not two,’ I object.
“ลุงเมา” แกสารภาพ “ตอนนั้นยังตัดใจไม่ได้ ยังรักป้าเขาอยู่ เวลาลุงเมาก็มีอีนวลนี่แหละคอยเช็ดอ้วก ล้างเนื้อล้างตัวให้ ส่วนไอ้ดำอย่าไปพึ่งอะไรมัน ตอนเมาตัวมันเองมันยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย” ‘I was drunk,’ he confesses. ‘At the time I couldn’t decide, I still loved her. When I was drunk, there was Nuan to clean my vomit, wash me clean. Black can’t be relied upon. When he’s drunk he can’t even help himself.’ มันยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย: a loss in translation. ช่วยตัวเอง also means ‘to masturbate’.
“ลุงเสียใจไหมที่ทำกับนวล” ข้าพเจ้าลดน้ำเสียงลง ‘Are you sorry for what you did with Nuan?’ I lower my voice.
“มันทั้งรักทั้งแค้น กอดลูกนึกว่ากอดเมีย แล้วมันก็เลยเถิดไปเรื่อย มีหนแรกก็มีหนหลัง มีครั้งแรกก็มีครั้งต่อไป อีนวลมันรักและสงสารพ่อ มันยอมทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่เป็นความสุขของพ่อมัน” ‘Love and resentment, that’s what. Hugging my daughter thinking she’s my wife. The first time brought the next and so on. Nuan loves and pities me; she’s willing in everything, everything that makes her father happy.’
พอเหล้าขวดนั้นหมด นวลก็กลับมา ผมสีขนการวบตึง รูปหน้างาม คิ้วเข้ม ตาฉ่ำ เนื้อตัวอวบอิ่มเต็มทุกส่วน That bottle is just finished when Nuan comes back, jet-black hair gathered up, beautiful oval face, dark eyebrows, moist eyes, all parts of her fleshy and full.
ลุงชาญเมาได้ที่ บอกข้าพเจ้าว่าขอตัวไปดูลูก (คนเล็ก) สักครู่ Uncle Charn by then drunk excuses himself to go and look after his kid (the little one) for a moment.
“เรียบร้อย หลับทั้งพ่อทั้งลูก” นวลบอกในเวลาต่อมา “เห็นพ่อบอกอยู่เหมือนกันว่าพี่จะมา แต่นึกว่าจะมาบ่ายๆ ช่วงเช้านวลเลยไปที่เขตลาดกระบัง มีคนจะฝากงานให้ค่ะ ‘Father and child are both asleep,’ Nuan tells me the next moment. ‘Dad actually told me you’d be coming but I thought you’d come in the afternoon, so I went to Lat Krabang. Someone’s got work for me.
“ขอบคุณพี่มากเลยนะคะ อุตส่าห์ซื้อของมาให้เยอะแยะ ทั้งของนวล ของลูก แล้วยังซื้อเหล้าให้…นวลเหนื่อยค่ะ คนเดียว เลี้ยงลูก เลี้ยงพ่อ ดูแลพี่ เมื่อเช้าไปหาแม่ แม่ทั้งว่าทั้งสอนไปรอบนึงแล้ว ทำยังไงล่ะคะ ชีวิตมันเลือกไม่ได้ ถ้าเลือกได้เหมือนแม่ก็ดีสิ พี่ว่าจริงไหมคะ” ‘Thank you very much, you’ve bought so many things for me, for the baby, and you even bought liquor … I’m tired of taking care of my baby, my dad and my brother on my own. This morning I went to see my mum. I got an earful. What to do when you can’t choose your life? If I could choose like mum, it’d be good, don’t you think?’
ข้าพเจ้าไม่ตอบ I don’t answer.
อายุยังไม่เบญจเพส แต่ต้องแบกรับชะตากรรมที่แสนหนักหน่วง ที่จริงนวลสวยกว่าแม่ของเธอ ได้ผิวขาวเนียนจากพ่อ ได้คิ้ว ตา จมูก ปาก แก้ม คางจากแม่ มีร่างกายเป็นทรัพย์ ขาดแต่โอกาสดีๆ ของชีวิตเท่านั้น She isn’t even twenty-five but must bear a heavy burden. Actually Nuan is even prettier than her mother. She has the smooth pale skin of her father, the eyebrows, eyes, nose, mouth, cheeks and chin of her mother. Her body is her wealth; she only misses a good opportunity in life.
“ลุงเขาเรียกไอ้ตัวเล็กว่ายังไง” ข้าพเจ้าตั้งต้นใหม่ ‘What does he call the little one?’ I try a new approach.
“ลูก…ลูก” เธอว่า เบือนหน้ามองฟ้า น้ำตาร่วง “รักที่พ่อมี แค้นที่พ่อเก็บ มีมากแค่ไหนพ่อก็มาลงที่นวล นอนกับนวลเรียกหาแต่เนียน นวลสงสารพ่อ บุญคุณชดเชยกันชาติเดียว ชาติหน้าอย่าพบกันอีก” ‘Kid … the kid,’ she says, looks away at the sky, tears in her eyes. ‘However much love he has, however much resentment, he all lays it down on me, sleeps with me calling out for her. I pity him. I’m doing my duty by him in this life only. In the next may we never meet again.’
ทีนี้ต่างคนต่างไม่พูดอะไร ข้าพเจ้าปล่อยให้นวลร้องไห้ จนช่วงเว้นระยะกำลังจะขาดหาย จึงขยับตัวเข้าไปใกล้ ดึงนวลมาซบไหล่ At this point neither of us says anything. I let her cry to let some time go by before I move close to her and pull her to rest her head on my shoulder.
นวลร้องไห้หนักขึ้น สะอึกสะอื้น พยายามจะพูด She cries even more, sobs, tries to speak.
“พี่อยากรู้ไหมคะ ทำไมนวลถึงหนีออกจากบ้าน” ‘Do you want to know why I ran away from home?’
“ถ้ามันทำให้นวลรู้สึกดีขึ้น” ข้าพเจ้าปลอบ ‘If it makes you feel better,’ I comfort her.
“แต่ก่อนบ้านเราถึงจะจนแต่ก็มีความสุขดี มีพ่อ มีแม่ มีพี่ นวลยังมีลูกหมาน่ารักสีขาวอีกตัวนึง” ‘Before, we were poor but we were happy. There was dad, mum and my brother. I even had a darling white puppy.’
น้ำตาที่หยดบนไหล่อุ่นชื้นจนรู้สึกได้ว่ามันเปียกลามกว้างไปเรื่อยๆ ข้าพเจ้าลูบผมที่รวบตึงของเธอเบาๆ The tears that drop warm and wet on my shoulder make me feel they are spreading wetness over my body. I stroke her hair lightly.
“วันนั้นพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน พี่ดำเมามาจากไหนก็ไม่รู้ มันปล้ำนวล ข่มขืนนวล นวลร้องให้คนช่วย ไม่มีใครได้ยินสักคน มีแต่ลูกหมาตัวเล็กๆ เห่าวนอยู่รอบๆ พี่เชื่อไหมค่ะ พี่ดำกดแขนนวลมือหนึ่ง อีกมือบีบคอลูกหมาจนตายคามือ” ‘That day dad and mum weren’t home, Black was drunk since I don’t know when. He jumped on me, raped me. I cried for help. No one heard. There was only the little puppy running around yelping. Would you believe it? Black pinned my arms with one hand and with the other stifled the puppy to death.’
ข้าพเจ้าดันตัวนวลขึ้น ใช้นิ้วปาดน้ำตาทิ้ง จับไหล่ เชิดหน้า จ้องมองลึกลงไปในตาคู่นั้น I pull Nuan up, use my fingers to clear off her tears, take her by the shoulders, face her, stare deep into those eyes.
ข้าพเจ้ารักนวล I love Nuan.
= =
‘Koo Yark Pen Ma Thaen Phuak Mueng’ in Chor Karrakeit 55, 2011
A third-generation Sino-Thai born
in Trang (Southern Thailand),
Natthakan Limsathaporn
is a well-known Bangkok literary figure, as book and magazine editor, columnist, poet and writer of short stories. He has also published a novel.
o