Tag Archives: rape

Little sister – Notthee Sasiwimon

A little murder-cum-rape suspense for a change, something that, I read somewhere, only happens once every fifteen minutes in this happiness-steered country. MB

น้อง

LITTLE SISTER

shoe in grass shoe in grass

นทธี ศศิวิมล

Notthee Sasiwimon

TRANSLATOR’S KITCHEN
= = =
เป็นห้วงเวลาที่ผมจะไม่มีวันลืมเลยชั่วชีวิตนี้ It was a time I shall never forget. ชั่วชีวิตนี้ (all my life) need not be translated.
ตลอดทางที่ต้องขับรถไปที่โรงพยาบาลแห่งนั้นผมต้องพบกับประสบการณ์ประหลาดคือทั้งอยากให้ถนนหดสั้นลง แต่ในไม่กี่วินาทีต่อๆมาผมก็กลับรู้สึกว่าอยากให้ถนนสายนี้ทอดยาวออกไปอีก อยากวนรถกลับบ้าน แล้วก็กลับเหยียบคันเร่งลงไปอีก สลับกันไปมาเช่นนี้ All the way as I drove to that hospital I had a strange experience, which was that I wanted the road to be shorter but a few seconds later wanted it to stretch on and on, I wanted to make a U-turn and go back home but then stepped harder on the accelerator, one way and the other like this all along.
ภาพเก่าในอดีตวนฉายอยู่บนฉากความคิด ตอนที่น้องทำน้ำหกใส่ขนมสายไหมจนวาบหายแล้วนั่งร้องไห้ กอบเศษน้ำหวานสีแดงจางๆขึ้นมา ขอร้องให้ผมช่วยเสกขึ้นมาใหม่  น้องใส่ชุดนักเรียนกระโปรงสีแดงยืนกอดขาแม่แน่นในวันที่เข้าโรงเรียนวันแรก ร้องว่าแม่จ๋า กลับบ้าน ตอนที่ผมช่วยอุ้มน้องให้ปีนขึ้นไปบนบันไดขั้นบนสุดของไม้ลื่นที่โรงเรียน ตอนที่ผมแอบเอามะเขือเทศในข้าวผัดใส่ในจานน้อง  ตอนที่เราพากันวิ่งไปแอบผีแม่นากพระโขนงกันในตู้เสื้อผ้าหลังจากดูหนังเรื่องนั้นด้วยกันได้เพียงครึ่งเรื่อง ตอนที่นอนจับมือกันร้องให้ พยายามแกล้งหลับอยู่ในห้องนอนคืนที่พ่อทะเลาะกับแม่ Pictures of the past kept showing up on the screen of my mind. When my little sister spilt some water onto the candy floss making it melt and then sat crying as she scooped up some of the pinkish sugary waste and begged me to conjure a new candy floss … She wore her school uniform, white blouse and red skirt, as she stood hugging mum’s legs tight since she was going to school for the first time, crying ‘Mummy, mummy, let’s go home!’ … When I hugged her to help her climb the slippery wooden steps leading into the school … When I sur­rep­titiously slipped a tomato into her fried rice … When we ran to hide in the wardrobe from the Phra­khanong female ghost after we had watched only half of that film together … When we lay holding hands and crying trying to sleep in the bedroom while our parents quarrelled. ภาพเก่า, old pictures: pictures of the past are not new.
ยังมีตอนที่น้องมาเต้นท่าเชียร์ลีดเดอร์ให้ผมดูตอนที่เธออยู่ ม. 1 และตอนที่เธอสวมชุดนักกีฬาวอลเลย์บอลของโรงเรียนวาดลวดลายในสนามแข่ง สีหน้าตอนที่เธอกับเพื่อนพากันหนีโรงเรียนไปเที่ยวห้างแล้วโดนสารวัตรนักเรียนจับได้และตามพ่อกับผมไปรับตัวกลับ เสียงของเธอฮัมเพลงโปรดเล่นในบ้านตอนกำลังทำกับข้าว ตวาดแว้ดของเธอเวลาที่ผมพูดอะไรไม่ถูกใจ  แล้วยังตอนที่เธอร้องไห้เหมือนจะขาดใจตายเมื่อรู้ว่าสอบเอนทรานซ์ไม่ติด There was also the time when she came to dance like a cheerleader for me to watch on her first year in high school and when she put on the school’s volley ball outfit to paint the edges of the playing court; her expression when she and a friend of hers played truant to trawl a department store and were caught by a school prefect who led father and me to her to take her back; her voice as she sang her favourite songs in the house while she cooked; her bawling when I said something she didn’t like; and also the time when she cried as if she was going to die when she found out she’d flunked university entrance.
ครั้งหนึ่งตอนที่เธอปิดเทอมกลับจากมหาวิทยาลัยมาอยู่บ้าน เรานั่งดูซีรี่ย์ฝรั่งแนวสืบสวบสอบสวนที่โปรดปราน ตอนหนึ่งเป็นเรื่องวัยรุ่นสาวที่อยากหนีออกจากบ้าน ไม่อยากให้ใครตามหาพบจึงวางแผนกับเพื่อนชายสร้างหลักฐานลวงเพื่อให้ทุกคนเชื่อว่าเธอถูกฆาตกรรมตายไปแล้วแต่หาศพไม่พบ ทั้งรอยเลือด เสื้อผ้า รองเท้า เส้มผม น้องยังพูดกับผมว่าเป็นวิธีที่ฉลาดมาก ผมไม่ชอบที่เธอพูดอย่างนั้นเลย Once when she came back home during the university break, we sat watching a favourite foreign detective series. The episode was about a young girl who wanted to flee from home, didn’t want anyone to follow and find her, so she hatched up a scheme with a male friend so that everyone would think she’d been murdered but her body wouldn’t be found, in spite of leaving behind blood tracks, clothes, shoes and hair strands. She said to me it was a very clever plan. I didn’t like her saying so at all.
=
“ครับ รูปพรรณสัณฐาน อายุ ใกล้เคียงกับที่คุณแจ้งมามาก เสียชีวิตมาราว 48 ชั่วโมง” ‘Yes sir, the description and age match the person you reported missing. The death goes back to some forty-eight hours ago.’
“พอบอกได้ไหมครับ ว่าคนตายเสียชีวิตที่ไหน เพราะอะไร” ‘Can you tell me where it happened and why?’
“ยังครับ” ปลายสายตอบ “ไว้หากคุณระบุตัวผู้ตายได้แล้วว่าเป็นญาติคุณแน่นอน เราจะแจ้งรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ตายให้คุณทราบอีกทีครับ” ‘Not yet, sir,’ the man at the other end of the line answered. ‘Once you identify the person who died as your relative, we’ll give you all the details concerning the deceased.’
=
รถมอเตอร์ไซค์จอดทิ้งไว้ริมถนนระหว่างทางไปโรงเรียนที่น้องเป็นครู ในตำแหน่งที่ไม่น่าจอด เพราะไม่มีสิ่งปลูกสร้างหรือสิ่งสำคัญใดบริเวณนั้น ซึ่งเป็นเพียงถนนตัดผ่านป่าละเมาะและหญ้าแห้งๆ น้องต้องจอดรถเพราะเหตุผลบางอย่างที่ไม่ปกติเอามากๆ The motorcycle was ditched by the roadside on the way to the school where she taught in a place where it shouldn’t be parked because there was no building whatsoever or anything important in the vicinity; the road merely cut through groves and dried grass. She must have stopped the bike for some reason very much out of the ordinary.
เมื่อสามวันที่แล้วผมได้ทราบมาอย่างนั้นหลังจากเพื่อนรูมเมตของน้องโทรมาบอกพ่อกับแม่ว่าน้องหายตัวไปเฉยๆหลังบอกว่าจะออกไปเอาเอกสารที่ลืมไว้ในห้องพักครู ติดต่อทางโทรศัพท์ไม่ได้ พวกเราจึงรีบออกตามหา และพบรถจอดไว้ Three days earlier, I had learned this much when her roommate called to tell my parents my sister had dis­ap­­pear­ed after saying she’d go and retrieve a doc- ument she’d forgotten in the staff room. She couldn’t be contacted by phone. So we hurriedly went out to look for her and then found her abandoned motorcycle.
เมื่อขยายวงตามหากว้างออกไปอีก เราพบรองเท้าของน้องข้างหนึ่งตกอยู่ในป่าละเมาะนั้น ลึกเข้าไปราวห้าสิบเมตร แม่หวีดร้อง ทรุดลงเอารองเท้าน้องขึ้นมากอดแนบอก ร้องไห้โฮแล้วเป็นลมหมดสติไป หลังจากนั้นพ่อโทรแจ้งตำรวจ พวกเขาช่วยกันตามหาน้องโดยใช้จุดที่พบมอเตอร์ไซค์เป็นจุดศูนย์กลางแล้วขยายไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนเกือบทั่วตำบลแล้ว แต่เบาะแสก็ยังคงมีเพียงรองเท้าข้างนั้น When we enlarged the search, we found one of her shoes in the grass some fifty yards away from the road. Mum shrieked, bent down, took the shoe and clutched it to her bosom, then let out a shout and lost consciousness. After that, dad called to inform the police. They began a search using the place where the motorcycle was found as the starting point and widened it to almost the entire district, but that single shoe remained the only clue.
“สามวันแล้วนะคุณ คนเราปกติไปไหนไม่ถอดรองเท้าทิ้งไว้หรอก เราต้องมองในมุมที่แย่ที่สุดไว้ก่อน จะได้เผื่อใจ ทำใจได้ทัน ไม่ใช่ผมไม่รักลูก ถ้าลูกกลับมาปลอดภัยก็เป็นกำไร” ‘Three days already, you know. Usually when we go somewhere we don’t drop our shoes like that. We must envisage the worst first so we can cope with it. It isn’t that I don’t love her. If she comes back safe and sound, it’ll be a bonus.’
“คุณพูดบ้าอะไรอยู่ เผื่ออะไร ปากเสีย แช่งลูกทำไม ลูกยังไม่เป็นอะไรหรอก รีบออกไปตามหาต่อดีกว่า” ตั้งแต่เห็นรองเท้าข้างนั้น น้ำตาแม่ก็ยังไม่เคยเหือดแห้งจากใบหน้า รวมทั้งไม่สนใจข้าวน้ำหรือนอนหลับพักผ่อนอีกด้วย กระทั่งฝนตกหนัก ผมกับพ่อช่วยกันลากแม่เข้าบ้าน แม่ยังเข้ามานั่งร้องไห้หูแนบที่ประตู เป็นห่วงกลัวน้องจะเปียกฝน กลัวน้องกลับมาเรียกขอเข้าบ้านแล้วแม่จะไม่ได้ยิน ‘Nonsense! What are you saying? You and your big mouth! Why are you jinxing her? Nothing’s hap­pened to her. Hurry up looking for her instead.’ Since she’d seen that shoe, mum’s tears hadn’t left her face, she didn’t care about eating or rest- ing. When it rained hard, dad and I drag- ged her back into the house, she still came and sat crying in front of the door, worried my sister would be drenched in the rain, afraid my sister would be back and call to be let in and she wouldn’t hear her.
แม่เพิ่งจะหมดแรงหลับไปเมื่อเช้าวันนี้ ดังนั้นเมื่อตอนที่ตำรวจโทรมา พ่อจึงเรียกให้ผมไปคุยรายละเอียด และบอกให้ผมไปที่ ร.พ.แทนพ่อกับแม่ Totally exhausted, mum finally fell asleep this morning. Thus when the police called, dad called me over to provide the details and told me to go to the hospital instead of him and mum.
“มีอะไร…ก็รีบโทรมาบอกพ่อ”…พ่อพูดเสียงสั่นๆ “ให้แม่เขาได้นอนพักสักหน่อย…สักงีบหนึ่งก็ยังดี แกโทรมาบอกพ่อ โทรเข้ามือถือ พ่อจะเปิดระบบสั่นไว้ ให้แม่เขานอนพักผ่อน แต่พ่อจะถือโทรศัพท์ไว้ตลอด ถ้าแกโทรมาพ่อจะรีบรับ” ‘If there’s anything, call me at once … Let mum rest for a while; even a few hours will do her good. You call me on my mobile; I’ll put it on vibrate. We’ll let mum sleep but I’ll keep the phone with me all the time and answer as soon as it rings.’
=
ยิ่งใกล้จุดหมายปลายทางเข้าไปเท่าไร อาการใจสั่น มือสั่นและหวิวในอกก็มากขึ้นทุกที สติ สมาธิที่จะขับรถต่อไปก็แทบไม่มีแล้ว ผมคอแห้ง ท้องแห้ง เหมือนทุกอย่างในตัวผมมันแห้งเหือดไปหมด เมื่อเห็นปั๊มน้ำมันข้างหน้า ผมจึงเลี้ยวเข้าไปจอด ลงไปมองหาเครื่องดื่มอะไรสักอย่างที่อาจช่วยให้ผมชุ่มชื่นขึ้นบ้าง The closer I got to the destination the more my heart quaked, the more my hands shook and the dizzier I felt. I could hardly concentrate enough to keep on driving. My throat was dry, my stomach seared, it was as though everything in me was parched. When I saw a petrol station ahead, I turned into it, stopped and went out to look for a drink that would help refresh me.
กาแฟกระป๋องและน้ำเปล่าอีกครึ่งขวดที่กรอกลงคอไปช่วยให้ชุ่มคอขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา บทสนทนาที่ลอยมาเข้าหู จากลูกค้าที่เพิ่งเดินสวนเข้าไปในร้าน ทำเอาผมใจสั่นแทบจะเป็นลมอีกครั้ง The can of coffee and half bottle of water I guzzled refreshed me only for a few seconds. The conver­sa­tion that drifted to my ears from customers who’d just entered the shop shook me so much I almost passed out.
“น่าสงสารนะ ลูกเมียใครก็ไม่รู้ ผู้หญิงขาวเลยนะหน้าตาน่ารักด้วย ในข่าวเขาว่ามันทำแล้วมันก็เอาหินทุบหัว มีดแทงตั้งหลายแผล แล้วลากลงไปทิ้งในดงหญ้าทั้งแก้ผ้าอย่างงั้น เลือดยาวเป็นทางเข้าไปเลย ระยำจริงๆคนเรา คนเราเดี๋ยวนี้น่ากลัว” ‘What a shame! No idea who she was. Light skin and quite pretty too. In the news they said after he was done he smashed her head with a rock and there are many knife wounds as well and then he dragged her through the grass all naked like that, leaving behind a long trail of blood. How vile! People these days are scary.’
ผมรีบกลับเข้ารถ ติดเครื่องแล้วขับออกไปอย่างเร็วที่สุด แต่เพียงสิบนาทีต่อมารถก็ค่อยๆชลอเข้าจอดข้างทางช้าๆ ผมดับเครื่อง ฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น ใคร อะไร ที่ผลักดันให้ผมต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ I hurried back to the car, started up and drove off as fast as I could, but only ten minutes later slowed down and stopped by the wayside. I switched off the engine, collapsed over the steering wheel and let out a bellow. Who – what was pushing me into a situation like this? Here, a slight adjustment: it isn’t the car reducing speed and stopping by itself.
ผมยังจำวันนั้นได้ดี ตอนที่เธอนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับตรงนี้ ท่าทางตื่นเต้นตอนที่ดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาเสียบลงล็อก พ่อกับแม่นั่งที่เบาะหลัง ทุกคนต่างชอบใจกับเซอร์ไพรส์เล็กๆในวันปีใหม่ปีนั้น ที่ผมถอยรถป้ายแดงคันแรกของบ้านมารับพ่อ แม่ และน้องไปเที่ยวทะเลด้วยกัน เธอบ่นตลอดทางว่าเหม็นเบาะใหม่ แต่ก็ยังคุยจ้อร่าเริงไปตลอดทาง ชี้ชวนให้ผมดูข้างทาง แก้มแดงปลั่งด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ วันนั้นผมเปิดวิทยุฟังเพลง คลื่นเพลงสากล เป็นเพลงของ Anya เสียงน้องพยายามร้องตาม ถูกๆผิดๆ พ่อถามขึ้นว่านั่นแกร้องเพลงหรือสวดมนต์ เล่นเอาน้องงอนหน้าง้ำ เสียงหัวเราะของพ่อ แม่ น้อง และผม เคยดังก้องอยู่ในรถคันนี้ I still remember that day very well, when she sat upfront beside the driver, looking excited as she pulled on the seat belt and locked it. Dad and mum sat on the back seat. Everybody was pleased with the little surprise of New Year’s Day that year: I had taken the family’s brand-new first car to drive my parents and sister to the seaside. She kept complain- ing about the smell of the new seats while keeping a gay chatter all the way, pressing me to look at the scenery on the sides, her cheeks flushed with excitement like a child. That day I turned on the radio to listen to songs, English songs by Anya Marina. My sister sang along quite out of tune. Dad asked her whether she was singing or chanting prayers, making her sulk and pout. The laughs of all four of us did resound in that car! ==

=

=

=

=

=

Anya-Marina
Anya Marina (US singer born 1976)

ผมยังจำได้เสียงสวดมนต์ก่อนนอนของน้อง ตอนเด็กๆพวกเราพ่อ แม่ ลูก สวดมนต์ก่อนนอนพร้อมกันเสมอ เราแผ่เมตตา ร่วมกัน สัตว์ทั้งหลาย ที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น จงเป็นสุข เป็นสุขเถิด… I still remember the sound of her prayers before she went to sleep. When we were little, we – father, mother, daugh- ter and son – prayed together before go- ing to sleep, we extended loving kindness to all, all the animals that shared our woes from birth to death so we could be happy, oh let us be happy.
แว่วเสียงเพลงในหัว เพลงของวงจีวันที่เมียชอบเปิดให้ลูกฟังตอนเช้า และผมแซวบ่อยๆ ว่าเธอคงอยากสะกดจิตลูกให้หลับต่อมากกว่าตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ตื่นนอนแต่เข้า นิมนต์พระพุทธ- เจ้า มาประทับที่ใจ จะทำพูดคิดอะไรให้เรานึกถึงพระองค์” A song is going round in my head, a song by G-One Band my wife puts on for our son in the morning.* I like to tease her about trying to mesmerise him to keep him asleep rather than having him wake up and wash his face and brush his teeth. ‘First thing in the morning Calling the Buddha into our minds Will make us aware of Him Whatever we do or think.’ * G-One Band sings edifying Buddhist songs.
g one
ผมสูดลมหายใจเข้า พนมมือสั่นเทา อาราธนาศีลห้าในใจด้วยบทสวดกระท่อนกระแท่น  ผมไม่ใช่คนดี ใจซื่อมือสะอาด ผมเคยโกงเพื่อน เคยทุจริตสอบ เคยนอนกับแฟนคนอื่น โกหกไม่เว้นแต่ละวัน แต่ผมก็ตั้งใจจะรักษาศีลห้าหลังจากนี้ และถึงจะน้อยนิดแค่ไหนผมก็ขออำนาจความดีที่ผมเคยทำมาตลอดทั้งชีวิตนี้และในอนาคต ช่วยผมด้วยเมื่อผมไปถึงที่นั่น สวดมนต์ทุกบทที่จำได้มาตลอดทางที่เหลือ I take a deep breath, join hands and recite the Five Precepts through snatches of prayers. I’m not a good person, honest and clean. I’ve cheated friends, cheated at exams, slept with other people’s wives, lied day in day out, but I intend to observe the Five Precepts from now on. No matter how little, I want the power of the good I’ve done in this life and will do in the future to help me when I get there, reciting all the prayers I can remember all along the way that remains.
เมื่อรถเคลื่อนมาถึงหน้าโรงพยาบาลและผมหมุนพวงมาลัยเพื่อกลับรถ และเสียงแตรดังสนั่นจากรถกระบะที่ขับมาด้วยความเร็วจากอีกฝั่งแผดดังยาว เสียงทั้งหลายทั้งปวงที่กำลังวุ่นวายอยู่ในหัวก็พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเงียบกึกก้องในห้องโดยสาร When the car came in front of the hospital and I turned the steering wheel to back up and park, there was resounding hooting from the van coming fast from another side, long loud hooting, and all the sounds that buzzed in my head suddenly cleared, leaving behind only resounding silence in the cabin.
หมดเวลาของบทสวด หมดเวลารอคอย หมดเวลาผลัดวันประกันพรุ่ง… No more prayers, no more waiting, no more procrastination…
=
ในสถานที่ที่ผมคงต้องจดจำไปตลอดชีวิต ในห้องแคบๆ สีขาว ผมยืนอยู่ระหว่างนายตำรวจทั้งสองและร่างใต้ผ้าขาวตรงหน้า ร่างกายของผมอ่อนเบาเหมือนบรรจุด้วยฟองน้ำแต่เท้าทั้งสองกลับหนึกอึ้งแทบยกไม่ไหวเมื่อพยายามก้าวไปข้างหน้า อากาศเย็นเฉียบและกลิ่นไม่เป็นมิตรของสารเคมีบางอย่างคละคลุ้งในโพรงจมูก In a place I’ll definitely remember all my life, a narrow white room, I stood between two police officers and a body beneath a white cloth, my own body light as if made of sponge but my feet heavy as lead when I tried to go forward. The icy-cold air and the inimical smell of chemical products of some sort offended my nostrils.
ความจริงที่นอนรออยู่เบื้องหน้าของผมตอนนี้อาจเป็นได้ทั้งความหวัง หรือความสิ้นหวัง The reality that lay waiting before me could mean hope or could mean despair.
ผมนึกถึงขนมสายไหมสีชมพู พองฟู สวยเหมือนปุยเมฆ ที่พลันสลายกลายเป็นเศษของเหลวสีแดงจางๆเพียงถูกน้ำไม่กี่หยด ไม่มีวันหวนคืนดังเดิมได้อีก… I thought of the pink candy floss, fluffy, beautiful like a cloud puff, which suddenly crumbled into pinkish liquid waste. Only a few drops of water and there was no way it could return to its previous state.
ตอนนั้นก็เหมือนกับตอนนี้ เป็นเวลาที่ผมอยากมีเวทย์มนตร์… That time was like this time, a time when I’d like to have a magic spell. Magic wand might be more colloquial.
มือผมเย็นเฉียบและชาจนแทบไม่มีความรู้สึกแล้วตอนที่เอื้อมออกไปที่ผ้าสีขาวผืนนั้น My hand was so cold it could hardly feel anything when it stretched out towards that white piece of cloth.
ในสมองว่างเปล่า เหน็บหนาว… My brain was empty, numb.
ผมหลับตาลงในวินาทีที่ผ้าผืนนั้นถูกเปิดออก เผยใบหน้านั้น… I closed my eyes the second that piece of cloth was removed, revealing the face there…
= ‘Nong’ in Mahorasop Yang Mai La Rong (And the beat goes on),
Matichon Publishing, 2014
==

=

By the same author: ‘The locksmith at the crossroads’ in 13 Thai short stories – 2013

=
Married to another writer, Notthee Sasiwimon, 34, is a rising star in the current Thai literary firmament. A graduate in clinical and community psychology, she already has five collections of short stories and three literary awards to her credit … as well as a four-year-old son.
=notthee sas

The weak – Chanwalee Srisukho

I know: I swore no more rape stories. But this was the fourteenth of my thirteen-story end-of-year anthology, elbowed out at the last minute, yet too terrifically gruesome to be discarded: so, here it is. Don’t close your eyes. MB

ผู้อ่อนแอ

THE WEAK

plaster with cartoon plaster with cartoon

ชัญวลี ศรีสุโข

Chanwalee Srisukho

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
รัชนีเคาะนิ้วเล่นกับโต๊ะประชุมรู้สึกเสียวแปลบที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวา ยกขึ้นมาดู มีแผลตื้นๆ เหมือนเป็นรอยแตก เมื่อใช้หัวแม่มือขวาคลำดูบริเวณนั้นกลายเป็นเนื้อแข็งกระด้างกดรู้สึกเจ็บ เธอหยิบยาไตรแอมซิโนโลนที่ติดกระเป๋าไว้ประจำทาถูอย่างแรง ราวจะให้ยารีบซึมเข้าไปในเนื้อแล้วเอาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนน่ารักพันทับไว้ Ratchanee drummed with her fingers on the meeting table and felt a shooting pain at the tip of her right forefinger. She raised it to have a look. There was a shallow scratch, like a chap. When she used her right thumb to feel around it, the flesh was hard, and pressing it hurt. She took triamcinolone she kept in her doc- tor’s bag and smeared it vigorously as if to have it seep into her flesh, and then put a plaster with cute cartoon lines over it.
“รัชนี วันนี้ท่านผู้อำนวยการให้คุณออกตรวจโอพีดีแทนหมอบรรพต หมอบรรพตเขาลาฉุกเฉิน แม่เขาไม่สบาย” เสียงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประจำจังหวัดบอก ‘Ratchanee, the director wants you to man the OPD instead of Dr Banphot who’s had to leave in a hurry as his mother isn’t well,’ the head of the obs- tetrics and gynaecology department of the provincial hospital was saying.
หมอรัชนีตอบรับเบาๆ มือลูบพลาสเตอร์ที่พันนิ้วชี้ข้างขวากันเชื้อโรค ลุกเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่ตึกผู้ป่วยนอก Dr Ratchanee nodded, her hand strok- ing the plaster around her right forefinger protecting it from bacterial disease. She got up and walked sprightly to the out- patient building.
=
ฟ้าเจิดแจ่ม อาทิตย์ส่องแสงจ้าลงมาอาบท้องทุ่งแห่งฤดูเก็บเกี่ยว รวงข้าวหนักค้อมลงเรี่ยพื้นสะท้อนเปลวแดดเต้นระริกเปล่งประกายราวทองคำ ผู้คนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ดุ่มเดินหน้าเข้าหาดงข้าวมือจับเคียวเกี่ยวเอาๆ พรึบหนึ่งก็เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่ The sky was limpid. The sun’s bright rays bathed the paddy fields at harvest time. The heavy rice ears bowed to the ground and in the heat haze shimmered like gold. Men and women, their backs to the sky, their faces to the earth, walked in- tently forward through a paddy field, hands grasping, sickles slashing, and be- fore long the whole field was harvested. =

=

=

=

=

เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่: literally, ‘whole stretches were done’.

อีสีเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวไร่ ไร่ละสี่ร้อยบาท มันก้มหน้าก้มตาอึดเอาๆ ลมพัดมาคราใดพาเม็ดเหงื่อที่อาบเต็มหน้าแห้งหาย แล้วเหงื่อก็ออกมาเต็มหน้าใหม่ดังตาน้ำที่ผุดเป็นระยะๆ See had been hired to harvest paddy at four hundred baht per rai. She went at it in earnest. Whenever there was wind, it dried the beads of sweat that covered her face and then sweat ran down her face a- new as tears welled in her eyes at times. In Thai, อี and มัน make of See a lowly peasant woman. This is lost in translation.
ถ้าไม่นับค่าจ้างอันเป็นจุดหมาย เสียงเพลงจากวิทยุเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจคนเกี่ยวข้าว เสียงเพลงดังลั่นแทรกซึมเข้าไปเต้นเร่าเต็มอกเต็มใจ พาให้ลืมความเมื่อยขบลืมสันหลังที่แข็งตึง เงยหน้ายืดหลังขึ้นมาคราใด ปวดเมื่อยราวสายเอวจะขาดผึง Leaving aside the wages that were the main purpose, the songs from the radio were the only thing that comforted the harvesters. The blasted songs took hold of them, making them forget the stiffness, forget the aching backbones. Whenever they straightened up to stretch their backs, they felt as though their waists would snap.
ผ่านเพลงแล้วเพลงเล่า เปลี่ยนดีเจวิทยุคนแล้วคนเล่า ผลงานที่เกี่ยวก็กองพะเนิน อีสีหายเข้าไปอยู่ในดงต้นข้าว ราวเหล่าต้นข้าวกำลังโอบกอดคนเกี่ยวไว้ด้วยความรัก Song after song, DJ after DJ, the cropped sheaves piled up. See disap- peared into the rice stalks as if embraced by them in a loving hug.
เพลงเดิมจบไปแล้ว เสียงโฆษณาดังคั่นรายการ ตามด้วยเสียงดีเจขี้เล่นหัวเราะรื่น ประกาศเปิดเพลงใหม่ฮิตถูกใจ เพลงเร้าใจจนอีสีเขย่าหน้าเกี่ยวไปตามจังหวะ ร้องในใจเป็นลูกคู่ One song ended. After the advertising break, the playful DJ’s laughing voice announced the next hit, an exciting pop song that had See nodding her head as she grabbed and sliced in rhythm, singing along in her mind.
…จงเข้าไปดูว่าเขาอยู่หรือเปล่า ถ้าได้ยินหมาเห่ารีบออกมาไวๆ น้องสาวจ๋าดูหมาให้พี่ด้วย อย่าให้หมากัด … ขาของพี่ได้ ของพี่ได้ อีเขียวก็แง่งหรืออีแดงก็รี่ พี่เลยเอาไม้ทิ่ม … ตาหมาไป ตาหมาไป แหมหมาของเธอมันดุเสียจริงด้วย มันชอบกัด … ขาของพวกผู้ชาย พวกผู้ชาย พี่ก็ซวย เอ๊ยเพื่อนก็ซวย ต่างถูกหมากัด … ป่วยจนเดินไม่ไหว จนเดินไม่ไหว… …Go inside to see if he’s there If you hear the dogs bark get out at once Sweetheart, take care of the dogs for me Don’t let them bite my … legs, my legs Khiao snarls and Daeng dashes forth So with my stick I stab the dogs’ … eyes, dogs’ eyes Hey, your dogs are so fierce They like to bite men’s … legs, men’s legs. So woe is me, and my friend’s too So we’re both so badly bitten we can’t walk, can’t walk… From ‘Dogs bite’, a mid-nineties hit song by Ekkachai Sriwichai, a folk singer from the South now in his early fifties.
“อีสี … ตก” อีดวงเพื่อนบ้านยืดตัวขึ้น สูดปากครางบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ เดินมาใกล้อีสี เอามือป้องปาก ตะโกนคำบางคำใส่หูอย่างหยอกล้อ ‘See … you fell!’ Duang, her neighbour, got up, expelled a loud moan as she stretched to relieve her stiffness, walked up to See and with her hand in front of her mouth shouted some words in her ear teasingly.
“พ่อมึง แม่มึง โอ๊ย … ตก … ตก … ตก” ‘Your dad, your mum, wow … you fell … you fell … you fell!’
อีสีอุทานคำหยาบยาวต่อเนื่องอย่างคนบ้าจี้ มือละเคียว ฟาดไหล่เต็มแรงลงหลังคนแหย่ที่กำลังหัวเราะสนุก See shouted out a string of swear- words like someone ticklish. Her hands stopped harvesting. She gave a mighty slap on the back of the teaser who was laughing her head off.
“อีดวง มึงไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงมาแหย่กู” อีสีว่า ‘Duang, don’t you have anything better to do than come and tease me?’ See said.
“มึงไม่หยุดกินข้าวเที่ยงหรือ ดูตะวันเลยหัวไปแล้ว อีแดง ลูกมึงเล่นน้ำข้างไร่จนตัวดำหัวแดง แดดเปรี้ยงๆ อย่างนี้ระวังมันจะไม่สบาย” ‘Won’t you stop for lunch? Look at the sun. It’s past our heads already. Your daughter’s playing in the water by the field so much she’s all dark. With the sun fierce like this, mind she doesn’t fall sick.’
อีสีถอดหมวก เอาผ้าขาวม้าที่พันรอบหัวรอบหูออก กระพือลมจากหมวกพัดไล่ความร้อน เผยให้เห็นปากเจ่อ เบ้าตาขวาเขียวช้ำ มีเลือดออกในตาขวาเห็นเป็นจุดแดงๆ มือป้องตามองหาลูก See took off her hat, unwound the length of cloth around her head, fanned herself with the hat to fight the heat, revealing a swollen mouth, a right eye swollen and injected with blood. Shel- tering her eyes with her hand she looked towards her daughter.
“อีสีมึงโดนไอ้วัน-ผัวมึงซ้อมอีกแล้ว” อีดวงพูดตรงจุด ตาจ้องมองหน้าเพื่อนอย่างเวทนา ‘Your man’s been hitting you again,’ Duang said it straight, staring at her friend with pity in her eyes.
“ใครบอกมึง กูตกกระได หน้าไปชนเสา” อีสีเอามือลูบหน้า เฉไฉ ‘Who says so? I fell down the stairs, knocked the pillar head on.’
“อีห่า บ้านมึงไม่มีกระได มึงอย่าปิดกูเลย” ‘Bullshit. There’s no stairs at your place. Don’t try to fool me.’
“อีดวง กูบอกมึงไม่เชื่อหรอ เอ้าบอกใหม่ก็ได้ กูกลัวมึงอิจฉากูที่กูเอากับผัวแรงไปหน่อย” ‘So you won’t believe me? All right, I’ll put it another way, then. I’m afraid you’re jealous of me that I play a little too rough with my husband.’
บอกแล้วอีสีก็หัวเราะเสียงดังอย่างไร้ทุกข์ ส่านก้นกระดิกสนุกสนานปาก ร้องคลอเพลงเสียงดังลั่นจนอีดวงส่ายหน้า With this, See burst out laughing without a trace of sorrow, shook her bottom and sang along loudly, making Duang shake her head.
“ติงนัง นัง ติงนัง ชะเอ่อ เอ่อเอย รักจริงไม่หลอก…” …Ting nang nang tang ning cha-eur eur euy I love you truly no kidding…
=
หมอรัชนีแกะพลาสเตอร์ออกจ้องมองแผลปลายนิ้วชี้ที่ขยายตัวขึ้น รอยแตกกระจายตัวออกคลำคลึงดูรู้สึกแข็งกว่าเดิม เธอบ่นพึมพำ ทายาไตรแอมฯ ตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ทำไมไม่หายสักที Dr Ratchanee took the plaster off, exam- ined the wound at the tip of her forefinger which was more swollen. The crack had lengthened and felt harder to the touch than before. She grumbled unhappily. She’d been smearing it with triamcino- lone for almost a week, why hadn’t it healed yet?
มือเคาะประตูห้องพักของหมอศิริเพ็ญ หมอโรคผิวหนัง She knocked on the door of dermato- logist Dr Siriphen’s room.
“พี่เพ็ญ ช่วยดูนิ้วให้หนูด้วย” หมอรัชนียืนข้างโต๊ะทำงานของผู้อาวุโสกว่า ยื่นนิ้วให้ดู ‘Phen, please have a look at my finger.’ Dr Ratchanee stood by the desk of the older doctor, presenting her finger for inspection.
“นั่งก่อน นั่งก่อน ไม่ต้องใจร้อน” หมอศิริเพ็ญว่า หยิบแว่นสายตามาสวมจ้องมอง เอานิ้วตนเองคลำดูลักษณะของแผลปลายนิ้วหมอรัชนีอย่างเอาใจใส่ ‘Sit down, sit down, what’s the rush,’ Dr Siriphen said. She took her glasses and put them on to have a look and with her fingers probed the wound at the tip of Dr Ratchanee’s finger conscientiously.
“พี่ดูก็เป็น … คอนแทค เดอร์มาไตติสธรรมดา แต่มันดูเป็น … โครนิคหน่อยเท่านั้นเอง” หมอศิริเพ็ญวินิจฉัยโรคตามภาษาแพทย์ ‘I think it’s ordinary contact dermatitis, only a minor chronic infection,’ Dr Siri- phen diagnosed in her medical jargon.
“ทำไมทายาไตรแอมตั้งอาทิตย์แล้วไม่เห็นดีขึ้น” หมอรัชนีสงสัยโรคผิวหนังอักเสบชนิดนี้ทายาที่ว่าแล้วก็น่าจะทุเลา ‘But I’ve been applying triamcinolone for a week and it hasn’t improved,’ Dr Ratchanee wondered. That ointment should be enough to treat a skin infection like this.
“เนื้อมันออกจะแข็งๆ เธอลองเอายาสเตอร์รอยด์ที่ผสมเอเอสเอ แล้วใช้ครีมเบสทาปลายนิ้วให้เนื้อมันอ่อนนุ่มขึ้น สักสองอาทิตย์น่าจะหาย” ‘The flesh is rather hard. Try steroid mixed with ASA and then use Besta cream at the tip of your finger for the flesh to soften. It should be gone within two weeks.’
“ไม่เป็นอย่างอื่นนะพี่เพ็ญ” ‘It isn’t something else, is it, Phen?’
“เออน่า…” หมอศิริเพ็ญหัวเราะ “แค่นี้ไกลหัวใจ พวกหมอก็อย่างนี้แหละ รักษาคนไข้ก็บอกคนไข้ว่าไม่ต้องกังวล พอตนเองเป็นอะไรนิดหน่อยกลับวิตกจริตเอามากมาย” ‘Come now…’ Dr Siriphen laughed. ‘Just that, far from the heart. That’s how we doctors are. When we treat patients we tell them not to worry and when we get a scratch we worry a lot.’
“จริงๆ นะพี่เพ็ญ เขาถึงว่ากันว่าหมอน่ะรักษาคนอื่นได้ทุกอย่าง ยกเว้นรักษาตนเอง เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนยาทาอย่างพี่ว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ หนูไปก่อน เดี๋ยวมีผ่าตัดคลอด” หมอรัชนียกมือไหว้ขอบคุณหมอศิริเพ็ญก่อนไปทำงานต่อที่ห้องผ่าตัด ‘You’re right, Phen. That’s why they say doctors can treat everyone but them- selves. I’ll change to the cream you say. Thank you so much, Phen. I have to go now: I’ve a caesarean section waiting.’ Dr Ratchanee raised her joined hands and bowed to thank Dr Siriphen before going back to work in the operation room.
=
ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า ผีพุ่งไต้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเห็นแสงวาบๆ เป็นทางยาว ใบมะพร้าวแกว่งไปมารับสายลมต้นฤดูหนาว ลมเย็นพัดมาคราใดพาขนอีสีลุกเฮือกตามอย่างกับคนจะจับไข้ The sky was studded with stars. Meteors rained down from the sky in long flashing trajectories. The coconut palms swayed under the wind of the early cold season. Whenever the cold wind blew it gave her gooseflesh as if she were about to catch a cold.
นั่งชันเข่าอยู่ในมุ้งที่โดนลมพะเยิบพะยาบราวกับมีใครมาเขย่า ตาจ้องออกนอกมุ้งเล็งไปที่หน้าต่างเปิด เงี่ยหูฟังสรรพสิ่งรอบๆ สะดุ้งเป็นบางครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า ถึงกับกลั้นหายใจก้มต่ำลงฟังว่าเป็นเสียงไอ้วันผู้ผัวเมากลับมาหรือยัง See sat with knees raised under the mosquito net which the wind flapped as if someone was shaking it. Her eyes stared outside the net to the open window; her ears listened to the surrounding noises. She started at times when she heard the dog bark, as much as held her breath and made herself small, listening to know whether it was the voice of Wan, her husband, coming back drunk or not.
อีแดงนอนนิ่งอยู่ในมุ้งข้างตัวแม่ปากแดงจัด มือตีนซีด ซมพิษไข้ อีสีเอามืออังหัวลูกที่ร้อนดั่งไฟ … กูว่าแล้ว มึงเล่นน้ำกลางแดดมากไป ปากบ่นมือคว้ายาแก้ปวดแก้ไข้เป็นซองเทใส่ปากอีแดง ตามด้วยน้ำจากกระบวย ถอดเสื้อผ้าลูกออกเช็ดตัวตามที่อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้านเคยสอนไว้ Daeng slept under the mosquito net beside her mother, her mouth bright red, her hands and feet pale, lethargic with fever. See stretched her hand and touch- ed her child’s head which was burning … I told you so, you swam in the sun too much, her mouth complained. Her hand grabbed a powder for fever and pain contained in an envelope she inclined to pour into Daeng’s mouth and followed up with a ladle of water, took off her daugh- ter’s clothes and wiped her body the way village health volunteers had taught her. =

=

=

=

=

‘Her mouth’, ‘her hand’: the temptation to be resisted here is to change those to ‘she’: the recourse to synecdoche is very much part of the author’s style.

อีสีเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้สึกตัว คงเพราะหมดแรงจากงานกลางทุ่ง รู้ตัวเมื่อมีคนคลุ้งกลิ่นเหล้าโถมทับร่าง ขยำนมเต็มแรง ผลักขาให้กางออก ผ้าถุงหลุดลุ่ยไปเมื่อใดไม่รู้ See drifted into sleep unwittingly out of exhaustion from her work in the field. She came to when someone reeking of booze pounced on her, kneaded her breasts roughly, forced her to spread her leg. Somehow her sarong got loose and was gone.
อีสีคุ้นกลิ่น เคยชินกับการกระทำของผัว ตาเหลือบมองอีแดงที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ ใจนึก ยังไม่ทันใส่เสื้อผ้าให้ลูกเลยกูก็เผลอหลับไปได้ กลัวลูกตื่นก็กลัว รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อยล้าก็รู้สึก ไม่มีแก่จิตแก่ใจสู้ผัว อีสีหนีบขาตน เกร็งต้านเต็มที่ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าขัดใจผัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น See was used to the smell, was used to her husband’s behaviour. From the corner of her eyes she looked at Daeng who slept under the blanket beside her. I had yet to dress her when I fell asleep, she thought, very much afraid she’d wake up, feeling dreadfully bored and aching and exhausted. She didn’t have the energy to fight her husband, yet she squeezed her legs together, stiffened to resist as much as she could, even though she knew what would happen if she displeased him.
ไอ้วันอารมณ์พลุ่งพล่านผสมความเมา คำรามว่ามึงชอบเจ็บๆ ใช่ไหม มือหยาบหนาฟาดหน้าเมียเต็มแรง รัวกำปั้นทุบหน้าขาเมียไม่นับแหกขาออกไม่ปรานีปราศรัย ปลดปล่อยอารมณ์ตนตามอำเภอใจ Wan, angry and drunk, roared, You like to hurt, don’t you? His thick, rough hand slapped her in the face with all his strength, turned into a fist that pummelled the front of her legs repeatedly. He forced her legs open without mercy, giving vent to his mood as he fancied.
อีสีเจ็บจนหน้าชา ขาชาหนึบ ใจด้านชากับความเจ็บปวด กัดฟันไม่ให้เสียงร้องรอดออกจากปาก เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ภาวนาให้ผัวกระทำจบๆ ไปโดยเร็วเสียที See hurt so much her face went numb, her legs turned to jelly, her mind became impervious to pain. She clenched her teeth not to utter a cry, stared blindly out of the window, praying that her husband be done soon.
=
ไม่ทันแจ้ง อีสีเขยิบตัวลุกแทบไม่ได้ กัดฟันเอามือเท้าพื้น ค่อยๆ กระเถิบขยับเนื้อตัวที่ปวดเมื่อย ไอ้วันเริ่มสร่างเมา ลืมตามองเห็นรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่บนใบหน้าของเมีย ไอ้วันเอื้อมมือลูบหลังเมียเบาๆ Before dawn, See moved and could hardly get up. Clenching her teeth, with one hand on the floor she slowly budged her aching, stiff body. Wan was beginning to sober up. He opened his eyes and saw the bruises old and new on his wife’s face. He stretched out his hand and stroked her back lightly.
“อีสี มึงเจ็บมากไหม” เมียไม่ตอบ ไอ้วันพูดต่ออย่างเสียใจว่า “อีสี กูไม่อยากให้มึงไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ไม่อยากให้มึงกับลูกต้องลำบากเลย แต่กูทำงานหาเงินใช้หนี้เท่าใด ไอ้หนี้ห่าเหวก็ไม่หมดซะที กูเหนื่อยเครียดทีไรอดแดกเหล้าไม่ได้” ‘Does it hurt very much, See?’ His wife didn’t answer. Wan went on speaking in a sorry tone of voice: ‘I don’t want you to hire yourself harvesting rice, I don’t want you and our daughter to have a hard life, but no matter how much I work to find money to repay our debts, I can’t see the end of those damned debts and when I’m tired and tense I can’t help drinking.’
อีสีไม่พูดอะไร รู้ดีว่าผัวตอนเมากับไม่เมาเป็นคนละคน เมื่อไม่กินเหล้าไอ้วันเป็นคนดีสารพัด งานหนักเอางานเบาสู้ รับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินใช้หนี้ ที่ติดค้างคนในหมู่บ้าน – หนี้ตั้งแต่มันถูกหลอกให้จ่ายค่าหน้านายไปทำงานเมืองนอกแล้วไม่ได้ไป See didn’t say anything, knowing very well that her husband drunk and her husband sober were two different per- sons. When he didn’t drink, Wan was such a good man, a hard worker, hiring himself for all kinds of job to clear debts all the villagers had – debts since they were lured into paying commissions to be sent abroad and never went.
อีสีเตรียมลุกออกจากมุ้ง มือควานคลำอีแดงที่ยังไม่นุ่งผ้า เห็นตัวเย็นก็เบาใจ ไอ้วันมองตามเมีย แล้วมองลูกที่นอนเปลือย See endeavoured to get up and out of the mosquito net. She fumbled about for Daeng who was still undressed, saw she wasn’t burning hot, so felt relieved. Wan followed his wife’s eyes and then looked at his child who slept naked.
“อีสีมึงไปหุงข้าวเถอะ อีแดงไม่สบาย กูจะดูเอง” เขาเหลือบตามองลูกเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ปีนี้มันโตขึ้นเยอะนะ” ‘Go and cook the rice, See. Daeng isn’t well, I’ll look after her myself.’ From the corner of his eyes, he looked at his daughter quietly for a while before say- ing, ‘She’s grown up a lot this year, hasn’t she?’
=
โทรศัพท์ที่หัวเตียงกรีดเสียงจนหมอรัชนีผวาตื่น มือควานคลำหาหูโทรศัพท์ทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาเมื่อฟังเสียงพยาบาลรายงานผู้ป่วยจบ หมอรัชนีลุกขึ้นอย่างว่องไว ไม่มีอาการงัวเงียเหลืออยู่ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ The telephone ringing at the head of the bed startled Dr Ratchanee awake. Her hand groped for the handset even though her eyes had yet to open. When the voice of the nurse had finished her report, Dr Ratchanee got up quickly, with no longer any trace of drowsiness. Her wristwatch said it was past midnight.
เด็กหญิงวัยหกขวบถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ นอนเงียบอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงตรวจหน้าตาซีดจนเหลือง แขนข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลืออยู่ A six-year-old girl had been sent from the district hospital. She lay quietly as if exhausted on the examination bed, her face pale, almost waxy, a saline drip to one arm.
“ความดันแปดสิบหกสิบค่ะ ชีพจรร้อยยี่สิบ รู้สึกตัวดีแต่อ่อนเพลียมาก” พยาบาลเวรดึกคนหนึ่งรายงานพยาบาลอีกคนที่กำลังรูดม่านเพื่อให้หมอรัชนีตรวจเด็กได้สะดวกเอ่ยขึ้นว่า “เด็กหกล้มตั้งแต่เช้าแล้วค่ะหมอ มีเลือดออกจากช่องคลอด ก่อนมาที่นี่แม่เด็กนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอที่โน่นว่าฉีกขาดเยอะเลยส่งตัวมาหาเรา แม่เด็กก็มาด้วยค่ะหมอ” ‘Tension eighty-sixty, pulse one hun- dred and twenty, she’s conscious but very weak,’ the night nurse reported. Another nurse who was closing the curtain for Dr Ratchanee to check the girl at ease said, ‘She fell in the morning, doctor. Blood came out of her vagina. Before she came here, her mother took her to the district hospital. The doctor there said there was too much damage so sent her to us. Her mother’s here too, doctor.’
หมอรัชนีเอี้ยวตัวมองออกไปนอกม่าน เห็นหญิงสาวร่างเตี้ยผิวกร้านแดดยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ห่างจากเตียงตรวจนัก หมอแตะแขนคลำดูชีพจรเด็กเบาๆ ค่อยๆ เปิดเปลือกตาถ่างดู เห็นซีดจัดก็บอกพยาบาลว่า “เตรียมเปิดเส้นให้เลือดเลยนะคะ” Dr Ratchanee twisted to look outside behind the curtain and saw a swarthy, thickset young woman who stood nervously not far from the bed. The doctor felt the girl’s arm for her weak pulse, slowly raised her eyelids to look at her eyes. Seeing how pale she was, she told the nurse, ‘Get a blood pouch ready.’
หมอถามเด็กน้อยสองสามครั้งว่า “หนูชื่ออะไรคะ” The doctor asked two or three times, ‘What’s your name, sweetie?’
ร่างน้อยนั้นลืมตามอง ไม่ตอบ The little girl opened her eyes, didn’t answer.
“หมอดูนิดหนึ่งนะคะ ไม่เจ็บนะค่ะ ไม่ต้องกลัว” หมอรัชนีเปิดผ้าคลุมส่วนล่างอย่างแผ่วเบา ค่อยแยกขาดู เมื่อเห็นรอยฉีกขาด เธอถอนหายใจ ‘I’m just looking. Don’t be afraid, I won’t hurt you.’ Dr Ratchanee delicately pulled back the blanket covering the girl’s lower body and slowly parted her legs. When she saw the tear, she sighed.
“ให้เลือดแล้ว เตรียมเข้าห้องผ่าตัด ช่วยบอกห้องผ่าตัดเตรียมดมยาสลบ เตรียมเย็บแผลเด็กอายุหกขวบด่วน เดี๋ยวหมอจะคุยกับแม่เขา เด็กชื่ออะไรนะค่ะ” ‘When you’ve plugged the blood, take her to the operation room. Please tell them to prepare anaesthetics and get ready for immediate surgery on a six- year-old girl. I’ll talk to the mother. What’s the child’s name?’
“เด็กหญิงแดงค่ะหมอ” ‘Her name’s Daeng, doctor.’
=
ไฟห้องผ่าตัดเจิดจ้าส่องตรงไปที่แผลช่องคลอด แผลภายนอกฉีกขาดกระจุยออกหลายแนว เลือดสดๆ ไหลรินช้าๆ ภายในมีเลือดจับตัวเป็นก้อนอยู่เต็ม เมื่อค่อยๆ เอาเครื่องมือจับผ้ากอซขนาดเล็กควักเลือดออก หมอรัชนีก็อุทานออกมาอย่างสยดสยอง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หกล้มอะไรกัน ยอดช่องคลอดฉีกทะลุทวารหนัก … ทะลุเข้าไปในช่องท้อง … โธ่เอ๋ย เจ้าเด็กน้อย เจ้าตัวแค่นี้ไม่น่าจะถูกทารุณ ทรมานทรกรรมเจ็บปวดอะไรถึงขนาดนี้” หมอรัชนีจ้องมองร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยหกขวบด้วยความสงสารจับใจ พูดเท่านี้พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิง The strong light in the operation room was focused on the vagina injury. The outer area was torn in several directions. Fresh blood slowly trickled out. The inside was full of clotted blood. When she carefully inserted gauze at the end of a forceps to gouge out the blood, Dr Rat- chanee exclaimed horrified, ‘Impossible! Impossible! This wasn’t a fall! It’s pierced through from the bottom of the vagina to the rectum … through to the abdominal cavity. Good grief, poor little thing! So young and treated so cruelly, made to suffer so much pain…’ Dr Ratchanee stared at the body of the six-year-old girl, her heart filled with utter pity. Having heard just this much, every nurse helping with the operation knew what had hap- pened to the little girl.
พยาบาลทุกคนในห้องผ่าตัดใจอ่อนยวบ วาบคิดถึงลูกของตน ถ้าลูกถูกกระทำเช่นนี้บ้าง อกแม่เอ๋ยจะทุกข์ทรมานเพียงใด จะอยู่จะกินได้อย่างไร บางคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนต้องละสายตาจากบาดแผล เสมองเลือดเป็นหยดๆ กำลังไหลรินจากถุงเลือดเข้าไปในร่างกายที่ถูกวางยาสลบ Their spirits sagged, suddenly thinking of their own children. If their children were treated like this, how tormented their motherly chests would be! How could they keep on living? Some felt such ache in their hearts they had to take their eyes off the wound and look instead at the blood drip flowing into the body that lay unconscious.
=
“อีแดงปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้วหมอ” อีสีนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะในห้องตรวจที่ดูเป็นส่วนสัด ไม่มีคนอื่นในห้องนอกจากอีสีกับหมอรัชนีในยามดึกตีสอง ‘If Daeng heals, that’ll be good enough for me, doctor.’ See sat on a chair in front of a table to one side of the examination room. It was two in the morning and there was no one else in the room apart from See and Dr Ratchanee.
“แม่เด็ก การข่มขืนเป็นอาญาแผ่นดิน ลูกถูกทำขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งตำรวจ กลับมาโกหกหมอว่าลูกหกล้ม แม่เด็กกลัวอะไร ไม่ต้องกลัวบอกหมอ หมอช่วยได้” หมอรัชนีนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ จ้องมองอีสี มือเอื้อมไปแตะแขนคู่สนทนาอย่างปลอบใจ อีสีก้มหน้ามองปลายตีนตนเอง ‘Young woman, rape is a criminal of- fense. With your child treated like this, why didn’t you report it to the police? Instead you lie to me that she fell. What are you afraid of? Don’t be scared. Tell me. I can help you.’ Dr Ratchanee sat on a chair on the opposite side of the table and stared at See. Her hand stretched out to touch the mother’s arm to comfort her. See lowered her head and looked at her feet.
“อีแดงมันหกล้มจริงๆ หมอ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวแผลมันก็หาย” ‘Daeng really did fall, doctor. Never mind. The wound will heal.’
“หกล้ม…” หมอรัชนีอดโกรธแม่เด็กไม่ได้ “หกล้มหรือ แม่เด็กเอ๋ย ลูกจะเป็นจะตายจากการถูกทำร้ายอย่างนี้แม่ยังบอกหกล้ม หมอเป็นหมอสูติฯ เห็นแผลที่ช่องคลอดมามากต่อมาก แม่ไม่ต้องโกหกหมอ แผลอย่างนี้หมอยืนยันได้ หมอรู้ เด็กถูกข่มขืนแน่นอน ‘Fall!’ Dr Ratchanee couldn’t help feel- ing angry at the mother. ‘Fall, you say? How dare you? Your child could well die from being hurt like this and you still pretend she fell! I’m a gynaecologist. I’ve seen lots of injuries to the vagina. You can’t deceive me. This kind of wound, I’m positive, I know for sure this child was raped.’
“หมอรู้หรือ” อีสีอุทานอย่างเหม่อลอย ‘You know?’ See exclaimed almost absent-mindedly.
“แผลนี้เป็นแผลจากการข่มขืนอย่างทารุณแน่นอน แม่ต้องรู้แน่ว่าใครข่มขืนลูก แม่ควรจะแจ้งความให้ไอ้คนชั่วมันติดคุก ถ้าไม่ทำเช่นนี้ไอ้คนชั่วคนนี้มันก็ต้องทำคนอื่นอีก มันอาจจะทำลูกเราซ้ำอีก คราวนี้ลูกเราไม่ตาย คราวหน้าลูกเราก็อาจจะตาย แม้ไม่ตาย บาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่บาดแผลทางจิตใจลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานติดตัวไปนานอีกเท่าใด แม่เด็กไม่กล้าบอกตำรวจก็บอกหมอ หมอจะแจ้งความ หมอจะช่วยแม่อย่างเต็มที่เอง หมอช่วยได้นะ แม่เด็กไว้ใจหมอเถอะ” ‘This wound comes from violent rape. No doubt about it. You must know who raped your child. You should report it for the one who did it to be locked up. If you don’t, he’ll do it to others or to your child again. This time she won’t die but maybe next time she will. Even if she doesn’t die and the physical wound heals entirely, psychologically – how long will your child have to suffer from it? If you don’t dare to go to the police, tell me, I’ll report it, I’ll help you to the utmost. I can help you, you know. You can trust me.’
“ไม่ หมอ ไม่…” อีสีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ หมอไม่ต้องช่วยฉัน อีแดงมันเป็นลูกฉัน ช่างมันหมอ ช่างมัน” ‘No, doctor. No…’ See spoke with determination. ‘No, you don’t need to help me, doctor. Daeng’s my daughter. Never mind, doctor, never mind.’
“ช่างมัน ทำไมต้องช่างมันเล่าแม่เด็ก ทำไมต้องช่างมัน หมอไม่เข้าใจเลย เล่าความจริงให้หมอฟังสิ หมอช่วยได้จริงๆ นะ ไม่ต้องกลัว แม่เด็กไม่ต้องกลัว เป็นแม่คนต้องกล้าทำเพื่อลูกสิ ลูกของแม่เองนะ ไม่ช่วยเหลือลูกไม่ปกป้องลูก แม่เด็กไม่รักลูกหรือ” ‘Never mind? How can that be, young woman? I don’t understand at all. Tell me the truth. I really can help you, you know. You don’t have to be afraid. You don’t need to be scared. As a mother you must dare to act for your child, your very own child. If you don’t help your child, if you don’t protect her, then you don’t love her?’ Another nice touch lost in translation: the doctor addresses See throughout as ‘mother’. ‘Young woman’ is the most English allows for a note of disapproval.
“หมอ” อีสีร้องไห้โฮ ตัวสั่นสะท้าน หมอรัชนีตกใจลุกจากเก้าอี้ไปโอบไหล่ ‘Doctor!’ See cried out, shivering. Dr Ratchanee, shocked, sprang up and went to wrap her arms around See’s shoulders.
“หมอ ฉันพูดอย่างไรหมอก็ไม่เข้าใจหรอก ลูกของฉันทำไมฉันจะไม่รัก ฉันรักอีแดงสุดหัวใจ หมอหวังดีฉันรู้ แต่ช่างมันเถอะหมอ แผลอีแดงไม่นานมันก็หาย ฉันสองคนแม่ลูกต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย” ‘Doctor, whatever I say you won’t understand. Why wouldn’t I love my own child? I love Daeng with all my heart. I know you mean well, but never mind, doctor. Daeng’s injury will heal before long. She and I must bear with it. Better that than starving to death.’
อีสีปิดหน้าสะอื้น ผลักประตูเปิดออกจากห้องตรวจ See hid her face as she sobbed, push- ed open the door and went out of the room.
=
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด หมอรัชนีเปิดหน้าต่างห้องตรวจออกไป สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าเต็มอก ท้องฟ้ากว้างใหญ่มืดดำมีดาวเปล่งประกายหรุบหรู่ หมอรัชนียืนนิ่งขึงอยู่ชั่วครู่ ก้มมองตนเอง น้ำตาคลอตาเมื่อครุ่นคิดว่า … ฉันจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ ฉันก็เป็นคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล The surrounding atmosphere was peace- ful. Dr Ratchanee opened the window of the examination room, filled her lungs with chilling air. The vast sky was dark with a dim sprinkling of stars. Dr Ratcha- nee stood still for a while, lowered her head to look at herself, her eyes brim- ming with tears as she pondered … what can I do better than this? I’m just a little person, so tiny compared to this huge world.
“ทำไม ทำไม ทำไมแม่เด็กจึงตัดสินใจเช่นนั้น หมอไม่เข้าใจ หมอไม่เข้าใจ ต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย ทำไม ทำไม” ‘Why? Why? Why did she decide like this? I don’t understand. I really don’t. She must bear with it. Better that than starving to death. Why? Why?’
หมอรัชนีเจ็บปวดหัวใจ เหลือบมองดูพลาสเตอร์พันแผลที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาตนเอง วูบหนึ่งของอารมณ์เธอแกะมันออก จ้องมองราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หายใจลึก กัดกรามแน่น แผลที่ปลายนิ้วของเธอช่างกระจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับบาดแผลของเด็กหญิงแดง Dr Ratchanee felt really bad. She glanced at the plaster around the tip of her right forefinger. In a fit of temper, she tore it off, stared at it as if she had never seen it before, took a deep breath, clenched her teeth. The scratch at the tip of her finger was so puny compared with little Daeng’s injury.
หมอรัชนีกดแผลตนเองจนรู้สึกเจ็บ ขยำพลาสเตอร์จนเป็นก้อนเล็กและขว้างทิ้งลงถังขยะ เธอทรุดตัวนั่ง ซบหน้ากับมือ หลับตาให้หยาดน้ำตาไหลย้อยตามร่องนิ้ว Dr Ratchanee pressed on her wound until she hurt, squeezed the bit of plaster into a small ball and threw it into the bin. She lowered herself and sat down, brought her hand to her face, closed her eyes for tears to drop and run down the crack in her finger.
=

‘Phoo Orn-ae’ in Chor Karrakeit 41, 1999

=
Chanwalee Srisukho, a native of Chiang Mai, is an obstetrician and mother of three sons. A radio and television host, author of articles and books on women’s affairs, she also pens short stories that have a habit of collecting literary awards.
.chanwalee s

The innocent – Saowaree

Here is a classic example of a Thai story under the dominant Buddhist ideology, down to its feel-good, faith-restoring denouement. It’s also, I swear, the last story on abortion I’ll inflict on you here. MB

ผู้บริสุทธิ์

The innocent

 
Blue-Eyed-Catrev Blue-Eyed-Cat  

เสาวรี

SAOWAREE

 
    TRANSLATOR’S KITCHEN
= =  
บ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังนั้นซ่อนตัวอยู่ในดงไม้หนาทึบ ดูรกครึ้มมากกว่าร่มรื่น ลมพัดแรงจนรู้สึกหนาว คืนนี้พระจันทร์ครึ่งซีก เว้าแหว่ง ดูน่ากลัว กลิ่นดอกการเวกริมรั้วหอมเอียนๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด The house, built of wood above concrete, was hidden in a thick grove which looked wild rather than shady. The wind was so strong we felt cold. Tonight the moon was cut in half, with one half missing. It looked scary. Odd- ly, the smell of the climbing ylang- ylang near the fence was sickly sweet. ครึ่งตึกครึ่งไม้: literally, ‘half building, half wood’.
“เข้ามาสิ” พี่ต้อยกวักมือเรียก ‘Come in,’ Toi called out, beckoning with her hand.  
รั้วไม้ระแนงเตี้ยๆ เพียงใช้ลวดคล้องไว้หลวมๆ ถูกปลดออกโดยง่ายเมื่อก้าวล่วงเข้าเขตรั้วบ้าน ขณะนั้นโลกทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ The low lath fence had a loose wire bolt easy to open. When we stepped into the compound, it seemed the whole world had stopped revolving for a while. [Wonderful alliterations in the first part of this paragraph which can’t be duplicated.]
เราสองคนเดินตามพี่ต้อยเข้าไปข้างในกระทั่งถึงหน้าห้องเล็กๆ ฉันชะงักเท้าไว้แค่นั้น จับมือเธอบีบเบาๆ เธอยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ พี่ต้อยพาเธอหายเข้าไปในห้องเล็กๆ นั้น The two of us followed Toi inside into a small room. I stopped right there, grabbed her hand and pressed it lightly. She stood still. Her hand was icy cold. Toi took her inside that small room.  
ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ไม่มีใครและอะไรที่จะมาทำให้วิตกกังวล There was nothing to hear any longer. There was no one and nothing to worry about.  
ฉันนั่งริมระเบียง รู้สึกผ่อนคลาย นังแมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไป ฉันเรียกมัน “เหมียว … เหมียว” มันหยุดจ้องหน้า ดวงตาสีฟ้าของมันใสแจ๋วเหมือนลูกแก้ว มันรู้เรื่องนี่นา I sat at the edge of the veranda, feeling relaxed. A heavily pregnant cat lumbered by. I called it. ‘Miao! … Miao!’ It stopped and stared. Its light- blue eyes were as clear as crystal balls and had that knowing look.  
“เมี้ยว” มันร้องคำเดียว ดวงตาสีฟ้าใสยังจ้องเป๋ง ‘Miao.’ It cried once, the light-blue eyes still staring insistently.  
ฉันรู้สึกหวาดระแวง มันรู้อะไรบ้างแล้วในบ้านหลังนี้ I felt mistrustful. It must know what went on in this house.  
“ไป ไปให้พ้น” ฉันโบกมือไล่ กระทืบเท้าเบาๆ ‘Shoo! Go away!’ I shook my hand to chase it away, tapped my feet lightly.  
เสียงประตูเปิด พี่ต้อยโผล่หน้าดำๆ ออกมาพร้อมกับกวักมือเรียก Sound of a door opening. Toi’s swarthy face peered out as she beckoned with her hand.  
“เสร็จแล้วหรือคะ” ‘Are you through?’  
“ยัง … เข้าใจคุยกับเขาหน่อย” มือใหญ่เทอะทะของพี่ต้องเอื้อมมาตบไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะ ‘Not yet … Know how to talk to her.’ Toi’s big, dumpy hand stretched out to tap me on the shoulder lightly as her laugh resounded.  
ฉันรู้สึกขยะแขยง นัยน์ตาของพี่ต้อยดูต่ำช้า ผิวพรรณก็ดูสกปรกชวนคลื่นเหียน I felt disgusted. Toi’s eyes looked low and mean, and her skin looked dirty, nauseating.  
ภายในห้องแคบๆ นั้นเล็กและแคบ เธอนอนอยู่บนเตียงเหล็กค่อนข้างสูงเหมือนเตียงที่ใช้ในโรงพยาบาล ดวงตาแห้งแล้งมีน้ำตาไหลพราก พี่ต้อยยักไหล่หนาเทอะของตัวเอง The room was stuffy, small and cramped. She lay on a rather high iron bed like those used in hospitals. Her parched eyes were crying a river. Toi shook her thick shoulders.

=

=

[Parched eyes that cry a river? Oh, well…]

“เราต้องให้น้ำเกลือเธอหน่อย เธออดอาหารมาหลายชั่วโมงทีเดียว” พี่ต้อยพูด ‘We must give her a saline solution. She hasn’t eaten anything for hours,’ Toi said.  
ฉันมองไปรอบๆ ข้าง ที่นี่มันขุมนรกชัดๆ มีแต่ความร้อนรุ่มและทุกขเวทนาอยู่รอบตัว I looked around the room. This was really the bottom of hell. There was only vehemence and suffering all around.  
“ไม่มีอะไรเลวร้ายอีกแล้ว มันกำลังจบ แล้วก็เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งกับสิ่งดีๆ ฉันไม่คิดว่าจะต้อนรับคนที่มาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง” ‘There’s nothing evil any longer. It’s about to end and good things will start all over again. I don’t think I’ll welcome those who come here a second time.’  
ฉันมองพี่ต้อยอย่างรังเกียจ เธอกำลังทำตัวเหมือนเป็นพระเจ้าผู้มีความเมตตา I looked at Toi with dislike. She was acting as if she were a god full of loving kindness.  
“อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ” ร่างโทรมๆ บนเตียงพึมพำออกมา ‘Please stay to keep me company,’ the ramshackle body on the bed mum- bled.  
ฉันพยักหน้าช้าๆ I nodded my head slowly.  
พี่ต้อยฮัมเพลงเบาๆ ขณะใส่ถุงมือ Toi hummed a song as she put on gloves.  
“ฉันจะให้แวเลี่ยมเธอสักหน่อย เธอจะได้สบายขึ้น ผ่อนคลายไปกับกล้ามเนื้อที่คลายตัว” เธอยักไหล่อีก เสียงเพลงปีศาจยังคงล่วงผ่านลำคอของเธอออกมาเบาๆ นัยน์ตาเล็กหยีดูกลอกกลิ้ง “และมันอาจจะมีการเจ็บปวดบ้าง ฉันจะให้ยาระงับปวดเธอด้วย” ‘I’ll give her some Valium. She’ll feel better as her muscles relax.’ She shrugged her shoulders again. Her throat kept humming that damn song. Her small, screwed-up eyes looked shifty. ‘And there may be some pain. I’ll give her pills to take care of that too.’  
พี่ต้อยทำงานอย่างคล่องแคล่ว “มาสิ มาเป็นลูกมือให้ฉันหน่อย บางทีเธอเองก็น่าจะเรียนรู้ไว้บ้างนะ ไม่มีอะไรยากเลย สิ่งที่ยากก็คือการตัดสินใจเท่านั้นเอง” Toi worked smoothly. ‘Come here. Come and be my assistant. It’d be good for you to learn, actually. There’s nothing difficult. What’s difficult is coming to a decision, that’s all.’  
ฉันยืนนิ่ง กัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนกำลังตกนรก I stood still, bit my lips, feeling as if I’d fallen into hell.  
“เธอสนใจบ้างไหมล่ะ หรือว่าอยู่กับพวกเด็กเล็กๆ จนทำมันไม่ลง … ฮ่ะฮ่ะ ฉันแหย่เธอเล่นเท่านั้นน่ะ” ’Are you interested or have you been with little kids so long you can’t do it? … Ah ha, I’m only teasing you, you know.’  
ฉันปิดปากนิ่งสนิท ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะพูดมาก I held my mouth closed tight. There was no point saying anything much.  
พี่ต้อยเป็นพยาบาล เคยทำงานที่เดียวกับฉัน เธออยู่ห้องคลอดขณะที่ฉันอยู่กับเด็กทารกตั้งแต่แรกเกิด เด็กทารกที่ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจเพื่อทวงสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่และต้องได้รับการดูแลอย่างดี เด็กๆ เหล่านี้จะถูกส่งมาจากห้องคลอดเป็นส่วนใหญ่ บางรายก็เป็นเด็กที่มาจากการทำแท้งไม่สำเร็จ คลอดก่อนกำหนด หรือพิกลพิการมาจากการทำแท้ง ดูเหมือนเวลานี้จะเป็นทีของพี่ต้อย ที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดกันมากไปกว่าการทักทายกันตามมารยาท แต่โดยลึกๆ แล้วฉันรังเกียจการทำงานของพี่ต้อย เธอลาออกมาหลายปีแล้ว หลังการถูกสอบสวนเกี่ยวกับกรณีรับจ้างทำแท้งเถื่อน ฉันไม่เคยนึกถึงเธอเลย กระทั่งวันที่ฉันรับปากกับผู้หญิงคนหนึ่ง Toi was a nurse. She used to work in the same place as I did. She was in the delivery room while I stayed with the babies since they were born, babies that had to be under breathing apparatus to make good their right to live and who had to receive good care. Most of those children would be sent from the delivery room. Some came from failed abortions, were premature babies or were crippled from butcher- ed abortions. It looked as though now was Toi’s time. Before that we had never talked to each other other than exchanging polite greetings, but deep down I disliked her work. She had re- signed years ago after being investig- ated for being hired to practise illegal abortions. I never thought about her until I made a promise to a woman friend.  
เธอมาหาฉันด้วยความวิตกกังวล แก้มตอบและมีสิวขึ้นเต็มสองแก้ม She came to see me with worry, her cheeks hollow and full of pimples.  
“ช่วยหาสถานที่และอยู่เป็นเพื่อนฉันเท่านั้น” เธอพูด ‘Help me find the place and keep me company, that’s all I ask,’ she said.  
“เธอจะทำอย่างนั้นได้หรือ มันบาปนะ” ฉันพูดด้วยความตระหนก ‘Are you really going to do that? It’s a sin, you know,’ I said with alarm.  
เธอโบกมือ “ใครๆ ก็พูดอย่างนี้ พูดเหมือนที่เธอพูดทุกคำนั่นแหละ” เธอหันมามองหน้าฉัน ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันขอร้องนะ คิดว่าฉันขอร้อง” เธอทอดกายลงอย่างอ่อนแรง ดวงตาอ้างว้าง หม่นมัว She waved her hand. ‘That’s what everybody says, just like you, word for word.’ She turned to stare at me, her lips quaking. ‘I’m begging you. You can’t refuse me that much.’ She stretched herself down wearily, her eyes empty, gloomy.  
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เราเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ฉันก็ลำบากใจเหลือเกิน I looked out of the window. We had been friends for a long time but I was most distressed.  
“แค่ไปเป็นเพื่อนนะ ความเลวร้ายทั้งหมดจะอยู่ที่นี่…” เธอชี้หน้าตัวเอง “อยู่ที่ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น” ‘Just going there to keep me company, you know. All of the vileness will stay here.’ She pointed to herself. ‘With me alone.’  
ฉันไม่ยอมรับปาก จนกระทั่งเธอสารภาพว่าเด็กในท้องนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของใคร … ฉันตกอยู่ในสภาพช็อก I refused to promise until she confessed who the father of the child in her womb was … I fell in a state of shock.  
ในยุคที่ศีลธรรมเสื่อมทรามลง สถาบันครอบครัวอาจถูกทำลายโดยบุคคลที่เป็นหัวหน้าครอบครัว ความรักที่บริสุทธิ์ค่อยอันตรธานไป เหลือเพียงร่องรอยของความรักที่สกปรก นับวันเรื่องราวที่ไม่เคยได้ยินหรือได้ยินนานๆ ครั้งก็จะได้ยินบ่อยขึ้น และกลับกลายเป็นเรื่องเล่าธรรมดาๆ … ฉันช็อกเกินกว่าที่จะบอกอะไรได้มากกว่านี้ In an era when morality is decaying, the family institution was harmed by an individual who was head of the family. Pure love had vanished, leaving behind traces of a love that was dirty. What had never been heard of or only once in a long while was being heard increasingly often and was becoming an ordinary tale … I was too shocked to say more than this. An alternative translation: In an era when morality was decaying, it was [those individuals that were] heads of families that were destroying the family institution. Too wide-encompassing to my taste.
ามกลางคืนค่ำที่มืดสนิท ขณะนั้นดวงใจดวงหนึ่งกลับมืดสนิทยิ่งกว่า In the middle of a totally dark night, right then, one heart had become even darker.  
= =  
พี่ต้อยเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่ เธอหยุดฮัมเพลงปีศาจนั่นแล้ว สีหน้าเธอดูเครียดและจริงจังขึ้น “เพียงใช้น้ำเกลือฉีดเข้าไปในมดลูกเท่านั้นน่ะ เคยใช้พวกโพรสธาแกลนดิน แต่เลือดออกมากไปหน่อย” Toi put on a new pair of gloves. She stopped humming that damn song. She looked tense and increasingly serious. ‘Injecting saline solution in the uterus is enough. I used to use prosta- glandins but there was too much blood…’  
“หนูจะออกไปรอข้างนอก” ฉันพูด ไม่ต้องการรับรู้อะไรมากไปกว่านี้ ‘I’ll go and wait outside,’ I said, not wanting to know anymore than this.  
พี่ต้อยชะงักมือเล็กน้อยแล้วก็เริ่มฮัมเพลงต่อ ก่อนจะหยุดและมองหน้าฉัน Toi stayed her hand a little and then resumed humming her song before stopping and staring at me.  
“มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธอน่าจะรู้ไว้” ‘There are many other things you should know.’  
“แต่หนูไม่ต้องการรู้อะไรเลย” ‘But I don’t want to know anything at all.’  
เราประสานสายตากัน Our eyes met.  
“เธอไม่ใช่นักต่อต้านการทำแท้งนี่นา ตั้งแต่เธอพาลูกค้าคนแรกมาให้ฉันนั่นแหละ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสบายใจเอาเสียเลย ฟังอะไรนี่แน่ะ…” เธอถอดถุงมือที่ยังไม่ได้ทำอะไรลงแช่ในน้ำยา และเดินไปหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งบนโต๊ะ ฉันเห็นบนหน้าปกสีฟ้าอ่อนเขียนว่า คู่มือการทำแท้ง “นี่เป็นความจริง ฉันคิดว่าการทำแท้งน่าจะเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมายได้ ในหนังสือนี้บอกว่า ผู้หญิงที่แนะนำว่าเราจะต้องรู้สึกโหดร้ายและทารุณภายหลังจากการทำแท้งอย่างแน่นอนนั้น ก็คือผู้หญิงที่มีทรัพยากรอย่างเพียงพอแล้ว ไม่ค่อยจะมีโอกาสเจ็บป่วย และไม่เคยนึกถึงเด็กที่หิวโหยและหนาวเหน็บเลย” ‘You’re no longer an anti-abortion militant from the moment you brought me this first client. But it seems you’re not in the least pacified. So listen.’ She took off the gloves she had done nothing with yet and dipped them into some medicated water and then walked over to take a small book on the table. I saw on the light-blue cover the words Abortion Manual. ‘This is the truth. I think abortion should be legalised. In this book it says that women who advocate that we must feel cruel and heartless after an abortion for sure are women that have enough wherewithal and are seldom ill and never think of children that are famished and freezing.’  
ฉันผลักประตูออกมานอกห้อง ข้างนอกเงียบสนิท บ้านนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพี่ต้อย มันอาจจะมีดวงวิญญาณเล็กๆ ของพวกเด็กๆ มากมายอยู่ที่นี่ด้วยก็ได้ ฉันรู้สึกหนาวยะเยือก I pushed the door and went out of the room. Outside it was totally quiet. No one lived in this house apart from Toi, though it might be peopled with the little souls of many, many children. I shivered with cold.  
ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปช้ามาก… It seemed time was passing very slowly…  
พี่ต้อยเปิดประตูออกมาอีกครั้ง เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปิดประตูไว้ดังเดิม ฉันถลาไปที่ประตู พี่ต้อยยกมือห้ามไว้ Toi opened the door and came out again. She laughed softly before closing the door as before. I rushed to the door. Toi raised her hand to prevent me.  
“ให้เธอได้พักผ่อน ฉันให้นมอุ่นๆ เธอกินไปเมื่อครู่นี้” ‘Let her rest. I gave her warm milk; she drank it a moment ago.’  
“เธอเป็นอย่างไรบ้าง” ‘How is she?’  
“ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง…จำเอาไว้ เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง และอีกประมาณสองหรือสามชั่วโมงเธอก็จะตื่น” ‘There’s nothing to worry about any longer. She decided by herself … remember that. She decided by herself and two or three hours from now she’ll wake up.’  
ฉันทรุดตัวลงนั่งริมระเบียง อ่อนล้า หวั่นไหว I sat myself down by the edge of the veranda, weary, shaken.  
“เธอจะดื่มอะไรสักหน่อยไหม” พี่ต้อยถาม ‘Do you want to drink something?’ Toi asked.  
ฉันสั่นหน้า I shook my head.  
“ดูเธอไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย ลังเล สงสัย และหวาดระแวง สังคมวันนี้คงทำให้เธอสับสนพอดูทีเดียว บางครั้งเราก็ต้องฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองเคยเกลียดมันอย่างเข้ากระดูกดำ เหมือนอย่างที่เธอได้ทำมันลงไปแล้ว อาจจะไม่ใช่กระทำเพื่อความรัก … บางทีมันอาจไม่มีเหตุผลอะไรเลยด้วยซ้ำ ขอบใจนะที่พาลูกค้ามาให้ฉัน นี่เธอเปลี่ยนความคิดของเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ” พี่ต้อยหัวเราะ ‘You don’t look confident at all. You hesitate, you wonder, you’re suspi- cious. Society these days must make you feel very confused. Sometimes we must force ourselves to do things we positively hate, as you’ve already done, perhaps not out of love … Sometimes there isn’t even any reason. I thank you for bringing me this client. When did you change your mind?’ Toi laughed.  
ฉันรู้ดีว่ามันเป็นเสียงหัวเราะเยาะ ฉันแค้นใจ ตอบเธอกลับไปว่า “พี่ทำแท้งมาตั้งมากมาย พี่ไม่กลัวบาปกลัวกรรมเลยหรือ พวกเด็กๆ ที่พี่ฆ่าทิ้งเคยมาทวงชีวิตคืนจากพี่บ้างไหม” ฉันรู้สึกสะใจที่สามารถกล่าววาจาเหล่านี้ออกมาได้ อย่างน้อยก็รู้สึกผิดน้อยลง I knew very well that her laughter was mocking me. I felt resentful and answered by saying, ‘You’ve practised so many abortions: aren’t you afraid of sin at all? All of those children you’ve killed, haven’t they come back to claim their lives back?’ I felt satisfied to be able to express myself like this. At least I felt less guilty.  
เธอนั่งเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปในความมืด กลิ่นดอกการเวกยังคงหอมเอียน She sat quietly, her eyes staring into the dark. The scent of ylang-ylang was still cloying.  
“มโนธรรมของใครที่กำลังโจมตีเธอ” พี่ต้อยหันกลับมาจ้องหน้าฉัน “เธอกลัวใครจะรู้ล่ะ” ‘Whose conscience is it that’s lamb- asting you?’ Toi turned back to stare at me. ‘You’re afraid people will know.’  
“เปล่าละ” ฉันละล่ำละลัก ‘Not at all,’ I sputtered.  
“เธอควรจะแน่วแน่กับมโนธรรมของเธอเสียตั้งแต่แรก” เธอหัวเราะหึหึ “หมายความว่าเป็นมโนธรรมของเธอจริงๆ นะ ไม่ใช่ของใคร แต่เธอก็เพียงกลัวว่าคนอื่นจะรู้เท่านั้น เธอกลัวสังคมของเธอจะประณามความคิดเช่นนี้ ขณะที่เธอก็ดูเหมือนจะยินดีเงียบๆ ถ้าเรื่องราวมันจะจบลงเช่นนั้น ครั้งแรกเธออาจจะผลีผลามไปหน่อย เธอตกใจกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังละสิ แล้วเธอก็ไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงเรื่องราวอันน่าบัดสีนั่น เธอชอบที่จะทำตัวลับๆ ล่อๆ ผู้ชายต่างหากที่เธอควรจะประณาม” ‘You should have cleared things with your conscience from the first.’ She chuckled. ‘I mean, it’s truly your con- science, you know. But you’re just afraid other people will know. You’re afraid the circles in which you move will condemn this kind of thinking, while you seem happy to keep quiet if the story stops like that. At first you were a bit hasty, you were shocked by what you heard and you didn’t want to even think about something disgrace- ful like that. You like to be secretive. It’s men instead you should condemn.’  
ฉันยืนนิ่ง รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง I stood still, feeling nauseous.  
“เราอยู่กับความโหดร้ายและไร้ปรานีของสังคมมาโดยตลอด เธอลองก้าวออกไปข้างนอกที่ถนนนั่นสิ อันตรายทุกอย่างรอเธออยู่ตั้งแต่ก้าวแรก เพียงแต่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้เธออาจจะโชคดี ความชั่วร้ายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่เฉพาะแต่ในบ้านหลังนี้หรอก ในใจเธอ…” ‘The cruelty and mercilessness of society has always been with us. Just step outside to the road there. All sorts of danger are waiting from the first step, except that today or tomorrow you’ll be lucky. There’s evil every- where, in every corner, not just in this house. In your heart…’  
ฉันหันหลังให้พี่ต้อย ละอายแก่ใจ แล้วก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ I turned my back to her, feeling ashamed, and then the shame turned to anger.  
พี่ต้อยยังคงพูดต่อ “ฟังนะ เธอไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์หรอก เด็กๆ พวกนั้นล่ะ เขาเป็นผลิตภัณฑ์ที่ชั่วร้ายของสังคม…” Toi went on talking. ‘Listen. You’re not an innocent person. Those chil- dren, they are the by-products of evil in society…’  
“พอเถอะ” ฉันโบกมือ ได้ยินเหมือนเสียงเด็กร้องมาไกลๆ ‘Enough.’ I waved my hand, heard like a child’s voice from afar.  
“ฉันเพียงอยากบอกอะไรเธอบ้างเท่านั้น คนที่มีมโนธรรมเพียงพอเท่านั้นที่มีสิทธิ์มายืนชี้หน้าประณามคนอื่นเขาได้” ‘I merely want to tell you a few things. Only those that have enough conscience have the right to stand pointing their finger at others.’  
“หนูจะเข้าไปดูเธอได้หรือยัง” ฉันพูด ‘May I go in yet to have a look at her?’ I said.  
“ก็ได้ … หวังว่าเธอคงจะตื่นแล้ว” ‘Why not … Let’s hope she’s awake.’  
ฉันเพียงต้องการพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านั้น ไม่มีที่ใดที่จะชั่วร้ายไปกว่าสถานที่นี้อีกแล้ว พี่ต้อยไม่ใช่คน เธอต้องเป็นนังแม่มด นังปีศาจ ฉันผิดเอง ผิดตั้งแต่แรก ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างรีบร้อน แว่วเสียงหัวเราะของพี่ต้อยลอยตามเข้ามาเบาๆ I just wanted to take her out of here as soon as possible. There was no place worse than this one any longer. Toi wasn’t a person. She must be a witch, a female devil. It was my fault, my fault from the beginning. I opened the door of the room and entered in haste. Low laughter from Toi followed me in.  
เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ She opened her eyes slowly. Her lips were parched. ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ: literally, ‘lips dry as if missing water’.
“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม เธอพอมีแรงหรือยัง” ฉันถาม ‘It’s over, right? Are you strong enough yet,’ I asked.  
เธอพยักหน้า มีแต่ความเงียบ เธออาจจะเสียใจ ฉันเองก็เสียใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเธอ She nodded. There was only silence. Maybe she was sorry. I was no less sorry than she was.  
รอบๆ ห้องทุกสิ่งยังคงอยู่ในสภาพเดิม น้ำเกลือหมดไปเพียงครึ่งขวด มันถูกถอดออกและเลื่อนเสาไปไว้ด้านข้าง บนโต๊ะมีแก้วนมเหลือติดก้นแก้วอยู่เพียงเล็กน้อย ที่ปลายเตียงมีถังขยะปิดฝามิดชิด … ความชั่วร้ายคงอยู่ในนั้น Around the room everything was the same as before. The pouch of saline solution was still half full. It had been unplugged and hung on a pole on one side of the bed. On the table was a glass of milk with a little milk left at the bottom. At the foot of the bed was a rubbish bin, tightly closed … the terrible stuff was in there!  
“พี่ต้อยบอกว่า มีเด็กๆ มารวมกันอยู่ที่นี่มากมาย พวกเขาร้องไห้กันทุกคืน” เธอพูด ‘Toi said there are lots of children gathered here. They all cry every night,’ she said.  
ฉันจับตัวเธอเขย่าอย่างแรง เธอคงเพ้อ ทว่าเธอค่อยๆ หลับตาลงและเริ่มพูดอีกครั้ง I grabbed her and shook her forcefully. She must be raving, but she slowly closed her eyes and resumed speaking.  
“พี่ต้อยบอกว่าฉันยังมีโอกาสเปลี่ยนใจ มดลูกของฉันยังปกติ เธอว่ามีเด็กๆ มากมายแล้วที่นี่ เด็กๆ เหล่านี้คือผู้บริสุทธิ์ ฉันควรจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเริ่มต้นใหม่ด้วยการลืมเรื่องราวทั้งหมดเสีย มีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้นกับชีวิตเรามากพอแล้ว เราจะไม่เพิ่มมันอีก ฉันมีโอกาสเล็กน้อยเท่านั้น พี่ต้อยบอกว่า เป็นการง่ายนิดเดียวที่เธอจะจัดการกับเด็กเสียเดี๋ยวนี้ เธอพูดย้ำว่าเดี๋ยวนี้…” เธอปล่อยให้น้ำตาไหลริน “ฉันเปลี่ยนใจ ฉันเลือกที่จะเอาเด็กไว้ พี่ต้อยบอกว่า ขอบใจ คืนนี้เธอจะนอนหลับสนิท เด็กๆ จะไม่มารบกวนเธอ จากนั้นเธอให้ฉันกินนมพร้อมกับยานอนหลับ” ‘Toi said I still could change my mind. My uterus is still normal. She said there are lots of children here. These children are innocent. I should go someplace and begin again and forget all that happened. Enough terrible things have happened in my life, we shouldn’t add to them. I had only a small window of opportunity. Toi told me it was easy enough for her to take care of the child right now. She repeated “right now”…’ She let her tears flow out. ‘I’ve changed my mind. I’ve chosen to keep the child. Toi thanked me, she said tonight she’ll sleep soundly, the children won’t come and disturb her. After that, she gave me milk to drink and a sleeping pill.’  
ฉันรีบผลักประตูออกมานอกห้อง มองหาพี่ต้อย ไม่มีร่างของเธออยู่ที่นั่น ฉันเดินออกไปที่ระเบียง ในความชั่วร้ายมีความงดงามแฝงอยู่ ขณะที่ในความงดงามกลับมีความชั่วร้ายแฝงอยู่เช่นกัน กลิ่นดอกการเวกหอมอบอวลมาตามสายลม แมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไปช้าๆ… I hastily pushed the door and went out of the room, looking for Toi. She wasn’t there. I went out to the veranda. In evil beauty is hidden, while in beauty evil is hidden too. The wind carried the fragrance of the ylang-ylang. The heavily pregnant cat lumbered by…  
  ‘Phoo Borrisut’
in Chor Karrakeit 19, 1994
 
  .Saowaree (Saowaree Yemla-or) is a nurse in a district hospital in Ratchaburi province, where she was born. Two of her collections of short stories were short-listed for the SEA Write Award.  Also published here: ‘Love’s last lesson’ (23.03.12) and ‘The black shadow’ (08.03.13).
=saowaree1

The blind man – Taratip

Joseph Heller said it first: ‘Just because you’re paranoid doesn’t mean they aren’t after you’. A marvellously depressing story. MB

คนตาบอด

THE BLIND MAN

blind1 blindflip

ธราธิป

TARATIP

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
คุณมองรถเมล์ที่แล่นผ่านป้ายด้วยความกระวนกระวายใจ แต่ละคันผู้คนแทบล้นทะลักออกนอกประตู คุณเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากรถเมล์ธรรมดามาเป็นรถเมล์ปรับอากาศ หรือรถ ปอ.พ. แต่คุณก็ยังไม่สมหวัง คุณเริ่มไม่มั่นใจว่าจะได้ขึ้นรถเมล์กลับบ้านทันดูรายการวาไรตี้ที่คุณชอบ คุณเริ่มกระสับกระส่าย สายตาที่หวาดระแวงของคุณยังปรายๆ ไปทางชายหน้าเหี้ยม คุณเชื่อว่าเขาลอบมองคุณด้วยแววตาหื่นกระหาย คุณเชื่อของคุณเช่นนั้น คุณเชื่อมาตลอดถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตว่านับวันจะทวีมากขึ้น คุณเริ่มนึกถึงพี่พร You look at the buses that come to the bus stop with wariness. With each bus, people almost spill out of the doors. You’re beginning to change target from an ordinary bus to an air-conditioned bus but keep being disappointed. You’re beginning to doubt a bus will take you home on time for the variety programme you like. You’re beginning to fidget. You cast suspicious eyes on a man with a ruthless face. You believe he’s peeping at you with lust in his eyes. That’s what you believe. You’ve always thought that insecurity in life can only increase with every passing day. You’re beginning to think of Big Sister Phorn.
พี่พรเป็นผู้หญิงที่คุณชื่นชอบ เป็นทั้งหัวหน้างานและพี่สาวแสนดี Phorn was a woman you admired. She was both your chief at work and your elder sister. Change of tense, made imperative by the context: Phorn is dead.
“พี่พรไม่กลัวหรือคะ กลับดึกๆ ดื่นๆ แถมบ้านพี่ยังเข้าไปลึกมากด้วย” คุณถามพี่พรในคืนหนึ่งขณะแกขับรถมาส่งคุณที่บ้าน ‘With your house deep down the street, aren’t you afraid going back home so late at night,’ you asked your sister one night as she was driving you back home. The inversion in the terms of the question is forced by the use of the verb ‘asked’ late in the sentence.
คุณและพี่พรอยู่ทำงานจนดึก คุณอยู่เพราะเกรงใจ ไม่กล้าปฏิเสธพี่พรซึ่งต้องการเพียงคนอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา อีกอย่างคุณยังไม่พ้นการทดลองงานสามเดือน คนเพิ่งจบมาใหม่ๆ อย่างคุณยังหิวกระหายในการทำงานมากเหลือเกิน คุณคิดว่าตัวเองโชคดีกว่าเพื่อนหลายคน เพียงเดินทางเข้ามาแสวงหางานในเมืองหลวงไม่นานก็ได้รับการเรียกตัว You and she stayed working late. You stayed late out of consideration for her, not daring to refuse while she merely wanted someone to keep her company so she didn’t feel alone. Besides, you aren’t through the three months’ trial period at work yet. Those that are just out of school like you are eager for work. You think you’re luckier than many of your friends. Shortly after travelling to the capital to look for work you were called on. คนเพิ่งจบมาใหม่ๆ: literally, ‘those who have just finished’ – ‘their studies’ is implicit.
คุณยังจำได้ว่าพี่พรหัวเราะเสียงใส “พี่จะไปกลัวอะไร พี่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร พี่สวดมนต์แผ่เมตตาทุกคืน คนอย่างพี่อย่าว่าแต่โจรเลย แม้แต่ผียังต้องรักพี่คุ้มครองพี่” You still remember that Phorn laughed gaily. ‘What is there for me to be afraid of? I never wish to do anybody any harm. I pray and share the merit every night. Someone like me, it’s not just the bandits: the spirits themselves must love and protect me.’
พี่พรเชื่อและมั่นใจในการเป็นนักปฏิบัติธรรมของแกมาก แกเชื่อในกฎที่ว่าแรงตกเท่ากับแรงสะท้อนกระแสแห่งความเมตตาการุณย์ที่พี่พรพร่ำแผ่เป็นรัศมีกว้างไพศาลครอบคลุมโลกตามคำบอกของแกจะเป็นเกราะคุ้มภัยที่ดีกว่าอาวุธใดๆ Phorn believed in the practice of dharma she followed scrupulously. She believed in the rule that says that an impulsive force is equal to its counter effect. The flow of loving kindness that she kept pouring out had a huge spread protecting the world. According to her, it was armour against danger better than any weapon.
“เมตตาชนะทุกสิ่งทุกอย่าง” พี่พรมักจะพูดเช่นนั้น แต่คุณไม่เคยเชื่อ ‘Goodwill wins over everything.’ That’s what she kept saying but you’ve never believed this.
คุณเชื่อในระบบรักษาความปลอดภัยที่ต้องระวังตัวแจจนเกือบเป็นวิตกจริต ก่อนนอนคุณจะตรวจสอบกลอนประตูซ้ำๆ เวลาเดินในเส้นทางที่มืดค่ำหน่อย คุณจะหันหน้าหันหลังจนกว่าจะถึงที่หมาย คุณไม่เคยวางใจอะไรเลยนอกจากตัวเอง คุณไม่ผิดที่คิดเช่นนั้น เพราะทุกเช้าที่อ่านหนังสือพิมพ์คุณจะพบแต่ข่าวร้ายๆ เขย่าประสาทคนขวัญอ่อนอยู่เสมอ คนที่อยู่จังหวัดเล็กๆ อย่างคุณ นานปีจะมีข่าวครึกโครมให้ตื่นเต้นตกใจ ความจริงคุณไม่อยากจากบ้านเกิดมาหรอก ถ้าหากมันมีงานให้คุณทำ อย่างที่ว่านั่นแหละ คุณเพิ่งจบ กำลังไฟแรงอยากจะสร้างตัวเลี้ยงตัวเองให้ได้ในเร็ววัน คุณไม่อยากเป็นภาระของครอบครัวอีก You believe in ensuring security sys- tematically by being extremely careful to the point of compulsive worrying. Before going to bed, you check repeatedly that all the doors are locked. When you go in a direction that is rather dark, you keep turning your head until you reach the place you were aiming to. You’ve never trusted anyone but yourself. You’re not wrong to think like this, because every morning when you read the newspaper you find only terrible news that shake the nerves of the timorous. Those who live in a small province as you did are shocked by news splashed over the media only once in a long while. Actually you didn’t want to leave your hometown if only there had been work for you to do there. It was like that: you had just fin- ished school, were enthusiastic, wanted to make something of yourself, to be able to sustain yourself rapidly. You didn’t want to be a burden for the family any longer.
คุณเคยตกใจมากในครั้งที่ทราบว่าบังอรเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยมฯ ของคุณซึ่งมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ถูกฆ่าข่มขืน ตั้งแต่นั้นคุณเริ่มกลัวและไม่วางใจในคนแปลกหน้า บางครั้งกับคนเคยเห็นหน้าคุณยังไม่วางใจ You were really shocked when you learned that Bang-orn, your classmate in high school who had gone on to study further in Bangkok, had been raped and killed. From then on you began to be scared and to distrust strangers. Some- times even people you had known before you no longer trusted.
“มองโลกในแง่ดีเสียบ้างสิ เดี๋ยวประสาทกินหรอก” บางคนเคยบอกคุณ แต่คุณจะยิ้มเหยียดๆ ที่คนคนนั้นไม่รู้จักระมัดระวังรักษาตัวเอง สักวันจะต้องเสียใจ ‘Look at the bright side of things, or you’ll suffer a nervous breakdown,’ some people told you, but you would smile contemptuously that they didn’t know enough to be careful and protect themselves and would regret it one day.
คุณเชื่อเช่นนั้นและเชื่อมากขึ้น เมื่อพี่พรมาประสบเหตุถูกฆ่าชิงทรัพย์ในซอยที่แกเข้าออกมาเป็นสิบๆ ปี อานุภาพพระคาถาและรัศมีแห่งความเมตตาไม่อาจปกปักรักษาพี่พรให้รอดปลอดภัยได้ That’s what you believed and you believed it even more when Phorn was robbed and killed in the street she had walked in and out of for dozens of years. The power of incantations and the radiance of goodwill didn’t protect her and keep her safe from danger.
ถ้าพี่พรไม่ตายแต่บาดเจ็บ แกอาจจะบอกว่า “มันเป็นกรรมเก่าของพี่เอง” เหตุการณ์ต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิตของพี่พรมีที่มาจากแหล่งเดียวคือกรรมเก่า ส่วนจะเคยทำไว้ในชาตินี้หรือชาติก่อนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง พนักงานส่งเอกสารคนก่อนลาออกไปพร้อมกับเงินที่ขอยืมพี่พรหลายพันบาท พี่พรโทร. ตามหาจนทราบแน่นอนว่าไม่มีโอกาสได้พบตัวอีกแล้ว แกก็ยกมือท่วมหัว กล่าวคำอโหสิกรรมให้กับเขา พี่พรคิดว่าตัวเองคงเคยเอาของเขามาก่อน และรายนี้ไม่ใช่รายแรก If she hadn’t died but had been merely hurt, maybe she’d have told you, ‘It’s my own past karma’. Everything that happened in Phorn’s life had a single source, which was her past karma. Whether this karma was from this life or from the one or ones before, that was another matter. The previous employee in charge of dispatching documents had resigned and left with several thousand baht he had borrowed from Phorn. Phorn had gone after him by phone until she knew for sure that she’d never see that money again. She had raised her joined hands above her head and proclaimed she forgave him. Phorn thought that she herself must have taken money from him before and this wasn’t the first case.
คุณคิดว่าพี่พรทั้งโง่และงมงาย ไม่เคยหลาบจำกับการถูกขอยืมเงินแล้วเชิดหาย คุณอยากเป็นคนเห็นแก่ได้ ยืมเงินพี่พรแล้วไม่คืนบ้าง แต่คุณก็อายใจที่คิดอย่างนั้น You thought Phorn was stupid and credulous, never chastened by being asked for money and then making off with it. You wanted to be greedy, to borrow from her and not return the money, but you felt ashamed to think like this.
พี่พรเหมือนกับยายของคุณที่ให้ศีลให้พรและมอบพระองค์เล็กๆ กับสายสร้อยทองคล้องคอคุณ พร่ำบอกให้คุณหมั่นอาราธนาคุณพระคุณเจ้าให้คุ้มภัย ยายมีเพียงสิ่งศักดิ์สิทธิ์มอบให้ คุณหัวเราะเพราะดีใจที่ได้สร้อยและขำอุปกรณ์รักษาชีวิตของยาย คุณอยากได้ปืนสักกระบอกเหมือนวีณา – ลูกสาวนายตำรวจเพื่อนคุณ น่าเสียดายที่พ่อคุณเป็นแค่พ่อค้าผลไม้ธรรมดาไม่ใช่ข้าราชการ Phorn was like your grandmother, who had blessed you and given you a small Buddha pendant and a golden chain she hung to your neck, repeatedly telling you to keep inviting the gods to protect you from danger. She only had sacred things to bestow. You laughed because you were glad to be given a necklace and you found her implements to take care of life funny. You wished you had a gun like Weena, a friend of yours who is the daughter of a police officer. Too bad your father is only an ordinary fruit seller, not a civil servant.
ชีวิตที่ผ่านมาของคุณ คุณรักษาตัวรอดได้เพราะการระวังตัว คุณไม่เคยไปที่เปลี่ยวๆ คุณไม่เคยวางใจแม้แต่เพื่อนนักศึกษาชายที่คุณเรียนร่วมกันมากับพวกเขา คุณรักตัวเอง คุณไม่เคยรักคนอื่น ดวงตาคุณมีแต่เครื่องหมายลบ In your life so far, you’ve kept safe thanks to your caution. You’ve never ventured into isolated places; you’ve never trusted even those male students with whom you studied. You love your- self; you’ve never loved anyone else. Your eyes have only negative symbols.
“แจงดีทุกอย่างจริงๆ นะ” เพื่อนชายที่หมายปองคุณคนหนึ่งเคยพูด “ถ้าแจงจะให้โอกาสใครต่อใครพิสูจน์ตัวเองบ้าง ผมว่าแจงมองโลกในแง่ร้ายเกินไป” ‘You’re good in everything, Jaeng,’ one of your male friends who has a soft spot for you once said. ‘If you require of everyone to prove their worth, I think you’re looking at the world too neg- atively.’
คุณยิ้ม ไม่ตอบ คุณรู้สึกชอบพอเขามากกว่าใคร แต่คุณจำได้ว่าเมื่อปีก่อนเขาเคยประพฤติเช่นนี้กับเพื่อนหญิงคนหนึ่งของคุณ แล้วทอดทิ้งให้เพื่อนคุณผิดหวังกับความฝันลมๆ แล้งๆ ที่เขาสร้างขึ้นมา คุณไม่อยากเป็นเหยื่อรายต่อไปของเขาหรือของใคร You smiled, didn’t answer. You felt you liked him more than anyone else, but you remembered that the year before he had behaved like this with a friend of yours and then ditched her and left her disappointed with the empty dream he had generated. You didn’t want to be his or anyone else’s next prey. เพื่อนหญิงคนหนึ่งของคุณ: no need to specify it’s a female friend as ‘her’ will do the job of sexing the character.
คุณยังจำความรู้สึกพิเศษที่มีต่อเพื่อนชายครั้งเรียนชั้นมัธยมฯ ได้ คุณชื่นชมในความเรียนเก่งและความสุภาพเรียบร้อยของเขา แต่วันหนึ่งคุณแทบช็อกเมื่อเขาถูกจับได้ว่าแอบดูคนข้างบ้านอาบน้ำ คุณเสียความรู้สึกอย่างมาก จนปรักปรำว่าในหัวมนุษย์ผู้ชายมีแต่เรื่องอย่างนั้น บางทีคุณน่าจะบวชชี แต่ที่วัดก็มีสมีอยู่มาก You still remember the special feeling you had for this male friend when you studied together in high school. You admired his ability to learn and his good manners, but one day you almost had a seizure when he was caught peeping at a neighbour bathing. This made you feel real bad, to the point of alleging that in the head of the human male there were only stories like that. Maybe you should become a nun, but in the monasteries there were many miscreant monks.
เมื่อคุณต้องมาเรียนในสถาบันราชภัฏที่จังหวัดใกล้บ้าน ระยะทางเจ็ดสิบกว่ากิโลฯ คุณเลือกที่จะนั่งรถเมล์โดยสารไปกลับแทนการอยู่หอพัก นอกจากจำเป็นจริงๆ คุณจึงจะนอนค้างกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง คุณรู้สึกปลอดภัยกับการเดินทาง แต่คุณรู้สึกหวาดกลัวกับการอยู่หอพัก เพื่อนๆ หัวเราะเยาะคุณ แต่คุณไม่โกรธเพราะคุณรู้สึกปลอดภัยในความคิด When you had to go and study in a teachers’ training college in a neigh- bouring province, more than seventy kilometres away, you chose to take the bus back and forth every day rather than staying in the dormitory. When it was absolutely necessary, you would stay overnight with a very close friend. You felt safe commuting by bus but you felt scared at the idea of staying in the dormitory. Your friends laughed at you but you weren’t angry because you felt secure in your thoughts.
ถ้าจะถามว่า นอกจากพ่อแม่พี่น้อง คุณไว้ใจสัตว์เพศผู้อื่นๆ บ้างไหม ก็คงเป็นไอ้ยอด – หมาพันทางที่คุณเลี้ยงมันมาตั้งแต่เป็นลูกหมา มันจะวิ่งมารอที่ทางเข้าบ้านทุกเย็นเวลาคุณกลับจากการเรียน และเดินมาส่งคุณทุกเช้าเพื่อเฝ้ามองคุณขึ้นรถโดยสารไป มันไม่เคยทำให้คุณเสียความไว้วางใจ If you were asked whom apart from your parents and siblings you trusted among the males of the species, it must be Yort, the dog you’d bred since it was a puppy. It would run out and wait at the head of the lane leading to the house every afternoon when you came back from school and walk you there every morning to watch you get onto the bus. It can be said it never made you lose your trust in it. [Strange formulation as mother and sister are not male; not to mention the use of the word สัตว์, ‘animal’.]
=
คุณหลบสายฝนที่โปรยปรายลงมา เข้าชิดด้านในหลังคาที่พักผู้โดยสาร ผู้ชายคนนั้นเขยิบใกล้เข้ามา คุณรีบฉากออกมาอีกด้านซึ่งไกลจากเขา แต่ไม่มากพอจะรู้สึกปลอดภัย คุณมองเขาเป็นระยะๆ พลางภาวนาให้รถอะไรมาก็ได้ สายที่จะพาคุณกลับไปบ้านของญาติซึ่งคุณมาอาศัยอยู่ด้วย ยิ่งมืดค่ำมากขึ้นเรื่อยๆ คุณนึกเสียดายที่น่าจะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของสมชายกลับไปลงบริเวณที่ใกล้บ้านป้ามากกว่านี้ แต่สมชายเพิ่งมาทำงานใหม่ แทนคนเก่าที่เชิดเงินพี่พรนั่นแหละ รอยสักยันต์ที่คอและที่หลังมือของเขาดูน่ากลัวพอที่คุณจะไม่ไว้วางใจเขา ไม่ต้องรอการลงความเห็นจากใครหรอก ความรู้สึกของตัวเองนั่นแหละดีที่สุด To protect yourself from the falling rain, you move deeper inside the bus shelter. That man moves closer to you. You hurriedly shift to the other side away from him, but not enough to feel safe. You look at him by snatches, while wishing for some bus to come, one that will take you back to the relative’s house where you are staying now. It’s getting increasingly dark. You regret you didn’t ride pillion on Somchai’s motorcycle to be dropped off in the vicinity of your aunt’s house, but Somchai is a new worker, replacing the one who abscond- ed with Phorn’s money. The tattoos on his neck and the back of his hands are too frightening for you to trust him. You don’t have to wait for anyone’s opinion. What you feel is the best.
อารมณ์หนึ่งคุณคิดถึงพี่พร รูปถ่ายของแกที่ตั้งอยู่หน้าศพยังดูเบิกบานวางใจในเพื่อนมนุษย์ พี่พรตายเพราะความเชื่อถือคนแท้ๆ มีพยานรู้เห็นบอกตำรวจว่า พี่พรยืนคุยตกลงกับผู้ชายสองคนหลังจากที่รถเฉี่ยวกัน (ถ้าเป็นคุณ คุณจะไม่มีวันทำเช่นนั้นในซอยลึก แม้จะเป็นซอยที่คุณอยู่มากว่าสิบปีก็เถอะ) แล้วพี่พรก็ถูกอุบายตื้นๆ ของทรชนลวงลงมาจากรถยนต์ ฆ่าชิงทรัพย์ ทำไมอานิสงส์ที่พี่พรปฏิบัติศีล สมาธิ ภาวนา ทำบุญสุนทานมากมายไม่ช่วยคุ้มครองแกแล้วยังพระคาถาต่างๆ ที่พี่พรเคยนำหนังสือมาให้คุณเพื่อสวดท่องบ่นอีก ทำไมไม่อาจคุ้มชีวิตแกได้ พี่พรตายอย่างงมงาย คุณเชื่อเช่นนั้น In one mood you miss Phorn, your big sister. Her photograph placed in front of the body still looked cheerful, trusting in the fellow man. Phorn really died be- cause of her trust in people. A witness told the police that she stood chatting amiably with two men after being grazed by a car (if it were you, there’s no way you’d do that deep into the street, even though you might have lived in that street for more than ten years) and then she was victim of the simple trick of a criminal who slipped out of the car and robbed and killed her. What was the advantage for Phorn of observ- ing the precepts? Meditating, praying, making merit of all kinds didn’t help to protect her, and then again the various incantations in a book your sister had brought for you to learn by rote: why didn’t they protect her life? Phorn died for her credulity, that’s what you believe.
คุณมาร่วมงานศพพี่พรเป็นคืนแรก และจะมาอีกครั้งในวันเผาซึ่งคงไม่ต้องกลับมืดอย่างนี้ คุณไม่อยากมาหรอก บ้านพี่พรอยู่ไกลจากบ้านป้าคุณมาก คุณไม่ชำนาญถนนหนทางในกรุงเทพฯ นัก แต่คุณเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นความผูกพันและมารยาททางสังคมที่ต้องมาแสดงความเสียใจต่อศพ เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แยกย้ายไปคนละสายรถเมล์ คุณยังยืนคอยรถเมล์สายที่ต้องการอยู่ รถขาดระยะนานเหลือเกิน แต่ละคันที่มาก็แน่นทะลักเกินกว่าคุณจะเบียดแทรกขึ้นไปได้ รถ ปอ.พ.ซึ่งราคาแพงที่นั่งก็เต็มทุกคัน คุณเริ่มลังเลใจ อยากจะเรียกรถแท็กซี่แต่คุณยังกลัวอยู่ ในรถแท็กซี่ คุณหนีไปไหนไม่ได้ ถ้ามันขับเร็วๆ ออกไปนอกเขตตัวเมือง คุณจะทำอย่างไรถ้ามันโปะยาสลบคุณ คุณจะทำอย่างไรคุณลังเล You just went to Phorn’s funeral on the first night and you’ll be present again on cremation day when you won’t have to go back at night like now. You didn’t want to go. Phorn’s house is very far from your aunt’s. You’re not familiar with Bangkok roads, but you couldn’t avoid it. For the sake of blood ties and social manners you had to come and show sorrow to the body. Your work col- leagues have all gone each in their bus lines but you are still standing waiting for the bus you want. There’s a very long time between two buses, and each is too crowded for you to make your way inside. The expensive air-conditioned buses have all their seats taken. You’re beginning to hesitate. You’d like to call a taxi but you’re still fearful. In a taxi, you can’t escape anywhere. If it drives fast and goes out of town, what will you do? If you’re given an anaesthetic what will you do? You hesitate.
เสียงกักๆ ดังมาจากด้านหนึ่ง คุณหันขวับ ชายกลางคนสะพายแผงพับสำหรับขายสลากกินแบ่งเดินเคาะไม้เท้าเข้ามาที่ป้ายรถเมล์ คุณรู้สึกดีขึ้นที่ไม่ต้องยืนกับชายหน้าเหี้ยมตามลำพัง ชายตาบอดหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเม็ดฝนบนหน้า กลิ่นบุหรี่ที่ชายหน้าเหี้ยมสูบทำให้เขารู้ว่ามีคนอื่นอยู่ใกล้ ชายตาบอดหันมาทางทิศของควัน A series of taps are heard on one side. You turn to look. A middle-aged man shouldering a folding tray filled with lottery tickets and walking tapping the ground with his cane is reaching the bus stop. You feel better that you don’t have to stand alone with the man with the harsh face. The blind man takes out his handkerchief and wipes the rain off his face. The smell of the cigarette smoked by the man with the harsh face lets him know there is someone standing near- by. The blind man turns in the direction of the smoke.
“สาย 01 มาช่วยบอกผมด้วยนะครับ” เสียงเขานุ่มทุ้ม ‘The 01 line. Please let me know when it’s here.’ His voice is soft and deep-toned.
“ได้สิ จะไปไหนหรือ” ชายหน้าเหี้ยมถาม แล้วทั้งสองก็ยืนคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน ‘Sure. Where are you going,’ the man with the ruthless face asks and then the two of them stand chatting as if they had known each other for a long time.
คุณเริ่มมองเห็นมิตรภาพที่ป้ายรถเมล์ You’re beginning to see friendship at the bus stop.
เขาตาบอดมองไม่เห็นอะไร เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้หน้าตาน่ากลัวอย่างไร เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร เป็นโจรหรือพลเมืองดี แต่เขากล้าที่จะมอบความไว้วางใจของตัวเองผ่านสายตาของชายคนนี้ เขาเชื่อมั่นในความดีมีน้ำใจของเพื่อนมนุษย์ He’s blind and can’t see anything. He doesn’t know how scary that man’s face is. He doesn’t know who he is, a bandit or a good citizen, but he dares to put his trust in that man’s eyesight. He’s confident in the goodness and goodwill of the fellow man.
คุณยืดไหล่ยืนตัวตรง ความรู้สึกเริ่มผ่อนคลาย ทั้งสองคนคุยกันปรับทุกข์เรื่องเศรษฐกิจ ด่ารัฐบาลบ้างฝ่ายค้านบ้าง คุณเริ่มถอยจากมุมป้ายรถเมล์เข้ามากลางๆ หลังคาหลบฝอยฝนที่กระเซ็นมาเปียกแขน คุณเริ่มหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง ฝนตกหนักกว่าเดิม เวลาก็ค่ำมืดลงเรื่อยๆ คุณคิดถึงห้องพักที่แสนจะปลอดภัยและเป็นส่วนตัว คุณอยากจะอาบน้ำสวมชุดนอน แล้วดูรายการโทรทัศน์ อาหารเย็นนั้นคุณกินข้าวต้มไก่มาแล้วจากบ้านงานศพ You square your shoulders and stand straight. You’re beginning to feel relax- ed. The two of them commiserate about the economy, curse the government as well as the opposition. You step out of the corner of the bus stop to stand in the middle of the roof to avoid the spatter- ing raindrops that have wetted your arm. You’re beginning to try to justify yourself. It’s raining harder than before and it’s getting darker and darker. You think of the room which is so safe and private. You’d like to shower, put on your night- gown and then watch the TV program. For dinner you’ve already eaten rice porridge in the house where the funeral is taking place.
คุณมองดูชายหน้าเหี้ยม เห็นเขาหัวเราะเสียงดัง ดูเปิดเผย ไม่ดูน่ากลัวเหมือนอย่างที่คุณเห็นครั้งแรก เสียงรถเมล์แล่นมา ชายตาบอดถามชายหน้าเหี้ยมบอกไม่ใช่ คันนี้สาย 04 แล้วพวกเขาก็คุยกันต่อ You look at the man with the ruthless face, you see him laughing out loudly, looking candid, not scary as when you saw him first. There’s the sound of a bus approaching. The blind man asks the other man who says no, this one is the 04, and then they go on talking.
คุณมองรถแท็กซี่ซึ่งเปิดไฟแดงว่างที่กระจกหน้ารถ นึกถึงความตายของพี่พร นึกถึงข่าวร้ายๆ ที่เคยอ่านจากหนังสือพิมพ์ แล้วมองชายตาบอดซึ่งยืนถือไม้เท้าพูดคุยอย่างสบายใจ You look at a taxi with the wang sign on the windscreen lit up in red. You think of Phorn’s death, think of the terrible news you’ve read in the papers and then look at the blind man who stands holding his cane and talking at ease. .???????????????????????????????
คนตาบอดยังมองเห็นความดีของเพื่อนมนุษย์ มองเห็นสีสันสวยงามของโลกมากกว่าคนตาดีอย่างคุณ คุณรู้สึกละอายใจ บวกกับเหตุผลต่างๆ ที่คุณคิดขึ้นมาเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ทำให้คุณเริ่มเปลี่ยนท่าที คุณนึกถึงสิ่งดีๆ ในชีวิตที่เคยได้รับตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ จิ๊กโก๋ผมยาวหนวดเครารุงรังลุกให้คุณนั่งบนรถเมล์เมื่อคุณหอบข้าวของเต็มอ้อมแขน คุณนึกถึงน้ำใจหลายๆ อย่างที่คนแปลกหน้ามอบให้คุณ คุณนึกถึงอะไรต่อมิอะไร แล้วก็รู้สึกขอบคุณคนตาบอดที่ช่วยทำให้คุณตาสว่าง มองเห็นโลกในอีกแง่มุม บางทีคุณอาจจะยอมให้อนันต์เพื่อนร่วมงานไปส่งคุณที่บ้านป้า หรือตกลงดูหนังกับเขา หรือไปเดินดูของที่สวนจตุจักรตามคำชวน คุณอยากจะทำอะไรอีกมากมายที่คุณไม่เคยยอมให้ตัวเองทำ และคุณอยากจะขอบคุณชายตาบอดคนนี้ The blind man still sees goodness in the fellow man, sees the beautiful col- ours of the world better than people with good eyes like you. You feel ashamed. Added to the various justifications you’ve thought up to give yourself courage, your outlook is beginning to change. You think of the good things in life you have received since you moved to Bangkok. A young punk with long hair and bushy beard and moustache got up to give you his seat on the bus when he saw you with your hands full of things. You think of the many tokens of gener- osity towards you from strangers, you think of this and that and then feel thankful to the blind man for helping you open your eyes and look at the world from another perspective. Maybe you’ll allow Anan, a friend at work, to drive you to your aunt’s house or accept to watch a film with him or go and look at things at the Chatuchak market as he has invited you. There are many other things you’d like to do that you’ve never allowed yourself to do and you would like to thank this blind man.
ไฟสีแดงบอกว่าว่างเห็นแต่ไกล คุณโบกมือ รถแท็กซี่แล่นมาจอดตรงหน้าคุณ กระจกถูกไขลดลง คนขับหน้าตาดูเป็นมิตรดี มีอายุพอสมควร คุณหายใจเต็มปอด บอกสถานที่ เขาพยักหน้า คุณเปิดประตูหลังก้าวเข้าไปนั่ง ถอนหายใจอย่างโล่งอก … คราวนี้ได้กลับถึงบ้านเสียที รถแล่นออกมาจากป้ายรถเมล์ คุณหันกลับไปมองคนตาบอดกับชายหน้าเหี้ยม แล้วยิ้มให้กับตัวเอง The red sign upfront means empty and can be seen from afar. You flag the taxi down. It comes to a stop in front of you. Its window is wound down. The driver’s face looks friendly, rather elderly. You take a deep breath. You open the back door, get in and sit down, and sigh as if in relief … This time you’ll finally make it back to the house. The car moves away from the bus stop. You turn round to look at the blind man and the man with the ruthless face and then you smile at yourself.
คนขับแท็กซี่มองกระจกมองหลังลอบมองหน้าใสๆ ของคุณ คุณไม่รู้หรอกว่ารูปร่างหน้าตาของคุณชวนมองพอควร และที่คุณไม่รู้อีกอย่างคือ คนขับแท็กซี่ลดมือลงคลำใต้เบาะที่เขานั่ง สัมผัสเครื่องช็อตไฟฟ้าชนิดพกพาที่เขาซ่อนไว้ The taxi driver looks into the rear- view mirror and shoots furtive glances at your cute face. You don’t know that your features are rather attractive and something else you don’t know is that the taxi driver is slipping his hand under the cushion on which he sits and fingers the portable Taser he has hidden there.
คุณรอเวลาที่จะถึงบ้านป้า ส่วนเขารอเวลาที่จะถึงสถานที่เหมาะๆ คุณไม่รู้หรอก You’re waiting for the time to reach your aunt’s house. As for him he’s waiting for the time to reach the right spot. You don’t know that.
= ‘Khon Ta Bot’ in Chor Karrakeit 40, 1998
Taratip (king, lord of the land) is one pen name of Tharathip Choptham. This graduate in political science went through a string of petty jobs before joining  the editorial board of several magazines and penning five collections of short stories during the last fifteen years of the twentieth century. ????????????????????????????????

At play – Arunwadee Arunmart

The enfant terrible of contemporary Thai fiction isn’t the best stylist around but she has lost none of her punch since her shocking first novel. MB

เล่น

AT PLAY

light switch

light switch

อรุณวดี อรุณมาศ

ARUNWADEE ARUNMART

TRANSLATOR’S KITCHEN
“นอนลง” เขาสั่งพลางชี้ก้านมะยมเล็กๆ ที่ยังพอมีใบติดอยู่ลงบนลานดิน “ตรงนี้แหละ” ‘Lie down,’ he ordered as he pointed at the ground with a small branch of star gooseberry that still had leaves. ‘Right here.’
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งเพื่อย้ำคำสั่งเมื่อเด็กหญิงมองหน้าเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ The voice was raised again to con- firm the order when the young girl stared at him rather uncomprehending- ly.
เขาใช้ก้านมะยมในมือปัดดินจนเตียนเพื่อแสดงให้เด็กหญิงเห็นพื้นที่ “ตรงนี้” เด็กวัยไล่เลี่ยกันทั้งหญิงชายร่วมสิบคนยืนล้อมเป็นวง เว้นพื้นที่ตรงกลางให้เด็กหญิงและเด็กชายอายุน้อยที่สุดในกลุ่มยืนอยู่ตรงกลาง He used the star gooseberry branch in his hand to smooth out the ground for the little girl to see the patch ‘right here’. Ten children, boys and girls of about the same age, stood in a circle and in the middle of that space were the little girl and a little boy, the youngest of them all. ==

=

Note the modification of the sentence to avoid repeating ‘in the middle of’.

ในวงล้อม เด็กทั้งสองสบตากัน แต่ต่างไม่รู้ความหมายจากแววตาใสซื่อของอีกคน ขณะเดียวกันสายตาทุกคู่กำลังมองเด็กทั้งสองด้วยความคาดหวัง – อะไรสักอย่าง Inside the circle, the two of them looked at each other, but each was unable to read the other’s clear, innocent stare. At the same time, all the others looked at the pair with some sort of expectation.
เด็กชายตัวโตที่ออกคำสั่งเมื่อครู่ดึงแขนเด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมให้ค่อยๆ ล้มตัวลงนอนราบบนลานดินที่ปัดไว้ พร้อมกับออกคำสั่ง “แกนอนลงไปก่อน” The big boy who had just given the order pulled the little girl in the middle of the circle by the arm to make her lie down flat on the ground he had smoothed out and ordered again, ‘Just lie still first.’
สิ้นคำ เด็กหญิงก็นอนหงายอยู่ตรงหน้านั้น เธอมองเห็นดวงตาทุกคู่ รวมไปถึงใบหน้าอาบด้วยรอยยิ้มของเพื่อนรุ่นพี่พวกนั้น พวกเขาต่างพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะดำเนินไปตามขั้นตอนด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ระคนด้วยความหวาดระแวง เด็กหญิงพยายามสดับฟังถ้อยคำเหล่านั้นอย่างตั้งใจ เพียงหวังจะเข้าใจบ้างว่าพวกเขากำลังพูดกันถึงเรื่องอะไร กำลังจะทำอะไร เท่าที่เธอรู้ก็เพียง “นอนอยู่เฉยๆ” ตามคำสั่ง At those words, the little girl lay on her back in front of all. She looked at all those eyes, as well as at the smile-drenched faces of those older friends. They talked about what was going to happen step by step with a feeling of excitement mixed with wariness. The little girl tried her best to listen to what they were saying in the hope of finding out what they were talking about and what they were going to do. All she knew was to ‘lie still’ as ordered.
=
ท่ามกลางความมืดในห้องนอน ยังพอมีแสงสว่างจากโคมไฟฟ้านอกบ้านเล็ดลอดบานเกล็ดเข้ามากระทบม่านซึ่งกั้นระหว่างเตียงนอนของเธอกับอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นเตียงนอนของแม่ เธอนอนมองม่านด้วยความรู้สึกขัดใจ ด้วยมันคือกำแพงขวางกั้นระหว่างเธอกับแม่ สิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นร่างของแม่ซึ่งทำให้เกิดความรู้สึกปลอดภัย เธอนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายและเริ่มมีความรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาทีละน้อย แต่ก็พยายามไม่สนใจและนึกถึงอะไรไปเรื่อยเปื่อย In the darkness of the bedroom, there was enough light from the electric lamp outside the house slipping through the louvers to reach the curtain that parted her bed from her mother’s. She lay looking at the curtain with a feeling of frustration as it formed a wide wall between her and her mother, the only thing that prevented her from seeing her mother which made her feel safe. She kept tossing and turning restlessly and began to feel the need to pee but she tried not to pay attention and think of something else. ==

=

=

=

=

=

เริ่มมีความรู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาทีละน้อย is a bit of an overkill: no need to add ‘a little at a time’ to ‘began to feel the need to pee’.

คืนนี้แม่ของเธอจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นในบ้านเพื่อฉลองอายุครบ 5 ขวบของเธอ มีเพื่อนของแม่มากันหลายคน เพื่อนๆ ของเธอก็มากันครบทุกคน เธอมีความสุขกับการได้รับของขวัญ เสียงปรบมือเมื่อเทียน 6 เล่มดับสนิท เมื่องานเลี้ยงเล็กๆ ดำเนินไปได้พอสมควรแก่เวลา เพื่อนๆ ของเธอก็เริ่มทยอยกลับบ้านใครบ้านมัน เหลือเพียงเพื่อนของแม่ไม่กี่คนที่อยู่ฉลองกันต่อจนดึกดื่น Tonight her mother had organised a small party in the house to celebrate her fifth birthday. There were several of her mother’s friends. Her own friends had all come. She was happy to receive presents, and applause when the six candles were blown out. When the small party had run its course, her friends had gone back home one after the other, leaving only a few of her mother’s friends to go on partying until late at night. ==

=

[Six candles for a fifth birthday? That’s what the text says. Actually, some uncouth farang tribes do add an extra ‘one to go on’.]

แม่ส่งเธอเข้านอนเมื่อเลยเวลานอนตามปกติไม่นานนัก แม่นั่งอยู่ข้างตัวเธอเมื่อตอนกล่าวคำอวยพรให้ เธอมีความสุขที่สุดแม้ว่าปีนี้พ่อจะมาร่วมอวยพรด้วยไม่ได้ เพราะ “พ่องานยุ่ง” Her mother had taken her to bed a little past the usual hour. She had sat beside her as she gave her her blessings. She was utterly happy, even though this year her father didn’t join in because ‘dad has work to do’.
แม่กระชับผ้าห่มให้แล้วก้มลงหอมแก้มเธอเบาๆ เธอยิ้มให้แม่ด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุข แม้จะได้กลิ่นฉุนๆ ของเครื่องดื่มซึ่งไม่อนุญาตให้เด็กดื่มโชยมาจากลมหายใจของแม่ ก็ยังเป็นลมหายใจที่ให้ความอบอุ่นล้ำลึก Mum had tucked her in and then bent down and kissed her gently on the cheek. She had smiled at mum with a feeling of bliss. Even though the smell of drink forbidden to children that came out of her mother’s breath was pungent, it was still the breath that gave her warmth deep inside. ==

หอมแก้ม: Thais don’t kiss cheeks to show affection; they sniff them.

แม่กล่าว “ราตรีสวัสดิ์” แล้วผละจากเตียงไป Mum had said ‘Goodnight’ and then risen from the bed and left.
เธอหลับตาลงเมื่อร่างแม่ลับม่านไฟในห้องใหญ่ก็ดับวูบลง She had closed her eyes when mum disappeared behind the curtain and the light in the bedroom went off. ร่างแม่: ‘the body of the mother’; this would sound ridiculous in English.
ดึกมากแล้ว…เมื่อเธอตื่นขึ้นลืมตาโพลง เริ่มปวดฉี่มากขึ้นทุกทีๆ แต่ไม่กล้าลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำคนเดียวด้วยความกลัวตามประสาเด็ก เธอจะรอจนกว่าจะได้ยินเสียงแม่พลิกตัวแรงๆ หรือไม่ก็เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ดังขึ้น จึงจะเรียกแม่ Much later at night, when she woke up and opened her eyes wide, she felt a pressing need to pee but didn’t dare get up to go to the bathroom alone because the little child she was was afraid. She’d wait until she heard her mother toss around or else the alarm- clock ring to call her. เริ่มปวดฉี่มากขึ้นทุกทีๆ: another absurd formulation (‘began to want to pee increasingly every time’), that needed to be rewritten.
เธอนอนกลั้นอยู่อย่างนั้น ตาเพ่งมองผ่านม่านกั้นห้องอย่างชั่งใจ ความมืดทำให้เกิดความรู้สึกหวาดๆ และนึกถึงภาพต่างๆ ที่เคยได้ยินมาว่าน่ากลัวนัก ยังความเงียบอีกนั้นเล่ามันทำให้เธอได้ยินเสียงประหลาดๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งเสียงหนูวิ่งกุกกักๆ เป็นครั้งคราวแถวหลังตู้ และเสียงกรนเบาๆ ของแม่ซึ่งฟังคล้ายจะขาดห้วงลงทุกที She lay holding back like that, her eyes peering through the curtain partitioning the room, thinking things over. The darkness scared her and prompted various pictures she had heard were scary. And the silence made her hear strange sounds more sharply, the pattering of mice at times behind the wardrobe and mum’s light snoring which sounded as if it would fail to resume with every breath. ชั่งใจ: to consider carefully, weigh (possibilities), deliberate, think things over.
แต่เมื่อตั้งใจฟัง เสียงแม่กลับเหมือนกำลังถอนหายใจถี่ๆ และมีเสียงพูดคล้ายคนละเมอฟังไม่เข้าใจว่าแม่พูดอะไร บางทีแม่อาจจะตื่นแล้ว But upon listening intently, mum sounded as if she kept holding her breath and also was talking in her sleep, uttering words she couldn’t understand. Maybe mum was already awake.
ไม่นานเกินกลั้น เธอตัดสินใจเดินฝ่าความมืดไป… Before she could hold back no long- er, she decided to brave the darkness.
=
เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ พลางยื่นมือมาปลดตะขอกางเกงของเธออย่างรวดเร็ว Another older boy moved near her and then sat down beside her and stretching his hand undid the clasp of her trousers swiftly.
“จะทำอะไรเค้า…” เธอสงสัย ‘What are you doing?’ she wonder- ed.
เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นว่ารำคาญเต็มที He looked up at her with eyes that showed irritation plainly.
“อยู่เฉยๆ เถอะน่า” ‘Keep still, will you.’
เสียงนั่นแสดงอำนาจ There was power in that voice.
“ทำอะไรให้ดูหน่อย” เขาพูดต่อ มือก็พยายามแกะมือน้อยๆ สองมือของเธอที่ปิดป้อง ‘We must get a better view,’ he added as his hand tried to unclasp the little hands pinned in protection.
“จะถอดทำไม” เด็กหญิงถามอีก แต่เขาไม่สนใจตอบต่อไปแล้ว กางเกงตัวเล็กๆ ของเด็กหญิงถูกดึงออกพ้นขาติดมือเขาแล้วก็ไปวางแหมะอยู่ปลายเท้าของเธอ เขายิ้มให้เธอและบอกว่า “จะลองเล่นคนเอากัน ‘Why do you want to take them off me,’ the little girl asked, but he was no longer interested in answering. The small trousers of the little girl were pulled off her legs by his hands and then dropped at her feet. He smiled at her and told her, ‘We’ll play screwing.’ ==

=

เอากัน: to make love, have sex, mate. In colloquial slang, ‘to screw’.

สิ้นคำ เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่ล้อมวงอยู่ก็ดังขึ้นอย่างชอบใจ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด At those words, delighted laughter broke out all around, but she suddenly felt as if she was a curiosity.
“เบาๆ หน่อย เดี๋ยวใครมาได้ยิน” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเตือน เสียงหัวเราะจึงค่อยเงียบลง กลายเป็นเสียงพูดอ่อยๆ ของใครอีกคน ‘Not so loud or someone will hear us,’ one friend in the group warned. The laughter thus died down, replaced by the meek voice of another one of them.
“เร็วสิ เดี๋ยวใครมาเห็น…” ‘Hurry up or someone might see…’
“จริงด้วย เดี๋ยวอดดู” อีกคนเสริมขึ้น ‘That’s right … and we won’t see anything,’ another added.
เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นจึงรีบถอดกางเกงของเด็กชายคนเล็กอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ได้รับการขัดขืนจากเด็กผู้ชายแต่อย่างไร The older boy thus took the little boy’s trousers off in a jiffy. The little boy didn’t oppose any resistance.
รีบ…อย่างรวดเร็ว is pleonastic and เพราะ is not needed either.
เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อเพื่อนรุ่นพี่คนนั้นจูงมือเด็กชายเข้ามาชิดเธอ และกดไหล่ให้นั่งลง สองมือของเธอยังปิดป้องของสงวน There was another round of applause when the older boy brought the little boy to her and, pushing on his shoulders, made him sit down next to her, who was still protecting her crotch with her hands.
=The last sentence reads literally as ‘Her two hands were still protecting her untouchables’.
“ทำอย่างที่พี่สอนนะ” เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นกำชับ ‘Do as I told you, okay,’ the older boy instructed.
“ฮื่อ” เด็กชายตัวเล็กพยักหน้ารับรู้ แล้วทำตามคำสอนเท่าที่พอจำได้ เด็กหญิงทอดตามอย่างแปลกใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น The little boy grunted and nodded in acknowledgement and then acted according to what he remembered of what he had been told. The little girl looked with wonder at what was happening.
เมื่อเด็กชายล้มทับไปทั้งตัว เธอดิ้นเพราะรู้สึกหนัก อึดอัด หูยังแว่วคำถามของเด็กชายที่ถามเพื่อนรุ่นพี่คนนั้น “แบบนี้ใช่มั้ย” When the little boy fell on top of her, she struggled because she felt oppressed by the weight. She heard the little boy ask the older boy, ‘Like this, right?’
“เออ…” เพื่อนรุ่นพี่ผู้ชายคนนั้นโพล่งออกมา ‘Yeah…’ that older friend said heed- lessly.
ในเวลาเดียวกัน เธอดิ้นรนและทำท่าเหมือนจะร้องไห้ เพื่อนรุ่นพี่อีกคนเห็นไม่เข้าท่าจึงรีบดึงตัวเด็กชายคนเล็กออกไปพร้อมกับตวาดว่า “มึงไม่เป็นเลยนี่หว่า At the same time, she struggled and made as if she was about to cry. Another older boy saw that this wouldn’t do so he hastily pulled the little boy off her, shouting at him ‘You’re no good, you twit!’ ไม่เข้าท่า: unseemly, inappropriate, senseless, idiotic, ill-timed… หว่า or นี่หว่า is always a mark of coarseness in speech and calls for a swearword…
จากนั้นเขาก็รีบถอดกางเกงเพื่อปฏิบัติการด้วยตนเองโดยมีเพื่อนอีกสองคนช่วยจับแขนขาของเด็กหญิงขึงเอาไว้ After that he peeled off his own trousers to perform himself while two friends pinioned the arms and legs of the little girl. …Otherwise, หว่า means ‘bare’, ‘void’, ‘vacant’.
เด็กหญิงดิ้นรนเมื่อถูกกดทับอีกครั้ง เพื่อนๆ ต่างส่งเสียงเชียร์ หัวเราะ และปรบมือกันอย่างสามัคคี เพียงอึดใจเสียงเชียร์ก็เงียบลง The little girl struggled when she was covered again. The friends all around were cheering, laughing and applaud- ing in solidarity. A moment later, the cheers hushed.
เด็กหญิงร้องไห้จ้าเสียงดังๆ ออกมา ทุกคนในที่นั้นมองหน้ากันเหลอหลาแล้วแตกกระจายออกจากวงล้อมเหมือนมดแตกรัง วิ่งหนีเสียงร้องไห้ของเธอไปคนละทิศละทาง The little girl burst out crying. They all looked at one another in alarm and then scattered like ants out of an anthill, fleeing from her bawling in every direction.
เหลือเพียงเด็กหญิงนั่งร้องไห้ด้วยร่างกายท่อนล่างเปล่าเปลือย มองดูเด็กชายตัวเล็กซึ่งเป็นคนสุดท้ายที่วิ่งโทงๆ มือข้างหนึ่งถือกางเกงและอีกข้างถือก้านมะยมเหี่ยวๆ Left behind was the little girl who sat crying, the lower part of her body naked, looking at the little boy who was the last to run away, one hand holding his trousers and the other the withering small branch of star gooseberry.
=
เธอควานหาชายผ้าม่าน เปิดมันขึ้นและลอดตัวผ่านไปอย่างแผ่วเบา She fumbled for the hem of the curtain, pulled it open and slipped through quietly.
พับม่านออกไป เธอมองไปที่เตียงของแม่ เสียงของแม่ยังดังอยู่เช่นเดิม ทำให้เธอคิดว่าแม่กำลังตื่นอยู่ เธอมองเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่างบนเตียงได้ไม่ชัดเจนและทำให้ใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย จึงพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความมืด Past the curtain, she looked at her mother’s bed. Her mother’s voice could still be heard as before, making her think mum was awake. She could see dimly some movement on the bed and this filled her mind with suspicion, so she tried to further adjust her eyesight to the darkness. ==

พยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความมืด (tried to adjust her eyesight to get used to the darkness): this is silly without ‘further’: she has been in the dark all this time.

ในที่สุดเธอมองเห็นสวิตช์ไฟเรืองแสงอยู่ในความมืด เธอเขย่งเท้าใช้นิ้วมือเล็กๆ จิ้มลงที่สวิตช์ไฟ Finally she saw the switch glowing in the dark. She sprung on tiptoe and with her little fingers pressed the switch.
พร้อมกับเสียง “แก๊ก” ห้องนอนใหญ่ก็สว่างพรึ่บขึ้นทันที With a click, the whole bedroom burst into light.
เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งตลอดทั้งร่างเปล่าเปลือย แม่ของเธอนอนอยู่ใต้ร่างของเขา สีหน้าและแววตาของแม่ตื่นตระหนกไม่แตกต่างไปจากเธอ She saw a man whose entire body was naked. Her mother lay beneath that man. Her face and eyes were as panicky as her own.
“แม่!” เธอเรียกได้เพียงเท่านั้น ‘Mum!’ was all she could utter.
“ออกไป!” เสียงผู้ชายคนนั้นกราดเกรี้ยวแววตาและใบหน้าถมึงทึง “เข้ามาทำไมวะ … คนเขาจะเอากัน” ‘Get out!’ the man shouted, his eyes and face angry looking. ‘Why did you come in here? Can’t you see we’re screwing?’
= ‘Lein’ in Chor Karrakeit 32, 1997
Arunwadi Arunmart, 38, was hardly 21 when her first novel of a provincial girl playing with her own blood (La Voix du sang) shocked the straight-laced
and earned her a youthful following.
Since then, her merciless short stories
and poems have confirmed
her fiendish reputation.
.arunwadi

I wish I were a skunk instead of you lot – Natthakan Limsathaporn

A memorable female hedonist character; a deftly twisted plot; a swinging way with words reminiscent of ’Rong Wongsawan’s: it would have taken very little for this short story dealing with the taboo topic of rape in the family to achieve classic status, had the author not shown post-modernist zeal by awkwardly talking shop instead of letting his narrator get on with the story-telling. MB

กูอยากเป็นหมา

แทนพวกมึง

I wish I were a skunk

instead of you lot

ณัฐกานต์ ลิ่มสถาพร

Natthakan Limsathaporn

TRANSLATOR’S KITCHEN
1 1
เหล้ากลมแรกพร่องลึกลงไปมาก รินอีกไม่กี่ทีน่าจะหมด There isn’t much left of the first bottle. Another few shots and it’ll be empty.
“เรื่องมันยาว” เขาพูดห้วนๆ ‘It’s a long story,’ he says gruffly.
“ค่อยๆ เล่าก็ได้ โลกนี้เหล้าไม่มีวันหมด” ข้าพเจ้าแย้ง ‘Take your time telling it. In this world, there’s no dearth of liquor,’ I counter.
เรานั่งกินเหล้าท้าแดดเที่ยงจนบ่ายมากแล้ว อากาศยังร้อนอ้าว ลมนิ่งเหมือนตาย อาศัยใบบังต้นมะขามท้ายซอยหมกร่มอยู่ในนั้น We sit drinking in defiance of the midday sun well into the afternoon. The air is still sultry, the wind as good as dead. We shelter under the thin leaves of the tamarind tree at the end of the lane. o

อาศัยใบ…หมกร่มอยู่ในนั้น: literally, ‘stay in the shade of the leaves’.

ข้าพเจ้าพบวีระโดยบังเอิญเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนแรกข้าพเจ้าก็เรียกชื่อเต็มของเขา แต่พอรู้จักมักคุ้นกันมากขึ้นเรื่อยๆ อะไรที่มันอยู่ไกลก็ขยับเข้ามาใกล้ คนอื่นๆ ในชุมชนนี้เรียกเขาว่า  ‘ดำ’ แต่สำหรับข้าพเจ้า เขาอนุญาตพิเศษให้เติมยศนำหน้าได้ จะเรียกอะไรก็ได้ตามแต่จะเรียก ตั้งแต่นั้นมาข้าพเจ้าเรียกเขาว่า หมาดำ เพื่อเสริมบุคลิกบอกลักษณะตัวตนตรงกับฉายา เมาเหมือนหมา I met Weera by chance several months ago. At first I called him by his name, but when you get increasingly familiar, whatever is far draws near. The others in this community call him Black, but in my case he allowed me especially to add whatever title I chose to his name. Since then I’ve been calling him Black Skunk to add to his personality the distinctive feature that goes with the saying ‘drunk as a skunk’. The alliterative เมาเหมือนหมา (mao muean ma) called for the equivalent English expression, ‘drunk as a skunk’. Thus หมาดำ (Black Dog) becomes Black Skunk – with the added bonus of the meaning of ‘skunk’ in British slang (a thoroughly contemptible person) if not in American usage (potent pot).
“ร้อนพรรค์นี้ฝนพลัดดอกลงบ้างก็ดี” พูดขึ้นลอยๆ เหมือนควานหาอะไรสักอย่าง ‘With this heat, rain falling on flowers would be good’ is said idly like smoke in search of a way up. หาอะไรสักอย่าง: literally, ‘in search of something’.
หมาดำเช็ดหลังมือที่หน้าผาก ถูลงสองข้างแก้ม หน้ามันเหมือนเคลือบ Black Skunk sweeps the back of his hand over his brow and both his cheeks, his face like enamel.
ข้าพเจ้าเองก็เริ่มมึน เหล้าร้อนเหมือนไฟ แดดร้อนเหมือนเผา เหงื่อซึมซิบๆ I myself am beginning to feel tipsy, the liquor hot as fire, the sun hot as a furnace, sweat oozing out.
“เรื่องมันน่าบัดสี เล่าให้ใครฟังเขาก็ว่าคนบ้านนี้อุบาทว์ทั้งบ้าน” ‘The story is indecent. Whoever hears it says everyone in this house is depraved.’ น่าบัดสี: disgraceful, shameful, indecent
หมาดำเอนหลังพิงโคนมะขาม ยืดขา แก้วเหล้าข้างตัว ข้างหน้ามีปลาดุกย่างวางอยู่บนถุงพลาสติก น้ำเปล่าคนละขวด ไม่มีน้ำแข็ง โซดา หรืออะไรที่รกตามากกว่านี้ Black Skunk reclines his back against the trunk of the tamarind tree, stretches out his legs, his glass by his side. In front are a fried catfish on its plastic bag, one bottle of water each, no ice, soda or anything more offensive to the eye. อะไรที่รกตา: also, ‘an eyesore’.
พ้นเงามะขามมองไกลออกไป แดดร้อนจนดูเหลว ไหลเยิ้มผู้คน แมว หมา รถเข็น บ้านทุกหลัง ไหลลามทุกสิ่งในสายตา Way beyond the tamarind tree the air is so hot it looks liquid, oozing out of people, cats, dogs, cars, all houses, spreading over everything in sight.
“ตอนนี้ผมติดเหล้าอย่างแรง ติดอย่างที่เรียกว่าตื่นขึ้นมาต้องกินเหล้า ไม่กินไม่ได้ มือไม้มันสั่น ไม่มีแรง งานก็ไม่ได้ทำมาเป็นปีแล้ว ไม่มีใครจ้าง ความรู้ที่เรียนมาก็ลงขวดหมด ไม่มีที่ไป และไม่รู้จะไปไหนด้วย อยู่ไปวันๆ บ้านหลังนี้พ่อซื้อไว้ตั้งแต่เราสองคนยังเด็ก อ๋อ…ผมลืมบอกไปว่า มีน้องสาวอีกคน แต่มันหนีไปอยู่กับผู้ชายตั้งแต่ผมเรียนจบใหม่ๆ หายไปเกือบ 2 ปีถึงกลับมา กลับมาอยู่บ้านไม่นานก็เป็นเรื่อง” ‘Now I’m totally dependent on booze, must have a drink when I wake up. Can’t do without. My hands shake. Got no strength left. Haven’t done a bit of work in a year. Nobody wants to hire me. All I ever learned has sunk into the bottle. I got nowhere to go and don’t know where to go either. I live a day at a time. This house, my father bought when the two of us were still young. Yeah right, forgot to tell you I have a little sister, but she ran away with a man when I was just done with my studies. She went missing for about two years and then turned up again. She wasn’t back in the house for long before there was trouble.’
หมาดำหยุดชั่วขณะ รินเหล้าลงแก้ว หักหางปลาดุกย่างเคี้ยวตุ้ยๆ ซดเหล้าเข้าปาก เปิดขวดดวดน้ำตาม Black Skunk marks a pause, fills up his glass, breaks off a piece of fish and chews it noisily, takes a swig, opens the bottle of water and guzzles some as a chaser.
“พ่อแก่แล้ว ตอนนี้ 66 แม่ก็ 50 กว่า อ่อนกว่าพ่อ 10 กว่าปี แม่เป็นคนสวย ถ้าให้ผู้หญิงอายุไล่เลี่ยกันทั้งชุมชนมายืนเรียงกันต้องชิดซ้ายให้แม่” ‘Dad’s old. He’s sixty-six now. Mum’s fifty plus, more than ten years younger. She’s pretty. If you lined up all women her age in the community, they’d have to step aside for her.’
“ปานนั้น” ข้าพเจ้าเย้า ‘Oh, really?’ I jibe.
“ผมไม่ได้โม้ ผิวน้ำผึ้ง เอวคอด ตาคม นมใหญ่ สะโพกผาย คุณคิดดูเอาเอง คน 50 กว่ายังเช้งกระเด๊ะขนาดนั้น น้องสาวหน้าตาเหมือนแม่เดี๊ยะ ส่วนผมถอดแบบพ่อ ตัวเล็ก ผอมบาง แขนขาเรียวเก้งก้าง” ‘I’m not bullshitting. Skin like honey, slim waist, round eyes, big breasts, ample hips. Figure it out for yourself, a woman in her fifties that alluring. My sister’s the spitting image of mum. As for me I take from dad, small-set, light-weight, and those gangling arms and legs.’
ลมวับมาวูบหนึ่ง พอเห็นแดดไหวริกริก A sudden windblast shimmers the air.
ข้าพเจ้ารินเหล้าลงในแก้วหมาดำจนหมด กดรีโมตรถยนต์ที่จอดห่างจากต้นมะขามไม่กี่วา พลางว่า “เก็บเหล้าดีไว้ขวดนึงให้หมาดำ” I pour the last of the liquor into Black Skunk’s glass, click on the remote of the car parked a few yards away as I say ‘I kept a good one for you’.
พูดทิ้งประโยคนั้นแล้วลุกเดินไปที่รถ เปิดประตู หยิบเหล้าในกล่องดำนั้นมา คำนวณว่าพอหมาดำกรึ๊บเหล้าในแก้วหมด เขาน่าจะวกเข้าเรื่อง Saying no more, I get up, walk over to the car, open the door, take the bottle in the black box, figuring that by the time he’s downed his glass, Black Skunk will be ready to get on with the story.
เป็นไปตามที่คิด พอข้าพเจ้ายื่นเหล้าขวดใหม่ให้ หมาดำแกะกล่อง จับขวด บิดเกลียวฝากระถอกคลั่กๆ ลงแก้ว It’s as I thought. As soon as I offer him the new bottle, Black Skunk opens the box, grabs the bottle, unscrews its top and has liquid gurgle down his glass.
“จอห์นนี่ แบล็กด็อก” พูดแล้วหัวเราะคักๆ ก่อนสาดเข้าปากเกลี้ยงแก้ว ‘Johnny Black Skunk!’ he says and cackles a laugh before downing the glass.
“มีเหล้าดี…ก็มีเรื่องเด็ด เรื่องแย่เม็ด เรื่องคนเย็ดกัน” ‘With good booze … comes a great story, a mother-fucking story of people fucking.’ แย่เม็ด: polite misspelling of a widespread swearword (เย็ดแม่), if not practice.
เขาดัดเสียงทำนองเป็นเพลงลูกทุ่ง ราวกับว่าเรื่องที่เขาจะเล่าต่อไปนั้นมันไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด He modulates his voice as if it’s a folk song, as if the story he’s about to tell is of no importance whatsoever.
หมาดำชี้ไปที่ห้องแถวหลังสุดท้ายที่มีไม้ไต่คลุมรกครึ้ม เบิกทางเป็นโพรงพอลอดหัวเข้าบ้าน He points at the last shop house which has a low archway of wild climbers leading to the main door.
ข้าพเจ้าหรี่ตามองฝ่าไอแดดที่ลามคลุมห้องแถวชั้นเดียวต่อฝายาวติดกัน 30 กว่าหลังคาเรือน สองฟากคั่นด้วยถนนกว้างไม่เกิน 4 เมตร จากสภาพพอนึกเห็นบรรยากาศหาเช้ากินค่ำของแต่ละครอบครัว คนกับเด็ก หมากับแมว รถเข็น มอเตอร์ไซค์ รถขายเร่ที่เป็นเหมือนตลาดเคลื่อนที่มาบริการถึงหน้าบ้าน เปลี่ยนเสียงลำโพงสลับกันไป มีทั้งขายผลไม้ กับข้าว ไก่ หมู เนื้อ ปลา ปลาหมึก กุ้ง หอย ของสด ของแห้ง I squint through the sunlight spreading over the more than thirty single-storeyed shop houses on either side of a lane less than four metres wide. From their condition you can guess the hand-to-mouth existence of each family, parents and children, dogs and cats, cars, motorcycles, hawking vans that are like moveable markets right at your doorstep, one loudspeaker after another, selling fruit, foodstuffs, chicken, pork, fish, squids, shrimps, oysters, fresh food, dry foods.
“ได้เงินจากพนันบอล 2,000 ผมชวนเพื่อนสนิทมากินเหล้าที่บ้าน วันนั้นพ่อไม่อยู่ รู้สึกว่าจะไปงานศพญาติห่างๆ ที่ราชบุรี เหลือแต่แม่อยู่บ้าน ก็ดี จะได้ไม่เปลืองเหล้า ผมกับเพื่อนกินเหล้า แม่กินเบียร์ ตกดึกเมาได้ที่ ร้องเพลงคาราบาว ลุกไปเยี่ยว กลับมานั่นกินต่อ ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน ตื่นขึ้นมาอีกทีเพื่อนไม่อยู่แล้ว ลุกเดินไปห้องน้ำ ผ่านหน้าห้องแม่เห็นประตูแง้มอยู่ แค่จะถามว่าเพื่อนกลับไปตอนไหน” หมาดำกระถอกเหล้าลงแก้ว ดื่มอึกใหญ่ ‘I got two thousand baht gambling on soccer so I had a buddy of mine over for drinks at my place. That day dad wasn’t there. I think he’d gone to the funeral of some distant relative in Ratchaburi. Only mum was home. Just as well: we wouldn’t have to share the hard stuff. My friend and I drank it, mum drank beer. At nightfall we were nicely soused, sang Carabao songs, got up to pee, came back and sat down to more drinking, I don’t know when I fell asleep. When I woke up my friend was gone. I got up to go to the loo. As I walked by mum’s room, I saw the door was slightly open. Just wanted to ask when my friend had left.’ Black Skunk pours himself another glass and takes a big gulp. Note as you read along the various ways to translate เหล้า (repeated almost thirty times): alcohol, booze, liquor, drink, the hard stuff, bottle, another glass…
“รู้ไหมผมเห็นอะไร” ไม่ทันแท้แต่ข้าพเจ้าจะคิด “ไอ้เอี้ยนั่นกำลังแย่เม็ดอยู่ แม่เอากับมันตอนผมหลับ” ‘You know what I saw?’ Before I can even think… ‘They were fucking. Mum was at it with him while I slept.’ แย่เม็ด: here we go again! And the same goes for ไอ้เอี้ย instead of ไอ้เหี้ย (bastard, skunk, fucker…).
ข้าพเจ้าเห็นลูกตาสีขุ่นของหมาดำกระตุก 2-3 ครั้ง เหมือนปรับภาพที่ขยับเคลื่อนขึ้นลงให้คมชัด เรื่องลับเมื่อถูกรู้เห็นมันก็ไม่ใช่ความลับ I see Black Skunk’s murky eyes twitch two or three times as if to adjust the focus of a picture moving up and down to make it clear. A scene with a witness is no longer a secret.
หมาดำขากเสลดในลำคอถุยทิ้งข้างตัว Black Skunk clears his throat and spits sideways.
“ผมพุ่งเข้าไปในห้องราวกับถูกถีบ เห็นแม่เปลือยเต็มตา นอนอ้าซ่า หน้าท้องขยับเคลื่อนขึ้นลง หายใจระทวย ทุรนทุรายเหมือนคนจะตาย” ‘I dived into the room as if propelled by a kick in the arse, saw mum stark naked, lying there wide open, her belly moving up and down, breathing hard, struggling as if she was about to die.’
“เพื่อนเราเผาเรือน” ข้าพเจ้าพูดสรุป ‘Your friend had set the house on fire,’ I conclude.
“คนมันเอี้ย ไอ้สัตว์หมา แม่ก็ระยำ ยอมแหกขาให้มันยีเห็ด ‘That fucker! That dirty skunk! And my mum too, willing to spread her legs for him to plough!’ ยีเห็ด: a variation on the same theme. Oh, for f..k’s sake!
หมาดำถอนหายใจแรงติดๆ กัน กระถอกเหล้าลงแก้ว กระดกเกลี้ยง จิบน้ำในขวดพลาสติกกลั้วคอ แล้วเล่าต่อ Black Skunk heaves repeated sighs, replenishes his glass, downs it, grabs the bottle of water and brings it to his mouth and then goes on with the story.
“พอเห็นผม สองคนนั่นตกใจเหมือนเห็นผี ทีนี้มือตีนมั่วไปหมด ผมตัวเล็กกว่า สู้มันไม่ได้ ตอนหลังมันถึงบอกว่าคืนนั้นไม่ได้ทำอะไรผมเลย แค่ผลักออกไปเฉยๆ ผมเซไปกระแทกกับเหลี่ยมเสาเอง ‘When they saw me, they were shocked as if they’d seen a ghost. My legs and arms were like jelly. I was smaller, couldn’t fight him. Afterwards he told me that night he didn’t do anything to me, just pushed me out. ’Twas I lost balance and crashed against the angle of the pillar. ทีนี้ (now, right now/then, at this moment) need not be translated here.
“แม่ไม่พูดอะไรเลย เก็บปากเงียบเหมือนยอมรับผิด เพื่อนกลายเป็นผัวแม่ ผมเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง พ่อกับแม่รบกันอยู่วันสองวัน สุดท้ายแม่ตัดสินใจเลิกกับพ่อ ย้ายออกจากบ้านไปอยู่กับผัวใหม่ที่ต้นซอย พอเหลือเราแค่สองคน พ่อกินเหล้าหนักขึ้น บางวันไม่มีเงินกินข้าว พ่อก็เอาตัวรอดด้วยการไปขอข้าวแม่กิน ขอเงินบ้าง เพื่อนผม เอ่อ…เอ่อ จะเรียกว่าผัวแม่หรือพ่อเลี้ยงดีนะ มันพูดเจ็บๆ ตอกใส่หน้าพ่อ ทั้งดูถูก ถากถาง ก็เข้าใจมันเหมือนกัน มันกล้ารับผิดชอบในสิ่งที่มันทำ นอกจากหาเงินเลี้ยงแม่แล้ว ยังเจียดเงิน เจียดข้าว เจียดปลาให้ผัวเก่าของแม่อีก ใครๆ ก็ว่ามันโง่เหมือนควาย แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น” ‘Mum didn’t say anything, kept her mouth shut as if admitting guilt. My friend became her husband. I told my dad. Dad and mum fought it out for two days. Finally mum decided to leave dad, left the house to go and live with her new hubby up the lane, leaving the two of us alone. Dad drank even more. Some days there was no money for food. Dad coped by asking mum for food, and money sometimes. My friend, uh … huh, what should I call him? Mum’s husband? Stepfather? It hurts either way. He had insulted dad, despised him, was sarcastic with him. I understand him all the same: he had the balls to take responsibility for what he’d done. He doesn’t only take care of mum; he gives some pittance to her former husband. Everybody says he’s stupid as a buffalo. But the story didn’t stop there.’
ข้าพเจ้านึกถึงเรื่องเศร้าที่มักลงเอยไม่ค่อยดีนัก น้อยเรื่องจะจบลงด้วยความสุข I think of a sad story that won’t end well. Few stories end in happiness.
“อีนวล น้องสาวกลับมา หลังจากอาศัยรูปร่างหน้าตาดีมีผัวไปทั่ว พอไม่มีใครเอาแล้วมันกลับมาอยู่บ้าน อ้างว่ากลับมาดูแลพ่อ พ่อก็เอาแต่กินเหล้าเมาทุกวัน ผมก็เมา ต่างคนต่างเมา เรื่องมันเส็งเคร็งหนักขึ้นไปอีก” ‘Nuan, my sister, came back. After using her good looks to collect boyfriends, when she ran out of them she ran back home, claiming she’d come to take care of dad, dad who only drank and was drunk every day. And so was I, each in his corner. The story became even lousier.’
เงยหน้าขึ้น ถอนหายใจทิ้งแรงๆ 2-3 ที Looking up, he again heaves repeated sighs.
หมาดำเงียบไป ข้าพเจ้าก็เงียบ Black Skunk is silent. So am I.
“พ่อได้เสียกับอีนวล พ่อว่าทำไมเพราะเมา ตาลาย เห็นอีนวลเป็นแม่” ‘Dad fucked Nuan. He said it was because he was drunk, didn’t see well, thought she was mum.’ ได้เสียกับ: ‘to sleep with’ in spoken language (see also มาเอากับ further down).
“…” ‘…’
“ก็นานอยู่เหมือนกันที่ผมเห็นอีนวลนอนในห้องพ่อ ก็มีอยู่ห้องเดียว ห้องที่แม่ทำบัดสีนั่นแหละจนอีนวลท้องๆ แรกๆ ไม่มีใครนึกหรอกว่าเป็นพ่อ พอเด็กคลอดออกมา เชื่อไหม หน้าเหมือนพ่อเดี๊ยะเลย ไม่รู้อีนวลจะสอนลูกให้เรียกพ่อหรือเรียกว่าตาดี ตัวมันเองก็สับสน ไม่รู้จะเรียกว่าพ่อหรือผัว ‘Quite a long time it was I saw Nuan sleeping in dad’s room, for there’s only that one room where mum disgraced herself, until Nuan fell pregnant. At first no one thought it was dad. When the baby was born, believe it or not, it was the dead spit of dad. I don’t know what Nuan would teach her son to call dad, “dad” or “grandpa”? She herself is confused, doesn’t know whether to call him “dad” or “darling”.’
หลายนาทีต่อมา หมาดำพูดเหมือนคนสิ้นฝัน Minutes later, Black Skunk speaks like someone at the end of his dreams.
“เมื่อคืนผมฝัน…ฝันว่าผมตาย ไม่มีใครเลยสักคน ทุกคนทิ้งผมไป ผมอยากจะลืมเรื่องกินเหล้า อยากจะลืมพรรคพวกที่เคยกินด้วยกัน ผมฝันว่าผมวิ่งหนีพวกนั้นไม่พ้น แต่มันก็เป็นแค่ความฝัน” ‘Last night I dreamt … dreamt I was dead, there was no one, everybody’d let me down. I’d like to forget about drinking, I’d like to forget all my drinking buddies. I dreamt I couldn’t escape them. But it was just a dream.’
= =
2 2
ข้าพเจ้าเห็นคล้อยตามนักเขียนเรื่องสั้นคนหนึ่งที่บอกว่า “เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องจริงมากกว่า” เพียงแต่เรื่องนี้ข้าพเจ้าอยากจะให้เป็น “เรื่องบางเรื่องเหมาะที่จะเป็นเรื่องเล่ามากกว่า” I agree with the short-story writer who said ‘some stories should be left to reality’*, except that in the case of this one I’d like it to be some story that should be left to the world of fiction. * Title of a collection of short stories by Jamlong Fangchonlajit published in 2007.
ป้าเนียนดูอ่อนกว่าวัยมาก ไม่น่าเชื่อว่าอายุ 53 แล้ว รูปร่างได้สัดส่วน ผิวน้ำผึ้ง เอวคอด ตาคม นมใหญ่ สะโพกผาย เป็นจริงตามที่หมาดำบอกสรรพคุณ Aunt Nian looks much younger than her age. That she is fifty-three is incredible. She has a well-shaped body, honeyed skin, thin waist, round eyes, big breasts, ample hips, exactly as Black Skunk has itemised her.
“ป้าดูสาวเพราะมีแฟนหนุ่ม” ข้าพเจ้าเย้า ‘You look young because you have a young boyfriend,’ I tease.
“ไม่ใช่หรอก เย็นๆ ป้าไปเต้นแอโรบิกทุกวัน” ‘Not at all. Every evening I practise aerobics.’
“กลัวแก่” ข้าพเจ้าสำทับ ‘Afraid of getting old?’ I add for good measure.
“ไปยืดเส้นยืดสาย รักษาเนื้อรักษาตัว กลัวเจ็บไข้ไม่สบายมากกว่า” ‘I do stretching exercises to keep in shape. I’m more afraid of being sick.’
ข้าพเจ้าบอกป้าเนียนว่าอย่าวิตกในเรื่องที่จะเล่า ข้าพเจ้าจะเขียนให้ดีที่สุด มันจะมีประโยชน์มหาศาลหากผู้อ่านใช้เตือนสติตัวเอง I tell Aunt Nian not to be shocked by what I’m going to tell her. I’ll write best I can. It’ll be immensely useful if it brings readers to their senses. [This disconcerting paragraph should be deleted or rewritten, but I’m just the translator here.]
“ดนัยเขารักป้า ดูแลป้าดีมาก” ป้าเนียนยิ้มหวานเยิ้ม เมื่อเอ่ยถึงดนัยผัวหนุ่ม (เพื่อนรักของหมาดำ) “ตอนนี้คนเขารู้กันทั่วแล้วว่า พ่อไอ้ดำมีลูกกับอีนวล แก่ปานนั้นแล้วยังตัณหากลับ เอากับใครไม่ว่า นี่มาเอากับลูกสาวตัวเอง มันบาดใจเวลาอุ้มลูกแต่ละที เวรกรรมของอีนวล มันน่าจะได้ผัวดีกว่านี้ คุณว่าไหม” ‘Danai loves me, takes good care of me.’ Aunt Nian smiles sweetly when talking of her young husband (Black Skunk’s bosom buddy). ‘Now everyone around here knows Black’s dad is the father of Nuan’s child. Old as he is and rutting anew. With anyone else, never mind, but he’s doing it with his own daughter. It must hurt every time she holds her baby in her arms. That’s Nuan’s bad fate. She should’ve got herself a better husband, don’t you think?’
“…” ‘…’
“2-3 ปีที่ผ่านมา ครอบครัวไม่สุขเลย ตาชาญได้เงินมาเอาแต่กินเหล้า ไอ้ดำก็เหมือนพ่อมันทุกอย่าง ติดเพื่อน กินเหล้า เมาแล้วเหมือนหมา เห่าไปทั่ว ป้าเองมีวิชานวดไทยติดตัวก็พอมีรายได้บ้าง แต่มองไม่เห็นหลัง” ‘In the last few years, there was no happiness in the family. Old Charn, my husband, spent all his money on drink. Black’s like his father in everything, always with his friends, always boozing and then rowdy when drunk. I myself could make some money with my job of traditional Thai massage but couldn’t make ends meet.’ เมาแล้วเหมือนหมา เห่าไปทั่ว: literally, ‘when he’s drunk, he’s like a dog, barking all over’; ‘like a skunk raising a stink’ would have been consistent but a bit much.
“เขาขืนใจป้าหรือ” ข้าพเจ้าถาม อยากรู้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้อย่างไร ‘Did he force you,’ I ask. I wish to know how it all started.
“มันมึนๆ ป้าเองก็กินเบียร์ จำไม่ได้ว่าสองหรือสามขวด พอไอ้ดำเมาหลับ ดนัยก็เข้ามาคุยกับป้า คุยกันไปคุยกันมาสักพักเขาบอกว่าเมื่อยตัว ป้าก็ให้เขานอนลงแล้วนวด ยันศอกยันเข่า ตอนที่เขาพลิกให้ป้าอยู่ล่างนั่นแหละ คนนวดก็กลายเป็นคนถูกบีบแทน พูดตรงๆ ป้าไม่อายหรอก คนไม่ได้กินของอร่อยถูกใจ พอได้กินแกงถ้วยถูกปาก ต้องตักข้าวเพิ่ม กินให้อิ่ม กว่าไอ้ดำตื่นมาเห็นก็กำลังเข้าเข็มที่สามแล้ว ‘He was tipsy, I myself was drinking beer, two or three bottles, I can’t remember. As soon as Dam fell asleep drunk, Danai came over to chat with me. After a while he said he felt stiff, so I had him lie down and I massaged him, working his joints. When he turned round for me to be behind him, it was the masseuse got kneaded instead. To be blunt about it, I’m not ashamed. When you haven’t eaten anything nice and find a dish to your liking, you have to have a second helping and eat your fill. By the time Black woke up and saw us we were reaching the third helping.
“คนที่สนิทกันพอหยอกเล่นกันได้เขาก็ถามป้าเหมือนกันว่ามีของดีอะไรถึงมัดผัวคราวลูกอยู่มือ ป้าก็บอกว่าใครกินนมฉัน ถือว่าเป็นลูกฉัน ต้องกินทุกวันจนกว่าจะโต” พูดเสร็จแล้วก็หัวเราะน้ำตาเล็ด จากนั้นก็เล่าต่อ “เวลาตาชาญมาที่บ้าน พวกก็ว่า โน่น ลูกชายคนโตมา ป้าก็ว่าลูกคนนั้นหย่านมนานแล้ว อยากกินก็ไม่ให้ดูด” ‘Those who’re close enough to tease me ask me all the same how I manage to handle a husband my children’s age. I tell them whoever sucks my breast I consider my child and they must have it every day until they grow up.’ Having said this she laughs as tears well up in her eyes, after which she goes on: ‘When Old Charn comes by, they say “Here comes the eldest son”. I say that son was weaned long ago, I don’t let him suck.’ มีของดีอะไร: also, ‘what’s my secret (for)’.
ข้าพเจ้าก็พลอยหัวเราะตามป้าเนียนไปด้วย พลางคิดว่าชีวิตที่เปลี่ยนไปของป้าเนียนเป็นชีวิตใหม่ที่มีโอกาส มองพอเห็นอนาคตได้บ้าง I too laugh with Aunt Nian, while thinking that her life that has changed is a new life full of opportunities, where a future can be seen.
ดนัยลงทุนซื้อข้าวสารกระสอบให้ป้าเนียนตักขายเป็นกิโล ที่ข้าพเจ้าเห็นเปิดปากกระสอบตั้งพิงกันอยู่นั้น 6 กระสอบ ต่างเกรดต่างราคา Danai has invested in the purchase of bags of rice for her to retail by the kilo. What I can see are six open bags of various grades and prices.
“ขายดีไหม” ข้าพเจ้าถาม ‘Do they sell well,’ I ask.
“กระสอบนึง 2-3 วันก็หมด คนแถวนี้เขาซื้อกันวันละโล ก็พออยู่ได้ ดนัยมีเงินเดือน ป้ามีรายได้ มันก็ดีขึ้น ดีกว่าจมปลักคลักอยู่ในหลุม เมื่อเช้าอีนวลก็มาขอยืมเงินไปซื้อนมให้ลูก ป้าก็สงสารลูก เอ็นดูหลาน ก็ให้ไป 500 ข้าวหอมมะลิอีกถุงใหญ่ ก็ช่วยมันได้แค่นี้แหละ” ‘One bag every two or three days. People around here buy a kilo a day. Enough to live on. Danai has a salary, I have some income. It’s getting better, better than staying stuck in a pit. This morning Nuan came by to borrow money to buy milk for her baby. I pity that child so I gave her five hundred, and a big bag of my best rice. That’s all I can do to help her.’
ขณะที่ข้าพเจ้าเฝ้าฟังเสียงนี้ ละครชีวิตกำลังแสดงอยู่ แต่ละคนกำลังก้าวย่างไปเหมือนขอบทางเดินของแมว แม้จะถึงทางคับแคบ ตีบตัน มันก็สามารถที่จะกลับตัวอย่างแผ่วเบา As I listen to that voice, the circus of life goes on performing, everyone stepping forth like a cat on the edge of a path, narrow or blocked as it might be, but able to turn round nimbly.
= =
3 3
ตาชาญในวัย 66 นั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ผมสีดอกเลา แข็งแรง แม้จะผอมแห้งไปบ้าง Grandpa Charn at sixty-six sits on the bamboo bed in front of the house, grey-haired, strong even though he’s a bit too thin.
หลังจากสวัสดีทักทายแล้ว ข้าพเจ้าจึงถาม “นวลไปไหนล่ะลุง” After greeting him I ask, ‘Where’s Nuan, uncle?’
“ออกไปหางานที่เขตลาดกระบัง” ‘She’s gone to look for work at the Lat Krabang estate.’
“หมาดำล่ะ” ‘What about Black Skunk?’
“กลับมาเช้าแล้ว เมา นอนอยู่ในบ้าน จะให้ปลุกไหม” แกตอบพร้อมถาม ‘He came back drunk this morning, he’s sleeping inside. You want me to wake him up?’ แกตอบพร้อมถาม (he answered and asked) is awkward and superfluous.
“ไม่ต้องปลุก” ข้าพเจ้าบอก “ผมมาคุยกับลุง” ‘Don’t do that,’ I answer. ‘I’ve come to talk to you.’
นั่งลงบนแคร่ เอื้อมมือบีบกล้ามแขนลุงชาญ ปล่อยมือ ล้วงกล่องในถุงหิ้วยื่นให้ พูดสั้นๆ “สำหรับลุง” I sit down on the bamboo bed, stretch out my hand to squeeze his arm, withdraw my hand, forage into my bag and take out a box. ‘For you.’ พูดสั้นๆ (say briefly) is better left untranslated as well.
ลุงชาญยิ้มถูกใจ แวบเข้าไปในบ้าน นิ้วคีบแก้วมา 2 ใบ Uncle Charn smiles in appreciation, steals back into the house, returns with two glasses between his fingers.
“เอาสักหน่อย ลูกกินนมเพิ่งหลับไปเมื่อกี้เอง” แกว่า “เพียวๆ นะ รีบกิน เดี๋ยวอีนวลมันกลับมา” ‘Let’s have a quickie. The kid’s just fallen asleep after his feed,’ he says. ‘Just a little, and let’s down it quick in case Nuan comes back.’
แล้วเราก็ช่วยกันฆ่าเวลาที่มีค่าด้วยเหล้าขวดนั้น มันแห้งลึกอย่างรวดเร็ว ข้าพเจ้าไล่เก็บเรื่องราวที่ไม่ค่อยปะติดปะต่อ เหมือนเก็บความทรงจำที่ตกหล่นของคนอื่นมาร้อยเรียงใหม่ And then we help each other kill valuable time with that bottle of whisky. It grows dry fast. I’ve arranged rather disconnected details as you would other people’s discarded memories to put them in order. [Again, unwarranted intrusion of a putative writer in this last sentence the editor in me would have deleted.]
“เมียมีผัวใหม่ ก็ดี เดินคนละทาง อยู่กับเราเขาไม่มีความสุข ก็ไปอยู่กับผัวใหม่ มันเย็ดเก่งแรงดีกว่าลุง นึกแค้นใจอยู่บ้างที่มันมาเองกันในบ้านเรา ในห้องที่เราเคยเอากับมันแล้วมีลูกด้วยกันถึง 2 คน” ‘My wife has a new husband, that’s good. Gone her own way. Staying with us she wasn’t happy, so she goes and lives with a new husband. He fucks harder than me. What I resent some is they did it here, in the room where we used to do it and had two kids together.’
“ตอนนี้มีสาม ไม่ใช่สอง” ข้าพเจ้าดัก ‘Now there are three, not two,’ I object.
“ลุงเมา” แกสารภาพ “ตอนนั้นยังตัดใจไม่ได้ ยังรักป้าเขาอยู่ เวลาลุงเมาก็มีอีนวลนี่แหละคอยเช็ดอ้วก ล้างเนื้อล้างตัวให้ ส่วนไอ้ดำอย่าไปพึ่งอะไรมัน ตอนเมาตัวมันเองมันยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย” ‘I was drunk,’ he confesses. ‘At the time I couldn’t decide, I still loved her. When I was drunk, there was Nuan to clean my vomit, wash me clean. Black can’t be relied upon. When he’s drunk he can’t even help himself.’ มันยังช่วยตัวเองไม่ได้เลย: a loss in translation. ช่วยตัวเอง also means ‘to masturbate’.
“ลุงเสียใจไหมที่ทำกับนวล” ข้าพเจ้าลดน้ำเสียงลง ‘Are you sorry for what you did with Nuan?’ I lower my voice.
“มันทั้งรักทั้งแค้น กอดลูกนึกว่ากอดเมีย แล้วมันก็เลยเถิดไปเรื่อย มีหนแรกก็มีหนหลัง มีครั้งแรกก็มีครั้งต่อไป อีนวลมันรักและสงสารพ่อ มันยอมทุกอย่าง อะไรก็ได้ที่เป็นความสุขของพ่อมัน” ‘Love and resentment, that’s what. Hugging my daughter thinking she’s my wife. The first time brought the next and so on. Nuan loves and pities me; she’s willing in everything, everything that makes her father happy.’
พอเหล้าขวดนั้นหมด นวลก็กลับมา ผมสีขนการวบตึง รูปหน้างาม คิ้วเข้ม ตาฉ่ำ เนื้อตัวอวบอิ่มเต็มทุกส่วน That bottle is just finished when Nuan comes back, jet-black hair gathered up, beautiful oval face, dark eyebrows, moist eyes, all parts of her fleshy and full.
ลุงชาญเมาได้ที่ บอกข้าพเจ้าว่าขอตัวไปดูลูก (คนเล็ก) สักครู่ Uncle Charn by then drunk excuses himself to go and look after his kid (the little one) for a moment.
“เรียบร้อย หลับทั้งพ่อทั้งลูก” นวลบอกในเวลาต่อมา “เห็นพ่อบอกอยู่เหมือนกันว่าพี่จะมา แต่นึกว่าจะมาบ่ายๆ ช่วงเช้านวลเลยไปที่เขตลาดกระบัง มีคนจะฝากงานให้ค่ะ ‘Father and child are both asleep,’ Nuan tells me the next moment. ‘Dad actually told me you’d be coming but I thought you’d come in the afternoon, so I went to Lat Krabang. Someone’s got work for me.
“ขอบคุณพี่มากเลยนะคะ อุตส่าห์ซื้อของมาให้เยอะแยะ ทั้งของนวล ของลูก แล้วยังซื้อเหล้าให้…นวลเหนื่อยค่ะ คนเดียว เลี้ยงลูก เลี้ยงพ่อ ดูแลพี่ เมื่อเช้าไปหาแม่ แม่ทั้งว่าทั้งสอนไปรอบนึงแล้ว ทำยังไงล่ะคะ ชีวิตมันเลือกไม่ได้ ถ้าเลือกได้เหมือนแม่ก็ดีสิ พี่ว่าจริงไหมคะ” ‘Thank you very much, you’ve bought so many things for me, for the baby, and you even bought liquor … I’m tired of taking care of my baby, my dad and my brother on my own. This morning I went to see my mum. I got an earful. What to do when you can’t choose your life? If I could choose like mum, it’d be good, don’t you think?’
ข้าพเจ้าไม่ตอบ I don’t answer.
อายุยังไม่เบญจเพส แต่ต้องแบกรับชะตากรรมที่แสนหนักหน่วง ที่จริงนวลสวยกว่าแม่ของเธอ ได้ผิวขาวเนียนจากพ่อ ได้คิ้ว ตา จมูก ปาก แก้ม คางจากแม่ มีร่างกายเป็นทรัพย์ ขาดแต่โอกาสดีๆ ของชีวิตเท่านั้น She isn’t even twenty-five but must bear a heavy burden. Actually Nuan is even prettier than her mother. She has the smooth pale skin of her father, the eyebrows, eyes, nose, mouth, cheeks and chin of her mother. Her body is her wealth; she only misses a good opportunity in life.
“ลุงเขาเรียกไอ้ตัวเล็กว่ายังไง” ข้าพเจ้าตั้งต้นใหม่ ‘What does he call the little one?’ I try a new approach.
“ลูก…ลูก” เธอว่า เบือนหน้ามองฟ้า น้ำตาร่วง “รักที่พ่อมี แค้นที่พ่อเก็บ มีมากแค่ไหนพ่อก็มาลงที่นวล นอนกับนวลเรียกหาแต่เนียน นวลสงสารพ่อ บุญคุณชดเชยกันชาติเดียว ชาติหน้าอย่าพบกันอีก” ‘Kid … the kid,’ she says, looks away at the sky, tears in her eyes. ‘However much love he has, however much resentment, he all lays it down on me, sleeps with me calling out for her. I pity him. I’m doing my duty by him in this life only. In the next may we never meet again.’
ทีนี้ต่างคนต่างไม่พูดอะไร ข้าพเจ้าปล่อยให้นวลร้องไห้ จนช่วงเว้นระยะกำลังจะขาดหาย จึงขยับตัวเข้าไปใกล้ ดึงนวลมาซบไหล่ At this point neither of us says anything. I let her cry to let some time go by before I move close to her and pull her to rest her head on my shoulder.
นวลร้องไห้หนักขึ้น สะอึกสะอื้น พยายามจะพูด She cries even more, sobs, tries to speak.
“พี่อยากรู้ไหมคะ ทำไมนวลถึงหนีออกจากบ้าน” ‘Do you want to know why I ran away from home?’
“ถ้ามันทำให้นวลรู้สึกดีขึ้น” ข้าพเจ้าปลอบ ‘If it makes you feel better,’ I comfort her.
“แต่ก่อนบ้านเราถึงจะจนแต่ก็มีความสุขดี มีพ่อ มีแม่ มีพี่ นวลยังมีลูกหมาน่ารักสีขาวอีกตัวนึง” ‘Before, we were poor but we were happy. There was dad, mum and my brother. I even had a darling white puppy.’
น้ำตาที่หยดบนไหล่อุ่นชื้นจนรู้สึกได้ว่ามันเปียกลามกว้างไปเรื่อยๆ ข้าพเจ้าลูบผมที่รวบตึงของเธอเบาๆ The tears that drop warm and wet on my shoulder make me feel they are spreading wetness over my body. I stroke her hair lightly.
“วันนั้นพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน พี่ดำเมามาจากไหนก็ไม่รู้ มันปล้ำนวล ข่มขืนนวล นวลร้องให้คนช่วย ไม่มีใครได้ยินสักคน มีแต่ลูกหมาตัวเล็กๆ เห่าวนอยู่รอบๆ พี่เชื่อไหมค่ะ พี่ดำกดแขนนวลมือหนึ่ง อีกมือบีบคอลูกหมาจนตายคามือ” ‘That day dad and mum weren’t home, Black was drunk since I don’t know when. He jumped on me, raped me. I cried for help. No one heard. There was only the little puppy running around yelping. Would you believe it? Black pinned my arms with one hand and with the other stifled the puppy to death.’
ข้าพเจ้าดันตัวนวลขึ้น ใช้นิ้วปาดน้ำตาทิ้ง จับไหล่ เชิดหน้า จ้องมองลึกลงไปในตาคู่นั้น I pull Nuan up, use my fingers to clear off her tears, take her by the shoulders, face her, stare deep into those eyes.
ข้าพเจ้ารักนวล I love Nuan.
= =
‘Koo Yark Pen Ma Thaen Phuak Mueng’ in Chor Karrakeit 55, 2011
A third-generation Sino-Thai born
in Trang (Southern Thailand),
Natthakan Limsathaporn
is a well-known Bangkok literary figure, as book and magazine editor, columnist, poet and writer of short stories. He has also published a novel.
o

Khong’s present – Pahd Pasiigon

ooo
A light, humorous story for a change. The plight of young Khong has just the right amount of titillation,
zaniness and unpredictability to keep you on tenterhooks until its ignominious end. MB

ของขวัญของโข่ง

Khong’s present

ผาด พาสิกรณ์

PAHD PASIIGON

[Pronounced ‘phart pha.si.korn’]
TRANSLATOR’S KITCHEN
คิดดูเอาเถอะ คนไม่เคยฝันเปียกมาก่อน… Think about it: someone who never had a wet dream before…
เพียงครั้งแรกโข่งก็ฝันว่าได้สมสู่กับดาราสาวคนโปรด เขาถึงกับติดใจในประสบการณ์อันแปลกพิสดารของมัน จะว่าไปตอนที่เขาตื่นขึ้นมานอนลืมตาปริบๆ ทบทวนภาพฝันที่เพิ่งเกิดขึ้นหลัดๆ นั้น เนื้อตัวของเขายังสั่นสะท้านกระตุกเกร็งไม่หาย ส่วนความรู้สึกนั้นมันจะเหมือนจริงมากน้อยเพียงไรโข่งมิอาจบอกได้ เพราะตั้งแต่เกิดมา นอกจากโข่งจะไม่เคยฝันเปียกแล้วเขายังไม่เคยผ่านมือสตรีเลย เคยผ่านแต่มืออันหยาบสากที่ประดับพราวไปด้วยซอกเล็กดำสกปรกของตัวเอง ใช่ มันตอบสนองตัณหาได้ตามอัตภาพ แต่ก็ไม่เคยสักครั้งที่จะพาเขามาถึงสรวงสวรรค์ชั้นนี้ ชั้นที่เหนอหนะ เฉอะแฉะ คลุ้งกลิ่นเหงื่อ กลิ่นคาวที่เจืออ่อนๆ ด้วยกลิ่นหอมอันเบาบางกับกลิ่นรวมๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวนี้ โดยสภาพ โข่งก็คิดหรอกว่ามันน่าจะเป็นกลิ่นแห่งกามกิจ และเขาก็เชื่ออย่างนั้นอยู่อีกหลายอึดใจ จนกระทั่งเหลียวไปพบเอาร่างดาราสาวสวยคนเดียวกันกับที่เพิ่งสอนเพลงกามให้เขาในฝันนั่นแหละ หล่อนนอนแน่นิ่งเป็นศพเปลือยอยู่ข้างๆ ชุดราตรีบางเฉียบสีกลืนมืดถูกถกลอยขึ้นมาอยู่เหนือเอว เผยให้เห็นท้องน้อยแบนราบขาวโพลน กางเกงในสีดำตัวบางเฉียบยังอยู่ในที่ทางของมัน หากมีคราบเกรอะ และถูกขยับเบียดร่นคาดเฉียงไปทางหนึ่ง โข่งสาบานได้ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าหล่อนแอบมานอนอยู่ในห้องของเขาตั้งแต่เมื่อไร For the first time ever, Khong dreamt that he was making it with his favourite female star, so he was taken with the weirdness of the experience. Say what you will, when he woke up and lay blink- ing, reviewing the scenes of the dream that had just happened, his flesh was still quivering and jerking. As to how real his sensations were, Khong couldn’t say, because since he was born, besides never having had a wet dream, he had never known the ministrations of a woman. He had only known those of his own rough hands adorned with dirt-rim- med fingernails. Yes, that took care of his cravings, but not once had it taken him to this level of heaven, a level that was sticky, soggy, heavy with a smell of sweat, a fishy smell mixed with a faint perfume, a smell altogether quite specific. By nature, Khong thought it should be the smell of sexual activity, and he believed this for quite a few intakes of breath until he turned and saw the body of the very star that had just taught him a sex song in that dream. She lay dead still, a naked corpse, beside him. Her flimsy nightdress of dusky colour was crumpled to above her waist, revealing the stark white curve of her flat tummy. Her skimpy black pants were still in place but bore crusted stains and had been crumpled and pulled to one side. Khong could swear he didn’t know when she had sneaked into his room to lie on his bed. =ความรู้สึก is usually translated by ‘feelings’; here ‘sensations’ seems to me more accurate.ไม่เคยผ่านมือสตรี: literally, ‘had never gone through the hands of a woman’.สีกลืนมืด: literally, ‘the colour of a dark wave’; a nice-sounding but meaningless expression; since the emphasis is on darkness, ‘dusky’.
แต่ใครเล่าจะเชื่อ But who would believe him?
บุคคลผู้มีสารรูปซื่อตรงตามมาตรฐานฆาตกรข่มขืนโหดที่เห็นกันตามหน้าหนังสือพิมพ์ หน้ากร้านดำขรุขระ ผิวกายกระดำกระด่างสกปรก ราวพระเจ้าบรรจงสลักคำว่า จน โง่ และต่ำต้อยด้วยไฝ ด้วยหูด จนพร้อยไปทั่วเรือนร่าง เป็นลูกจ้างประเภทไร้ฝีมือทางเชิงช่างในร้านเติมน้ำยาแอร์เล็กๆ ริมถนน ส่วนหล่อนเป็นดาราละครสาวสวยผู้กำลังเติบพองด้วยชื่อเสียง เป็นที่หมายปองของหนุ่มเนื้อหอม ชาติตระกูลดี มีฐานะ แล้วหล่อนผู้นี้น่ะหรือจะเลือกเอานายโข่งเป็นสมบัติสวาท ทั้งนี้ไม่สำคัญหรอกว่า เนื้อของละครบางเรื่องที่หล่อนแสดงนั้นจะเล่าเรื่องของความรักประเภทแหกฐานันดรระหว่างหญิงสูงศักดิ์กับชายต้อยต่ำก็ตามที ใครก็รู้ว่านั่นละคร นี่ชีวิตจริง  ชีวิตจริงๆ ของมนุษย์ที่ยังต้องดิ้นรนเพื่อเงิน เชื้อเพลิงสำคัญสำหรับการตะกายบันไดลิงของสังคมให้สูงลิบลับขึ้นไปสู่ยอดที่มองไม่เห็น ซึ่งวัดคร่าวๆ จากสารรูปและค่าจ้างเงินเดือนเพียง 5,000 บาทกับเศษอีกเพียงนิดหน่อยของโข่งนั้น ย่อมชี้ชัดว่าเขาไม่มีบันไดลิงที่ว่านี้เก็บซ่อนไว้ให้สาวคนไหนแน่ A man whose poor appearance honestly matched the standard look of harsh rapist-murderers as could be seen in the newspapers: a rough, coarse, dusky face and dirty mottled skin as if God had incrusted it with the words ‘poor’, ‘stupid’ and ‘inferior’, with moles and warts all over the body. He was an unskilled employee in a small roadside shop refilling air-conditioners with fluid. As for her, she was a beautiful young stage actress with a swelling reputation, sought after by toothsome young men of good lineage and social status, and this here woman would be the one to elect Master Khong as her sexual playmate? In this context, it wasn’t important that some plays in which she performed told the story of unconventional love between a high-so girl and a lowly boy. Who would believe it? Those were plays. This was real life – the real life of a lad who must still struggle to earn money, the important fuel for climbing the monkey ladder of society up ethereal heights to an invisible summit, which, measured against Khong’s physique and monthly wage of five thousand baht plus small change, clearly showed that he sure had no hidden monkey ladder to climb for any woman whatsoever. สมบัติสวาท: literally, ‘sexual property’
ส่วนปริศนาแห่งการมาถึงในห้องนอนโข่ง ที่อยู่บนชั้นสามของตึกแถว จะมีที่มาอย่างไรนั้น คงไม่มีใครให้ความสนใจ เพราะขนาดโข่งเองยังหาคำอธิบายไม่ได้ ความจริงมีอยู่ว่า เขาจำได้ว่าหลับไปคนเดียว ฝัน – ไม่ใช่ฝันธรรมดา แต่เป็นฝันที่มีเนื้อหาเหมือนซีดีแผ่น แสดงโดยดาราญี่ปุ่นที่ชอบร้องว่า อี๊ๆ – และตื่นขึ้นมาก็พบดาราสาวผู้นี้นอนนิ่งอยู่ข้างๆ ปัญหาชวนให้ปวดหัวก็คือ หนึ่ง เขาไม่รู้หล่อนมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร และสอง สำหรับฝันเปียกที่ว่านี้ โข่งเชื่อว่ามันไม่น่าจะก่อให้เกิดปัญหา หากเขาฝันเอง เปียกเอง แต่ฝันเองแล้วไปทำคนอื่นเปียกนี่สิ มันจะทำให้เกิดปัญหา คนอื่นที่ว่านี้ก็เช่นกัน ใช่กิ่งแก้วสาวโรงงานที่เขาแอบสนใจเสียที่ไหน กลับไปเป็นดาราละครชื่อดัง ยังไงก็ผิด โข่งเชื่ออย่างนั้น ส่วนจะผิดข้อหาอะไรเขาไม่รู้ เพราะไม่ได้เรียนกฎหมายมา เขารู้แต่ว่าขืนโทรเรียกตำรวจตอนนี้มีหวังได้เข้าตะรางแน่ As for the puzzle of her presence in Khong’s bedroom, which was on the third floor of the shop-house, nobody would care about how it had come about, because Khong himself still couldn’t explain it. The truth was that he remem- bered falling asleep alone, dreaming – not an ordinary dream, but a dream whose content was like a CD showing a Japanese star who liked to sing ‘Ee, ee, ee’ – and waking up to find this very star lying inert by his side. The headache-inducing problem was that, one, he didn’t know how she had ended up here, and two, regarding that wet dream, Khong thought it shouldn’t be a problem if he had dreamt and wetted himself, but having dreamt and making someone else wet was a problem. And the same applied to that someone else. She was no King- kaeo, the factory worker he was covertly interested in: it turned out she was a famous star. It was all wrong was what Khong thought. As to what offense he was guilty of, he didn’t know because he hadn’t studied Law. He only knew that if he called the police now, he’d end up in jail for sure.
เหตุเพราะหน้าตาโข่งเหมือนฆาตกรข่มขืน หนำซ้ำคราบอสุจิที่กองกรังเป็นคราบขาวเปรอะอยู่บนกางเกงในตัวน้อยของสาวเจ้านั้น ก็น่าจะเป็นหลักฐานยืนยันความผิดของโข่งได้อย่างเหนียวแน่นที่สุด คนรู้น้อยอย่างโข่งหรือจะมีปัญญาบอกเล่าให้ใครต่อใครเข้าใจได้ว่าเขานั้นคือผู้บริสุทธิ์ แม้ว่าในกรณีนี้อาจไม่ถึงขั้นผุดผ่องเสียทีเดียว แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เป็นคนไปลักพาตัวหล่อนมา และหากจะว่าไปแล้ว หล่อนต่างหากเป็นผู้บุกรุกเข้ามาในห้องของเขายามวิกาล โข่งรู้ดีว่า ยิ่งเรื่องท้ายนี้คงยากที่จะฟังขึ้น และมูลนิธิปวีณาสำหรับชายชาตรีที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศโดยดาราสาวยอมนิยมก็ไม่มีเสียด้วย Because he had the face of a rapist-murderer. Furthermore, the sperm stains that caked a messy white on the woman’s teeny pants would be the stickiest evidence of Khong’s guilt. How could someone of little knowledge like him make anyone believe that he was innocent? Even though in this case he wasn’t altogether snow white, at least he wasn’t the one who had dragged her in here, and, say what you will, she was the one who had intruded in his room in the dead of night. Khong knew very well that this last part would be even harder to listen to and that there was no Paveena Foundation for real men sexually assaulted by famous female stars.* ======

=

=

* Comical allusion to the charitable Paveena Foundation for Children and Women, run by female politician Paveena Hongsakul.

สะกิดเรียกก็แล้ว เขย่าตัวรุนแรงก็แล้ว จับพลิกจับตะแคงอย่างไรสาวเจ้าก็ไม่ขยับ โข่งทั้งตกใจ ว้าวุ่นใจ และทุกข์ใจ No matter how much he nudged and called her, shook her strongly, grabbed and turned her this way and that, the young woman didn’t react. Khong was at once shocked, alarmed and miserable.
จนสุดท้ายต้องยอมถอดใจนั่งเหม่อลอยเหมือนคนบ้า ดูร่างขาวโพลนที่นอนแน่นิ่งค่อยๆ เรืองขึ้นช้าๆ ด้วยแสงสีอมแดงแห่งเช้าทาบทาลงมาจากช่องหน้าต่างที่เปิดรับลมเอาไว้ Until finally he had to sit up, dis- heartened, raving like a lunatic, looking at the stark white body that lay inert slowly turning pinkish in the red-tinged light of dawn coming through the window left open to catch the breeze.
แต่เปล่า ที่นี่ไม่มีลม ห้องโล่งบนชั้นสามแห่งนี้มีแต่ฟูกนอน มุ้งกันยุง และโทรทัศน์ ส่วนที่แปะกระจัดกระจายอยู่บนข้างฝาคือรูปดาราสาวๆ ที่ใช้ความสะสวยของพวกหล่อนขายสินค้าชนิดต่างๆ ถึงจะเป็นเพียงห้องโล่งๆ ที่ร้อนอบอ้าว แต่สำหรับโข่งแล้ว ความรู้สึกของมันคือบ้าน บ้านชั้นดีประเภทโฮมออฟฟิศที่ไม่ต้องสัญจรไกลจากที่ทำงาน เมื่อวันอันยาวเหยียดจบสิ้นลง โข่งจะปีนบันไดขึ้นมาล้มตัวนอนด้วยความอุ่นใจในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าแห่งนี้ ที่นี่ ชีวิตเป็นของเขา มีเสียงรถยนต์ที่วิ่งกันอยู่ขวักไขว่เป็นเครื่องขับกล่อม ชั้นล่างติดถนน บนห้องนอนของเขาก็ยังติดสะพานข้ามแยกอีก แต่เสียงและควันเสียจากรถยนต์ไม่เคยสร้างความรำคาญใจให้แก่โข่ง ตรงข้าม มันเป็นสันทนาการชั้นดี เมื่อโทรทัศน์ไม่มีอะไรให้ดู But no, there was no breeze in here. This empty room on the third floor only had a mattress, a mosquito net and a TV set. Spread out on the walls were pictures of starlets who used their sassy looks to sell all sorts of products. For all its being merely an empty and muggy room, to Khong it felt like home, a first-class home of the home-office kind where you didn’t have to travel far from your workplace. When the endless day was over, Khong would go up the stairs and lie down at ease in this rectangular room. Here, life was his. There was the noise of cars cruising past ceaselessly in lieu of lullaby. The ground floor gave onto the road and his bedroom was level with the intersection overpass. But noise and exhaust fumes never bothered Khong. On the contrary: they were top recreation when the telly had nothing worth watching.
ฟ้าที่สางขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนสีไปไม่แพ้ใจโข่ง ประเดี๋ยวชวนมอบตัว ประเดี๋ยวชวนอำพรางศพ ประเดี๋ยวชวนเก็บเสื้อผ้าหนีไปเฉยๆ แต่สำหรับข้อท้ายนี้ คนจนอย่างโข่งหรือก็ไร้ทุนรอน ไม่มีเงินพอสำหรับค่าโดยสารกลับต่างจังหวัด แต่แม้หากเขามีเงินพอค่ารถประจำทาง โข่งก็เชื่อว่าสิ่งที่เขาน่าจะทำคือนำเงินจำนวนนั้นไปซื้อมีดอีโต้สักเล่มเพื่อนำมาใช้หั่นร่างของหล่อนออกเป็นชิ้นๆ จะดีกว่า เพราะอย่างน้อยการอำพรางศพยังพอทำให้เขาเห็นทางรอดบ้าง ไม่ทิ้งศพไว้ให้ตำรวจต้องออกตามตัวเขาในที่สุด เห็นดีตามนั้น โข่งหันสมองเข้าหาวิธีเดียวที่ดูเหมือนจะมีทางรอดรออยู่ … รูส้วมซึมที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางไม่น่าจะเกิน 4 นิ้ว นั่งยองๆ พิเคราะห์ส้วมสีชมพูอยู่พักใหญ่ แต่นึกไม่ออกว่าขั้นตอนมันเป็นอย่างไร โข่งเสียดายที่ไม่เคยได้ตั้งใจอ่านข่าวหั่นศพต่างๆ ให้ละเอียด จึงไม่รู้ว่าฆาตกรเหล่านั้นมีวิธีการทำงานอย่างไรกับรูเล็กๆ เพียงแค่นี้ เขามิต้องสับดาราสาวคนนี้ให้เละเป็นหมูบะฉ่อก่อนหรือจึงจะเทหล่อนลงไปได้ทั้งหมด The colours of the gradually dawning sky changed and so did Khong’s mind, prompting him now to give himself up, now to conceal the corpse, now to gather his clothes and get the hell out of here, but for the latter option, a poor man like him had no ready funds, not enough money for the fare to return upcountry, and even if he had enough for the coach, Khong believed he’d be better off taking that money and buying a bush knife to cut the woman’s body to pieces, because at least this still left him with some hope to be safe, rather than leaving the corpse behind for the police to eventually go after him. Satisfied on this account, Khong turned his mind to searching for the one way that seemed to offer salvation. The hole in the privy shouldn’t be more than four inches in diameter. He crouched and examined the pink privy for a long time but couldn’t figure out how to go about it. He regretted never having endeavoured to read in detail the news about dismembered corpses, so he didn’t know what methods those murderers would use to deal with such a little hole. Wouldn’t he have to cut her up to minced pork soup size bits before he could dispose of her entirely? Here, an editorial correction to make ‘change’ rather than ‘change colour’ (เปลี่ยนสี) the focus: a mind doesn’t change colour.
ความคิดของการอำพรางศพดำเนินต่อไป หากคราวนี้เปลี่ยนไปสู่คำถามที่ว่า ถ้าเขาจะเอาศพไปทิ้ง ที่นั่นน่าจะเป็นที่ไหน และเขาควรจะนำศพไปทิ้งได้อย่างไร คนไม่มีญาติ ไม่มีรถ ไม่มีเงิน เพื่อนๆ ที่พอรู้จักกันก็ยากจนข้นแค้น มีสภาพไม่ต่างไปจากเขานัก เอาละ การเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งในที่เปลี่ยวนั้น หากเอาโทรทัศน์ไปจำนำแล้วก็น่าจะมีเงินพอสำหรับค่ารถ แต่เขาจะต้องหาลังใบใหญ่ขนาดไหนมาใส่ดาราสาว โดยข้อแม้มีอยู่ว่าต้องบรรจุเข้าไปในท้ายรถแท็กซี่ได้ และเขาต้องอุ้มไปไหนมาไหนได้ตามลำพัง ซึ่งแค่นี้ก็เป็นเรื่องยุ่งยากพอแรงแล้ว ยังไม่ต้องคำนึงถึงการจ้างวานแท็กซี่ให้ไปส่งในที่เปลี่ยวพร้อมกล่องใบใหญ่ โดยไม่ส่อพิรุธ The thought of concealing the body persisted but this time changed to meet the questions of where he could dump it and how he would do that. Someone without relatives, without a car, without money and with casual friends just as hard up as he was … All right, calling a taxi to be driven to a deserted place: if he pawned the TV set he should have enough for the fare. But how big a trunk should he look for to put the young actress in, with the proviso that it must fit into the boot of the taxi? And how was he to carry it all by himself? Just that was hard enough, without having to think yet about hiring a taxi to please send him to a deserted spot with a huge trunk without inviting suspicion.
จากประสบการณ์ที่ดูข่าวอยู่ทุกค่ำคืน ทำให้โข่งเชื่อว่าในที่สุดศพดาราจะถูกค้นพบ ถ้าไม่ใช่โดยคนเก็บผัก, คนดักปลา ก็น่าจะเป็นเด็กเล่นซ่อนหา … ภาพของคนขับแท็กซี่ยืนหันหน้าเข้าหากล้องแต่ชี้นิ้วมายังเขา ผู้นั่งก้มหน้าอยู่ใกล้ๆ … บนโต๊ะข้างหน้าคือภาพกางเกงในสีดำของดาราสาวซึ่งถูกนำมาตัดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย บรรจงเรียงขึ้นเป็นตัวอักษรว่า ข้าตะกอนขมขื่น ประมวลภาพปรากฏขึ้นอย่างชัดแจ้งในหัว (และดังนั้นจึงสะกดตามความเข้าใจ) ของโข่ง From his experience watching the news every night, Khong believed that in the end the body of the star would be found, if not by someone collecting vegetables or trapping fish, then by children playing hide-and-seek … Picture of the taxi driver standing face turned towards the camera but pointing at him, who sits nearby with his head hung* … On the table in the foreground is a picture of the young actress’s black pants which have been cut into bits aligned to form the words ‘repist murdrer’. Those pictures appeared clearly in Khong’s head (hence the spelling as he knew it). =====* All too familiar scene of (alleged) criminals on Thai TV news broadcasts.
ยิ่งคิดยิ่งตัน โข่งไม่เข้าใจว่ากับข่าวฆาตกรรมที่เกิดขึ้นรายวันนั้น มันน่าจะเป็นอะไรที่มีทางออกได้ง่ายดายกว่านี้ เพราะหากเป็นเรื่องยาก การฆ่าแกงกันคงไม่เกิดขึ้นรายวันอย่างที่เป็นอยู่ หรือว่าฆาตกรต้องเป็นคนฉลาดแยบยล ชำนาญในการคิดซับซ้อน มีสมองก้อนโตกว่าลูกจ้างร้านแอร์อย่างเขา ความที่เป็นคนไม่เคยทำชั่วทำเลวมาก่อน โข่งจึงไม่เคยพาสมองที่มีอยู่เพียงน้อยนิดแผ้วพานมาลองฝึกปรือในย่านนี้เลย The more he thought, the more he was stumped. Khong didn’t understand: with news of murders happening daily, there should be a way out easier than this, because if it was something difficult, murders wouldn’t happen as often as they did, or else the murderers must be cunning, expert in convoluted thinking, with bigger brains than an air-con shop hired hand like him. Having never done anything evil before, Khong hadn’t taken the little feeble brain that he had to exercise in such pastures.
สมองของโข่งไล่เรียงไปในช่องทางเล็ดลอดต่างๆ ที่ผุดพรายขึ้น แต่แล้วเมื่อได้ไตร่ตรองลงไปในรายละเอียด แต่ละช่องแต่ละรูก็ปิดสนิทลงด้วยคำว่า ทุนทรัพย์และปัญญา ที่สุด โข่งไม่เห็นหนทางไหนดีไปกว่าการนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนี้ รอให้ตำรวจมาลากตัวไปเข้าตะราง เขาทายว่าดารามีชื่อเสียงระดับนี้ เดี๋ยวก็ต้องมีคนออกตามหา และคงมีวิธีสืบเสาะจนมาลงเอยที่ห้องของเขาในที่สุด เขาไม่มีกะจิตกะใจจะลุกขึ้นปฏิบัติภารกิจประจำ อันว่าด้วยการทำความสะอาดปัดกวาดชั้นล่างจนเรียบร้อย ขึ้นมาอาบน้ำ ใส่เจล บรรจงทำผมให้ดูเหมือนนักร้องเกาหลี แล้วลงไปเปิดหน้าร้าน เขาได้แต่นั่งจ๋อง ผมเผ้าชี้โด่เด่รุงรัง – ก็ยังเหมือนนักร้องเกาหลีอยู่ดี แต่จากอีกวงหนึ่ง – กอดเข่าดูร่างของดาราสาวตาปริบๆ ด้วยรู้ว่า อย่างไรเสียวันนี้ชีวิตลูกจ้างของเขาก็คงต้องสิ้นสุดลง แต่ไอ้การจะให้โทรไปแจ้งตำรวจนั้น โข่งก็รู้สึกว่ามันจะเร่งรัดให้คุกเดินเข้ามาหาตนเร็วเกินไป สู้นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนี้จะดีกว่า ไม่หนี ไม่โทรแจ้ง ลองวัดดวงดูสักหน เผื่อผู้คนจะไม่รู้ว่าหล่อนหายไป เหมือนกับที่เขาไม่รู้ว่าหล่อนมานอนอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร Khong’s brain followed the various byways that popped up, but then once he had mulled them over in detail, each gap, each hole was shut tight with the words ‘capital’ and ‘savvy’. In the end, Khong saw no better way than sitting still right there, waiting for the police to come and drag him into jail. He guessed that, this star being so sought after, before long somebody would start looking for her and would be able to trace her to his room eventually. He didn’t even feel like getting up to do his morning chores which consisted in going downstairs to sweep and tidy up, then back up here to shower, put on some gel and comb his hair to look like a South Korean singer, and then going down to open the shop front door. He merely sat meekly, his dishevelled hair sticking up – just like a South Korean singer, but from another band –, arms clasped around his folded legs, looking with blinking eyes at the body of the young actress in the knowledge that in any case today his life as an employee had to end, but calling the cops he felt would bring jail to him only faster. Sitting still right here was better. No fleeing. No phoning to report. Let’s measure our stars this once, in case people didn’t know she disappeared as he didn’t know how she had come to lie here. ปัญญา: intelligence, wisdom, knowledge, insight – here, the emphasis is on ‘know-how’; hence, ‘savvy’.
โข่งนั่งพิจารณาใบหน้าอันงดงามที่หลับตาพริ้มหันมาทางเขา ผู้นั่งกอดเข่าหันหลังให้หน้าต่าง แสงเช้าโรยเข้มเข้ามาภายในแล้ว ดวงหน้าของหล่อนสดใสผุดผ่อง ดูเหมือนคนที่กำลังนอนหลับฝันดีอยู่ โข่งค่อยๆ คลานเข้าใกล้ๆ ก้มหน้าลงไปซบที่เนินอกแล้วเงี่ยหูรอฟังเสียงหัวใจ Khong sat considering the beautiful face with its eyes shut tight turned towards him who squatted with his back to the window. In the already strong morning light her face looked radiant as if she slept enjoying a dream. Khong slowly crawled closer, lowered his face to her breast and then pricked up his ear to listen to her heart.
ตึก ตัก ตึก ตัก Lub-dub, lub-dub, lub-dub…
เขาไม่ได้ยินเสียงหัวใจของหล่อน ได้ยินแต่เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นถี่เร็ว ยิ่งเงี่ยหูก็ยิ่งได้ยินเสียง ตึก ตัก ตึก ตัก ด้วยความตื่นเต้นที่ได้เอาหน้าไปวางอยู่บนเนินอกของดารา ขนาดตายแล้วกลิ่นของหล่อนยังหอมยวนใจถึงเพียงนี้ โข่งหลับตา ตั้งใจซึมซับเอาความรู้สึกอันอบอุ่นนี้ไว้ ความรู้สึกดีๆ เช่นนี้ โข่งเคยได้รับจากอกแม่ แต่ความรู้สึกนั้นก็นานแสนนานจนแทบจะลืมไปแล้ว แต่จำได้ว่าแม่ไม่หอมหวนเหมือนหล่อนผู้นี้ He didn’t hear her heartbeats – only his own, beating fast. The more he listened, the louder the lub-dub resound- ed out of the excitement of having his face on her breast. Dead though she was, her perfume still disturbed him this much. Khong closed his eyes, intent on absorbing that warm feeling. A good feeling like this he once had received from his mother’s bosom, but that was such a long time ago he had almost forgotten, yet still remembered his mother didn’t have the enticing fragrance of this woman.
ซบหน้านิ่งอยู่บนร่างบางที่ชุดราตรีสีดำถูกถลกขึ้นมาลอยอยู่บนหน้าท้อง โข่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาที่หันไปทางปลายเท้าของหล่อนมองเลยผ่านไปเห็นรูปของหล่อนที่เขานำมาแปะไว้บนข้างฝา หล่อนยังส่งยิ้มนั้นมาให้เขา โข่งไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่เขากำลังแนบหน้าซบอกอยู่นี้คือคนคนเดียวกันกับดาราสาวสวยบนข้างฝาที่ถ่ายโฆษณายาสีฟัน ครีมทาหน้า และผ้าอนามัย สำหรับคนอย่างโข่ง อย่าว่าแต่ผู้หญิงในภาพโฆษณาเลย แค่กิ่งแก้ว สาวโรงงานในซอยใกล้ๆ เขายังได้แต่เพียงแอบมองแล้วเก็บหล่อนไปฝันเท่านั้น สัมผัสนี้ กลิ่นนี้ รูปนี้ เป็นอะไรที่คนอย่างเขาไม่มีวาสนาพอที่จะได้เชยชม โข่งเชื่ออย่างนั้น His face still sunk into the lithe body whose black nightdress had been crum- pled up to the waist, Khong slowly opened his eyes. His face, which was turned towards her feet, looked beyond them and saw the pictures of her which he had pinned to a wall. She was still smiling at him from there. Khong didn’t want to believe that the woman against whose chest his face rested was the same as the beautiful young starlet on the wall advertising toothpaste, face cream and sanitary pads. For someone like him, forget about those women in ad posters: even Kingkaeo, the factory girl in a nearby street, he had merely watched from afar and then kept her to dream about. This contact, this smell, those pictures were something someone like him wasn’t blessed enough to ever enjoy, or so Khong believed.
นอนตะแคงหน้าปลื้มใจอยู่ได้ไม่นาน สายตาของเขาก็ย่นระยะใกล้เข้า ภาพเงาบนข้างฝาเลือนราง ปลายเท้าของดาราสาวชัดขึ้น เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ารองเท้าของหล่อนนั้นเหลือติดเท้าอยู่เพียงข้างเดียว มันเป็นรองเท้าประเภทหุ้มส้นสีดำ ปลายแหลม พร้อมสายรัดข้อเท้าที่วับวาวคล้ายเพชร โข่งปรับระยะมองให้สั้นเข้ามาอีก ทิ้งเบื้องต่ำให้เป็นภาพเลือนรางในฉากหลัง ลอยเด่นชัดขึ้นมาคือหน้าท้องแบนราบ ขาวโพลน ไรขนอ่อนวิ่งเป็นเส้นชักพาสายตาของเขาช้อนสูงขึ้นสู่เนินนูนใต้กางเกงในลูกไม้สีดำ As he lay on his side by the ravishing face, his eyesight soon focused closer. The pictures on the wall blurred. The feet of the actress grew starker. He then noticed that one of them still wore a shoe. It was a shoe of a type with a black stiletto heel and straps that glittered like jewels. Khong adjusted his vision closer still, letting the farther points blur into the background. What came into clear focus was the curved flat tummy, stark white. Fine down ran in a line that took his eyes up a slope to the bulge below the black lace pants. Here, I refrained from the temptation to rewrite the sentence to make it crisper (…still wore a shoe – a shoe with a black stiletto heel…): the writer could have written it that way too, but didn’t.
ใจของโข่งเต้นแรง ผิวเนียนขาวโพลนตัดกับมือสากกร้าน ยิ่งย้ำให้เห็นถึงความหยาบกระดำกระด่างของมือตัวเอง มันลอยละเลียดอยู่เหนือเนินเนื้อและนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวไม่แน่ใจว่าหากทิ้งน้ำหนักลงไปแล้วมันจะทำให้ความกระดำกระด่างแปดเปื้อนลงไปบนเนินหนันอันขาวหมดจดหรือไม่ แต่โข่งก็อยากสัมผัสมัน ขอบเขตสำคัญที่เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าได้มาพรากเอาพรหมจรรย์ของเขาไป ห้ามมือไม่ให้สั่น โข่งค่อยๆ วางมือลงบนมันเบาๆ และนิ่งอยู่ตรงนั้นจนนานกว่าที่ปลายนิ้วจะงอลงไปพบว่า กางเกงในของหล่อนที่ขยับร่นไปทางหนึ่งนั้นได้เปิดเผยกลีบเนื้อไว้รอสัมผัสของเขาโดยไม่กีดขวางบดบัง Khong’s heart beat hard. The soft stark-white skin beside his coarse hand made it obvious how coarse his hand was, which now hovered tentatively over the fleshy mound and froze there as if uncertain of whether, if its weight was made to bear on it, its coarseness would defile that immaculate white mound or not. But Khong wanted to feel it – an important boundary which he staunchly believed was there to take away his virginity. Forbidding his hand to shake, Khong slowly let it down to rest lightly on the mound and stayed still right there so long that the tips of the fingers curved in and found that her pants which had been pushed to one side revealed a fleshy petal waiting to be touched by him without obstruction. Unusually, here I have linked two sentences together (‘which now’ instead of ‘it’) to provide a full picture of the action and the thoughts that go with it.
…หัวใจของโข่มเต้นโครมๆ แทบจะหยุดเต้นลงเสียให้ได้ โข่งคิดว่าไหนๆ เขาคงจะต้องรับกรรมแห่งการมาถึงของหล่อนแล้ว ไหนๆ เขาก็จะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรข่มขืน อย่ากระนั้นเลย เขาจะขอลิ้มลองหล่อนผู้นี้ดูอีกสักครั้งให้หายสงสัย Khong’s heart beat deafeningly – almost stopped beating actually. He thought that no matter what he must bear the consequences of her presence; no matter what he’d be branded a rapist-murderer. Be that as it may, he’d tentatively taste of that woman to clear his doubts. รับกรรม: literally, ‘receive the (bad) karma’ or ‘suffer the karma’.
…ปล่อยน้ำหนักลงสู่ปลายนิ้ว แล้วค่อยๆ สั่งให้มันซอกแทรกผ่านกลีบเนื้อ จมเข้าสู่ภายในอันอุ่นชื้น เหนอะหนืด และโอบรัด He let weight descend to the tip of the fingers then ordered them to slowly insi- nuate themselves past the fleshy petal and sink inside a place warm, wet, sticky and tight.
แต่ยังไม่ทันที่โข่งจะได้ชื่นใจกับของขวัญชิ้นใหม่ที่สวรรค์ประทานให้ นรกก็ส่งซ้อเจ้าของร้านขึ้นมาประชัน เสียงเคาะประตูห้องลั่นโครมๆ สนั่นขึ้น ตามมาด้วยเสียงด่าโขมง สั่งให้เขารีบลงมาทำความสะอาดหน้าร้านและเปิดประตูเพื่อรับลูกค้า But before Khong could enjoy the present that heaven had bestowed on him, hell sent Sor, the shop owner, up to compete. Sharp banging on the door resounded, followed by loud curses ordering him to hurry down to tidy up the front of the shop and open its door to customers.
=
=
คิดดูเอาเถอะ เพียงหลับแล้วตื่น… Think about it: just dreaming and then waking up…
จากชีวิตลูกจ้างธรรมดาๆ คนหนึ่ง ก้าวข้ามสู่ฆาตกรข่มขืนโหด กับเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง โข่งคิดหาทางหนีทีไล่เป็นฉากๆ เดี๋ยวจะหนี เดี๋ยวจะหั่นศพ เดี๋ยวจะหมกศพ เดี๋ยวพยายามจะชำเราศพ แต่ก็แปลกไม่แพ้กันที่เช้านี้เขาก็กลับมายืนอยู่ตรงที่เก่าอีกครั้ง และเมื่อสายแล้วก็ยังไม่มีวี่แววของตำรวจจะมาลากคอเขาเข้าตะราง มีแต่เสียงซ้อคอยสั่งให้เขาสืบสานวัตรปฏิบัติเดิมๆ ของลูกจ้างชั้นท้ายแถว รวมๆ แล้ว ชีวิตของโข่งก็ยังเป็นไปตามปกติอย่างเหลือเชื่อ เว้นแต่เพียงทรงผมที่ไม่ได้ใส่เจล และศพดาราสาวที่นอนรอตำรวจอยู่ใต้ผ้าห่มบนห้องชั้นสาม ซึ่งข้อท้ายนี่เองทำให้ใจของโข่งตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่เป็นอันทำมาหากิน สมองหมุนติ้วๆ เพื่อคิดหาวิธีว่าเขาจะจัดการอย่างไรดีกับศพของหล่อน ยิ่งสายยิ่งไร้วี่แววของตำรวจ โข่งก็ยิ่งมีความหวัง เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ถูกจับ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเขาต้องหาวิถีทางกำจัดศพไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง  และการจะทำเช่นนั้นได้ก็ต้องรอให้ถึงค่ำเมื่อทุกคนกลับบ้านไปจนหมดเสียก่อน ส่วนการจะอำพรางศพด้วยวิธีใดนั้น โข่งจะต้องคิดหาหนทางอีกที From the life of an ordinary employee into that of a cruel rapist-murderer in just a few hours. Khong thought randomly of ways of escape. Now he’d flee, now he’d cut up the corpse, now he’d bury it, now he’d try to rape it. But it was odd all the same that this morning he found himself standing at the same place once more and there was still no sign the police would come and collar him to drag him into clink. There was only Sor’s voice ordering him to carry out the practice of a lowly hand. All in all, incredibly, Khong’s life was going on as usual, except only that his hairdo went without gel and that the corpse of a young actress was awaiting the police under a blanket in the third-floor room, this latter matter making his heart flutter, and none of it set on work. His brain spun wildly in search of a way to dispose of her body. As the morning stretched on without any sign of the police, Khong’s hopes grew. He had to do everything not to be caught, which meant biding his time until dark when everybody had gone back home. As for how to make that body disappear, he still had to think about it. Here, slight rewrite to avoid an awkward repetition (คิดหาวิธีว่าเขาจะจัดการอย่างไรดีกับศพ … หาวิถีทางกำจัดศพไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง … อำพรางศพด้วยวิธีใด).
โข่งปล่อยสายตาออกเตร็ดเตร่ไปอย่างสิ้นหวังและไร้จุดหมาย ล่องลอยข้ามถนน ผ่านรถ ผ่านคน ผ่านตู้ไปรษณีย์ จักรยาน และต่อมิอะไรวัตถุ จนแสงสะท้อนเปรื่องสาดวาบเข้าตา ดึงความสนใจของเขาไปยังร้านข้าวมันไก่ฝั่งตรงข้าม Khong let his eyes stray without hope or purpose … across the road, past cars, past people, past the postbox, past bicycles and all sorts of things, until a flash of reflected sunlight struck his eyes, drawing his attention to the chicken-rice shop on the other side.
มีดอีโต้เล่มเขื่องกำลังหมุนฉวัดเฉวียนอยู่ในมือชายวัยกลางคน … เงื้อขึ้นแล้วสับฉับๆ ลงบนเขียงอย่างชำนิชำนาญ ดูเหมือนมันจะเป็นมีดอีโต้แบบปลายแหลมสอบขนาดเหมาะมือทีเดียว โข่งปล่อยใจคิดว่าหากได้มันมาถืออยู่ในมือ เขาจะกล้าสับฉับลงมาบนรูปและร่างอันงดงามอรชรนั้นหรือไม่ เขาจะเลือกลงมือตรงส่วนไหนก่อน … เลือด … จะไหลนองออกมามากมายเพียงไร แล้วเขาจะใช้อะไรมาชะล้างเพื่อกำจัดรอยเลือด A bush knife with a biggish blade was wheeling in the air in the hand of a middle-aged man … deftly rising and then chopping briskly on the block. It seemed to be a very handy bush knife with a tapering blade. Khong mused on whether, if he held it in his hand, he’d dare use it to cut up that shapely body or not, which part he’d choose to begin with … and the blood … how much would flow out, and then what he’d use to wipe out the bloodstains. ===ขนาดเหมาะมือ: of a size that fits the hand.
ทางออกอันชัดเจนยังไม่มี แต่ทางรอดนั้นเหมือนจะพอแย้มหน้ามาให้เห็นอยู่ไรๆ อย่างน้อยหากเขาหั่นหล่อนได้ นั่นก็หมายความว่าเขาจะสามารถแบ่งการขนย้ายหล่อนไปในกล่องที่มีขนาดเล็กกว่า และน่าจะทำให้ลดพิรุธลงได้ โข่งโล่งใจขึ้นอีกนิด เฝ้านั่งรอให้เย็นย่ำมาถึง จับสายตาแน่นอยู่กับมีดอีโต้ในมือพ่อค้าข้าวมันไก่ฝั่งตรงข้าม ปล่อยให้แผนในหัวค่อยๆ ตกผลึกทีละน้อย ทีละน้อย จนกระทั่งสมองของเขาหาทางออกได้เสร็จสรรพ ตัดใจเลือกได้แม้กระทั่งส่วนไหนของหญิงสาวที่เขาจะเริ่มลงมีดก่อน A clear way out there was not, but a way to safety seemed to present itself vaguely at least if he could cut her up, which meant he’d be able to divide her and transport her in a box of a smaller size, which would attract less attention. Feeling a little relieved, Khong sat waiting for the evening to come, his eyes fixed on the bush knife in the hand of the man selling chicken-rice across the road, letting a plan form itself in his head a little at a time until his brain would have found a comprehensive way out, having settled on even which part of the young woman he’d begin with.
ตำรวจที่โข่งระแวงอยู่ตั้งแต่เช้าไม่ยอมปรากฏตัวขึ้นจนกระทั่งบ่าย ถึงมันอาจจะยังไม่เกี่ยวกับโข่งโดยตรง แต่การโผล่มาของเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบที่เดินมายืนก้มๆ เงยๆ อยู่ที่บริเวณหน้าร้านนั้นเกือบทำให้โข่งต้องวิ่งแจ้นออกไปมอบตัวอยู่เต็มที เพราะโดยปกติแล้วตำรวจจะไม่เดินเลยสี่แยกมาไกลถึงบริเวณนี้ พวกเขาจะนั่งอยู่ในป้อมติดแอร์ใต้สะพานข้ามแยก คอยบริหารสัญญาณไฟจากที่นั่น แต่นี่เขาเดินจากป้อมมาจนไกล เฉียดผ่านหน้าร้านที่มีโข่งนั่งใจหายใจคว่ำอยู่บนเก้าอี้หัวโล้น ยืนเล็งหาอะไรอยู่สักอย่างที่น่าจะตกลงมาจากสะพานที่พาดขนานคร่อมถนนอยู่ชั้นบน The police which Khong worried about all morning still refused to appear until well past noon. All right. Even though it didn’t yet antagonise him directly, the appearance of an officer in uniform who came and stood snooping in the vicinity of the shop almost had Khong run out to give himself up right away, because usu- ally no cop walked past the intersection to this side, they’d sit in the air-condition- ed booth under the overpass, attending to the traffic lights from there. But here he had walked quite a distance from the booth, skirting the shop where Khong sat on a stool with his heart in his mouth, and he stood as if looking for something that might have fallen from the overpass which straddled the road overhead. ======

=

=

เก้าอี้หัวโล้น: a chair with a bald head or a skinhead chair – what a lovely definition of a stool!

ตำรวจหนุ่มเงยมองขึ้นไปบนสะพาน ทำทีเหมือนกะระยะ แล้วก้มลงเดินวนไปวนมาอยู่แถวๆ หน้าร้านนั่นเอง เขาหันมาทางโข่ง 2 ครั้ง แต่ยัง เขายังไม่ถามไถ่อะไรก่อน ใจของโข่งตะโกนบอกตัวเองให้ลุกขึ้น นั่งลง ให้หนี ให้นั่งอยู่เฉยๆ ส่งสารออกมาอย่างสับสนด้วยเพราะคำว่าพิรุธเพียงคำเดียว แต่ท้ายที่สุดก็ทำอะไรไม่ถูก นั่งแข็งทื่อเฝ้าหน้าร้านอยู่นั่นเอง เหงื่อกาฬแตกท่วม ตัวเย็นสนิท The young police officer looked up at the overpass as if to figure out its height, then lowered his head and walked back and forth in front of the shop. He turned to look at Khong twice but not yet – he didn’t ask anything yet. Khong’s mind shouted at him to get up, sit down, flee, sit still, sending out confused messages because of the word ‘suspicion’ only, but in the end he couldn’t do anything right and sat stiff guarding the front of the shop, sweating profusely, feeling dreadfully cold.
“ตำรวจเขามาทำอะไรวะ ไอ้โข่ง” ‘Khong, what’s that cop doing here?’
เสียงซ้อดังขึ้นข้างๆ โข่งไม่รู้ว่าหล่อนมายืนเท้าสะเอวสังเกตการณ์อยู่นานเพียงไรแล้ว แทนที่จะตอบ โข่งแอบกอดอก หวังใช้ท่อนแขนอุดเสียงหัวใจที่กำลังเต้นตูมตาม เขากลัวซ้อได้ยิน Sor’s voice burst out next to him. Since when she had come and stood fists on hips observing the situation Khong had no idea. Instead of answering, he surreptitiously folded his arms over his chest, hoping to deaden the din of his heart, afraid Sor would hear it.
เมื่อไม่ได้ความจากลูกน้อง ซ้อจึงตะโกนถามคุณตำรวจ Getting no answer from her employee, Sor asked the police officer in a loud voice.
“เมื่อคืนเกิดอุบัติเหตุรถเสียหลักบนสะพาน เนี่ย…บนร้านเจ๊นี่เลย คงซิ่งมานั่นแหละ เห็นรอยยางแถมาตั้งแต่โค้งแรกนู่น พอเข้าโค้งสองก็เสียหลัก เห็นว่าดื่มมาด้วย คงเมามาน่ะ” ‘There was an accident last night. A car toppled over on the overpass. There, right above your shop. Must’ve been racing. You can see tyre tracks from the first bend, and on the second it toppled over. He’d been drinking too, must’ve been drunk.’
“ตายมั้ยคะ” ซ้อโยนคำถามสำคัญ ‘Did he die?’ Sor asked the important question.
“เจ็บสาหัส คงรอดยากน่ะครับ” ตำรวจตอบ ซ้อถอนหายใจ หากดวงตาเจืออยู่ด้วยแววผิดหวัง หล่อนหันมาทางโข่งแล้วถามซ้ำอีกครั้ง “ไอ้โข่ง ห้องนอนเอ็งอยู่ห่างถนนไม่ถึงสองเมตร เอ็งไม่รู้เรื่องบ้างเลยหรือ” ‘He’s seriously wounded and probably won’t make it,’ the officer answered. Sor sighed, a furtive gleam of disappointment in her eyes. She turned to Khong and asked: ‘I say, Khong, your room’s only two metres away from the overpass. Didn’t you hear anything?’ แล้วถามซ้ำอีกครั้ง (asked repeatedly once again) is an irrelevant pleonasm and must not be translated.
“ไม่รู้เรื่องเลยครับซ้อ” โข่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเต็มที ‘Not-nothing at all, Sor.’ Khong had great difficulty swallowing his saliva.
คือถ้าอุบัติเหตุเกิดขึ้นในตอนหัวค่ำโข่งก็คงจะรู้เรื่อง และผลมันคงออกมาต่างไปจากนี้ แต่นี่มันมาเกิดเอาตอนใกล้รุ่งซึ่งเขากำลังหลับเพลิน โข่งจึงไม่รู้ว่าเมื่อตอนตีสามครึ่งมีรถยนต์สปอร์ตเปิดประทุนคันหนึ่งวิ่งมาเกิดอุบัติเหตุขึ้นที่โค้งบนทางข้ามแยก ความที่มันเกิดขึ้นในช่วงใกล้เช้าจึงไม่มีใครทันเห็นเหตุการณ์ ไม่มีใครได้ยินเสียง แม้กระทั่งโข่งเอง จะว่าไปแล้วเขานอนหลับอยู่ห่างจากที่เกิดเหตุไปไม่ถึง 5 เมตร เมื่อเจ้าหน้าที่และรถมูลนิธิมาถึงก็เพียงแต่นำร่างไร้สติของชายผู้ขับส่งโรงพยาบาล และจัดการย้ายซากรถที่กีดขวางทางจราจรออกจากถนน ไม่มีใครล่วงรู้ว่ารถสองที่นั่งคันดังกล่าวนั้นได้ถ่มผู้โดยสารทิ้งหายไปในอากาศคนหนึ่ง ร่างเพรียวบางของดาราสาวถูกดูดลอยออกจากรถด้วยแรงสะบัด แล้วปลิวเข้าช่องหน้าต่างที่เปิดอ้าซ่ารับลมที่ไม่เคยพัดผ่าน ลงไปนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆ โข่งผู้ไม่เคยฝันเปียกมาก่อนเลยทั้งชีวิต The thing is, if the accident had hap- pened early in the evening, Khong would have been aware of it and the result would have been different, but it happened near dawn while he was sleeping pleasurably. Khong thus didn’t know that by three thirty in the morning a sports car with its top down had an accident at a bend of the overpass. As this happened sometime before dawn, no one saw anything, no one heard anything, not even Khong. For all that, he slept not five metres away from where the accident had taken place. When officials and a foundation van arrived, they merely took the inanimate body of a man to hospital and arranged for the smashed-up car in the middle of the overpass to stop blocking the traffic. Nobody knew that the two-seater had sent a passenger into the air. The slender body of the young actress was flung out of the car by the violence of the spin and then flew through the window opened wide to catch the breeze that never made it through to flop down and lay still beside Khong, who had never had a wet dream in his life before.
นั่นคือที่มาของหล่อน แต่แน่นอนว่านอกจากจิ้งจกที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่บนเสาไฟฟ้าแล้ว ไม่มีใครล่วงรู้ถึงการมาถึงของดาราสาว ไม่ใช่โข่ง และแน่นอนว่าไม่ใช่หล่อน ไม่ใช่แม้กระทั่งผู้จัดการส่วนตัวผู้ใกล้ชิด ซึ่งโดยปกติแล้วจะทราบในทุกๆ ก้าวย่าง หากสำหรับครั้งนี้ แม้แต่ผู้จัดการเองก็ถูกพรางไว้ด้วยอุบายอีกชั้นหนึ่ง เนื่องจากเหตุผลที่ดาราสาวต้องการเก็บเจ้าของรถสปอร์ตคันนี้เป็นความลับก่อนในช่วงทดลองขี่ จะว่าไปก็คงมีแต่ชายหนุ่มเจ้าสังคมผู้มากมีและงดงามอีกคนเท่านั้น ที่น่าจะรู้ถึงการหายตัวไปของหล่อน แต่แล้วในบ่ายแก่ที่ยังมาไม่ถึงของวันนี้ หัวใจที่เต้นอ่อนๆ ของเขาก็จะมีอันต้องหยุดสงบลง สายใยเส้นสุดท้ายที่จะสาวมาถึงดาราละครนางนี้จึงต้องมาพลันขาดสะบั้น การตามหาตัวหล่อนมีอุปสรรคยิ่งขึ้นไปอีก That’s where she had come from, but of course besides the house lizards that hung around the electricity poles nobody knew about her arrival, neither Khong nor she herself nor even her personal manager and confidant who usually knew of her every step. But this time the manager had been left in the dark on purpose, as the young actress meant to keep the sports car owner a secret during the ride-testing period. All told, there was only a young socialite man of wealth and good looks who should know of her disappearance but then, later this afternoon, his feebly beating heart would give out altogether. The last thread that could lead to the young actress thus snapped broken. Looking for her became all the more difficult.
มันจึงต้องใช้เวลาอีก 3 วันเป็นอย่างน้อย กว่าที่ใครจะสำเหนียกถึงการหายตัวไปของหล่อนผู้นอนปางเปลือยแน่นิ่งอยู่บนฟูกของโข่ง So it would take at least three days be fore anyone took heed of the disappear- ance of the woman who lay virtually naked on Khong’s mattress.
โข่งผู้นั่งทำทีเป็นไม่สนใจบทสนทนาระหว่างซ้อกับตำรวจ ประเมินข้อมูลข่าวสารที่ได้รับฟังข่าวอุบัติเหตุรถยนต์ของหนุ่มสังคมชั้นสูงที่ค่อยๆ คลี่คลายออกไปตามความเข้าใจของตำรวจ ขณะเดียวกันก็ลืมตัวเผลอชะโงกหัวขึ้นไปประมาณ – ทั้งๆ ที่ทางสายตาของเขาถูกปิดกั้นอยู่ด้วยกันสาด – ถึงความห่างระหว่างสะพานกับหน้าต่างห้องนอน ถึงรถที่เสียหลัก หมุนคว้าง กับการสลัดร่างผู้หญิงที่นั่งมาด้วยให้ลอยเข้าไปในหน้าต่างที่เปิดโปร่งของเขา ความเป็นไปได้ และความอยากให้เป็นไปได้ต่างๆ แล่นผ่านสมองของโข่ง Khong, who sat pretending not to be interested in the conversation between Sor and the police officer, was assessing the information he was listening to, the news of the car accident of a high-so young man which was gradually getting clear in the officer’s mind. At the same time he forgot himself and raised his head to assess – even though his view was obstructed by the awning – the distance between the overpass and his bedroom window, the car that got out of control and overturned and the casting off of the body of the female passenger sent flying through his wide-open window. The possibility of it and the wish for all this to be possible went through his mind.
“แล้วนี่คุณตำรวจมาเดินก้มๆ เงยๆ หาอะไรอยู่ล่ะ รถของอีคว่ำข้างบนไม่ใช่หรือ” ซ้อชี้ขึ้นบนสะพานที่คร่อมอยู่เหนือหัว ‘Then what are you snooping around here for? The car crashed up there, didn’t it?’ Sor pointed at the straddling overpass.
“ใช่ครับ รถน่ะคว่ำข้างบน แต่แรงหมุนของมันคงจะเหวี่ยงข้าวของออกมานอกรถน่ะ ผมก็เลยเดินลงมาตรวจดู เห็นทางโรงพักแจ้งมาว่าเขาพบรองเท้าผู้หญิงข้างหนึ่งตกอยู่ในรถ เผื่อจะมีอะไรปลิวลงมาตกแถวนี้อีก” ‘It did, but the violence of the tumble may have thrown things out of the car, so I came out here to check. The station say they found a woman’s shoe in the car. Maybe something else has fallen out around here.’
ซ้อบอกปัดไปว่าหล่อนไม่เห็นอะไรผิดสังเกต, ส่วนโข่งนั้นใจหายวาบ เพราะรู้แน่ว่ารองเท้าข้างนั้นต้องเป็นของดาราสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนห้องของเขาอย่างแน่นอนที่สุด แต่แล้วเมื่อตำรวจเดินจากไป เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมตำรวจจึงไม่รู้ว่าดาราสาวนั่งรถมาด้วย ทำไมจึงไม่มีใครตามหาหล่อน … หรือไม่มีใครรู้ว่าหล่อนหายตัวไป? Sor told him dismissively she didn’t see anything unusual. As for Khong, his heart lurched, because he knew for sure that that shoe belonged to the young actress who lay dead still in his room, but then when the police officer had walked away, he couldn’t help wondering why the police didn’t know the young actress sat in that car, why no one was looking for her – or was it that nobody knew she had disappeared?
อย่างไรก็ตาม ข่าวใหม่นี้ทำให้โข่งใจชื้นขึ้นบ้าง อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องคิดถึงเรื่องที่จะหั่นหล่อนเป็นชิ้นๆ อีกต่อไป โข่งปล่อยความคิดให้หล่นจากมีดอีโต้ที่ร้านข้าวมันไก่ฝั่งตรงข้าม พร้อมๆ กับในหัวก็เริ่มวางแผนใหม่ และในทันทีที่ทุกคนกลับบ้าน โข่งทำตามความหวังสุดท้ายของเขาทันที Anyway, this new bit of news gave him heart. At least he didn’t have to think about cutting her into pieces any longer. He stopped thinking about that bush knife in the chicken-rice shop on the other side as in his head a new plan was taking shape and as soon as everyone had gone back home he acted according to his last hope.
ความที่โข่งไม่ใช่คนใจร้ายโดยสันดาน เมื่อเห็นทางรอดปลอดภัยสมองของเขาจึงลืมเรื่องที่พยายามจะล่วงละเมิดหล่อนไปจนสนิท ครั้นสบโอกาสเหมาะก็รีบกุลีกุจอจัดการลากร่างอันแน่นิ่งถูลู่ถูกังขึ้นไปบนดาดฟ้า คำนวณทิศทางที่เหมาะสมและวางร่างนั้นลง วางลงให้เหมือนกับหล่อนได้ปลิวลอยขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้าชั้นสี่ แทนที่จะเป็นชั้นสามตรงห้องของเขา, จัดท่าจัดทางให้หล่อนเสร็จ โข่งนั่งยองๆ อยู่ใกล้ๆ ใจเตลิดลอยไปเป็นฉากๆ ว่า เขาจะพูดกับตำรวจอย่างไร กับคำถามนั้น คำถามนี้ เขาควรจะตอบแค่ไหน Not being evil by nature, when Khong saw that he was safe, his brain forgot entirely about trying to violate her. As soon as the coast was clear, he set about dragging the inanimate body forcibly to the roof-deck, figured out a plausible trajectory, put the body down and set it as if she had landed on the fourth-floor roof-deck instead of his third-floor room. Once he had set her down properly, Khong sat on his heels near her, his mind drifting at random through what he’d say to the police, how he should answer this question and that question. ==สบโอกาสเหมาะ: literally, ‘spotted a fitting opportunity’.
ทางรอด … โข่งเห็นทางรอดอยู่ไรๆ A way out – Khong saw a way out off in the distance.
เมื่อทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทางดี โข่งลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็ฉุกนึกขึ้นได้ว่า เขาควรจะต้องจัดการกับกางเกงในและคราบอสุจิที่เห็นกรังอยู่ที่หน้าขาของหล่อน เขาจำเป็นที่ต้องชำระมันออกให้เรียบร้อยเสียก่อน มิฉะนั้นมันจะเป็นหลักฐานสำคัญที่จูงตำรวจมาถึงเขาอย่างแน่นอนที่สุด When everything seemed properly sorted out, he stood up, but then it struck him that he should do something about her pants and the sperm he could see caking the front of her thighs. He had to clear that mess or else it would be important evidence the police would use against him for sure.
ไวเท่าใจคิด โข่งจัดแจงถกกระโปรงของหล่อนขึ้น ยกสองขาเรียวยาวขึ้นพาดบ่า แล้วดึงกางเกงในตัวน้อยพรวดเดียวหลุดติดมือออกมา ตั้งใจจะเอามันไปซักให้หมดคราบก่อนแล้วค่อยหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดทำความสะอาดบริเวณหน้าขาของหล่อน แต่แล้วขณะที่เขาปล่อยขาให้ตกลงพื้นอย่างร้อนรนนั่นเอง โข่งรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่าง … ขยับ! No sooner thought than done. Khong undertook to set her nightdress in place, raised her long legs and rested them on his shoulders, pulled her pants off in a jiffy, intending to wash them of their stains and then find a wet piece of cloth to clean the front of her thighs, but then as he let the legs fall on the floor in a hurry, he felt as if something … moved a little!
ใจของโข่งหล่นวูบ เมื่อปรายตาขึ้นมองก็พบตาคู่นั้นของหล่อนจ้องเขม็งมายังเขา His heart missed a beat. When he opened his eyes and looked, her eyes were staring at him.
โข่งตกใจสุดขีด กระโดดออกไปนั่งยองๆ ประนมกางเกงในของหล่อนอยู่เหนืออก ตั้งหลักมองอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก Khong, absolutely shocked, jumped away and sat down on his heels, the palms of his hands pressing her pants raised to his chest as he gathered himself together to look from not very far.
ทุกอย่างนิ่งสนิท หล่อนยังนอนเหยียดขานิ่ง ทว่าตาคู่นั้นยังไม่ยอมปลดปล่อยจากเขา เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาเงียบสนิทลงอย่างจู่ๆ โข่งคิดอะไรไม่ออกทั้งสิ้น Everything was dead quiet. She still lay with her legs stretched out motionless, but her eyes refused to let go of him. The noise of the cars going past suddenly stopped altogether. Khong’s mind went blank. คิดอะไรไม่ออกทั้งสิ้น: literally, ‘could think of absolutely nothing’.
ทั้งคู่ต่างนิ่งงันไปอึดใจใหญ่ๆ แต่แล้วเมื่อหายตกใจ โข่งค่อยๆ ย่องเข้าไปดูใกล้ๆ ตั้งใจจะเอากางเกงในไปคืนหล่อน พร้อมคำอธิบายที่ยังไม่มีในหัว They each were motionless for a long while but then, when he recovered from his shock, Khong, still squatting, got closer, intending to return the pants to her along with words of explanation that were not yet in his head.
ดาราสาวกะพริบตาปริบๆ จ้องนิ่งมายังเงาร่างอุบาทว์ผมเผ้ารุงรังที่ค่อยขยับตัวใกล้เข้ามา The young actress blinked repeatedly, stared fixedly at the sinister, dishevelled body that was moving towards her.
แวบนั้น โข่งภาวนาขอให้ชีวิตจริงเป็นดั่งละครที่เขาเคยได้ดูอยู่บ่อยๆ ที่นางเอกสาวสวยเกิดอุบัติเหตุสูญเสียความทรงจำ และได้ชายแปลกหน้าผู้ยากไร้แต่จิตใจดีเป็นคนช่วยเหลือเอาไว้ ในที่สุดหล่อนจำได้ว่าหล่อนนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่มันก็สายไปเสียแล้วเพราะหล่อนตกหลุมรักเขาเข้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น … เพราะความดีมีคุณธรรมของชายผู้ยากไร้คนนี้ Right then, Khong prayed that real life would be like the plays he watched often in which the beautiful young heroine loses her memory in an accident and is helped by a poor but kind stranger and in the end remembers who she is but it’s too late because she has fallen irretrievably in love with him, because of that young man’s goodness.
แต่แล้ว สัมผัสแห่งกางเกงในตัวน้อยในมือของโข่งก็เข้ามาทำลายฝันพิลาศของเขาจนกระเจิง เพราะในละครนางเอกคงไม่มีวันตื่นมาเจอชายผู้ยากไร้ที่ว่ากำลังยักแย่ยักยัน ถอดกางเกงในของหล่อนอยู่ และที่สาหัสกว่านั้นคือ เหตุที่เขาต้องถอดกางเกงในของหล่อนออกก็เพราะเขากำลังพยายามทำลายหลักฐาน คราบอสุจิเกรอะกรังอยู่บนร่างกายของหล่อนเพื่อหนีความผิดทางอาญา จริงอยู่ คราบอสุจินั้นอาจมิใช่ร่องรอยแห่งการข่มขืนชำเรา แต่ใครเล่าจะเชื่อโข่ง But then the contact of her flimsy pants in his hands smashed his bright dream to pieces because in those plays the heroine in no way would wake up to see that poor man awkwardly stripping her of her pants, and what was worse, the reason he had to pull her pants off was because he was trying to destroy the evidence of the sperm caking her legs to escape criminal charges. True, that semen may not be proof of rape, but who would believe Khong?
โข่งตระหนักดีว่า ละครเรื่องไหนๆ ก็คงไม่มีพระเอกอย่างเขา … ในเมื่อเขาไม่ใช่พระเอก นี่จึงไม่ใช่ละคร นางเอกสาวจึงกะพริบตาปริบๆ อยู่ได้เพียงครู่เดียว สติก็สะกิดบอกหล่อนว่า ชุดกระโปรงราตรีของหล่อนถูกถกร่นขึ้นไปอยู่เหนือหน้าท้อง เบื้องล่างเปลือยเปล่า และเขาไม่ใช่คนที่หล่อนกำลังทดลองขี่ Khong was well aware that no play would have a hero like him … Since he was no hero, this wasn’t a play. The heroine thus only blinked for a short while. She became conscious that her nightdress had been scrambled to above her tummy, below she was naked and he wasn’t the one she was ride testing. Here, a remarkable conjuring trick: shifting from Khong’s thoughts to the ‘heroine’’s, as if they were on the same wavelength.
หล่อนหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหว She inhaled deeply and then uttered a deafening scream.
ร้องราวกับจะขับไล่ภาพอุบาทว์เบื้องหน้าให้ละลายหายไป Screamed as if to dispel the vicious vision before her.
อิสรภาพที่ดูเหมือนจะชัดเจนแจ่มแจ้งอยู่เมื่อหลัดๆ นี่เอง หายวับไปท่ามเสียงกรีดร้องให้ช่วยอันแหลมสนั่น The freedom that seemed patently obvious an instant ago vanished in the high-pitched scream for help.
คิดดูเอาเถอะ หากคุณเป็นโข่ง… Think about it: if you were Khong…
‘Khongkhwan Khong Khong’,
Chor Karrakeit 52, 2010
Pahd Pasiigon (phart pha-si.korn)
is the pen name of
Vishnuchatr Visessuwanpoom,
son of the popular novelist
Phanom Thian (Chatchai V.)
and a productive novelist
and short story writer on his own,
now publishing himself as well.
.