Tag Archives: Jadet Kamjorndet

With my blind eyes I can see – Jadet Kamjorndet

I wish to thank Soontorn Charoentat for drawing my attention to this spirited story by the best-capped Thai writer of the moment. MB

ด้วยดวงตามืดบอด
ฉันเห็น

With my blind eyes
I can see

blind logo blind logo rev

จเด็จ กำจรเดช

JADET KAMJORNDET

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
เล่ากันว่า สายน้ำเชี่ยวในเดือนสิบสองมีส่วนร่วมกับโศกนาฏกรรมครั้งนั้น They say the flood in the twelfth lunar month* had something to do with the tragedy that time. * Around November
บุตรและธิดาของเศรษฐีทั้งสองเป็นคู่รักกันอย่างลับๆ ไม่มีใครกล่าวโทษสายน้ำ โศกนาฏกรรมคงไม่เกิดหากบุพการีของทั้งสองไม่เป็นศัตรูกัน มันเป็นเรื่องความแค้นของคนสองตระกูล ที่สองหนุ่มสาวต้องมารับเคราะห์ทั้งที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง เมื่อทั้งคู่กระโดดน้ำตาย สองเศรษฐีสำนึกในบาป จึงร่วมกันสร้างพระพุทธรูปปางอุ้มบาตรสูง 39 นิ้วขึ้นมาสององค์ เพื่อเป็นตัวแทนของหนุ่มสาว The son and the daughter of two village moguls were secretly in love. Nobody blamed the flood. The tragedy might not have happened had the parents of the two not been enemies. It was the bad blood between the two families that made the innocent boy and girl fall into mis- fortune. When the two of them jumped into the water and drowned, their fathers saw the error of their ways, so they got together and built two one-metre-high images of the Buddha holding an alms-bowl to represent the boy and the girl. =

=

=

=

=

=

=

=

39 นิ้ว = 30 inches = 1 metre

พระองค์ทองแดงต่างว่าเป็นชาย ถวายแก่วัดน้ำใต้ ส่วนองค์ทองเหลืองต่างว่าเป็นหญิง ประดิษฐานที่วัดน้ำเหนือให้ชาวบ้านอัญเชิญลงเรือบุษบกในประเพณีชักพระบุญเดือนสิบเอ็ด เรียกกันว่า ‘พระลาก’ The bronze one, which stood for the boy, was given to the temple down- stream; the brass one, which stood for the girl, was enshrined in the temple up- stream. For the Chak Phra merit-making parade of the eleventh lunar month, the villagers would place each statue in a boat called ruea butsabok and the statues would then be called Phra Lark or Hauled Lords. ประเพณีงานชักพระ
Chak Phra, Korat, 2013
หลายปีต่อมา พระลากวัดน้ำใต้หายไปท่ามกลางฝนเดือนสิบสองที่กระหน่ำหนัก ชาวบ้านออกสืบหาถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน จึงพบพระลากติดอยู่ที่ท่าวัดน้ำเหนือ Many years later, the Phra Lark of the downstream temple disappeared during a twelfth-month downpour. The villagers looked for it for seven days and nights and finally found it stuck at the pier of the upstream temple.
พระจะลอยทวนน้ำได้อย่างไร ทั้งคงไม่ใช่ฝีมือมนุษย์แน่ ชาวบ้านจึงเชื่อว่าเป็นอภินิหาร กระนั้นกลับไม่มีใครมองในมุมของความรัก How could the statue have floated against the current? Clearly this couldn’t be man’s doing, so the villagers believed it was a miracle. Even so, no one cared to think of the love angle.
หลายปากว่าพระทนกำหนัดไม่ไหว จึงว่ายน้ำไปเกี้ยวสาว ชาวบ้านเลยเรียกติดปากว่า ‘พระเกี้ยว’ และเรียกอีกองค์ว่า ‘พระล่อ’ นับแต่นั้น… Many tongues said the statue couldn’t stand its yearning, so swam upstream to court the girl. The villagers thus have been calling the one Phra Kiao (Flirting Lord) and the other Phra Lor (Enticing Lord) ever since.
=
ผ่านไปหลายร้อยปี Hundreds of years later…
เล่ากันว่า หลังสิ้นงานนาในปลายเดือนสี่ เมื่อขนข้าวเปลือกขึ้นยุ้งฉางเรียบร้อยแล้ว ชาวบ้านวัดน้ำใต้จึงมีเวลาพักผ่อน ยกเครื่องมือเครื่องใช้เข้าโรงเก็บ แล้วละลายเวลาไปกับการกินเหล้า เล่นสะบ้า ว่าเพลงบอก บางพวกช่วยกันทำความสะอาดลานวัด รอรับงานบุญสงกรานต์ They say that after the harvesting season at the end of the fourth month, once all the paddy is stored in, the down- stream temple villagers have time to relax. Their farming implements put away in the barns, they while away the time drinking, playing saba** and singing folk songs. Some help one another clean the temple grounds in preparation for the merit-making Songkran festival***. =

=

=

=

=

** Mon skittles
=
*** The traditional Thai New Year celebration held in mid-April

แต่ปีนี้ชาวบ้านยังไม่ได้เริ่มปัดกวาดหรือทำอะไร ก็ต้องมีเรื่องวุ่นวายเสียก่อน But this year the villagers had yet to start cleaning or doing anything when a big commotion took place.
ก่อนงานบุญสงกรานต์สามวัน, เวลาเช้าก่อนแสงเบิกฟ้า กลุ่มผู้ชายเมาค้างรุ่งจากหมู่บ้านใกล้ๆ เดินขับเพลงบอกผ่านวัดน้ำใต้ เห็นมณฑปล้อแสงดาววิบวับ จึงลอดซุ้มประตู หมายไหว้พระ แต่เมื่อถึงมณฑปทั้งหมดก็แทบหมายเมา เสียงอ้อแอ้รับร้องกลอนลั่นวัดเงียบโดยฉับพลัน Three days before the Songkran fest- ival, before the first light of dawn, a group of drunken men returning from a neigh- bouring village staggered past the temple. Seeing the top of the mondop glistening against the starlight, they passed through the gate, meaning to pay respect to the Buddha image. But when they reached the mondop they sobered up fast. Their drunken singing which had resounded through the temple suddenly ceased.
“พระหาย” ‘The Buddha’s gone!’
เสียงเอะอะปลุกชาวบ้านเรือนใกล้วิ่งมาดู จากน้อยๆ ค่อยๆ ลุกลามใหญ่โต The shouting woke up the nearby villagers who came running forth to have a look and soon the news spread far and wide.
=
เล่ากันว่า มนุษย์ตัดสินทุกอย่างด้วยสายตา กำหนดด้วยจิต รู้สึกจากสัมผัส แต่ถูกครอบงำจากการมองเห็น They say humans judge everything through their eyes, decide in their minds and feel by touch, but their sight is the dominant element.
องค์พระทองแดงมีอิทธิฤทธิ์ขึ้นมาจากคำบอกเล่า เรื่องเล่าส่งเสริมศรัทธา ศรัทธาถูกเพิ่มมูลค่าด้วยมณฑปย่อมุมสิบสอง The supernatural power of the bronze statue of the Buddha comes from word of mouth. Tales add to the faith and a twelve-sided mondop adds value to the faith. =มณฑปย่อมุมสิบสอง
โจรใจบาปผู้ขโมยองค์พระลากไป ไม่แน่ว่าเพราะศรัทธาหรือมูลค่า Whether it was faith or value that prompted the wicked thieves to steal the Phra Lark remains a moot point.
=
ฉันยังคงมากราบไหว้องค์พระตามปกติ I still come and worship the Buddha image as usual.
ฉันถูกฝึกให้อยู่ในโลกแห่งความมืดได้อย่างคนปกติ ฉันใช้หูฟังเสียงลมพัด ใช้จมูกดมกลิ่นภยันตราย ใช้สัมผัสรับรู้ความกระด้างหรืออ่อนนิ่มของพื้นผิวและใช้ดวงจิตกำหนดเป้าหมายที่จะเดิน I was trained to live a normal life in the dark. I use my ears to listen to the wind, use my nose to smell danger, use my touch to feel the roughness or softness of a surface and use my mind to direct my steps.
จากท่าน้ำ เมื่อหมด 9 ขั้นบันได ก็จะเป็นลานทรายหน้าประตูวัด ความกระด้างของหยักลวดลายกนกที่ประตูคือจุดเริ่มต้น เดินตรงไป 12 ก้าวปกติก่อนจะเลี้ยวมุมฉากไปทางขวาอีก 15 ก้าว ต้องระวังให้ระยะก้าวพอดี ถ้ายาวเกินไปจะชนเป้าหมาย หากสั้นไปเราจะเคว้งคว้างเหมือนหลงอยู่กลางทะเลทราย ด้วยระยะก้าวพอดีๆ ฉันมาถึงเป้าหมาย ตรงนั้นจะมีร่มครึ้มบังแดด สายลมเย็นพัดรวยริน นั่นเป็นที่ประดิษฐานของพระลาก พระจะสวยงามอย่างไรฉันไม่อาจรู้ แต่ยามฉันยืนตรงนี้ ฉัพพรรณรังสีเปล่งประกายต้อนรับ อาบหัวใจด้วยปีติแห่งศรัทธา ร่างกายอบอุ่น ด้วยวิธีของฉัน The ninth step of the pier is level with the sandy stretch in front of the temple gate. The roughness of the bas-relief in traditional kanok pattern of the gate is my first target. I walk twelve normal steps straight ahead before turning right squarely and walking another fifteen steps. I must be careful of the length of each step. Too wide a pace would make me crash into the target but too short a pace would leave me adrift as if lost in the middle of a desert. At the proper pace length I can reach the target, where there is tree shade and a cool breeze. There, the Phra Lark is enshrined. How beautiful the image is I shall never know, but when I stand here I feel the halo of the Buddha welcoming me, my heart basks in the delight of faith and my body is warm in my own way. =kanok pattern
ฉันจุดธูปเทียน ยกมือประนม สวดมนต์ในใจ ก้มกราบ I light the candle and the incense, raise my joined hands and pray silently, then crouch down and prostrate myself.
=
เล่ากันว่า องค์พระหายไปแล้ว They say the holy statue disappeared.
ในค่ำคืนที่ฝนกระหน่ำหนักปลายเดือนสี่ ขณะกาลปัจจุบัน มิใช่ด้วยอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ และมิใช่หัวใจศรัทธา แต่แน่ชัดว่าเป็นดวงใจเปื้อนบาป Quite recently, on a rainstorm night at the end of the fourth month, the job of neither a magical power nor of a faithful heart but clearly of a sinful mind. ดวงใจ usually translates as ‘heart’; here ‘mind’ to avoid a repetition.
ฟังจากปากของชายที่เข้ามาขัดจังหวะ ขณะฉันก้มกราบได้เพียงครั้ง “พระหายไปแล้ว ลุงจะกราบอะไรอีก มณฑปเปล่า หรือว่าลูกกรงเหล็กที่บกพร่องหน้าที่” The mouth of a man who comes in and interrupts my worship says ‘The statue is gone, old boy, what are you worshipping still? The empty mondop? Or the iron bars that failed to do their duty?’
ฟังแล้ว ฉันนึกเห็นลูกกรงเหล็กที่เปิดอ้า ต่อไปมณฑปแห่งนี้ก็คงถูกทิ้งขว้าง ผู้คนจะไม่ผ่านเข้ามา ไม่มีใครปัดกวาดดูแล วัดจะร้างคน ศาสนาคงเสื่อมลงกระมัง ในเมื่อวัตถุแห่งศรัทธาของผู้คนสูญไปแล้วเช่นนั้นหรือ Hearing this I picture widely bent bars. From now on, this mondop will be neglected. People will no longer stop by. No one will keep it clean. The temple will be deserted. Religion is bound to decline when the object of worship disappears. Or is that how it will be? ที่เปิดอ้า: literally, ‘wide open’
ฉันหันกลับยังทิศทางที่องค์พระเคยประดิษฐาน ตามืดบอดของฉันเพ่งหาแสงสว่าง ด้วยใจตั้งมั่น ราวรับรู้ถึงปฐมเทศนาใต้ต้นศรีมหาโพธิ์ ไหลรี่ดุจสายน้ำผ่านห้วงเวลาสองพันห้าร้อยกว่าปี I turn back to the direction where the statue used to be. My blind eyes focus on the bright light my concentrated mind can see as if enlightened by the early teachings of the Lord under the Great Banyan Tree flowing down to me through a time span of over two thousand five hundred years.
ด้วยดวงตาที่มืดบอด ฉันรับรู้ถึงแสงสว่างอันอบอุ่นยังทิศทางที่ฉันตั้งมั่น Through my blind eyes I perceive the warm light from the direction on which I focus.
ก่อนหน้านี้ ฉันก็ไม่เคยเห็นว่ามีอะไรตั้งอยู่ Before this, I had never seen anything placed there.
คนตาบอดอย่างฉันก้มกราบ So, a blind man like me crouches down and prostrates himself.
=
= ‘Duai Duangta Muet Bot Chan Hen’
=
Jadet’s short stories previously posted here: ‘This morning the sun is out’, ‘How many other rivers are there in this world?’ and ‘Into small pieces’.
=
Jadet Kamjorndet, born in 1975
in Surat Thani, is an artist and a song writer as well as a writer. His first collection of short stories, It is too hot this morning to sit sipping coffee in the sun, won him the SEA Write Award in 2011.
=jadet

Into small pieces – Jadet Kamjorndet

I chose this story because Im on holidays, shorter than this there isnt, and I like Saki. MB

เป็นชิ้นเล็กๆ

Into small pieces

weird_dorstenia_gigasR weird_dorstenia_gigas

จเด็จ กำจรเดช

Jadet Kamjorndet

TRANSLATOR’S KITCHEN
เรารับซากเด็กชายมากจากชายแดน เราถกเถียงกันพอสมควรในตอนที่รถวิ่งผ่าน อากาศร้อน ทางดินก็คลุ้งไปด้วยฝุ่น เพื่อนบางคนคิดว่าเขาเป็นซากกิ่งไม้แห้งข้างทาง เมื่อเราลงไปอุ้มเขา จึงเห็นว่าเขามีแขน ลีบเล็กและมีขนยาวรุงรังไปทั้งตัว บางคนคิดว่าเป็นสัตว์พื้นเมืองที่เราไม่คุ้นตา บางคนบอกว่าไม่มีทางที่เราจะ พาเขาข้ามแดนไปได้ จึงมีการพนันกันขึ้น We brought the body of the boy from the border. We had quite an argument while the pickup went past. It was hot, the dirt track was full of dust, some of us thought it was a dry tree stump by the wayside. When we got out to pick him up, we saw he had small, atrophied arms and long, unkempt hairs all over. Some thought it was a local animal unfamiliar to us; others said there was no way we’d get him across the border, and so some betting took place.
เมื่อถึงด่านตรวจ เจ้าหน้าที่ไม่ยอมให้ผ่าน เด็กคนนี้ไม่มีพาสปอร์ต When we reached the checkpoint, the official wouldn’t let us through: this child didn’t have a passport.
พวกเราจึงบอกว่านั่นไม่ใช่คนหรอก เป็นแค่สัตว์ซึ่งเราจะพาไปเลี้ยง ตอนนั้นตะวันตรงหัวพอดี เราให้เขานอนที่กระบะหลัง และใช้กระสอบป่านคลุมร่างเขา So we told him it wasn’t a person, it was only an animal we were going to keep. By then the sun was right above our heads. We laid him down at the back of the pickup and used a gunny bag to cover him with.
เจ้าหน้าที่บอกว่านั่นยิ่งผิดเข้าไปใหญ่ สัตว์อาจมีเชื้อโรคประหลาดติดไปแพร่ในประเทศ The official said it’d be an even worse breach of the law. The animal might have unknown germs that might spread in the country.
เรามองตราหน่วยงานที่สะท้อนแดดตรงอกเขา แล้วพยายามพูดจาด้วยความสุภาพ พวกเราต่อรอง อย่างไรเขาก็ไม่ยอม เราเสนอเงินให้ เขาไม่พูดด้วย We looked at the badge of his unit reflecting the sun on his chest and endeav- oured to speak courteously. No matter how we pleaded, he wouldn’t accept. We suggested money. He didn’t say anything.
=
แดดเลยหัวไปเล็กน้อย เราตัดสินใจรวบรวมเงินทั้งหมดที่เรามียื่นให้ และบอกเจ้าหน้าที่ว่าขอนำสมุนไพร เข้าประเทศหน่อย กิ่งไม้แห้งกองนี้เป็นยารักษาโรคหลงลืม มีคนที่บ้านเราเป็นโรคนี้เยอะ The sun had shifted a little at a slant above our heads. We decided to pool all the money we had and hand it over and asked said official for permission to have medical herbs enter the country. That bunch of dry wood was a forgotten medicine to treat a disease many in our homeland suffered from.
เจ้าหน้าที่ปรึกษากับหัวหน้าและพรรคพวกที่นั่งหลบแดดอยู่ในอาคาร เราสุบบุหรี่รอจนหมดมวน เขาก็เดินกลับมา ก่อนจะรับเงินและยอมให้เราพาเด็กชาย ไม่ใช่สิ สัตว์ป่า กิ่งไม้แห้ง หรือสมุนไพรพวกนี้ ผ่านแดน หลังจากพวกเราได้ทำตามข้อเสนอของเขา The official went to consult his chief and the others who sat out of the sun in the building. We smoked as we waited and we had just finished our cigarettes when he walked back to us, took the money and allowed us to take the boy, uh, no, the wild animal, the dry branch, the herbs or whatever it was across the border after we had done as he suggested.
นั่นคือตัดแยกเขาเป็นชิ้นเล็กๆ Which was to cut him into small pieces.
= ‘Pen Chin Lek Lek’ in No sea in Melaka, PajonPhai Publishing, April 2014
Jadet Kamjorndet, born in 1975 in Surat Thani, is an artist and a song writer
as well as a writer. His first collection
of short stories, It is too hot this morning to sit sipping coffee in the sun, won him
the SEA Write Award in 2011
(see ‘This morning the sun is out
and ‘How many other rivers are there in this world?’ previously posted here).
=jadet

How many other rivers are there in this world? – Jadet Kamjorndet

A delightful multilevel story that probes the depths of human relations with a local lore background and discreet allusions to the complexity of life. MB

มีแม่น้ำอีกกี่สาย
บนโลกนี้

How many other rivers are there in this world?

lacoste logobkwd lacoste logo

จเด็จ กำจรเดช

JADET KAMJORNDET

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เรารับเขาขึ้นรถ ระหว่างทางกลับบ้าน เรากำลังขาดคนงาน We took him on board as we drove back home. We were one worker short.
ซึ่งเขาอาสา He had volunteered for the job.
=
1 1
เขาเพิ่งขึ้นจากทะเล ทิ้งเรืออวนไว้ที่ริมฝั่ง หอบกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถ มีทะเลมากมายรอการค้นพบ มีแม่น้ำอีก หลายสายรอให้เราล่องเรือ เขาไม่ได้เบื่อทะเล เพียงแต่เขาอยากแหวกว่ายในสายธารอื่นๆบ้าง He had just come from the sea, leaving a trawler by the shore, and got into the car with a bag of clothes in his arms. Many seas are waiting to be found; many other rivers wait for us to ply. He wasn’t fed up with the sea: he just wanted to swim in other waters.
งานของเราต้องการคนงานเพิ่มอีกคน ช่วยตอกเสาไม้และยกแผ่นป้ายกระดาน เรือของเราติดล้อ วิ่งด้วยเครื่องยนต์ แม่น้ำที่เราล่องเป็นคอนกรีตและยางมะตอย Our work needed another worker to help plant wooden poles and hoist bill- boards. Our boat had wheels and was propelled by an engine. The river we rode was of cement and asphalt.
เราเป็นคนติดตั้งป้ายโฆษณา We set up advertising boards.
=
เราวิ่งไปทั่วพื้นที่14จังหวัดภาคใต้ กระจายกันติดตั้งป้ายโฆษณาของวงดนตรีเอกชัย ศรีวิชัย ไม่มีอะไรมาก แค่ติดตั้งป้ายให้เสร็จก่อนการแสดง 15วัน และรีบรื้อป้ายลงในคืนแสดง เพื่อจะพาวิ่งไปติดตั้งที่อื่นต่อไป We covered all fourteen southern provinces and fanned out to set up advertising boards for the Ekachai Sri- vichai band*. It wasn’t anything much: just putting up all the boards fifteen days before the performance and hurrying to take them down on the night of the performance to go and set them up somewhere else later. * Watch him here, if you have to.ekachai srivichai
บางวันเราขึ้นเขา บางวันเราลงทะเล Some days we went up a mountain; other days we went down to the sea.
บางวัน ค้างคืนใกล้แม่น้ำ นอนฟังเสียงน้ำไหล Some days we spent the night by a river, lay listening to the water flowing.
งานต่อเนื่อง เป็นเดือนที่ต้องห่างบ้าน ห่างครอบครัว บางเดือนโชคดีเส้นทางต้องผ่านบ้าน มีโอกาสแวะเยี่ยมเยียนครอบครัว บางเดือนโชคร้าย เส้นทางมีแต่วิ่งออกห่าง Working continuously, it was months away from home, away from the family. On some months if we were lucky we had to travel by our house, had the opportunity to visit our families. On some months if we were unlucky, we moved away anywhere but.
เดือนที่โชคดี เราผ่านบ้าน เพื่อนร่วมงานถือโอกาสลางาน เพราะเป็นห่วงลูกที่ไม่สบาย ทั้งยังฝากชายอีกคนให้เป็นผู้ช่วยแทน On a lucky month as we went by our houses, my co-worker resigned be- cause he worried about his child who was ill, and got another man to replace him as well.
คือเขา ชายผมสีสนิมผู้มาจากทะเล That was him, the man with hair the colour of rust who came from the sea.
=
2
ผมไม่ชอบหน้าเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอ I disliked him from the day we met.
เขาเป็นผู้ชายอายุหลักสี่สิบแล้ว แต่แข็งแรง กล้ามเนื้อแขนเป็นมัด ผิวดำกร้านแดด นิ้วมือใหญ่ ผมประบ่าเป็นสีสนิม ครั้งแรกผมคิดว่าเขาย้อมสี แต่เขาเฉลยเองว่านั่นเป็นผลจากน้ำเค็ม He was a man in his forties, but strong, brawny, swarthy, with thick fingers, and shoulder-length hair the colour of rust. At first I thought he dyed it but he volunteered that it was due to the seawater.
“งานหนักนะ ไหวไหม” ผมพูดจริง งานติดตั้งป้ายบางครั้งต้องแข่งกับเวลา แทบไม่ได้หลับนอน ‘It’s heavy work, you know. Will you be up to it?’ I spoke the truth. Setting up billboards sometimes you compete with time and hardly sleep at all.
“จะมีงานไหนหนักกว่าการเป็นลูกเรือประมง” เขาตอบ สีหน้าเหมือนเยาะยิ้มโลกทั้งใบ ‘Is there any work heavier than that of a trawler deckhand?’ he answered, a derisive smile on his face.
“งั้นขึ้นมาเลย” ‘Then hop in.’
เขาเหวี่ยงกระเป๋าเข้ามาในรถ แล้วพาตัวเองตามเข้ามา He flung his bag into the car and then followed it.
=
เขาเคยสู้กับปลาฉลามด้วยมือเปล่า เคยว่ายน้ำจากเกาะหนึ่งไปเกาะหนึ่ง เคยสู้กับทหารเรือพม่า และเคยทำอะไรหนักๆแบบนั้น ถ้าดูจากคำพูดของเขา ยอมรับว่าเรื่องเล่าของเขาสนุก แต่บางทีรู้สึกเบื่อ เมื่อคิดได้ในที่สุดว่าเขาโม้เอาทั้งเพ He had fought a shark bare-handed, had swum from one island to another, had brawled with a Burmese navy man and had accomplished many other such exploits. Judging from his speech, you must admit his stories were fun but sometimes you felt fed up when you reflected that actually he was a braggart. =

=

เคยทำอะไรหนักๆแบบนั้น: literally, ‘had done other heavy stuff like that’.

เขาทำงานเก่ง ผมคงจะชอบเขามากกว่านี้ ถ้าเขาอวดความเก่งให้น้อยลง He was a good worker. I’d have liked him more if he’d been less boastful.
“ผมว่ายน้ำเร็วกว่าฉลามเสียอีก” ‘I swim faster than a shark, actually.’
“นั่นมันในทะเล ลองว่ายแข่งกับจระเข้เอาไหม” ผมแกล้งยั่ว ‘That’s in the sea. Try and see if you can swim faster than a croc,’ I said to provoke him.
เขายักไหล่ He shrugged his shoulders.
=
3 3
เรามาถึงตาขุนเมื่อเวลาค่ำ ฝนตกหนัก แม่น้ำพุมดวงขุ่นคลั่ก เราไม่มีทางเลือก นอกจากต้องนอนค้างที่วัด We reached Ta Khun* at nightfall. It was raining heavily. The Phum Duang river was very murky. We had no choice but to sleep the night at the temple. * Ban Ta Khun is a district in the west of Surat Thani Province of southern Thailand.
ผมโทรกลับไปที่บ้าน ที่นั่นกำลังจะกลายเป็นอดีต ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ผมกำลังถูกขอหย่า ภรรยาคงเบื่อที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวนานๆ ทั้งที่จริงเธออยู่กับลุกชายอีกคน แต่นั่นแหละ ความรู้สึกของการมีคนโอบกอดใกล้ๆคงหาอะไรแทนไม่ได้ นอกจากหาทางทำสิ่งนั้น I called back home. Over there it was becoming the past. For whatever reason, I was being sued for divorce. My wife must be fed up having to stay at home alone for long stretches of time. Actually our son was with her, but then, nothing can replace the feeling of having someone close to hug, except finding a way to do just that.
เธอมีชู้หรือ So she had a lover, did she?
นั่นเป็นแค่คำที่ชาวบ้านพูดกัน ผมไม่เชื่อ เธอไม่ใช่คนแบบนั้น เงียบๆ ไม่มีปากเสียง แต่นั่นแหละ ดูจากภายนอกหรือจะทะลุข้างใน That was only a rumour. I didn’t believe so. She wasn’t that sort of person, quiet, never quarrelling, but then if you look from the outside how can you see through? คำที่ชาวบ้านพูดกัน: literally, ‘what villagers were telling one another’.
ความจริงเป็นผมเอง ที่มีคนอื่น Actually it was I who had someone else.
ระหว่างเส้นทางที่เลื้อยผ่าน ระหว่างแม่น้ำที่ไหลสายผ่านโค้งคด ต้องมีสักที่ซึ่งผมเลี้ยวผิด อาจเป็นการแหกโค้ง จะเอาอะไรมาก เราไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ในทุกสถาณการณ์ Along the roads that wind past, along the bends of rivers, there must be some place where I went wrong. Maybe I overshot a curve. What was I to do? We are unable to control our mood in every situation. =

=

จะเอาอะไรมาก: alternative translation: ‘What more could anyone want?’

ข่าวลือของผมคงไปถึงหูของเธอ The rumour about me must have reached her ears.
เราเสมอกัน We were even.
เธอโทรมาขอหย่า ผมขอผลัดว่า รอวันที่ต้องผ่านทางนั้นก่อน ความจริงคือ ซื้อเวลา ไม่มีปัญหาเรื่องแยกทาง แน่นอนว่าชีวิตต้องเปลี่ยนแปลง ซึ่งคงไม่ต่างจากการเปลี่ยนเส้นทางวิ่งรถ หรือเปลี่ยนจากทะเลมาว่ายในแม่น้ำ เพียงแต่กังวลกับแม่น้ำสายใหม่อยู่บ้าง She had called to ask for a divorce. I asked her for a stay, to wait first for the day when I’d be coming by. The truth was I was buying time. Parting ways is no big deal. For sure there must be changes in life, which is no different from changing course when you drive or leaving the sea to swim in a river, only with some worry about the new river.
วันนี้โทรถามข่าวลูกชาย รู้สึกกังวล เมื่อรู้ว่าลูกชายวัย7ขวบกำลังเรียนว่ายน้ำ ที่กังวลเพราะว่าเขายังเด็กเกินไปสำหรับการเผชิญหน้ากับสายน้ำ อย่างที่สองคือเขาไปเรียน คนที่สอนเป็นครูแบบไหนกัน Today I called to ask for news of our son. I felt worried when I learned that our seven-year-old was learning how to swim. I worried because he’s still too young to face a watercourse and second, he goes and learns and what kind of person is his teacher?
โลกวันนี้ เราต้องเสียเงินไปเรียนว่ายน้ำ เราเรียนการทำอาหาร เราเสียเงินเพื่อเรียนขับรถ เราเข้าห้องเพื่อเรียนกระทั่งการพูด วิธียืนต่อหน้าคนหมู่มาก In today’s world, we must pay to learn how to swim, learn how to cook, we pay to learn how to drive, we enter a room to learn even how to speak, the way to stand in front of a multitude.
ผมนึกไปถึงวิธีที่พ่อสอนให้ว่ายน้ำสมัยเป็นเด็ก I recall the way dad taught me how to swim when I was a child.
แค่ปล่อยให้เราลงเล่นน้ำ จากนั้นนั่งดู Just letting us go and play in the wa- ter and after that he sat and watched.
=
เราจอดรถที่โค้งถนน แล้วเดินลัดลงไปหาแม่น้ำ สายน้ำช่วงที่เป็นวังพ่อตาขุนอยู่ตรงช่วงที่เป็นโค้ง น้ำขุ่นข้น และไหลเชี่ยว น้ำกัดเซาะตลิ่งช่วงที่เป็นโค้งลึกเข้าไปใต้ร่มไม้นานาพรรณ ฝั่งโน้นคือป่า มองจากฝั่งนี้เห็นคุ้งน้ำเป็นวังลึก ซึ่งน่าเชื่อว่าเป็นที่สถิตย์ของพ่อตาขุน We stopped the car at the bend of the road and then walked down to the river. The watercourse, in the section of the Phor Ta Khun basin, stretches over the bend. The water is turbid and flows furiously. The water bites deep into the bank at the bend in the shade of a variety of trees. Jungle covers the other side. Seen from here, the water bend is a deep pool, a credible abode for Phor Ta Khun.
จระเข้ขนาดมหึมา The giant crocodile.
สายน้ำมีตำนานเสมอ พ่อตาขุนหรือไอ้ขุน หนุ่มแห่งลุ่มน้ำพุมดวงกับรักที่ถูกหักหลัง ชายหนุ่มออกหาปลาแล้วกลับมาพบว่าเมียตัวเองคบชู้ การต่อสู้แย่งชิงคนรักเป็นได้แค่การตะเกียกตะกายหนีการรุมซ้อม นำมาซึ่งความแค้นใหญ่หลวง การรอคอยคนรักให้กลับมาหาไม่เกิดประโยชน์ การล้างแค้นใช้เวลาคอยเนิ่นนาน ที่คุ้งน้ำ นับปีนับเดือน กระทั่งผิวหนังไอ้ขุนเริ่มมีปุ่มปม แข็งกระด้าง กลายร่างเป็นจระเข้ใหญ่ยักษ์ อาศัยคุ้งน้ำหลังวัด รอคอยคนรัก นัยหนึ่ง รอการแก้แค้น Flowing water always has legends. Phor Ta Khun or Ai Khun: a young man of the basin of the Phum Duang river and a love that was betrayed. The young man went out fishing and then came back to find his wife with her lover. Fighting out over the one you love is just a scramble to flee from being beaten up which fosters tremen- dous resentment. Waiting for the loved one to return is useless. Taking re- venge takes time: a wait at the bend of the river for months and years, until Ai Khun’s skin began to burst into knobs that turned hard and the body became a giant crocodile dwelling at the bend of the river behind the temple, waiting for his lover, waiting for revenge. Phor (father) is a friendly way of calling a young man; ai has the same function but can be derogatory.
ตำนานไม่มีสิ่งใดยืนยัน อาจเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันของนักเล่านิทานขู่เด็ก Legends have nothing to vouch for them. They may be only fancies of storytellers eager to spook children. ขู่: intimidate, scare, threaten, terrorise.
เนิ่นนานหลายปี มีคนเซ่นชีวิตที่โค้งน้ำปีละราย For many years every year someone offers his life at the bend in the river.
“จะมีอะไรน่ากลัวกว่าทะเล” ชายผมสีสนิมยังยืนยันเช่นเดิม ‘There’s nothing as scaring as the sea,’ the man with hair the colour of rust boasted as usual.
=
วัดตาขุนกำลังมีงาน ฝนที่ตกหนักทำให้ร้านค้าต้องปิดเร็ว ชิงช้าม้าหมุนหยุดนิ่ง รถไฟถูกผ้าเต็นท์คลุม ปาเป้าลูกโป่ง และโชว์สิ่งมหัศจรรย์ปิดประตูเงียบ There was a fair at the Ta Khun temple. The pelting rain had the shops close fast. The swing and the merry-go-round had come to a standstill. The chew-chew train was covered with tarp- aulin. Dartboards, balloons and magic shows had quietly closed their doors.
โดยปกติเราจะต้องเก็บป้ายไม้กระดาน เพื่อที่จะขนไปใช้ในงานต่อไป แต่คราวนี้ ป้ายของเรา มีป้ายไวนิลแผ่นอื่นคลุมอยู่ ป้ายแผ่นใหม่เป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งยกมือไหว้ และมีข้อความ”ขอบคุณทุกคะแนนเสียง” เราเข้าใจได้ทันทีว่า มีกลุ่มคนบางกลุ่มได้ยืมไม้ของเราเป็นที่ปิดป้าย เป็นวิธีที่ง่ายซึ่งเราเจอบ่อย ไม้มีอยู่แล้ว ตีโครงแน่นหนา ความยาวของป้าย 12เมตรใหญ่พอดีสำหรับป้ายหาเสียง Usually we have to collect the boards to use them in the next fair, but this time our signboard was covered with another vinyl panel. The new ad bore the picture of a man bowing, joined hands to his chin, with the words ‘Thank you for all your votes’. We understood at once that some people had borrowed our wooden boards to stick their ad, an easy method we often come across: there was already the wood to make a thick frame. The signboard was twelve metres long, big enough for an electioneering display.
แต่นี่เป็นไม้กระดานของเรา But these were our boards.
ผมยืนงง อันที่จริงเป็นสิทธิ์ของเราที่จะรื้อได้ทันที แต่ดูป้ายแล้ว เข้าใจว่าเป็นของคนใหญ่คนโตในพื้นที่ ซึ่งหากทำอะไรตามที่เราควรจะทำ มันจะกลายเป็นไม่สมควรทันทีในถิ่นและกติกาของเขา ผมรีรอ ก่อนตัดสินใจโทรหานายหัว บอกเล่าเรื่องราว I stood puzzled. Actually we had the right to tear it off at once but looking at the ad, we understood it belonged to some local big gun, which, if we did what we should do, would turn into something inappropriate for him and his territory. I hesitated before deciding to call our boss and inform him.
นายหัวบอกคำเดียว ว่ารื้อแล้วรีบออกมา The boss merely said to pull it down and get out fast. Alt. translation: ‘get the hell out’.
เราทำตาม ซึ่งคงไม่มีปัญหา หากเราทำตามทุกอย่าง โดยเฉพาะคำที่บอกว่า รีบออกมา This we did, which was no problem if we did it all, especially the part about getting out fast.
มันเริ่มจากการพูดที่ไม่ตั้งใจดูหมิ่นดูแคลนอะไร แต่ชายผมสีสนิมคงฟังเป็นเรื่องที่ไม่ควรยอมกัน ก็แค่เรื่องกลัว ไม่กลัว แน่อยู่แล้ว ไม่มีใครกลัวใคร แม้แต่ผู้มีอิทธิพล หรือกระทั่งจระเข้ยักษ์ It all began with words that didn’t mean to be demeaning in any way, but which the man with hair the colour of rust thought we shouldn’t let go unchallenged. If it was just a matter of fear or not, of course no one was afraid of anyone, not even of the influential man or the giant crocodile.
เราจะรื้อป้ายให้เสร็จ แล้วจะไม่ไปไหน ตามคำท้า ชายผู้มาจากทะเลเคยต่อสู้กับฉลาม เคยผ่านมาหลายสมรภูมิ จะกลัวอะไร We’d take down the signboard and then wouldn’t go anywhere else as per that challenge. The man who came from the sea had fought a shark, had gone through many battlefields, why should he be afraid?
ดูเหมือนแค่นั้นยังไม่สะใจ เขายังบอกว่าจะไปว่ายน้ำที่วังตาขุน It seemed just that wasn’t enough for him. He even said he was going to swim at the Ta Khun basin.
ทั้งที่มืดค่ำ และฝนตกหนัก Even though it was dark already and the rain was pelting.
ผมตกใจ แต่เกมเริ่มแล้ว ยากจะหยุด I was shocked but when a game is started it’s hard to have it stop.
=
คำท้าทายเรามีไม่มาก อย่าให้ถึงกับต้องว่ายน้ำข้ามคุ้งไปหักกิ่งไผ่ฝั่งโน้นเลย แค่ลงไปว่ายน้ำเล่น ก็ถือว่าเก่ง We don’t have many words of chal- lenge. Let’s not talk about having to swim across the bend to cut bamboo stems on the other bank: just getting into the water for fun is quite some- thing.
เราสองคนยืนมองสายน้ำ ฝั่งทรายไม่อนุญาตใครเดินเล่นกลางคืน แต่เราฝ่าฝืน The two of us stood looking at the water flow. The sandy side didn’t allow for anyone to stroll at night. But we paid no heed.
ฝนยังไม่หยุด และมีทีท่าว่าจะหนักขึ้น ผมมองสายน้ำที่ไหลคลั่กแล้วอยากออกปากให้ยกเลิก The rain still hadn’t stopped and looked about to pour down harder. I looked at the fast-flowing watercourse and wanted to say let’s give up.
เขาเดินลงไปในสายน้ำ He walked into the water.
เกมเริ่ม The game had begun.
=
4 4
ตอนเป็นเด็ก ผมกับพี่ชายเคยว่ายน้ำแข่ง แค่ครั้งเดียว When I was a child, I swam in com- petition with my big brother, just once.
บ้านของเราติดลำคลองสายเล็กที่น้ำขาดในหน้าแล้ง แต่หน้าน้ำหลากแล้วไหลท่วมท้น พวกเราทั้งหมด ซึ่งหมายถึงผม พี่ชาย และลูกพี่ลูกน้องคนอื่นๆ ชอบใจนักกับช่วงเวลานี้ เพราะนอกจากการว่ายน้ำเล่นแล้ว ก็ยังมีการทำแพล่องข้ามไปมา ซึ่งกิจกรรมนี้ ไม่เป็นที่โปรดของผู้ปกครอง Our house was by a small canal that had no water in the dry season but flowed in abundance during the rainy season. The lot of us, which meant me, my brother and our cousins liked that time of year very much because besides having fun swimming we made rafts to float back and forth, an activity our parents didn’t look kindly on.
พ่อของผมไม่เคยดุด่าเราเรื่องนี้ แต่ท่านบอกให้ผมกับพี่ชายว่ายข้ามลำน้ำแข่งกัน My father never shouted at us over this but he told my brother and me to race swimming across the flow.
ผมกับพี่ชายพยายามว่ายนำตั้งแต่ช่วงแรก เราสูสีกันในช่วงอยู่กลางลำคลอง แต่เมื่อขากลับ พี่ชายนำผมห่างออกไปทุกที My brother and I tried to swim right away. We were even in the middle of the canal but on the return leg my brother was much ahead of me.
ผมเห็นพ่อยืนมองที่ริมฝั่ง ขณะที่ผมค่อยๆจมลง I saw my father standing on the bank while I slowly drowned.
=
คนที่ดึงผมขึ้นมาเป็นพี่ชาย ซึ่งเขาถูกพ่อตีสามครั้ง The one who pulled me back up was my brother, whom father thrashed three times.
“แกจะอยู่ช่วยน้องตลอดเวลาหรือเปล่า” พ่อพูด ก่อนลงไม้เรียว ‘Will you help your little brother all the time or not?’ father said before applying the rod.
เราไม่เคยว่ายน้ำแข่งกันอีกเลย ทั้งรู้แล้ว แม่น้ำทุกสายล้วนอันตราย We never swam in competition again, as we knew that all rivers are dangerous.
=
แม่น้ำทุกสายล้วนอันตราย แม้คนที่เคยผ่านทะเลมาแล้วอย่างโชกโชน ก็ไม่พ้น All rivers are dangerous. Even for someone who survived the sea skilfully.
แต่เรายังไม่ได้ลงไป แสงไฟก็สาดจับที่เรา เราทั้งสองหยุดยืนมองรถที่กำลังแล่นตรงมาที่หาดทราย But we didn’t go down yet. Head- lights caught us. The two of us stopped and stood looking at the car heading for the sand bank.
ชายสี่ห้าคนลงมาจากรถ Four or five men came out of the car.
“ใครรื้อป้าย” ใครคนหนึ่งถาม ‘Who took down the board,’ one of them asked.
ซึ่งเรารู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม้เราจะอธิบายอย่างไรพวกเขาก็ไม่ฟัง ป้ายนั่นเราต้องใช้ ถ้าเราไม่เอาไป งานเราก็เสียหาย แต่นั่นคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต เท่ากับที่เรารื้อป้ายแผ่นนั้นลงมา แล้วม้วนกองไว้แถวนั้น ทำเหมือนมันเป็นขยะชิ้นหนึ่ง We knew at once what would happen. No matter how we explained, they wouldn’t listen. That signboard we had to retrieve. If we didn’t take it with us, our work would suffer. But that wasn’t a big problem compared to our tearing off the poster down and then rolling it up and leaving it there as if it were a piece of refuse.
คนที่ถามครั้งแรก ยกโทรศัพท์ พูดคุยกับปลายสาย จับใจความว่าเจอพวกเราแล้ว The man who had asked raised his phone, talked with the other end, say- ing in substance that they’d found us.
ผมมองไปที่เขา ชายผู้มาจากทะเล ดูเหมือนเขาจะรู้ ว่าเราเจอสถาณการณ์แบบไหน ถ้าจะสู้กัน แน่นอนว่าเราไม่รอด ทางรอดคงมีแค่ทางเดียว I looked at him, the man who came from the sea. It seemed that he knew what we were in for. If we fought, of course we wouldn’t be safe. There was only one safe way.
ขอความช่วยเหลือจากจระเข้ Ask for the crocodile’s help.
เป็นความคิดที่บ้า แต่เราต้องทำ It was a crazy thought, but we had to do it.
ชายผู้มาจากทะเล ฉุดมือผมแล้วกระชาก เขาลากผมวิ่งไปที่คุ้งน้ำ กระโจนลงไปหาสายน้ำเชี่ยว ผมขืนตัวไว้ ตะโกนห้าม มองเห็นเพียงเงาตะคุ่ม แต่ก็ต้องรีบกระโจนตามไป The man who came from the sea caught my hand and pulled it. He drag- ged me running to the bend in the river and jumped into the strong current. I stiffened, shouted at him to stop, saw only a blurred shadow but I had to jump right after him.
สายน้ำเย็นเฉียบ ซ้ำยังไหลแรง ผมพยายามตะเกียกตะกายให้จมูกพ้นน้ำ ขณะที่ตัวถูกพลังมหาศาลกระชากลงไป พยายามเพ่งมอง เผื่อเจอพ่อยืนอยู่ที่ฝั่ง The water was icy cold and flew fast. I tried my best to keep my nose above water as a gigantic force flung me forth. I tried to peer to see my father standing on the bank.
แต่ที่เห็นเป็นเพียงชายกลุ่มนั้น ซึ่งชะงักอยู่ที่ริมตลิ่ง But what I saw was only those men, who had stopped short at the water’s edge.
=
มือป่ายเปะปะ เหมือนจะสัมผัสโดนปุ่มปมแข็งๆ ของอะไรบางอย่างใต้น้ำ My hands shot up disorderly, as if in contact with the hard knobs of some- thing underwater.
มือใครบางคนดึงผมขึ้นไป Someone’s hands pulled me up.
=
5 5
ผมกลับมาบ้านโดยไม่บอกใคร แอบไปดูลูกชายที่สระน้ำ เขากำลังรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ สวมหมวกสีเหลือง และแว่นสำหรับว่ายน้ำ ขณะที่จ้องมอง ผมเห็นว่าลูกชายวัยเจ็ดขวบมีผิวคล้ำลง แต่มีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น ช่วงไหล่ผายออก ดูคล้ายๆผู้ใหญ่ย่อส่วน I went back home without telling any- one and went to steal a look at my son in the swimming pool. He was with a group of friends and wore a yellow cap and goggles. As I watched him, I could see that my seven-year-old son’s complexion had paled but his muscles had grown, his chest had expanded, making him look like a model grownup.
เขายังว่ายน้ำไม่แข็ง ยังต้องอาศัยโฟมช่วยพยุง He still couldn’t swim well. He had to use a slab of Styrofoam to keep afloat.
บางขณะ นึกเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะจมน้ำ ถึงกับเตรียมตัวกระโจนข้ามแนวกั้น เพื่อวิ่งไปช่วย แต่ความห่วงใยกลับถูกรั้งด้วยสำนึกอดีต At times I worried, afraid he’d sink, so I got ready to jump over the partition to rush to his help, but that worry was dismissed when I thought of the past.
ทำไมพ่อไม่ลงไปช่วย จะนิ่งเฉยรอให้ผมจมน้ำหรือไร คำถามนี้วนเวียนในหัวตลอดหลายปีที่ผ่าน Why didn’t father come down and help, waiting quietly for me to drown? That question had been revolving in my head for years.
=
ในโลกนี้มีแม่น้ำอีกกี่สาย คงหลายสายนัก เราอาจกระโจนลงแม่น้ำสายใดสายหนึ่ง อาจโดยลำพัง อาจจะมีเพื่อน แต่แน่นอนว่าทุกสาย ไม่ได้มีพ่อยืนมองเราที่ริมฝั่ง In this world, how many other rivers are there? A great many, no doubt. We jump into one river, all alone or perhaps with friends, but for sure none of the rivers have father standing looking at us from the bank.
พรุ่งนี้มะรืนนี้ หลังหย่ากับภรรยา ผมต้องออกว่ายในสายน้ำของผม ลูกชายกำลังเติบโต สระแห่งนี้เป็นเพียงแม่น้ำสายหนึ่ง ซึ่งวันหน้า เขาย่อมต้องเผชิญสายน้ำอื่นอีก และแน่นอนว่า ผมไม่สามารถอยู่ดูเขาว่ายในแม่น้ำทุกสาย Tomorrow or the day after, after I’ve divorced, I must go out and swim into my own stream. My son is growing up. This swimming pool is just one river of sorts and one day he’ll have to face other watercourses and of course I won’t be around to look at him swimming in all those rivers.
สิ่งซึ่งเขาควรเรียนรู้คืออันตราย กับการเอาตัวรอด What he should learn is danger and how to be safe.
=
6 6
คนที่ฉุดผมขึ้นจากกระแสน้ำคือเขา หนุ่มผมสีสนิมผู้มาจากทะเล The one who pulled me up from the flow was him, the man from the sea with hair the colour of rust.
สายน้ำพัดเราไปไกล เราขึ้นฝั่งที่ซึ่งมีป่ารก เดินล่องลำน้ำจนเจอลำน้ำส่วนที่แคบ ว่ายตัดกลับ แล้วเดินย้อนขึ้นไป The current had dragged us far out. We climbed an overgrown bank, walk- ed downstream until we came to a narrow canal, swam across it and then walked back up.
เราต้องไปขอความช่วยเหลือกับตำรวจ ให้ช่วยพาไปเอารถซึ่งเราจอดทิ้งไว้ที่โค้งถนน ก่อนถึงทางลงแม่น้ำ ซึ่งเป็นไปตามคาดว่า พวกนั้นดักรอเราอยู่ We had to go and ask the police to take us back to our car which we’d left at the bend of the road before reach- ing the path down to the river and it was as we expected: they were waiting for us there.
ตำรวจนำทางไปส่งพวกเราจนถึงจุดที่คาดว่าจะพ้นอันตราย จากนั้นผมก็เหยียบคันเร่งจนหมดอัตราเร่ง ถึงอย่างนั้นยังรู้สึกว่ามันช้า The police took us to a point hope- fully past danger. After that I stepped on the accelerator as far as it would go and yet still felt it wasn’t fast enough.
ชายผมสีสนิมขอลงที่ทางแยกเข้าบ้าน ผมจอดรถและชวนเขาเดินเข้าร้านกาแฟ The man with the hair the colour of rust asked to be dropped at the junc- tion leading to his house. I stopped the car and walked with him to the coffee- shop.
กาแฟเช้านี้หวานชุ่มคอ ดวงตะวันกล้าแรง แสงอบอุ่นบอกให้รู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่ต่ออีกเช้า ซึ่งวันนี้เรายังต้องว่ายในแม่น้ำอีกสาย Coffee this morning was a real treat. The sun was blazing. The warm sunrays told us we were still alive for another morning and today we still had to swim in another river.
เราจับมือและร่ำลากันตรงนั้น We shook hands and said goodbye to each other right there.
“สิ่งที่น่ากลัวกว่าทะเล ก็คือทะเลซึ่งเราไม่รู้จัก” เขาพูดยิ้มๆ แน่นอนว่าผมแทนคำว่าแม่น้ำลงไปในประโยคนั้น แม้ผมจะว่ายอยู่บนถนน ‘What’s more scaring than the sea is the sea we don’t know,’ he said, smiling. Of course, I put the word ‘river’ into that statement instead, even though I was swimming on a road.
ชายผมสีสนิมจากไป พร้อมเพิ่มเรื่องเล่าให้กับตัวเองอีกเรื่อง The man with the hair the colour of rust left, taking along yet another story of his,
ซึ่งหากใครได้ฟังเขาเล่าว่าเขาเคยว่ายน้ำแข่งกับจระเข้ which anyone who hears him tell how he once outswam a crocodile
ควรจะเชื่อ… should believe.

เขียน เมษา 2555 ริมทางหลวงระหว่างทับปุด-ตาขุน พิมพ์ครั้งแรก เนชั่นสุดสัปดาห์ 13 กรกฏาคม 2555

First printed in Nechan Sutsapda (Weekend Nation), 13 July 2012

=

Jadet Kamjorndet, born in 1975 in Surat Thani, is an artist and a song writer as well as a writer. His first collection of short stories, It is too hot this morning to sit sipping coffee in the sun, won him the SEA Write Award in 2011 (see ‘This morning the sun is out’ previously posted here).

=jadet

This morning the sun is out – Jadet Kamjorndet

ooo
These ‘Writer’s notes’ introducing this year’s SEA Write Award winning collection of Thai short stories are the most unusual preface of sorts I’ve ever read – and a complete work of fiction in themselves. Unusual indeed is the concatenation of disparate elements and the subliminal echoes they raise – thwarted love, transmutation, selfishness, insecurity, internecine warfare… No plot to speak of, but jottings of potential ones as a foretaste of the wonders to come? MB

TRANSLATOR’S KITCHEN

เช้าวันนี้มีแดด
(บันทึกนักเขียน)

This morning
the sun is out
(Writer’s notes)

จเด็จ กำจรเดช

Jadet Kamjorndet

=
บางวันฝนตก บางวันแดดร้อน Some days it rains. Some days the sun is hot.
ในบางเช้าที่มีแสงแดดอ่อนๆ กาแฟคล้ายจะออกรสเป็นพิเศษ แดดเช้า กาแฟร้อนๆ สายลมอ่อนๆที่มาพร้อมห้วงคำนึงถึงใครบางคน และใครอีกหลายต่อหลายคนกับอีกหลายเรื่องราว On some mornings when there is soft sunshine, coffee tastes especially good. Morning sun, hot coffee, light breeze coming along with memories of some people and a great many other people and many stories…
ผีเสื้อบินว่อนหลากหลายพันธุ์ ทั้งสีสันก็หลายหลาก นึกอัศจรรย์ใจ เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกมันยังเป็นตัวหนอนน่าขยะแขยงจำนวนหนึ่ง Butterflies of many species are swarming, and their colours too are many. How amazing to think that, only days ago, they were disgusting worms! Worms: actually, the proper term is ‘caterpillars’, to be used henceforth.
x x
พ่อค้าขายนาฬิกาละเมิดลิขสิทธิ์ พูดภาษาอังกฤษตะกุกตะกัก The trader of fake watches speaks English haltingly.
นั่นเป็นส่วนหนึ่งในงานของเขา หลังพ่ายในเกมต่อรอง เขาหลบไปหลังแผงขายของ มุดเข้าทางรอยแยกของกำแพง แผงของเขากว้างหนึ่งเมตรครึ่ง ลึกสองเมตร ด้านหน้าติดถนนย่านท่องเที่ยว ด้านหลังติดกำแพงซึ่งกั้นพื้นที่รกร้างเอาไว้ ที่กำแพงมีช่องแตกที่พอลอดตัวได้ เขาค้นพบมันเนื่องจากการดิ้นรนหาที่ถ่ายเบา That’s part of his work. After losing the bargaining game, he absconds behind his stall, squeezes into a crack in the wall. His stall is one and a half metres wide and two metres deep. It faces a street of this tourist district and its back leans against a wall built around an overgrown vacant space. The wall has a crevice big enough to duck into. He discovered it as he was striving to find a place where to relieve himself. x

x

The symmetry of ด้านหน้าติด and ด้านหลังติด is lost due to language constraints.

x
The use of เนื่องจาก (due to, owing to, because, as a result of) is weird in this context.

ที่รกร้างประกอบด้วยต้นมะขามหนึ่งต้น กับวัชพืชและไม้เลื้อย กลายเป็นภาพแทนของป่าดิบที่ระนองบ้านเกิด เขาตะลึงกับป่าที่ถูกขังอยู่ในกำแพง ท่ามกลางอ้อมกอดของเมือง ความสงบชั่วขณะที่หลุดพ้นจากความเร่งร้อนของการต่อรองราคา และความเอื่อยช้าในจังหวะการก้าวย่างของนักท่องเที่ยว พาเขาเข้าสู่ภวังค์ สูดกลิ่นป่าดิบร้อนที่แน่นขนัดด้วยไม้สูง ขณะที่กลิ่นดอกกาแฟอบอวล ซึ่งหมายถึงผลผลิตกำลังรอการเก็บเกี่ยว ลูกและเมียเฝ้ารอคอยปุ๋ยและยาเพื่อเร่งดอกผล มีเขาอาสาเป็นนักรบออกล่าค่าใช้จ่ายส่วนนั้นในสมรภูมิริมหาดเฉวง The overgrown patch consists of a tamarind tree, weeds and creepers. It’s a substitute picture to the evergreen forest in Ranong, his birthplace. He’s astonished by the wall-contained forest in the embrace of the town. The momentary quiet that follows the rush of bargaining and the languid pace of tourists shuffling about takes him into a reverie, inhaling the smell of a hot evergreen forest thick with tall trees, while the fragrance of coffee flowers means that the crop awaits harvesting. Wife and child are waiting for fertiliser and chemicals to speed up the flowering, and he’s a volunteer warrior out to seek that part of the expenses involved in the battlefield by Chaweng Beach*. ..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.
* A beach on Samui Island.

ด้วยเข้าใจว่าเป็นที่ไร้เจ้าของ พ่อค้าหนุ่มยึดร่มเงาแห่งนี้เป็นที่พักผ่อนยามเมื่อยล้า ต้มน้ำด้วยเตาแก๊สปิกนิก ชงกาแฟซองสำเร็จรูป และเอนหลังบนเตียงผ้าใบ บ่อยครั้ง ที่มวนยาเส้นของเขามีส่วนผสมของกัญชา และพรรคพวกรู้ใจสองสามคนเป็นผู้ร่วมวง และบ่อยครั้งเช่นกันที่เขามึนเมาเดียวดาย หลับฝันถึงอ้อมกอดคุ้นเคยแห่งพงไพร ฝันถึงผึ้งหลวงรังใหญ่ที่ชะง่อนผา รอยเท้าหมูป่าริมธาร และพญากระรอกที่มีหางพวงใหญ่ As he understands that there’s no owner, the young trader has taken over this shady spot to rest when he’s tired, boil water over a Picnic gas cylinder, make instant coffee and recline on a camp bed. Often his handmade cigarette is mixed with hashish and a few likeminded friends join in, and often it is also that he’s drunk alone, dreaming of the familiar embrace of the jungle, dreaming of large nests of giant bees on an overhanging cliff, footprints of wild boars by a brook and giant squirrels with big bushy tails.
ที่ซึ่งแดดเริงแสง เผาไหม้แม้อากาศหายใจ A place where the fierce sun sears even the air you breathe.
ในห้องคนไข้ เด็กหนุ่มผละจากร่างคนป่วย หลบออกไปยืนริมหน้าต่าง ดึงโทรศัพท์ออกมาคุยพลางชำเลืองมองร่างบนเตียง เขาชี้โทรศัพท์เป็นการขออนุญาต ก่อนผลักประตูออกไปสู่ข้างนอก In the patient’s room, the young man pulls away from the patient’s body to go and stand by the window, takes out his phone to talk while looking sideways at the body on the bed. He points to the phone as if asking for permission before pushing the door open and stepping out.
สงกรานต์ปีนี้ได้ไหม ‘How about Songkhran** this year?’ ** The Thai New Year
เสียงพูดของชายหนุ่มกลืนหายลงคอ ขณะฟังคำตอบจากปลายสาย เขาหลับตา ความผิดหวังฉายวาบในสีหน้า ความเจ็บปวดเต็มอก แต่ไม่เพียงพอให้หลั่งน้ำตา The young man’s voice dies in his throat as he listens to the voice at the other end. He closes his eyes. Disappointment flashes across his face; pain fills his chest but not enough to trigger tears.
นอกหน้าต่างมีลมกระโชกแรง ลมหนาวไร้ที่มา พัดวนรอบตัว หอบลมหายใจของชายหนุ่มลอยขึ้นฟ้า ฟ้าเชื่อมต่อเป็นผืนเดียวกัน อากาศเชื่อมต่อกัน Outside the window there are strong gusts of wind. A nasty cold wind from nowhere blows around him. The young man’s panting breath floats up to the sky. The sky stretches out in one single expanse, as does the air.
ดังนั้น ลมหายใจของชายหนุ่มก็ล่องลอยไปยังอีกทวีป ที่อพาร์ทเมนท์ริมถนนเฮย์ ออสเตรเลีย หญิงสาวกำลังกรอกเสียงลงโทรศัพท์ แววตาหม่นเศร้า So the young man’s breath floats down to another continent, to a flat on Hay Street*** in Australia. A young woman is talking on the phone, sadness in her eyes. .

*** Main road in Perth, Western Australia

สงกรานต์ปีนี้ยังไม่ได้ รอก่อนนะ ไม่นาน ‘I can’t make it for Songkhran this year. You must wait. It won’t be long.’
ผีเสื้อตัวหนึ่งบินมาเกาะที่กระจกหน้าต่าง การขยับปีกของผีเสื้อตัวนี้อาจทำให้เกิดพายุพัดถล่มในที่ไหนสักแห่ง เป็นความจริงหรือเปล่าหล่อนไม่แน่ใจ แต่ภาพผีเสื้อ ทำให้หล่อนคิดถึงเมืองไทยจับใจ A butterfly lands on the windowpane. The flapping of its wings might trigger a devastating storm somewhere. Whether this is true or not, she isn’t sure, but the sight of the butterfly makes her suddenly pine for Thailand. บินมาเกาะที่: literally, ‘flies and comes and clings to’.
x x
รู้ใช่ไหม ผีเสื้อต้องเป็นหนอนก่อน ‘You know, don’t you, that a butterfly must be a caterpillar first?’
หลังเก็บโทรศัพท์ ชายหนุ่มสูดลมหายใจสองสามครั้ง ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องคนไข้ เขานั่งข้างเตียงและถามคำถามกับคนไข้ After putting away his phone the young man takes a few deep breaths before returning to the patient’s room. He sits down by the bed and asks the patient.
คนไข้เป็นเด็กหนุ่ม ถูกผ้าพันแผลพันไว้ทั่วตัวคล้ายมัมมี่ ใบหน้าของเขาก็มีผ้าพัน เขาไม่ได้ตอบคำถาม คล้ายจะสงวนความสามารถของปากเพื่อคำตอบที่สำคัญ The patient is a boy. He’s covered with dressing all over like a mummy. There is dressing on his face as well. He doesn’t answer the question, as if reserving the strength of his mouth for important answers.
ถ้าตอนนี้เธอเป็นดักแด้ ไม่กี่วันก็จะกลายเป็นผีเสื้อ แต่เธอต้องรับรู้ความจริงว่า การศัลยกรรมทั้งตัวแบบนี้ อาจสุ่มเสี่ยงต่อชีวิต ‘If you were a pupa now, in a few days you’d be a butterfly, but you must realise that surgery all over like this can be life threatening.’
หนอนอาจไม่รู้ว่าต่อไปตัวเองต้องมีปีก ไม่ก็อาจรู้ตัวในเช้าใดเช้าหนึ่ง จากนั้นมันจึงห้อยตัวกับกิ่งไม้ เพื่อทำตัวให้เป็นดักแด้ เราอาจมีเวลาไม่มากพอจะเฝ้าดูพวกมัน แต่เราสามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของมันโดยหยาบๆ ได้ โดยเริ่มจากตามดูตัวหนอนที่ไต่กิ่งไม้แล้วห้อยหัวทำตัวคู้ ส่วนหางผูกติดกับกิ่งไม้ ถ้าเราสังเกตดีๆ จะเห็นว่าสีของมันค่อยๆเปลี่ยนไป ผิวหนังนุ่มหยุ่นค่อยๆ แข็งตัว กระบวนการนี้กินเวลาสองสามวัน A caterpillar may not know that it will later have wings, or may be aware of it some morning or other. After that it will cling to a tree branch to become a pupa. We may not have much time to watch it but we can see its transformation more or less, starting with watching it climb the branch and then hang upside down to fold its body, its tail stuck to the branch. If we look carefully, we’ll see its colour gradually change, its soft pliant skin gradually hardening. This process takes a few days. .
เราอาจเผลอสายตาไปสักชั่วโมง เพื่อจะกลับมาเห็นมันอยู่ในลักษณะเดิม จากนั้นเราอาจเผลอสายตาไปอีกสักชั่วโมง แล้วกลับมาพบว่ามันกลายเป็นดักแด้เสียแล้ว เราไม่อาจรู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ผิวหนังแข็งๆ ไม่ได้ถูกสร้างใหม่ หากเปลี่ยนสภาพจากผิวเดิมที่อ่อนกลายเป็นแข็ง แต่ไม่ว่าเราจะพลาดสายตาไปนานแค่ไหน เราต้องทันช่วงก่อนที่ผิวหนังแข็งหมดทั้งตัว We might look away for an hour or so and return to see it in its previous state. After that we might ignore it for another hour or so and return to find it’s already a pupa. We may not know how it happened. The hard skin is not newly created but has changed from soft to hard. Yet no matter how long we fail to observe, we must watch again before the skin is hard all over. =
ก่อนถึงการเปลี่ยนแปลงที่สมบูรณ์ หนอนน่าจะยังมีความรู้สึก มันจึงบิดตัวส่ายไปมา  เราได้แต่สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น Before the change is complete, the caterpillar must still be sentient, so it wriggles back and forth. We merely wonder what happened.
ก่อนจะรู้คำตอบ เราอาจมีคำถามใหม่ตามมาว่า เมื่อมันกลายเป็นผีเสื้อแล้ว มันจะยังมีความทรงจำช่วงตอนเป็นหนอนหรือเปล่า Before knowing the answer, we may have a follow-up question: when it’s already a butterfly, does it still remember being a caterpillar or not?
คนไข้หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง เขา (ซึ่งต่อไปในวันหน้าเราจะเรียกว่าหล่อน) มองผ่านกระจกไปบนท้องฟ้า ไม่นานค่ำคืนจะมาถึง แต่บนฟ้าปรากฏดาวดวงหนึ่ง The patient turns his face to the window. He (whom at some future date we shall call ‘she’) looks through the pane to the sky. Before long the night will come, but in the sky one star appears.
เรามาจากดาวดวงนั้น ‘We come from that star.’
คำพูดที่เคยบอกก่อนหน้านี้ เขาเป็นมนุษย์ต่างดาว อาศัยอยู่ในร่างมนุษย์เพื่อพรางตัวเอง มนุษย์ต่างดาวไม่มีสิทธิ์เสียงอะไร นอกจากไม่เปิดเผยตัว ยังต้องปิดบังความรู้สึก – ความรักที่มีต่อมนุษย์ต่างเผ่าพันธุ์ แต่เมื่อไม่อาจปิดบัง จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นพวกเดียวกันโดยสมบูรณ์ From the words said so far, they are extraterrestrials who take human form to disguise themselves. Extraterrestrials have no rights. Besides not revealing themselves they must hide their feelings – the love they have for beings of a different lineage –, but when they can’t they must transform themselves to be exactly like them.
สงกรานต์กำลังจะมาถึง Songkhran is coming.
เด็กหนุ่มขอให้ชายผู้เฝ้าไข้รอคอย เพื่อจะเห็นเขากลายเป็นผีเสื้อ และสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกัน พันธะที่แลกกับการมีแกลอรี่ หรือการแสดงงานเดี่ยวในต่างประเทศ The boy asks the man who nurses him to wait so that he’ll see him turn into a butterfly, and to promise to stay with him as a bond in exchange for opening a gallery or holding an exhibition abroad.
ความเจ็บปวด  ชายหนุ่มเฉลย ‘Pain,’ the boy answers.
หนอนดิ้นเพราะความเจ็บปวด ก่อนจะได้กลายเป็นผีเสื้อ หนอนจะกลายเป็นดักแด้  เปลือกแข็งอยู่หลายวัน นอนนิ่งๆ ก่อนจะถึงวันอันสดใส ซึ่งเป็นเช้าที่มันจะโบยบินได้อย่างอิสระ The caterpillar wriggles because of pain. Before turning into a butterfly the caterpillar will turn into a pupa, its shell harden for many days, lying motionless until the day of brightness comes, which is the morning it will fly freely.
ก่อนเป็นผีเสื้อต้องผ่านความเจ็บปวด Before being a butterfly one must go through pain.
บางครั้ง ดักแด้ก็ตายก่อนจะได้เป็นผีเสื้อ Sometimes the pupa dies before being a butterfly.
x x
พ่อค้านาฬิกาเพิ่งมีชัยในธุรกิจ เขาไม่รู้เลยว่านาฬิกาที่เขาขายจะถูกนำไปเป็นส่วนหนึ่งของระเบิด เขาไม่ได้สนใจว่ามันจะใช้การได้ดีหรือไม่ด้วยซ้ำ แต่เช้าวันนั้นเขาแทบร้องไห้ เมื่อรู้ข่าวว่าพื้นที่รกร้างซึ่งเขายึดครองกำลังถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นตึกแถวเพื่อการพาณิชย์ The clock trader has just achieved victory in business. He has no idea that the clock he sold will be made into a component of a bomb. He doesn’t care whether it’ll be used in a good way or not, actually. But that morning he almost cried when he learned that the over- grown space he occupies was to be turned into shop houses for commercial purposes.
คงเป็นวันนั้นที่เขารู้สึกว่า แดดร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟกับใคร It must have been that day that he felt that the sun was too hot to sit sipping coffee with anyone.
x x
สูงขึ้นไปจากพื้นโลกถึงระดับชั้นบรรยากาศ มนุษย์ต่างดาวผู้หนึ่งกำลังมองดูความเป็นไปของโลกมนุษย์ ในชุดผ้าคลุมสีแดง เขาเฝ้าระวังอันตรายที่จะเกิดขึ้น เขาเป็นมนุษย์ต่างดาวอีกคนที่ต้องปิดบังตัวเองด้วยรูปลักษณ์ของมนุษย์ ปิดบังความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนร่วมงานสาว เราจะรู้สึกปลอดภัยที่มีเขาอยู่ด้วย และหวังว่าเขาจะช่วยเราในทุกเหตุการณ์ร้ายแรงที่จะเกิดกับโลก สายตาของเขามองเห็นทุกสมรภูมิที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ High above the surface of the world, at the level of the atmosphere, one extraterrestrial in red garb is watching the goings-on of the human world. He’s on the lookout for potential dangers. He’s yet another extrater- restrial who must conceal himself in human form, hide the feelings he has for a female co-worker. We’ll feel safe knowing he is there also and hope he’ll help us in all the catastrophes that the world will face. His eyes see all the battlefields surfacing in this world.
ทหารกู้ชาติที่กำลังดิ้นรนรักษาพื้นที่ของตัวเองท่ามกลางกระสุนปืนและกับระเบิด ช่างเขียนรูปผู้รอคอยคนรักกลับมาจากต่างประเทศ พ่อผู้กำลังตามหาลูกเมียในเศษซากพิบัติภัย ชายที่หลงอยู่ในโลกต่างมิติ หมอที่เลิกรักษาคนไข้และกำลังสับสนกับเงาของตน นักรบที่นอนหลับในฝันของตัวเองและตื่นขึ้นในฝันของคนอื่น และมนุษย์ต่างดาวที่กำลังหาทางกลับบ้าน… Liberation soldiers struggling to hold their ground amidst bullets and bombs; draftsmen waiting for their lovers to return from abroad; fathers searching for their wives and children among the rubble of disasters; men lost in a parallel world; physicians who have given up treating patients and are confused by their own shadow; fighters lying asleep in their own dreams and waking up in other people’s dreams; and extrater- restrials looking for a way back home…
เรื่องราวเหล่านี้อาจปรากฏขึ้นในดวงตาของมนุษย์ต่างดาวผู้มีผ้าคลุมสีแดง เหมือนการปรากฏของภาพในทีวี แต่สำหรับมนุษย์โลกธรรมดาคนหนึ่ง เรื่องราวเหล่านี้ล่องลอยมาตามลม มันผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ไหลท่วมพร้อมกระแสน้ำ บางครั้งตกลงมาพร้อมสายฝน และมีบ้าง ที่บางเช้า ต่อหน้าถ้วยกาแฟ เรื่องราวในสมรภูมิต่างๆ ฉายฉานพร้อมแสงแดด These stories may appear in the eyes of the extraterrestrial clothed in red as do pictures on a TV screen, but for a human being in the ordinary world these stories are borne by the wind. They spring out of the ground, flow with the streams, sometimes fall with the rain, and there are times on some mornings, in front of a cup of coffee, when stories in the various battlefields shine along with the sun.
ขณะที่แก้วกาแฟกรุ่นกลิ่นตรงหน้า อาจเป็นเวลาที่มือสังหารบางคนตั้งศูนย์ปืนเล็งหน้าผาก มือสังหารอาจกำลังดูเหยื่อเติมน้ำตาลลงในแก้วกาแฟ หนึ่งช้อน สองช้อน พลางนึกถึงกาแฟแก้วของตัวเอง ซึ่งไม่ได้จิบดื่มมาหลายวันแล้ว คงนึกหวังเป็นผู้เติมน้ำตาลลงไปเสียเอง หนึ่งช้อน สองช้อน While the glass of coffee is fragrant before you may be the time when some killers are training their guns on your forehead. They may be watching their target adding one spoonful or two of sugar to the coffee in the glass while thinking of their own glasses of coffee they haven’t tasted in days, hoping perhaps to be the ones adding the sugar, one spoonful or two. Note the change from ‘cup’ to ‘glass’ – Thai coffee is drunk in glasses upcountry and in town slums; cups are the urban, middle-class version.
เหล่านั้นเป็นเรื่องแต่ง และอาจมีบ้างที่เป็นเรื่องจริง เหมือนที่เราไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ในความฝัน กระทั่งเราตื่น ซึ่งคงมีบางครั้งที่เราอยากให้ความฝันและความจริงสลับที่กัน Those are invented stories, and there may be some that are true, as when we aren’t aware whether we are in a dream until we wake up, for which there may be times when we’d like dream and reality to swap places.
x x
เป็นไปได้สูงที่มนุษย์ต่างดาวหลงรักมนุษย์ แต่บางครั้งมนุษย์ต่างดาวก็หลงรักกันและกัน It’s highly possible that extrater- restrials are in love with humans but sometimes extraterrestrials love one another.
ที่ออสเตรเลีย หญิงสาววางโทรศัพท์สายของลูกสาว หลังปฏิเสธการพูดคุยกับพ่อของเด็ก จะอย่างไรเธอก็ต้องกลับไปหาพวกเขา แม้จะหมดรัก แต่ยังคิดหาทางออกที่ดีกว่าการหย่าไม่ได้ บางทีความรักของเธออาจเป็นเหมือนมนุษย์ต่างดาวสองคนที่แอบหลงรักกัน มันยิ่งไม่ง่าย ในเมื่อต่างก็ต้องรักษาสถานะการเป็นมนุษย์เพื่อจะอยู่บนโลกนี้ต่อ ความรักจึงถูกซ่อนเร้นและแรงปรารถนาในการกลับดวงดาวของตัวเองถูกกักขัง In Australia, the young woman puts down her daughter’s phone after refusing to talk with the child’s father. In any case she must go back to see them. Even though love has run its course she still can’t think of a better way than divorce. Maybe her love is like two extraterrestrials who secretly love each other, which is all the more difficult as each must preserve their status as humans to remain in this world. Love is thus concealed and the longing to return to their planet kept under wraps. x

x

จะหมดรัก: literally, ‘there’s no more love’.
x

x

ถูกกักขัง: literally, ‘imprisoned’, ‘incarcerated’, ‘taken into custody’ – obviously, some other expression had to be found.

x x
ประตูขาเข้าและขาออกผู้โดยสารของสนามบิน เป็นที่รวมของผู้ซึ่งก้าวเข้ามา และก้าวออกไป Entrance and exit doors for passengers at the airport are the meeting points of those who step in and those who step out
วันสงกรานต์ใกล้มาถึง หญิงสาวกำลังก้าวเข้ามา ขณะที่ชายหนุ่มก้าวออกไป ทั้งสองต่างมีคนข้างกาย พวกเขาสองคนสบตากัน แต่คล้ายมองไม่เห็นกัน ไม่มีแม้สัญญาณเล็กๆ ที่บอกว่าทั้งคู่รู้จักกัน แต่ขณะที่ทั้งสองเดินผ่านกันตรงช่องทางเดิน ร่างของพวกเขาถูกเบียดให้ใกล้กัน ทว่าต่างคนต่างมุ่งไปในวิถีของตัวเอง ขณะปลายนิ้วของทั้งสองพยายามไขว่คว้ากัน Songkhran Day is drawing near. The young woman is stepping in as the young man is stepping out. They each have someone by their side. Their eyes meet but it’s as if they don’t see each other. There isn’t the least signal showing that they know each other, but as the two pass in the throughway, their bodies are squeezed close to each other, yet each goes on his and her way while their fingertips grope for a touch.
ปลายนิ้วมีโอกาสสัมผัสแค่ชั่ววินาที ก่อนผ่านไป แต่ชั่ววินาทีนั้น – วินาทีที่กระสุนปืนวิ่งออกจากรังเพลิง ระหว่างที่แรงระเบิดเผาไหม้และทำให้เกิดแรงกดอากาศ ในช่วงเวลาเกิดภัยพิบัติ ช่วงเวลาที่ชายในชุดผ้าคลุมแดงเหาะรอบโลกครบหนึ่งรอบ – เป็นวินาทีที่มนุษย์ต่างดาวในร่างมนุษย์สองคน รับรู้ถึงการโหยหาอ้อมกอดและไออุ่นของกันและกัน The contact of the fingertips lasts a mere second, but that second – the second the bullet flies from the breech as the strength of the explosion sears and makes the air contract in the time it takes for disaster to strike and for the man in red garb to complete a revolution round the world – is the second when the extraterrestrials in the bodies of the two human beings experience a craving for each other’s embrace and warmth. ก่อนผ่านไป need not be translated, as it is stating the obvious.
x x
เช้าวันนี้มีแดด This morning the sun is out.
ซึ่งร้านกาแฟข้างสถานีรถไฟในที่แห่งหนึ่งถูกอัดเป็นฝุ่นด้วยแรงระเบิด As the coffee shop by the railway station somewhere is blown to dust by the strength of an explosion,
ซึ่งกระสุนปืนกำลังถูกส่งออกจากรังเพลิง as the bullet is being dispatched out of the breech,
ซึ่งคงเป็นวันนั้น – ที่เรารู้สึกว่าแดดเช้าร้อนเกินกว่าจะนั่งจิบกาแฟ it may be that day … when we feel that the morning sun is too hot to sit sipping coffee.
 13 มีนาคม 2554 | เกาะสมุย
| สุราษฎร์ธานี

13 June 2011 – Samui Island – Surat Thani

Jadet Kamjorndet, born in 1975 in Surat Thani, is an artist and a song writer
as well as a writer. His first collection
of short stories, It is too hot this morning to sit sipping coffee in the sun,
has just won him this year’s
SEA Write Award.
.