Tag Archives: frustration

Khoo Rak Khoo Ruay – Phisit Phoosri

Obviously, this story was written by a man: that Phat woman is clearly a frigid bitch and her business partner a frustrated normal male deserving of sympathy. Ah, well, you can’t have it all in a single short story… MB

คู่รัก-คู่รวย

Khoo Rak Khoo Ruay

dragonflies mating dragonflies matingR

พิสิฐ ภูศรี

PHISIT PHOOSRI

Pronounced ‘phoo.see’
TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เช้าหนึ่งต้นฤดูหนาว ตะวันที่ยังเร้นดวงอยู่หลังหมู่เมฆโรยแสง อุ่นนวลลอดออกมาอย่างเกียจคร้าน สายหมอกจางๆ ลอยเรี่ยพ้นดิน ดอกไม้หลายสีแข่งกันชูช่อ แมลงปอปีกใสจับกลุ่มลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ฝูงผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนลานตา นกกระจอกตัวเปรียวโฉบวาบลงมา ฝูงแมลงปอและผีเสื้อแตกฮือ ชั่วไม่นานก็กลับมารวมตัวกันใหม่ มันว่อนเวียนอยู่เหนือทุ่งดอกไม้อย่างหลงใหล ไม่หวั่นกลัวนกร้ายที่จ้องจะเอาชีวิตเลยแม้แต่น้อย One morning of the cold season the sun, which still hides behind clouds, spreads soft warm light that filters through lazily. A thin layer of mist skims the earth. Multi-coloured flowers com- pete in bloom. Dragonflies with trans- parent wings hover in mid-air. Flutters of butterflies draw dazzling loops over bushes. A sprightly sparrow swoops down, scattering the dragonflies and butterflies which before long are back together again. They swarm over the flower fields they are crazy about, totally unafraid of the evil birds eyeing their lives.
เขาและเธอจูงมือกันไปตามทาง เธอฉุดเขาให้หยุดเดินอยู่บ่อยๆ ชี้ชวนดูดอกไม้ตรงนั้นตรงนี้ He and she hold hands as they walk along the pathway. She brings him to a stop often, pressing him to look at these flowers here, those flowers over there.
เมื่อถึงต้นไม้ใหญ่ เขาพาเธอเดินเลี้ยวเข้าไป แล้วบอกว่ามาดูอะไรทางนี้เถอะ When they reach a big tree, he leads her around it and tells her to come and see something this way.
“อะไรคะ” เธอเลิกคิ้วอย่างฉงน แต่ดวงตาก็ส่อแววใคร่รู้ ‘What is it?’ She raises a dubious brow but curiosity registers on her face.
เขารวบร่างเธอเข้ามาในวงกอด เธอร้องอุ๊ย ก่อนจะทันปัดป้อง ใบหน้าของเขาก็ซุกลงมาแนบใบหน้าของเธอ ปลายจมูกซอนไซ้พวงแก้มแดงผ่อง He enfolds her in his arms. She shouts in surprise. Before she can ward him off, his face lowers to touch hers. The tip of his nose plies her bright red cheek.
“คนขี้โกง” เธอเอามือรุนหน้าเขาออก “บอกว่าจะพามาดูอะไร ที่แท้ก็หลอกมารังแก” ‘Trickster!’ She repels his face with her hand. ‘You tell me you’ll show me something only to come and bother me.’
“ขอรังแกอีกทีก็แล้วกัน” เขาซุกหน้าลงที่เดิม ‘Then let me bother you once more.’ He buries his face in the same spot.
“พอเถอะค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบือนหน้าหลบ แกะมือที่กุมกอดให้พ้นตัว ‘Enough! My cheek’s black and blue.’ She turns her head away and prises open the hand that holds her, freeing herself.
แต่กลายเป็นว่ามือที่มีอิสระของเขากลับไปรุกรานส่วนอื่น But his freed hand launches an assault elsewhere.
เธออุทานด้วยความตกใจ สะดุ้งถอยไปหนึ่งก้าว She exclaims in shock, starts and takes a step back.
“อย่าทำอย่างนี้สิคะ” น้ำเสียงนั้นพร่าสั่น ‘Don’t do this!’ The voice is husky and shakes.
“โธ่ จะหวงไว้ให้ใคร หรือว่าไม่รักผมแล้ว” ‘Drat! Who are you keeping yourself for? Or don’t you love me anymore?’
“ชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย” เธอทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็โผร่างเข้ามากอดเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกลางหว่างอก เสียงพูดดังลอดมาอู้อี้ “ไม่รักคุณแล้ว จะไปรักใคร” ‘That’s what you keep saying.’ She makes an unhappy face but she throws herself at him and hugs him tight, buries her face in the middle of his chest. Her voice comes out indistinct. ‘If I don’t love you, then who?’
“รักแล้วทำไม…” เขาตั้งคำถามทั้งเสียงทั้งมือ ‘If you love me, then why…’ He asks the question with his voice and with his hands.
เธอช้อนสายตาขึ้นมามองเขาอย่างวิงวอน She raises her eyes to look at him beseechingly.
“เชื่อพัชเถอะค่ะ ไม่ดีหรอก” พูดพลางกุมมือเขาไว้ทั้งสองข้าง “มันยังไม่ถึงเวลา” ‘Believe me, it’s not good,’ she says while covering his hands on both sides with hers. ‘The time isn’t right yet.’
“แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาเสียที” เขาทำหน้าอ่อนใจ ‘When will it be then?’ He looks mollified.
“วันแต่งงานสิคะ” เธอหัวเราะเสียงใส เขย่งตัวขึ้นมาจูบแก้มเอาใจหนึ่งฟอด แล้วชวนเขาเดินชมสวนดอกไม้ต่อไป ‘On our wedding day.’ She utters a clear laugh, stands on tiptoe to give him a consolation kiss on the cheek and then invites him to go on walking and admiring the garden.
“วันแต่งงาน” เขาพึมพำเหมือนละเมอ “คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก ผมจะได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่สวยที่สุด ดีที่สุด ฉลาดที่สุด…” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ระบายลมหายใจอย่างเปี่ยมสุข “แล้วเราก็จะมีลูกด้วยกัน พัชคิดไว้หรือยังว่าลูกคนแรกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ‘Our wedding day,’ he mutters as if in a dream. ‘It’ll be the day when I’ll be the happiest in the world. I’ll possess the most beautiful, the nicest, the cleverest woman…’ He raises his head to look at the sky, breathing deeply in elation. ‘And then we’ll have children together. Have you thought about our first child being a boy or a girl?’
“บ้า ยังไม่ถึงวันแต่งงานเลย คิดไปถึงเรื่องลูกซะแล้ว” เธอว่าอายๆ ‘Silly! We aren’t even married and you’re thinking of children already…’ she says bashfully.
“ลูกของเรา…” เขาสร้างจินตนาการในอากาศต่อไป “ผมว่ามีสักสามคนก็พอ คนแรกเป็นผู้ชาย ผมจะส่งไปเรียนกราฟิกดีไซน์ที่อเมริกา จบมาทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ในบริษัทของเรา คนรองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน คนนี้น่าจะให้เอาดีทางดนตรี ได้ดีกรีซาวด์เอนจิเนียร์มาจากอังกฤษ เผื่อเราจะขยายกิจการไปในด้านธุรกิจเพลง คนเล็กเป็นผู้หญิง ผมจะให้เขาเรียนบริหารธุรกิจ … คุณว่าดีมั้ย” ‘Our children…’ He goes on building castles in the air. ‘I think three will be enough. The first a boy. I’ll send him to learn graphic design in America. When he graduates he’ll work as creative director in our company. The second will be a boy too. This one should do well in music. He’ll get a degree as sound engineer from England for us to expand by entering the song business. The last one will be a girl. I’ll have her learn business administration … What do you think?’
“ฝันกลางวัน” เธอกลั้นยิ้ม หันมามองหน้าเขาแล้วทำตาโตล้อเลียน ‘Daydreams!’ She hides a smile, turns to stare at him and then mocks him by making big eyes.
ภาพเปลี่ยนไปเป็นวันวิวาห์ เขาและเธออยู่ในชุดบ่าวสาวสุดหรู งานมีขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมใหญ่ เพื่อนฝูงญาติมิตรและผู้ใหญ่ที่ทั้งคู่นับถือมาร่วมงานมากมาย เขายิ้มแก้มเปล่งเมื่อเพื่อนยุให้หอมแก้มเจ้าสาว เธอเอียงอายและเอียงแก้มรอ ไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างพึ่บพั่บเก็บภาพประทับใจ The picture changes to the wedding day. He and she are wearing magni- ficent bride and groom apparel. The party takes place in the reception hall of a big hotel, attended by loads of friends, relatives and respected elders from both sides. Smiles distend his cheeks as his friends tease by pecking at the bride’s cheeks. She is bashful and leans her cheek as she waits for the flash from the camera making impressive pictures for the record. A cultural note: Thai lovers, thanks to their usually flat noses, are in the habit of sniffing their partners’ cheeks (หอมแก้ม) rather than kissing them, a practice alien to western aliens, hence the need for the translator to betray the original wording to avoid uncalled for guffaws.
“ขอให้มีลูกหัวปีท้ายปี” เพื่อนคนหนึ่งชูแก้วไวน์อวยพร ‘May you have a first-born by the end of the year!’ one friend raises his glass of wine as a blessing.
“ขอให้พรุ่งนี้ตั้งท้องเลย” อีกคนทำตามบ้าง ‘May you get pregnant tomorrow!’ another follows up.
เพื่อนๆ เฮกันลั่น เขาหัวเราะชอบใจ ส่วนเธอขวยเขินจนหน้าแดง All friends cheer. He laughs merrily. As for her, her face is red in embarrass- ment.
“อวยพรให้ข้ารวยๆ ด้วยสิวะ” เขาต่อคำอย่างร่าเริง ‘Wish me to be rich too,’ he ads out of fun.
“ไม่ต้องอวยพรเอ็งก็รวยแน่ๆ อยู่แล้ว ยิ่งได้คุณพัชมาช่วยอีกแรงยิ่งรวยไปใหญ่ สองคนนี่ราวกับพระเจ้าสร้างมาเป็นเครื่องดูดเงิน” ‘No need, you’re already rich. With Ms Phat to help you, you’ll be even richer. The two of you, one would think God created you to siphon off money.’
“อยู่กันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชรนะจ๊ะ” ผู้ใหญ่ให้พร ‘Stay together into old age with diamond-tipped golden canes,’ a senior extends the traditional blessing.
ทั้งสองประณมมือไหว้นอบน้อม The two of them each join their hands and bow gently in traditional acknow- ledgement. Note the addition of ‘traditional’ as a courtesy to the reader.
ภาพตัดฉับไปอีก กลายเป็นบรรยากาศคืนแรกในห้องหอ เขาและเธอเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน เขาพลิกร่างเข้าไปหา สองมือลูบไล้เรือนกายเธออย่างทะนุถนอม เธอหลับตาพริ้ม … รอคอย The picture quickly changes again to the atmosphere of the first night in the newlyweds’ room. He and she are naked on the bed. He flips his body towards her. He strokes hers with both hands lovingly. She closes her eyes tightly … waiting.
“เวลาที่ผมรอคอยมาถึงแล้ว” เขาพึมพำ เคลื่อนหน้าเข้าไปหาริมฝีปากที่เผยอรอ ‘The moment I’ve been waiting for has come,’ he murmurs, moving his face towards the open waiting lips.
=
ธนชัยสะดุ้งตื่นในพลันนั้น เขาทะลึ่งลุกขึ้นนั่ง อ้าปากค้าง หอบหายใจจนตัวโยน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งรู้สึกว่าเนื้อตัวก็เหนียวเหนอะ เหงื่อ … เหงื่อทั้งนั้น เหงื่อของเขาแตกพลั่กไปทั้งตัวจนที่นอนเปียกชุ่ม Thanachai is startled awake right then. He sits up with a jolt. His mouth wide open, he gasps for air, raises his hand to wipe out the sweat on his forehead. He feels sticky all over. Sweat, sweat running down his whole body so much the bed is soaked.
“ฝันอย่างนี้อีกแล้ว” เขาพึมพำอย่างเหนื่อยล้า เอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง นาฬิกาที่วางอยู่เคียงกันบอกเวลาตีสองสี่สิบ ถัดจากนาฬิกาเป็นเครื่องโทรศัพท์ เขามองมันอย่างลังเล เอื้อมมือเข้าไปหาแล้วก็ชะงัก สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สัมผัสกับบางสิ่งที่แปลกเปลี่ยน ‘I’ve had that dream again,’ he murmurs wearily, stretches out to turn on the light at the head of the bed. The clock to one side says two forty in the morning. Beyond the clock is the telephone. He looks at it hesitantly, stretches his hand to grab it, then checks his gesture, brings his hand back to beneath the blanket, touches something that has oddly changed. =

=

=

=

=

=

[Even fifteen years ago, this formulation was laughable in its prudishness.]

พรูลมหายใจยาว … แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พามือกลับไปยังโทรศัพท์ ยกหูขึ้นจากแป้นวาง จิ้มนิ้วลงบนปุ่มตัวเลขหนึ่งครั้ง He takes a long deep breath … and then makes up his mind for good, draws his hand back to the phone, lifts the handset and with a finger pushes one digit.
สัญญาณเสียงปลายทางครางอืดๆ อยู่พักใหญ่ถึงมีผู้รับสาย The buzz at the other end goes on for a long time before someone takes the call.
“ฮื้อ … มีธุระอะไรคะ โทรมาดึกดื่นป่านนี้ … ตีสองเกือบจะตีสามแล้ว” คำพูดนั้นงึมงำในลำคอ ตามมาด้วยเสียงจุ๊ปากและถอนใจดังๆ บ่งชัดว่าเจ้าของเสียงอยู่ในอารมณ์ใด ‘Uh … what do you want? Calling up so late at night … it’s almost three in the morning.’ Those words are voiced through the throat and followed by a cluck and a loud sigh which tell well enough of the mood of the speaker.
“เอ้อ … ก็มีธุระนิดหน่อย” เขาพูดตะกุกตะกัก อีกฝ่ายถามย้ำว่าธุระอะไร สำคัญขนาดไหน ถ้าไม่เร่งร้อนก็ค่อยคุยกันตอนเช้า ถ้าสำคัญมากก็รีบบอกมาไวๆ เพราะเธอนั้นง่วงเต็มทน ‘Well … yes, there’s something,’ he says haltingly. The person at the other end asks again what the matter is, how important it is. If it isn’t urgent, can’t it wait until morning? And if it’s really important, can he say it quickly because she’s really drowsy?
“ผมไปคุยที่ห้องคุณได้มั้ย” เขาพูดไม่เต็มเสียง ‘Can I come and talk to you in your room?’ he says uncertainly.
“ไม่ได้หรอกค่ะ … มีอะไรก็คุยกันทางโทรศัพท์นี่แหละ ว่าไปสิคะ” ‘No way … If there’s something you want to say we can talk on the phone. So go ahead.’
“คือ…” เขาอ้อมแอ้มอย่างมีพิรุธ นิ่งคิดหาคำมากล่าวอ้าง แต่ในที่สุดก็จำใจสารภาพไปตามความจริง “เมื่อกี้นี้ผมฝันไป ฝันถึงวันแต่งงานของเรา ฝันถึงวันแรกที่เราเป็นของกันและกัน แล้วก็…” ‘Well…’ He halts tentatively, thinking of what to say, but finally resigns himself to tell the truth. ‘I just had a dream. I dreamt of our wedding day, I dreamt of the first day we were husband and wife and then I…’
“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร” เธอสวนคำอย่างหงุดหงิด “ที่แท้คุณโทรมาปลุกฉันเพราะเรื่องฝันหรอกหรือนี่” ‘Goodness! Just that!’ she replies, incensed. ‘You actually wake me up because you had a dream!’ หงุดหงิด: literally, ‘irritable’, ‘irritated’, ‘fretful’, ‘in a bad mood’.
“พัช ให้ผมไปหาคุณที่ห้องเถอะนะ ผมมีเรื่องอื่นจะคุยกับคุณด้วย” ‘Phat, let me go and see you in your room. There’re other things I want to talk to you about.’
“ไม่ได้ค่ะ … ฉันรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร เราตกลงกันไว้แล้วนะคะ … จำได้มั้ย ฉันว่าคุณนอนต่อไปดีกว่า ฉันก็ง่วงเต็มที พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย” ‘No way … I know what it is you want. We’ve already agreed, remember? I think you’d better go back to sleep. I’m real drowsy too. And there’s work early tomorrow morning.’
“พัชราภรณ์…” เขาเรียกเสียงเครือ แต่คู่สนทนาวางหูโทรศัพท์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ‘Phatcharaphorn…’ he calls out in a husky voice, but his talking partner has already put down the phone.
ล้มตัวลงนอนอย่างสิ้นหวัง สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ความแปลกแปร่งนั้นยังคงดั้งเดิม เขาถอนหายในเฮือก นึกไปถึงความฝันเมื่อครู่ รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้อารมณ์อย่างว่ามลายไป He lets himself down to lie on the bed hopeless, slips his hand again under the blanket. The oddness is as before. He heaves a sigh, thinks about his dream of a moment ago, feels unspeakably testy, wanting his arousal to subside.
ไม่มีอะไรดีไปกว่าปลิดอารมณ์คั่งค้างให้จางหาย เขาคิดพลางควานมือ… There’s nothing better to do than pick the overdue mood to make it disappear, he thinks, as his hand gets busy…
=
“เมื่อคืนหลับสบายไหม” ธนชัยถามพลางบิดกุญแจสตาร์ทรถ ‘Did you sleep well last night,’ Thana- chai asks as he turns the key to start the car.
เธอไม่ตอบว่ากระไร She doesn’t answer anything.
“ผมฝันถึงคุณ…” เขาว่าต่อ “ฝันถึงวันที่เรารักกันใหม่ๆ วันที่…” ‘I dreamt of you…’ he goes on. ‘Dreamt about the day we first made love, the day that…’
“ฉันก็ฝันเหมือนกัน” พัชราภรณ์เอ่ยแทรกขึ้น “ฝันว่าคุณแม่ตกลงรับรายการใหม่ของเรา และให้เริ่มดำเนินงานภายในหนึ่งเดือน” ‘I dreamt too,’ Phatcharaphorn inter- rupts. ‘I dreamt Mother accepted our new programme and wanted us to start work within one month.’
“โธ่ … พัช คุณไม่ฟังคำพูดของผมเลย คุณไม่เชื่อว่าผมฝันถึงคุณจริงๆ” เขาตัดพ้อเสียงเศร้า ‘My goodness, Phat, you’re not listening to what I’m saying. You don’t believe I did dream of you,’ he com- plains with a sad tone of voice.
“เชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่คะ” เธอเมินหน้าไปทางอื่นๆ “อีกอย่างหนึ่ง ฉันเป็นคนไม่ชอบความฝัน ฉันชอบความจริงที่มันจับต้องได้ อย่างรายการที่จะไปเสนอคุณแม่นี่ คุณว่าท่านจะเห็นชอบไหม” ‘Whether I believe it or not is im- material.’ She turns her face away. ‘Besides, I don’t like dreams. I like reality you can touch, like the pro- gramme we’re going to present to Mother. Do you think she’ll like it?’
“ก็ไม่น่ามีปัญหา” เขาตอบอย่างมั่นใจ “มันเป็นรายการรูปแบบแปลกใหม่ ผมว่างานนี้เราไม่พลาด” ‘There shouldn’t be any problem,’ he answers with certainty. ‘It’s a new concept for a show. I think this time we won’t fail.’
เธอพยักหน้าเห็นด้วย ชวนเขาสนทนาในเรื่องนี้ต่อไป บางครั้งเขาก็ให้ความคิดเห็นเพิ่มเติมจากที่มีในแผนงาน สิ่งใดที่เห็นพ้องกันเธอก็จดชอร์ตโน้ตไว้กันลืม บางสิ่งที่เห็นแย้ง เธอก็หาเหตุผลมาหักล้าง ทั้งคู่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันยาวนาน มีทั้งคิดตรงกันทั้งคิดขัดแย้งไปคนละทาง แต่ก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยหาบทสรุปเพื่อนำไปสู่จุดร่วมเดียวกันให้ได้ She nods in agreement, inviting him to go on talking about this topic. Sometimes he comes up with ideas that complement the programme. What she agrees with she takes down in short- hand lest she forget. What she dis- agrees with she finds reasons to reject. The two of them talk exchanging ideas for a long while, both agreeing and disagreeing, but depending on each other to reach a conclusion that presents a common viewpoint.
จู่ๆ เขาก็วกกลับมาเรื่องเดิมอีก Suddenly he goes back to the old topic.
“เราน่าจะเริ่มต้นกันใหม่นะ” ‘We should start all over again.’
“คุณอย่าพูดเรื่องที่ทำให้ฉันสับสนสิ” เธอจุ๊ปากอย่างรำคาญ “เลยลืมว่าพูดไปถึงไหนแล้ว อ้อ … เรากำลังจะสรุปว่าคอนเซ็ปต์ของรายการเน้นเรื่องครอบครัวคนรุ่นใหม่ เอาตรงนี้เป็นจุดขายโน้มน้าวให้คุณแม่สนใจ ไหนคุณลองทวนคอนเซ็ปต์อีกทีซิ” ‘Don’t say anything that disturbs me.’ She clicks her tongue in irritation. ‘I forget what I was saying … oh, yes: we were concluding that the concept of the programme emphasises the family affairs of a new generation. This is the selling point that should convince Mother. Come on, expound on the concept once again.’
“คู่รัก-คู่รวย … รายการดีมีสาระ สำหรับครอบครัวคนรุ่นใหม่” เขาพูดฉะฉานเหมือนจำได้ขึ้นใจ “นำเสนอตัวอย่างคู่สามีภรรยาที่ช่วยกันสร้างฐานะจนมั่นคง แต่ก็ไม่ลืมให้ความสำคัญกับสถาบันครอบครัว สามารถจัดสัดส่วนให้การงานและความรักดำเนินไปด้วยกันอย่างราบรื่น” ‘Khoo Rak Khoo Ruay* … a good, informative programme about new-gen- eration couples,’ he says distinctly and clearly as if he has learned it by rote. ‘Featuring examples of married couples who help each other achieve a secure status but don’t forget the value of the family institution and are able to balance work and love so that their lives proceed smoothly.’ * Couples in love, couples in clover.
“อย่าลืมสโลแกนของรายการด้วยนะ” เธอท้วงยิ้มๆ ‘Don’t forget the slogan of the programme as well,’ she reminds him with a smile.
“อ๋อ ไม่ลืมหรอก” เขายิ้มตอบ “เคล็ดลับความรวยคู่ความรัก” ‘Oh, I wouldn’t forget.’ He smiles back. ‘The secrets of wealth coupled with love.’
=
“คุณแม่” ที่ทั้งสองขอเข้าพบคือระดับผู้บริหารของสถานีโทร- ทัศน์ช่องหนึ่ง คนทั้งวงการเรียกขานหล่อนว่า คุณแม่ แต่คอลัม- นิสต์ปากจัดบางคนตั้งฉายาให้เป็น “เจ้าแม่” และมีหลายคนแอบด่าลับหลังว่าหล่อนคือ “อีแม่มด” ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต หล่อนดำเนินธุรกิจไปตามอำเภอใจ ทรงไว้ซึ่งอำนาจเผด็จการที่จะตัดทิ้ง เฉดหัวหรือโอบอุ้มผู้เกี่ยวข้องในสังกัดโดยไม่มีเหตุผลใดๆ เป็นบรรทัดฐานตายตัว จะมีก็เพียงความ “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” เป็นเกณฑ์ตัดสินหลัก The ‘Mother’ the two of them have asked to meet is the executive of a television channel everyone in the business calls Mother but some sharp-tongued columnists have dubbed the Godmother and many behind her back curse as a ruthless witch. She runs the business as she pleases, exercising dictatorial power to fire, tell off or embrace whoever comes under her purview with no other standard than her likes and dislikes to base decisions on.
ผู้เกี่ยวข้องหลายคนร่ำรวยเพราะหล่อนสนับสนุน โดยเฉพาะดาราในสังกัด ว่ากันว่าดาราคนไหนที่คุณแม่ “โปรดปราน” จะมีงานละครให้เล่นซ้ำแล้วซ้ำอีก ละครเรื่องเก่ายังไม่จบก็ไปโผล่อีกเรื่องจนคนดูเบื่อหน้า แต่ถ้าดาราคนไหนเกิด “นอกใจ” กระโดดไปเล่นละครให้ช่องอื่น อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสกลับมาหากินที่ช่องนี้อีก ซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งให้ “ตกอับดับแสง” ในทุกวิถีทาง ดาราในสังกัดกลัวหงอ ไม่กล้าฝืนกฎเหล็กที่คุณแม่วางไว้ เพราะเห็นตัวอย่างจากที่คุณแม่ “เชือดไก่ให้ลิงดู” ไปหลายราย แต่ละรายล้วนถึงขั้นอวสาน Many of the people involved are rich because she supports them, especially the stars in her stable. It is said that whichever star Mother ‘favours’ will land a part in plays time and time again. One play isn’t over than another surfaces with the viewers bored at the sight of the same face, but if any stars ‘defect’ to play for another channel, no way they’ll ever be employed here again; furthermore they’ll be framed in every possible way to lose their shine. The stars in her stable cringe. They dare not go against Mother’s iron rules because they have seen several cases Mother singled out for punishment for the edification of others, and each was pursued to the bitter end. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

เชือดไก่ให้ลิงดู = to wring the chicken’s neck for the monkey to watch, a familiar saying meaning ‘doing something as a warning to others’.

ทั้งธนชัยและพัชราภรณ์คือดาราที่คุณแม่ “สร้าง” มากับมือ แถมยังเป็น “ลูกรัก” ที่คุณแม่โปรดปราน ปลุกปั้นจนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีละครป้อนให้เล่นอย่างสม่ำเสมอ ทั้งมีจ็อบพิธีกรให้หากินอีกจิปาถะ พอทั้งคู่แต่งงานกันและหันมาเอาดีทางธุรกิจบันเทิง คุณแม่ก็ยังอุ้มชูดังเดิม มอบรายการเต็มรูปแบบให้จัดถึงสองชั่วโมงเต็ม Both Thanachai and Phatcharaphorn are stars Mother has created with her own hands. Besides, they are darlings Mother favoured and nurtured until they were famous, has always spoon-fed with parts in plays as well as jobs as show hosts bringing in extra income. Since the two got married and started to do well in the entertainment business, Mother has steadily been supporting them, offering them a two-hour full- fledged show to host.
การจะเข้าพบ “คุณแม่” ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในกรณีของธนชัยและพัชราภรณ์นั้นไม่ยากเลย เพียงโทรศัพท์มาบอกล่วงหน้าหนึ่งวัน คุณแม่ก็อนุญาตให้เข้าพบได้อย่างสะดวกดาย Meeting Mother isn’t easy, but in the case of Thanachai and Phatcharaphorn, it isn’t difficult at all, just a matter of phoning one day ahead and Mother allows them to come and see her conveniently.
“มา … เข้ามาพ่อคุณแม่คุณ กำลังคิดถึงอยู่พอดี” คุณแม่กวักมือเรียกตั้งแต่ทั้งคู่เปิดประตูห้อง ‘Come … come on in, my darlings. I was thinking about you, actually.’ Mother motions for them to enter as soon as the two of them open the door of the room.
ทั้งคู่พนมมือไหว้นอบน้อม เดินค้อมตัวเข้ามา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้วยกิริยาสำรวม They each join their hands and bow respectfully, walk in still bowed and sit down on guest chairs with composure.
“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ” พัชราภรณ์หยอดคำหวานให้ ‘We missed you so much.’ Phatchara- phorn’s words are like drops of honey.
“โอ๊ย อย่ามาพูดเลย” คุณแม่โบกมือใส่ “พวกเธอนะรึจะมีเวลาคิดถึงฉัน นอกจากตอนที่อยากให้ฉันช่วย” ‘Oh, pull the other one.’ Mother flicks her hand dismissively. ‘People like you have no time to think about me, except when you want my help.’
คำพูดนั้นฟังเหมือนประชด แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าเป็นคำหยอกเย้าด้วยเอ็นดู These words sound like reproof but both of them know well it’s affectionate bantering.
“คุณแม่รู้ใจผมจังเลย” ธนชัยว่าบ้าง ‘You know me only too well, Mother,’ Thanachai says.
“ไม่รู้ได้ยังไงล่ะยะ ฉันเป็นคนปั้นเธอมากับมือ มีหรือจะไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นคนยังไง นี่คงจะมาพูดเรื่องเกมโชว์ของเธอสิท่า จะขออะไรก็ว่ามา จะเอาเวลาเพิ่ม หรือจะให้เปลี่ยนเวลามาอยู่ช่วงไพรม์ไทม์” ‘How could I not? I modelled you with my own hands. Who wouldn’t know what you’re like? You must’ve come to talk about that game show of yours. Well, tell me what you want. More time? Or a shift to prime time?’
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ” ธนชัยหัวเราะแหะๆ บุ้ยใบ้ให้พัชราภรณ์เป็นผู้เริ่มต้น ‘Neither.’ Thanachai chortles and motions to Phatcharaphorn for her to begin.
“คือเราจะมาเรียนขอความเมตตาเรื่องรายการใหม่น่ะค่ะ” พัชราภรณ์ยิ้มหวาน หันไปพูดกับธนชัย “คุณเอาเอกสารนำเสนอให้คุณแม่ท่านดูสิ” ‘We’ve come to ask you to favour a new show.’ Phatcharaphorn smiles sweetly, then turns to say to Thanachai, ‘Give the presentation document to Mother.’
นี่ยังรวยไม่พอกันหรือไง พ่อคุณแม่คุณจ๋า” คุณแม่ว่าพลางรับเอกสารไปอ่านลวกๆ “จะเอารายการประเภทไหนมาเสนอล่ะ … คู่รัก-คู่รวย … อืมม์ ชื่อน่าสนใจดีนี่” ‘So you aren’t rich enough yet, is it? Oh you, young people!’ Mother says as she takes the document and scans it roughly. ‘What kind of a new show are you suggesting? … Khoo Rak Khoo Ruay … Hum! Interesting name, that.’
ธนชัยรีบบรรยายคอนเซ็ปต์ พูดไปได้สักหน่อยคุณแม่ก็ยกมือห้าม Thanachai hurriedly explains the con- cept. After only a few words, Mother raises her hand for him to stop speaking.
“พอแล้วล่ะ ฉันขี้เกลียดฟัง พูดแค่นี้ฉันก็รู้เรื่องแล้ว” ‘Enough. I don’t feel like listening any further. Just that and I know what it’s all about.’
“คุณแม่ลองเอาไปอ่านพิจารณาอีกทีนะคะ” ‘Please read and think about it again,’ Phatcharaphorn says.
“ไม่อ่งไม่อ่านมันหรอก ฉันไม่ค่อยมีเวลา พวกเธอกลับไปเถอะ” ‘No need. I don’t have much time. You can go back now.’
คำของคุณแม่เล่นเอาทั้งคู่ตกใจจนหน้าถอดสี และประโยคต่อมานั้นยิ่งทำให้ชาวาบไปทั้งตัว Mother’s first words shock the couple whose faces drain of blood and the sentence that follows makes them feel numb all over.
“ฉันตกลงรับรายการนี้แล้ว จะเริ่มออกอากาศเดือนหน้านี่เลย พวกเธอไปเตรียมตัวมาให้พร้อม” ‘I want this show. You’ll go on air next month. Go and get yourselves ready.’
หน้าขาวซีดของธนชัยเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อในฉับพลัน เขาก้มลงกราบแนบโต๊ะ พัชราภรณ์ก็กระทำอย่างเดียวกัน Thanachai’s pale face flushes a deep red instantly. He prostrates himself at the level of the table. Phatcharaphorn does the same.
“คุณแม่กรุณาผมกับพัชเหลือเกิน” เขาพึมพำเบาๆ แววตาเปี่ยมปีติ ‘You favour me and Phat so much, Mother!’ he mutters in a whisper, his eyes elated.
“ก็ไม่ได้กรุณาอะไร” คุณแม่หัวเราะในลำคอ “ฉันคิดอยากมีรายการอย่างนี้อยู่แล้ว นี่กะว่าอีกสองสามวันจะเรียกพวกเธอมาถามว่าสนใจทำรึเปล่า ยังกะมีพรายกระซิบ พวกเธอเอาไอเดียเดียวกับฉันมาเสนอเองซะนี่ หัวสมองครีเอทดีจริงๆ” ‘It’s no favour at all.’ Mother has a throaty laugh. ‘I was thinking of having such a show. I was planning to call you in a few days to ask if you wanted to do it or not. As if there was a spirit whispering, you come and present the same idea as I had. Such creative brains!’
ทั้งคู่ยิ้มรับคำชม The two of them smile at the com- pliment.
“แล้วนี่เมื่อไหร่จะมีหลานให้ฉันชื่นใจล่ะยะ” คุณแม่เปลี่ยนเรื่อง ‘And then, when will you give me a grandchild to fuss over?’ Mother changes the subject.
“ก็สุดแต่พัชเขาครับ” ธนชัยเอื้อมไปกุมมือพัชราภรณ์ไว้ด้วย ‘It’s up to Phat.’ Thanachai stretches his hand to cover Phatcharaphorn’s hand.
“คงอีกสักระยะหนึ่งค่ะ” พัชราภรณ์กุมมือตอบ “ตอนนี้คิดแต่เรื่องสร้างเนื้อสร้างตัว ให้พอมีอยู่มีกินเสียก่อนถึงจะคิดเรื่องลูก” ‘It won’t be long, I’m sure,’ Phatcha- raphorn answers, covering his hand with hers. ‘For now we are bent on establish- ing ourselves, having enough to live on before thinking of having a child.’
“โอ๊ย ดูพูดเข้า” คุณแม่ทำเป็นเอามือกุมศีรษะ “รวยขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าเพิ่งสร้างเนื้อสร้างตัว จะเก็บเงินไว้ซื้อสถานีนี้ละไม่ว่า ระวังเถอะ มัวแต่ทำงานเพลินไม่คิดมีลูกมีเต้า ประเดี๋ยวได้มานั่งบ่นว่ามีลูกไม่ทันใช้” ‘Hoy, listen to her!’ Mother pretends to hold her head in her hands. ‘Rich as you are already and you still have the cheek to say you’re just starting to establish yourselves. You’ll be scrounging to buy off the station next. Beware. If you only have work on your mind without thinking of having children, before long you’ll come and complain you can’t have children any longer.’
“ว่าไงจ๊ะ … อย่างที่คุณแม่ท่านเตือนก็ถูกนะ” ธนชัยเปลี่ยนเป็นคล้องแขนโอบไหล่ เธอเอนตัวเข้ามาหา ก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน ‘What do you say, darling? Mother’s right to warn you.’ Thanachai changes to slipping his arm around her waist. She leans against him, burying her face in embarrassment.
“นี่ … นี่ … พ่อคุณแม่คุณทั้งสองจ๊ะ อย่ามาทำหวานให้ฉันเห็นหน่อยเลย มดมันจะขึ้นห้อง” คุณแม่หัวเราะชอบใจ “เห็นพวกเธอยังรักใคร่กันดีฉันก็ปลื้มใจ ดาราบางคู่แต่งงานยังไม่ทันข้ามเดือนก็หย่าร้างกันซะแล้ว ไม่เหมือนเธอสองคน … ครองรักครองเรือนกันมาหลายปี แล้วยังช่วยกันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว อย่างนี้สิถึงเรียกว่าคนหนุ่มสาวคุณภาพ” ‘Now, now, you two lovebirds. Don’t you act so trickle sweet in front of me, there’ll soon be ants all over the room.’ Mother laughs, pleased with herself. ‘Seeing how you still love each other delights me. Some stars get married and divorce before the month is out, unlike the two of you … You’ve been together for years and still help each other earn a living working yourselves to death. That’s what’s called a quality couple.’ Note how พ่อคุณแม่คุณ (literally, ‘my young man, my young woman’) is variously translated depending on the context: ‘my darlings’, ‘young people’, ‘you two lovebirds’.
=
ทั้งคู่กลับมาขึ้นรถด้วยอารมณ์อิ่มเอิบ รอยยิ้มยังประดับใบหน้าไม่สร่าง ธนชัยเดินไปเปิดประตูด้านซ้ายให้พัชราภรณ์ เอามือแตะไหล่เธอเบาๆ เธอชม้ายมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยขอบคุณไม่เต็มเสียง เขากลับไปเปิดประตูด้านคนขับ ลงนั่งเคียงเสียบกุญแจเข้าในรูสตาร์ท แต่ปล่อยคาไว้ยังไม่ยอมติดเครื่อง The two of them go back to the car feeling blissful and smiling away. Thanachai goes around to open the car door for Phatcharaphorn and pats her lightly on the shoulder. She casts a sidelong glance at him, utters a muted thank you. He goes back to open the door on the driver’s side, sits down alongside her, inserts the key into the starting slot but leaves it at that, unwilling to start the engine.
เอื้อมมือมากุมมือเธอ พัชราภรณ์ชักมือหนีอย่างรวดเร็ว จ้องมองหน้าเขาเขม็ง He covers her hand with his. Phatcharaphorn pulls her hand away in a hurry, stares at him hard.
“ละครจบแล้วค่ะ” น้ำเสียงเธอไร้นวลนุ่ม “อย่าแกล้งทำเป็นลืมตัวสิคะ” ‘The play is over.’ Her tone is anything but tender. ‘Don’t pretend to forget yourself.’
“โธ่ คุณก็…” เขาหัวเราะแก้เก้อ “ผมกำลังดีใจเรื่องงานเลยเผลอไปหน่อย ไม่น่าจะดุกันเลย” ‘My goodness, you…’ He laughs to cover his embarrassment. ‘I’m so happy about work I got carried away a little. No need to scold.’
เธอไม่ต่อคำด้วย เร่งให้เขาออกรถ She doesn’t reply, presses him to drive away.
“พัช…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วพยายามจะเอื้อมมือมาอีก แต่เธอหยุดเขาไว้ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเลยต้องชักมือกลับไปอย่างท้อแท้ ได้แต่พูดเสียงอ่อย “เราน่าจะคืนดีกันได้นะ อย่างในความฝันของผม อย่างที่คุณแม่ท่านเข้าใจ…” ‘Phat…’ He calls her name in a low voice and tries to stretch out his hand again but she stops him with anger in her eyes, so he has to withdraw his hand despondently, while he gently says, ‘Come on, we should make up. As in my dream. As Mother understands…’
“คุณหยุดพูดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ฉันไม่อยากฟัง … เบื่อ … ไร้สาระ” ‘Stop talking about this. I don’t want to listen … You bore me … Enough of that nonsense.’
“เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ” ‘Let’s start all over again.’
เขายังไม่ยอมแพ้ เธอสลัดออกเต็มแรง พูดเสียงดังเกือบจะเป็นตะคอก “คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว แล้วก็ขอเสียที เรื่องจะมาจับโน่นจับนี่ อย่าลืมนะว่าเราหย่ากันแล้ว ถ้าคุณยังขืนทำอีก ฉันเห็นจะต้องเอากฎหมายเป็นที่พึ่ง แจ้งข้อหาว่าคุณลวนลาม คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนพูดจริงทำจริง” He still doesn’t want to acknowledge defeat, swiftly takes her hand in his once again. She pulls at it with all her strength, speaks loudly, almost shout- ing, ‘Are you dense or something? I’ve told you it’s over between us, and then you ask again. What’s this grabbing and fumbling? Don’t forget we’re already divorced. If you dare to do it again, I’ll have to rely on the law for protection and report you for assault. You know I always do what I say.’
“ทำไมเรื่องของเรามันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย” ‘Why does it have to end like this between us?’
“คุณรู้ดีพอๆ กับฉันนี่” เธอว่าเยาะๆ “ทัศนคติเราไม่ตรงกัน จะใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกทำไม คุณรีบขับรถกลับบ้านเถอะ เรายังมีเรื่องงานที่ต้องคุยกันอีกเยอะ อย่ามาเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย” ‘You know why as well as I do,’ she says derisively. ‘Our personalities don’t match, so why keep living together? Drive us back quickly. There are still lots of things we must discuss about the work. Don’t waste time over this nonsense.’
เขาทำตามที่เธอต้องการ พารถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ He does as she wishes, takes the car into the main road.
“คืนนี้ฉันไม่นอนบ้าน” เธอพูดขึ้นมาลอยๆ “คุยธุระเสร็จก็จะออกไปเลย” ‘Tonight I won’t sleep at home,’ she says out of the blue. ‘I’ll go out as soon as we’ve finished talking turkey.’
“จะไปไหน” เขาถามเสียงห้วน ‘Where will you go,’ he asks brusque- ly.
“คุณไม่มีสิทธิ์จะรู้ คุณธนชัย” เธอเน้นตรงชื่อเขาเสียงหนักๆ ‘None of your business, Mr Thana- chai.’ She stresses his name.
“ถูกต้องครับ … คุณพัชราภรณ์” เขาเน้นเสียงแบบเดียวกันบ้าง “แต่ในฐานะที่เรายังอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน และในฐานะที่ผมเป็นอดีตสามี คุณอดีตภรรยาจะกรุณาบอกได้ไหมว่า คืนนี้จะไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนมิทราบ” ‘Indeed, Ms Phatcharaphorn.’ He stresses her name similarly. ‘But since we still share the same house and as your former husband and you as my former wife, pray tell where you’ll spend the night away from home.’
“เมื่อคุณอยากรู้นักฉันก็จะบอก ฉันนัดไปเที่ยวกับคุณสมชาย” ‘Since you so much want to know, I’ll tell you. I’ve an appointment with Mr Somchai.’
“ผมนึกไว้ไม่มีผิด” เขาหัวเราะประชด “เที่ยวเสร็จแล้วก็คงไปนอนกับมันสิท่า” ‘That’s what I thought.’ He laughs sarcastically. ‘And once you’ve met you’ll end up in his bed I reckon.’
“กรุณาพูดจาให้มันสุภาพหน่อย” เธอโต้เสียงกร้าว “ฉันจะไปเที่ยวกับใคร หรือไปนอนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย” ‘Please try to express yourself more courteously,’ she retorts in a harsh tone of voice. ‘Whoever I meet or sleep with is my own business. You have no right to interfere.’
“แม้ในฐานะหุ้นส่วนยังงั้นเรอะ” เสียงของเขากร้าวขึ้นบ้าง ‘Not even as your business partner?’ His voice too is getting harsh.
“ใช่ เราเป็นหุ้นส่วนกันทางธุรกิจ แต่ไม่ใช่หุ้นส่วนชีวิต ฉันกับคุณต้องแกล้งตบตาใครๆ ว่ายังใช้ชีวิตคู่ร่วมกันก็เพราะเหตุผลทางธุรกิจ ลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าประชาชนล่วงรู้ว่าดาราคู่รัก-คู่รวยที่เขาชื่นชมแยกทางกัน ผลประโยชน์ที่เรามีร่วมกันมิพังพินาศหมดหรือ” ‘Yes, we are business partners, but not life partners. You and I must pretend to others we live together for business purposes. Think of what would happen if the people learned the stars of “Khoo Rak Khoo Ruay” they admire are divorced. Wouldn’t that spell disaster for us?’
“คุณพูดก็ถูก” ‘I guess you’re right.’
เขาพยักหน้าเงื่องหงอย เหยียบคันเร่งจมลงไปอีก รถเก๋งคันงามทะยานลิ่วไปบนเส้นทางแห่งความเจริญของเมืองใหญ่ He nods sluggishly, steps on the accelerator. The beautiful coupé rushes along the road of progress through the capital.
= ‘Khoo Rak Khoo Ruay’ in Chor Karrakeit 31, 1997.
Phisit Phoosee was born (1965)
and lives in the northeastern
province of Udon Thani.
A sport columnist,
he has five collections
of short stories and a novel to his credit.
=พิสิฐ ภูศรี

Alone in the world – Prartana Rattana

There is a load of emotions in this story, as a young woman who loves to hate her mother feels with selfish blindness. MB

คนเดียวในโลก

Alone in the world

chopper2 chopper1

ปรารถนา รัตนะ

PRARTANA RATTANA

TRANSLATOR’S KITCHEN
แม่โกรธฉันอีกแล้ว ฉันก็โกรธแม่เหมือนกัน เราจะไม่พูดกันใช่ไหมแม่ ฉันอึดอัดนะแม่รู้ไหม ฉันลุกขึ้นหยิบกางเกงยีนส์ที่กองอยู่กับพื้นขึ้นมาสวมใส่ สกปรกสิ้นดี แต่ช่างมันเถอะ ก็คนซักผ้าของฉันเขาหนีฉันไปแล้วนี่ หยิบเสื้อยืดสีดำที่แม่เกลียดนักเกลียดหนาขึ้นมาใส่ ฉันไว้ทุกข์ให้กับแม่และตัวเอง ไว้ทุกข์ให้กับความทุกข์ทั้งมวลที่เราเกิดมาเป็นแม่ลูกกัน Mum is angry with me again and I’m angry with her as well. We won’t speak to each other, right, mum? I’m ill at ease, you know, mum. I get up and pick up the jeans in a pile on the floor and put them on. So damn dirty but never mind. The man washing clothes for me has fled, so… I pick up the black t-shirt you hate and put it on. I’m in mourning for you, mum, and for myself, in mourning for the sorrows of all kinds at having been born mother and child.
บิดลูกบิดประตู เปิดกรงขังให้อิสระกับตัวเอง มองหาแม่ โน่น นั่งซึมอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นหูกวางแววตาสิ้นหวังท้อแท้ คงจะผิดหวังในตัวฉันอีกตามเคย แต่แม่ก็ผิดหวังมาตลอดอยู่แล้วนี่ แล้วทำไมแม่ไม่รู้จักเคยชินกับมันเสียที ฉันเดินตรงไปที่ชั้นวางรองเท้า หยิบคู่โปรดที่ใส่มากว่าห้าปี เลือกให้มันไปกับฉันวันนี้ อดหันไปมองหน้าแม่ไม่ได้ โอ๊ย! มองหน้าแม่ทีไรรู้สึกหดหู่สิ้นดี ก็ไหนว่าชอบทำบุญ ธรรมะธัมโมนักหนาแล้วทีเวลาแบบนี้ทำไมไม่รู้จักใช้ธรรมะให้ถูกทาง ฉันกลืนน้ำลายด้วยความอึดอัด แม่นั่งเงียบตัวแข็งเหมือนหิน ไม่มองด้วยซ้ำไปว่าฉันกำลังจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว โธ่ … แม่ มีกันอยู่สองคนแม่ลูกแท้ๆ แล้วทำไมแม่ต้องตั้งแง่แสนงอน ทำไมต้องมากดดันกันนะ I turn the doorknob, open the cage to give myself freedom, look for mum. There, sitting drowsily at the marble table under the Indian almond tree, looking hopeless, discouraged, no doubt disappointed in me as usual, but you’re always disappointed, and why can’t you get used to it for a change? I walk straight to the shoe rack, pick up my favourite pair I’ve been wearing for the past five years, choosing to have them come along with me today. I can’t help turning round to look at mum. Oh, every time I look at her I feel so damn depressed. Doesn’t she say she likes to make merit? She’s fiendishly dharma-minded, and then in a moment like this why doesn’t she know how to use dharma correctly? I swallow my saliva in unease. Mum sits silent, hard as stone, not even looking at me as I’m about to go out again. Gee, mum, there’s just the two of us mother and child truly, then why do you have to sulk like this? Why so much pressure? ==

=

=

=

=

=

=

=

ธรรมะธัมโม = churchy; what the French call ‘une grenouille de bénitier’. Here, the word ‘dharma’ had to be used to make sense of the rest of the sentence.

“แม่อายชาวบ้านเค้า” ‘I’m ashamed of what people might say.’
“โธ่เอ๊ย … แม่!” ฉันตะโกนสุดเสียง ปัดชามข้าวที่แม่บรรจงวางบนโต๊ะเมื่อครู่ลงไปกองแตกละเอียดอยู่ที่พื้นทั้งข้าวทั้งแกงและเศษถ้วยจานเละเทะรวมกัน แม่ทรุดตัวนั่งลงร้องไห้ เสียงสะอึกสะอื้นอย่างเจ็บปวดของแม่สามารถฆ่าฉันได้ ฉันเดินเข้าห้องปิดประตู เลือกเทปม้วนที่เกรี้ยวกราดที่สุดใส่เข้าไปในเครื่องเล่น เสียงดนตรีแผดคำรามกึกก้องเหมือนห้องทั้งห้องเป็นนรกจำลอง ฉันไม่ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นคร่ำครวญของแม่อีกเลย ‘Good grief, mum!’ I shout at the top of my voice, with a flick send the plate of food mum painstakingly placed on the table a moment ago crashing to the floor, in a mess of rice, curry and broken china. Mum collapses in tears. Mum’s painful sobs can still kill me. I walk into the room and close the door, choose the most enraged tape and slip it into the player. The blast of music turns the room into an ersatz hell. I don’t hear mum’s plaintive sobs any longer. ==

=

=

=

เกรี้ยวกราด: angrily (to scold), furiously.

=
รู้สึกตัวตื่นขึ้น แต่พอลืมตาก็ต้องตกใจเมื่อพบกับใบหน้าคมๆ ของผู้ชายคนหนึ่งกำลังขยับร่างของเขาอยู่บนร่างของฉัน ฉันหลับตาตั้งสติอีกครั้ง นึกทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืน ใครกันหนอมานอนกับฉัน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพิจารณาที่ใบหน้าคมเข้มนั้น ยกมือขึ้นลากนิ้วไปบนขนคิ้วดกดำ ผมของเขายาวสลวยห้อยลงมาระใบหน้าของฉัน ฉันลูบเสยผมของเขารวบไปไว้ด้านหลัง ยิ้มให้เขาก่อนจะใช้ลิ้นสัมผัสริมฝีปากของเขา “ปวดหัวจังเลย” ฉันบอกเขาเพื่อยุติบทพิศวาสที่กำลังดำเนินอยู่ เขาเป็นใคร มาจากไหน ชื่ออะไร โอย! งงสิ้นดี ฉันลุกขึ้นเสยผมเผ้ายุ่งเหยิง มองไปยังกระจกบานใหญ่ในห้อง มองร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง เห็นใบหน้าที่รู้สึกว่าโทรมเหลือกำลัง “ไปอาบน้ำกันดีกว่า หิวข้าวแล้วด้วย” ฉันบอกเขาในขณะที่เขากำลังเงี่ยหูฟังเสียงกุกกักนอกห้อง “อ้าว ไหนว่าอยู่คนเดียว” “ก็ฉันอยู่คนเดียวจริงๆ” ฉันไม่ชอบตอบคำถามแบบนี้เลย “แล้วใครอยู่ข้างนอก” “ก็แม่ฉัน” “เมื่อคืนบอกว่าอยู่คนเดียว” I come to but upon opening my eyes am shocked to see the sharp face of a man whose body is moving over mine. I close my eyes to compose myself once again, to recall last night’s events. Who the heck is sleeping with me? I slowly open my eyes, consider those sharp features, raise my hand to follow with a finger the bushy black eyebrows. His long flowing hair keeps brushing against my face. I stroke his hair through my fingers and push it back, smile at him before using my tongue to touch his lips. ‘I have a splitting headache,’ I tell him to put an end to the hanky-panky underway.  Who is he? Where does he come from? What’s his name? Gosh! Total blank. I get up, rake my dishevelled hair with my fingers, look at the large mirror in the room, look at my naked body, see a face which I find terribly rundown. ‘We’d better shower now. I’m terribly hungry as well,’ I tell him as he strains to hear the halting voice outside the room. ‘Well now! Didn’t you say you were alone?’ ‘But I do live alone!’ I don’t like answering this sort of question. ‘Then who is that outside?’ ‘My mum.’ ‘Last night you told me you were alone.’
ให้ตายเถอะ ฉันพาต้นเสาหรือก้อนหินเข้าบ้านมาด้วยนะ ฉันบอกเขาว่าฉันอยู่คนเดียว แต่เขาก็พยายามจะบอกว่าฉันอยู่กับแม่ มีแม่อยู่กับฉันในบ้าน ก็ใช่ … แต่ฉันอยู่คนเดียวนี่ … ฉันอยู่ตัวคนเดียวในโลก! Damn! I’ve taken a pillar or a stone into the house. I told him I lived alone, but he’s trying to tell me I live with my mother. My mother is with me in the house. Well, yes … but I do live alone … I live all by myself in the world!
ชายคนนั้นเดินตามฉันเข้าห้องน้ำ เขาตัวสูง หน้าตาดี คมเข้มจนดูดุน่ากลัว ผมยาวถึงเอว ฉันมองหน้าเขาผ่านสายน้ำจากฝักบัว มีเคราเขียวๆ มีหนวดบางๆ ริมฝีปากได้รูปแดงน่าจูบ เรายืนมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น เขาก็คงเหมือนฉันที่เมื่อคืนมืดมากเลยมองหน้ากันไม่ชัด ฉันยังนึกขำตัวเองที่เพิ่งจะมารู้เมื่อกี้ว่า เขาผมยาว แถมดำเป็นมันสวยเชียว ฉันเขย่งเท้าน้อยๆ ขึ้นสัมผัสริมฝีปากแดงๆ น่ารักนั่นด้วยริมฝีปากของฉัน “เราจะได้อาบน้ำกันไหมเนี่ย” เขายิ้ม แล้วหยิบสบู่ขึ้นมาฟอกไปตามตัว ฉันเบียดร่างเข้าไปชิดเขา เขาโอบฉันไว้แล้วฟอกถูสบู่ลูบไล้ไปบนเนื้อตัวของฉันอย่างนุ่มนวล The man follows me into the bathroom. He’s tall, good-looking, with features so sharp he looks fierce even scary, hair down to his waist. I look at his face through the water jet from the shower head. He has a dense beard and a thin moustache, well-drawn, red, kiss-me lips. We stand staring at each other like that. He’s probably like me, as last night it was very dark so we couldn’t see each other clearly. I’m even amused at myself for finding out just now that his hair is long, and shiny black and damn cute too. I tiptoe to reach his lovely red lips with my lips. ‘Are we going to shower or not?’ He smiles and then grabs the soap and soaps himself. I push my body against his. He enfolds me in his arms and then runs the soap all over my flesh gently.
“นิ่ม! นิ่ม!” เสียงแม่ตะโกนเรียกฉันพร้อมกับทุบประตูปังๆ ฉันเลิกคิ้วแล้วหันไปบอกกับเขาว่า “แม่เรียก” แล้วตะโกนตอบแม่ว่ากำลังอาบน้ำ “แม่เรียกคุณว่าอะไรนะ นิ่มเหรอ” เขาหัวเราะลั่นอย่างขบขันเสียเหลือเกิน ฉันทุบแรงๆ บนหน้าอกของเขาแล้วถามเขาว่าทำไม มันตลกนักหรือ เขาบอกว่ามันขัดกับบุคลิกของฉันอย่างแรง ฉันเองเคยคิดเหมือนกันว่า แม่เรียกฉันว่านิ่มมาตลอด แม่คงจะแฝงความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้ “แล้วคุณล่ะชื่ออะไร” “โหย! ผมบอกคุณไม่รู้กี่รอบแล้ว เขียนไว้ในสมุดขอบคุณด้วยไง” “เหรอ ก็จำไม่ได้นี่นา ชื่ออะไรล่ะบอกหน่อยซิ” ฉันพูดขณะดึงผ้ามาเช็ดตัว เปิดประตูออกไปสวมใส่เสื้อผ้า “เดี๋ยวผมเปิดสมุดของคุณที่ผมเขียนไว้เมื่อคืนให้ดู” เขาเปิดกระเป๋าของฉันอย่างถือวิสาสะ หยิบสมุดไดอารี่ออกมาเปิดอย่างกับเป็นสมุดของตัวเอง เขาเปิดหน้าที่มีลายมือของเขา เบอร์โทรศัพท์ ที่อยู่ ที่ทำงาน โห! มาเขียนไว้เมื่อไหร่กันเนี่ย อ้อม โอ๊ยชื่ออ้อมจะบ้าตาย ฉันหัวเราะล้มกลิ้งลงบนเตียง เขาทำหน้าตากรุ้มกริ่มน่ารักเป็นบ้า มองดูเขาหยิบกางเกงในขึ้นมาสวม ผู้ชายนี่เวลานุ่งกางเกงในมีเสน่ห์จริงๆ ฉันดึงตัวเขาเข้ามาใกล้ซุกหน้าไปบนแผงขนดกเหนือสะดือ ก่อนจะกัดอย่างมันเขี้ยวเข้าทีหนึ่ง “เดี๋ยวออกไปกินข้าวกัน แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้วละ” “แล้วแม่เขาจะไม่ว่าผมหรือ” “ว่าเรื่องอะไร” ฉันเลิกคิ้วด้วยความรำคาญ “เร็วๆ เหอะน่าหิว” ‘Nim! Nim!’ Mum shouts out my name as she pummels the door with her fists. I raise my eyebrows and then turn to tell him, ‘It’s my mum calling,’ and then shout in answer to my mother that I’m taking a shower. ‘What is it your mother calls you? Nim?’ He bursts out laughing, highly amused. I punch his chest hard and ask him what’s so funny. He tells me ‘soft’ is radically at odds with my personality. I myself have often thought that mum calls me ‘soft’ all the time to conceal feelings of some kind. ‘What’s your name, then?’ ‘What! I don’t know how many times I’ve told you already. I even wrote it down in your thank-you book.’ ‘Really? Well, I don’t remember. So, what’s your name? Tell me,’ I say as I take the towel to dry myself, open the door to go and get dressed. ‘I’ll open your book where I wrote it down last night and show you.’ He takes the liberty to open my bag, picks up my diary and opens it as if it were his. He finds the page with his handwriting, phone number, address, workplace. Oh! When the heck did he write all this? Orm. His name’s Orm, ‘get around’, how absurd! I burst out laughing and fall back on the bed. He makes absolutely lovely bedroom eyes. I watch him pick up his briefs and put them on. Men, when they put on their briefs I fall for them. I draw him close, sink my face into the hairy stretch above his navel before biting it playfully. ‘Let’s go out and eat. Mum’s cooked for us.’ ‘Won’t she shout at me?’ ‘Why should she?’ I raise my eyebrows in irritation. ‘Hurry up. I’m hungry.’
“แม่ มีอะไรกินมั่ง” ‘Mum, what is there to eat?’
“ของชอบของนิ่มทั้งนั้นเลย เมื่อคืนกลับมากี่โมงล่ะลูก” ‘All dishes you like. What time did you come back last night, darling?’
แม่บรรจงจัดโต๊ะอาหารและพูดเจื้อยแจ้ว ยังไม่ได้หันมามองว่าฉันเดินออกมาจากห้องพร้อมกับใคร ฉันถอนใจที่จะต้องทะเลาะกับแม่อีกแล้ว ตอนนี้แม่กำลังอารมณ์ดีอยู่เชียว แต่ให้ตายเถอะ เมื่อไหร่ฉันจะได้อยู่คนเดียวในโลกจริงๆ โดยไม่ต้องมีใครมาคอยพร่ำเพ้อว่าห่วงใย ว่ารักนักรักหนาว่าจะมาฝากผีฝากไข้กับคนอย่างฉัน Mum is carefully setting the table and prattling sweetly. She hasn’t turned around yet and seen who I’m walking out of the room with. I’m discouraged at having to quarrel with her once again. Right now, she’s in a bloody good mood, but damn it, when will I really be alone in the world without having someone always around to claim she worries about me, to love me and be dependent on a person like me?
แม่หันมา ฉันจับจ้องใบหน้าของแม่ สีหน้าที่ยิ้มสดชื่นอยู่เมื่อครู่ค่อยๆ สลดและซีดเผือดลงเมื่อมองเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน “สวัสดีครับแม่” เขายกมือไหว้ “เพื่อนหนูเองแม่ เมื่อคืนเขามาส่ง” ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิแม่ ฉันอยากจะบอกแม่อย่างนั้น แต่ช้าไปแล้วเมื่อแม่เอ่ยขึ้นมา “กินกันตามสบายเลยนะ เดี๋ยวแม่จะออกไปข้างนอก” “แม่ไม่กินข้าวด้วยกันก่อนเหรอ” แม่ส่ายหัวเหมือนคนไร้สติ เดินตัวแข็งเกร็งออกจากประตูบ้านไป โธ่ … แม่ ฉันจะกินข้าวอร่อยได้ยังไง ถ้าแม่มีกิริยาอาการแบบนี้ Mum turns round. I watch her face. The fresh smiling expression slowly turns sad and pale when she sees the person that stands next to me. ‘Good morning, mother.’ He raises his hands and bows to her. ‘This is my friend, mum. He drove me home last night.’ Come on, mum, be nice to him: that’s what I’d like to tell her, but it’s too late when she says, ‘Enjoy the food. I’m going out.’ ‘Won’t you eat with us first?’ Mum shakes her head as if she has lost it, walks stiffly out of the main door and is gone. Good grief, mum! How can I enjoy the food if you behave like this?
=
ฉันเดินไปส่งเขาที่ชอปเปอร์บริเวณหน้าบ้าน เฮ้อ เมื่อคืนฉันซ้อนชอปเปอร์มาเหรอนี่ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย ดีนะที่ไม่ตกลงมาตาย เขาหันมาเอามือบีบหัวไหล่ของฉัน ฉันสบตากับเขาตรงๆ นัยน์ตานั้นช่างแสนซื่อและจริงใจ “เดี๋ยวผมโทร.มาหานะ” I walk him back to the chopper parked in front of the house. Wow! So I rode that monster last night, did I? I had no idea. Lucky I didn’t fall and die. He turns round and with his hand presses my shoulder. I look straight into his eyes. His eyes are so honest and candid. ‘I’ll call you,’ he says. ‘Monster’ to avoid the repetition of ‘chopper’ while staying in the spirit of the context.
ฉันไม่สนใจหรอกว่าเขาจะโทร.มา จะมาหา ไม่มาหา หรือจะไปขึ้นสวรรค์ลงนรกที่ไหน เดินกลับเข้าบ้านมาทรุดนั่งที่โซฟา เตรียมทำสงครามอารมณ์กับผู้ให้กำเนิด ทำไมนิ่มไม่เหมือนแม่ แม่เคยถามอย่างนั้น แม่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง ฉันจะไปเหมือนแม่ได้ยังไง แม่เป็นหม้ายมายี่สิบปีอยู่กับฉันมาสองคนในบ้าน แม่ไม่เคยมองผู้ชาย ไม่เคยสนใจใคร เพราะแม่รักลูก แม่บอกอย่างนั้น ฉันไม่เข้าใจ รักลูกมันจะตื่นเต้นตรงไหน ฉันเปิดโอกาสให้แม่คบกับผู้ชายเสมอ แต่แม่กลับสนใจอยู่แต่กับฉัน คอยสนใจว่าวันๆ ฉันจะไปไหน จะทำอะไร กินอยู่อย่างไร เบื่อจะบ้าตาย I don’t care whether he calls me or comes and sees me or not or goes to paradise or to hell. I walk back into the house and let myself down on the sofa, getting ready for a mood war with the person that gave birth to me. Why aren’t you like me, mum once asked me. Is she mad or what? How could I be like her? She’s been a widow for twenty years, the two of us alone in the house. She’s never looked at a man, never shown interest in anyone because she loves her child, that’s what she told me. I don’t understand: what’s so exciting about loving one’s child? I’m always giving her the opportunity to meet men, but she’s only interested in me, only wants to know day after day where I’m going, what I’m doing, how I’m eating and sleeping, so damn boring! ==

=

=

=

=

แม่หม้าย: widow or divorcee (also แม่ร้าง).

นั่งอ่านหนังสือก็แล้ว ดูทีวีก็แล้ว แม่ยังไม่กลับเข้ามา ฉันเริ่มรู้สึกมึนหัวเลยเดินเข้าไปนอนในห้องและหลับลงอย่างง่ายดายด้วยความอ่อนเพลีย I sit reading a book then look at TV and mum is still not back. I’m beginning to feel giddy so I step into the bedroom and easily fall asleep out of weakness.
ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนหัวค่ำ ได้ยินเสียงแม่ทำอะไรกุกกักอยู่ข้างนอก แม่กลับเข้ามาแล้วหรือ นอกหน้าต่างมืดสนิท ฉันนอนลืมตาโพลง คิดอยู่ว่าจะออกไปพูดกับแม่ว่าอย่างไรดี แต่อย่าเลย ทำไมแม่ไม่เข้ามาคุยกับฉันในห้องล่ะ เสียงฝีเท้าของแม่เงียบไป แม่ไม่มาซักถามอะไรฉันจริงๆ ด้วย แม่เป็นอะไรไป แม่ไม่เคยเก็บความรู้สึกกับฉันแบบนี้มาก่อน ไม่เป็นไรหรอกหลับต่อก่อนเถอะ ยังไงแม่ก็ยังอยู่ในบ้านนี้วันยังค่ำ อาจจะกำลังงอนรอให้ฉันไปง้อละมัง โธ่! ไม่มีทาง แม่ก็รู้จักฉัน… I wake up again at dusk, hear some sort of clattering from mum outside. So she’s come back, has she? Out of the window it’s totally dark. I lie eyes wide open, thinking about what to say when I go out and talk to her, but better not. Why doesn’t she come and talk to me in here? The sound of her footsteps stops. She really isn’t com- ing in to ask me questions. What’s the matter with her? She’s never kept her feelings from me like this before. Never mind. Go on sleeping. No matter what she’s still in this house morning, noon and night. Maybe she’s sulking, waiting for me to try to make up. Goodness! No way. She knows me…
=
เสียงเคาะประตูเบาๆ ปลุกให้ฉันตื่น “นิ่มออกมากินข้าวเถอะลูก” ฉันเปิดประตู เห็นแม่หน้าซีด “ยาของแม่หมดแล้ว เดี๋ยวนิ่มไปซื้อให้หน่อยนะ” แม่มีโรคประจำตัวที่ขาดยาไม่ได้ ต้องกินเหมือนเป็นยาเสพติด เห็นหน้าแม่แล้วรู้สึกสงสาร แต่ในความสงสารก็กลัวว่าแม่จะพูดอะไรทำลายบรรยากาศยามเช้าตรู่ A light knock on the door wakes me up. ‘Come out and eat, Nim darling.’ I open the door, see mum’s livid face. ‘I’ve run out of medicine again. Go and buy me some, will you.’ Mum has a chronic disease that can’t go without medicine. She has to take it as if it were a drug. Seeing her face I feel pity, but in that pity I fear she’ll say something that will destroy the early morning atmosphere. ==

=

=

เหมือนเป็นยาเสพติด: ‘as if she were addicted’ is an alternative translation.

“ไม่สงสารปุ้มเขาเหรอถึงได้ทำแบบนี้” แม่เปิดฉากจนได้ “มันจบไปแล้ว ปุ้มกับหนูน่ะ” ฉันขึ้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเดินหนีออกจากห้องไปนั่งที่โต๊ะอาหาร แม่ค่อยทยอยหยิบกับข้าวมาวาง กับข้าวน่ากิน แต่ … ฉันถอนใจ มองกับข้าวพวกนั้นรู้สึกเหมือนทุกจานมีหนอนดิ้นยั้วเยี้ยว “แต่นิ่มจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ เราอยู่ในสังคม เรามีพี่มีน้อง มีญาติ มีตระกูล ปู่ย่าเขาสร้างสมกันมานาน” แม่สาธยายยืดยาวเหมือนเขื่อนที่กักน้ำไว้เต็มปรี่แล้วแตกร้าวมีรอยรั่ว น้ำค่อยๆ ซึมไหลออกมาจนเขื่อนพังทลาย ฉันนิ่งฟังเงียบ ฉันจะไม่เถียง … หยุดนะแม่ หยุดเดี๋ยวนี้ ถ้อยคำเหล่านั้นลอยเข้าหู ข้ามหัว วนเวียนกึกก้องอยู่ภายในบ้าน ก็ได้แม่ ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฉันเป็นคนที่มีความอดทนอยู่ตื้นลึกขนาดไหน … แม่ยังพูดต่อไป … พูด … พูด … หมดแล้ว ความอดทนของฉันอดอยู่ได้แค่ประโยค “แม่อายชาวบ้านเค้า” ‘Don’t you feel pity for Pum behaving like this?’ Mum manages to start hostilities. ‘It’s finished between Pum and me.’ I raise my voice moodily and walk out of the room to go and sit at the breakfast table. Mum follows with the food tray she puts down. The food looks delicious but I’m disheartened, look at those dishes and feel as if they have worms wriggling in them. ‘But you can’t act like this, Nim. We are in society, we have siblings, we have relatives, we have a name our grandparents have long established.’ Mum discourses at length like a dam full to the brim that develops a leakage with the first crack. The water keeps seeping out until the dam crumbles. I listen quietly without moving. I will not argue … Stop, mum! Stop right now! Those words flow into one ear, across the head, resound around the house. So be it, mum. I myself would like to know how patient I can be … Mum keeps speaking, speaking, speaking. Enough! My patience gives up with her ‘I’m ashamed of what people might say’. [We gather that Pum [short ‘oo’ sound] is the previous boyfriend – would that be ‘the man washing clothes for me’ that has fled?]
อายชาวบ้านหรือ… Ashamed of what people might say…
=
โทรศัพท์ดังขึ้นแทรกผ่านสรรพเสียงในนรกจำลองของฉัน “อินทร์ นี่ผมเองนะ แม่ว่ายังไงบ้าง” “เค้าไม่ได้ว่าอะไรหรอก จะสนใจไปทำไม” “เออ คืนนี้เพื่อนๆ ผมเขาจะขับรถไปสมุยกัน อินทร์จะไปกับผมไหม” “ไปซิ” ฉันตอบโดยที่ยังไม่มีสมองส่วนไหนสั่งการ ไปทั้งนั้น ไปไหนก็ได้ นรก สวรรค์ ไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้ ไปให้พ้นจากแม่ “ตอนนี้สิบโมงเช้าเดี๋ยวบ่ายๆ ผมไปรับนะ” ฉันวางหูโทรศัพท์ลงอย่างไม่ยินดียินร้าย แม่คิดว่าฉันมีความสุขหรือที่ทำให้แม่โกรธ ทำให้แม่ร้องไห้ แม่โกรธฉัน ฉันก็โกรธแม่ โกรธที่แม่ยืนอยู่แต่บนมุมมองของแม่เอง The phone rings, cutting through the voice in this ersatz hell of mine. ‘It’s me. What did your mum say?’ ‘She didn’t say anything. Why should you care?’ ‘Uh, tonight my friends and I are riding to Samui*. Will you come with me?’ ‘Sure,’ I answer before any part of my brain gives instructions. Of course I’ll go, whatever the scenario, anywhere, hell or paradise, so long as it’s away from this house, away from mum. ‘It’s ten a. m. now. I’ll come and fetch you in early afternoon.’ I put down the handset without feeling anything. Does mum think I’m happy to make her angry, to make her cry? Mum is angry with me, I’m angry with her, angry that she won’t budge from her own viewpoint. ==

=

=

* Samui is the main island in mid-South on the Gulf of Thailand side.

ฉันหยิบของใส่กระเป๋าติดตัวไปไม่กี่ชิ้น ไม่มีอะไรมีความหมายกับฉันเลย ฉันมีชีวิตว่างเปล่า ใส่รองเท้าเสร็จ ฉันเดินเลี่ยงจากมุมที่แม่นั่งอยู่ไปนั่งรออ้อมที่ใต้ซุ้มต้นการเวกอีกด้านหนึ่ง อดชำเลืองดูแม่ไม่ได้ คืนนี้ฉันคงไม่กลับบ้าน แม่คงต้องคอยฉันทั้งคืน นึกอยากเดินไปบอกแม่ไปกอด ไปขอโทษแต่จะมีประโยชน์อะไรในเมื่อแม่กำลังผิดหวัง เป็นความผิดซ้ำซากที่แม่ไม่เคยคิดหนีห่างจากมัน ไม่เห็นยากเลยแม่ เพียงแค่แม่ละทิ้งความหวังทั้งหลายลงเสียเท่านั้น แม่ก็จะไม่ต้องผิดหวังอีกต่อไป I put only a few things in a bag to take along. Nothing has meaning for me. My life is empty. When I’ve put on my shoes, I sneak away from the corner where mum is sitting and go and sit to wait for Orm under the ylang-ylang vine on the other side. I can’t help casting glances at mum. Tonight I won’t be home; she’ll wait for me all night. I think of walking over to tell her, to hug her, to apologise, but what good would that be when she is disappointed? It’s a mistake she keeps making and never thinks of fleeing from. It isn’t difficult, you know, mum. Just give up all hopes and you’ll never be disappointed again.
=
ชอปเปอร์รูปร่างแปลกตาหลายคันแล่นตามกันไปบนทางหลวง ผ่านแสงไฟที่สาดส่องยามเข้าตัวเมือง บางช่วงเปลี่ยวมืดน่ากลัว เสียงแผดสนั่นของเครื่องยนต์ประสานกันคำรามลั่น ตลอดทางฉันนั่งกอดเอวหนุ่มผมยาวแน่น เอาหน้าแนบชิดแผ่นหลังของเขา ปล่อยน้ำตาไหลรินปลิวกระเซ็นไปตามแรงลมที่ปะทะมาแรงๆ ทุกคราวที่หยุดพัก จนเมื่อขึ้นเฟอร์รี่ลงถึงเกาะ ฉันจะปาดน้ำตาออกเพื่อคอยตอบรับรอยยิ้มและถ้อยคำเอาอกเอาใจจากเขาและเพื่อนๆ ยิ้ม หัวเราะ มึนเมาเหมือนกับสนุกสนาน เหมือนหลุดจากโลกของตัวเองเข้าไปผสมปนเปเป็นสมาชิกของพวกเขาเหล่านั้น คงไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาว่างเปล่าของฉันที่ฉายวูบวาบฉาบทาอยู่บนร่างของพวกเขา เสียงหัวเราะดังลั่นเป็นระยะ ฉันยิ่งต้องกรีดเสียงให้กึกก้องกว่า ถึงอย่างไร ฉันก็ยังอยู่ในโลกตัวคนเดียว Oddly shaped choppers are speeding along the highway, past pools of lights marking the entrances to towns, some areas frighteningly desolate and dark, the noise of the engines building to a resounding roar. All the way I sit hugging the waist of the long-haired man tight, my face pressed against his back, letting tears, which are scattered by the wind that blows hard as we ride, flow freely every time we stop to rest. When we step onto the ferry to the island, I wipe out the tears to answer the smiles and words of concern of Orm and his friends, smile, laugh, tipsy as if from fun, as if I have slipped out of my own world to mix with them as a member of their group. Nobody notices the emptiness in my eyes, for all their twinkle as they linger over their bodies. Loud laughter resounds at times. I must pitch my voice higher to be heard. No matter what, I’m still alone in the world.
อ้อมแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันต่อหน้าเพื่อนๆ จนออกนอกหน้า พยายามจะเข้าถึงและแทรกตัวเข้ามาในโลกของฉัน เขากำลังเข้าใจฉันผิดอีกมากมาย แต่ฉันจะให้โอกาสเขา ถึงอย่างไร ฉันก็มีความรู้สึกว่าเขาเป็นเพื่อนที่มีอัธยาศัยดีคนหนึ่ง In front of his friends Orm behaves openly as if he owns me. He tries to reach and insert himself into my world. He misunderstands me in many other ways, but I’ll give him a chance. No matter what, I have the feeling he’s a friend with an amiable nature.
ค้างคืนที่สมุยผ่านไปสองคืนฉันก็เริ่มเบื่อ เบื่อบทสนทนาซ้ำซาก อ้อมคงจะรู้ได้จากอาการของฉันจึงคอยถามอยู่เรื่อยว่าเบื่อหรือ จะกลับไหม ฉันประทับใจผู้ชายคนนี้ เขาพาฉันกลับคืนนั้นทันทีเมื่อฉันบอกว่าเบื่อ โดยที่เพื่อนๆ ของเขายังอยู่กันต่ออีกหลายคืน ฉันจะเที่ยวอย่างสนุกสนานได้อย่างไรในเมื่อแม่ไม่รู้ว่าฉันหายไปไหน โอ๊ย เซ็งจริงๆ ทำไมฉันต้องรู้สึกผิดด้วย After two nights on Samui I’m beginning to be bored, bored with the conversation which is always the same. Orm must realise this from my behaviour so he keeps asking me if I’m fed up, do I want to go back. I’m impressed by this man. He takes me back that night at once when I tell him I’ve had enough, even though his friends will stay on for many more nights. How can I enjoy myself travel- ling around when mum doesn’t know where I have disappeared? Oh, how boring! Why do I have to feel guilty as well?
=
เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดชิดประตูบ้าน บ้านปิดเงียบ แม่ไปไหนนะ เราสองคนเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ฉันล้มตัวนอนลง เอาขาทั้งสองข้างพาดไว้บนตักของเขา เขาขยับมือค่อยๆ บีบนวดไปตามน่องของฉันที่กำลังปวดเมื่อยพอดี ฉันส่ายหัวมองหน้าเขา อยากจะบอกเขาว่า คุณกำลังอยากทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใช่ไหม หยุดเถอะ ไม่สำเร็จหรอก He turns to park the bike right in front of the main door. The house is closed and silent. Where’s mum? The two of us step into the house, let ourselves drop onto the sofa, weak with tiredness. I lie down, my legs across his lap. He moves his hand to slowly massage my calves which are aching right now. I shake my head staring at him. I’d like to tell him you’re trying to make me feel I’m not alone in the world, aren’t you. Stop. You won’t succeed.
แล้วแม่ … แม่ไปไหน เอื้อมมือไปดึงผมของเขาเล่น ผมเขาสวยจริงๆ มีเสียงคนเดินเข้ามา ป้านั่นเอง ถือวิสาสะอะไรกันเนี่ย ป้าเปิดประตูบ้านเข้ามายืนจังก้าตรงหน้าเราสองคน “นิ่ม เอ็งนี่มันเลวจริงๆ มานอนกอดกับผู้ชายอยู่ได้ แม่เอ็งตายแล้วรู้ไหม ตอนนี้ตั้งสวดอยู่ที่วัด” แม่ตายก็แม่ฉัน แต่ป้า … ป้าไม่มีสิทธิมาด่าฉัน “หายไปไหนมา แม่เอ็งไม่มียากิน จนอาการกำเริบชักตาตั้ง ตอนกลางคืนฝนตกก็ออกมานั่งตากฝนรอเอ็งอยู่หน้าบ้านทุกคืน จนไม่สบายเพราะโรคแทรกซ้อน ช็อกตายเอาไปส่งโรงพยาบาลไม่ทัน หัวจิตหัวใจของเอ็งทำด้วยอะไรวะ ทำไมถึงใจจืดใจดำอย่างนี้” เสียงของป้าที่เกรี้ยวกราดอยู่ตอนแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสะอื้น “ข้าสงสารแม่เอ็งจริงๆ เอ็งเคยรักเขาบ้างไหมวะ” น้ำตาของฉันค่อยๆ ไหลรินลงอาบแก้ม ฉันลุกขึ้นเดินเข้าไปหาป้า โอบกอดป้าไว้แน่น “ป้า แม่ไปไหน” ฉันหลับตา โลกทั้งโลกหมุนคว้าง ค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น เขาค่อยๆ พยุงฉันขึ้นนั่งบนโซฟา “ไปไหว้แม่ซะ ศพอยู่ที่วัดเจ็ด” ป้าสั่งด้วยเสียงสะอื้นก่อนจะหันหลังเดินออกไป ฉันกรีดร้องเสียงดังและนานที่สุด And then mum … where is she? I stretch out my hand to pull his hair playfully. His hair is really beautiful. There’s the sound of someone walking in. It’s auntie. How dare she? She opens the main door, enters and stands with her fists on her hips in front of the two of us. ‘Nim, you’re really bad, coming here to lie hugging a man. Your mother’s dead, you know. There’s prayer service going on at the temple right now.’ Mum’s dead, she’s my mum, but auntie … auntie has no right to scold me. ‘Where have you been? Your mother didn’t have her medicine so her condition worsened, and at night it rained and she came out and sat under the rain waiting for you in front of the house every night, until she fell ill because she suffered complications and died of shock before she could be sent to hospital. What is your heart made of? Why are you so callous like that?’ Auntie’s voice, enraged at first, slowly turns to sobbing. ‘I really pitied your mother. Did you ever love her at all?’ My tears slowly flow down flooding my cheeks. I get up, walk up to auntie and hug her tight. ‘Auntie, where is mum?’ I close my eyes. The whole world is whirling. I slowly let myself down and sit on the floor. He slowly helps me up to sit on the sofa. ‘Go and pay your respects to your mother, the body is at the seventh temple,’ auntie orders in a voice full of sobs before she turns her back and walks out. I shout the longest shout at the top of my voice.
=
เลือกเสื้อยืดสีชมพูที่แม่เคยซื้อให้ แม่ชมฉันทุกครั้งว่าฉันใส่เสื้อตัวนี้แล้วดูน่ารักสดใส ฉันค่อยๆ สวมมันช้าๆ ฉันไม่ต้องไว้ทุกข์อีกแล้ว แม่ไปสบายแล้ว หมดสิ้นความทุกข์ความทรมานใดๆ ที่ฉันเป็นคนก่อ แม่ไม่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเผชิญกับความผิดหวังอีกต่อไป I choose the pink t-shirt mum once bought for me. She praised me every time saying that wearing that t-shirt made me look lovely and fresh. I put it on slowly. I don’t have to be in mourning any longer. Mum is fine now, free from any sorrow and torment because of me. She doesn’t have to live to face disappointment any longer.
อ้อมเดินตามฉันเข้าไปในศาลาวัด ร่างกายโกโรโกโสของเราทั้งสอง พอจะทำให้คนที่นั่งอยู่หันมามอง ฉันรู้ว่าพวกเขาคงซุบซิบนินทาด่าว่าฉัน คนเหล่านี้ไงที่แม่เคยบอกว่า ‘อาย‘ เขานักหนา Orm follows me into the pavilion at the temple. The bodies of the two of us are ramshackle enough to have the people sitting there turn to look at us. I know they are whispering mean things about me. It was those people in front of whom mum used to say she felt ashamed.
ฉันทรุดนั่งลงจุดธูป เพ่งมองที่รูปแม่ แววตาของแม่ยังเปี่ยมไปด้วยความปรานีต่อฉัน “แม่ไม่โกรธนิ่มหรอก วันนี้ลูกใส่เสื้อสวยจัง” ฉันมองเห็นปากแม่ขยับพูด ยกมือพนมก้มลงกราบ ฉันกำลังจะได้อยู่คนเดียวแล้วใช่ไหมแม่ น้ำตาของฉันไหลพรั่งพรู I sit down to light a stick of incense, gaze at the picture of mum. Her eyes are still full of compassion for me. ‘I’m not angry with you, Nim. Today you’re so pretty in that t-shirt.’ I watch mum’s mouth moving, I raise my hands and prostrate myself. I’m going to be alone now, aren’t I, mum? My tears pour forth.
ฉันนั่งนิ่งมองรูปแม่ สะอื้นไห้เนิ่นนาน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหยุดยืนที่รูป เอื้อมมือสัมผัสใบหน้าแม่ ยื่นจมูกสัมผัสแก้ม I sit still looking at mum’s picture, sob for a long time before standing up and walking up to the picture, stretching out my hand to feel her face, poking my nose to feel her cheek.
ฉันได้อยู่คนเดียวแล้วใช่ไหมแม่ I’m alone now, aren’t I, mum?
=

‘Khon Diao Nai Loak’ in Chor Karrakeit 38, 1998

Prartana Rattana, born in 1970 in Chachoengsao, east of Bangkok, is, among other occupations, a columnist, a consultant and a writer with three collections of short stories and a novel under her belt and another novel in the pipeline. .prartana2

A world behind eyelids – Wiwat Lertwiwatwongsa

This very short story about disjunctive human relations through misapprehension offers a rich if rather murky atmosphere and bears the hallmarks of this untypical author, from ludic handling of characters and cinematic anti-plot treatment down to cinematographic references and pet terms and turns of phrase. MB

ooo

โลกหลังเปลือกตา

A world behind eyelids

dark glasses dark glasses

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

Wiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
พอปิดไฟทั้งหมด ห้องนั้นก็ดูคล้ายกับโลกหลังเปลือกตา แสงจากป้ายไฟลอดผ่านกระจกฝ้าด้วยอาการของการไหลซึมเข้ามาช้าๆ เปลือกตาของนักเดินทางไกลอ่อนล้า คุณฝันว่าคุณจุดบุหรี่สูบตอนที่เธอนอนหลับ จ้องมองร่างอ่อนล้าหลังเปลือกตาของห้องริมระเบียงหมายเลข 210 โรงแรมชันหว่า When all the lights are out, that room is like a world behind eyelids. The light from the billboard neon tubes through the frosted glass oozes in languidly. The eyelids of the traveller from far away are drooping with fatigue. You dream you light up a cigarette while she sleeps, stare at the weary body behind the eyelids of Room 210 with balcony of the SanVa Hostel. Author’s note: The SanVa Hospedaria is a hostel the filmmaker Wong Kar-wai (In the mood for love, The Hand2046 …) usually patronises when in Macau. He is the man with the dark sunglasses.
คุณพบชายสวมแว่นดำนั่งสูบบุหรี่อยู่บนบันไดตอนที่คุณเดินลงไปข้างล่าง คนรักของคุณออกไปข้างนอกโดยทิ้งคุณไว้ตอนที่คุณกำลังหลับ ห้องหมายเลข 210 กรุผนังด้วยไม้ฝาบางๆทาสีเขียวมาแต่เก่าก่อนดูเหมือนป้องกันอะไรไม่ได้จนต้องตอกไม้คนละสีปิดให้สูงขึ้นไปอีก คุณได้ยินภาษาจีนจากห้องข้างๆก่อนที่คุณจะหลับ  ในจุดหนึ่งคุณโล่งใจที่ได้มีเวลาส่วนตัวบ้างจากการเดินทางด้วยกันยาวนานเกินไป แต่ลึกๆคุณก็กลัวชายสวมแว่นดำผมสั้นเกรียนสูบบุหรี่ คุณจึงล่าถอยกลับขึ้นห้อง ล๊อคประตู แล้วออกไปยืนทีระเบียง นักท่องเที่ยวบางคนคิดว่าคุณเป็นโสเภณี You meet a man wearing dark sun- glasses and smoking a cigarette as you walk down the stairs. Your lover has gone out, leaving you behind while you slept. The partition wall of Room 210 is panelled with thin wood painted green for aeons that looked useless for protection and thus had to be topped with wood of a different colour. You heard Chinese being spoken in the next room before you fell asleep. In a way you’re relieved to have some time to yourself after travelling together for too long, but deep down you’re afraid of the man with the sunglasses and close cropped hair smoking a cigarette, so you retreat back to your room, lock the door and then go out and stand on the balcony. Some tourists take you for a prostitute. A main problem with this sort of text is the adjudication of tenses: present or past? Which action precedes which? What is relevant to the current situation, what is memories or mental projections?

Once again, the author is more radical than his translator, who has italicised the parts where ‘you’ is a man to distinguish them from those where ‘you’ is a woman, and thus make the piece easier to read.

พอปิดไฟทั้งหมด ห้องนั้นก็ดูคล้ายโลกหลังเปลือกตา คุณฝันว่าคุณฝัน ในความฝันคุณร่วมรักกับโสเภณีจากถนนข้างล่างซึ่งคุณตะโกนเรียกจากริมระเบียงชั้นสอง โสเภณีสวมกี่เพ้าบนถนนสายความสุข เธอใช้มือจนคุณถะถั่งหลั่งล้น คุณตื่นขึ้นมาพบหลังของคนรัก ห้องสลัวเรื่อเรืองแสงไฟจากข้างนอก คุณพลิกตัวไปกอดเธอ เธอแกล้งทำเป็นหลับ As soon as all the lights are out, that room looks like a world behind eyelids. You dream that you are dreaming. In the dream you make love with a pros- titute from the road below you’ve called up from the second-floor balcony, a Chinese prostitute wearing a sheath dress on the road to happiness. She uses her hands until you come out in spurts. You wake up facing the back of your lover. The room glows dimly from the reflected light from outside. You draw near and hug her. She pretends to be asleep.
คุณคิดว่าคุณจะรักเขา การท่องเที่ยวไปด้วยกันจะยื้อความสัมพันธ์ไว้ แต่มันช่างเศร้าสร้อยเพราะมันยิ่งทำให้เห็นรอยปริแตกที่ไม่อาจเก็บซ่อนได้อีกต่อไป แผลลึกเรื่อเรืองอยู่ในห้องสลัว คุณคิดถึงสิ่งที่ไม่อาจไขว่คว้า อย่างเช่นการคิดถึงเขาในวันที่เขาไม่อยู่อีกต่อไป หรือคิดถึงความรักที่ไม่อาจหวนคืนในวันที่ทนเขาไม่ได้อย่างวันนี้ You thought you’d love him. Travel- ling together would clench the relation tight, but sadly it made you see all the more the cracks that couldn’t be concealed any longer. A deep wound glows in the dim room. You miss what cannot be grasped, for example missing him when he won’t be there any longer or missing the love that won’t come back on days when you can’t stand him like today.
ชายสวมแว่นดำยังสูบบุหรี่ไม่รู้จบอยู่บนบันไดซึ่งปูทับด้วยผ้าพลาสติกสีเขียว แสงแดดสาดส่องควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่ง คุณอยากถ่ายภาพเขาไว้ แต่ไม่กล้าสื่อสาร  ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของโรงแรมนี้และคุณเป็นสิ่งแปลกปลอม เป็นของชำรุดที่ถูกวางทิ้งไว้จนแม้แต่การจ่ายเต็มราคาสามคืนสำหรับห้องพักริมระเบียงไม่พอเพียงจะกลบความไม่เข้ากันนั้น The man with the sunglasses per- petually smoking is on the stairs which are carpeted with green plastic. Sun- light suffuses the lingering smoke. You’d like to take a picture of him but do not dare communicate as if he was a part of this hotel and you something foreign, something defective that’s been discarded, and even having paid the full rate for three nights in the bedroom with balcony isn’t sufficient to cover up that mismatch.
คุณพบแมวที่ระเบียง แมวลอบเข้ามาในห้อง คุณเดินรอบเมืองจนเหนื่อยล้า แดดร้อนระอุบาดผิวจนแสบไหม้  คุณล้มตัวลงนอนนึกโมโหในอก ชายคนรักนั่งลงถอดเสื้อออก ดูเขาจะยังไม่พอใจที่คุณไม่พอใจ แมวตัวนั้นหลบเข้ามาในห้อง แมวสีเทาขนสีเดียวกับควันบุหรี่ มันแทบไม่ส่งเสียง เข้ามาคลอเคลียปลายเท้า คุณเตะมันด้วยความรำคาญ มันส่งเสียงออกมาคำหนึ่งแล้วหลบหายไปทางหน้าประตูที่มันลอดเข้ามา แดดบ่ายสาดส่องอยู่หลังกระจกฝ้าและม่านหนาหนักที่พะเยิบไหวจากแรงพัดลมเพดาน You find a cat on the balcony. The cat sneaks into the room. You walked around town until you were weary. Blazing sunlight frazzled your skin until it hurt. You let yourself down on the bed with thoughts of anger in your chest. The man you love sits down and takes off his shirt. He still seems unhappy that you are not happy. That cat skulks into the room, a grey cat its coat the colour of cigarette smoke. Almost soundless, it comes and rubs its affection at your feet. You kick it out of annoyance. It utters a squeal then makes itself scarce by the door it came through. The after- noon sunshine blazes behind the frosted glass and the heavy thick curtain which sways under the power of the ceiling fan. ==grey cat on balcony
แมวยังคงเข้ามาในห้องที่ไม่มีคนอยู่ ห้องหมายเลข 201 เรื่อเรืองแสงไฟ  มันกระโดดขึ้นบนเตียง นอนลงบนร่องรอยของไออุ่นที่เจือจางไปแล้ว ผู้คนออกไปอยู่กันบนถนน ห้องว่างเปล่าราวกับโลกหลังเปลือกตา ในความฝันของแมวโลกเป็นเหมือนตอนที่มันตื่นอยู่ สลัว อ่อนนุ่มและเกียจคร้าน แมวเผลอหลับไปสักห้าหรือสิบนาที มันลุกขึ้น แล้วกลับออกไปทางที่มันมา กระโดดแผล็วลงไปชั้นล่าง เยื้องย่างขึ้นบันไดด้วยอาการของสตรีสวมกี่เพ้าเยื้องย่างไปซื้อบะหมี่กินเพียงลำพัง เข้าไปคลอเคลียกับเท้าของชายสวมแว่นกันแดด ผมสั้นเกรียน  เขาคาบบุหรีไว้ในปาก อุ้มแมวขึ้นมาเล่นลูบคอมันเบาๆ แมวครางเป็นสุข The cat re-enters an empty room, Room 201, suffused with reflected light. The cat jumps on the bed, lies down on the remnants of a warmth now gone. The people have gone out onto the road. The room is empty like a world behind eyelids. In the cat’s dream, the world is as when it’s awake, dim, soft and indolent. The cat drifts into sleep for five or ten minutes. It gets up and then goes out the way it came in, jumps swiftly down the stairs, treads up the stairs with the air of a woman in a sheath dress walking with grace to go and buy noodles on her own, and enters to show affection at the feet of the man with the sunglasses and close cropped head. He clasps the cigarette between his lips, scoops up the cat and gently strokes its throat. The cat purrs happily.
ความสัมพันธ์ของคุณกับเธอเหมือนความสัมพันธ์ของแมว  แมวที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของมันได้ และการพยายามเป็นเจ้าของรังแต่จะทำให้แมวหนีไปจากคุณ The relation between you and her is like the relation with the cat, a cat which nobody can own and which any attempt to own will only send fleeing away from you.
ห้องเรื่อเรืองเหมือนโลกหลังเปลือกตาเมื่อคุณนอนในแสงไฟ คุณนอนเรียงเคียงข้างคนรักในห้องที่ว่างเปล่า พอคุณหลับ คุณก็จะอยู่คนเดียว โลกเลือนลับดับสูญ แสงโคมไฟสาดส่องแต่ไม่เห็นผู้คน มีแต่ผ้าปูที่นอนว่างเปล่า  ที่บันไดไร้ผู้คน มีแต่ควันบุหรี่อ้อยอิ่ง ได้ยินเสียงแมวร้องจากที่ไกลๆ The gloomy room is like a world behind eyelids when you lie under the light. You lie alongside your lover in an empty room. As soon as you fall asleep, you’ll be alone; the world will dissolve into oblivion. The bulb light is bright but there’s no one to be seen. There’s only the empty bed sheet. There’s no one on the stairs. There’s only lingering cigarette smoke. The mewing of a cat is heard from afar.
= Previously unpublished;
sent by the author on 15.8.2012.
Wiwat Lertwiwatwongsa, a well-known film critic under the pen name Filmsick,
is at the forefront of modern Thai writing
with such works as Alphaville Hotel, A tale without a name and A damaged utopia (all available from thaifiction.com). See also ‘Made of glass’, published here.
=wiwat51

Love game in four acts – Wutisant Chantwiboon

ooo
An unusual approach to lopsided lovemaking when love goes begging. MB
ooo

เกมรักสี่บท    

LOVE GAME IN FOUR ACTS

วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล

WUTISANT    CHANTWIBOON

Pronounced ‘wu.ti.san jan.wi.boon’
TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
1 – เพื่อนสนิท 1 – Close friends
ถ้าหากเธอเป็นเพื่อนฉัน เธอจะเป็นเพื่อนของฉันได้ไหม แก้วพูด ฉันจะลองคิดว่าเธอเป็นเพื่อนของฉัน เป็นเพื่อนสนิทที่สุดที่ฉันมี เราอาศัยอยู่ห้องเดียวกันเหมือนที่เราอยู่ด้วยกันอย่างนี้ นั่นควรเป็นที่นอนของเธอ เธอชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง บริเวณหน้าชั้นหนังสือที่ยึดผนังด้านนั้น ฉันจะเอาที่นอนปูให้เธอตรงนั้นในตอนกลางคืน ส่วนฉันจะนอนบนเตียงนี้ เธอว่ายุติธรรมดีไหม เธอหันมาถามความเห็น แต่ถ้าหากเธอว่ามันไม่ยุติธรรม ฉันจะให้เธอมานอนบนเตียง ส่วนฉันไปนอนหน้าชั้นหนังสือ หรือว่าเราน่าจะนอนบนเตียงเดียวกัน เตียงก็ออกจะกว้างใหญ่ขนาดนี้ เธอเห็นด้วยไหม If you were my friend – will you be my friend? Kaeo says. Let me try to think you’re my friend, the closest friend I have. We stay in the same room as we are now. That should be your sleeping space. She points to one corner of the room, next to the bookshelf against the wall on that side. I’ll unroll your bedding right there for the night. As for me I’ll sleep on the bed. Is this fair, she turns round to ask for my opinion. But if you think it’s not fair, I’ll let you sleep on the bed and I’ll sleep in front of the bookshelf, or else we should sleep on the same bed, large as it is. What do you think?
เธอลองมานอนบนเตียงนี่ดูสิ ฉันคิดว่าเตียงคงกว้างพอสำหรับเพื่อนสนิทอย่างเรา เอาล่ะลองนอนดูสิ ฉันจะนอนข้างๆ เธอเอง เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง ขยับร่างให้สบายตัว พยายามผ่อนคลายด้วยเสียงทอดถอนหายใจและพริ้มตาหลับ แสงจากประตูด้านหลังห้องเลือนสลัวลงด้วยเมฆฝน สายลมพราวพรูต้นโพธิ์ใหญ่เกรียวกราวราวเสียงคลื่นน้ำจากทะเล Let’s see: come and lie down on the bed. I think the bed is large enough for close friends like us. All right, lie down now. I’ll lie down beside you. She lets herself down on the bed, moves about to feel at ease, tries to relax by taking deep breaths and closing her eyes. The light from the door at the back of the room is dimmed by rainclouds. The wind makes the big Bodhi tree bristle as loud as waves in the sea. ลอง…ดูสิ: literally, ‘(let’s) try and see’, need not always be translated.
ผมมองดูหญิงสาวที่นอนอยู่เคียงข้างด้วยความรู้สึกยุ่งยากใจ เธอไม่ใช่ผู้หญิงสวยมากนัก แต่เธอก็น่ารัก และมีความดีงามมากมายที่เปล่งประกายอยู่ในตัว แต่ความดีงามเหล่านั้นกลับทำให้เธอกลายเป็นคนจุกจิกขี้ระแวงสงสัยอยู่ตลอดเวลา และมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดรำคาญอยู่เสมอ I look at the young woman lying by my side with a feeling of unease. She isn’t exactly pretty, but she’s lovely and has much goodness that sparkles in her, but that goodness makes her fussy and suspicious all the time and makes me feel annoyed all the time.
มองดูอะไร หลับตาสิ อย่ากังวลไปเลย เราเป็นเพื่อนกันอยู่นะ เธอลืมตาขึ้นมองดูผม เพื่อนมองดูเพื่อนเวลาหลับมันไม่ดีหรอกเธอรู้ใช่ไหม เพราะเพื่อนไม่ควรที่จะหลงรักเพื่อนด้วยกัน หลับตาซะ หลับให้สบาย What are you looking at? Close your eyes. Don’t worry. We’re friends, right? She opens her eyes and looks at me. A friend looking at a friend who is sleeping, that’s not good, you know that, don’t you? Because a friend shouldn’t fall in love with a friend. Close your eyes. Relax.
แก้วหลับตาลงอีกครั้ง ผมนอนมองดูท้องฟ้าผ่านปลายเท้า เมฆฝนมืดครึ้มเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็รวมตัวกันหนาแน่น ผมรู้สึกง่วงนอนอย่างประหลาด อาจเป็นเพราะคืนที่ผ่านมาเราแทบไม่ได้นอนกันเลย เราทะเลาะกันอย่างรุนแรง แต่กลับเป็นการทะเลาะที่เงียบงันที่สุดเท่าที่เคยมี เธอคงรู้เหมือนที่ผมรู้ว่า สายใยที่ร้อยรัดเราไว้ด้วยกันนั้น พร้อมที่จะขาดผึงได้ทุกขณะ Kaeo closes her eyes once again. I lie watching the sky through my feet. Dark rainclouds move rapidly, gathering and thickening at the same time. I feel oddly drowsy, maybe because the night before we hardly slept at all. We quarrelled violently, but it turned out to be the quietest row we’d ever had. She’s aware as I’m aware that the bonds that tie us together are ready to snap at any moment.
ผมหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีเมื่อได้ยินเสียงสายฝนโปรยปรายแผ่วเบา แก้วนอนคว่ำอยู่ข้างกาย เธอเฝ้ามองดูผมมานานเท่าไหร่แล้วไม่รู้ เธอยิ้มเมื่อเห็นผมตื่น เธอนอนหลับอย่างกะเด็กๆ เลยนะรู้ไหม เหมือนกับเด็กๆ ที่บริสุทธิ์ แต่พอตื่นเธอจะกลายเป็นอีกคน ผมเตือนเธอว่า เพื่อนไม่ควรเฝ้ามองเพื่อนอย่างนี้ เธอเอ่ยคำขอโทษ ฉันลืมตัวไป When I fell asleep I have no idea. I come to when I hear a spatter of rain. Kaeo lies prone beside me. How long she’s been watching me I don’t know. She smiles when she sees I’m awake. You slept like a child, you know, like an innocent child, but as soon as you’re awake you become someone else. I warned you: a friend shouldn’t look at a friend like this. She apologises. I forgot myself, she says. ==

=

=

‘she says’ is added to make it clear that it’s the woman talking, not the narrator.

เธอลุกขึ้นเดินออกไปยังระเบียงหลังห้อง แนบหน้ากับลูกกรงเหล็ก เฝ้ามองดูฝนโปรยสายผ่านท้องฟ้าค่ำ ครู่หนึ่งมีแสงวาบผ่านเป็นรอยหยักบนท้องฟ้า ดูราวกับรากไม้ที่พยายามหยั่งลึกลงสู่บางสิ่งบางอย่างที่ลึกสุดหยั่ง เธอเอามืออุดหูก่อนที่จะมีเสียงเปรี้ยงปร้างตามมา แสงฟ้าวาบผ่านความมืดหลายหน ห้วงฟ้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างน่ากลัว ทำให้ผมนึกถึงรามสูรผู้เกรี้ยวกราดขว้างขวานใส่นางเมขลา แต่นางก็ยังเริงเล่นอยู่กับยักษ์ตนนั้น ผมมองดูแก้ว เธอดูโดดเดี่ยวราวกับเธอเป็นภาพที่ห่างไกลออกไปเกินกว่าจะโอบกอด เป็นภาพของหญิงสาวยืนเพียงลำพังโดดเดี่ยวท่ามกลางสายฝนที่ตกหนาหนัก เรือนร่างของเธอเปียกโชก เนื้อตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่ท้องฟ้าคึกคะนองด้วยเสียงลั่นคำรามอย่างบ้าคลั่ง  เพียงชั่วกะพริบตา ร่างของหญิงสาวล่องลอยเข้ามาด้วยแรงอัดอะไรสักอย่าง โถมเข้ามาหาผมด้วยกายสั่นสะท้าน She gets up and walks to the balcony at the back of the room, sticks her face against the iron baluster, watches the light rain falling from the evening sky. A moment later a flash of lightning zigzags across the sky, looking like tree roots digging deep to reach something even deeper. She puts her hands on her ears before deafening thunder follows. Lightning courses through the darkness several times. The whole expanse of sky shakes and vibrates in a terrifying way, making me think of Ramasura, the wrathful demon thunder god hurling his axe at sea goddess Mekhala who still has fun playing with the giant. I observe Kaeo. She looks lonely as if she were a vision too far away to be drawn into a hug, the vision of a young woman standing all alone under heavy rain. Her body is drenched. Her flesh is quivering with fear while the sky roars on with mad peals of thunder. In the twinkling of an eye the young woman, propelled by a power of some kind, is lifted and hurtled towards me, her body all shivering. ==

=

=

=

=

=

=

‘demon thunder god’ and ‘sea goddess’ are added for those readers that are not familiar with Indic mythology.

เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ซุกใบหน้ากับแผ่นอกของผมราวนักเล่นสกีผู้พลัดหลงจากเส้นทางและพยายามค้นหาร่องรอยความอบอุ่นคุ้นเคยของมนุษย์อยู่เพียงลำพังกลางภูเขาหิมะ แม้จะเป็นเพียงความอบอุ่นคุ้นเคยอันเล็กน้อยก็ตาม ผมถามว่าเป็นอะไร เธอยิ่งสะอึกสะอื้น ไม่มีเสียงตอบ กอดรัดผมแน่นราวกับมันเป็นการกอดครั้งสุดท้าย หรือว่ามันเป็นการกอดลาครั้งสุดท้าย ผมยังไม่ลืมเตือนเธออีกครั้ง เพื่อนจะหลงรักเพื่อนได้อย่างไร มันไม่ดีหรอกนะรู้ไหม พลางเอามือลูบเส้นผมราวแพรไหมของเธออยู่ไปมา She cries and sobs, buries her face in my chest like a skier gone off track trying to find familiar traces of human warmth, content with only small traces of human presence. I ask her what the matter is. She sobs even more. There’s no answer. She hugs me tight as if I were her last hug or a last goodbye hug. I’m careful to warn her once again: how can a friend fall in love with a friend? This isn’t good, you know, while I stroke her silky hair. กลางภูเขาหิมะ: in the middle of a mountain of snow – left untranslated as redundant, and the rest of the sentence is slightly rewritten to make it lighter.
แก้วเงยใบหน้าขึ้นมองผมทั้งน้ำตา เธอพยายามยิ้มและหัวเราะ ไม่เป็นไรหรอก ถึงแม้ว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่ก็ขอให้เพื่อนอย่างฉันได้รักเพื่อนอย่างเธอ ขอให้เพื่อนอย่างเธอมอบความรักให้เพื่อนอย่างฉันจะได้ไหม กอดฉันให้แน่นๆ เหมือนที่ฉันกอดเธอ เหมือนเพื่อนที่จากกันไปนานแล้วกลับมาพบเจอกันใหม่ หรือเหมือนกับเพื่อนที่กำลังจะจากกันไปไกล เป็นการกอดลาครั้งสุดท้ายของเพื่อน จะได้ไหม เธอมองดูใบหน้าของผม มองดูแววตาของผมและยิ้ม จูบแก้มของผม จูบดวงตาของผม จูบริมฝีปากของผม กลิ่นและรสของมันช่างคุ้นเคยจริงๆ Kaeo raises her face and looks at me through her tears. She tries to smile and laugh. Never mind. Even though we’re friends, let a friend like me love a friend like you. May I ask a friend like you to provide a friend like me with love? Hold me tight, as tight as I hold you, as with a friend who’s going far away, the last hug of a friend, won’t you? She stares at me, stares into my eyes and smiles, kisses me on the cheek, kisses me on the eyelids, kisses me on the lips, the smell and taste of it so truly familiar. =I fancy one cheek and two eyelids, but it could be both cheeks, or just one eyelid: how enterprising she is right then isn’t actually spelled out in the text. (Eyelids? Or eyes. Preferable to ‘eyeballs’, which is the exact translation of ดวงตา.)
ฉันจะจูบเธออย่างที่เพื่อนจูบกัน ฉันจะกอดเธออย่างเพื่อนกอดกัน โอ้…เพื่อนรักของฉัน มือไม้ของเธอลูบไล้เปะปะราวกับนักแสวงหาผู้ออกเดินทางค้นหาดินแดนใหม่ I’ll kiss you as friends kiss each other. I’ll hug you as friends hug each other. Oh … my dear friend. Her hands stroke me tentatively like an explorer starting on a journey in search of a new land.
เอาล่ะ สำหรับเพื่อนพอแค่นี้เถอะ เธอพูดอย่างจริงจัง All right, for a friend that’s enough, she says earnestly.
= =
2 – พี่สาวและน้องชาย 2 – Elder sister and younger brother
ถ้าหากเราเป็นพี่น้องกัน เธอคงต้องเป็นน้องชายของฉัน เพราะเธออายุน้อยกว่าฉัน หรือเธออยากจะเป็นพี่ชายของฉัน คงไม่ได้แน่ ยังไงฉันก็มีอายุมากกว่าเธอ ฉันจึงควรจะเป็นพี่สาวเธอ เอาล่ะน้องชาย ทำตัวดีๆ หน่อยนะ แกต้องเชื่อฟังฉัน เพราะว่าน้องชายต้องเชื่อฟังพี่ แล้วฉันจะรักแกมากๆ ทีนี้แกนอนได้แล้ว If we were brother and sister, you’d be my little brother, because you’re younger than me. Now, if you wanted to be my elder brother, well, that’s impossible. In any case I’m older than you, so I should be your elder sister. All right, little brother, behave your- self. You must obey me because the younger must obey the older, and then I’ll love you very much. Now you can lie down.
เธอทำเสียงขู่ผม ลุกขึ้นจัดแขนจัดขาผมให้อยู่ในที่ทางอันถูกควร และเฝ้ามองดูผลงานของตนราวกับผมเป็นประติมากรรมที่เธอเสกสรรปั้นแต่งขึ้นมา ทีนี้ก็หลับตาได้แล้ว หลับตาปี๋เลย ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกตุ๊กแกมากินตับ ยังไม่หลับตาอีก นี่แน่จะหลับหรือไม่หลับ เธอหวดมือลงบนสีข้างของผม จนผมต้องรีบหลับตา ดีแล้วหลับตาซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกคนบ้ามาจับตัวแก แต่ถ้ายังไม่รีบหลับละก็พี่จะทำอะไรฉัน ผมลืมตาถาม เธอหวดตีผมอีก ก็จะตีแกให้ตายน่ะสิ แล้วฉันก็จะเรียกตำรวจมาจับแก ตำรวจต้องจับพี่ต่างหาก ถ้าพี่ตีฉันจนตาย นี่แน่ะ ยังไม่หยุดพูดอีก หลับตาซะ เธอตีผมอีกหลายครั้ง ผมหลับตาและนอนนิ่ง She makes her voice sound threatening, gets up, arranges my arms and legs into a suitable position and examines the result as if I were a sculpture she had created. Now close your eyes, close your eyes tight, otherwise I’ll call the gecko to come and eat your liver. You haven’t closed your eyes yet. Are you going to or not? She slaps my ribs with her hand so I hasten to close my eyes. Good, keep your eyes closed, or else I’ll call the madman to deal with you. But if I don’t close my eyes, what will you do to me, I open my eyes and ask. She strikes me again. I’ll beat you to death, that’s what, and then I’ll call the police to arrest you. It’s you they’ll arrest if you beat me to death. Well now! And you won’t even stop speaking! Close your eyes. She strikes me again, several times. I close my eyes and lie still.
ดีแล้ว ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะเป็นน้องชายที่น่ารัก น้องชายที่น่ารักของพี่ เธอพูดพึมพำแผ่วเบา เอามือค่อยๆ ลูบไล้เนื้อตัวของผม สางเส้นผมให้เรียบร้อย ไล้ใบหน้าผมอย่างอ่อนโยน ดึงผ้าขึ้นคลุมหน้าอก และดูเหมือนเธอจะเบียดร่างลงนอนข้างๆ ผม แขนข้างหนึ่งโอบผ่านหน้าอกของผมไล้ฝ่ามือไปมาราวกับต้องการให้ผมเคลิ้มหลับ เธอก้มลงจูบแก้มของผมหลายครั้ง พึมพำแผ่วเบา หลับซะนะคนดีของพี่ That’s good. That’s how it should be as my lovely little brother, my lovely little brother, she mumbles in a low voice. Her hand slowly strokes my flesh, rakes through my hair to put it into place, strokes my face tenderly, pulls the sheet to cover my chest and it feels as if she’s twisting her body to lie down beside me. One of her arms hugs my chest, the palm of her hand stroking back and forth as if she wants me to fall asleep. She bends over and kisses my cheek repeatedly, mumbling softly, Sleep, sweetheart.
ถ้าพี่ทำอย่างนี้ น้องชายคงนอนไม่หลับหรอก ผมบอกกับเธอไปอย่างนั้น ลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าดุของเธอ ทำไม ทำไมแกจะนอนไม่หลับ ก็พี่ปลุกน้องชายอีกคนของฉันให้ตื่นขึ้นมาน่ะสิ นั่นเห็นไหม เธอเหลือบมองดูส่วนกลางของผม และทุบท้องผมจนตัวงอ ดีสมน้ำหน้า อยากคิดลามกกับพี่สาวก็ต้องเจออย่างนี้ ผมพยายามเถียงว่าเธอต่างหากที่ทำให้น้องชายผมตื่น เธอทุบหน้าอกผมอย่างปั้นปึง ไม่เป็นไรหรอก ไหนๆ ก็ตื่นแล้ว พี่จะสอนอะไรน้องสักอย่าง เธอมองดูผมอย่างเจ้าเล่ห์ If you keep doing this, I won’t sleep, I tell her. Opening my eyes I see her fierce face. Why? Why won’t you sleep? Well, you’re waking up my own little brother. See? She casts a sideways glance at my midriff and slaps my tummy, making me double up. You deserve this. Thinking obscenely of your big sister, that’s what you deserve. I try to object that she’s the one who wakes up my little brother. She gives my chest a mighty slap. Never mind, it’s already awake anyway. Let me teach you some- thing. She looks at me with mischief in her eyes. น้องชายคงนอนไม่หลับ: bawdy allusion lost in translation: the น้องชาย (little brother) here is not the narrator but his phallus; the girl misunderstands, hence her ‘fierce face’.
ถ้ามีหญิงสาวมานอนอยู่ข้างๆ แกจะทำยังไง เธอถาม ผมส่ายหน้าไปมา ถ้าหญิงสาวคนนั้นรักแก เขาก็คงยอมเป็นของแก และถ้ายิ่งแกรักเขา แกก็ต้องละมุนละไมกับเขา อ่อนโยนกับเขา โอบกอดเขาไว้และคอยปลอบโยนเขา แล้วหลังจากนั้นน่ะหรือ ฉันรู้ว่าแกอยากจะทำอะไรกับเขา แต่สำหรับผู้หญิง ในฐานะที่ฉันเป็นผู้หญิง ฉันก็คงอยากให้คนรักสัมผัสร่างกายของฉันทุกส่วน และพี่อยากให้ฉันสัมผัสร่างกายทุกส่วนไหม เธอมองดูผมนิ่งนาน If a young woman comes and sleeps beside you, what will you do, she asks. I shake my head. If that woman loves you, she must be willing to be yours, and if you love her all the more you must be soft with her, tender with her, hug her to comfort her and after that, well now, I know what it is you want to do with her, but for a woman, given that I am a woman, I’d want my lover to touch every part of my body. And you want me to touch every part of your body, don’t you? She looks at me without blinking for a long time.
แกอยากลองสัมผัสดูหรือ ลองดูสิ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่แกต้องเบาๆ และอ่อนโยนนะ Do you want to try? Then try. I won’t say anything. But you must be light and gentle.
ผมกอดเธอ ปลอบโยน สอดสองมือเข้าใต้เสื้อยืดของเธอ สัมผัสหน้าท้องของเธออย่างแผ่วเบา และเริ่มเอาจริงเอาจังมากขึ้น ถอยร่นเสื้อของเธอขึ้นเหนือทรวงอก ปลดตะขอเสื้อใน เผยให้เห็นเนินถันเล็กกระทัดรัดและกลมกลึง มือผมลูบไล้ ริมฝีปากผมเริ่มทำงานจนร่างของเธอเกร็งบิดรองรับการสัมผัส ดวงตาหรี่ปรือ แล้วในทันใดนั้น เธอเอามือตบหัวผมอย่างแรง ผลักใบหน้าออกห่าง I hug her, comfort her, slip both my hands under her t-shirt, touch her tummy lightly and become increasingly eager, raise the rim of her shirt above her breasts, undo the hook of her blouse, revealing the small, well-formed and round mounds. My hands glide. My lips begin to work until her body stiffens and twists under the contact, her eyes turn languorous, and right then she slaps me on the head hard and pushes my face away.
แกมันจะมากเกินไปแล้วน้องชาย แกคิดว่าฉันเป็นอะไร That’s too much, little brother. What do you take me for?
= =
3 – แม่และลูกชาย 3 – Mother and son
ผมยืนอยู่บนระเบียงหลังห้อง เหม่อมองดูสายฝนที่ตกอยู่เบื้องนอกอย่างแผ่วเบา ความอึดอัดหนักหนาเริ่มผ่อนคลาย ทั้งภายนอกและภายใน ด้วยผมชักไม่สนุกกับเกมที่เธอเล่น ซึ่งมันคงทำให้เธอรู้สึกผิดเช่นกัน เธอนอนเงียบอยู่บนเตียง ราวกับไม้ตายซากแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น I stand on the balcony at the back of the room, gazing absently at the rain that falls outside lightly. My tense unease is beginning to abate outside as well as inside as I don’t find the game she plays funny, which must make her feel guilty too. She lies quietly on the bed as a dead log would lie there.
ครู่ใหญ่ผมเดินเข้ามาในห้อง เปิดตู้เย็น ดื่มน้ำแก้วใหญ่ หันไปถามเธอว่าต้องการน้ำไหม แล้วรินน้ำใส่แก้วเอาไปให้เธอ หญิงสาวรับน้ำไปดื่ม ส่งแก้วคืนและเฝ้ามองดูผม After a long while I walk back into the room, open the fridge, drink a large glass of water, turn round to ask her if she wants any, then fill up the glass and take it to her. The young woman takes the water and drinks, returns the glass and watches me.
ฉันรู้ว่าฉันเอาแต่ใจตัวเอง ฉันขอโทษ I know I’m selfish, she apologises. ฉันขอโทษ = I’m sorry.
เธอก็รู้ ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้ เธอทำให้ฉันมีความสุข ฉันรู้สึกว่าเธอเป็นเหมือนเพื่อนของฉัน เธอเหมือนพี่น้องของฉัน แต่กระนั้นเธอก็เป็นคนที่ฉันรัก ถึงแม้เธอจะไม่ได้รักฉัน จนบางครั้งฉันยังรู้สึกว่าเธอเป็นเหมือนลูกชายของฉัน เธอมองดูผม ฉันอยากให้เธอเป็นเหมือนเพื่อน พี่น้อง คนรักและลูกชาย You know that every time I’m near you, you make me happy. I feel as if you’re my friend, you’re like a brother, but for all that you’re the one I love, even though you don’t love me, so that sometimes I also feel you’re my son. She looks at me. I’d like you to be like my friend, my little brother, my lover and my son.
แต่ถ้าเธอเป็นลูกของฉันจริงๆ โถ…เด็กน้อยผู้น่าสงสาร มานอนใกล้ๆ แม่นี่สิ เธอขยับพื้นที่ให้ผมนอน หนาวมั้ย มานอนใกล้ๆ แม่สิ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนจนผมต้องเบียดร่างเข้าใกล้ทรวงอกของเธอ เธอกอดผมไว้และร้องเพลงกล่อม ลูบหัวให้ผมและกอดผมแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มันทำให้ผมนึกถึงแม่ ผมแทบไม่เคยได้กอดแม่เลยในชีวิตที่ผ่านมา ผมเป็นเด็กน้อยที่น่าสงสาร โหยหาอ้อมกอดของแม่ นั่นแหละที่ทำให้ผมกอดเธอแน่นขึ้น But if you’re really my son, goodness … Poor little child, come and lie down close to mummy. She moves to give me room to lie down. Are you cold? Come and lie down close to mummy. Her tone of voice is so soft I draw closer and twist my body to be near her bosom. She hugs me and sings a lullaby, strokes my head and hugs me so tight I can hardly breathe. It makes me think of Mum. I’ve hardly ever hugged Mum in the life that has been. I’m a poor little child, craving for my mother’s arms. That’s what makes me hug her tighter.
โถ…ดูสิ รักแม่มากไหม แม่จะดูแลเจ้าเอง เธอขยับร่างเพื่อกอดผมได้ถนัดขึ้น ใบหน้าผมซุกอยู่กับทรวงอกเล็กๆ ของเธออย่างแนบชิด อยากกินนมของแม่ไหม เธอถามพลางถลกเสื้อขึ้น ปลดตะขอยกทรงออก เผยให้เห็นทรวงอกทั้งสองข้าง และเบียดเข้าหาผม นมของแม่ไง อยากกินนมของแม่ไหม My goodness … Look at you. Do you like mummy very much? I’ll take care of you. She moves to hug me even more comfortably. My face is nested in her small breasts tightly. Do you want to suckle, she asks while hitching up her shirt and undoing her bra, freeing both her breasts and twisting to get closer. Here, mummy’s breasts. Do you want to suckle?
มือของผมลูบไล้เนินถันแผ่วเบา ริมฝีปากผมซุกไซ้หาความอบอุ่นที่อยู่ตรงหน้า หรือมันคือความฝันอันไกลโพ้นกันแน่ แต่ผมไม่สนใจ เธอมองดูผมด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ โอบกอดผมไว้ ปล่อยให้ผมดูดดื่มจากทรวงอกตามความต้องการ มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง My hands stroke her breasts lightly. My lips pluck in search of warmth ahead or is it a distant dream? But I don’t care. She looks at me with a contented smile, hugs me, lets me suck at her bosom as I wish. It makes me feel as if I’d become a child once again.
อย่ากัดแม่สิจ๊ะ แม่เจ็บรู้ไหม เธอพูด แต่ยังปล่อยให้ลูกน้อยดื่มดูดอย่างอิสระ ร่างของเธอเกร็งพลิกหงายเผยทรวงอกทั้งสองข้าง ส่งเสียงครางเล็ดลอดแผ่วเบาอย่างพึงใจ มือของเธอจับหัวของผมไว้และมิได้พยายามผลักไส แต่กดมันไว้แน่นแนบทรวงอก Don’t bite me. You hurt me, you know, she says but still lets her little child suckle freely. Her body stiffens and turns over, exposing her breasts. She lets out a low moan of satisfaction. Her hands grab my head and don’t try to push it back, but press it tighter against her chest.
= =
4 – คนรักที่ไม่ได้รัก 4 – Lover without love
ได้โปรดเถิดที่รัก เป็นคนรักของฉัน เป็นคนรักของฉัน เธอครวญครางด้วยเสียงกระเส่าเร่าร้อน บิดเบือนเรือนร่างราวกับเกลียวเชือก ผมแก้สายกางเกงเลและปลดมันออกพร้อมกับผ้าชิ้นสุดท้ายอย่างง่ายดาย ร่างของเธอเปล่าเปลือยอยู่ในความสลัวรางของห้อง เส้นร่างของเธอเด่นชัดในความมืด ผมจ้องมองดวงตาพริ้มหลับ ผมสยายเต็มหมอนสีขาวนวล และเริ่มออกเดินเรือสำรวจเพื่อค้นหาดินแดนใหม่ ท่ามกลางท้องทะเลครืนคลั่งบิดรวนครวญครางโยกโยนเรือน้อยตามลูกคลื่นถาโถม Please, darling, be my lover, she moans in a sultry voice that quavers, coiling her body like a twisted rope. I untie the fisherman pants and take that last garment off her easily. Her body is naked in the dimness of the room, its contours clear in the darkness. I stare at the tightly closed eyes, at the hair sprayed all over the creamy white pillow, and set sail in search of a new land in the middle of a wildly groaning sea that tosses the little boat about with every wave breaking in. [Note the inevitable lapse into the Eastern age-old imagery of lovemaking after a straightforward enough description of foreplay … and use your imagination if you must.]
ครั้นพอเห็นภูมิประเทศแห่งใหม่อยู่เบื้องหน้า หวังจะเอาเรือเข้าหลบในอ่าวลึก แต่ก่อนที่เรือจะหันหัวเขาสู่ปากอ่าว พายุร้ายเร่งโหมตามเข้ามาหวังจมเรือต่างถิ่น ปัดป่ายไปมาราวกับมีมือยักษ์โยนเรือออกไป ปากอ่าวถูกปิด เปล่งเสียงร้องสะอึกสะอื้นครวญครางปฏิเสธ When a new territory comes in sight ahead, I hope to have the boat enter the shelter of a deep bay, but before it can set course to the entrance to the bay, a violent storm ensues that seeks to capsize the alien boat, buffeting it as if a giant hand kept flicking it away. The entrance to the bay is closed down with cries and sobs and groans of refusal.
>อย่า…ไม่…ไม่…ฉันทำไม่ได้ เธอไม่ได้รักฉัน เสียงร้องร่ำด้วยความสิ้นหวัง ผมตัวแข็งชาราวกับถูกตึงอยู่กับที่ ก่อนพลิกร่างลงนอนข้างๆ อย่างหมดอาลัย ‘Don’t … no … no … I can’t do it. You don’t love me, the voice keeps pleading in hopelessness. I’m stiff and numb as though held back to a stop before I turn over to lie by her side in despair.
มันเป็นความจริงที่ผมไม่ได้รักเธอ จะมีบ้างก็คงเพียงเยื่อไยอันบางเบาแห่งความสงสาร จนบางครั้งให้นึกสมเพชเวทนา ในเมื่อเธอสามารถเลือกที่จะใช้ชีวิตของตัวเอง เลือกที่จะไปพ้นจากความเจ็บปวด แต่เธอกลับไม่เลือก ทั้งที่รู้ว่า ไม่ว่าจะอย่างไรผมก็ไม่อาจรักเธอได้ แม้ผมจะใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ตาม It’s true that I don’t love her. The little there is is a thin thread of pity, even of occasional compassion if only she was able to choose to live differently, to choose to get rid of her pain, but instead she doesn’t, even though she knows that, no matter what, I don’t love her, however much I try to.
เสียงร้องไห้เงียบลงแล้ว เธอค่อยๆ ซุกตัวเข้าหาผม กอดผมไว้ ฉันขอโทษ ฉันยังไม่พร้อม ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกกับฉันยังไงกันแน่ บอกฉันสิ บอกฉันได้ไหมว่าเธอรู้สึกกับฉันยังไง อย่าเงียบสิ อย่านอนเงียบอย่างนี้ เธอทำให้ฉันกลัวรู้ไหม เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน แต่เธอไม่เคยบอกฉันเลย เธอกระซิบอยู่ข้างหู และจูบแก้มของผม The sound of crying has stopped. She slowly draws closer and hugs me. I’m sorry, I’m still not ready, I don’t know how you feel about me for sure. Tell me, will you? Can you tell me how you feel about me? Don’t be silent. Don’t stay silent like this. You frighten me, you know that? You know how much I love you, but you’ve never told me. She whispers in my ear and kisses my cheek.
เธอคงไม่รักฉันใช่ไหม เหมือนที่เธอเคยบอก ไม่เป็นไรหรอก ไม่รักก็ไม่เป็นไร ขอให้ฉันรักเธอคนเดียวก็พอแล้ว นะ…พูดอะไรหน่อยสิ อย่าเงียบอยู่อย่างนี้ นะ…ให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมเธอทุกอย่าง เธอจ้องมองดูผมเต็มตา แต่ผมแทบจะไร้ความรู้สึก เหมือนมีอะไรบางอย่างมาขวางกั้นเอาไว้ You don’t love me, do you? As you used to tell me. It doesn’t matter. It doesn’t matter if you don’t love me. Let me love you alone, loving you alone is enough … Say something. Don’t be silent like this … Make me do whatever you want. I’ll let you do anything. She stares at me insistently but I’m almost without any feeling, as if there were some sort of partition between us.
ไม่รักก็ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก ขอหอมให้ชื่นใจหน่อยนะ เธอจูบแก้มสองข้างของผม และเลื่อนมาจูบปากของผม เคลื่อนตัวเข้าหาผม มือของเธอเริ่มสำรวจเนื้อตัวของผม พูดกับฉันหน่อย แล้วฉันจะยอมเธอทุกอย่าง พูดกับฉันหน่อย ผมยังคงเงียบ ไม่รู้สึกอยากพูดอะไร นั่นเป็นเพราะผมได้พูดไปหมดแล้ว ผมไม่ชอบการพูดอะไรซ้ำซาก If you don’t love me, never mind, it doesn’t matter. Let me kiss you to feel a little better. She kisses me on both cheeks and moves to kiss me on the mouth, draws closer to me. Her hand begins to roam over my flesh. Talk to me and I’ll let you do anything. Talk to me a little. I’m still silent. I don’t feel like saying anything. That’s because I’ve said everything already. I don’t like to repeat myself.
เธอจูบปากผมเนิ่นนาน แต่ผมไม่มีความรู้สึกอะไรเลย เนื้อตัวของผม ร่างกายของผมราวกับถูกแช่แข็ง หรือไม่ผมก็กลายเป็นหินไปเสียแล้ว จนเธอค่อยๆรับรู้ได้ถึงความแข็งกระด้างเย็นชา เธอค่อยๆถอนกายออก เลื่อนตัวไหลลงจากเตียงนอนราวกับขี้ผึ้งที่กำลังหลอมละลาย ร่างของเธอดูเหมือนจะหลอมละลายไปเสียแล้ว เปล่งเสียงร้องครวญครางร่ำไห้ราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ดังซ้ำซากอยู่เช่นนั้น ไม่รู้จบ She kisses me on the mouth and lingers there but I don’t feel anything at all. My flesh, my body are like deep-frozen or else I’ve turned into stone, until she slowly perceives the stiff numbness and slowly withdraws her body, slides out of bed like melting honey. Her body seems about to melt, issuing a pleading moan like a scratched record going over the same track like that endlessly.
เมื่อไหร่จะจบสักที ผมได้แต่ทอดถอนหายใจ… When will it be over? I merely exhale a long sigh…
= =
พิมพ์ครั้งแรก นิตยสารช่อการะเกด 48, 2552 ‘Keim rak see bot’ in Chor Karrakeit 48, 2009
Wutisant Chantwiboon, born 1973
in Ayutthaya in a trading family,
is the author of two collections
of short stories and of two novels
for young readers. His ‘Marlee’s
second death
’ was published here
on 18/5/2012.

Kleepkaeo – ’Rong Wongsawan

ooo

This short story comes from the very first collection ’Rong Wongsawan published in his late twenties, earning him the dubious reputation of a womaniser and bon vivant. Typical of this master of wordplay, the title of that collection, Nao Phooying, is patterned on nao jai (feeling forlorn, neglected) and hints at total frustration over women. The frustrating woman here is Kleepkaeo, whose name means ’orange jasmine petal’. MB

กลีบแก้ว

KLEEPKAEO

’รงค์ วงษ์สวรรค์

’RONG WONGSAWAN==

TRANSLATOR’S KITCHEN
1 1
พรเลิศหยีตาข้างหนึ่งและยิ้มที่มุมปากเมื่อผมบอกว่าประคินไปเยี่ยมลูกชายที่โรงเรียนประจำศรีราชา หล่อนจะค้างที่นั่นสักสองสามคืนด้วย เกี่ยวกับกิจธุระในโรงงานแป้งมันสำปะหลังของหล่อน Phornleut crinkles one eye and half- smiles when I tell him Prakhin has gone to visit our son at the Sriracha* boarding school. She’ll stay there a few more nights to check on her cassava flourmill. ยิ้มที่มุมปาก: literally, ‘smiles from the corner of his mouth’.
* Spelling of Si Racha then.
“โชคดีวายร้าย เสาร์อาทิตย์เมียไม่อยู่บ้าน” ‘Tremendous good luck: this weekend the missus is away.’
ขณะนี้เราจิบวิสกี้กันอยู่ที่บาร์ทางแถบล่างของ กรุงเทพฯ We sit sipping whisky in a bar of the Bangkok underworld.
“พรุ่งนี้ไปเที่ยวด้วยกันไหม ผมจะเอาเรือเร็วออกเที่ยวไปตามแม่น้ำมันเรื่อยๆ” ‘Let’s go out tomorrow, shall we? I’ll have the speedboat cruise up and down the river.’
“หน้าฝนไปเที่ยวเรือมันจะได้ความอะไร” ‘Taking a boat out in the rainy season, is that a good idea?’
“เป็นเสียอย่างงี้ซี ไม่ทันฟังให้จบเสียก่อน” พรเลิศเบ้หน้า ชะโงกเข้ามาจนใกล้ผม แล้วกระซิบโดยไม่จำเป็นเลยเพราะในบาร์มีเราอยู่เพียงสองคน “ผมจะจัดปาร์ตี้ลับเฉพาะขึ้นไงล่ะ พูดแค่นี้แล้วสนใจมั่งรึยัง” ‘See how you are: you won’t let me finish.’ Phornleut screws up his face, leans towards me and whispers, need- lessly as there’s only the two of us in the bar, ‘I’ll set up a private party, how’s that? Enough to get your attention?’
“ทีเด็ดอีกแล้ว…?” ‘One of your tricks again…’
เพื่อนที่เคยฟาดแข้งกันมาในสนามฟุตบอลพยักหน้า และเรียกวิสกี้มาอีกรอบหนึ่ง My friend since our shin-bashing days on the soccer pitch nods and orders a new round of scotch.
แต่ผมก็ยังลังเลใจอยู่ดี กับพรเลิศถึงเราจะสนิทสนมกันอย่างไร ผมก็ไม่ลืมว่าประคินเกลียดเพื่อนคนนี้เข้ากระดูก ไม่ใช่ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าของกิจการบาร์และราตรีสโมสรหลายแห่งเท่านั้น หากเป็นเพราะพรเลิศกว้างขวางในสังคมผู้หญิงทุกแบบ และใจคอกว้างขวางหยิบยื่นมาให้เพื่อนฝูงเสมอ…โดยเฉพาะกับผม But I’m still reluctant. With Phornleut, no matter how close we are, I don’t forget that Prakhin hates my friend’s guts, not just for being the owner of several bars and nightclubs but because he’s popular in women circles of all kinds and very generous lending them out to friends – to me in particular. In English, it’s a man’s guts you hate; in Thai, his bones.
ประคินอาจจะเป็นผู้ดีเกินไปและยุ่งอยู่กับการค้าของหล่อนจนน่าเวียนหัว สองสิ่งนี้ก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้หล่อนต้องนอนค้างอ้างแรมตามลำพังมากคืนกว่า…กับผม ตลอดกว่าสิบปีในชีวิตแต่งงานของเรา มันเป็นเพราะผมอดไม่ได้เมื่อเห็นผู้หญิงอื่น เมื่อมีโอกาส หรือแม้ไม่มีก็พยายาม Prakhin may be too much of a lady and too dizzily involved in her trading, but these are not the reasons she’s had to sleep many more nights alone than … with me during the ten years plus of our married life; rather, it’s that I can’t help myself when I see other women: I go for them or at least try.
ประคินรู้ดี แต่เราก็ไม่เคยทะเลาะวิวาทกันเลย ช่างเยือกเย็นจนผมเกือบจะว่าหล่อนคือน้ำแข็งที่ไม่รู้จักละลาย Prakhin knows all about it, but we’ve never quarrelled. So cool I’d say she’s ice that won’t melt.
จะเคยพูดบ้างก็เพียงว่า “คุณไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยมั่งหรือไง ปีนี้คุณสี่สิบสองแล้วนะ-นรา” The most she’ll say is, ‘Don’t you ever get tired? This year, you’re forty-two, you know, Nara.’
“อะไรกันตั้งสี่สิบสอง” ผมหัวเราะหัวใคร่ ยืดอกขึ้นสูดลมเข้าไปเต็มปอดแล้วก้มลง “…ผมนึกว่าเพิ่งยี่สิบแปดเท่านั้นเสียอีก” ‘What do you mean forty-two?’ I laugh out loud, stretch my chest for a lungful of air and then bend over. ‘I thought I was only twenty-eight, actually.’
“ฉันขวางคุณเหลือเกินแล้วนะ” ประคินปัดมือผมที่วุ่นอยู่กับจี้เพชรบนเนินอก ‘Don’t let me stop you.’ Prakhin brushes off my hand fumbling with the jewelled pendant on her bosom.
เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของหล่อน หยิบสมุดเช็คขึ้นมากรอกเงินจำนวนหนึ่งลงไป…ยื่นมาให้ผม Opens the drawer of her desk, picks up the cheque-book, writes down a certain amount and hands me the cheque. Part of ‘modern’ writing at the time: leaving out the subject or rather making minced meat of sentences.
การมีเมียรวยและไม่ขี้หึง…มันดีอย่างนี้เอง Having a wife who’s rich and not jealous … that’s how it goes. มันดีอย่างนี้เอง: variant: isn’t that great?
2 2
เราออกเรือในตอนเช้าตรู่ของวันอาทิตย์ ฝนปรอยบางๆ และอากาศชื้นทำให้ต้องล่อวิสกี้กันทั้งเช้าๆ อย่างนี้ We get the boat out in the early morning on Sunday. It’s drizzling and the dampness in the air has us downing whisky this early.
ผมนึกแล้วไม่ผิด พรเลิศจะต้องมากับมิสเฮเลน นักร้องฟิลิปปินนาคนใหม่ของเขา แวน นักข่าวสังคมชื่อดังทั้งร้ายและดี เกี่ยวก้อยกับระชวย ตัวประกอบภาพยนตร์ที่ขึ้นชื่อว่าใจง่ายที่สุดในโลกเซลลูลอยด์ I got it right: Phornleut had to come with Miss Helen, his new Filipino singer. Also Waen, the well-known social columnist, both wicked and good, hand in hand with Rachuay, a supporting actress notorious for having the easiest heart of the celluloid world.
และนั่น คือผู้หญิงอายุสิบเก้าที่พรเลิศบุ๊คตัวเอาไว้ให้ผม And there is the nineteen-year-old woman Phornleut has booked for me.
“กลีบแก้ว ครับ” พรเลิศแนะนำ “ชายผมสีเทาผู้นี้คือ นรา นักเขียนเรื่องโรแมนติกที่เคยบอกไว้ไงล่ะ” ‘Kleepkaeo…’ Phornleut introduces. ‘This grey-haired man is Nara, the romance writer I’ve told you about.’
“ดิฉันเคยอ่านเรื่องของคุณมาบ้างแล้ว ยินดีมากค่ะที่ได้รู้จัก” ‘I’ve read some of your stories. Very glad to meet you.’
น้ำเสียงของกลีบแก้วช่างเป็นกันเองและมีรอยยิ้มอยู่ในตา Kleepkaeo’s voice is very friendly and there’s a smile in her eyes.
ผมขอบคุณหล่อนเบาๆ ตามวิสัย I thank her in a low voice, as I always do.
จุดบุหรี่ขึ้นในขณะที่คิดว่าจะเริ่มจับเส้นหล่อนต่อไปอย่างไรดี Light up a cigarette while I ponder how to get on with her further.
เจ้าพระยาตอนเช้าเป็นภาพที่งามจับตา สองฟากฝั่งเริ่มตื่นและเคลื่อนไหว ทิวไม้เขียวกระจ่างชัดขึ้นเมื่อต้องแสงแดดบางๆ ชาวสวนพายเรือผลไม้ออกมาจากลำคลองเล็กๆ คนขายกาแฟหนุ่มบีบลูกยางแตรประจำเรือของเขาด้วยความคึกคะนอง หญิงสาวนุ่งกระโจมอกลงมาอาบน้ำที่ท่าหน้าบ้าน ฟอกสบู่ไปทั่วทั้งตัวกระมิดกระเมี้ยน ช่างเรือกลไฟโยนฟืนเข้าในเตา ชาวเรือเปิดขยายทางท้ายของเขาขึ้น รวบหูมุ้งซุกๆ เอาไว้ แล้วก็ลงมือจุดไฟหุงข้าว พลางเบิกตาขึ้นไปบนท้องฟ้า The Chao Phraya in the morning offers an arresting sight. Both banks are beginning to wake and stir. The rows of trees turn green under the mild sunrays. Orchard people paddling boatfuls of fruit come out of small canals. A young coffee seller squishes the pear-shaped rubber of his boat horn in high spirit. A young girl in a sarong knotted round her chest goes down to bathe at the landing in front of her house and soaps herself all over demurely. A steamer’s mechanic throws fuel into its furnace. A sailor lifts his collapsible roof at the back, tucks away the ends of his mosquito net, and then lights a fire to cook rice while glancing upwards to survey the sky.
ผมไม่สนใจภาพเหล่านี้มากไปกว่าละอองน้ำฝนที่เกาะบนเรือนผมและหัวคิ้วของกลีบแก้ว นอกจากจมูกดื้อรั้น หล่อนมีริมฝีปากค่อนข้างหนา แต่ได้รูปและน่าจูบอีกด้วย I’m not nearly as interested in those scenes as in the droplets clinging to Kleepkaeo’s hairdo and brow. Besides a headstrong nose, she has rather thick lips, but well-shaped and kiss-inviting too.
กางเกงขาสั้นผ้าเนื้อหยาบๆ และเสื้อแบบเชิ้ตแต่ปิดคอ-รัดทรวง ตัดด้วยผ้าไหมสันกำแพงรับกับผิวเกลี้ยงเกลา ก็เป็นอีกอย่างที่ชวนให้หลงใหล ผมเป็นอย่างนี้เอง ความรู้สึกฉับไวและขี้มักจะอดไม่ได้กับผู้หญิงทุกคน Her shorts of rough cloth and round-necked chest-hugging shirt cut in silk, a mountain cliff against her neat skin, are another invitation to insanity. That’s how I am. Swift of feeling and unable to resist women.
“ขอวิสกี้ให้ดิฉันสักแก้ว ได้ไหมคะ” ‘May I have a glass of whisky?’
หล่อนเริ่มต้นก่อน She is the first to begin.
“ทุกอย่างที่กลีบแก้วต้องการ…ต้องได้เสมอในเรือลำนี้” นี่เป็นเสียงของพรเลิศ ‘Everything you want, Kleepkaeo, is yours on this boat.’ This is Phornleut’s voice.
ผมเดือดดาลตัวเองที่กลายเป็นคนเชื่องช้าไปเสียแล้ว I’m furious at myself for being slow- witted.
“ฝนตกน่ารำคาญ แต่วิสกี้คงจะช่วยให้อารมณ์ดี” ผมเริ่มขึ้นบ้างเมื่อพรเลิศหายไปในเคบินขนาดย่อม “คุณคงดื่มเสมอ?” ‘This rain is annoying but whisky will improve our mood,’ I begin when Phornleut has gone down to the smallish cabin. ‘Do you drink much?’
“ไม่หรอกค่ะ” หล่อนเอียงคอ “สำหรับวันอย่างนี้เท่านั้น ดิฉันพอจะรู้ความหมายของปาร์ตี้แบบนี้อยู่บ้าง” ‘Not at all.’ She tilts her neck. ‘Only on days like these, to get into the mood of a party like this one.’
กลีบแก้วหัวเราะ ช้อนตามองลึกเข้ามาในตาของผม She laughs, raising her eyes deep into my eyes.
ผมชักรู้สึกกระด้างกระเดื่องยังไงพิกล I feel suddenly oddly abashed.
“ผมจะไปเอาวิสกี้ให้คุณดีกว่า” ผมพูดขึ้นทำไมก็ไม่รู้ “เฮเลนคงไม่ยอมปล่อยพรเลิศขึ้นมาบนนี้อีกก็ได้” ‘Let me get you that whisky,’ I say I don’t know why. ‘Helen might not let Phornleut come back up here.’
“ทำไมหรือคะ” ‘Why not?’
ผมชะโงกหน้าเข้าไปจนชิดแก้มหล่อน “คุณสวยน่ะซี ได้ยินไหม คุณสวยกว่าเฮเลนและระชวย” I bend over to within touch of her cheek. ‘Because you’re beautiful. Do you hear? More beautiful than Helen and Rachuay.’
กลีบแก้วไม่ตอบและผมคิดว่าหน้าหล่อนก็คงไม่แดงเรื่อขึ้นมาสักนิด ผมจึงผละจากหล่อนลงไปในเคบิน เกือบจะสะดุดกองเชือกหัวคะมำ Kleepkaeo doesn’t answer and I think she doesn’t blush either, so I part from her and go down to the cabin, tripping on a coil of ropes and almost falling flat on my face.
ผู้หญิงคนนี้อวดดียังไงนะ หล่อนทำให้ผมขวยเขินและประหม่าอย่างบอกไม่ถูก What’s with this cocky woman that makes me feel so shy and nervous? อย่างบอกไม่ถูก: don’t know, hard to say – catch-all phrase that doesn’t say much.
3 3
ระชวยและเฮเลนนั่งเล่นถอดไพ่กันอยู่ แวนเปิดแผ่นเสียงเพลงร็อกแล้วลุกขึ้นเต้นรำท่าแปลกๆ ผู้หญิงสองคนหัวเราะชอบใจ ระชวยตบมือให้จังหวะก่อน แล้วหล่อนก็ทนนั่งอยู่เฉยไม่ได้ลุกขึ้นหมุนตัว กระโปรงผ้าดอกบานเป็นวงกลมได้ฉากกับสะเอวคอดและช่วงขาอวบของหล่อน Rachuay and Helen sit playing cards. Waen puts on some rock music and then gets up and dances peculiar. Amused, the two women laugh. Rachuay claps her hands to the beat first and then can’t keep still, springs up and spins, her flowery skirt a wheel between her narrow waist and chubby thighs. Note here the avoidance of adverbs to make the sentences swing: ‘peculiar’ rather than ‘oddly’ or ‘in a peculiar way’ and ‘amused’ rather than ‘laugh delightfully’ or some such.
พรเลิศหยีตาข้างหนึ่งตามเคยเมื่อเห็นผม เขาส่งแก้ววิสกี้สำหรับกลีบแก้วให้ ผมรับมาถือไว้แล้วหนีบติดมือขึ้นไปข้างบนอีกขวดหนึ่ง Phornleut crinkles one eye as usual when he sees me. He passes me the glass of whisky for Kleepkaeo. I take it and then palm a bottle as well and go back up.
กลีบแก้วนั่งครึ่งนอน ชันขาข้างหนึ่งอยู่บนเตียงหวายแบบหรูหรา ดีไซน์ขึ้นโดยเฉพาะสำหรับดาดฟ้าเรือ ผมลากเก้าอี้นั่งเตี้ยๆ เข้าไปจนชิดหล่อนมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ Kleepkaeo is reclining with one leg up on a fancy wicker deckchair. I drag a small chair as close to her as I can. Gained in translation: ‘deckchair’ as qualifier rather than the heavy ดีไซน์ขึ้นโดยเฉพาะสำหรับดาดฟ้าเรือ (designed especially for a boat deck).
ผู้หญิงอายุสิบเก้าคนนี้คอแข็งพอใช้ หล่อนจิบวิสกี้กับน้ำแข็งได้มากเท่าๆ กับผมทีเดียว This nineteen-year-old woman can hold her liquor. She matches me downing whisky on the rocks.
หน้าแดงขึ้นเพียงเล็กน้อย เสียงปร่าไปบ้างแต่หัวเราะเสียงใสตามเคย Her face a little red, her voice a little slurred, but her laughter as clear as before.
“คุณเป็นนักเขียนอาชีพหรือคะ” หล่อนถาม ‘Are you a professional writer, sir?’ she asks.
ผมตอบว่า “เรียกผมว่านราดีกว่า ค่อยฟังดูเป็นกันเอง” I answer, ‘You can call me Nara; it’s more congenial.’
“งั้นดิฉันจะถามใหม่ นราคะ คุณเขียนหนังสือเป็นอาชีพ ใช่ไหมคะ” ‘Then I’ll ask you, Nara, writing is your profession, isn’t it?’
“จะว่างั้นก็ได้กระมัง เพราะนอกจากเขียนหนังสือกับมีเมียเศรษฐีแล้วผมก็ไม่ได้ทำอะไรอีกนี่…” ‘You can put it like that, I suppose, because besides writing and having a rich wife I do nothing else…’
“ดีนะคะ” ‘That’s good.’
“อย่างแรกหรืออย่างหลัง?” ‘What is? The former or the latter?’
ผมกุมมือข้างหนึ่งของหล่อน I cover one of her hands with mine.
กลีบแก้วไม่ขัด เบือนสายตาไปในแม่น้ำ She doesn’t demur, looks away at the river.
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” ‘Why don’t you answer?’
“ไม่รู้จะพูดว่ายังไงนี่คะ” ‘I don’t know what to say.’
“กลีบแก้ว อยากฟังเรื่องการมีเมียเศรษฐีของผมบ้างไหมล่ะ” ‘Kleepkaeo, do you want to hear about my having a rich wife?’
“ไม่หละค่ะ นรา” ‘No, Nara.’
หล่อนเรียกชื่อผมสนิทสนม She pronounces my name just so. สนิทสนม: close, very friendly.
“งั้นก็เล่าเรื่องของคุณเองให้ผมฟังบ้าง” ‘Then tell me about you.’
“อย่าดีกว่าค่ะ” กลีบแก้วดึงมือกลับไปและยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ “คุณไม่ต้องเล่าให้ดิฉันฟัง และดิฉันก็ไม่เล่าให้คุณฟังดีกว่าไหมคะ รู้จักกันเพียงแค่นี้ พรุ่งนี้เราอาจะไม่รู้จักกัน” ‘Better not.’ She withdraws her hand and raises her glass for a sip. ‘You don’t have to tell me and I don’t have to tell you. Isn’t it better that way? Knowing this much of each other, maybe tomorrow we won’t remember each other.’
“ผมจะลืมคุณได้ยังไง กลีบแก้ว” ‘How could I forget you, Kleepkaeo?’
คราวนี้ผมไม่เพียงจับมือ แต่ยื่นหน้าเข้าไปจูบหล่อนทีเดียว ที่ริมหูก่อนแล้วจึงที่แก้ม แล้วไล่ดะไปถึงปลายคาง “ใครจะลืมได้ แม้จะรู้จักเพียงนาทีเดียว” This time I just don’t take her hand but move forward and kiss her, the rim of her ear first and then her cheek and then all the way down to her chin. ‘Who could forget you, even meeting you for a minute only?’
กลีบแก้วยันคางผมเบาๆ ไม่เชิงขัดขืนและไม่เชิงเต็มใจ Kleepkaeo pushes against my chin lightly, neither objecting nor consenting.
ผมชักรู้สึกกระดากกระเดื่องอีกแล้ว I’m disconcerted yet again.
อยากจะลงไปจิกหัวถามพรเลิศเดี๋ยวนี้ กลีบแก้วเป็นผู้หญิงอย่างไร แต่คิดไปอีกที นี่เป็นเพียงชั่วโมงแรกที่เราพบกัน ยังมีเวลาอีกนาน Feel like going down to knock Phorn- leut on the head and ask him right now what kind of woman Kleepkaeo is, but on second thoughts, this is only our first hour with each other. There’s still plenty of time.
เรือลำนี้จะต้องแล่นต่อไปอีกจนค่ำ จนถึงดึก แล้วก็ลงได้เริ่มต้นกินเหล้ากันแต่เช้าอย่างนี้ ถ้าผมไม่รู้จักกลีบแก้ว ก็โง่เต็มทน This boat will sail until dusk, and given that we’ve begun to drink since morning like this, if I don’t get to know Kleepkaeo then I’m a fool.
ฝนขาดเม็ดเมื่อเลยเมืองนนท์ เลี้ยวคุ้งวัดเฉลิมพระเกียรติ กลีบแก้วลุกขึ้นเดินไปตามลูกกรงเรือ ผมชมร่างได้สัดส่วนของหล่อนจนอิ่มใจ แล้วก็ทนนั่งดูต่อไปไม่ได้ ลุกขึ้นเดินตามไปช้าๆ It stops raining when we are past Nonthaburi round the bend of the Chalermphrakiat temple. Kleepkaeo gets up and walks along the ship’s rail. When I have my fill of ogling her well-proportioned body I can’t stand remaining seated, get up and follow her slowly. .
Chalermprakiat temple
กลีบแก้วหันมาดู She turns and looks at me.
ผมทำเป็นก้มหน้ามองดูระลอกน้ำข้างล่าง I pretend to peer at the ripples down there.
“ไม่ลงไปข้างล่างกันบ้างหรือคะ-นรา ป่านนี้คงสนุกกันใหญ่แล้ว” ‘Shouldn’t we be going down, Nara? By now they must be having fun.’
ผมพยักหน้า I nod in agreement.
กลีบแก้วสอดแขนกับแขนผม เราเดินกอดเกี่ยวกันลงไป Kleepkaeo hooks her arm to mine. We walk down clutching each other.
4 4
กว่าจะถึงเวลาอาหารกลางวัน ผมเต้นรำจังหวะร้อนๆ จุดไฟแทบติดเสียจนหอบ จะหยุดพักมั่งก็ไม่ได้ เพราะกลีบแก้วชอบเหลือทน Before it’s time for lunch, I dance frantically, almost lighting a fire till I gasp. Can’t stop to rest because Kleepkaeo loves it.
และหล่อนกระซิบกับผม “รู้ไหมนรา คุณเป็นพาร์ทเนอร์ที่วิเศษที่สุด” And she whispers to me, ‘You know, Nara? You’re a most wonderful partner.’
แล้วก็ยังพรเลิศอีกคน “ไม่น่าเชื่อเลย อายุสี่สิบยังเต้นรำได้คล่องแคล่วยังงี้ ผมเองยังยอมแขวนรองเท้าไปหลายปีแล้ว ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ” And Phornleut strikes his oar in: ‘Incredible! Forty years old and dancing so nimbly. Myself I put my court shoes away years ago, and only get them out when it’s really necessary.’
(ก็เพราะมันจำเป็นน่ะซีโว้ย ผมตะโกนในใจ อยากจะตะบันหน้าให้สักที) (It’s because it’s really necessary, you fool! I shout in my head. I’d like to give him a punch on the nose.)
ส่วนแวนนั้นไม่มีปัญหา เขาเพิ่งสามสิบห้ายังไม่เต็ม จึงรู้สึกสนุกเต็มที่และพยายามจะเปลี่ยนคู่ให้ได้ แต่ผมไม่ยอม เพราะผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าระชวยช่ำชองมาอย่างไร As for Waen, no problem: he isn’t quite thirty-five, so he enjoys himself fully and tries to swap partners, but I’m not having any, because I’m familiar with Rachuay’s skills.
เราไปหยุดกินกลางวันกันที่บางปะอิน พักผ่อนพอข้าวไม่ทันเรียงเม็ดดี กลีบแก้วจะชวนผมว่ายน้ำเล่นอีก ดีที่ผมหลีกเลี่ยงเสียทันโดยอ้างว่าไม่ได้เอากางเกงอาบน้ำมา We stop for lunch at Bang Pa-in, rest until rice hasn’t quite settled. Kleepkaeo invites me to go for a swim, an offer I turn down promptly by claiming I didn’t bring my swimsuit. .

Bang Pa-in palace

หล่อนจึงโดดลงไปดำผุดดำว่ายอยู่คนเดียว So she jumps and romps about in the water on her own.
“ผมชักอยากเล่นน้ำมั่งแล้วซีแฮะ” แวนพูดเปรยๆ ‘I feel like going for a swim as well,’ Waen says out of the blue.
ผมชูกำปั้นขึ้นและถลึงตา เขาจึงทำท่าเจื่อนๆ แต่ไม่วายยักคิ้วและยิ้มหน้าทะเล้น I shake my fist and glare at him, so he pretends to look sheepish but can’t help raising an eyebrow and making an impish face.
“เด็กคนนี้เป็นไง?” พรเลิศเลี่ยงมาถาม ‘So how is she?’ Phornleut turns to ask me.
“กำลังศึกษาอย่างใกล้ชิดทีเดียว” ผมตอบ “นี่เราจะกลับกันเมื่อไหร่” ‘I’m working on it,’ I answer. ‘When are we going back?’
“แล้วแต่จะสะดวก เอางี้ดีไหม” เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “นอนเอาแรงกันสักตื่นเย็นๆ ค่อยล่องกลับมันเอื่อยๆ ขึ้นไปฉลองที่บาร์ผมอีกสักมื้อ แล้วก็ต่างคนต่างไป ‘Whenever it’s convenient. How about…’ Flicks his wrist to look at his watch. ‘…taking a nap and when we’re up by early evening sail back and celebrate with another meal at my place and then we’ll call it a day.’ ต่างคนต่างไป: each [of us] will leave.
ผมตอบตกลง I answer fine.
พรเลิศยิ้ม ชี้ให้ดูกลีบแก้วในน้ำ แล้วยกนิ้วหัวแม่มือ Phornleut smiles, points at Kleepkaeo in the water and then raises his thumb.
“เฮเลนก็นั่นเสียเมื่อไหร่ แลกกันไหมล่ะ?” ผมแกล้งถามไปยังงั้นเอง ‘Helen isn’t bad either. Shall we swap?’ I ask just to tease him.
พรเลิศยักไหล่ Phornleut shrugs his shoulders.
“เย็นใจเถอะ-นรา คุณยังไม่แก่สักนิด เฮเลนมีสัญญาจะต้องร้องเพลงให้ผมอีกตั้งสองเดือนกว่า คุณยังมีเวลา” ‘Be patient, Nara. You’re not old. Helen’s still under contract with me for another two months plus. You still have time.’
หนุ่มเจ้าสำราญนัมเบอร์วันของกรุงเทพฯ ยกมือขึ้นตบไหล่เบาๆ ผมยักคิ้วให้กลีบแก้วในน้ำนิดหนึ่ง และอยากหมุนเข็มนาฬิกาให้เย็นย่ำเร็วๆ Bangkok’s number-one playboy pats me on the shoulder. I glance at Kleepkaeo in the water and feel like moving the clock hands to reach early evening fast.
5 5
ผมต้องฆ่าเวลาด้วยการกินเหล้าถี่ๆ และเล่นไพ่อย่างดุเดือด ความรู้สึกในใจกับกลีบแก้วจึงค่อยบรรเทาลง I must kill time tippling and playing cards fiercely to have my feelings for Kleepkaeo simmer down.
หล่อนสนิทสนมขึ้นมากทุกนาทีที่ผ่านมา จนเมื่อเรือเทียบท่าบ้านริมน้ำของพรเลิศ หล่อนเต็มใจให้ผมสวมรองเท้าให้แก่หล่อน และกลีบแก้วเองก็มิได้ขวยเขินที่จะกลัดกระดุมคอเสื้อเม็ดล่างให้แก่ผม เขย่งขึ้นจูบคางผมและลูบผมสีเทาของผมเล่นอย่างเอ็นดู She’s been growing more congenial with every passing minute so that when the boat reaches Phornleut’s riverside house, she’s most willing to let me put her shoes on and isn’t averse herself to buttoning the collar of my shirt for me and tiptoeing to kiss me on the chin and stroke my silvery hair fondly.
เราไปฉลองกันที่บาร์ของพรเลิศอีกหลายเมา เมื่อใกล้จะสองนาฬิกาของวันใหม่ผมจึงมีโอกาสได้ขับรถไปส่งแวนกับระชวยที่บ้านชายโสดของแวน และไปส่งกลีบแก้วที่บ้านราชวิถี We go and celebrate at Phornleut’s bar with many a tipple. Nearly two hours into a new day I have the opportunity to drive Waen and Rachuay to Waen’s bachelor digs and Kleepkaeo to her house on Ratchawithi.
“บ้านเช่าส่วนตัวของดิฉันเอง” หล่อนบอกเมื่อถึงประตูบ้าน ‘My very own rented house,’ she tells me when we reach her door.
ผมจัดแจงเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ กลีบแก้วหากุญแจในกระเป๋าถือของหล่อน แล้วสอดเข้าไปในช่องของมัน I rush round to open the car door for her. She fumbles in her handbag for the key and then slips it in its slot.
ประตูบานใหญ่เปิดช้าๆ The large door slowly opens.
“ขอบคุณมากที่อุตส่าห์มาส่ง … สวัสดีนะคะ” ‘Thank you very much for the lift. Good- night.’
“อ้าว” ผมร้องออกมาอย่างไม่คาดฝัน “ทำไมงั้นล่ะ” ‘What!’ I cry out, incredulous. ‘How can that be?’
“ดึกมากแล้ว-นรา ควรจะกลับบ้านเสีย ป่านนี้ภรรยาเศรษฐีของคุณคงจะคอยจนหายห่วง…” ‘It’s very late, Nara. You should go back home. By now, your rich wife must be waiting until she’s past caring.’
“เขาไม่อยู่หรอก” ผมร้องเสียงสั่น “เขาไปบ้านนอกอีกตั้งหลายวันจะกลับ” ‘She isn’t there!’ I shout tremulously. ‘She’s gone upcountry, won’t be back for days.’
“งั้นก็ยิ่งจำเป็นที่คุณจะต้องกลับไปเฝ้าบ้าน ดูแลขโมยให้ดี ขอบคุณนะคะ” ‘All the more reason for you to go back lest the house is burglarised. Thank you so much.’
กลีบแก้วพยายามเบี่ยงตัวหลบเข้าประตู Kleepkaeo tries to squeeze past to the door.
ผมรีบแทรกเข้าไปติดๆ หับประตูไว้อย่างเก่า แล้วสวมกอดหล่อนทันทีทันควัน I match her moves. Shut the door like before and then take her in my arms.
“คุณยังไม่ได้ปิดไฟรถ” กลีบแก้วละล่ำละลักออกมาจากอ้อมแขนผม ‘Your car lights are still on,’ she sputters and pulls out of my embrace.
ผมกอดหล่อนแน่นเข้า พูดแทบไม่เป็นภาษาคน “ให้มันเปิดอยู่อย่างนั้นแหละ” I hug her tight and blubber, ‘Let ’m be.’
“พอเถอะค่ะ-นรา” กลีบแก้วพยายามบ่ายเบี่ยง “แค่นี้คุณก็ไปคุยกับเพื่อนฝูงกับใครๆ ได้แล้วว่าคุณได้ดิฉัน ไม่พอใจรึคะ วันหลังค่อยพบกันใหม่” ‘Enough, please, Nara.’ Kleepkaeo tries to dodge me. ‘Like this you can already claim with your friends you’ve had me. Isn’t that enough? Till we meet again, then.’
ผมส่ายหัวช้าๆ…ไม่มีวันเสียสละ I shake my head slowly. Giving up is out of the question. ไม่มีวันเสียสละ: Variant: No way!
6 6
กลีบแก้วลังเลอยู่ตลอดเวลา ทำให้ผมกระปรี้กระเปร่าขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ Kleepkaeo playing for time perks me up incredibly.
ผมจูบปลอบใจหล่อนที่ริมจมูก I kiss her tender at the brim of her nose. ปลอบใจ: to console, cheer up
“มีอะไรเย็นๆ ดื่มกันบ้างไหม ตัวคุณร้อนผ่าว…” ‘Do you have anything cold to drink? You’re burning hot.’
กลีบแก้วไม่ตอบ Kleepkaeo doesn’t answer.
ผมฉวยจังหวะรุนหลังหล่อนเข้าไปในห้องรับแขก แล้วจัดแจงผสมเหล้าผู้หญิงขึ้นสองแก้วที่บาร์เล็กๆ หน้าห้องกินข้าวของหล่อนนั่นเอง I take the liberty to follow her into the lounge and set about mixing two lady’s-drinks at the little bar in front of her dining room.
“แก้คอแห้งเสียหน่อย” ผมเปรย ‘Just to wet your whistle,’ I remark.
หล่อนรับไปถือไว้ She takes the glass and holds it.
เรานั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังขนาดใหญ่ตัวเดียวกัน ผมตั้งต้นชวนหล่อนคุย ถึงความสนุกเมื่อเช้า เหล้าแก้วแรกของหล่อนในเรือ มื้อกลางวันที่บางปะอิน การเต้นรำและเล่นไพ่อย่างดุเดือด เรื่องตลกเบาสมอง จนกระทั่งการดื่มแชมเปญฉลองกันในบาร์ของพรเลิศ และเรื่องสกปรกที่แวนชอบสาธยายขึ้นมาบ่อยๆ แล้วอ้างว่าเป็นเรื่องจริง We sit down on the same leather couch. To begin with I make her talk, about the fun in the morning, her first glass of whisky on the boat, the lunch in Bang Pa-in, the frantic dancing and card- playing, all sorts of silly things including our cracking open some champagne in Phornleut’s bar and the dirty stories Waen kept coming up and pretending they were true.
ผมพยายามยั่วหัวใจเป็นเวลานานพอสมควร กลีบแก้วเป็นฝ่ายฟังมากกว่าพูด ผมเห็นหล่อนง่วงงุนเต็มที จึงฉวยแก้วเหล้าของหล่อนไปวางเสียบนโต๊ะ I endeavour to arouse her heart for quite a while. She listens more than she speaks. I see she’s very drowsy so I take her glass and put it on the table.
เรื่องมันก็สมคะเนนั่นแหละ แต่มันไม่ทุกอย่างไป กลีบแก้วไม่ขัดขืน ไม่เลยสักนิดเดียว ช่างสงบนิ่งเหมือนน้ำในแก้ว ผมพยายามโยนเหรียญทองลงไปเท่าไหร่ไม่กระเพื่อม ผมพยายามอย่างยิ่งยวด จนโทมนัสหัวใจไปเอง ผมสอดแขนไว้กับแผ่นหลังของหล่อน กระชับร่างไว้แน่น กระซิบคำหวานกับหล่อน อ้อนวอนหล่อน ไม่มีคำตอบเอาเสียเลย มีแต่ความเงียบเชียบและลมหายใจกระหืดกระหอบของผมเท่านั้น ช่างเงียบแสนเงียบ เงียบเหมือนยามหลับทั้งที่หล่อนกำลังตื่น ผมแทบหมดจิตหมดใจ The story goes as expected, but not all of it. Kleepkaeo doesn’t resist, not in the least, as still as water in a glass. No matter how far I try to throw the gold medal, not a ripple. I try my very best. Until the heart grieves by itself. I slip my arm under her back, draw her to me in a tight embrace, whisper blandishments to her, beseech her. There’s absolutely no answer, only silence and the panting of my breath. So darned quiet, quiet as in sleep even though she’s wide awake. I’m almost totally discouraged.
ไม่ว่ากับผู้หญิงคนไหน ผมไม่เคยทุ่มเทเรี่ยวแรงลงไปเหมือนกับให้กลีบแก้วเลย With no other woman have I ever expended as much energy as with Kleepkaeo.
ผมเหน็ดเหนื่อยและหวาดกลัวกับความเมินเฉยของหล่อน ผมพ่ายแพ้ยับเยิน ผมผละจากหล่อนแล้วซบหน้าลงกับท่อนแขนด้วนความปวดร้าว I’m exhausted – and frightened by her passivity. I’m thoroughly defeated. I move away from her and then bury my face in the crook of my arm, deeply hurt.
กลีบแก้วยังนอนอยู่อย่างนั้น เงียบเชียบไม่ไหวติง เมื่อผมชันศอกและลืมตาขึ้น หล่อนจ้องมองผมอยู่แล้ว Kleepkaeo keeps lying like that, perfectly still. When I prop myself on an elbow and open my eyes, I see her staring at me.
“นรา!” หล่อนเรียก “คุณเคยรักภรรยาคุณเหมือนรักดิฉันในคืนนี้หรือเปล่าคะ” ‘Nara,’ she calls out. ‘Have you ever loved your wife as you’ve loved me tonight?’
หล่อนยิ้มให้ผม She smiles at me.
ผมแค่นหัวเราะตอบ I force a laugh for an answer.
ผมมองเห็นแววตาของกลีบแก้วแจ่มชัด นั่นหล่อนกำลังยิ้มเยาะผม และน้ำเสียงของหล่อนอีกเล่า ถ้าไม่ใช่เย้ยหยันจะให้หมายความว่าอย่างไร I see Kleepkaeo’s eyes clearly. Scoffing at me they are. And her tone, then. If it isn’t a sneer, what else can it be?
“คุณเป็นคนน่ารักมาก นรา น่าอิจฉาภรรยาของคุณที่เป็นเจ้าของผู้ชายแข็งแรงอย่างนี้…” ‘You’re a very lovely man, Nara. Your wife is to be envied to own such a strong man.’
ผมคร้านจะตอบโต้ เดินไปล้วงเช็คในกระเป๋าเสื้อวางลงไปข้างๆ ตัวหล่อนด้วยความเคยชิน I can’t be bothered retorting, go over to get the cheque in my shirt pocket, put it down beside her out of habit.
ถูกแล้ว เช็คเงินสดใบนั้นมีลายเซ็นของประคิน That’s right: the cheque bearing Pra- khin’s signature.
กลีบแก้วมองดูมันอย่างเฉยเมย ชันขาขึ้นข้างหนึ่ง และกระถดแผ่นหลังขึ้นทาบท้าวแขนโซฟา แล้วหล่อนก็เอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาฉีก … พลางหัวเราะ Kleepkaeo looks at it indifferently, raises one leg and shifts her back to rest her head on an arm of the sofa, and then she reaches out, takes the cheque and tears it up as she laughs.
ผมกลับหลังหันเดินออกมาจากห้องนั้นทันที จริงอย่างประคินว่า ผมน่าจะเหน็ดเหนื่อยบ้างแล้วกับวัยสี่สิบ I turn my back and walk out of the room at once. Prakhin is right: I should be growing tired in my forties.
7 7
ผมคิดถึงประคินจับใจขึ้นมา ถ้าผมเคยรักหล่อนเหมือนรักผู้หญิงอื่น หรือสักครึ่งที่รักกลีบแก้วเมื่อค่อนชั่วโมงที่แล้ว ประคินจะมีความสุขสักเพียงไหน I suddenly miss Prakhin acutely. If I’d loved her as I loved other women or just half as much as I’ve loved Kleepkaeo in the last hour, how happy she would be!
ประคินให้ผมทุกอย่าง และให้อย่างเต็มใจ ผมช่างสารเลวไม่เคยตอบแทนหล่อนบ้างเลย หรือเคยบ้าง … ก็ไม่เต็มเนื้อเต็มใจ Prakhin gives me everything, and most willingly. I’m a bastard never to have repaid her or when I do, only half- heartedly.
ผมสตาร์ทเครื่องยนต์ ผมจะขับรถไปหาหล่อนที่ศรีราชาเดี๋ยวนี้ I turn on the engine. I’ll drive to Sriracha to see her right now.
ประคินคงมีแววตาเศร้าสร้อยตามเคย และคงถามผมเยือกเย็น นี่นึกอะไรขึ้นมา ไม่มีผู้หญิงคนไหนว่างสำหรับนราบ้างเลย หรือเงินเกิดขาดมือขึ้นมากะทันหันอีกแล้ว Prakhin will probably have the same melancholy eyes and ask me coolly, What’s the idea? Was no woman available or did you suddenly run out of money again?
ผมจะตอบเมียและธนาคารของผมว่าอย่างไรดีหนอ How will I answer my wife-cum-banker?
ถนนราชวิถียามค่อนรุ่งเงียบสงัด ผมสูดลมเย็นเข้าเต็มอก ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังกลับคืนมาเป็นของผม ถนนสายนี้ทั้งสาย กรุงเทพฯ ทั้งหมด และโลกนี้ทั้งโลก Ratchawithi Road before dawn is dead quiet. I take a lungful of cool air. Everything is being returned to me, the whole road, the whole of Bangkok, the whole world.
…มันจะต้องเป็นของประคินด้วย And must be shared with Prakhin.
ผมพยายามสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง มันไม่ยอมติด เสียงหัวเราะเย้ยหยันของกลีบแก้วแว่วมาหลอกหลอนอยู่ในรูหู…ทำให้ผมแทบคลั่ง I try to start the engine again. It won’t start. Kleepkaeo’s sneer is in my ear, freaking me out.
ไม่เป็นไรวะ ยังมีเวลา ประคินคอยได้เสมอ…ผมปลอบใจตัวเอง Never mind, there’s still time, Prakhin always obliges, I console myself.
กันยายน 2502

September 1959

พิมพ์ครั้งแรก : หนาวผู้หญิง รวมเรื่องสั้นโดย ’รงค์ วงษ์สวรรค์ สำนักพิมพ์ผดุงศึกษา พ.ศ. 2503

‘Kleepkaeo’ in Chor Karrakeit 46,
October–December 2008

’Rong [Narong] Wongsawan (1932-2009) was a versatile and prolific writer famed for his ‘jazzy’ style if not for the coherence of his plots. His best novel is Sanim Soi (sensitive, delicate), 1961, about life in a Bangkok brothel
as told by its resident pimp.
.