Tag Archives: flirt

Deception – Phairoj Boonprakob

Who is deceiving whom, the young man of 54 or the saucy wife that be? A matter of perspective, I guess. MB
ooo

ความจริงลวง

DECEPTION

 
beer beerx  

ไพโรจน์ บุญประกอบ

Phairoj Boonprakob

Pronounced phai.roat bun.pra.korp
     
= == TRANSLATOR’S KITCHEN
ผมดื่มเบียร์ขวดที่สองอย่างแช่มชื่น เบียร์มันดีตรงที่มันเย็นและขมลิ้นพอประมาณ I drink a second bottle of beer with gusto. Beer is good in that it’s cool and reasonably bitter to the tongue.  
วันนี้ไม่ว่าอะไรก็ดีพอประมาณสำหรับผมไปเสียหมด ทุกอย่างทำให้ผมรื่นรมย์และพอใจ ผมไม่ชอบอะไรที่ดีมากเกินประมาณ มันไม่น่าไว้วางใจ และร้อยทั้งร้อยจะตามมาด้วยความทุกข์สาหัส Today everything is reasonably good to me. Everything makes me happy and satisfied. I don’t like what is unreason- ably good. It isn’t to be trusted and is one hundred per cent followed by harsh suffering.  
ชายหนุ่มอายุห้าสิบสี่อย่างผม จัดเจนพอที่จะรับเอาความสุขพอประมาณ ไม่กระสันกระเสือกกระสนไขว่คว้าความสุขหวือหวาฉูดฉาด ตระหนักดีว่าชีวิตกลางๆ น่ะดีที่สุด มั่นคงปลอด- ภัย ไร้กังวล และปลอดเชื้อแห่งความทุกข์ A man of fifty-four like me is experi- enced enough to enjoy a reasonable amount of happiness, neither craving for nor striving to grab exciting flashy happiness, well aware that moderation in life is best, safe, free from worry and immune from suffering.  
หนังสือที่ผมทำอยู่เจ๊งไปเมื่อวาน เจ๊งในขณะที่ผมกำลังนึกเบื่องานอยู่พอดี ความสุขจึงวิ่งเข้ามาหาผมอย่างที่ใครก็มิอาจสกัดกั้นมันไว้ได้ The paper I was working for went bankrupt yesterday, just as I had got bored with that work, so happiness has run up to me that no one can prevent. หนังสือ is usually a book, but the word can refer to anything written. Here, it is short for หนังสือพิมพ์ (newspaper).
เมื่อเย็นวานระเรื่อยไปจนถึงสี่ทุ่ม ผมนั่งมึนและอร่อยกับลาบ น้ำตกอยู่ในร้านริมถนนคนละมุมเมืองกับสำนักงาน ผมไม่อยากเจอใครที่ทำหนังสือเล่มนี้ด้วยกัน เบื่อจะฟังเรื่องเกี่ยวกับมัน เบื่อจะพูดถึงมันอีก เลยหนีไปดื่มกินไกลๆ มีความสุขส่วนตัวพอท้วมๆ By ten last night I was sitting dizzy, enjoying larp and narm tok* in a road- side shop across town from the office. I didn’t want to meet any of my co- workers, was fed up listening to stories about our paper, fed up talking about it again, so I’d fled to drink and eat far away, to have a modicum of private happiness. * North-eastern fare. Larp is spicy salad of minced beef, pork, chicken or catfish with mint, onion and lemon grass; narm tok is sliced grilled beef salad.
กลับถึงบ้านอารมณ์ครื้นเครงของผมยังไม่มอด เลยนั่งทอดหุ่ยดื่มต่ออีก เมียก็แสนดี อุตส่าห์นั่งเป็นเพื่อนอยู่สักพัก พร้อมกระเซ้าเย้าแหย่ “ฉันไม่เคยเห็นคนตกงานที่ไหนมีความสุขอย่างเธอเล้ย…” พอให้ชีวิตคู่ม่วนชื่น Back home my boisterous mood wasn’t dampened so I lazed around, drinking on. My good wife sat down to keep me company for a while and teased, ‘I’ve never seen anyone who lost his job as happy as you are.’ That was enough for our life as a couple to be cheerful.  
สักตีสองหรือมากน้อยกว่านั้นนิดหน่อย ตาชักพร่า ความจำชักเสื่อม ผมก็เข้านอนคนละห้องกับเมีย เพราะเธอคงนึกว่าผมเข้าไปนอนกับเธอแล้วจึงล็อกห้องแน่นหนา Around two in the morning, my eyes suddenly turned blurry, my memory suddenly declined. I went to bed in an- other bedroom than my wife’s because she must have thought I had come to sleep with her and she had locked the door. หรือมากน้อยกว่านั้นนิดหน่อย (or a little more or less than that) need not be translated other than with ‘around’.
ผมหลับลึกอย่างมีคุณภาพ ไม่มีฝันร้ายรบกวน ตื่นเกือบแปดโมงเช้าเลยอดเจอหน้าเมีย เธอไปทำงานแล้ว I slept deep, quality sleep. No night- mare to bother me. I woke up a little before eight in the morning, so missed seeing my wife who’d already gone to work.  
เข้าห้องน้ำห้องท่า ซดน้ำชากาแฟ อ่านหนังสือพิมพ์ ร่างกายและจิตใจตื่นเต็มที่ ไม่มีงัวเงียเบื่อหน่าย ไม่มีอารมณ์ทางร้าย โลกสุดสวยโสภี เที่ยงเศษๆ ผมแต่งตัวอย่างดีออกจากบ้าน I went to the bathroom, drank some coffee, read the paper, body and soul fully awake, no drowsy boredom, no bad mood, the world beautiful. Past twelve I dressed up and went out of the house. I must say น้ำชากาแฟ (tea coffee) perplexed me. The ‘reasonable’ narrator seems to be cultivating imprecision.
คนเราทำงานหามรุ่งหามค่ำมานานๆ พอมีเวลาว่างบ้างอะไรๆ ก็ดูดีไปหมด ผมบริหารชีวิตโดยการตกงานเป็นระยะๆ เสมอมา ผมจึงสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าหนุ่มวัยเดียวกันจนเป็นที่อิจฉาตาร้อนของเพื่อนๆ ผู้มักจะทำท่าหวังดี แต่จริงๆ ไม่ค่อยจะหวังดีเท่าไหร่ When after working hard from dawn to dusk we have some leisure, everything looks great. I’ve always managed life by losing my job from time to time, so I’m fresher and livelier than young men my age which makes my friends, who pretend to wish me well, actually envy me.

=

=

=

=

อิจฉาตาร้อน: literally, ‘jealous with hot eyes’, that is, extremely jealous or envious.

ออกมาจากบ้านแล้วผมก็ไม่ได้ไปไหนที่เป็นภาระ เป็นการเป็นงาน ผมนั่งแท็กซี่ คอยดูมิเตอร์ให้มันได้ราคาเกือบๆ ร้อยแล้วบอกให้เขาจอดให้ไปร้อยหนึ่งไม่ต้องทอนก่อนลงจากรถ As I left the house I didn’t go any- where strenuous or serious. I took a taxi, watched the meter until it almost reach- ed one hundred and told the driver to stop. I gave him one hundred baht – keep the change – before I stepped out of the car.  
ความเหมาะเจาะที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงินหรืออำนาจใดๆ เกิดแก่ผมอย่างน่าชื่นใจ แท็กซี่มาจอดตรงหน้าร้านเบียร์พอดี ไม่ให้ต้องเสียเวลาเดินหาจนเหนื่อยร้อน Serendipity that can’t be bought with money or power delightedly happened to me: the taxi had stopped right in front of a beer shop; no need to waste time tiring myself looking for one.  
เป็นร้านที่มีบุคลิกภาพน่านั่งเสียด้วย นั่งโต๊ะริมมองผ่านกระจกออกไปเห็นนิยายชีวิต ตัวละครเป็นคน เป็นรถ เป็นสรรพสิ่งของ นานๆ ทีมีหมามาเข้าฉากด้วย Besides, it was a shop whose per- sonality made it well worth patronising, sitting at a side table looking through a pane at the novel of life outside whose characters were people, were cars, were things, with once in a while a dog enter- ing the scene as well.  
ผมนั่งลิ้มรสชีวิตด้วยความสำนึกในบุญคุณของการมีชีวิต ดื่มช้าๆ ละเลียดความรื่นรมย์ ผมเพิ่งเริ่มเบียร์ขวดที่สอง ความแช่มชื่นเปี่ยมล้นในหัวใจ I sat tasting life, fully conscious of the blessing of being alive, drank slowly, nibbling at it pleasurably. As I started on the second bottle of beer, cheerfulness filled my heart to the brim.  
ร้านนี้คนไม่แน่นจนน่าอึดอัดเสียความเป็นส่วนตัว แต่ก็ไม่ว่างโหวงจนเหงา มีลูกค้าแวะเวียนเข้าออกพอประมาณ เจ้าของร้านอยู่ได้และลูกค้าอย่างผมมีความสุข This shop didn’t have so many cust- omers that you felt uncomfortable at the lack of privacy, but it wasn’t empty as to feel forlorn. There was a reasonable flow of customers in and out. The shop owner could make a living and custom- ers like me were happy.  
ละสายตาจากนิยายชีวิตข้างถนน ผมก็มีที่พักสายตาภายในร้าน หญิงสาวหุ่นเพรียวบางทว่ามีความอั๋นในความบางคนนั้นคงจะถูกชะตาผมอยู่ไม่น้อย หล่อนยิ้มให้ผมทุกครั้งที่สบตากัน และด้วยความที่เป็นคนสายตายาว ผมจึงเห็นชัดเจนว่าหล่อนยิ้มทั้งปากทั้งตา Looking away from the novel of life on the roadside, I had plenty to rest my eyes on inside the shop. That woman, slender but plump in her slenderness, I quite fancied. She smiled at me every time our eyes met and as I’m far-sight- ed I could see clearly that she smiled with both mouth and eyes.  
ใครจะเถียงว่านี่ไม่ใช่ความสุข Who would argue this wasn’t happi- ness?  
ผมเหมือนคนลอยคออยู่ในกระแสน้ำแห่งความสุข ไม่ต้องเหนื่อยยากออกแรงว่าย เพียงประคองตัวให้กระแสนั้นโลมไล้ผ่านผิวกายผมไป ความแช่มชื่นชุ่มฉ่ำเปลี่ยนมือกันโอบกอดผมไว้ไม่ขาดสาย It felt like floating up to my chin in a flow of happiness, no need to tire myself swimming, just keep afloat for the flow to wash past my epidermis. All sorts of cheery feelings took turns hugging me. ลอยคอ: literally, ‘float (up to my) throat’.
แต่ในชีวิตมนุษย์เรายังมีอะไรอยู่อีกอย่างหนึ่ง ซึ่งบางคนอาจจะเห็นว่ามันเป็นคำสาป ส่วนผมเห็นว่ามันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอก ไอ้อะไรอย่างหนึ่งนี่ก็คือการที่มนุษย์ไม่สามารถจมนิ่งๆ อยู่ในความสุขได้นานๆ ไม่ว่าจะเป็นความสุขอันน่าปรารถนาปานใดก็ตาม But in human life there’s something else which some people might view as a curse but I don’t think is that bad. The thing is that man is unable to stay soaked in happiness for long, no matter how desirable that happiness is.  
ฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่มันก็เป็นความจริง เหตุผลที่ผมพอจะคิดได้ตอนนี้คือคนเรานั้นอยู่ไม่สุข แปลกลับหน้ากลับหลังก็พอจะได้ความว่าถึงเป็นสุขก็ไม่ยอมอยู่นาน จะเป็นเพราะเบื่อหรือเพราะคนเรามีวิวัฒนาการมาจากลิงผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ It sounds unbelievable but it’s the truth. The reason I can think of right now is that we are not happy. In reverse translation, it means that even if we’re happy we don’t accept to be so for long, whether because we get bored or because we’re descended from the apes I’m still not very sure.  
รู้แต่ว่าหากความสุขของผมยังนิ่งๆ อยู่อย่างนี้ อีกไม่นานผมก็ต้องมีความทุกข์ในความสุขที่แน่นิ่งนี้แน่นอน I only know that if my happiness stayed stable like this, before long I’d experience sorrow in this easy-going happiness for sure.  
วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะประตูสวรรค์เปิดสำหรับผมก็คงเป็นอำนาจของดาวหางดวงใดดวงหนึ่ง ผมยังไม่ทันได้รับทุกข์จากความสุขนิ่งๆ ความสุขก็เริ่มเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อมิให้ผมเบื่อ Today if it isn’t the gate of heaven being opened for me, then it must be the power of a comet. I had yet to be granted sorrow from that slack happi- ness, as it began to move and change so that I wouldn’t get bored.  
“พี่ไม่คิดจะทักทายหนูบ้างเลยหรือคะ” ‘Won’t you say hello to me, darling?’  
ผมงงไปนิดหน่อย ไม่มากจนเสียบุคลิกชายหนุ่มอายุห้าสิบสี่ I was a bit puzzled, but not too much so, as that would be against my personality as a young man of fifty-four.  
มัวเผลอคิด เลยไม่ได้สังเกตว่าหล่อนมาประชิดตัวเมื่อไร แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะมันให้ความรู้สึกคล้ายๆ หล่อนลอยมาหาผม โรแมนติกหวานแหววเจือน้ำแจ่วกระไรปานนั้น I’d been so busy thinking that I didn’t notice she had come close to me, but that was good all the same because it was as if she had floated up to me, such a sweetly romantic feeling. โรแมนติกหวานแหววเจือน้ำแจ่วกระไรปานนั้น: this kind of flowery language, tedious to read and to translate, definitely smacks of rank old age rather than of a youth in his fifties.
“ใจดำจังเลย” ‘What a blackheart you are!’  
ผมไม่ต้องเชิญหล่อนนั่งเพราะหล่อนนั่งแล้ว ฟากตรงข้ามหล่อนก็ไม่เลือก กลับเลือกนั่งข้างผม หล่อนโน้มหน้ามาพูดกับผม ใกล้เสียจนผมได้กลิ่นผม I didn’t have to invite her to sit down because she was already seated, and had chosen to sit not across from me but beside me. She bent her head to talk to me, so close I could smell her hair.  
“สวัสดี ยินดีที่จะได้รู้จัก” ผมทักทายตามที่หล่อนปรารถนาและได้แจ้งความจำนงไว้แต่ต้น ‘Hello, happy to know you,’ I greeted her as she wished, making a declara- tion of intent from the first by the same token.  
“พี่นี่ตลกอยู่เรื่อย” หล่อนหัวเราะผลักต้นแขนผมเบาๆ ในอาการหยอกเอินด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู “หนูเป็นเมียพี่อยู่ตั้งปี … ยังไม่รู้จักอีกเหรอ” ‘Oh, you’re always so funny!’ She laughed and patted my forearm lightly, with an air of dallying with me that mixed aversion and fondness. ‘I’m your wife all year round and you still don’t know me?’  
เป็นคนอื่นอาจจะตกใจจนพลัดตกเก้าอี้ไปแล้ว แต่ผมไม่ใช่คนอื่นจึงยังนั่งอยู่ได้อย่างมั่นคง แถมดื่มเบียร์ที่เหลือโดยยังรับรู้รสชาติครบถ้วน เมื่อสั่งขวดใหม่เสียงของผมก็ไม่ได้สั่นสักนิด Someone else might have fallen off his chair in shock but I’m not someone else, so I sat on firmly, even drank the beer that remained and fully enjoyed its taste. When I ordered another bottle my voice didn’t tremble in the least.  
“พี่ยังเป็นคนไม่มีหัวใจเหมือนเดิม” หล่อนตัดพ้อ “ถ้าเป็นคนมีหัวจิตหัวใจเหมือนคนอื่นเขาสักนิด ป่านนี้หนูก็คงยังอยู่กับพี่ ยังเป็นเมียพี่” ‘You’re still as heartless as before, darling,’ she complained. ‘If you had a little bit of heart like everyone else, I’d still be with you, I’d still be your wife.’  
ผมรู้สึกวาบหวามใจเล็กน้อย I felt a stir of sexual attraction.  
คำว่า “เมีย” นี่แปลก ถ้าหมายถึงคนที่อยู่กินกับเราจนเหนียงยานไปด้วยกันทั้งคู่ ฟังแล้วก็ด้านๆ ไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ถ้าหมายถึงคนอื่น คนที่เรายังไม่มีโอกาสได้แอ้ม พอได้ฟังว่าเขาเคยเป็นเมียเรานี่มันให้หวามๆ เดียมๆ ชอบกล This word ‘wife’ is weird. If it means the person we live with as a couple until our necks grow wattles, it sounds cal- lous, insensitive, but if it means some- one else, someone we haven’t yet had the opportunity to screw, hearing that she used to be our wife, it makes us feel oddly thrilled.  
รู้สึกคล้ายมีพลัง แต่ในขณะเดียวกันก็ระทดระทวย A feeling close to having power but at the same time being in sorrow.  
“ที่จริงหนูก็ยังติดใจพี่นะ คิดอยู่เสมอว่าจะหาผัวชั้นยอดอย่างพี่นี่คงยาก หรืออาจจะหาไม่ได้เลย เพราะเขาสร้างมาคนเดียว…” ‘Actually I’m still yearning for you, always thinking that finding a partner as great as you will be difficult or even impossible because you’re one of a kind…’  
ผมสบตาหล่อน แววตาหล่อนออกอาการมัวเมาในเรื่องที่กำลังพูด มันจะเป็นเรื่องในอดีตหรือเรื่องที่หล่อนสร้างขึ้นมาผมก็ไม่แน่ใจ แต่ก็ยินดีจะฟัง เพราะในเรื่องนี้ผมเป็นพระเอก I held her gaze. Her eyes had an air of deep absorption in what she was saying, whether something in the past or some- thing she was thinking up I wasn’t sure, but I was happy to listen because in that story I was the hero.  
“อยู่กับพี่ … รสชาติชีวิตมันฉูดฉาดจัดจ้านเอร็ดอร่อยไปหมด พี่เป็นมือปรุงชีวิตชั้นเซียน ขนาดในบ้านเหลือเบียร์อยู่แค่สองขวด ตู้เย็นว่างเปล่า ตู้กับข้าวมีแต่ลม พี่ยังทำให้หนูสนุกได้ทั้งคืน … โอ … หนูยังจำไม่ลืม … ทั้งคืนเลย…” ‘Being with you, life’s always spicy and scrumptious. You’re a past master at flavouring life, to the point that with only two bottles of beer left in the house, an empty fridge and no more than air in the larder, you still made me have fun all night long … oh … I haven’t forgotten … all night long…’  
ผมไม่รู้เหมือนกันว่า ผมทำยังไงหล่อนถึงได้ทำท่าซาบซึ้งยิ่งใหญ่ปานนั้น สติปัญญาขนาดผม ถ้าเหลือแต่เบียร์อยู่แค่สองขวด ผมก็คงค่อยๆ ดื่มมันให้หมดแล้วเข้านอน ไม่เห็นจะน่าซาบซึ้งอะไร เว้นเสียแต่ว่าตอนนอนหลับได้ฝันสนุกโอฬารตระการตา I didn’t know what I had done for her to appear so deeply impressed. According to my lights, if there were only two bottles of beer left, I’d get through them and then go to bed, I don’t see what’s so impressive, unless if once asleep I had a smashing good dream.  
แต่เมื่อหล่อนรู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่ เป็นอัจฉริยลักษณ์ของผม ผมก็ไม่ว่าอะไร But since she felt that it was great, it was my genius, I didn’t say anything.  
“พี่แก่ไปหน่อยก็จริง..” ‘Sure, you’ve aged a bit…’  
“อันนี้ไม่จริง” ผมขัดกลางคัน ‘That’s not true!’ I interrupted her.  
ผมรู้ว่าการพูดสอดพูดแทรกขณะที่คนอื่นกำลังพูดน่ะเป็นมารยาททราม แต่ในกรณีนี้จะอยู่เฉยก็ไม่ได้ มันกระทบสัตยาบันของผม I know that interrupting when some- one is talking is bad manners but in this case how could I hold still, it hurt my convictions. Or, flippantly, ‘it’s against my religion’. สัตยาบัน = ratification, confirmation. Here, it means ‘the pact I made with myself’.
ผมอธิบายให้หล่อนฟังว่าผมไม่เคยทำตัวแก่แล้วมันจะแก่ได้ยังไง ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดมาจากกรรม กรรมแปลว่าการกระทำ เมื่อผมไม่ทำตัวแก่ ผมก็ไม่แก่ I explained to her that I never be- haved old, so how could I be old. Every- thing comes from karma. Karma means doings. When I don’t behave old, I’m not old.  
ในทางตรงกันข้าม สิ่งที่ผมทำคือทำตัวหนุ่ม เพราะฉะนั้นผมก็ต้องหนุ่ม เป็นเหตุเป็นผลดีจะตาย On the contrary, what I do is behave young. So I must be young. It’s a perfectly good reason.  
เราเห็นเขาพูดเขาเขียนกันเสมอว่า ‘ชายหนุ่มอายุยี่สิบห้า’, ‘ชายหนุ่มวัยสามสิบหก’ หรือแม้แต่ ‘ชายหนุ่มวัยสี่สิบหก’ แล้วทำไมจะมีชายหนุ่มอายุห้าสิบสี่บ้างไม่ได้ ไม่เห็นมันเสียหายอะไรตรงไหน ดีเสียอีกน่ะไม่ว่า เพราะชายหนุ่มเป็นกำลังของชาติ ยิ่งมีมากเท่าไหร่ชาติก็จะยิ่งเดินได้ไวเท่านั้น We hear or read all the time of ‘a young man of twenty-five’, ‘a young man of thirty-six’ or even ‘a young man of forty-six’, then why can’t there be a young man of fifty-four? I can see nothing wrong with that. Actually I think it’s good. The more young men there are of the kind, the better the nation.  
ดูเหมือนหล่อนจะยอมรับคำชี้แจงของผมอยู่บ้าง She seemed to bow to my argu- ments.  
“เอาละ ความจริงพี่ยังหนุ่ม” ‘All right. Truth is you’re still young…’  
“ถูกต้อง” ‘You got that right.’  
“แม้จะเกิดมานานกว่าผู้ชายอื่นที่หนูเคยเป็นเมีย” ‘Even though you were born earlier than the other men I’ve been a wife to.’  
“แต่ก็วิเศษกว่า โอชากว่า” ‘Only more superb, more scrump- tious.’  
“นั่นละที่หนูกำลังจะบอกพี่” ‘That’s what I’m trying to tell you.’  
บริกรคงเห็นว่าหล่อนมานั่งโต๊ะผมนานแล้ว ดีไม่ดีเผลอไผลหล่อนออกไปโดยไม่จ่ายเงิน ทางร้านก็จะไม่ได้กำไรเท่าที่ควร จึงเข้ามาถามความประสงค์ว่าจะย้ายโต๊ะมารวมกันหรือไม่ The waitress must have thought the woman had sat at my table long enough. If she didn’t pay attention, the woman would leave without paying, the shop wouldn’t make as much as it should, so she came over to ask whether she intended to join me at my table or not.  
“พี่เลี้ยงเมียเก่าอีกสักมื้อได้ไหม” หล่อนถามผมด้วยสุ้มเสียงที่ทำให้ผมเคลิ้มๆ ไปว่าหล่อนเป็นเมียเก่าของผมจริงๆ ‘Treat your old wife once again, won’t you, darling,’ she asked me with a tone of voice that had me rapturously think she really must have been my wife.  
แม้แต่เด็กบริกรก็ยังทำท่าคล้ายได้มาเจอเรื่องจริงที่ดูประหลาดกว่านิยาย เธอยิ้มปูเลี่ยนๆ และไม่กล้าสบตาผม Even the young waitress looked as though she had stumbled onto some- thing weirder than a fairy tale. She smiled sheepishly and didn’t dare to look me in the eye.

=

=

ยิ้มปูเลี่ยนๆ: literally, ‘smile (like a) greasy crab’. Greasy crab trumps sheep!

ผมพยักหน้าตกลงเลี้ยงเมียเก่าอีกสักมื้อ คิดเสียว่าตอนอยู่กินด้วยกันหล่อนก็คงเลี้ยงดูผมไว้มาก ต้องตอบแทนกันบ้างในเวลาที่สามารถจะตอบแทนได้ With a nod I agreed to treat my old wife one more time, thinking that when we were together she must have treat- ed me a lot and one must reciprocate while one still can.  
บรรยากาศถ่านไฟเก่าเป็นไปอย่างชื่นมื่นและออกจะเปลือยๆ ระดับอาร์ เราสั่งเบียร์กันถี่ขึ้น โดยเฉพาะตอนที่ความหลังกำลังดำเนินไปถึงตอนวาบหวิวซึ่งเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดถูกกีดกันไม่ให้ชม The atmosphere of old love was elating in its R-rated nakedness. We kept ordering more beer, especially when the past reached the dizzy parts for adults over eighteen only.  
ผมเพิ่งรู้ว่าครั้งหนึ่งเรี่ยวแรงผมเหมือนช้างสารและมีรสนิยมวิตถารอยู่พอสมควร แต่หล่อนก็ชอบและไม่เคยลืมมันเลย Thus I learned that once I had the strength of a mighty elephant and rather perverted tastes, but she liked it and had never forgotten.  
หล่อนเปรยเป็นนัยๆ ว่าอยากจะให้มีวันคืนอย่างนั้นอีกสักครั้งสองครั้งเพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตของหล่อน She hinted she’d like to have such times once or twice again to boost the quality of her life.  
“ตั้งแต่จากพี่มาชีวิตหนูกร่อยมาก ผู้ชายทั่วๆ ไปน่ะเป็นนักปรุงชีวิตที่ยอดจะแย่ ตะกรุมตะกรามก็เท่านั้น ไม่มีรสนิยมก็เท่านั้น พอเสร็จก็แจวอ้าวเข้าไปอยู่ในรูตัวเองเงียบกริบเชียว พี่ว่ามีอะไรจะทรมานลูกผู้หญิงได้มากกว่านี้อีกไหม” ‘Since you left, my life’s been very dull. Men in general are rather bad at spicing up life. They’re only voracious, they don’t have good taste. When it’s done, they take to their heels and go and stay in their holes, dead as dormice. Do you think anything could be more tormenting than this for women?’  
“มี” ผมตอบเสียบ้างหลังจากไม่ได้พูดอะไร-เอาแต่ฟังหล่อนมานาน “ลูกผู้หญิงที่หาใครมาตะกรุมตะกรามไม่ได้เลยไง” ‘Oh yes,’ I answered after keeping quiet, merely listening to her for a long while. ‘Being unable to find voracious men, of course.’  
“เอางั้นก็ได้” หล่อนคล้ายจะคล้อยตามผม แต่ที่แท้ก็เป็นเหลี่ยมของลูกผู้หญิง “มันเป็นความทรทานคนละอย่างกัน” ‘That too.’ She seemed to agree wholeheartedly with me but actually it was a woman’s trick. ‘It’s another kind of torment.’  
ลูกผู้หญิงอกอูมเขาเป็นกันอย่างนี้แหละครับ เจอมาซะเยอะ เขามักจะทำท่าเห็นดีเห็นงามกับเรา แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เอาตามความคิดของเขาเอง ยอมตามความคิดของเราซะเมื่อไหร่ Women with big tits always act like this. I’ve met lots. They behave as if they approve of us but in the end they follow their own ideas and to hell with ours.  
ผมได้รู้อีกว่าตัวเองมี ‘ก้าน’ เกินมาตรฐานลูกผู้ชายไทย ได้ฟังแล้วนึกลำพองใจอยู่ไม่น้อย I further learned that I had a bigger ‘rod’ than is standard for Thai men. Hearing this puts one in rather high spirits.  
หล่อนเองก็ชักจะแสดงอาการเคลิบเคลิ้มใหลหลงมากขึ้นทุกทีๆ จนผมเริ่มจะแน่ใจว่าผมได้เมียเก่าคืนแน่ She herself was beginning to show increasing enrapture, so that I was beginning to be certain that my old wife was back.  
“พี่ก็รู้ว่าหนูชอบลูบคลำมัน…” ‘You know how much I like to stroke it…’  
ความจริงผมไม่รู้ แต่มือของหล่อนที่กรีดกรายทำท่าประกอบก็ทำให้ผมหวิวหวามในหัวใจเหมือนโดนลูบคลำมาแล้วหมาดๆ Actually I didn’t, but the brushing of her hand ready to go through the motions made me feel faint as if I had just been groped and stroked.  
“ไม่มีของใครเลยที่แข็งแรงเต็มไม้เต็มมือเท่าของพี่ วิเศษมาก” ‘Nobody feels such a hard handful as you do. Amazing.’  
ผมก็ว่ามันวิเศษจริงๆ เหมือนกันถ้านัยน์ตาของหล่อนไม่เคลิ้มฝันจนเกินไป มันทำให้ผมฉุกใจสงสัยว่าหล่อนเอา ‘ของใคร’ มาใส่ให้ผมหรือเปล่า I too thought it was amazing had her eyes not been so overly dreamy. They made me suddenly wonder whether or not she wasn’t transferring to me someone else’s attributes.  
แต่ความมึนด้วยปริมาณอันมากของเบียร์ก็ช่วยประคองความสุขไว้มิให้แตกร้าว ครู่เดียวผมก็ลืมความสงสัย กลับมาล่องลอยไปกับความหลังของตัวเองได้ใหม่ But the buzz from a large volume of beer helped prevent happiness from being shattered. For a moment I forgot the suspicion and went back to floating in my own past anew.  
ผมว่ามันทำนองเดียวกับคนที่กำลังป่วยย่ำแย่ จะตายมิตายแหล่ มีใครมาบอกว่าแจ่มใสจังก็รีบยึดเอาไว้ ทั้งๆ ที่ความแจ่มใสนั้นไม่ใช่ของตัว มันอาจจะเป็นของคนที่รอรับมรดกอยู่ก็ได้ แต่รับมาเป็นของตัวแล้วชื่นใจ มีความสุขก่อนตาย ก็รับเถอะ ไม่เห็นจะเสียหายอะไรนี่ I think it’s the same as when you’re on the verge of death and someone comes along and tells you how bright you look, so you hold this at once to be true. Even though the brightness isn’t yours but may be of those waiting for your inheritance, you make it yours and it cheers you, you’re happy before dying. So go ahead, it does no harm in any way.  
หล่อนสาธยายลีลาท่าร่างยามเสพสมของผมสลับกับการดื่มเบียร์ มีคำร้องขอให้กลับไปเป็นอย่างเดิมแฝงอยู่ตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อยไม่ประเจิดประเจ้อ สร้างความเพลิดเพลินให้ผมเป็นอันมาก She discoursed on my physical performance during the act in between gulps of beer. There were appeals to making things as before hidden here and there. They were not disgraceful and they did much for my entertain- ment.  
แต่ผมก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกันตามความรู้สึกของหล่อน หล่อนเริ่มเปิดข้อบกพร่องของผมด้วยประโยคที่ว่า “แต่ผู้ชายดีพร้อมไม่มีในโลกนี้” แล้วแกล้มด้วยเบียร์ครึ่งแก้ว But I had a flaw all the same, she felt. She began to reveal my shortcoming with the sentence, ‘But there are no men ready for it in this world,’ followed by the downing of half a glass of beer.  
ผมกำลังดีวิเศษจนแทบจะไม่ใช่คนอยู่แล้ว จึงอยากฟังความไม่เอาไหนของตัวเองอย่างยิ่ง มันจะได้ดึงผมกลับมาเป็นคนกับเขาเสียที I was such a superb man as didn’t exist, so I was most eager to hear about my uselessness, as it would take me down to size.  
“พี่เป็นผัวที่ดี แต่เป็นสามีที่เลว” ‘You’re a good mate but a bad hus- band.’  
ภาษาสวย คล้องจองกันดี แต่ความหมายนั้นต้องให้หล่อนอธิบายขยายความ Nice words, nicely balanced, but what they meant was for her to explain.  
“หนูนอนกับใครก็ถือว่าเขาเป็นผัวหนู ก็มันเป็นจริงๆ นี่ แต่สามีหนูรู้มาว่ามันแปลว่านายหรือเจ้าของ ทีนี้คนที่เขาเป็นนายคนเป็นเจ้าของคนเนี่ย เขาก็ต้องดูแลเลี้ยงดูคนของเขาใช่ไหมพี่ ไม่ใช่ทิ้งๆ ขว้างๆ ปล่อยให้หากินเองตามยถากรรมอย่างที่พี่ทำกับหนู” ‘When I sleep with someone I consider him my mate, which is what he really is, but husband, I’ve learned, means master or owner. So the one who’s the master, the owner, he must take care of the one he owns, isn’t that right, darling? Not deserting her and leaving her to fend for herself as you did with me.’ Mate-husband: the Thai is funnier than this, as the familiar ผัว (phua) and the formal สามี (samee) are both readily understood as ‘husband’.
“เมียฉันเขาก็หากินเอง มีเงินให้ฉันกู้ด้วยซ้ำ” ‘My wife earns her own living. She’s even got money for me to borrow.’  
“พี่หมายถึงเมียคนใหม่ของพี่เหรอ พี่นี่แจ๋วจริงๆ” ‘You mean your current wife, don’t you? You’re really clever, you know.’  
หล่อนทำท่าชื่นชมและดีอกดีใจกับผม แต่ก็ไม่ลืมแซมอาการหึงนิดๆ เอาไว้ด้วย ร้ายกาจจริงๆ She looked full of admiration and gladness for me but didn’t forget to hint at jealousy. She was really good.  
“ถ้าพี่มีหัวจิตหัวใจดูแลหนูมั่ง หนูไม่ยอมปล่อยให้พี่ไปหาเมียใหม่หรอก ไม่มีวัน หนูจะครอบครองพี่ไว้คนเดียว มีความสุขกันตลอดชาติ” ‘If you had the heart to look after me, I wouldn’t let you go and find another wife. No way. I’d own you alone, we’d be happy together forever.’  
ผมว่ามันสิ้นสุดแล้ว ลงว่ามีความสุขกันตลอดชาติ ถ้าเป็นหนังเป็นละครมันก็จบแล้ว ความสุขพอประมาณของผมถึงคราว จะต้องเปลี่ยนสีสันซะที ไม่งั้นผมก็จะต้องมีความทุกข์ในความสุขนิ่งๆ อีก I thought it was the end. The words ‘happy together forever’, if in a movie or a play, meant The End. My reasonable happiness thus had to change colour, otherwise there’d be suffering in that stable happiness again.  
“วันนี้เห็นจะคุยกับเมียเก่าเท่านี้ก่อนนะ วันหลังเจอกันอีกค่อยทบทวนอดีตกันใหม่” ‘I think I’ve spoken with my former wife long enough today. Let’s meet again some other day and remember the past some more.’  
“ไม่มีวันหน้าวันหลังหรอกพี่ เราต้องไปย้อนอดีตกันวันนี้แหละ หนูอยากจนตัวสั่นแล้ว” ‘There’s nothing better than the present, darling. We have to go back to the past today. I want it so much I’m shaking all over.’  
หล่อนแสดงอาการอยากได้แจ่มชัดเหมือนกลไกที่มีปุ่มกด She showed clearly that it was what she wanted, as if at the push of a button.  
“ฉันก็สั่น” ผมบอกหล่อน ‘I’m shaking too,’ I told her.  
“สั่นสู้ใช่ไหมพี่” หล่อน กระหายอย่างลิงโลด ‘Let’s shake together, then, shall we?’ She was eager, overjoyed.  
“เปล่า สั่นเพราะความสุขน่ะ” ‘No. It’s out of happiness I shake, you see.’  
“หนูอยากมีความสุขกับพี่อีกสักครั้ง อยากจังเลย…นะพี่นะ …เถอะ…” หล่อนพยักหน้าเชิญชวน ‘I’d like to be happy with you once again. I want it so much … okay, dar- ling? … Please…’ she nodded invitingly.  
“ฉันมีความสุขกับการปลดปล่อยไปแล้ว” ผมลวงหล่อนครึ่งหนึ่ง “สบายเนื้อสบายตัวบอกไม่ถูก” ‘I’m happy with what we’ve express- ed today.’ I deceived her by half. ‘I feel incredibly fine.’  
พูดจบผมก็เรียกบริกรคิดเงิน แต่หล่อนยังไม่ยอมจบกับผม หล่อนดึงมือผมไปแปะที่หน้าอกหน้าใจของหล่อน แล้วพูดจาด้วยเสียงของคนที่ตกจมอยู่ในห้วงพิศวาส At this point, I asked for the bill, but she still didn’t want to give me up. She pulled my hand and put it on her chest and then spoke in the voice of someone drowning in an expanse of love.  
“พี่รู้สึกถึงการเต้นแห่งหัวใจหนูไหม มันบอกว่าไง มันบอกว่าหนูต้องการพี่ใช่ไหม ทำไมพี่ถึงหนีไปมีความสุขคนเดียว…” ‘Can you feel how fast my heart is beating, darling? What is it saying? It’s saying I want you, right? Why are you fleeing to be happy on your own?’  
บริกรเอาบิลมาเก็บเงินแล้ว แต่หล่อนยังไม่ยอมปล่อยมือผม สีหน้าเด็กสาวบริกรออกอาการอยากดูแต่ก็ไม่กล้ามองเต็มตา The waitress had brought the bill but she still didn’t want to release my hand. The waitress looked as if she’d like to look but didn’t dare to stare.  
ผมต้องออกแรงนิดหน่อยเพื่อดึงมือกลับมาหยิบเงินจ่ายค่ากินดื่ม รวมค่าคุยกับเมียเก่าไปพันเศษๆ I had to use a little strength to retrieve my hand to handle the money for the food and drinks. The cost of talking with my old wife came to a little over one thousand baht.  
“ใจคอพี่จะปล่อยให้หนูค้างเติ่งอยู่ยังเงี้ยหรอ” ‘Will you have the heart to leave me in the lurch like this?’  
หล่อนทำท่าจะคว้ามือผมไปแปะอกหรือไม่ก็อะไรที่หวาดเสียวกว่าอกอีกครั้ง ผมชักมือหนีและลุกขึ้นยืนอย่างมีความสุขพอประมาณ อย่างคนที่มั่นใจว่าความสุขจะยังไม่หนีหายไปไหน เพียงแต่ถึงเวลาจะต้องเปลี่ยนแปลงสีสันของมันบ้างเท่านั้น She made as if to grab my hand to pat her breast or some place more soul- stirring once again. I withdrew my hand in a hurry and stood up with reasonable happiness, like someone certain that happiness hadn’t gone away but the time had come to change its colour a little.  
“ขอโทษนะหนู ฉันไปให้ความสุขกับหนูไม่ได้ ไอ้ฉันมันเครื่องจักรสมัยเก่า เดินตามรอบตามแรงของมัน ตั้งโปรแกรมไม่ได้เหมือนสมัยของหนู” ‘Forgive me. I can’t make you happy. Mine is an outdated machine that works at its own speed and can’t be repro- grammed as people your age do.’  
แล้วผมก็ผละจากหล่อนมา ปล่อยให้หล่อนนั่งค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น Then I took my leave, leaving her in the lurch like that.  
=

‘Khwamjing-luang’
in Chor Karrakeit 33, 1997

 
  Phairoj Boonprakob,
born in 1952 in Bangkok, and until recently a teacher of Thai at Chiang Rai
Rajabhat University, has more than
half a dozen collections of short stories and two novels to his credit.
=CK33

Addresses – Sukamol Rungbun

ooo
oo

ที่อยู่

ADDRESSES

สุกมล รุ่งบุญ

Sukamol Rungbun

TRANSLATOR’S KITCHEN
ฉันรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ หนาวมือและขนลุกเพราะความเยือกเย็นที่เหมือนจะแทรกขึ้นมาจากผิวเนื้อของฉันได้เอง มันมีวิธีระงับใช่ไหม เช่น การหายใจยาวๆ ลึกๆ หรือจะสวดมนต์ไปเรื่อยๆ หรือจะเดินไปเดินมา เลือกเอาสักอย่างก่อนจะไม่ทันการ I feel my heart skips beats, my hands are cold and my hair stands on end because of the biting cold that seems to exude from my own skin. This can be controlled, right? For instance, by taking long deep breaths or praying continuously or walking back and forth. Choose one before it’s too late.
เขามากันแล้ว เสียงเคาะประตูฟังดูสุภาพ ฉันกำมือแน่นแล้วปล่อยออกพลางสาวเท้าไปที่ประตู เชิญค่ะ ฉันเอ่ยปากและยิ้ม อาจเป็นยิ้มที่เฝื่อนๆ และไม่น่าประทับใจเอาเลย ฉันผายมือเชื้อชวนให้ทุกคนเข้ามา และค้นหาทุกสรรพสิ่งในที่นี้ตามสบาย รวมทั้งให้ใช้เวลาได้ตามสะดวก แต่ละคนดูมีไมตรีจิตและพร้อมกันนั้นก็ดูกระตือรือร้นที่จะหาสิ่งที่ต่างคนต่างต้องการ ความตึงเครียดของฉันค่อยยังชั่วขึ้นมาบ้างแล้ว จงเป็นตัวของตัวเอง ฉันกำหนดไว้ในใจ Here they are. The knocking on the door sounds polite. I clench and unclench my fists as I walk briskly to the door. Do come in, I utter and smile, a smile somewhat forced and not at all impressive. My open hands invite them all to enter and search all things in here as they please, and to take their time about it. They each seem to have a friendly disposition and at the same time be eager to find what they want. My tension has abated slightly, so I must be myself, I tell myself.
ฉันอยู่ที่นี่ค่ะ ขนาดห้องหกคูณห้าเมตรเท่ากับสามสิบตารางเมตร ออกจะเล็กทีเดียว ดังนั้นห้องนี้จึงมีหนึ่งโต๊ะทานข้าว หนึ่งโซฟา หนึ่งเตียง หนึ่งห้องน้ำ ฉันมีไฟเพดานสามดวงที่ฉันทำสวิตช์เปิดปิดไว้แค่จุดเดียว ตัดความสับสนในการเปิดปิดไฟ ฉันเห็นทุกคนแหงนมองหลอดไฟที่เพดานห้อง แต่ไม่มีใครยิ้มกับข้อดีของการมีสวิตช์ปิดเปิดไฟเพียงจุดเดียวตามที่ฉันเสนอ ใจฉันกระตุกนิดหนึ่ง ฉันเฉไฉไปหยิบกรอบรูปขึ้นมา นี่เป็นรูปถ่ายฉันตอนยังเล็กค่ะ คนที่อุ้มฉันคือคุณยาย I live here, I tell them, in a six-by-five-metre room, that’s thirty square metres, which is rather small. Therefore this room has one dinner table, one sofa, one bed, one bathroom enclosure. I have three ceiling lights for which I made only one switch, to turn the light on and off without fuss. I see all of them look up at the ceiling neon tubes, but no one smiles at the advantage of having only one switch as I’ve mentioned. My heart twitches a little. I take my time going over to a framed photograph I hold out. This was taken when I was little; the one holding me in her arms was my grandmother. A bathroom being a room per se and there being only one room, the word ‘enclosure’ had to be added.
คุณยายเลี้ยงคุณมาหรือ คนที่ดูเงียบๆ ถามขึ้น เขามีท่าทางสุภาพเรียบร้อยและมีมารยาท Your grandmother brought you up, did she, the quiet-looking man asks. He behaves properly and has good manners.
ค่ะ พ่อแม่ฉันไม่ได้แยกทางกัน แต่ท่านต้องช่วยกันทำงานเพื่อหาเงินมาส่งลูกเรียนหนังสือ คุณยายอยู่บ้าน ทำงานบ้าน เลี้ยงหลานและทำกับข้าวไว้ให้ทุกคน คุณยายทำอย่างนี้มาจนกระทั่งอายุแปดสิบปี เมื่อฉันได้เงินเดือนเดือนแรก ฉันซื้อกระโปรงผ้าไหมแท้ให้ท่าน ฉันเลือกผ้าสีกลีบบัวเป็นสิ่งที่คุณยายไม่เคยมีมาก่อนในชีวิต Yes. My parents didn’t separate but they both had to work to send money so we children could study. Grandmother stayed at home, did the housework, raised her grandchildren and cooked for everybody. She did so until she was eighty years old. When I got my first monthly pay check, I bought her a silk skirt, real silk. I chose light pink material. It was something she’d never had in her life.
คุณยายคงใส่บ่อย คนเดิมคาดคะเน She must have worn it often, the same person guesses.
คุณยายใส่เพียงครั้งเดียวในชีวิต เมื่อคุณยายเสียและเราแต่งตัวให้คุณยายสวยๆ เพื่อรอรดน้ำศพ คุณยายเก็บกระโปรงนี้ไว้อย่างดีในลังไม้สำหรับเก็บสมบัติสำคัญของท่าน ฉันไม่ต้องการที่จะร้องไห้หรือแสดงความรู้สึกใดให้คนเหล่านี้รับรู้ แต่การนึกถึงกระโปรงสีกลีบบัวนี้ทำให้ฉันรู้สึกอัดแน่นในอก นัยน์ตาร้อนผ่าวและเริ่มมีน้ำตา ฉันสะกดใจจนสุดกำลัง Grandmother wore it only once, when she died and we prettified her for the water-pouring rite. She had put away that skirt in the wooden box where she kept her precious possessions. I don’t want to cry or show any emotion in front of them, but thinking of that light pink skirt I feel constriction in my chest, my eyes are burning and filling with tears. I suppress my emotions with all my might. ในชีวิต is a bit unfortunate and is better left untranslated.
คนที่ดูร่าเริงช่วยฉัน เขาหยิบแร็กเกตเทนนิสที่ฉันวางพิงผนังไว้ที่มุมห้องด้านหนึ่งขึ้นมา ทำท่าหวดลมอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะหันมาส่งสายตาถาม The cheerful-looking one helps me. He picks up the tennis racket I’ve leaned against the wall in one corner, swings it a few times before turning to cast an inquisitive glance at me.
ฉันเคยเรียนเทนนิสตอนเป็นเด็กค่ะ ไปเรียนที่สนามกีฬาแห่งชาติ ฉันรู้ท่าที่ถูกต้องในการเสิร์ฟลูก การตีโฟร์แฮนด์และแบ็คแฮนด์ แต่น่าเสียดายที่ฉันเล่นเทนนิสไม่เก่ง สายตาฉันไม่ค่อยดี ฉันมักตีลูกพลาดทั้งๆ ที่คิดว่าตีโดนเต็มหน้าไม้แน่ๆ อ้อ แต่ฉันเสิร์ฟลูกได้ดีนะคะ I used to learn tennis when I was a girl. I went to practise at the National Stadium. I learned how to serve, do forehand and backhand, but unfor- tunately I was no good. My eyesight isn’t good. I kept missing the ball even though I thought it came straight to my racket. Oh, but I was good at the serve, you know.
คุณเริ่มต้นได้สวยเท่านั้นใช่ไหม You’re only good at starting, you mean?
ไม่ใช่เลย ฉันนึกในใจ ฉันเพียงแต่เล่าเรื่องจริง ไม่ได้คิดตำหนิตัวเองสักนิด ดังนั้นฉันจึงไม่พูดอะไรอีก พลางรู้สึกขึ้นมาว่าคนที่ร่าเริงนี้คงไม่ชอบฉันเท่าไรนัก เขาไม่ควรถามอะไรที่ฟังดูเหมือนการแดกดันฉันเพราะเราเพิ่งจะเจอกันแท้ๆ ฉันเล่าเรื่องลูกเสิร์ฟก็เพียงเพราะต้องการจะบอกว่าแม้ฉันจะด้อยฝีมือเมื่อตีลูกโต้ตอบกันในสนามเทนนิส แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ฉันทำได้ดี เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผม ฉันเผลอบีบมือตัวเองอยู่ไปมา อีกนานเพียงไหนกันนะกว่าที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะจบสิ้น ฉันไม่ควรปล่อยให้ใครๆ เข้ามาสำรวจที่อยู่ของฉันอย่างนี้เลย Not at all, I think. I’m just telling the truth, I’m not thinking of blaming myself in the least. Thus I don’t say anything else, while feeling that this cheerful man probably doesn’t like me very much. He shouldn’t ask me anything that sounds sarcastic, since we’ve just met. If I’ve told about my serve it’s because I wanted to let them know that, even though I performed poorly when returning a shot on the court, there was still something I did well. Droplets of sweat are beginning to form in my hair. I keep squeezing my hands unwittingly. How long before everything’s over? I shouldn’t have let anyone come in and survey the room where I live like this.
ถ้าไม่ใช่เพราะมันถึงเวลาอันควร… If it wasn’t because it was high time to…
ที่จริงฉันตระเตรียมห้องหับไว้อย่างเรียบร้อยผิดธรรมชาติของมันอยู่มาก ปกติข้าวของจะวางระเกะระกะและมีฝุ่นละอองเกาะอยู่ถ้วนทั่ว ฉันชอบความสะอาด แต่ฉันไม่ชอบลงมือทำความสะอาด ฉันถวิลหาคนทำงานบ้านมาโดยตลอด แต่คนทำงานบ้านจะเหมาะกับห้องขนาดสามสิบตารางเมตรนี้หรือ เมื่อเขาเห็นห้องเขาจะไม่งงงวยหรือหัวเราะออกมาหรือ ก่อนวันนี้จะมาถึง ฉันจึงต้องใช้เวลาหลายวันทีเดียวในการสังคายนาสภาพความเป็นอยู่ตามปกติของฉันภายในห้องนี้ Actually, I’ve tidied up the room to a most unusual state. Usually, things are strewn all over the place and dust is everywhere. I like cleanliness but I don’t like having to work for it. I always hanker after a housecleaner, but would a housecleaner do for a thirty-square- metre room? When she saw the room, wouldn’t she be bewildered or laugh aloud? Before today came about, I had to spend days overhauling the usual state of the room.
แต่เมื่อคิดดูให้ดี ต้องนับว่าฉันใช้เวลาน้อยจนน่าอัศจรรย์ But, come to think of it, I must admit it’s amazing how little time I spent on it.
พวกเขาไม่ได้เกาะกลุ่มกัน แต่ดูก็เหมือนเกาะกลุ่มเนื่องด้วยขนาดห้องบังคับ ระหว่างที่แต่ละคนค้นหาบางสิ่งบางอย่าง ฉันเฝ้าสังเกตดูบ้าง คนหนึ่งใส่เสื้อและกางเกงมียี่ห้อราคาแพง สอดคล้องกับราคาของนาฬิกาที่ข้อมือ บางทีสำหรับคนผู้นี้ ห้องขนาดสามสิบตารางเมตรที่เขาเคยเห็นมาก่อนหน้าอาจเป็นห้องแม่บ้านที่บ้านของเขาเอง These people are not bunched together but it seems the size of the room compels them to be. While each is searching for something, I keep an eye on them. One is wearing a shirt and trousers of expensive brand names that match the price of the watch on his wrist. For a man like that, maybe the only thirty-square-metre room he must have seen before was that of his housemaid.
สองคนที่ยืนอยู่คู่กันนั้น คนหนึ่งถามฉันเรื่องคุณยาย เขาดูเงียบงัน หน้าตาไม่แสดงความรู้สึกใดเช่นเดียวกับน้ำเสียง บุคลิกลักษณะรวมทั้งการแต่งกายชวนให้เห็นเป็น “คนธรรมดา” แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันรู้สึกพึงใจคำถามถึงยายที่เขาถามขึ้นมาเท่ากับที่พึงใจตัวเขา เราอาจเป็นพวกเดียวกันได้ ทั้งคู่กำลังยืนมองชั้นหนังสือของฉัน สายตาของเขาไล่เรียงไปตามสันปกอย่างช้าๆ ราวจะพิจารณาให้ถ้วนถี่ อีกคนหนึ่งซึ่งยังไม่ได้เอ่ยปากถามใดๆ เอื้อมมือไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากชั้น และค่อยๆ เปิดออกอ่าน Of the two standing close to each other, one is the man who asked me about Grandmother. He looks quiet. His face doesn’t show any emotion and neither does his voice. The way he behaves and dresses would pass him off as average, but I can’t deny I’m pleased with his question on Grand- mother as much as I’m pleased with him. Maybe we’re of the same kind. They both stand looking at my book- shelves. His eyes go through the bindings slowly as if to make a thorough assessment. The other, who hasn’t said a word yet, reaches out to take a book from the shelf, slowly opens it and starts reading.
ฉันซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังก็ได้มีโอกาสพิจารณาชั้นหนังสือนี้อย่างถ้วนถี่เช่นกัน ฉันผู้จำได้ขึ้นใจว่าเคยซื้อหาหนังสือเล่มใดเข้ามาไว้ในห้องนี้บ้าง แต่ขณะนี้กลับจ้องมองหนังสือของตนเองคล้ายไม่เคยเห็นมาก่อน กองนั้นเป็นชีวประวัติบุคคลสำคัญในวงการต่างๆ กองถัดมาเป็นวรรณกรรม โน่นเป็นเรื่องแปล ชั้นบนเป็นอาชญ นิยาย และตั้งข้างล่างเป็นกวีนิพนธ์ ที่วางกองอยู่บนพื้นอีกเหลือคณานับมีทั้งหนังสือวิชาการ ปรัชญา ศาสนาและจิปาถะสุดแต่ใจจะต้องการอ่าน I, standing behind, have the opportu- nity to consider the bookshelves in their entirety as well. I distinctly remember buying each book and bringing it into this room, but now I stare at my books as if I’d never seen them before. That row is of biographies of important people in various circles. The next one is literature. Over there are transla- tions. The top shelf is for detective stories and the bottom shelf for poetry. The innumerable piles on the floor are technical manuals, books of philosophy and religion and whatever else one feels one has to read.
ใครหนอที่เอ่ยไว้ว่า เรารู้จักคนได้จากหนังสือที่อ่าน Who was it said, we know people by the books they read?
เขาจะอ่านฉันได้จากหนังสือที่ฉันอ่านใช่ไหม They’ll read me out of the books I read, will they?
ถ้าเช่นนั้น ฉันเป็นคนชนิดใดกัน If so, what sort of a person am I?
คุณมีหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เยอะ คนที่รูปร่างผอมสูงและผมยาวเอ่ยขึ้น You’ve got lots of books on compu- ters, the tall, lean one with long hair says.
ฉันนึกไม่ออกว่าเขามายืนดูชั้นหนังสือตั้งแต่เมื่อไร เขายืนพิงหน้าต่างหันหน้ามาทางฉัน ดูเป็นเพียงรูปเค้าโครงเมื่อยืนในตำแหน่งที่ย้อนแสง ฉันอ่านเพราะฉันไม่ค่อยมีความรู้ในด้านนี้ค่ะ มีโปรแกรมหลายอย่างที่ฉันอยากใช้ให้คุ้นเคย I’ve no idea since when he’s been standing looking at the shelves. He stands leaning by the window, his head turned towards me, looking like a mere cutout in a frame as he stands against the light. I read them because I don’t know anything much in that line. There are several programs I’d like to be proficient in. NB: In British English, ‘programme’ is the usual spelling, except in computer language, where the US spelling of ‘program’ is prevalent.
เช่น…โฟโตช็อป For instance … Photoshop?
ฉันชอบถ่ายรูป เมื่อจำเป็นต้องใช้กล้องดิจิตอล ฉันก็จำเป็นต้องใช้โปรแกรม อันที่จริงฉันชอบกล้องฟิล์มมากกว่า มันทำให้ฉันรู้สึกละเมียดละไมกับการถ่ายรูป ตั้งแต่แกะฟิล์มออกจากกล่อง ดึงมันออกมาจากกลักนิดหน่อยเพื่อบรรจุในช่องฟิล์ม เสียงขณะหมุนเลื่อนฟิล์ม และเสียงกดชัดเตอร์ที่กล้องดิจิตอลไม่มีวันเลียนเสียงได้ รวมทั้งกระบวนการอันพิถีพิถันในห้องมืด เมื่อระบบดิจิตอลทำให้ทุกอย่างง่ายไปหมด ฉันจึงรู้สึกว่ามันทำให้ความพยายามหายไป I like to take pictures. When it’s necessary to use a digital camera, I have to use the program. Actually, I prefer a still camera. It makes me feel refined when I take pictures, from taking the reel out of its casing, pulling the film out of the cartridge a little to fix it into the film slot. The spooling burr and shutter snaps, there’s no way a digital camera can match those, let alone the painstaking work in the darkroom. With the digital system making everything easy, I feel there’s no point in trying.
แต่คุณก็ต้องพยายามใช้โปรแกรม เขาพูดยิ้มๆ But you must try to use the program, he says, smiling.
ฉันก็ยิ้ม I smile too.
คนที่สวมใส่เสื้อผ้าราคาแพงพูดกับฉันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้ คุณออกไปไหนบ้าง ชอบเที่ยวหรือเปล่า ฉันออกแทบทุกวันค่ะ ตอนเย็นๆ ฉันมักไปเดินเล่นในที่ที่ฉันคุ้นเคยและรู้สึกปลอดภัย เช่น มหาวิทยาลัยที่ฉันเคยเรียน ฉันอดยิ้มไม่ได้เมื่อหวนนึกภาพไปในอดีต ฉันเดินเล่นอยู่เช่นนี้เป็นเวลานานนับสิบๆ ปี จนพ่อค้าแม่ค้าในละแวกนั้นพากันสงสัย นักศึกษารุ่นแล้วรุ่นเล่าเข้ามาเพื่อจากไป แล้วฉันเป็นใครจึงเดินอยู่อย่างนี้ไม่มีเบื่อ บ้างก็ถามเอาดื้อๆ ว่าเป็นอาจารย์หรือไร คงมีแต่อาจารย์สินะที่อยู่คู่มหาวิทยาลัยโดยไม่ไปไหนอื่นจนกว่าจะล้มหายตายจาก บางครั้งคำถามก็ทำให้ฉันคิดว่าฉันอยู่ผิดที่ The man in expensive clothes speaks to me for the first time since he stepped into the room. Where do you go? Do you like to go out? I go out almost every day. In late afternoon, I often go for a walk in those places I’m used to and feel secure in, for example the university where I used to study. I can’t help smiling as I think of the past. I’ve strolled that way for decades so that the shopkeepers in the area all wonder. Generation after generation of students have come and gone, and who am I to walk like this tirelessly? Some even ask point-blank if I’m a professor or what. It’s only professors that frequent the university until their very last breath. Sometimes, what they ask me makes me think I’m in the wrong place.
เขาจ้องฉันตรงๆ ระหว่างฟังคำตอบ ฉันพยายามจับความรู้สึกเขาแต่จับอะไรไม่ได้เลย เขาไม่ได้ถามต่อทั้งๆ ที่ฉันอยากเล่าว่าฉันมีที่เที่ยวอื่นๆ อีกด้วย เพียงแต่ฉันจะนึกถึงมันเป็นลำดับถัดๆ ไปไม่ใช่ลำดับแรก หรือฉันควรจะเล่าเอง ฉันชอบไปเที่ยวในที่ที่ยังไม่เคยไปด้วยค่ะ จะเป็นต่างจังหวัดหรือต่างประเทศก็แล้วแต่จังหวะ มันน่าแปลกเมื่อคิดว่าฉันไม่เคยมาสถานที่เหล่านี้ แต่กลับไม่รู้สึกว่ามันมีอันตรายรออยู่ He stares at me as he listens to my answer. I try to catch how he feels but I can’t grasp anything at all. He doesn’t ask anything further, even though I’d like to tell him I have other places where I go, except that I think of them as secondary, not primary, or maybe I should tell him myself. I also like to go where I’ve never been before, be it upcountry or abroad, depending on the occasion. It’s strange when I think I haven’t been in those places before, yet don’t feel that danger awaits there.
ไปกับทัวร์ก็แทบจะไม่มีอันตรายอะไร เขาพูดแทรกขึ้น เขารำคาญความขี้กลัวของฉันหรือ เขาไม่เข้าใจความหมายของฉันกันแน่ ฉันไม่เคยไปกับทัวร์ค่ะ ฉันเตรียมตัวก่อนออกเดินทางอย่างดีในด้านข้อมูลและแผนที่ ฉันไม่ชอบตื่นตามเวลาที่ใครกำหนด ไม่ชอบตารางเวลาที่กระชั้นชิดจนเกินไป จนสุดที่จะชื่นชมอะไรได้ทัน ฉันชอบนอนให้อิ่ม ตื่นแล้วก็ออกไปในสถานที่ที่ฉันกำหนดเอง เดินทางแบบเดียวกันกับคนในท้องถิ่น กินอาหารชนิดเดียวกันกับพวกเขา ฉันชอบซื้อลอตเตอรี่ด้วยนะคะ Going on package tours there’s hardly any danger, he interrupts. Does my timorousness irritate him or doesn’t he understand what I mean? I never go on tours, sir. I prepare myself well before I travel in terms of background information and maps. I don’t like to be woken up at times others decide, I don’t like schedules that are too tight to leave you time to admire what you will. I like to sleep my fill. When I’m ready I go out to those places I choose myself, travelling in the same way as local people do, eating the same kind of food as they do. I also like to buy lottery tickets. Here, ‘sir’ is needed to show that the woman is answering the man, as ค่ะ implies.
คุณไม่ควรเที่ยวคนเดียวอย่างนี้ เขานิ่วหน้านิดหนึ่ง แต่ฉันจับภาพได้พอดี ความรู้สึกรื่นรมย์ที่ได้เล่าเรื่องสนุกของตัวเองจึงสลดลง You shouldn’t travel alone like that. He scowls a little and I catch him at it. The cheerful feeling of telling something funny about myself thus turns sad.
ไม่มีใครสนทนาอะไรกับฉันอีก ฉันยืนเก้กัง ห้องเล็กๆ ดูแน่นจนน่าอึดอัด ใครจะอึดอัดมากกว่ากันนะ ระหว่างฉันกับพวกเขา ทุกคนพยายามมองหาอะไรสักสิ่งอะไรสักอย่างที่จะถูกใจได้แม้ไม่มากก็สักน้อยนิด ฉันรู้ดีว่ามันคือเป้าหมายในการมาวันนี้ อะไรสักสิ่งที่จะถูกใจ หากไม่มีใครหาเจอก็เท่ากับว่าพวกเขาเสียเวลาเปล่า คงไม่มีใครอยากเสียเวลาเปล่า No one converses with me any longer. I stand ill at ease. The small room looks so crowded it’s stifling. Who feels the more stifled, of them or me? Each of them is trying to find something or other they fancy more or less. I know perfectly well that it’s the purpose of their coming over today. Something to take their fancy: if they don’t find it, it’ll be as if they’ve wasted their time. Nobody likes to waste time. ‘of them or me’: normal British usage, unlike in Thai, is to politely put ‘me’ or ‘I’ after the other person(s) mentioned, but this is increasingly disregarded by the younger generation – and of course is not followed when the other person(s) must be further qualified.
เสียงเพลงดังขึ้นมาในความเงียบ คนที่ยังไม่พูดกับฉันเลยสักคำนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาชูกล่องซีดีให้ฉันดูแล้วยิ้ม ไม่คิดว่าคุณจะฟังเพลงแบบนี้ ฉันไม่ตอบ เขาฮัมจังหวะตามเพลงไปเรื่อยๆ จนฉันค่อยๆ ยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจและความรู้สึกขุ่นมัวก็ค่อยจางลง นี่เอง คุณสมบัติของดนตรี A song resounds in the silence. The one who hasn’t said a word to me since he came raises the CD sleeve for me to see and then smiles. I didn’t think you’d listen to this kind of songs. I don’t answer. He hums along with the song so that I slowly smile without meaning to and the dark mood evaporates. Such is the power of music.
ฉันคิดเพลินไปว่าหากฉันตายลงในวันพรุ่งนี้ ฉันอยากยกเพลงเหล่านี้ให้ใครกันนะ ใครจะฟังเพลง อย่างที่ฉันฟัง ที่จะเห็นคุณค่าและคุณสมบัติอันล้ำเลิศของมันอย่างที่ฉันเห็น ฉันยิ้มกว้างขึ้นเมื่อคิดว่าเพลงเหล่านี้คือขุมทรัพย์ของฉันที่ไม่เคยมีใครคิดจะแย่งชิงไปเลย I think about whom I’d leave those songs to if I happened to die tomorrow. Who would listen to the songs the way I listen to them? Who would see their value and surpassing qualities as I do? My smile widens when I think that those songs are the goldmine no one has ever thought of snatching away from me.
ทั้งยังไม่มีผู้ใดประสงค์จะครอบครอง And no one has yet endeavoured to take over.
บางคนนั่งลงบนเก้าอี้เมื่อไม่รู้จะค้นหาสิ่งใดต่อไปอีก พวกเขานั่งท่าเดียวกับเวลาที่รอคอยอะไรสักอย่างซึ่งยังมาไม่ถึงด้วยความเบื่อหน่าย เอานิ้วเคาะโต๊ะฆ่าเวลา หันซ้านหันขวามองสิ่งที่ไม่น่าสนใจแต่อย่างใด ยกขาขึ้นไขว่ห้าง ล้วงเอาอุปกรณ์สื่อสารออกมาแล้วทำท่าเหมือนอ่านข้อความหรือตรวจสอบตารางนัดหมายที่บันทึกไว้ Some sit down on the sofa when they don’t know what to search for any longer. They sit in the same posture as we wait with boredom for something that hasn’t come yet, drum their fingers on the table to kill time, look left and right at things of no interest whatsoever, cross their legs this way and then that, pull out communication devices and then behave as if they are reading messages or checking the appoint- ments they’ve lined up.
บางคนยังค้นหาต่อไป ฉันนั่งลงบนเท้าแขนเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด การนั่งอยู่ในท่านี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าควบคุมตัวเองได้ดี มันเป็นท่านั่งที่ดูสบายไม่เป็นพิธีรีตองมากนัก พวกเขาอาจหันมามองและรู้สึกว่าฉันผ่อนคลาย เป็นตัวของตัวเองและไม่ยี่หระอันใดกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เลยแม้แต่น้อย Some keep on searching. I sit down on the sofa’s arm closest to the door. Sitting in that position makes me feel I’m in control of myself. It’s a sitting position that looks comfortable, not too formal. They may turn and look at me and feel I’m relaxed, independent and totally unperturbed by what is happening today.
ฉันอยากให้เขาคิดกันอย่างนั้น I’d like them to think like that.
อาจเพราะสิ่งของในห้องฉันนั้นมากมาย การค้นหาจึงกินเวลาเหลือหลาย ฉันนึกเสียดายว่าถ้าฉันทิ้งมันไปเสียบ้าง ป่านนี้ฉันอาจได้กลับมานั่งชันเข่าดูทีวีพลางรู้สึกดีที่พวกเขากลับไปกันได้เสียที ส่วนข้อสรุปของพวกเขานั้นละไว้ก่อนเถิด หลังสถานการณ์อันน่าอึดอัดใจนี้จบลง ฉันคงยังไม่มีอารมณ์จะนึกถึงเรื่องที่น่าอึดอัดปานกัน Maybe because there are so many things in the room, searching takes an inordinate amount of time. I regret I didn’t throw some things away as by now I’d be holding my knees watching television while feeling happy they were all gone. As for their conclusions, let’s wait until the stressful situation is over. I’m not in a mood yet to think in such a stressful situation.
เพลงจบ ใครสักคนที่ตอนนี้ฉันนึกไม่ออกเสียแล้วว่าเป็นใครยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ในเวลานั้นฉันคาดไม่ได้ว่าเขายิ้มด้วยความพึงพอใจในเพลงที่เพิ่งจบลง หรือโล่งใจที่มันจบลงเสียได้ ฉันเคยได้ยินเรื่องภาษาท่าทางมาบ้าง และฉันก็เชื่อว่าท่าทางบาง อย่างของมนุษย์เรานั้นคือการบอกเล่าความรู้สึกเบื้องลึกที่อำพรางไว้ กระนั้นก็ตาม จะเป็นเช่นว่าได้ก็ต้องอ่านให้ออกเสียก่อน The song ends. Someone, I’ve no idea who right now, smiles irresistibly. For the moment, I can’t guess whether he smiles out of satisfaction with the song that’s just ended or relief that it has ended. I’ve heard about body language and I believe that some human attitudes do betray inner feelings. Nonetheless, whether it is like that, one has to be able to read it beforehand.
คนที่กล้าหาญที่สุดคือคนที่ดูร่าเริงคนนั้น เขาขยับตัว เอามือล้วงกระเป๋าขณะเอ่ยถึงความจำเป็นอันทำให้ต้องขอตัวกลับก่อน ฉันเพียงแต่ตอบไปว่าเชิญค่ะและเดินนำไปที่ประตู เขาไม่ลืมส่งกระดาษที่อยู่ของเขาให้ฉัน มันเป็นกฎที่แม้ไม่มีการตราไว้เป็นลายลักษณ์อักษร แต่ทุกคนก็ปฏิบัติกันเป็นปกติ อย่างน้อยที่สุด มันคือการรักษามารยาทอันดี The most daring is the joyful-looking man. He moves, puts his hand in his pocket as he expresses the need to take his leave. I merely answer Please do, and walk him to the door. He doesn’t forget to give me his calling card bearing his address. It’s an unwritten rule but everyone obeys it routinely. At the very least, it’s a show of good manners.
เมื่อคนหนึ่งเริ่มต้น คนที่เหลือก็โล่งอก คนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพงๆ ขยับตัวเป็นคนต่อไป เขาบอกเพียงว่าไว้คงมีโอกาสเจอกันอีก ฉันรับที่อยู่จากเขามาวางไว้ที่โต๊ะข้างประตู จากนั้นก็ทยอยตามกันมาทีละคนๆ จนฉันจำลำดับการอำลาไม่ค่อยแม่นยำนักว่าใครก่อนใครหลัง เว้นเพียงคนสุดท้ายที่ฉันจำได้แน่นอน เขาคนที่หยิบซีดีของฉันไปเปิดฟัง เขาเอ่ยคำขอบคุณ ยื่นที่อยู่ให้ฉันและพูดว่าซีดีเก่าๆ จะเป็นจุดๆ คล้ายราขึ้น ฉันควรเช็ดด้วยน้ำยาบ่อยๆ ฉันไม่ทันตั้งตัวจึงตอบไปเพียงว่า เหรอคะ ค่ะ แล้วจะคอยหมั่นเช็ด When one begins to withdraw, those who remain are relieved. The one wearing expensive clothes is the next to move. He merely says we might have the opportunity to meet again. I take his address from him and put it down on the table by the door. From then on they file out one at a time so that I can’t quite remember the order of their leaving, except the last one whom I remember well. He’s the one who took my CD and put it on to listen. He expresses his thanks, presents me with his address and says the old CD player has spots that look like mould. I should wipe it with liquid often. Caught off balance, I merely answer, Oh really? I’ll do that, then.
ฉันงับประตูเมื่อช่วงไหล่ของเขาลับสายตาไป ที่อยู่ของทุกคนวางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะข้างประตู มีเพียงรายสุดท้ายที่อยู่ในมือฉัน ลำดับการกลับของแต่ละคนก็คงมีความหมายซ่อนอยู่อีก แต่ ณ เวลานี้ฉันไม่นึกอยากหาความหมายใด I close the door once the spread of his shoulders is out of sight. The ad- dresses of all of them lie on the table by the door. Only the last one’s is in my hand. The order of their leaving may have a secret meaning, but at this moment I don’t feel like finding any meaning at all.
ฉันรวบรวมที่อยู่ทั้งหมดเข้าด้วยกัน เดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวแล้วหยิบที่อยู่มาอ่านทีละใบ ฉันใช้ดินสอเขียนโน้ตไว้ด้วยเพื่อให้ตัวเองรู้ว่าอะไรที่อยู่ไหน เป็นของใคร ฉันเรียงที่อยู่ทั้งหมดบนโต๊ะ กวาดตามองไปทั่วๆ และเผลอถอนหายใจออกมานิดหนึ่ง I gather all the addresses together, walk over to the dinner table and then take each address and read it in turn. I use a pencil to make notes in order to remember who lives where. I align all the addresses on the table, sweep my eyes around and let go of a little sigh.
สักอาทิตย์หน้า ฉันคิด ฉันจะไปเลขที่ 36 ถนนอนุกรม Next week, I think, I shall go to 36 Anukrom Road. (No such road or street, at least in Bangkok.)
‘Thee Yoo’ in Chor Karrakeit 49, 2009
Sukamol Rungbun is the pen name of Tongkorn Phokkatam, 44. A graduate in political science and in translation, she owns a factory producing ready-to-wear clothes and ‘Addresses’ is her fourth published short story over the past fourteen years. .