Please kill Bufflebear for me – Korn Siriwatthano

I chose this story because I didnt know what a sampler, let alone a Melodian, was. Also, I found the title shocking, as teachers are not supposed to wish their pupils dead. And to top it all, Ive always been a sucker for love under all its forms. MB

วานฆ่าเจ้าหมีควาย
ให้หน่อย

Please kill
Bufflebear for me

Suzuki Melodian in case Suzuki Melodian in case

กร ศิริวัฒโณ

Korn Siriwatthano

TRANSLATOR’S KITCHEN
อีกห้านาทีจะถึงเวลาสิบหกนาฬิกา ซึ่งเลยเวลาเลิกเรียนมาเกือบสามสิบนาทีแล้ว นักเรียนชั้นปอห้าและปอหกทั้งหญิงชายยังนั่งเข้าแถวเป็นระเบียบอยู่กลางสนามหญ้าหน้าเสาธง ผู้ปกครองนักเรียนจอดรถรออยู่ใต้ร่มไม้ริมสนามด้านทิศตะวันออกและทิศเหนือเต็มไปหมด ทุกคนมองไปที่นักเรียนกลางสนาม คอยสดับตรับฟังเรื่องราวอย่างสนใจใคร่รู้ บางคนหงุดหงิดที่ไม่สามารถนำลูกกลับบ้านได้ตามเวลาเหมือนทุกวัน In another five minutes it would be four pm, almost thirty minutes past the normal school closing time. The pupils of fifth and sixth forms of primary school, boys and girls, still sat in orderly rows in the yard in front of the national flag. Their parents waited in their cars parked under the shady trees bordering the yard to the east and to the north. They all looked at the pupils in the middle of the yard, curious to find out what was going to happen. Some of them were unhappy at being unable to take their children back home at the same time as every day.
ผมกับครูวิชัยยืนกอดอกหน้าขรึมอยู่หน้าแถวนักเรียนที่นั่งกันเงียบกริบอย่างผิดวิสัยอันเคย เหมือนทุกคนกำลังเป็นใบ้ เด็กผู้หญิงส่วนมากหน้ายุ่งเพราะขัดใจกันเรื่องที่เกิดขึ้น แต่หลายคนก็เอาใจช่วยครู อยากให้ครูเค้นเอาคนผิดออกมาให้ได้ จะได้รู้กันเสียทีว่าใครเป็นคนขโมย Teacher Wichai and I stood arms folded and grim-faced in front of the rows of pupils who sat dead quiet contrary to their natures as if they were all mutes. Most of the girls frowned as they were cross with what had happened, but many were ready to help the teachers, wanted them to force the culprit to give himself or herself up to know once and for all who the thief was.
อันที่จริงผมพอจะรู้ว่าใครคือผู้กระทำ แต่ก็ไม่เห็นกับตา เลยไม่อยากปรักปรำเด็กให้เสียกระบวนการยุติธรรม ครูวิชัยก็คิดเหมือนผม เราปักใจที่เด็กคนเดียวกันคือภูชา ซึ่งเป็นนักเรียนชั้นปอหกทับหนึ่งที่เพื่อนๆ เรียกว่าไอ้หมีควาย ภูชาเป็นเด็กตัวโต อ้วนใหญ่ ผิวคล้ำและอายุมากกว่าเพื่อนด้วย เพราะเขาตกซ้ำชั้นปอหนึ่งสองปี แถมซ้ำชั้นปอสี่อีกปีด้วย ว่าไปแล้วเขาเลื่อนชั้นขึ้นมาได้เพราะครูขี้เกียจจะให้ตกซ้ำชั้นอีกแล้วนั่นแหละ ความรู้กับอายุต่างกันเหลือเกิน ภูชามักชอบเด็กหญิงที่มีหน้าตาดี เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ก็เกิดกับเด็กหญิงวิภาซึ่งเป็นคนสวยประจำห้องนั่นเอง Actually I had a good idea of who had done it but I hadn’t seen it with my own eyes, so I didn’t want the children to malign the judicial process. Teacher Wi- chai thought the same. We were convin- ced it was a child named Phoocha, who was in class 6/1 and whom his friends called Bufflebear. Phoocha was a fat, bulky, swarthy child much older than his classmates because he had repeated the first year of primary school and again the fourth year. If truth be told, he had moved to the next year because his teacher didn’t relish the prospect of facing him a third year running. Knowledge and age were at odds. Phoocha fell for pretty girls. What had happened had to do with Wipha, who was the prettiest girl of his form. ==

=

=

=

=

=

[Normal age in the last year of primary is 11, so Phoocha is at least 13; hence the ‘budding moustache’ further down.]

Bufflebear, my coinage, is a contraction of ‘buffalo’ and ‘bear’.

ก่อนเลิกเรียนเล็กน้อย วิภาได้วิ่งหน้าตาตื่นมาบอกครูวิชัยว่าเมโลเดียนของเธอหายไป ครูวิชัยไปถามเด็กนักเรียนชั้นปอหกทุกคนทั้งสามห้องก็ไม่มีใครยอมรับหรือเห็นว่าใครเป็นคนเอาเมโลเดียนของวิภาไป ครูวิชัยมาปรึกษาผมซึ่งเป็นครูประจำชั้นปอหักทับสอง ในที่สุดเราตกลงกันว่าจะต้องค้นกระเป๋าของทุกคน เรื่องนี้จะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้เด็ดขาด เพราะเมโลเดียนเครื่องหนึ่งราคาเกือบสองพันบาท งานแข่งกีฬาประจำกลุ่มโรงเรียนก็ใกล้จะถึงเต็มที กองดุริยางค์โรงเรียนจะขาดเมโลเดียนไม่ได้ด้วย ที่สำคัญมันเป็นเมโลเดียนที่ผู้ปกครองของวิภายอมควักกระเป๋าซื้อให้เพื่องานนี้โดยเฉพาะ A little before classes broke up, Wipha, looking devastated, ran up to Teacher Wichai and told him her Melodian had disappeared. Teacher Wichai went to ask all the three classes of sixth form if anyone admitted to or had seen someone taking Wipha’s sampler. He came to consult with me as the teacher of 6/2. Finally we agreed we had to check everybody’s schoolbags. Something like this couldn’t be ignored, because a Melodian cost close to two thousand baht. The interschool sports competition was about to open, the school orchestra couldn’t do without a sampler and the important thing was that Wipha’s parents had accepted to buy it especially for this occasion.
ผมกับครูวิชัยช่วยกันค้นกระเป๋านักเรียนชั้นปอหกทุกคนก็ไม่พบ ครูวิชัยเสนอให้ค้นนักเรียนชั้นปอห้าด้วย เพราะอยู่อาคารเดียวกับปอหก อีกอย่างเด็กปอห้าก็มีหลายคนที่มีนิสัยไม่ค่อยดี ซึ่งอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องหรือรู้เห็นด้วยก็ได้ ผมกับครูวิชัยขึ้นไปค้นห้องและค้นกระเป๋าของนักเรียนชั้นปอห้าทุกคน ซึ่งก็คว้าน้ำเหลวเหมือนกัน ผมกับครูวิชัยชักปวดหัวตุบขึ้นมาทันที ถ้าไม่จัดการให้เด็ดขาด เด็กเกเรจะได้ใจและก่อเรื่องวุ่นวายมากขึ้น ในที่สุดผมกับครูวิชัยตกลงกันว่าจะต้องเอาเด็กมาเค้นกันกลางสนาม เพื่อจะลากคอคนผิดออกมาให้ได้ Teacher Wichai and I helped each other search the bags of all sixth-form pupils and found nothing. Teacher Wichai announced that fifth-formers too would be searched as they were in the same building as the sixth-formers. Besides, quite a few of the fifth-formers were bad eggs and might have been involved in or have witnessed the theft. Teacher Wichai and I went up to search the classrooms and all the schoolbags of the fifth-formers, and we ended up empty-handed and with a big headache. If we didn’t manage decisively, the wayward child would take heart and create even greater mischief. Finally Teacher Wichai and I agreed we had to force the children in the yard to grab the guilty by the scruff of the neck. ==

=

=

มีนิสัยไม่ค่อยดี: literally, ‘were of bad habits, didn’t have good characters’.

ขณะที่ครูวิชัยเรียกรวมเด็กที่กลางสนามหน้าเสาธง ผมก็เรียกวิภามาสอบถามรายละเอียดให้ชัดเจนอีกครั้ง เพื่อจะได้หาลู่ทางเอาคนผิดออกมาให้ได้ While Teacher Wichai had the children form lines in the middle of the yard, I called Wipha over to ask her once again for clear details and thus find a way to nail the culprit.
“เล่าเรื่องโดยละเอียดให้ครูฟังอีกครั้งซิ” ผมบอก ‘Tell me in detail what happened again,’ I told her.
“หลังจากครูสมใจซ้อมขบวนดุริยางค์แล้ว หนูก็เอาเมโลเดียนมาใส่ไว้ในโต๊ะ แล้วไปเข้าห้องน้ำ กลับมาอีกทีเมโลเดียนก็หายไปแล้วค่ะ” ‘After the orchestra repetition with Teacher Somjai was over, I went back and put the Melodian inside my desk and then I went to the toilets. When I came back the Melodian had disappeared.’
วิภาเล่าไม่ติดขัด หน้าแห้งหาย คงกลัวพ่อแม่จะดุเอา Wipha spoke without hesitation, but looked dejected. Maybe she was afraid her parents would tell her off.
“ตอนที่เธอเอาเมโลเดียนไว้มีใครอยู่ในห้องบ้าง” ผมซักต่อ ‘When you put the sampler away, was there anyone in the classroom,’ I asked further.
“หนูไม่ทันสังเกต แต่ดูเหมือนจะไม่มีเด็กอยู่ในห้อง” ‘I didn’t have time to notice but I’d say there was no one.’
วิภาทำหน้ายุ่ง ไม่มั่นใจ แต่ก็ยังดูสวยใสไม่สร้าง สมกับเป็นลูกสาวของอดีตนางงามวันสงกรานต์อันเลื่องชื่อของอำเภอที่ทั้งสวยและเก่ง Wipha looked bothered, uncertain, but still lovely, as befitted the daughter of a former Miss Songkran for the province who was both pretty and clever. [Songkran is the Thai New Year, in mid-April.]
“เอ๊ะยังไงกัน ครูว่าเธอน่าจะเห็นนะว่าใครอยู่ในห้องบ้าง” ผมแปลกใจในตัวของวิภาจริงๆ รู้สึกไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก ‘How come? I think you should have seen if there was someone in the room.’ I really wondered about Wipha, I felt she wasn’t convincing.
“คือโต๊ะของหนูอยู่ติดกับประตูพอดี ตอนหนูเอาเมโลเดียนใส่โต๊ะ หนูไม่ได้เข้าไปในห้องด้วยซ้ำ” วิภาอธิบาย คราวนี้ผมพอจะเข้าใจ และมันสามารถเป็นไปได้ตามที่เธอเล่า ‘My desk is right by the door. When I put the Melodian into the desk, I didn’t even enter the classroom,’ Wipha ex- plained. This time I understood. What she was telling made sense.
“เธอเข้าห้องน้ำประมาณกี่นาที” ผมถามเอารายละเอียดให้มากที่สุดเพื่อนำไปใช้ในการสืบสวนหาคนผิด ‘How long were you in the toilets,’ I asked to gather as many details as possible to help trap the culprit.
“สามสี่นาทีได้” ‘Three or four minutes.’
“แล้วตอนกลับมามีใครอยู่ในห้องบ้าง” ‘And then when you came back, was there anyone in the room?’
“มีเด็กอยู่หลายคนแล้ว” ‘Yes, several pupils.’
“แล้ววันก่อนรองเท้าได้คืนไหม” ผมถาม ก่อนหน้านี้สี่ห้าวัน รองเท้าของเธอหาย ครูจับมือใครดมไม่ได้ โชคดีที่พ่อแม่ของวิภาค่อนข้างจะเข้าใจปัญหาดี ถ้าเป็นคนอื่นครูต้องโดนด่าแน่นอน อย่างน้อยก็ด่าฝากกลับมาให้หงุดหงิดใจเล่นละ ‘And have you recovered your shoes yet,’ I asked. Four or five days earlier, her shoes too had disappeared. The teacher was unable to catch whoever took them. Fortunately, her parents were rather understanding of the problem, otherwise the teacher would have been sworn at or at least badmouthed, a source of irrita- tion. จับมือใครดมไม่ได้: literally, ‘couldn’t catch someone’s hand to smell it’!
“ยังค่ะ” ‘Not yet.’
“พ่อแม่ว่ายังไงบ้าง” ‘Did your parents tell you off?’
“ว่านิดหน่อย” ‘A little.’
“ครูถามแค่นี้แหละไปได้” ‘That’s all for now. You can go.’
วิภายกมือไหว้แล้ววิ่งไปนั่งเข้าแถวกับเพื่อนๆ ผมเดินตามไปสมทบกับครูวิชัย Wipha raised her joined hands, bowed and then ran out and went to sit in the row of her classmates. I walked over to join Teacher Wichai.
“ใครเอาเมโลเดียนของวิภาไปบ้าง” ครูวิชัยถามเสียงดังฟังชัด ไม่มีรอยยิ้ม สอดส่ายสายตาไปมาเหมือนเหยี่ยวร่อนหาเหยื่อ แล้วไปหยุดสายตานิ่งไว้ที่กลุ่มของเด็กชายภูชา ปล่อยให้ความเงียบถามแทนอีกหลายสิบครั้ง แต่ก็ไม่มีใครยกมือ ‘Who took Wipha’s Melodian,’ Teacher Wichai asked in a loud and clear voice. Unsmiling, his eyes swept from side to side like a hawk in search of a prey and then they came to a stop where Phoocha and his friends sat, letting silence ask the question again tenfold, but nobody raised their hand.
“ใครแกล้งเพื่อนก็เอามาคืนเสีย จะได้กลับบ้านกันเร็วๆ ครูไม่เอาผิดหรอก” ผมเล่นจิตวิทยา จ้องมองหน้าเด็กเกือบทุกคน และพยายามสังเกตพฤติกรรมของเด็กชายกลุ่มภูชา และเด็กชายชั้นปอห้าบางคนที่อยู่ในกลุ่มเป้าหมาย ‘Whoever took it to annoy her must return it so we can all go back home. No one will be punished.’ I tried the psycho- logical approach, staring at almost all the faces and trying to notice how the Phoocha group behaved as well as some of the boys in fifth form that were under suspicion.
เงียบ Silence.
“มีใครเห็นบ้าง” ครูวิชัยทำลายความเงียบขึ้น “เราอยู่ในสังคมเดียวกัน ต้องช่วยกันดูแล เห็นคนทำชั่วแล้วนั่งไว้ก็เหมือนกับทำชั่วเสียเอง ใครเห็นก็ให้บอกมาตามตรง ไม่ต้องกลัว ครูจะปกป้องอย่างเต็มที่” ‘Did anyone see anything?’ Teacher Wichai broke the silence. ‘We live to- gether; we must help each other take care of things. If we see someone doing something wrong and do nothing it’s as if we were doing wrong too. Whoever saw something must say so, there’s nothing to fear, I’ll protect you entirely.’
ผมเดินไปกระซิบกับครูวิชัย “ผมว่าเด็กไม่กล้ายกมือแน่ เพราะเขากลัวจะถูกทำร้ายระหว่างทาง” I went up to Teacher Wichai and whispered to him, ‘I think no one will dare raise their hand because they’re afraid of being attacked on the way back.’
“แล้วทำอย่างไร” ‘So what can we do?’
“ผมว่าเราแจกกระดาษให้เด็กคนละแผ่นแล้วให้เขียนชื่อคนที่ขโมยเมโลเดียนโดยไม่ต้องลงชื่อผู้เขียน ดีไหม” ผมเสนอ ‘I suggest we give out a slip of paper to each child to have them write down the name of who stole the Melodian without having to write their own name. How is that?’ ==

Alternative translation: ‘What do you think?’

“ดีมาก” ครูวิชัยหลุดยิ้มออกมาได้ แล้ววิ่งกลับไปที่ห้องพักครู เอากระดาษตัดเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมขนาดสองตารางนิ้วมาแจกให้เด็กทุกคน ‘Very good.’ Teacher Wichai finally let out a smile then ran back to the teacher’s room and took two-inch-wide square pieces of paper to distribute to all the pupils. สองตารางนิ้ว (two square inches) is absurd. Obviously, the author means ‘four square inches’.
ผมมองไปที่เด็กในกลุ่มเป้าหมาย ดูสีหน้าไม่ค่อยดี ผมคิดว่าอย่างไรเสีย วิธีนี้ได้ผลแน่ ผมนัดแนะกับครูวิชัยถึงวิธีการล้วงความลับจากเด็กๆ I looked at the children in the group under suspicion. They didn’t look at ease. I thought no matter what this method was going to work. I arranged with Teacher Wichai how to proceed.
“เอาละ” ครูวิชัยพูดหลังเดินไปอยู่หน้าแถว “ใครรู้ว่าใครเป็นคนขโมยเมโลเดียนของวิภาก็ให้เขียนชื่อลงในกระดาษ ไม่ต้องลงชื่อผู้เขียน เสร็จแล้วม้วนให้มิดชิดแล้วครูจะไปเก็บเอง ส่วนใครที่ไม่เห็นก็ให้เขียนอะไรก็ได้ลงในกระดาษแล้วม้วนให้มิดชิดเช่นกัน ใครยังไม่เข้าใจบ้าง” ‘Well now,’ Teacher Wichai said after walking back to stand in front of the rows of children. ‘If you know who stole Wipha’s Melodian, write down the name on the paper, but don’t write your own name. Then fold it tightly and we’ll collect it. For those who haven’t seen anything, write down something and fold the paper tightly in the same way. Is there anyone who doesn’t understand?’
เด็กหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม “ไม่เห็นแล้วเขียนทำไมคะ” A girl raised her hand and asked, ‘If we didn’t see anything, why should we write something?’
“เพื่อไม้ให้คนขโมยสังเกตคนที่รู้ความลับของเขาน่ะซี เข้าใจไหม” ‘So that the thief doesn’t suspect who knows his secret. Do you understand now?’
“เข้าใจค่ะ” ‘Yes, I do.’
“ใครยังไม่เข้าใจอีกบ้าง” ครูวิชัยถามซ้ำอีกครั้ง ไม่มีใครยกมือ ครูวิชัยสั่ง “เขียนเลย” ‘Anyone else who doesn’t understand,’ Teacher Wichai asked once again. No hands were raised. Teacher Wichai ordered, ‘Go ahead and write.’
เด็กทุกคนเปิดกระเป๋าหนังสือที่วางอยู่ข้างตัว หยิบดินสอปากกาขึ้นมาเขียน All the children opened their school- bags placed beside them and picked up a pencil or a pen to write.
“ปิดให้ดี อย่าให้เพื่อนเห็นนะ” ผมเตือนด้วยความหวังดี อยากให้ทุกคนรอบครอบไว้ก่อน ‘Fold it well, don’t let your friends see anything,’ I warned them out of goodwill, wanting everyone to pay full attention.
จากนั้นทั้งผมและครูวิชัยก็เดินไปเก็บกระดาษที่เด็กเขียนทีละคน เพราะไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายขึ้น เก็บแล้วผมเอาไปเปิดดูที่ห้องพักครู ขอช่วยให้เพื่อนครูที่ยังอยู่ในห้องพักช่วยเปิด แล้วในที่สุดผมก็ได้ชื่อเจ้าเด็กตัวการ ผมเอารายชื่อไปให้ครูวิชัยดู พร้อมกับเสนอแนะวิธีดำเนินการในขั้นต่อไป After that I and Teacher Wichai collect- ed the slips of paper from the children because we didn’t want to create confu- sion. This done, I went to examine them in the teachers’ room, I asked the fellow teachers still in the room to help open them, and then finally I had the name of the culprit. I took his name to Teacher Wichai and suggested how to proceed further.
“เอาละตอนนี้ครูได้ตัวผู้ที่น่าสงสัยแล้ว ให้ทุกคนแยกย้ายกันกลับบ้านได้ ยกเว้นเด็กชายภูชามาพบครูก่อน ครูมีเรื่องจะปรึกษาสักเล็กน้อย” ‘All right, now we have the name of the suspect. Everyone can go home except you, Phoocha, come and see me first. There’s a little something that needs to be cleared.’
ครูวิชัยไม่พูดตรงๆ เพราะไม่อยากทำร้ายน้ำใจของเด็กเกินไป เด็กๆ แตกฮือวิ่งไปหาผู้ปกครองของตนเสียงเจี๊ยวจ๊าวลั่นสนาม ส่วนเด็กชายภูชาเดินเหงาๆ ตามหลังผมกับครูวิชัยเข้าในห้องพักครู ผมกับครูวิชัยขอใช้ห้องอาจารย์ใหญ่สอบสวน เพราะมิดชิดดีและติดแอร์เย็นสบายด้วย Teacher Wichai didn’t speak straight to the point because he didn’t want to hurt the child’s feelings too much. The children ran to their parents in a racket of shouts that shook the yard. As for Phoocha, he walked forlornly behind Teacher Wichai and me to the teachers’ room. We asked the principal to let us use his office for the investigation because it was small and nicely air-conditioned.
ครูวิชัยได้โอกาสยัดเยียนให้ผมเป็นคนสอบสวน เขาขอตัวกลับบ้านก่อน เพราะจะไปร่วมกินเลี้ยงงานมงคลสมรสของเพื่อน Teacher Wichai took the opportunity to press me to be the investigator and asked for permission to go back home because he had to attend a dinner party for the wedding of a friend.
ผมให้ภูชานั่งพับเพียบกับพื้น ส่วนผมนั่งบนโซฟา รู้สึกว่าภูชาจะเล็กลงกว่าเดิมเยอะ ภูชานั่งก้มหน้านิ่ง เหงื่อผุดตามไรหนวดนุ่มบาง I had Phoocha sit with his legs folded to one side on the floor. As for me, I sat on the sofa. I felt that Phoocha was much smaller than usual. He sat still, head hung, sweat oozing around his budding moustache.
“มีคนเห็นเธอเอาเมโลเดียนของวิภาไปจะว่าอย่างไร” ผมเริ่มสอบสวนหลังจากจ้องตาข่มขวัญภูชาอยู่นานพอสมควร ‘Someone saw you take Wipha’s Melodian. What have you got to say?’ I began to interrogate after glaring at him to intimidate him for quite some time.
“ผมไม่ได้เอา” ภูชาเสียงสั่น ‘I didn’t take it.’ His voice shook.
“แล้วใครเอา” ผมรุกทันควัน เสียงดังข่มขวัญ ‘Then who did?’ I retorted at once in a loud, frightening voice.
“นายนุกเป็นคนเอา” ภูชาป้ายความผิดไปให้เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน พลางยกมือปาดเหงื่อที่หนวดบาง ‘It was Nuke who took it.’ Phoocha shifted the blame to a friend in the same group after raising his hand to wipe the sweat off his upper lip.
“แต่เขาบอกว่าเธอเป็นคนเอา ยอมรับมาดีกว่า ครูอาจจะลดโทษให้บ้าง” ผมล่อให้เขาฮุบเหยื่อ ‘But he said it’s you who took it! You’d better admit it. I’ll reduce your punish- ment,’ I lured him to swallow the bait.
ภูชาไม่พูด นั่งนิ่งเหมือนจอมปลวก ถามอย่างไรก็พูดอยู่คำเดียวว่า “ผมไม่ได้เอาจริงๆ” ท่าเดียว ผมชักร้อนใจ กลัวว่าเมโลเดียนจะหายไปด้วยมือที่สามแล้วจะยุ่ง Phoocha didn’t speak and sat still like a mega termite. No matter how I asked he’d only answer ‘Really, I didn’t take it’. I got hot under the collar, afraid a third hand would make the Melodian disappear, which would complicate things.
“งั้นพอจะบอกได้ไหมว่านุกเอาเมโลเดียนไปไว้ที่ไหน” ‘Then tell me where Nuke got rid of the Melodian.’
“เขาโยนไว้นอกกำแพงครับ” ‘He threw it over the wall, sir.’
“โยนตรงไหน” ‘Where exactly?’
“นอกกำแพงหลังส้วมครับ” ‘Over the wall behind the toilets.’
“พาครูไปหาเดี๋ยวนี้เลย” ผมบอก ภูชาลุกขึ้นทันที ท่าทางกระปรี้กระเปร่าขึ้น นำผมเดินไปทางประตูหลัง เมื่อไปถึงกำแพงตรงหลังส้วม ซึ่งเป็นป่าละเมาะสูงถึงสะเอว ภูชาก็เดินบุกป่ารกเข้าไปหยิบเมโลเดียนออกมาทันที แทบไม่ต้องหาเลย ผมยิ้ม ดีใจที่ได้เมโลเดียนคืน และพาภูชามาที่ห้องพักครูอีกครั้ง ‘Take me there right now,’ I told him. Phoocha got up at once, looking livelier, and took me to the back gate. When he reached the wall right behind the toilets, through wild grass that reached the waist, he walked straight to the Melodian he held up at once almost without having to look for it. I smiled, happy to have the Melodian back, and took Phoocha back to the teachers’ room once again.
“เธอไม่ขโมยแน่นะ ภูชา” ผมถามย้ำอีกครั้งทั้งที่มั่นใจเต็มที่ว่าเขาเป็นคนขโมยเมโลเดียนแน่นอน เพราะพฤติกรรมของเขาบอกเช่นนั้น ‘You sure you didn’t steal it, Phoocha,’ I asked once more although I was absolu- tely certain he was the one who had stolen it because his behaviour said so.
“ครับ” ภูชาพูดเสียงไม่ค่อยหลุดจากปาก ‘Yes sir,’ Phoocha said diffidently.
“งั้นกลับบ้านได้” ‘Then you can go back home.’
ผมส่ายหน้าตามหลังภูชา เอือมระอากับพฤติกรรมแบบนี้ของเขาเต็มทน แก้อย่างไรไม่หาย จับไม่ได้คาหนังคาเขาแล้วไม่มีวันรับ ไม่รู้จะเอาเขาไปไว้ตรงไหนในประเทศนี้ แน่นอนเรื่องนี้ยังไม่จบ พรุ่งนี้โน่นแหละจึงอวสาน I shook my head in his back, disgusted with this behaviour of his, incorrigible, unable to be caught red-handed and refusing to confess. Where in this country he should be shelved away I had no idea. For sure this wasn’t over. The end would come sometime tomorrow.
=
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อนุกกับภูชามาถึงโรงเรียน ผมเรียกพบที่ห้องอาจารย์ใหญ่ทันที อาจารย์ใหญ่ยังไม่มา ปกติจะมาสายๆ หรือไม่ก็ไม่มาเลย ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติของที่นี่ คราวนี้ผมไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น เพียงเปิดฉากให้เด็กทั้งสองตกลงกันต่อหน้าผมเท่านั้น The next morning, as soon as Nuke and Phoocha came to school, I called them over to the principal’s office. The principal hadn’t arrived yet. Usually he came in late morning or, more likely, not at all. This time I had nothing to do, merely open the curtain for the two children to perform in front of me.
“นุก ภูชาบอกว่าเธอเป็นคนขโมยเมโลเดียนของวิภา” ผมเปิดเกมแยกมิตร ‘Nuke, Phoocha told me you were the one who stole Wipha’s Melodian,’ I said as an opening gambit to drive a wedge between the two friends.
“ผมไม่ได้ขโมยนะครู นายภูชานั่นแหละขโมยเอง” นุกพูด ทำตาลุกวาวใส่ภูชา ‘I didn’t steal it, teacher. It’s Phoocha who did,’ Nuke said, glaring at Phoocha.
“แต่เขาบอกว่าเธอเป็นคนขโมย” ผมยืนยัน ‘But he says the thief is you,’ I insisted.
“เขาโกหก” นุกเสียงดัง ท่าทางไม่พอใจภูชามาก ‘He’s lying,’ Nuke said loudly, looking incensed at Phoocha.
“ครูไม่รู้ ตกลงกันเองว่าใครเป็นคนขโมย” ‘I don’t know. I leave it to you two to decide who the thief is.’
แล้วการโต้เถียงก็เกิดขึ้น ต่างคนต่างไม่ยอมรับและโยนกลองใส่กันเป็นพัลวัน ผมนั่งฟังอย่างใจเย็น คอสังเกตพฤติการณ์และตรวจสอบความรู้สึกของทั้งสองคนอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นว่าเรื่องทำท่าจะบานปลายกลายเป็นการทะเลาะกันแล้ว แต่ภูชาก็ยังไม่ยอม สารภาพ And then a slanging match arose, each side refusing to confess and accusing the other disorderly. I sat listening coolly, observing the behaviour and checking the feelings of both sides deliberately when I saw that the story was likely to expand into a full-fledged quarrel, yet with Phoocha still unwilling to confess.
“หยุดได้แล้ว” ผมห้ามทัพเพราะเห็นช่องโหว่พอที่จะน็อคเจ้าลูกศิษย์ปากแข็งให้อยู่หมัดได้แล้ว ‘Enough!’ I ordered, because I could see a way to knock down that stubborn son-of-a-gun. Usually a ลูกศิษย์ is a disciple. Here, coupled with เจ้า, it is used derisively.
ภูชากับนุกยืนนิ่ง หันมองตากันปริบๆ Phoocha and Nuke stood still, turned to look at each other with blinking eyes.
“ต่างคนต่างบอกว่าเป็นคนดูต้นทางใช่ไหม” ผมถามพลางจ้องหน้าเด็กทั้งสอง จ้องลึกลงในดวงตาของเขาทีละคน ‘You both said you could see how it was taken, didn’t you,’ I asked as I stared at both children, boring deep into the eyes of each.
“ครับ” ภูชากับนุกรับคำเกือบพร้อมกัน นุกสบตาผมทุกครั้งที่ผมจ้อง ส่วนภูชาก้มมองพื้นตลอดเวลา ‘Yes sir,’ Phoocha and Nuke answered almost at the same time. Nuke held my stare whereas Phoocha, head down, kept looking at the floor.
“ภูชา เธอบอกว่าเธอคอยดูต้นทางอยู่ด้านหน้าอาคารใช่มั้ย” ผมถาภูชาเน้นทีละคำช้าๆ และหนักแน่น ‘Phoocha, you said you were at the front of the building when you witnessed the theft, didn’t you,’ I asked Phoocha, speaking slowly and insisting on every word.
“ครับ” ภูชาพูดเบาแผ่วแทบไม่ได้ยิน ‘Yes sir,’ Phoocha said, speaking so low it was almost inaudible.
“แล้วเธอรู้ได้อย่างไรว่าเมโลเดียนอยู่ในป่ารกหลังส้วม” ผมใช้คำถามที่เป็นไม้ตาย ภูชาไม่ตอบ ยืนนิ่งเหมือนหมีควายโดนยาสลบ เม็ดเหงื่อผุดเต็มจมูก ‘Then how do you know the Melodian was in the undergrowth at the back of the toilets?’ This was my trump card. Phoo- cha didn’t answer. He stood still like a bufflebear under anaesthetic, his nose covered with blobs of sweat.
“ว่าไงละ เธอเป็นคนขโมยเมโลเดียนของวิภาใช่มั้ย” ‘What do you say? You’re the one who stole Wipha’s Melodian, aren’t you?’
“ครับ” ภูชาพยักหน้าจำนน ‘Yes sir.’ Phoocha nodded in surrender.
ผมโบกมือให้นุกออกไปก่อน เขายกมือไหว้สวยๆ ก่อนจากไปอย่างโล่งอก I motioned to Nuke to leave first. He raised his hands, bowed beautifully and then left, relieved.
“แล้วรองเท้าของวิภาก็เป็นฝีมือเธอใช่ไหม” ผมสาวต่อไปอีกคดี เพราะเชื่อว่าภูชาเป็นคนขโมยไป เด็กหลายคนให้การพาดพิงเขาไว้ เพียงแต่ไม่สามารถหาหลักฐานมามัดตัวเขาได้เท่านั้น ‘And Wipha’s shoes, it’s you too, isn’t it,’ I went on asking because I believed Phoocha had stolen them. Several chil- dren had accused him, but no evidence had been found that would have incriminated him.
ภูชาทำท่าลังเล “เมื่อวานครูไปสืบมาแล้ว” Phoocha seemed to show reluctance. ‘You already investigated that the other day.’
ผมขู่ทันที เพราะเห็นภูชากำลังหวั่นไหวสุดขีดและเสียหลัก นับเป็นโอกาสเหมาะที่หาไม่ได้ง่ายๆ I threatened him at once, because I saw he was extremely shaken and unsettled, an opportunity that was hard to come by.
“ผมไม่ได้เจตนาจะเอาหรอกครับ” ภูชายอมเปิดปาก ‘I didn’t intend to take them,’ Phoocha finally confessed.
“รวมทั้งเมโลเดียนด้วยหรือเปล่า” ผมถามเพราะเห็นว่าน่าจะมีอะไรแอบแฝงอยู่ในการกระทำของเจ้าหมีควายของเพื่อนๆ ‘Including the Melodian or not,’ I asked, because I thought there must be some- thing behind his behaviour with his friend.
“ครับ” ‘Yes sir.’
“เธออยากเล่นเมโลเดียนหรือ” ผมคิดว่าเขาอยากเล่นดนตรีไม่มีเงินซื้อ เพราะฐานะทางบ้านของเขาไม่ดีนัก ‘You wanted to play the Melodian, did you?’ I thought he wanted to play music but had no money to buy one, because the status of his family wasn’t good.
“เปล่า” ภูชาส่ายหน้า ‘No sir.’ Phoocha shook his head.
“เธอมีน้องสาวหรือเปล่า” ‘Do you have a little sister?’
“ไม่มีครับ” ‘No I don’t.’
“อ้าว แล้วเธอขโมยรองเท้าของวิภาไปทำไมล่ะ” ผมสงสัยเต็มที ‘Oh? Then why did you steal Wipha’s shoes?’ I was totally puzzled.
“ผมชอบวิภาครับ” ภูชาตอบพลางหลบตา ‘I like Wipha, sir,’ Phoocha answered as he looked away.
ผมนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง I was speechless for a moment.
“ชอบแล้วไปขโมยของเขาทำไม” ‘If you like her, why do you steal her things?’
“เขาไม่รักผมครับ” ภูชาสารภาพ ‘She doesn’t love me, sir!’ Phoocha confessed.
“งั้นเธอคงขโมยข้าวของวิภาไปหลายชิ้นสิ” ผมแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง ‘Then you must have stolen many of Wipha’s things,’ I remarked teasingly just like that.
“ครับ” ‘Yes sir.’
“มีอะไรบ้าง” ผมอยากรู้ ‘Such as?’ I wanted to know.
“ยางลบ ไม้บรรทัด ดินสอ…” ภูชาระบายออกมายาวเหยียด ผมนั่งฟังตาค้าง คาดไม่ถึงจริงๆ และเชื่อว่าไม่มีครูคนไหนคาดถึงด้วย ‘Her eraser, her ruler, her pencil…’ Phoocha let go of a long, detailed list. I sat listening with bulging eyes, I never would have thought it possible and I thought no teacher would believe it either.
“แล้วตอนนี้ของพวกนั้นอยู่ไหน” ‘And where are those things now?’
“อยู่ที่บ้านครับ” ‘I have them at home.’
ภูชาพูดเสียงสั่นตลอดเวลา น้ำตาคลอหน่วย น่าสงสาร มาถึงตรงนี้ผมมองเรื่องราวทั้งหมดทะลุปรุโปร่งเหมือนมองผ่านแก้วใส ม่านมืดแห่งความขุ่นเคืองใจพังทลายลงในบัดดล รู้สึกเหมือนโดนหมัดของเขาทรายเข้าเต็มคาง มึนตึบไปเลย มือไม้อ่อนปวกเปียกเอาดื้อๆ ไม่รู้จะลงโทษเขาอย่างไรดี วานผู้อ่านช่วยลงโทษเจ้าหมีควายของเพื่อนๆ แทนผมด้วยก็แล้วกันนะครับ Phoocha spoke loudly all the time, tears filling his eyes. How pitiful! At this point, I could see the whole story thoroughly as if I was looking through transparent glass. The dark curtain of resentment had dissipated instantly. I felt as if I had been punched in the chin and was groggy and limp. I didn’t know how I would punish him. Well then, reader, go ahead and punish that bufflebear for me.
= ‘Wan Kha Jao Mee Khwai Hai Noi’ in Sakunthai Magazine XXXxxx
Korn Siriwatthano, born in 1956 in the south of Thailand, used to teach there and has kept collecting prizes for his short stories. He is also
the author of a couple of novels. His ‘The lookers-on’ was published in 9 Thai short stories – 2009,
‘Chain reaction’ in 13 Thai short stories – 2013
and ‘Briefs’ in this blog on 26 December 2013.
=korn siri

Tragedy – Arunwadi Arunmas

You will see her sitting smiling, holding a slice of lemon between two fingers. Indeed, it’s with citric acid that Arunwadi writes – yet her frantic stories are no lemons. MB

โศกนาฏกรรม

TRAGEDY

wood-boring beetle wood-boring beetle

อรุณวตี

Arunwadi Arunmas

 Pronounced ‘a.run.wa.dee a.run.mart
TRANSLATOR’S KITCHEN
บ้านของพวกเขาอยู่เหนือสุดของหมู่บ้าน ลึกเข้าไปในดงไม้ร่มครึ้ม และกอไผที่ขึ้นเบียดแน่นตลอดสองฝั่งคลอง ตัวบ้านทรงไทยสองหลังคู่งามเด่นในหมู่ไม้ ด้านหนึ่งเป็นโรงวัวและที่เก็บเครื่องมือทำนา ด้านหลังเป็นยุ้งฉางเก็บข้าวเปลือกฯซึ่งก่อสร้างอย่างมั่นคง มีคลองซึ่งขุดเองเชื่อมตัวบ้านกับคลองสายใหญ่ซึ่งเป็นทางสัญจร เรือมาดลำใหญ่แข็งแรงลอยลำอยู่ในท่าน้ำ ลูกชายของบ้านน้ำลังเล่นอยู่ในเรือ ภายใต้ร่มเงาของหลังคาที่ปกคลุมท่าน้ำ เขาพยายามที่จะปลดโซ่ที่คล้องหัวเรือไว้ออกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่พ่อของเขาผูกโซ่ไว้แน่นหนาด้วย กลัวว่าลูกที่ยังเล็กจะนำเรือออกเล่นและจมน้ำ พ่อซึ่งมักอยู่ในอารมณ์เครงเครียดบอกเขาบ่อยๆว่าเล่นอยู่ในบ้านเถิด เพราะเป็นที่ซึ่งปลอดภัยที่สุดสำหรับเขาและน้องสาว เด็กน้อยลากโซ่กึงกัง แล้วก็หยุดชะงักเมื่อได้ยินแม่ร้องเพลงมาจากข้างบนบ้าน แม่ของเขายังสาวและสวย ดวงตาดำสนิท ผอมบาง ผมที่ยาวเคลียไหล่ทำให้แม่ดูอ่อนโยนมากยิ่งขึ้น เขาเคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนในวันที่เข้าไปในไร่ท้ายบ้านกับแม่ แล้วได้พบลุงเอม ซึ่งเป็นคนเลี้ยงวัวแหวกพงหนามเข้ามาหา ลุงเอมตัวใหญ่ ผิวคร้าม นัยน์ตาเป็นประกายขณะมองดูคู่สนทนา เขาขอโทษที่ทำให้แม่ตกใจ แล้วชมว่าแม่ร้องเพลงเพราะ … เพลงอะไรนะ เขาถาม Their house was in the upper part of the village, deep into shady jungle and thick copses of bamboo lining both sides of a canal. The Thai-style twin house stood out amongst the trees. On one side there was a stable cum shed where agricultural implements were kept, and at the back a solidly built silo for storing rice. A canal had been dug to link the house to the canal on which people travelled. A large, sturdy dugout floated at the landing. The son of the house had taken to playing in the dugout. In the shade of the roof that covered the landing he was trying to untie the chain at the head of the boat with a solemn expression, but his father had tied the chain tight as he feared his son who was still very young would take the boat out and drown. His father, who seldom relaxed, often told him to play in the house because it was the safest place for him and his baby sister. The little child pulled the chain noisily and then checked himself when he heard his mother sing in the upper part of the house. His mother was still young and pretty, slender, with stark black eyes and hair dangling off her shoulders making her look even gentler. He had heard that song before on a day when he had gone with her in the field behind the house and then met Uncle Aem, the cowman, who was cutting through the undergrowth towards them. Uncle Aem was big, swarthy, and had sparks in his eyes as he looked at her. He begged forgiveness for frightening her and then praised her for singing so well … what was that song, he asked.
“ไม่รู้ซิ” แม่ตอบ “ฉันได้ยินมาจากพี่ชม…” แม่หมายถึงพ่อ ‘I don’t know,’ mum answered. ‘I heard it from Chom.’ She meant dad.
“ทิดชมร้องเพลงรักเป็นด้วยหรือ…” เขาหัวเราะเห็นฟันเรียงเรียบและดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย “ร้องอีกซิ … ฉันจะได้จำเอาไว้ร้องบ้าง…” เขาว่า แต่แม่ส่ายหน้า ‘Oh, so Chom can sing love songs, can he? He laughed, showing rows of teeth and his eyes sparkled even more. ‘Sing it again … I’ll memorise it to sing it my- self.’ he said, but mum shook her head. Lost in translation: Chom is Tit Chom, meaning he’s done a spell in the monkhood, meaning he’s righteous.
“ไม่เชื่อว่าฉันจะร้องเพลงได้เพราะเท่าทิดชมงั้นหรือ…” เขาถามและไม่ยอมหลีกทางให้ ‘You don’t think I can sing as well as Chom, is that it,’ he asked and wouldn’t give way.
“ฉันชอบฟังพี่ชมร้องคนเดียว…” แม่ตอบ คนทั้งสองจ้องหน้ากัน ลุงเอมถอนใจ แล้วหันมาพูดกับเด็กชายว่า “วัวตัวใหม่ของลุงเชื่องมาก มันผูกอยู่ตรงดงต้อยติ่งโน่น เอ็งอยากไปดูไหมล่ะ หรือจะแก้เชือกมันไปผูกตรงอื่นก็ได้นะ” ‘I only like to hear Chom sing it,’ mum answered. The two of them stared at each other. Uncle Aem sighed and then turned to say to the boy, ‘My new cow is very tame. It’s tethered at the Minnie Root hillock over there. How about having a look at it? You can even untie it and tether it somewhere else, you know.’
เด็กน้อยชอบวัว มันเป็นสัตว์โลกแสนประหลาด รูปร่างใหญ่โตพ่วงพี แต่แววตาอ่อนโยน และบางครั้งก็เศร้าสร้อยอะไรเช่นนั้น อย่างเดียวกับตาของแม่ในบางครั้งที่เขาเคยเห็น เขาขลุกอยู่กับวัวรุ่นหนุ่มของลุงเอมอยู่นานสองนาน ทำความรู้จักจบมันยอมก้มหัวลงมาเคล้าเคลียใบหน้าของเขา จากนั้นเด็กน้อยก็เป็นธุระหาใบไม้มาป้อนมัน The little child liked cows, they were exceedingly strange animals, so stout and bulky but with tender eyes and sometimes looking so sad like mum’s eyes sometimes as he had noticed. He spent quite a lot of time with Uncle Aem’s young ox. Once they had made each other’s acquaintance, it lowered its head to cuddle his. After that the boy made it his duty to find leaves to feed it with.
จนเสียงกลองเพลจากวัดทอดทำนองมาให้ได้ยินนั่นละ Until he heard the eleven o’clock beating of the drum at the temple. [Announcing the monks’ last meal of the day.]
แม่จึงเดินเคียงคู่ออกมากับลุงเอม That’s when mum came out with Uncle Aem by her side.
เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังแม่ถามเขาว่า “หนูชอบลุงเอมไหม” When they were together alone, his mum asked him, ‘Do you like Uncle Aem?’
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองดูแม่ที่กำลังเหม่อมองออกไปไกลและตอบอย่างจริงใจว่า “หนูชอบวัวของเขามากกว่า” The little child raised his head and looked at his mother who was staring dreamily far away and answered sincerely, ‘I like his cow better’.
เช้าวันต่อมา เขาได้ยินแม่ลอกพ่อก่อนที่พ่อจะออกไปทำงานว่า ลุงเอมจะเอาวัวมาผูกกินใบไม้ในไร่นะ พ่อพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหิ้วลังเครื่องมือออกไปทำงาน The next morning, he heard mum inform dad before he went to work that Uncle Aem would take his cows to eat the leaves in our field, you know. Dad nodded as if he didn’t care and then lifted the packing box of his tools and went out to work.
แล้วความเงียบที่น่าฟัง อย่างเดียวกับในท้องทุ่งก็แผ่กระจายเข้ามาในบ้านของพวกเขา แม่จะก้มๆเงยๆเก็บกวาดบ้าน บางคราวจะยกจานชามไปขัดที่ริมฝั่งน้ำ เขาและน้องเล็กจะวนเวียนอยู่รอบๆ ระยะนั้นแม่เงียบขรึมมาก โดยเฉพาะเวลาที่เงาของลุงเอมทอดทับลงกับสายน้ำ เด็กชายจะรู้สึกอึดอัดอย่างแปลกประหลาด เขาจะเลี่ยงไปเล่นไกล แต่ในขณะเดียวกันก็แอบมองดูอย่างไม่สบายใจ ลุงเอมจะพูดเรื่อยไม่หยุดปากหาก เห็นว่าแม่ยิ้ม เขาก็ยิ่งเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก And then a silence worth listening to, the same as in the fields, spread inside their house. Mum sat about sweeping the floor. Sometimes she’d take dishes to scour by the canal. He and his little sister ran around nearby. During that time mum was very quiet, especially when Uncle Aem’s shadow stretched out over the water. The boy felt strangely uneasy. He’d sneak out to play far away but at the same time would covertly and unhappily watch as Uncle Aem spoke nonstop. If he saw mum smile, he’d feel all the more unspeakably sad.
วันต่อมาก็เหมือนวันอื่นๆที่แม่เอาน้องใส่เปล แล้วให้เขาแกว่ง ส่วนแม่จะออกไปปลูกผักในไร่ เขาหยิบเอากล่องไม้ขีดที่ใส่แมงทับไว้ออกมา แล้วก็สาละวนนับไข่เม็ดเหลืองแข็งๆของมันอยู่ข้างๆเปลน้องซึ่งหลับสนิท เขาเล่นอย่างเพลิดเพลิน พอตะวันตรงหัว แม่ก็กลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้น กระหืดกระหอบ หน้าเป็นสีชมพูปลั่ง และเหงื่อชื้นไรผม รีบถามเขาว่าน้องตื่นหรือยัง เมื่อเขาบอกว่ายังเลย แม่กอดเขาไว้อย่างอ่อนโยนเป็นรางวัลที่แกว่งน้องดี พร้อมกับทอดถอนใจโล่งอก The next day was the same as the other days. His mother put his little sister into a hammock and had him rock it. Then she went out to plant vegetables in the field. He picked up the matchbox in which he kept a wood-boring beetle and then engrossed himself counting the hard yellow eggs inside while staying next to the hammock where his sister slept soundly. He engrossed himself in his games. When the sun was right above his head, mum returned, looking flushed, breathless, her face a shining pink and her hair bathed in sweat. She hastily asked him if his sister had woken up. When he said not yet, mum hugged him tenderly as a reward for rocking the hammock well and at the same time she sighed in relief.
ครั้งหนึ่งแมงทับของเขาพลิกตัวได้ และกางปีกบินปร๋อไปต่อหน้าต่อตา เด็กชายใจหายวาบ เขาผวาออกตามมันไปทันที แมลงแสนสวยนั้นบินเรี่ยๆต่ำจากพุ่มไม้หนึ่งไปยังอีกพุ่มไม้หนึ่ง เหมือนหลอกล่อให้เขาไล่ตาม เขาจับมันได้ในที่สุดและพบว่าตนเองมาไกลจากบ้านมาก เขาบุกเข้าพงอ้อยกอหนาม หนองน้ำที่มีป่าเตยร่มครึ้ม เพื่อเข้าสู่ไร่ของตนเอง เสียงนกเล็กๆร้องจุ๊กจิ๊กอยู่เหนือหัว และแมลงเต่าทองหลากสีบินกันว่อนรอยรอบ ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่านั่นเอง เขาเห็นแม่ของเขาเบียดตัวอยู่กับร่างของลุงเอมที่ก้มหน้าลงไปหา Once, his beetle managed to turn over and spreading its wings flew away right in front of his nose. The little boy, startled, went out after it at once. That beautiful insect flew low from one bush to the next as if to entice him to come after it. He finally managed to catch it and found himself very far away from the house. He waded through a chafing clump of sugar- cane in a swamp shaded by Pandanus palm trees to return to their own field. Small birds chirped above head and varicoloured ladybugs flew all around in the quietness of the jungle there. He saw his mother pressing her body against the body of Uncle Aem who bowed his head looking at her.
เด็กชายนิ่งงัน หัวใจคล้ายหยุดต้นไปชั่วขณะ แต่หลังจากนั้นมันกลับเต้นระทึกเหมือนรัวกลอง ความรู้สึกชาด้านไปตลอดทั้งร่าง เขาออกวิ่งไปทันที  คล้ายกำลังหนีภาพที่น่ากลัว เขาไม่ได้รู้สึกหรือมองเห็นอะไรอีกเลยจนกระทั่งไปนั่งตัวสั่นอยู่ข่างเปลน้องน้อย…ตัวเขาสั่นสะท้านอย่างบังคับไม่ได้… The little boy stood stock-still, his heart almost stopped beating for a moment, but after that started to beat fast like a drum roll. His body felt numb all over. He started to run away at once as if to flee from a frightening vision. He didn’t feel or see anything any longer until he went and sat shivering all over beside his sister’s hammock – a shivering he was unable to control.
เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก้มลงมองน้องเล็กที่หลับสนิทอยู่ในเปล เขาเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แกช่างเป็นเด็กที่สวยงามนัก ทั้งบอบบาง สะอาดสะอ้านเสียจนทำให้เขาสะเทือนใจ  และเขารักแกเหลือเกิน เขาไกวเปลช้าๆ ไม่อยากให้แกตื่นขึ้นมา แต่แล้วแกก็ลืมตาขึ้นและทำในสิ่งที่เขากลัวที่สุด นั่นคือร้องหาแม่… When he came to his senses again, he looked down at his baby sister still sleep- ing soundly in the hammock. He saw something he had never seen before: she was such a beautiful child, delicate and so clean he felt disturbed and he loved her so much. He rocked the hammock slowly so she wouldn’t wake up but then she opened her eyes and did what he feared most, which was call for mum.
เขาพาน้องไปคอยแม่ตรงเนินดิน ปากทางเข้าไร่ เด็กน้อยดิ้นด้วยไม่เข้าใจว่าวันนี้ทำไมพี่ชายจึงกอดเสียแน่น ราวกับเขากำลังหวาดกลัวอะไรสักอย่าง บัดนี้เด็กชายมีท่าทางเปลี่ยนไป นัยน์ตาของเขาเบิกโพลง และจ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า เขามองไปที่ไหนสักแห่งในท้องฟ้า แต่มองไม่เห็นสิ่งที่เขาเคยรัก ดวงตะวันที่กราดแสงอยู่เหนือทุ่งนาที่กำลังเปลี่ยนสีไป ดอกกกสีน้ำตาลแซกแซมอยู่กับหญ้ารังนกที่ดอนเอนกลางสายลม หมู่เมฆเลื่อนลอยเงียบงัน และดอกโสนก็โรยแล้ว … เด็กชายก้มศีรษะลง น้องสาวเข้ามาดึงชายเสื้อ ถามว่า … เดี๋ยวแม่ก็มาใช่ไหม … ตอนนี้เองที่เด็กชายร้องไห้ … เขาสะอึก สะอื้นอย่างรุนแรง จนร่างกายสั่นสะท้าน น้ำตาพร่างพรูนองหน้า เด็กหญิงจ้องเจาด้วยดวงตากลมโตแสนสวย แกมีท่าทางเข้าอกเข้าใจว่าเขากำลังมีความทุกข์ แกนั่งลงเงียบๆข้างๆเขา…หลังจากนั้นสองพี่น้องก็นั่งเบียดตัวอยู่ด้วยกัน เงียบๆ He took his sister to wait for mum by the earthen mound at the entrance to the field. The little child wriggled as she didn’t understand why today her brother was hugging her so tight as if he was afraid of something. By now the boy’s attitude had changed. His eyes were big, wide open and staring ahead emptily. He was looking at some place in the sky but didn’t see what he used to love, the sun beaming down on the paddy fields now changing colour, brown sedge combined with swollen-finger grass on the slanted mound. Under the wind, the clouds drifted silently and the sesbania already was wilting … The boy lowered his head as his sister had come closer and, pulling at his shirttail, asked ‘Mum’s coming, right?’ That’s when the boy cried. He sobbed, sobbed hard until his body shook and tears ran down his face. The girl stared at him with her utterly beautiful big round eyes. She seemed to understand that he was unhappy. She sat down quietly next to him. After that, brother and sister sat leaning against each other silently.
ตะวันค่อยๆคล้อยต่ำลง เงาต้นกุ่มยืดยาวออกไป พุ่มอ้อกอกกเป็นสีเขียวระยับพราวกลางแดดอ่อน เสียงลมพัดต้นข้าวซู่ๆแผ่วเบา นานๆครั้งจะมีเสียงเด็กเล่นจากหมู่บ้านลอยมาในความเงียบ และในความเงียบนี้เองที่แม่ปรากฏตัวขึ้น เธอเดินมาอย่างเลื่อนลอยราวกับใบไม้แห้ง ถูกลมพัดให้ปลิวไป แดดสีเหลืองยามเย็นทำให้ทุกอย่างดูอ้างว้างแปลกประหลาด แสงสว่างจากท้องฟ้าสาดจับรางของเธอเต็มที่ ร่างกายของเธอบอบบาง ทอดแขนแนบลำตัวอ่อนช้อย กะพริบตาถี่เหมือนตื่นตระหนก และไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธอมองดูเด็กทั้งสองอย่างทบทวนความทรงจำ เด็กชายบอกตัวเองว่าเธอและเขาได้ตายไปจากความสัมพันธ์ที่เคยมีในกาลก่อนเด็ดขาดแล้ว…แม่นิ่งขึงเมื่อสบตาเขา เธอรู้ทันทีว่าเขารู้แล้ว… The sun slowly slid down, the shadow of the temple-plant stretched out and dis- appeared, the patches of reed grass and clumps of sedge were green and glittered in the milder sunshine. The wind triggered gentle rustlings amongst the rice stalks. Once in a long while the rumour of chil- dren playing in the village floated in the silence and it was in that silence that mum materialised. She walked up gliding like a dead leaf tossed about by the wind. The yellow sunshine of approaching dusk made everything look oddly empty. The light from the sky caught her body entire- ly. Her body was slim, her arms gracefully limp against it, and she was blinking as if in dread of something she couldn’t under- stand. She looked at the two children as if searching her memory. The boy told himself she and he were dead to the relationship that formerly linked them for certain. His mother held his stare. She knew at once that he knew…
แล้วลมหนาวก็โรยทุ่ง กาเหว่าร่ำร้องถี่กระชั้นเมื่อฟ้าสางและก่อนย่ำค่ำ ทุ่งนาเป็นสีเหลืองทองคำชุ่มโชกด้วยน้ำค้างอันเหน็บหนาว ลุงเอมไม่มาอีกแล้ว และเห็นได้ชัดว่าแม่เกลียดเขา บางคืนเด็กชายตกใจตื่นเพราะการที่ทุ่มเถียงของพ่อและแม่ เมื่อแม่ไม่ยอมให้พ่อถูกต้องตัว พ่อตั้งคำถามด้วยอาการขุ่นขึ้ง และดูเหมือนบ้าคลั่งไปเพราะความเงียบของแม่ พ่อเริ่มตบตีแม่อย่างโหดร้าย และเธอก็ตอบโต้เขาอย่างดุเดือด ความเกลียดชังอย่างรุนแรงคุโชนในดวงตาคนทั้งคู่ แล้วในที่สุดพ่อพูดถึงผู้ชายอีกคนซึ่งแม่ยอมรับออกมาอย่างเยือกเย็น ทั้งหมดแผดเผาหัวใจของเด็กชาย เขาไปพาน้องที่ร้องไห้มานอนด้วยโดยไม่ใส่ใจคนทั้งสอง เด็กน้อยนอนกอดกันเงียบๆ เด็กชายไม่เคยพูดกับใครเลยตั้งแต่วันนั้น… Then the cold wind withered the fields. The koels sang a capella at dawn and then at dusk. The paddy fields were a golden yellow dipped in freezing cold dew. There was no Uncle Aem any more and it was obvious that mum hated him. Some nights, the boy was startled awake because of quarrelling between mum and dad when mum wouldn’t let dad touch her. Dad asked resentful questions and it seemed mum’s silence maddened him so he began to beat her cruelly and she answered in kind. Strong hate smoulder- ed in their eyes and finally dad mentioned another man’s name, which mum acknowledged cold-bloodedly. All of this burnt up the boy’s heart. He took his sister who was crying and had her sleep with him without paying attention to the two grownups. The little children lay hugging each other quietly. The boy never talked with anyone from that day…
ท้องของแม่โตขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนรู้กันทั่วไปว่ามีชู้ … พ่อพาน้องไปค้างบ้านย่า ทุกวันเขาจะเฝ้ามองแม่เดินช้าๆไปรอบๆบ้าน เอามือไล่ละไปตามขอบระเบียงเหมือนจะตามหาอะไรสักอย่าง ไม่มีอะไรจะเศร้าไปกว่าภาพนั้น เด็กชายตระหนักด้วยความเจ็บปวดว่าเขารักแม่มากเพียงใด… Mum’s belly grew by the day. Everyone knew she had a lover. Dad took his daughter to stay at his mother’s house. Every day he watched mum walking slowly around the house, her hand sliding along the balcony railings as if in search of something. There was nothing sadder than that picture. The boy realised with pain how much he loved his mum.
แม่คลอดลูกอย่างโดดเดี่ยว หมอตำแยเป็นหญิงชราในหมู่บ้านที่คำพูดเต็มไปด้วยคำสบถหยาบคาย ผู้ที่มาเยี่ยมเยียนเป็นไปเพราะความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าสิ่งอื่น แม่ไม่ได้มองดูคนเหล่านั้น ไม่ได้ตอบคำซักถามปลอบโยน หรือคำเสียดสี รวมทั้งไม่ได้มองดูลูกชายคนใหม่ วันแล้ววันเล่าที่แม่นอนหลับตานิ่งเงียบ Mum gave birth alone. The midwife was an old woman in the village whose mouth was full of coarse swearwords. Those that came visiting did so out of curiosity more than anything else. Mum didn’t look at them, didn’t answer the words of consolation or of sarcasm and neither did she look at her new son in all the days she lay still, silent and with her eyes closed.
ในความเงียบนั้นเอง วันหนึ่งแม่เงยหน้าขึ้นแล้วได้เห็นลูกชายคนเก่ามายืนเกาะประตูห้องอยู่ เขากำลังมองดูน้องที่เกิดใหม่ ทุกอย่างในห้อง และสุดท้ายเขามองแม่ของเขา ห้องในบ้านทรงไทยนั้นอับทึบและมืด น้องของเขาซุกอยู่ในกองผ้า แม่นอนอยู่บนฟากกระดานแผ่นเดียว มีถาดสังกะสีใบใหญ่ใส่ถ่านไฟวางอยู่ใกล้ๆ ถ่านในนั้นมอดเกือบหมด เมื่อแม่คลอดน้องคนเล็กพ่อเป็นคนใส่ฟืน และเกลี่ยถ่านให้ แต่ครั้งนี้ไม่มีคนทำ เด็กชายไม่เข้าใจอะไรนัก แต่เขาก็ก้าวข้ามผ่านกองผ้าที่สกปรก จานข้าวที่ไม่ได้ล้าง เข้าไปเกลี่ยถ่านไฟให้แรงขึ้น แม่มองเขาทุกระยะเงียบๆ แล้วเธอก็หลับตาลง วันต่อมาเขาเอาน้ำร้อนมาให้แม่ เมื่อน้องร้องไห้เขาจะเข้ามาหา แต่เขากับแม่ไม่เคยพูดกัน In that very stillness, one day she raised her head and then saw her older son who stood knocking on the door of the room. He was looking at his new-born little brother and everything in the room and finally he looked at his mother. The room in that Thai-style house was stuffy and dark. His brother was ensconced in a pile of clothes. His mother lay on a bare board. There was a large galvanised iron tray for embers placed nearby. Most of the embers on it were dead. When mum had given birth to his sister, dad was the one who put the firewood and levelled out the embers for her, but this time there was no one to do it. The boy didn’t under- stand anything much but he stepped over the pile of clothes which were dirty and over rice plates that had not been washed and undertook to equalise the embers to revive them. Mum looked at him all the time without batting an eyelid and then she closed her eyes. The next day he brought hot water to his mother. When the little one cried, he went over to him but he and mum never spoke.
เมื่อแม่แข็งแรงดีพอที่จะทำทุกอย่าง เขาก็เลิกที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยว เขาจะนั่งอยู่ตรงท่าน้ำ มองออกไปยังท้องทุ่งที่เงียบร้าง วันหนึ่งแม่ให้นมน้องอยู่ในห้อง เมื่อเสร็จแล้วก็เดินช้าๆเข้ามาหาเขา จ้องมองเขาอยู่เนิ่นนาน ก่อนที่จะหันกลับไป ที่ฉางข้าว เมื่อเห็นแม่ดึงเชือกล่ามวัวมาจากรั้ว เขาลุกขึ้น When mum was strong enough to do everything, he stopped interfering. He would sit on the landing, looking out at the quiet waste land. One day, mum suckled the little one in the room. When she was done she walked slowly over to him, stared at him for a long time before turning her back to go to the silo. When he saw mum pull out one of the ropes to tether cows to the fence with he stood up.
แม่หันมามองเขาอีก แล้วเขาก็ตกตะลึงตัวแข็ง Mum turned round to look at him again and then he grew stiff in shock.
แม่ปิ่นขึ้นไปผูกบ่วงกับขื่อแม่มองลอดบ่วงลงมาที่เขา แม่ก็ยิ้มกับลูกชายของเธอเป็นครั้งแรก Mum climbed up to tie the noose to the beam. She looked through the noose and smiled at her son for the first time.
“ไปเสียซี” แม่บอกอย่างอ่อนโยนรักใคร่ “ไปรอที่ปากทางจนกว่าใครสักคนจะผ่านมา” ‘Go away,’ she told him with love and tenderness in her voice. ‘Go and wait at the entrance to the field until someone comes by.’
วันนั้นฝนแห่งเดือนสิงหาคมมัวหม่น มันตกอยู่ทั้งวันจนโลกเยือกเย็นเหน็บหนาว เมื่อลุงอวบผ่านมาเมื่อใกล้ค่ำ แกก็เห็นเด็กชายนั่งอยู่กกลางสายฝนอย่างโดดเดี่ยว ตาของเขาแดงกร่ำ ตัวแข็ง เย็นเยียบและน้ำตาไหลไหลอยู่ตลอดเวลา เขาบอกลุงอวบด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกให้ไปปลดแม่ลงจากขื่อ … แม่เขาฆ่าตัวตาย … เขารอใครสักคนอยู่นานเหลือเกิน… That day the rain of a gloomy August day fell all day until the whole world was chillingly cold. When Uncle Uap came by towards dusk, he saw a boy sitting under the rain all by himself, his eyes dark red, his body stiff, chilled to the bone, and tears streaming down all the time. He told Uncle Uap with a face devoid of feeling to go and tie down his mother from the beam … his mother had killed herself … he’d been waiting for someone for a long, long time…
ลุงอวบฟังด้วยอาการตะลึงพรึงเพริด แกรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ชะงักกับภาพที่เห็น แล้วก็หันหลังกลับไปบอกคนอื่นๆ Uncle Uap listened in astonishment. He darted to the house, went in and stopped short at what he saw, and then turned round to go and tell others.
ค่ำแล้ว ใครๆลืมเด็กชายคนนั้นกันหมด มีเพียงดาวที่เริ่มขึ้นเมื่อยามค่ำเท่านั้นที่เฝ้ามองเงาเล็กๆของเขาดุ่มเดินสะเปะสะปะ ไปสู่เรือลำใหญ่ที่จอดทอดไว้ในคลอง เขาพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะดึงโซ่ให้ขาด เพื่อที่เรือจะได้แล่นสู่ที่ไกลแสนไกล แต่ทว่าไม่เป็นผล เสียงโซ่กึงกัง เด็กชายซวนเซถลา เขาร้องไห้รำพันต่างๆนานากับตัวเอง แต่ไม่หยุดการกระทำนั้น By nightfall, everybody had forgotten about the boy. Only the stars that began to go up in the evening sky watched his small shadow walk unsteadily yet intently to the dugout moored in the canal. He tried time and again to pull the chain to have it break so the boat could go far, far away, but he didn’t succeed. The chain clanged, the boy staggered and fell, shouted sundry complaints to himself but didn’t stop trying.
ฝนยังกระหน่ำต่อไปอีก ทำให้โลกทั้งโลกเหน็บหนาวเยือกเย็น บางทีมันอาจจะเป็นเช่นนั้นตลอดกาบในหัวใจของเด็กน้อย The rain still pelted on, making the whole world freezing cold. Maybe it would be like this forever in the child’s heart.
=
=
Arunwadi Arunmas, 38, was hardly 21
when her first novel of a provincial girl playing
with her own blood (La Voix du sang)
shocked the straight-laced
and earned her a youthful following.
Since then, her merciless short stories and poems have confirmed her fiendish reputation.
.arunwadi april14

The season between us – Wiwat Lertwiwatwongsa

Pederasty, the sexual love of an adult for a child, is a sensitive, controversial topic seldom tackled by writers. It takes courage to do so and talent to bring it off. In his exploration of the margins of sexuality, Wiwat Lertwiwatwongsa handles the theme with laudable restraint and empathy in a language unmistakably his own. MB

ฤดูกาลระหว่างเรา

The season between us

 
girl silhouette girl silhouette  

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศา

Wiwat Lertwiwatwongsa

 
    TRANSLATOR’S KITCHEN
  Dedicated to Yasujiro Ozu
and Yasunari Kawabata
 
ตอนที่คุณกับเธอพบกันครั้งแรก เธอเกาะขาแม่ของเธอแน่นและไม่ยอมสบตาคุณที่นั่งยองๆคุยกับเธอ เก็บซ่อนอาการหื่นอยากไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด นั่นเป็นปลายฤดูร้อนเกือบยี่สิบปีที่แล้ว When you and she met for the first time, she was clutching hard her mother’s dress and refusing to meet your eyes as you crouched talking to her and hiding your craving for her in the deepest recess. That was at the end of the hot season almost twenty years ago.  
คุณรับเอาโนรีแม่ของเธอมาเป็นลูกจ้างเพราะเธอ แต่คุณไม่ได้บอกเรื่องนี้กับโนรี แม้จนคุณตัดสินใจแต่งงานกับโนรี หรือแม้แต่ตอนที่โนรีจากคุณไปพร้อมกับเธอ ตอนที่โนรีค่อยๆกลายเป็นบ้าหรือหลังจากนั้นอีกหลายต่อหลายปีเมื่อโนรีตายลง You took Nori, her mother, as an employee because of her but you didn’t tell Nori this, even when you decided to marry Nori or even when Nori left you taking her away, or when Nori slowly became mad or many years later when Nori died.  
การจบสิ้นของฤดูร้อนเป็นไปอย่างงดงามราวการเต้นรำของความตาย ดอกหางนกยูงสีแดงส้มปลิดขั้วร่วงหล่นเต็มพื้นลาน สายฝนชะความโสมมลงจากหลังคาบ้านมากองรวมอยู่ที่ลานปูน เด็กหญิงเติบโตเป็นสาวทีละน้อย และความขมขื่นถูกฝังกลบลงในบ่อลึกวันแล้ววันเล่า The end of the hot season went by with the beauty of a dance of death. The red-orange flowers of the flames-of-the-forest parted and fell carpeting the lawn. The rain washed the house roof clean and the dirt layered the cement ground. The girl gradually grew up into a young woman and rape lay buried in a deep well day after day.  
คุณได้รับมรดกตกทอดจากบิดาเป็นร้านหนังสือเล็กๆในตัวอำเภอเล็กๆห่างไกล หลังจากบิดาของคุณตายลงอย่างกระทันหันด้วยอาการหลอดเลือดอุดตัน ร้านนี้ก็ตกเป็นของคุณ กล่าวให้ถูกต้องคุณเลื่อนขั้นจากเด็กขายหนังสือมาเป็นเจ้าของร้าน ด้วยอาการนั้นเองคุณจึงได้พบกับเธอและมารดาของเธอ You inherited from your father a small bookshop in a little provincial town. After your father was struck down by a heart attack, this shop became yours or, to put the record straight, your status shifted from being a book-selling child to shop owner, and it was because of that that you met her and her mother. ห่างไกล = distant – distant from what? Sign of provincialism from the author. Better left untranslated.
โนรีอายุยังไม่เต็มยี่สิบในตอนนั้น สาวสะพรั่งอย่างชวนให้เจ็บปวดรวดร้าว เมื่อได้รู้ว่าห้าปีก่อนเธอถูกให้ออกจากโรงเรียนหลังจากตั้งท้อง บุตรสาวใจแตกของบิดาชาวสวนและมารดาแม่ค้าผัก ว่ากันว่าแม่ของเธอเป็นบุตรสาวคนแรกที่รอดพ้นจากอาการกลายเป็นบ้าของเด็กสาวทุกคนในสายตระกูล กระนั้นก็ตาม พวกคนอื่นๆก็ยังมองแม่ของเธอในฐานะผู้หญิงที่เพียงแต่ยังไม่ได้เป็นบ้าและรอเวลาที่จะเป็นเช่นนั้นอยู่เงียบๆ นานหลายสิบปีจนแม่ขอเธอแต่งงานและมีลูกคือเธอ จนเมื่อเธออุ้มท้องลูกสาวไว้โดยไม่มีใครรู้และถูกให้ออกจากโรงเรียนนั่นเอง มารดาของเธอจึงค่อยๆเป็นบ้าไปตามคำทำนาย ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับสายโลหิตจริงหรือไม่ หรือเป็นเพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้แม่เธอกลายเป็นบ้า ไม่มีใครสำนึกเสียใจ หลังคลอดลูกเธอยังคงตระเวนไปกับเด็กหนุ่มๆ ห่างไกลจากภาพของบุตรีแห่งความบ้าคลั่งหลายล้านปีแสง ผิดกับมารดาของเธอซึ่งซูบซีดร่วงโรย ราวกับภายในของนางค่อยๆเปื่อยยุ่ย เลือดเนื้อตับไตไส้พุงค่อยๆกลายเป็นเยื่อเหลว ระเหยหายเชื่องช้า ไขกระดูกปลิดปลิวในสายลม ไม่ถึงสามปีนางผ่ายผอมเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ตายไปราวกับสายลมหอบเอาร่างนางที่กลายเป็นผุยผงล่องลอยไป ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดเน่ากรังจากแผลกดทับของการนอนอยู่กับที่ยาวนานเกินไป ว่ากันว่ามีเสียงฉีกขาดของเนื้อที่เชื่อมติดกับเสื่อเมื่อยกซากร่างเบาหวิวของนางขึ้น Nori wasn’t even twenty then, a budding woman that invited pain when you learned that five years earlier she had had to leave school because she was pregnant, the spoilt daughter of an orchard owner and his vegetable-selling wife. It was said that her mother was the first to escape from the fate of madness of all the girls in the family line. For all that, everyone else still looked at her mother as a woman who wasn’t mad yet and quietly waited for the time when she would be like that for dozens of years until her mother got married and gave birth to her. And when she was secretly pregnant with that very daughter and was expelled from school, her mother slowly went mad as expected. Whether it had to do with blood ties or not or whether it was because of her that her mother became mad, nobody felt sorry. After she gave birth she still went out with young men, millions of light years away from the image of a daughter of stark madness, unlike her mother who was haggard, wan and worn-out as if she was rotten inside, her flesh and organs slowly liquefying and evaporating, marrow evaporating in the wind. In less than three years she was so gaunt only skin covered her bones, she died as if a gust of wind had whisked away her body which was nothing but floating dust, leaving behind but crusty traces of putrid blood from bedsores. It was said that when her ultralight body was lifted off the bed there was a sound of tearing of the flesh stuck to the mat.  
เด็กหญิงเติบโตภายใต้การพิทักษ์ของคุณตา ผู้ซึ่งถูกรถชนตายไปอย่างเงียบเชียบปลายฤดูหนาวที่แล้ว จนเมื่อถึงตอนนั้นนี่เอง ที่โนรีเพิ่งตระหนักตื่นจากความฝันแสนหวานของเยาว์วัยและหันมองใบหน้าธิดาของตนเอง The young girl grew up under the protection of her maternal grandfather, who was run over by a car and died quietly at the end of the last cold season, and it was then that Nori finally woke up from the sweet dream of youth and turned round to look at her own daughter’s face.  
ทุกครั้งที่คุณวางศีรษะลงบนหน้าท้องของโนรี คุณจะคิดถึงอีกเรือนกายหนึ่ง ท้องที่อ่อนยวบนุ่มนวลเหมือนผิวของเด็กๆ คุณชอบที่จะได้ลูบไล้หน้าท้องของโนรี ควานหาครรภ์ที่เธอถือกำเนิดออกมา คุณคิดถึงเรือนร่างซึ่งย่อส่วนสรรพสิ่งของความเป็นผู้ใหญ่เอาไว้ หน้าอกที่เป็นเหมือนกับเด็กเพศชาย เรือนร่างที่ไร้ขน นุ่มนิ่ม ยืดหยุ่น อบอุ่น ป้อมสั้น สิ่งที่ถูกวางภาพในฐานะของความบริสุทธิ์ที่คุณฝันจะเป็นส่วนหนึ่งของมัน หน้าท้องของโนรีทำให้ภายในของคุณเร่าร้อนชูชัน คุณร่วมรักกับโนรีอย่างรุนแรง เริ่มจากอาการของการกึ่งการข่มขืนกึ่งการสมยอมจนเลื่อนไหลไปสู่อาการของการเลยตามเลยและพึงพอใจตามลำดับ จนในที่สุดโนรีย้ายเข้ามาอยู่กับคุณบนชั้นสองของร้านหนังสือ ย้ายมาพร้อมกับเธอและข้าวของไม่กี่ชิ้น ตอนนี้คุณร่วมรักกับโนรี เฝ้าฝันว่าได้กอดรัดกับต้นแบบ แม่พิมพ์ จุดเริ่มต้นในการมายังโลกนี้ของเธอ Every time you placed your head on Nori’s belly, you thought of another body, a belly with the supple softness of a child’s skin. You liked to caress Nori’s belly, grope for the womb that gave birth. You thought of a body which was in everything the scale model of an adult’s, a chest flat as a boy’s, a hairless body, soft, pliant, warm, plump, something pictured in a state of purity of which you dreamt of being a part. Nori’s belly made you torrid and aroused inside. You made violent love with Nori, starting with semi-consensual rape and then letting things take their course to gradual satisfaction, until finally Nori moved in with you on the second floor of the bookshop, moved in together with her and only a few possessions. Now you made love with Nori, dreaming you were hugging the matrix, the mould, the origin of the world for her.  
การจบสิ้นของฤดูร้อนเริ่มต้นเงียบๆ โนรีเริ่มทำงานวันแรกในวันฝนตก หลังขี่มอเตอร์ไซคล์ไปส่งลูกสาวที่เนอรส์เซอรี่ คุณแปลกใจที่เธอไม่เอาเด็กมาด้วย กล่าวให้ถูกต้อง เรียกได้ว่าผิดหวัง แต่คุณก็ไม่เอ่ยปาก บรรยากาศในร้านเป็นไปอย่างเงียบเชียบ หนังสือซึมเอาละอองฝนเข้าไปจนอืดบวมน้อยๆ โนรีแทบไม่พูดกับคุณ คุณก็ไม่ได้พูดกับเธอ รอคอยเวลาเลิกเรียนเงียบเชียบ The end of the hot season began quietly. It was raining when Nori started work the first day after taking her daughter to the nursery on motorcycle. You were surprised that she didn’t take the child with her. To set the record straight, you were disappointed but you didn’t say anything. The atmosphere in the bookshop was one of quiet, the books absorbed particles of rain to the point of swelling a little. Nori hardly talked to you at all, you didn’t talk to her, waited for the end of the school day quietly.  
โดดเดี่ยวชั่วชีวิต คุณมีความรักแต่ความรักคือคำสาปและการโดดเดี่ยวชั่วชีวิต คุณกดข่มความรักใดๆไว้ภายในร่างอันทุกข์ระทมในทุกโมงยาม เวลาที่คุณขายหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นให้กับเด็กๆ เวลาที่คุณสัมผัสใกล้ชิดกับพวกเขา รอยยิ้มเป็นมิตรของคุณน้าใจดีเป็นฉากหน้าเศร้าสร้อยที่คลี่ลงคลุมทับความทุกข์ ความหิวกระหาย ปรารถนาต้องห้ามที่ไม่อาจเติมเต็ม   ชูชันอย่างเศร้าสร้อยต่อหน้าชุดนักเรียนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ Alone all your life, you have love but love is a curse of lifelong loneliness. You press down any love within your permanently grieving body, when you sell Japanese cartoons to children, when you come into contact with them, the friendly smile of the kindly uncle is the melancholy veil that covers your sorrow, your craving, the forbidden wish that can’t be fulfilled, aroused discon- solate in front of a bunch of pupils who haven’t a clue.  
หลังจากฝึกฝนตัวเองอย่างยาวนานและทุกข์ทรมาน คุณซ่อนตัวมิดชิดในบ่อลึก เจ้าของร้านหนังสือที่น่ารักเป็นมิตร และเป็นส่วนหนึ่งของเมืองเล็กๆที่มีดวงตาเป็นจำนวนมาก มีหูเป็นจำนวนมาก เมืองที่เสียงกระซิบลอยอยู่ในสายลม วันแล้ววันเล่า คุณฝึกฝนตัวเองให้ค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็งเชื่องช้า พอถึงจุดหนึ่งคุณก็ค้นพบว่าไม่ใช่คุณหรอกที่ถูกสูบเลือดออกไปจนหมดตัว จนเยือกเย็นเหมือนก้อนน้ำแข็ง ไอ้พวกที่มีหัวใจอบอุ่นต่างหากที่ตอแหล การค้นพบนี้ทำให้คุณทุกข์เศร้ากว่าเดิม เพราะคุณพบว่าคุณไม่อาจเลิกโบยตีตัวเองแม้จะไม่มีความผิดได้ After training yourself over time in great distress, you hid yourself thoroughly in a deep well, the adorable and friendly bookshop owner who is a part of this small town of very many eyes, of very many ears, a town where the wind carries whispers. Day after day you slowly trained yourself to turn into a block of ice. At one point you found out that it wasn’t you who had been sucked out of all blood so that you felt cold like a block of ice. It was those with warm hearts that told lies. That discovery made you sadder than before because you found that you couldn’t stop blaming yourself even though it wasn’t your fault.  
คุณไม่เคยมีคนรัก หนุ่มโสดหน้าซื่อ ครึ่งหนึ่งของคนรู้จักเข้าใจว่าคุณเป็นตุ๊ด แต่คนที่รู้จักคุณดีคิดว่าคุณเป็นแค่ชายหนุ่มซีดเศร้าบ้างานที่ถ้าหากได้รักใครสักคนคงจะมีความสุข แต่ทั้งหมดล้วนตกตะลึง ไม่ก็ไม่เห็นด้วย ไม่เข้าใจ หรืออาจจะต่อต้านเล็กน้อยเมื่อคุณตัดสินใจแต่งงานกับโนรี ลูกจ้างในร้านที่เพิ่งมาทำงานได้สามเดือน แม่หม้ายลูกติดที่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ ต้นแบบเด็กใจแตกของเมืองเล็กๆ You’d never had a lover. A young bachelor with an honest face, half of those who knew you understood you were gay but those who knew you well thought you were just a young, sad, sallow workaholic who if he loved some- one would be happy, but they were all taken aback, or else disapproved, didn’t understand or were even slightly critical, when you decided to marry Nori, the employee in the bookshop who’d only been working for three months, a widow with child no one knew who the father was, a prime example of a spoilt brat in a small town.  
ครั้งแรกของคุณกับโนรีเกิดขึ้นในยามบ่ายของวันที่ฝนเทกระหน่ำ เธอหลับอยู่ชั้นบน คุณอนุญาติให้โนรีพาเธอมาที่ร้านได้ หลังจากเล่นจนเหนื่อยอ่อน เธอก็ม่อยหลับไป สวมเสื้อชุดกระโปรงติดกันสีขาวลายจุดสีแดง เด็กน้อยตะแคงกอดหมอนข้าง ชายกระโปรงพะเยิบไหวตามแรงของพัดลม เปิดเผยช่วงขาสูงลึกไปถึงกางเกงชั้นในลายการ์ตูน คุณทุกข์เศร้าขื่นขม ความหื่นอยากคลานขึ้นมากระทุ้งฝาบ่อที่คุณคิดว่าปิดไว้แน่นหนา มือข้างหนึ่งของคุณค้างคาแข็งเกร็ง ลูบไล้อากาศเหนือต้นขาของเธอก่อนจะกำแน่น วางมือลงบนหน้าผากของเด็กน้อย ลูบหัวเธอแผ่วเบา The first time for you and Nori hap- pened on the afternoon of a day when rain fell in buckets. Her daughter was sleeping upstairs. You had allowed Nori to take her to the shop. After playing until she was tired, she drifted into sleep. She wore a skirt white with red dots. The little child lay on her side a leg over the pillow she hugged. The hem of her skirt flapped from the strength of the fan, revealing the top of her legs up to the cartoon-printed pants. You felt bitterly tormented. Craving crept onto the lid of the well you thought was closed tight. One of your hands was left to hang frozen, stroking the air above her thighs before turning into a fist and then coming down onto the forehead of the little girl and stroking her head lightly.  
ด้วยฝนที่เทลงมา ด้วยความปรารถนาอันหม่นหมอง และด้วยความกล้าได้กล้าเสียของโนรี คุณเบียดร่างกับเธอระหว่างชั้นหนังสือ จักรวาลในลมพายุป่วนปั่น หนังสือลอยละล่องโบกบิน คุณจูบ เธอจูบตอบ คุณดันร่างของเธอเข้าไปหลังร้าน ร่วมรักกันในห้องสต๊อกหนังสือ สามเดือนต่อมา คุณประกาศจะแต่งงานกับโนรีที่ย้ายเข้ามาในห้องชั้นสองของร้าน เพียงไม่นานนักคุณกลายเป็นสองผัวเมียขยันขันแข็ง มีลูกสาวเล็กน่ารัก ที่คุณเป็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งเธอที่โรงเรียนทุกวัน ร่างเล็กๆโอบกอดเอวของคุณแน่นหนา หน้าอกแบนราบเบียดชิดแผ่นหลัง ความรู้สึกอุ่นซ่านน้อยๆที่แผ่จางๆไปในระยะทางห้ากิโลเมตรจากบ้านถึงโรงเรียน วันละสองครั้งเช้าเย็น เธออยอมรับคุณในฐานะบิดา มอบความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งจะโบยตีคุณต่อเนื่องยาวนาน อาจจะชั่วชีวิต คู่รักแสนรันทดของรักที่ไม่มีทางจะสมหวัง ไม่แม้แต่ว่าความไม่สมหวังจะทำให้มันเรื่อเรืองเป็นเรื่องโรแมนติก With the rain falling, with those dismal wishes and with Nori’s willingness to take risks, your body jostled with hers between the bookshelves, a universe of stormy winds, books floated and flew about, you kissed, she kissed back, you pushed her body inside the rear of the shop, made love in the room where you stocked books. Three months later, you announced you were going to marry Nori who had moved into the second- floor room of the shop. Before long you were hardworking husband and wife with a lovely little daughter you hoisted onto your motorcycle to take to school every day, the little body hugging your waist tightly, her chest flat against your back. A light feeling of warmth perme- ated faintly throughout the five kilo- metres between house and school, twice a day, morning and late afternoon. She accepted you as her father, gave you all of her trust which would flail you constantly for long, maybe all of your life, the all-too-sad partner of a love that could never be consumed, even though such lack of consumption gave it a romantic aura.  
เป็นไปตามที่ใครต่อใครคาดหมาย โนรีไปจากคุณในเวลาไม่นานนัก สองปีครึ่งหลังจากพวกคุณแต่งงานกัน สองปีครึ่งอันแสนสุขสงบ สองปีครึ่งที่คุณคิดยืนอยู่บนขอบผาของความมั่นคงในฐานะครอบครัว และความรักซ่อนเร้นของคุณกับเด็กหญิงอายุห้าขวบ As everyone expected, it wasn’t long before Nori left you. Two and a half years after you two got married, two and a half years of utter peaceful happiness, two and a half years you thought you stood on the very grounds of stability as a family and with your concealed love for the five-year-old girl.  
ครบรอบวันเกิดปีที่แปดของเธอ โนรีไปจากคุณ เรื่องราวเรียบง่ายว่าเธอพบกับเด็กหนุ่มคนใหม่ซึ่งวนเวียนมาซื้อหนังสือทุกวัน วันแล้ววันเล่า วันหนึ่งทั้งคู่ก็หนีไปด้วยกัน และคุณไม่อาจทนรับได้ คุณไม่สนใจหรอกว่าโนรีไปไหนไปกับใคร หรือนอนหงายจะอ้าขารับใครเข้ามาถ้าโนรีไม่เอาเธอไปด้วย On her eighth birthday, Nori left you. It simply turned out that she had met a new young man who came and bought books every day, day after day. One day the two of them left together and you couldn’t accept it. You wouldn’t have cared where Nori had gone with whom or lain with her back legs open to whomever had Nori not taken her with her.  
คุณไปตามโนรี ไปอย่างคนสิ้นหวังที่ไขว่คว้าอากาศจากฟางเส้นสุดท้าย โนรีไปจากเมือง คุณปิดร้านหนังสือนั่งรถทัวร์ตามหาเธอ สามีที่ถูกทรยศหักหลังยังคงพร้อมจะให้อภัยภรรยาทุกอย่าง คุณตามไปจนพบเธอ อ้อนวอนขอให้เธอกลับมาหาคุณมาอยู่กับคุณ และเรื่องมันง่ายเข้าเมื่อเด็กหนุ่มที่เธอหนีตามมันมา พยายามจะข่มขืนเธอ คุณโกรธจัดเมื่อรู้เรื่อง   ยืนอยู่ในฐานะของสามีและพ่อที่ถูกทำร้าย คุณตามหามันจนพบและต่อยตีกับมันอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าของคุณยับเยินไม่มีชิ้นดี โนรีพยาบาลคุณวันแล้ววันเล่า เด็กหญิงตัวเล็กนอนหลับข้างเตียงอนาถาในโรงพยาบาลคุณลูบหัวเธอ สงบอบอุ่นจนพร้อมที่จะตาย You went after Nori, went as someone hopeless who grapples at the air for the last straw. Nori had left town. You closed down the bookshop, took a coach to go in search of her, a betrayed husband still ready to forgive his wife everything, you went after her until you found her, beseeched her to come back to you, to live with you, and things became easy when the young man she had fled with tried to rape her daughter. You were very angry when you learnt about it, stood as a husband and father that has been wronged. You went after him, found him and grappled with him with all you’d got. Your face turned into pulp. Nori nursed you day in day out. The little girl slept by your destitute bed in the hospital, you stroked her head, safe and warm and ready to die.

===

=

=

=

=

=

เธอ (she/her) in this story always refers to the daughter. In English, it is at times necessary, as here, to specify ‘the daughter’.

โนรีรู้ว่าคุณไม่รักหล่อน คุณร่วมรักกับเธอทุกคืนแต่คุณไม่รักหล่อน คุณเยือกเย็นทุกข์เศร้า คุณรักสิ่งอื่นซึ่งหล่อนไม่รู้ว่าอะไร ความรักกัดกินหล่อนจากข้างใน หล่อนติดค้างคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ได้รับความช่วยเหลือจากคุณครั้งแล้วครั้งเล่า แต่หล่อนไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ได้รับความรัก ราวดอกไม้ร่านสายฝน หรือนกร่านลม ร้อนทุรนอยู่ในร้านหนังสือสงบเงียบซึ่งกลายเป็นจักรวาลของการกดข่มความปรารถนา เธอเรียนรู้อย่างช้าๆว่าที่คุณรัก ที่คุณตกหลุมรัก ไม่ใช่หล่อน แต่เป็นลูกสาวตัวน้อยของหล่อนต่างหาก โนรีเริ่มทุบตีเด็กหญิง เริ่มจากรอยหยิกเขียวๆที่แขนขวา โนรีถลำลึกลงไปในความรู้สึกนั้น ความรู้สึกของแม่ที่ทุกข์เศร้าเพราะลูกสาวมีแต่ความเจ็บปวดป่วยไข้ เมื่อคุณให้ไม่ได้ หล่อนก็เรียกหาเอาจากคนอื่นๆ ความรักสงสารเอาใจแก่แม่ผู้ซีดเซียว คุณไม่รู้เรื่องนี้ในทีแรก ก่อนจะค่อยๆสังเกตว่าร่องรอยบนเรือนร่างของเธอมาจากภรรยาของคุณ คนที่ค่อยๆโบยตีตัวเองจากการทำร้ายลูกในไส้ บ่ายวันนั้นคุณเห็นกับตาว่าโนรีหยิกเด็กหญิงที่ขา หลังจาคุณขลุกอยู่กับเธอ นอนดูรายการการ์ตูนตลอดครึ่งเช้าวันเสาร์โดยไม่ออกจากห้องมากินข้าว เด็กหญิงตัวน้อยหลับอยู่บนอก หัวใจของคุณเต้นแรง บางสิ่งแข็งเกร็งอยู่เบื้องล่าง เด็กหญิงหลับไปกับอก หลับแบบที่เด็กหญิงคนหนึ่งจะหลับเมื่อเธอแน่ใจว่านี่คือสถานที่ปลอดภัย คุณดุโนรีที่ทำให้เธอตื่น เหตการณ์ลุกลามราวกับขอบเขตของผื่นผิวหนังที่แผ่ลาม เซลล์อักเสบบวมเป่งปริแตก หนองสกปรกปรี่ไหล เธอเก็บความเคียดแค้นไว้ในใจ เมื่อคุณลุกไปอาบน้ำ แล้วกลับมาเอาผ้าเช็ดตัว คุณก็ได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น Nori knew you didn’t love her. You made love with her every night but you didn’t love her. You were standoffish and sorrowful. You loved something else and she didn’t know what it was. Love gnawed at her from the inside. She was your debtor time and time again, she was getting help from you time and time again, but she was unable to live her life without receiving love, like a flower flirting with the rain or a bird with the wind, at sixes and sevens in a quiet bookshop which had become a universe of repressed desires. She learned slowly that what you loved, what you had fallen in love with, wasn’t her but her little daughter. Nori began to beat the little girl, began with dark blue pinch-marks on the right arm. Nori became deeply involved in that feeling, the feeling of a mother who’s tormented because her daughter is always ailing. What you didn’t give her she searched from others, love, pity, concern for her wan mother. You weren’t aware of this at first until you came to realise that the marks on her body came from your wife, she who flailed herself for harming her very child. That afternoon you saw with your own eyes Nori pinch her leg after you had been busy with her, lay down looking at cartoons for half of the morning that Saturday without coming out of the room to eat. The little girl was asleep on your chest, your heart beat hard, something had grown hard down below, the little girl slept on your chest, slept as a girl sleeps when she’s sure she’s in a safe place. You looked at Nori who woke her up. The event spread like the limits of a skin that spreads, the infected cells blowing and breaking, dirty pus oozing out. She kept her spirit of revenge in her heart. When you got up to go and take a shower and then came back to take a towel, you saw what had happened.  
ลุกไหม้ ร่างกายของคุณลุกไหม้จากความเคียดแค้น ร่างกายของโนรีก็ลุกไหม้ หล่อนตะโกนด่าคุณว่าไอ้โรคจิต คุณด่าหล่อนว่าอีบ้า กากบาทลงกลางศีรษะ ทิ่มแทงลงในบาดแผลที่ลึกที่สุดของหล่อน โนรีกรีดร้องทุบตีคุณ สติขาดผึงดังเช่นแม่ของหล่อน แม่ของแม่ของหล่อน แม่ของแม่ของแม่ของหล่อน ตระกูลที่ถูกความบ้าเข้าครอบครองแล้วเขียนประวัติศาสตร์ขึ้นทับส่วนที่เหลือ ฝาบ่อของหล่อนถูกเปิดออก แหลกละเอียดร่วงหล่น หล่อนจะไม่กลับมาอีกแล้ว Aflame, your body was aflame with resentment. Nori’s body too was flaring up. She shouted at you calling you a degenerate, you shouted at her calling her mad, drew a cross on her forehead, wounding her to the core. Nori shrieked and fought you, turning mad like her mother, like her mother’s mother, like her mother’s mother’s mother, a family which had taken madness as its ruler and then written history over what remained. The lid of her well fell off, the broken pieces tumbled inside, she wouldn’t be back again.  
โนรีลงเอยในโรงพยาบาลบ้า ไม่มีใครเชื่ออะไรเรื่องที่หล่อนบริภาษคุณแต่ทุกคนเชื่ออย่างหมดจิตหมดใจมาตั้งเนิ่นนานก่อนที่จะเป็นไปจริงๆว่าหล่อนจะต้องเป็นบ้า ราวกับนิยายที่วางโครงเรื่องไว้ล่วงหน้า คำทำนายที่ผุดขึ้นช่วงต้นเพื่อจะยืนหยัดยืนยันคุณค่าความหมายของมันในท้ายเรื่อง หลังจากเข้าออกโรงพยาบาลได้อยู่ปีครึ่ง โนรีแขวนคอตายในห้องครัวของร้าน คุณเป็นคนพบศพคนแรก เด็กหญิงไม่ได้เห็นศพแม่ของตัวเองจนกระทั่งสิ้นงานศพ ตลอดงานศพ เธอหลบอยู่ข้างหลังคุณ กุมมือของคุณจนชื้นเหงื่อ คุณทุกข์เศร้าเจ็บปวด เพราะลึกๆคุณรู้ว่าคุณทำให้โนรีตาย แต่ก็รู้สึกสงบอบอุ่น นับจากนี้บ้านทั้งหลังจะมีเพียงหนังสือจำนวนมาก และคุณกับเธอ จากนี้เราสองคนจะมีเพียงกันและกันต่อสู้กับโลกทั้งใบ Nori ended up in a lunatic asylum. Nobody believed what she mouthed about you but everyone had been absolutely convinced long before she was that she must be mad, like a novel whose plot is outlined from the start, the initial predictions coming to fruition by the end of the story. After she had been out of the asylum for a year and a half, Nori hanged herself in the kitchen of the shop. You were the one who found her body. The little girl didn’t see the body of her mother until the end of the cremation. During the entire funeral she hid behind you, holding your hand until both of yours grew sweaty. You were sad, tormented and in pain because deep down you knew you had instrumented Nori’s death yet felt secure and warm. From then on the whole house would only have a great number of books and you and her. From now on there will be only the two of us fighting the world.  
เวลาคืบเคลื่อนเชื่องช้าราวกับเป็นนิรันดร์ ความรักของคุณคือพรจากสวรรค์และการลงทัณฑ์ที่เหี้ยมโหดที่สุด จักรวาลเงียบสงบของคุณอึงคะนึงอยู่ด้วยเสียงของความยับยั้งชั่งใจ ความใคร่ที่ไม่ได้รับการตอบสนอง ทุกคืนค่ำ คุณช่วยตัวเองด้วยการจินตนาการถึงภาพของลูกสาวในห้องน้ำ ในห้องนอนรกร้าง เด็กสาวอายุแปดขวบตอนที่คุณล่วงล้ำเธอ ครั้งแรกและครั้งเดียว เด็กหญิงไข้ขึ้นสูง นอนเพ้อตลอดคืน คุณไม่เป็นอันหลับนอน เฝ้าพยาบาลเธอ คุณเช็ดตัวเธอ แกะกระดุมเสื้อชุดนอน ทาบผ้าขนหนูหมาดเข้ากับผิวหนังหยุ่นนุ่ม คืบเคลื่อนเชื่องช้าลงบนแผ่นหลัง ลำแขน ใบหน้า หน้าอกแบนราบ ราวกับติดไข้มาจากเธอ ใบหน้าคุณร้อนผ่าว แดงเรื่อ รู้สึกเหมือนกำลังข่มขืนเธอ บิดผ้าขนหนูใหม่หมาดเช็ดขาสองข้างของเธอ เลื่อนลึกลงไปในท้องน้อย แตะสัมผัสส่วนที่คุณไม่ควรยุ่งเกี่ยว ปีศาจเคาะฝาบ่อปริแตก ริมผีปากของเธอสุกแดงเพราะพิษไข้ โดยไม่อาจควบคุม คุณถะถั่งหลั่งล้นราดรดกางเกงนอนของคุณเอง Time crept on ever so slowly. Your love was a blessing from heaven and a most cruel punishment. Your quiet and secure universe was humming with the sound of self-restraint, longings that remained unfulfilled. Every night you masturbated picturing your daughter in the bathroom, in the messy bedroom, a girl who was eight years old when you trespassed on her, the first and only time, the girl having high fever lay raving all night long, you couldn’t sleep, watched and nursed her, you wiped her body, unbuttoned her pyjamas, ran a towel over her soft pliant skin, languidly drew it over her back, her arms, her face, her flat chest. As if catching fever from her, your face was flushed a deep red, you felt as if you were raping her, wrung the towel anew and wiped her legs, slid deep down her lower belly and touched what you should have nothing to do with. A devil knocked the lid of the well off and it broke. Her lips were a ripe red due to the fever. Unable to control yourself, you came all over your pyjama trousers.

===

=

=

ช่วยตัวเอง = to masturbate, literally to help oneself; expression used four times here. For the sake of diversity, I also use the more colloquial to wank and to jerk off.

เด็กหญิงลืมเหตุการ์ณนั้นไปหมดแล้ว กล่าวให้ถูกต้องมันไม่เคยเกิดอะไรขึ้นเสียด้วยซ้ำ มีก็แต่คุณที่จดจำฝังแน่น เหตุการณ์ที่เป็นรอยเปื้อนลบไม่ออกในความสัมพันธ์ของคุณกับลูกสาว คราบไคลที่ไม่อาจเอาออกจากกางเกงนอน คุณร้องไห้ลำพังในห้องมืด คืนแล้วคืนเล่า คิดถึงโนรีแทบขาดใจ คุณพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะเป็นคนดี แต่ความรักทำลายความยับยั้งชั่งใจของคุณจนสาบสูญหมดสิ้น ความรักกัดกินคุณจากข้างใน ทำลายคุณจนถึงเยื่อกระดูก คุณได้ยินเสียงของการกร่อนสลายนั้น วินาทีหนึ่งคุณรู้ว่ามันจะเป็นเสียงที่จะดังไปชั่วนิรันดร์ The young girl totally forgot that event. To set the record straight, nothing happened actually. Only you have a deep memory of it, an event that’s an indelible stain in your relationship with your daughter, a film of scruff that won’t come off your pyjama trousers. You cried alone in the dark room night after night, missing Nori so much your heart could break, you tried your very best to be a good man but love reduced your self-restraint to nothing. Love gnawed at you from the inside, hurt you to the marrow of your bones. You heard the sound of that wearing away. For a second you knew that that sound would resound forever.  
เด็กหญิงตัวน้อยเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง ใบหน้าที่ได้ข้างแม่มาผุดผาดฝาดเลือดสาว คุณมองไม่เห็นความบ้าในตาของเธอเหมือนที่เคยเห็นในโนรี คุณเลี้ยงเธอมาอย่างดีที่สุดเท่าที่คุณจะทำได้ หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอกลับมาทำงานออฟฟิศในเมือง ตกเย็นช่วยคุณขายหนังสือ คุณยังคงช่วยตัวเองกับเรือนร่างเก่าของเธอทุกค่ำคืน   เรือนร่างของเด็กห้าถึงแปดขวบที่คุณถวิลหาอย่างถึงที่สุด เรือนร่างที่จางหายไปจากวัยสาวหมดสิ้น เธอจะไม่รู้เรื่องนี้ไปจนคุณตาย คุณยังคงชอบที่จะขายการ์ตูนให้เด็กเล็กๆ หาโอกาสเล็กๆน้อยๆในการแตะต้องเนื้อตัว ผ้าเช็ดตัวของเธอยังซุกอยุ่ในมุมหนึ่งของตู้เสื้อผ้า รวมอยู่กับเสื้อผ้าจากวัยเด็กที่คุณไม่ยอมทิ้ง บางครั้งในคืนความกระสันเกินควบคุม คุณจะหยิบเสื้อผ้าพวกนั้นมากองบนเตียง แล้วเริ่มต้นช่วยตัวเอง จนเปลือยเปล่าหลับไป เด็กสาวยังคงชอบที่จะคลอเคลียกับคุณ ความสัมพันธ์ของคุณกับเธอคาบเส้นระหว่างบิดากับบุตรและชู้รัก เธอสวมกางเกงขาสั้นและเสื้อกล้ามตอนที่อยู่บ้าน ความสาวสะพรั่งนำพา อารมณ์เร่าร้อนมาสู่เธอเอง มีอยู่สักสามปีที่เธอพบว่าเธอตกหลุมรักบิดาของตัวเอง และโดยไม่รู้ตัวเธอมองหาเขาในเพื่อนชายของเธอ ทุกค่ำคืน เธอกลับบ้าน ยั่วยวนเขาโดยไม่ตั้งใจ เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกที่แท้ และเฝ้าฝันเงียบเชียบถึงวันหนึ่งที่เขาจะพาเธอไปเมืองอื่น และเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่ในฐานะสามีภรรยา   เด็กสาวเฝ้าฝันถึงบ้านสงบเงียบเชียบ พ่อนั่งอ่านหนังสือ และเธอทำกับข้าวอยู่ในครัว ยามค่ำคืนทั้งคู่จะดื่มชา และหลับไหลไปพร้อมๆกัน มุมเดิมนิ่งตรงคงที่ รอยของเบาะที่ยุบลงเรื่อยผ่าปีเดือนเคลื่อนคล้อย ร้านหนังสือของเธอกับพ่อจะเต็มไปด้วยหนังสือคัดสรร เงียบสงบในอุ่นไอแสงของแดดบ่าย ความฝันแสนงามที่พังพินาศลงอย่างเชื่องช้าเพราะความไม่อาจเป็นไปได้ ไม่อาจใฝ่ฝันถึง ทีละเล่มหนังสือหลุดร่วงลงสู่ทะเล ตามด้วยชั้นหนังสือ เบาะรองนั่งไร้รอยบุ๋มและบ้านของเธอ รวมไปถึงแสงแดดยามบ่าย ร่วงหล่นลงไประหว่างการเพริดไปกับชีวิต The little girl grew into a shapely young woman. The face which took from her mother now glowed with youthful blood. You didn’t see any madness in her eyes as you had in Nori’s. You were bringing her up her as best you could. After graduating from the university, she had come back to take an office job in town. In the evening she helped you sell books. You still wanked with her former body every night, the body of a five to eight year old child you craved to the utmost, a body that had totally disappeared in her teens. She wouldn’t know about this as long as you lived. You still liked to sell cartoons to little children, which gave you the odd opportunity to touch their flesh. That towel was still put away in a corner of the wardrobe together with her childhood clothes you refused to throw away. Sometimes on nights when the craving was too strong to be kept under control, you’d take those clothes out and pile them up on the bed and then jerk off until you fell asleep naked. The young girl still liked to snuggle against you. The relationship between you and her towed the line between lovers and father and daughter. She wore shorts and tank tops when she was at home. As a woman in bloom, she was given to fiery moods. For three years now she had known she had fallen in love with her father and unwittingly looked for him in her male friends. Every night, she came home and tempted him without being aware of it. She knew he wasn’t truly her father and kept dreaming quietly of the day he’d take her to some other town and they’d begin a new life as husband and wife. The young girl kept dreaming of a safe and quiet house, dad sitting reading a book and she cooking in the kitchen, in the evening both of them would drink tea and fall asleep together in the same silent, steady corner, the marks on the cushions would settle in the course of time, their bookshop would be full of se- lected books, quiet and safe in the warm air of the afternoon light – a beautiful dream destroyed slowly because of its impossibility, because it couldn’t be held, each book getting loose and falling into the sea, followed by the book shelves, the sitting cushions devoid of dents, and her house, including the afternoon light that fell with the drift of life.  
  =  
คุณปอกแอปเปิ้ลเงียบเชียบในห้องน้อย เด็กสาวร้องไห้ซบบนตักคุณเป็นครั้งสุดท้าย เธอร้องให้จนเหนื่อยล้า หลังจากสารภาพกับคุณว่าเธอไม่อยากแต่งงาน เธออยากอยู่กับคุณไปจนแก่ เธออยากดูแลคุณเพื่อตอบแทนที่คุณเลี้ยงเธอมาจนโต เธอจะอยู่กับคุณ มันเป็นเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว คุณนิ่งเงียบไม่ตอบคำ ปล่อยให้เธอพูดทุกอย่างออกมา โดยไม่พูดอะไรเลย คุณบอกแต่เพียงว่า เขาคือคนที่ลูกรัก และลูกจะต้องก้าวเดินต่อไปในชีวิตที่ไม่มีพ่อ ลูกจะต้องมีชีวิตสืบต่อไป ทดแทนการสะดุดหยุดลงของชีวิตของแม่ของลูก มาถึงจุดนี้พ่อมั่นใจถึงที่สุดว่าคำสาปของแม่ได้จบสิ้นลงแล้ว ลูกออกจากหล่มหลุมแห่งความไม่เอาไหนนี้ไปเสียเถิด ไปสู่ท้องฟ้าที่กว้างกว่าเมืองนี้ You peel an apple quietly in the little room. The young woman cries nestled in your lap for the last time. She cries herself exhausted after admitting to you that she doesn’t want to get married, she wants to be with you into old age, she wants to take care of you to repay you for having reared her, she will stay with you, just as we are now. You keep silent, don’t utter a word, let her pour it all out without you speaking at all, you only tell her he’s the one you love and you must step further into life without me, you must get on with your life, to make up for your mother shortening hers, at this point, I’m absolutely certain your mother’s curse is over, get out of this feckless pit, go for horizons wider than this town.  
คุณนั่งปอกแอปเปิ้ลในห้องน้อย เจ็บปวดอย่างเหลือประมาณราวกับคำสาปทั้งหมดของโนรี ของเด็กสาวได้ถ่ายเทมาอยู่ที่ตัวคุณ เธอไปจากร้านหนังสือเน่าเหม็นทุกข์เศร้าของคุณแล้ว ปลายฤดูใบไม้ผลิที่ร้าวเศร้า คุณหลับและฝันเห็นเธอตอนที่ยังเป็นเด็ก คลานขึ้นมาบนร่างของคุณและจับสัมผัสส่วนเร้นลับนั้นด้วยริมฝีปากบางเฉียบ ขยับเคลื่อนแผ่วเบา คุณก็เป็นคนดีคนหนึ่งเหมือนกัน คุณคิดในวันที่เธอแต่งงาน แต่พอคุณตื่นขึ้นคุณก็รู้ว่าคุณจะต้องช่วยตัวเองกับเรือนร่างเก่าของเธอไปจนตาย คุณปอกแอปเปิ้ลเชื่องช้า กินแอปเปิ้ลโดดเดี่ยวลำพังในห้องว่างเปล่า You sit peeling the apple in the little room, in unbearable pain as if all the curses of Nori and of the young woman had been transferred to you. She left that sad, stinky, putrid bookshop of yours at the end of a melancholic autumn. You sleep and dream you see her as she was as a child, crawling onto your body and seizing that secret part of you between her thin lips and shaking it softly. You are a good man, you thought on her wedding day. But as soon as you wake up you know you must masturbate with her old body until you die. You peel the apple slowly and then eat the apple all alone in the empty room.  
= Received from the author
in August 2012
 
  Wiwat Lertwiwatwongsa lives on Phuket Island, where he works as a civil servant. A graduate in Pharmacy, he is well known as a film critic (under the pen name Filmsick). He is the author of
A damaged utopia and Alphaville Hotel, and several of his short stories
have been translated here.
=wiwat

Into small pieces – Jadet Kamjorndet

I chose this story because Im on holidays, shorter than this there isnt, and I like Saki. MB

เป็นชิ้นเล็กๆ

Into small pieces

weird_dorstenia_gigasR weird_dorstenia_gigas

จเด็จ กำจรเดช

Jadet Kamjorndet

TRANSLATOR’S KITCHEN
เรารับซากเด็กชายมากจากชายแดน เราถกเถียงกันพอสมควรในตอนที่รถวิ่งผ่าน อากาศร้อน ทางดินก็คลุ้งไปด้วยฝุ่น เพื่อนบางคนคิดว่าเขาเป็นซากกิ่งไม้แห้งข้างทาง เมื่อเราลงไปอุ้มเขา จึงเห็นว่าเขามีแขน ลีบเล็กและมีขนยาวรุงรังไปทั้งตัว บางคนคิดว่าเป็นสัตว์พื้นเมืองที่เราไม่คุ้นตา บางคนบอกว่าไม่มีทางที่เราจะ พาเขาข้ามแดนไปได้ จึงมีการพนันกันขึ้น We brought the body of the boy from the border. We had quite an argument while the pickup went past. It was hot, the dirt track was full of dust, some of us thought it was a dry tree stump by the wayside. When we got out to pick him up, we saw he had small, atrophied arms and long, unkempt hairs all over. Some thought it was a local animal unfamiliar to us; others said there was no way we’d get him across the border, and so some betting took place.
เมื่อถึงด่านตรวจ เจ้าหน้าที่ไม่ยอมให้ผ่าน เด็กคนนี้ไม่มีพาสปอร์ต When we reached the checkpoint, the official wouldn’t let us through: this child didn’t have a passport.
พวกเราจึงบอกว่านั่นไม่ใช่คนหรอก เป็นแค่สัตว์ซึ่งเราจะพาไปเลี้ยง ตอนนั้นตะวันตรงหัวพอดี เราให้เขานอนที่กระบะหลัง และใช้กระสอบป่านคลุมร่างเขา So we told him it wasn’t a person, it was only an animal we were going to keep. By then the sun was right above our heads. We laid him down at the back of the pickup and used a gunny bag to cover him with.
เจ้าหน้าที่บอกว่านั่นยิ่งผิดเข้าไปใหญ่ สัตว์อาจมีเชื้อโรคประหลาดติดไปแพร่ในประเทศ The official said it’d be an even worse breach of the law. The animal might have unknown germs that might spread in the country.
เรามองตราหน่วยงานที่สะท้อนแดดตรงอกเขา แล้วพยายามพูดจาด้วยความสุภาพ พวกเราต่อรอง อย่างไรเขาก็ไม่ยอม เราเสนอเงินให้ เขาไม่พูดด้วย We looked at the badge of his unit reflecting the sun on his chest and endeav- oured to speak courteously. No matter how we pleaded, he wouldn’t accept. We suggested money. He didn’t say anything.
=
แดดเลยหัวไปเล็กน้อย เราตัดสินใจรวบรวมเงินทั้งหมดที่เรามียื่นให้ และบอกเจ้าหน้าที่ว่าขอนำสมุนไพร เข้าประเทศหน่อย กิ่งไม้แห้งกองนี้เป็นยารักษาโรคหลงลืม มีคนที่บ้านเราเป็นโรคนี้เยอะ The sun had shifted a little at a slant above our heads. We decided to pool all the money we had and hand it over and asked said official for permission to have medical herbs enter the country. That bunch of dry wood was a forgotten medicine to treat a disease many in our homeland suffered from.
เจ้าหน้าที่ปรึกษากับหัวหน้าและพรรคพวกที่นั่งหลบแดดอยู่ในอาคาร เราสุบบุหรี่รอจนหมดมวน เขาก็เดินกลับมา ก่อนจะรับเงินและยอมให้เราพาเด็กชาย ไม่ใช่สิ สัตว์ป่า กิ่งไม้แห้ง หรือสมุนไพรพวกนี้ ผ่านแดน หลังจากพวกเราได้ทำตามข้อเสนอของเขา The official went to consult his chief and the others who sat out of the sun in the building. We smoked as we waited and we had just finished our cigarettes when he walked back to us, took the money and allowed us to take the boy, uh, no, the wild animal, the dry branch, the herbs or whatever it was across the border after we had done as he suggested.
นั่นคือตัดแยกเขาเป็นชิ้นเล็กๆ Which was to cut him into small pieces.
= ‘Pen Chin Lek Lek’ in No sea in Melaka, PajonPhai Publishing, April 2014
Jadet Kamjorndet, born in 1975 in Surat Thani, is an artist and a song writer
as well as a writer. His first collection
of short stories, It is too hot this morning to sit sipping coffee in the sun, won him
the SEA Write Award in 2011
(see ‘This morning the sun is out
and ‘How many other rivers are there in this world?’ previously posted here).
=jadet

A literary fraud

For once, no Thai text, but my translation of a Thai short story which is itself an ‘adapted’ translation of an English short story passing itself off as an original work by an otherwise brilliant Thai writer, of Jan Darra fame. The original story, in the left column, was written by the American writer Sulamith Ish-kishor (see bottom) and published in a 1943 issue of Collier’s under the title ‘Appointment With Love’. It was reprinted in Reader’s Digest, May 1951, where Utsana Phleungtham most probably read it … and helped himself to it. Mind you, he wasn’t alone in the fleecing game: the same story, renamed ‘The Rose’, was plagiarised by preacher-author Max Lucado in his 1992 collection And the Angels Were Silent.
When the Thai sentences are direct translations of the English ones, I keep the original wording, and translate verbatim Utsana’s tweaks. MB

Appointment With Love

Appointment with love

grand central new york 1930 hua lamphong 1928

Sulamith Ish-Kishor

Utsana Phleungtham

Six minutes to six, said the clock over the information booth in New Yorks Grand Central Station. The tall young Army officer lifted his sunburned face and narrowed his eyes to note the exact time. His heart was pounding with a beat that choked him. In six minutes he would see the woman who had filled such a special place in his life for the past 18 [sic] months, the woman he had never seen yet whose words had sustained him unfailingly. He placed himself as close as he could to the information booth, just beyond the ring of people besieging the clerks…

Lieutenant Blandford remembered one night in particular, the worst of the fighting, when his plane had been caught in the midst of a pack of Zeros. He had seen the grinning face of one of the enemy pilots.

In one of his letters, he had confessed to her that he often felt fear, and only a few days before this battle, he had received her answer: “Of course you fear…all brave men do. Didn’t King David know fear? Thats why he wrote the 23rd Psalm. Next time you doubt yourself, I want you to hear my voice reciting to you: Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I shall fear no evil, for Thou art with me.” And he had remembered; he had heard her imagined voice, and it had renewed his strength and skill.

He was going to hear her voice now. Four minutes to six. A girl passed closer to him, and Lt. Blandford started. She was wearing a flower, but it was not the little red rose they had agreed upon. Besides, this girl was only about 18, and Hollis Meynell had told him she was 30. “What of it?” he had answered, “I’m 32.” He was 29.

His mind went back to that book—the book the Lord Himself must have put into his hands out of the hundreds of Army library books sent to the Florida training camp. Of Human Bondage, it was; and throughout the book were notes in a woman’s writing. He had always hated that writing-in-habit, but these remarks were different. He had never believed that a woman could see into a man’s heart so tenderly, so understandingly. Her name was on the bookplate: Hollis Meynell. He had got hold of a New York City telephone book and found her address. He had written, she had answered. Next day he had been shipped out, but they had gone on writing.

For thirteen [sic] months she had faithfully replied. When his letters did not arrive, she wrote anyway, and now he believed he loved her, and she loved him. But she had refused all his pleas to send him her photograph. She had explained: “If your feeling for me had no reality, what I look like won’t matter. Suppose I am beautiful. I’d always be haunted that you had been taking a chance on just that, and that kind of love would disgust me. Suppose that Im plain (and you must admit that this is more likely), then Id always fear that you were only going on writing because you were lonely and had no one else. No, dont ask for my picture. When you come to New York, you shall see me and then you shall make your own decision.”

One minute to six—Lieutenant Blandfords heart leaped higher than his plane had ever done.

A young woman was coming toward him. Her figure was long and slim; her blond hair lay back in curls from her delicate ears. Her eyes were blue as flowers, her lips and chin had a gentle firmness. In her pale green suit, she was like springtime come alive.

He started toward her, entirely forgetting to notice that she was wearing no rose, and as he moved, a small, provocative smile curved her lips.

“Going my way, soldier?” she murmured.

Uncontrollably, he made one step closer to her. Then he saw Hollis Meynell.

She was standing almost directly behind the girl, a woman well past 40, her graying hair tucked under a worn hat. She was more than plump. Her thick-ankled feet were thrust into low-heeled shoes. But she wore a red rose on her crumpled coat. The girl in the green suit was walking quickly away.

Blandford felt as though he were being split in two, so keen was his desire to follow the girl, yet so deep was his longing for the woman whose spirit had truly companioned and upheld his own; and there she stood. Her pale, plump face was gentle and sensible; he could see that now. Her gray eyes had a warm, kindly twinkle.

Lieutenant Blandford did not hesitate. His fingers gripped the small worn, blue leather copy of Of Human Bondage, which was to identify him to her. This would not be love, but it would be something precious, something perhaps even rarer than love—a friendship for which he had been and must ever be grateful.

He squared his broad shoulders, saluted and held the book out toward the woman, although even while he spoke he felt shocked by the bitterness of his disappointment.

“Im Lieutenant John Blandford, and you—you are Miss Meynell. Im so glad you could meet me. May…may I take you to dinner?”

The womans face broadened in a tolerant smile. “I dont know what this is all about, son,” she answered. “That young lady in the green suit—the one who just went by—begged me to wear this rose on my coat. And she said that if you asked me to go out with you, I should tell you that shes waiting for you in that big restaurant across the street. She said it was some kind of a test. Ive got two boys with Uncle Sam myself, so I didnt mind to oblige you.”

Another six minutes to twelve noon, said the clock over the platform of Hua Lamphong Station, confirming the time at his wrist. The young first lieutenant lowered his gaze with a feeling of something like worry. His face was sunburnt. Another six minutes! His heart was pounding. Another six minutes only and he would meet her. Even though she had dwelt in the most special chamber of his heart for the past thirteen months, he had never met her, but the words she wrote to him during those months had sustained him unfailingly.

First Lieutenant Boon remembered the critical events of that night vividly. The patrol he led had stumbled into a snare of an enemy patrol but he had narrowly managed to lead his men to safety.

In one of his letters, he had confessed to her that he often felt fear, and only a few days before a campaign when his name almost had to be en- graved on a monument that time, he had received her answer: Your fear is normal. All brave men know fear. Take heart. He still remembered and remembered well that it had helped him regain his energy. Even when he and his men felt that they had erred into the deathly snares of the enemy, as soon as he felt shocked and scared, he heard her limpid voice whispering in his ear – All brave men know fear. Take heart and he became instantly lucid and solved the situation forthwith.

Now he was going to hear her real voice … Another four minutes to twelve noon.

A girl passed close to him, and Lieutenant Boon started. She was wearing a red flower on her chest but it wasnt a real flower, it was a wooden one clipped to her blouse. It wasnt the little red rose they had agreed upon. Besides, this girl was only about eighteen. Krasae Suksathian had told him she was thirty. What of it? he had answered. I’m thirty-two. He was twenty-nine.

His mind went back to the book he had read in the training camp. Maughams Of human bondage, it was, and throughout the book were notes in a womans writing. He had never believed that a woman could see into a man’s heart so tenderly, so understandingly. Her name was on the bookplate: Krasae Suksathian. He asked around to find out how this amazing book had found its way there and eventually found her address. He had written, she had answered. The next day he had to venture out, but they had gone on writing.

For thirteen months she had faithfully replied. When his letters did not reach her, she wrote anyway, and now he believed he loved her, and she loved him.

But she had refused all his pleas to send him her photograph. She had explained: If your feeling for me has no reality, what I look like wont matter. Suppose on the photograph you see you find me beautiful, your prejudice may be different from reality. Suppose I am someone rather plain (and you must admit that this is more likely), Id always fear that you were only going on writing because you were lonely and had no one else. No, dont ask for my picture. When you come back to Bangkok, you shall see me and then you shall make your own decision.

One minute to midday. He took out a cigarette brusquely as if annoyed. Right now his pounding heart grew even more irregular…

A young woman was coming towards him. Her figure was long and slim; her auburn hair lay back in curls from her ears. Her eyes were what men call the colour of steel, her lips and chin had a gentle firmness. In her pale green suit, she was like a refreshing spring shower from heaven onto land.

He started towards her, forgetting to notice that she was wearing no rose bud, and as he came close, a small, provocative smile curved her lips.

Why are you blocking my way? she murmured.

Uncontrollably, he made one step closer to her. Then he saw Krasae Suksathian.

She was standing almost directly behind the girl, a woman well past forty, her hair already greying. She was more than plump. Her thick-ankled feet were thrust into low-heeled shoes. But she wore a red rose on her old crumpled blouse.

The girl in the green suit was walking quickly away.

Lieutenant Boon felt as though he were being split in two, so keen was his desire to follow the girl, yet so deep was his longing for the woman whose spirit had truly companioned and upheld his own; and there she stood. He could see that her pale, plump face was gentle and had a touch of clever- ness. Her grey eyes had a warm, kindly twinkle.

Lieutenant Boon did not hesitate any longer. His fingers gripped the worn copy of Of human bond- age which was to identify him to her. This would not be love, but it would be something precious, something perhaps even rarer than love – a friend- ship for which he had been and must ever be grateful.

He squared his broad shoulders, saluted and held the book out towards the woman, although even while he spoke he felt shocked by the bitterness of his disappointment.

I’m First Lieutenant Boon Krit-rak, and you – you must be Miss Krasae Suksathian. I’m so glad you could meet me. May … may I take you to lunch?

The woman’s face broadened in a tolerant smile. I dont know what this is all about, son, she answered. That young lady in the green suit – the one who just went by – begged me to wear this rose on my coat. And she said that if you asked me to go out with you, I should tell you that shes waiting for you in that restaurant across the street. She said it was some kind of a test.

= ‘Rak Thee Mai Ma’ in Sep Som Bor Mi Som, 1988
Sulamith Ish-kishor (1896–1977) was born
in London, one of eight children of Ephraim and Fanny Ish-Kishor. Her father was a well-known author of Jewish children’s literature
and an early proponent of Zionism.
Her older sister was a pioneering author
of Jewish children’s literature in English.
Sulamith began writing at age 5
and had several of her poems printed
in British publications by the time she was 10. When she was 13, her family moved to New York City. There, she graduated from Hunter College
in history and language. She wrote fiction and nonfiction mostly for children and young adults.

Utsana Phleungtham was one of six pen names of Pramool Un-hathoop (1920–1987),
best known for his erotic novel

The story of Jan Darra
(Thai Modern Classics, 1995),
filmed twice as Jan Dara in 2004 and 2013.
He was also a journalist
and a noted translator.

utsana

The intelligence development plan for the city of fools – Apichart Chandaeng

Hard to believe this was written before 22 May 2014. MB

แผนพัฒนาความฉลาด
ของเมืองคนโง่

The intelligence development plan for the city of fools

STUPID02 STUPID01

อภิชาติ จันทร์แดง

Apichart Chandaeng

TRANSLATOR’S KITCHEN
หลังการลงมติ ร่างกฎหมายฉบับใหม่ถูกเห็นชอบ สมาชิกสภาเมืองพร้อมใจกันลงมติ แม้กระทั่งฝ่ายค้าน ถึงเวลาเสียที สมาชิกสภาเมืองพูด ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ปรากฏการณ์ใหม่เกิดกฎหมายใหม่ ลงมติ พร้อมเพรียง ประกาศใช้ในวันต่อมา After the vote, the new bill was ap- proved, the members of the town council all voted in favour, even the opposition did. It was about time, a town councillor said. Everybody agreed, a new phenomenon, a new law passed as per the urban development plan, voted unanimously, that would come into force the next day.
เมื่อประกาศใช้ กฎหมายก็คือกฎหมาย ความศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่การปฏิบัติตาม นอกเหนือจากนั้นคือผู้ละเมิด วินาทีแรกที่ประกาศใช้ ชายคนนั้นมีความผิด ชายคนที่โง่ที่สุดในเมืองนี้ถูกจับ เขาถูกจับทันที ตั้งแต่วินาทีแรกของการประกาศใช้ Once in force, the law is the law, following it is sacrosanct. If not, one is a lawbreaker. The very first second it came into force, that man was at fault, the most stupid man in this town was arrested. He was arrested at once, from the moment the law went into force. The phrasing here is a bit weird and needed adjustment with the use of ‘come into force’ rather than ‘announced’.
ไม่มีอะไรมาก การไต่สวนเรียบง่าย หลักฐานเป็นที่ประจักษ์ชัด หมายถึงไม่มีหลักฐานอะไรเลย ไม่มีอะไรมายืนยันได้เลย วุฒิการศึกษา ใบประกาศ หรืออะไรจำพวกนั้น ไม่มีเลย ไม่มีแม้แต่ใครสักคนที่จะมายืนยันว่าชายคนนั้นไม่ได้โง่ ดังนั้น ประจักษ์ชัดที่สุด ชายคนนั้นโง่ที่สุด It was nothing much, the interrogation went smoothly, the evidence was clear, meaning that there was none, there was nothing to confirm the level of educa- tion, a diploma or anything of that sort, nothing at all, not even someone to come and vouch that man wasn’t stupid. Thus it was obvious: most stupid.
แน่นอน เขาถูกประหารในเช้าวันต่อมา Of course he was executed the next morning.
คนในเมืองพูดกัน ชายคนนั้นถูกจับ ชายคนนั้นถูกประหาร ชายคนที่โง่ที่สุดของเมือง นับเป็นข่าวดี ใครๆ พากันกล่าวถึง ยกเว้นคนในครอบครัวของเขา ว่ากันว่าทุกคนเข้าใจ ทุกคนทำใจได้ ญาติบางคนก็เห็นด้วย ให้สัมภาษณ์ผ่านสื่อในทำนองเดียวกัน พูดเหมือนกัน อยู่ไปก็เสื่อมเสียชื่อเสียง ไม่มีเขาก็ดีไปอย่าง ค่าเฉลี่ยความฉลาดของวงศ์ตระกูลถูกยกระดับ โทษประหารจึงเหมาะสม อันที่จริงควรพูดว่า โทษประหารเหมาะสมที่สุด People in town talked, that man had been arrested, that man had been executed, the stupidest man in town. It was good news, they told one another, except the members of his family, saying everyone understood, everyone was easy with it. Some relatives agreed, gave interviews to the media of the same import, said the same thing: he would have been a blemish on our name, his being gone was good in a way, the overall IQ level of the family has gone up a notch, the death penalty thus was justified, actually, to put it plainly, the death penalty was most appropriate.
มีแต่คนพูดถึงเรื่องนี้ กฎหมายใหม่ ชายคนนั้นถูกจับ แล้วก็ถูกประหาร ชายคนที่โง่ที่สุดของเมือง มีแต่คนพูดถึง และคนพูดถึงมีความหวัง เกี่ยวกับตัวเอง เกี่ยวกับเมืองของตัวเอง Everybody was talking about this, the new law. That man had been arrested and then executed, the stupidest man in town. Everybody talked about him and everybody had hopes for themselves and for their town.
“ต่อไปนี้เมืองของเราจะไม่มีคนโง่ๆ อย่างนั้นอีกต่อไป” ใครสักคนพูด ‘From now on our town will be clear of fools like that,’ someone said.
“พวกละเมิดกฎหมาย!” ใครสักคนว่า ‘A lawbreaker,’ someone exclaimed.
“คนอย่างเขาทำให้เมืองของเราล้าหลังกว่าเมืองอื่นๆ” อีกคนเสริม ‘It’s because of people like him that our town ranks behind the others,’ someone else added.
“ต่อไปนี้ฉันจะได้ภูมิใจในเมืองของตัวเองบ้าง” ใครอีกคนตะโกนสำทับมา ‘From now on, I can be proud of my hometown,’ someone else iterated loudly.
“ฉันก็ว่างั้น” แล้วทุกคนในเมืองพูดขึ้นพร้อมๆ กัน ‘Me too,’ everyone in town chimed in.
‘ฉันชอบกฎหมายฉบับนี้จัง’ ใครๆ ในเมืองนี้คิด ‘I like this law very much,’ people in this town thought.
ตามที่ระบุไว้ ชัดเจน ใครๆ เข้าใจได้ แม้แต่คนที่โง่ที่สุด กฎหมายฉบับนั้นถูกเขียนขึ้น ‘หากมีหลักฐานหรือพิสูจน์ได้ว่าผู้ใดโง่ที่สุด ผู้นั้นต้องโทษประหารชีวิต’ As reported, it was clear, everyone could understand, even the stupidest man. That law specified ‘If there is ev- idence or it can be assessed that some- one is most stupid, that person must be executed’.
กฎหมายใหม่ ใครๆ ต่างตื่นเต้นยินดี เป็นไปตามการเรียกร้องของประชาชน พวกเขาพูด หมายถึงเป็นไปตามข้อเรียกร้องของพวกเขาเอง ทุกคนต้องการสิ่งเดียวกัน พัฒนาคุณภาพทางความคิด ยกระดับการศึกษา หลุดพ้นจากข้อกล่าวหาเดิมๆ เสียที Everyone was excited and happy about this new law, it answered people’s demand, they said, meaning it an- swered their own requests. Everybody wanted the same things: to improve the quality of thought, to raise the level of education, to escape from the old accusations at last.
‘คนโง่’ หากคนเมืองอื่นพูดถึงผู้คนในเมืองนี้ ‘Fools’ when people in other towns spoke of the people in this town.
‘เมืองคนโง่’ หากคนเมืองอื่นพูดถึงเมืองนี้ ‘City of fools’ when people in other towns spoke of this town.
เมื่อพูดหรือได้ยิน หมายถึงคนเมืองอื่นพูดหรือได้ยิน พวกเขามักอมยิ้มน้อยๆ หรือไม่ก็หัวเราะขำๆ เสียทุกครั้ง ทุกคนคิดเหมือน หากพูดก็เหมือนกัน คนโง่ เมืองคนโง่ ไม่เว้นแม้แต่ผู้นำประเทศ When they spoke or heard, meaning people from other towns spoke or heard this, they would hide a smile or some- times laugh out loud, amused every time. Everyone thought the same and said the same: fools, city of fools … Even the country leader.
รู้ดี คนเมืองนี้รู้ดี แม้จะไม่ชอบ แต่ไม่เคยโกรธเคือง เนื่องด้วยความจริงประจักษ์ชัด ไม่อาจหยิบยกสิ่งใดมาแก้ข้อกล่าวหา สำหรับคนเมืองนี้ ความโดดเด่นทางสติปัญญาไม่ปรากฏ ไม่มีผู้ใดแสดงออกมาได้ ระดับชาติเป็นเรื่องยาก แค่ระดับภูมิภาคก็ห่างไกล หากพยายามก็เป็นเรื่องล้มเหลวโดยสิ้นเชิง ป้ายประกาศยกย่องความสามารถ ไม่เคยมีใครเห็น ถ้าเห็นก็เป็นพวกป้ายโฆษณาสินค้า ทั่วทั้งเมือง ยอดเยี่ยม เป็นเลิศ ไม่ใช่คนของเมืองนี้ แต่เป็นสินค้าจากเมืองอื่น Well aware, people in this town were well aware of it, but they were never resentful, given that the truth was ob- vious, nothing could be found to counter that claim. For the people in this town, outstanding intelligence was nowhere to be seen, no one showed any. Forget about the national level, way too hard: even at local level it was beyond reach, all attempts had been total failures. Hoardings extolling ability no one had seen; what was seen were hoardings of products all over town, superior, excellent products, not from people in this town but products from other towns. =

=

=

=

=

ระดับชาติเป็นเรื่องยาก: (national level difficult): a bit too cryptic, needs to be expanded.

เมืองนี้เป็นได้แค่นั้น และเป็นอยู่อย่างนั้น นานเท่าไหร่ ไม่เคยมีใครบอกได้ นานเท่าไหร่ มีคนตอบไปต่างๆ นานา แต่ที่ทุกคนตอบเหมือนกัน ไม่เคยมีใครฉลาดพอ ไม่มีหรอกนายกรัฐมนตรีจากเมืองนี้ ไม่มีหรอกคนที่มีสติปัญญาสูงส่งจากเมืองนี้ แน่นอน ไม่มีใครฉลาดพอ แม้กระทั่งการตอบคำถามชิงรางวัลผ่านรายการโทรทัศน์หรือวิทยุ คำถามง่ายๆ คำถามที่คนถามบอกใบ้จนเห็นคำตอบ ก็ยังไม่ปรากฏว่ามีใครคนใดเคยได้รับรางวัลมาก่อน ได้แต่หวัง สักวันคนเมืองนี้คงตอบถูกบ้าง This town, that was all there was to it and that was how it was, how long it had been like this nobody could say, there were all sorts of answers, but what everyone agreed upon was, there had never been anyone clever enough, never been a prime minister from this town, never been someone of superior intellect from this town. Even answering the questions on the quizzes organised on TV or on the radio, simple questions, questions to which those who asked practically gave the answers away, even then it turned out no one ever won a prize, only hoping someday someone from this town would give the right answers.
ฉะนั้นคงไม่ต้องพูดถึงเรื่องวีรบุรุษ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการสร้างชาติ อย่างที่รู้ ในประวัติศาสตร์ชาติมักมีบุคคลสำคัญมากมาย โดยเฉพาะวีรบุรุษผู้ปกป้องชาติ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคนเมืองนี้เลย ความภาคภูมิใจเป็นอย่างไร คนเมืองนี้ไม่เคยรู้ ยิ่งกว่านั้น กลับถูกคลางแคลงใจสงสัย หมายถึงคนเมืองอื่นๆ คลางแคลงใจสงสัยมาตลอด กลายเป็นข้อครหา คนเมืองนี้รักชาติจริงหรือไม่ แล้วทั้งประเทศก็เชื่อ เชื่อแล้วก็พูดต่อๆ กัน คนเมืองนี้โง่เกินกว่าจะคิดได้ว่าต้องรักชาติ So no need to talk about heroes, no need to talk about nation building. Everybody knows, in the history of the nation there are lots of important persons, especially heroes who protect the nation. Nothing to do with the people in this town at all. What pride feels like the people in this town have never known. Worse than this, they are under suspicion, meaning people from other towns are always suspicious. It has become a scandal. Are people in this town truly patriotic or not? And then the entire country believes it, believes then talks about it among themselves. People in this town are too stupid to even think of being patriotic.
นั่นแหละ เมืองคนโง่ That’s how it is, a city of fools.
คนโง่คนที่สองถูกประหารในวันต่อมาอีกวัน เขาถูกจับหลังนับเงินผิด แล้วจ่ายเงินเกินราคาสินค้า เหตุเกิดที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านเป็นพยาน ลูกค้าอีกสองสามคนด้วย เจ้าของร้านค้ารู้กฎหมายใหม่ดี แจ้งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจรู้ หลังถูกจับ เงินที่จ่ายเกินราคาสินค้าถูกยึดเป็นของกลาง เมื่อการไต่สวนสิ้นสุด เงินทั้งหมดกลายเป็นรายได้ของเมือง กฎหมายกำหนดไว้ชัดเจน The second stupid person was exec- uted the next day. He was arrested after making a mistake counting and paid more than the price of the product purchased. The shop owner saw it, and so did the two or three customers there. The shop owner was well aware of the new law. He called the police. After the arrest, the money in excess of the price of the product was confiscated. When the interrogation ended, it became part of the town’s budget; the law was clear about it. =

=

เหตุเกิดที่ร้านค้าแห่งหนึ่ง = It happened in a shop. A bit too obvious for once.

เจ้าของร้านค้าได้รับการยกย่อง ‘เป็นแบบอย่างที่ดี’ นายกของเมืองกล่าวชื่นชมผ่านสื่อต่างๆ มีรูปเขาปรากฏในทีวี มีเสียงสัมภาษณ์ทางวิทยุ มีคนแชร์เรื่องราวของเขาในเฟซบุ๊ค เล่าวินาทีสำคัญที่เขาโทรศัพท์แจ้งเจ้าหน้าที่ วินาทีที่คนโง่ถูกจับ The shop owner was praised. ‘He’s a good model,’ the mayor said admiringly through the various media. His picture appeared on TV, his voice was heard on the radio, people shared his story on Facebook, telling of the important moment when he phoned to inform the police, of the moment when the fool was arrested.
หลังจากนั้น เจ้าของร้านค้าได้รับหนังสือเชิญ เขาจ่ายเงินก้อนหนึ่ง ตัดชุดใหม่ พาตัวเองไปนั่งอยู่ในอาคารสภาเมือง ฟังคำยกย่องยาวเหยียด นายกของเมืองจับมือ ถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก พาใบประกาศความดีกลับบ้าน After that, the shop owner received an invitation card. He spent some money, had a new suit made, took himself to the city hall and sat and listened to lengthy words of praise. The mayor shook hands with him, they took a picture as a keepsake, he took the certificate of goodness back home.
หลังจากนั้นอีกวัน ก็มีคนถูกจับ คนโง่คนที่สาม ความผิดไม่ซับซ้อนอะไรมากนัก เจ้าหน้าที่ไต่สวนแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ทุกอย่างง่ายดาย รวดเร็ว และชัดเจน โง่ที่สุด ตามกฎหมายกำหนด พิสูจน์ได้ไม่ยุ่งยาก คนโง่คนที่สาม จำข้อความไม่ได้ After that the next day someone was arrested, a third stupid man. His fault was simple enough. The interrogators almost had nothing to do. Everything was easy, fast and clear. The most stupid, as defined by law, was easy enough to assess: the third stupid man couldn’t remember the wording of the law.
‘หากมีหลักฐานหรือพิสูจน์ได้ว่าผู้ใดโง่ที่สุด ผู้นั้นต้องโทษประหารชีวิต’ ข้อความในกฎหมายคนโง่ ไม่ว่าจะให้โอกาสสักกี่ครั้ง เขาท่องข้อความนั้นไม่ได้ จึงทำให้เชื่อได้ว่าเขาโง่ที่สุดในตอนนั้น If there is evidence or it can be assessed that someone is most stupid, that person must be executed.’ The text of the law on stupid people, no matter how many times he was given the opportunity, he couldn’t learn by heart, so he was deemed most stupid there and then.
ตลอดเวลา เมืองนี้จึงมีคนโง่ที่สุดอยู่ตลอดเวลา เมื่อมีคนที่โง่ที่สุดก็ต้องถูกจับ แล้วก็ประหารชีวิต ถูกต้องแล้ว ตามที่กฎหมายกำหนด All along, this town thus has had the most stupid people all along. When there are most stupid people, these people must be arrested and then executed. That is right by law. ‘All along’ twice? The editor in me says Spike it, the translator says Leave it.
‘ถูกต้องที่สุดแล้ว’ ทุกคนในเมืองนี้คิด ขณะมองคนโง่อีกคนถูกประหาร สักวันหนึ่งเมืองนี้ก็จะไม่มีคนโง่อีกต่อไป ‘Utterly right,’ people in this town think when they see another stupid man being executed. One day this town will no longer have any stupid people.
แล้วกฎหมายฉบับนี้ก็ยังคงทำหน้าที่ของมันทุกวัน คนโง่ที่สุด เมื่อคนโง่ที่สุดคนหนึ่งถูกประหาร คนโง่ที่สุดคนใหม่ก็มีขึ้นมาอีก แน่นอน คนโง่ที่สุดจึงถูกประหารชีวิต อีกคน อีกคน อยู่ตลอดเวลา And then this law performs its duty every day. When one most stupid person is executed, the next most stupid person turns up. Of course, that most stupid person is executed, and then another, and then another, all the time.
กฎหมายศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนเชื่อ ทุกคนพร้อมปฏิบัติตาม เจ้าหน้าที่ยังปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด คนทั้งเมืองให้ความร่วมมือ แจ้งเบาะแสบุคคลต้องสงสัย หมายถึงคนที่โง่ที่สุดของเมืองในเวลานั้น แล้วก็มีคนถูกจับ แล้วก็มีคนถูกประหาร แล้วคนทั้งเมืองก็ฝัน แล้วคนทั้งเมืองก็หวัง The law is sacred, everyone has faith in it, everyone is ready to act accord- ingly, the officials still perform their duties strictly. People all over town cooperate, report about suspicious people, meaning the most stupid people in town at the time, and then people are arrested and then people are executed and then people all over town dream and then people all over town hope. =

=

informers
‘Take photos (for the police): 500 baht reward (Matichon Online, 6 July 2014)’

‘คนโง่ๆ จะหมดไปจากเมืองเราเสียที’ ทุกคนคิด ‘Soon there will no longer be any stupid people in our town,’ they all think.
“เมืองของเราจะเหมือนเมืองอื่นๆ เสียที” ทุกคนพูด ‘Soon our town will be like all the other towns,’ they all say.
= Title story of The intelligence development plan for the city of fools, PajonPhai Publishing,
April 2014.
Aphichart Chandaeng was born
in 1974 in a rubber-tapping family
in the southern province of Phatthalung. After studying electricity, mass media and archaeology, he got an MA in educational work from Thammasat. He now teaches at university level in Hat Yai and has a growing reputation as a poet (three collections of poems so far).
=apichart

One hundred and ten baht – Uthis Haemamool

I chose this story because I was once down to just about as little in terms of money, prospects and cigarettes, but my brand then was Khrong Thip. MB

หนึ่งร้อยสิบบาท

One hundred
and ten baht

10_bahtV 100bahtbill

อุทิศ เหมะมูล

UTHIS HAEMAMOOL

TRANSLATOR’S KITCHEN
ชรัส ชายหนุ่มผู้อยู่ในช่วงรองานหลังจากที่ได้ยื่นใบสมัครงานไปตามสถานที่ต่างๆ เขารอจดหมายเรียกตัวหรือเสียงโทรศัพท์ตอบกลับมาได้สี่สัปดาห์แล้ว Charat, a young man who has applied for work in a number of places, has been waiting for a letter or a phone call for a job interview for four weeks already.
สี่สัปดาห์ที่เงินร่อยหรอลงไปทุกวัน สี่สัปดาห์ที่จะต้องหาเงินมาจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ที่ตามมาอีกเป็นพะเรอเกวียน แล้วยังค่ากินอยู่ในแต่ละวันอีกเล่า เขานั่งอยู่ที่ปลายเตียง ผมยุ่งเป็นกระเชิง หน้าบวมและมันเยิ้มเพราะหลับไม่เต็มตื่น นี่ก็เก้าโมงเช้าแล้ว อีกเดี๋ยวเหล่าหัวหน้างานทั้งหลายก็คงจะง่วนทำงานกันละ พวกเขาคงจะเริ่มตรวจสอบรายชื่อและประวัติของผู้สมัครงานแต่ละคนๆ และอีกไม่นานหรอกเสียงโทรศัพท์ก็คงจะดังขึ้นในห้องของเขา ชรัสมองไปที่หัวเตียงและหยิบซองบุหรี่ยับยู่ขึ้นมา สูบมาร์ลโบโรไลท์เสียด้วยนะนั่น ในซองบุหรี่มีบุหรี่หงิกงอเหลืออยู่มวนเดียว เขาค่อยๆแกะกระดาษออกอย่างบรรจง และนึกแค้นใจตัวเองที่เมื่อคืนนี้เขาคงหงุดหงิดอะไรสักอย่างเป็นแน่ นึกสิ นึกสิ ให้ตายเถอะ พอพยายามจะใช้ความคิดอะไรสักอย่างท้องก็คอยจะร้องโกรกกรางเสมอ เขาต้องหงุดหงิดอะไรสักอย่างนะแหละ และคงจะเผลอขยำซองบุหรี่ไว้ในอุ้งมือก่อนที่จะปล่อยมันทิ้งไป โอ้ แล้วดูตอนนี้สิ สภาพมันเสียหายยับ เขาค่อยๆบรรจงคลี่กระดาษออกอย่างแผ่วเบา และมือไม้ก็เริ่มสั่น เพราะไอ้ท้องเฮงซวยนี่แท้ๆ อาการงอแงต่างๆก็วิ่งโร่กันมาเป็นขบวน โอ๊ะ บุหรี่มวนสุดท้ายมีรอยปริแตกเสียแล้วหละ มาอีกแล้ว อาการหงุดหงิดมาอีกแล้ว เขาค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าออกอย่างหนักแน่นและผ่อนเบา เขาลุกจากเตียงเดินไปเสียบกาต้มน้ำร้อน จากนั้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน ฉีกเทปใสออกมาประมาณหนึ่งนิ้วแล้วพันโดยรอบปิดรอยปริแตกของมวนบุหรี่ ยังดีนะที่มันแตกตรงใกล้ๆก้นกรอง เขากลับลงมานั่งที่ปลายเตียงอีกครั้ง และเริ่มคิดคำนวณเงินที่เหลืออยู่ติดกระเป๋า Four weeks that his money has been dwindling every day, four weeks having to find money to pay the rent and the water, electricity and phone bills that follow each other inexorably. And then the cost of food every day as well! He’s sitting at the foot of the bed, dishevelled, his face swollen and oily for lack of proper sleep. It’s already nine in the morning. Before long, bosses will get busy, they’ll begin to check the names and histories of applicants and before long the phone will ring in his room. Charat looks at the head of the bed and picks up the crumpled packet of cigarettes – Marlboro Light, no less. In the packet remains only one cigarette, warped. He slowly and carefully tears off the paper and is angry with himself for having been in a foul mood of some kind for sure last night. Think! Think! Damn it, as soon as he tries to think, his stomach always starts to rumble. Oh, and then look at it now, how warped it is! He unfolds the paper gingerly and his hands shake, because of his damn belly. Petulance takes over. Oh! There’s a tear in this last fag. Here it comes! Here it comes! Here comes irritation again. He slowly and firmly slows down his breathing to control it. He gets up from the bed and goes and plugs in the kettle. After that he walks over to his desk, tears off about one inch of clear tape and sticks it around the cigarette to hide the tear. Luckily it tore close to the filter tip. He goes back and sits down at the foot of the bed once more and begins to count the amount of money that remains in his pockets. =

=

=

=

=

=

[I didn’t know your face could be oily ‘for lack of proper sleep’.]

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

Note the use of ‘fag’ instead of ‘cigarette’; this isn’t in the text, but the kind of shorter, slangy word plausible in an internal monologue.

หนึ่งร้อยกับอีกสิบบาท เอาละ ในทุกๆ วันเขาคงจะอดทดกินข้าวมื้อเดียวได้อยู่หรอก เพราะฉะนั้นอาหารมื้อเช้าก็รวบยอดไปกินมื้อเย็นเสียทีเดียวเลย และอีกอย่างที่สำคัญกว่านั้นน่ะ ถ้าเกิดเดินออกไปซื้อข้าวแล้วท่านหัวหน้างานทั้งหลายเขาโทรมาพอดี โอย ไว้ใจได้เสียที่ไหนหละไอ้เรื่องเล่นตลกพรรค์นี้น่ะ ดีแล้ว รวบยอดไปกินเสียทีเดียวเอาอีตอนที่นายหัวหน้างานทั้งหลายเขาเลิกงานกันแล้วนั่นหละ สบายใจกว่า จากนั้นชรัสก็เพ่งพิศบุหรี่หงิกงออยู่ในมือ ถึงเวลาที่ควรจะเลิกเสียแล้ว นี่ควรจะเป็นมวนสุดท้ายของแกแล้ว แกต้องยอบรับข้อเท็จจริงอันนี้หละ แกต้องยอมทิ้งเพื่อนเก่าของแกเสียแล้ว ต่อจากนี้ไปเวลาที่นั่งห้องน้ำ ดื่มกาแฟ และเวลาที่กระวนกระวายใจจะไม่มีมันคอยอยู่เคียงข้างอีกแล้วหละ ชรัสตัดสินใจจะใช้โมงยามสุดท้ายกับบุหรี่มวนสำคัญนี้ด้วยการนั่งละเลียดกาแฟยามเช้า เขาเพ่งพิศความอัปลักษณ์ของบุหรี่มวนนี้อย่างหลงใหล มันคงเต็มไปด้วยแรงอัดแห่งความหงุดหงิดอะไรสักอย่างที่เมื่อคืนเขาได้ขยำขยี้อัดแน่นไว้ในบุหรี่มวนนี้ มันสะบักสะบอมนัก รอยปริแตกที่พันไว้ด้วยเทปใสนั่นทำเขาหวั่นไหว และเมื่อเขาชงกาแฟเสร็จแล้ว เขาก็สะกิดไฟแช๊ก ไฟมันสว่างโชติและพลิ้วไหวเล็กน้อย เมื่อเขายื่นบุหรี่เข้าไปใกล้ดวงไฟและสูดลมเข้าปอด เจ้าดวงไฟน่ารักนั้นก็เอนตัวอย่างชดช้อยเข้าหาปลายบุหรี่ มันแตะสัมผัสยาเส้นอย่างแผ่วเบา ได้ยินเสียงกรอบแกรบจากการเผาไหม้ฟังแล้วสุขใจยิ่งนัก เขาหลับตาลง กลุ่มควันขาวละเอียดไหลล่องลงสู่ลำคอและปอด พวกมันพลิกตัวกลับอย่างสวยงาม เหมือนนักกีฬาว่ายน้ำมืออาชีพที่เจนสระน้ำของตนที่ใช้ฝึกฝนบ่อยๆ พวกมันพลิกพลิ้วส่ายไหวออกมาจากปอดและผ่านลำคอขึ้นมาสู่อากาศภายนอก เคลื่อนขบวนอย่างอ้อยอิ่งสวย­งามก่อนที่จะจางหายไป อา ชรัสครางเบาๆในลำคอ เขาค่อยๆลืมตาขึ้นภายใต้ม่านหมอกของกลุ่มควันนั้น One hundred and ten baht. Now then. Every day he must bear with having only one meal, therefore breakfast will have to wait until dinner, and worse still, what if he happens to be out buying food and those bosses call right then … shucks, you never know when this kind of jinx might happen. Going out to eat when those bosses are no longer at work is just as well. After that Charat begins to stare at the warped cigarette in his hand. It’s time he should stop altogether. This should be his very last cigarette. He must face the fact. He must accept giving up on this old friend. From now on whenever he sits in the bathroom or drinks coffee and whenever he feels frustrated he won’t have it by his side any longer. Charat decides to use the last moment with this important cigarette sipping his morning coffee. He stares at the poor condition of this cigarette with fascination. It bears the marks of annoyance which for some reason made him squeeze this cigarette so tightly last night. It’s badly battered. The tear covered by the clear tape makes him anxious and when he has made the coffee, he strikes the lighter. Its flame is bright and a little wobbly. When he brings the cigarette towards it and inhales, the lovely flame leans gently to touch the tip of the cigarette, gets lightly into contact with the tobacco, the crackling of the burning is heard, utterly pleasing. He closes his eyes. Fine white smoke flows down his throat and into his lungs, turns around beautifully like a professional swimmer familiar with the pool he trains in often, turns around and leaves the lungs and the throat to waft back into the air outside, unfurling forward ever so slowly before it dissolves. Ah! Charat moans lightly in his throat. He slowly opens his eyes under that grey curtain of smoke. เอาละ = very well, okay, now then.

=

รวบยอด = to total, to do all at once; overall; so an alternative translation could be: ‘breakfast will have to make do for dinner as well’.

เมื่อสองเดือนที่แล้วบ้านที่เขาเช่าอยู่หลังนี้ดูจะสะดวกสบายและโอ่โถง อยู่ในซอยอันสงบร่มรื่น เดินออกไปไม่ถึงร้อยก้าวก็ถึงถนนหลัก ผู้คนแถวนี้รู้จักเขาเป็นอย่างดี เนื่องจากต่างรู้กันดีว่ามันเป็นบ้านที่ไม่เคยหลับ แว่วยินเสียงเพลง เสียงพูดคุยกันตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ในตอนเย็นย่ำผู้คนแถวนี้มักจะเดินมาทักทายอยู่เสมอในทำนองว่า เอาหลานชายป้าไปเข้าฉากด้วยมั้ยเล่า หรือ ที่กองถ่ายยังขาดตัวประกอบอยู่หรือเปล่า ชรัสนั้นได้แต่ยิ้มแหยๆก็เขาไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร เขาเป็นเพียงหัวหน้าพร๊อพประกอบฉากเท่านั้น งานสายนี้มีทั้งช่วงขาขึ้นและขาลง คาดเดาอะไรไม่ได้ เขารู้ข้อจำกัดนี้ดี ดังนั้นเขาจึงต้องหางานที่มั่นคงกว่ารองรับไว้ นี่ก็เดือนหนึ่งแล้วที่เขารองานอยู่ ไม่มีวี่แววว่าที่แห่งไหนจะติดต่อมา อีกทั้งงานพร๊อพประกอบฉากก็เงียบหายไปเลย ลูกมือของเขาแยกย้ายกันไปหางานทำกับนายอื่นที่ไม่สิ้นศรัทธากับวงการมายา นี่แกคงได้พร่ำพ่นอะไรที่มันไม่เข้าท่าให้คนในสายงานฟังอยู่หรอก ก็ไอ้ตอนเมาน่ะแกกร่างนักไม่ใช่หรือวะ เขาถึงพากันหายเงียบไม่เอาแกไปทำงานด้วยน่ะ แกพูดอะไรไว้บ้างน๊า นึกสิ นึกสิ ชรัสกวาดตามองบ้านอันโอ่โถง และรู้สึกว่ามันใหญ่เกินไปสำหรับเขาเสียแล้ว เฉกเช่นเดียวกับกระเพาะที่ใหญ่เกินไปสำหรับอาหารและรสนิยมที่สูงส่งเกินกว่ากำลังซื้อของตน ครั้นจะย้ายออกไปเช่าห้องเล็กๆอยู่ ทุกสถานที่ก็จำต้องเอาเงินมัดจำล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งเดือนอยู่ดี แล้วเขาจะไปหามันมาจากไหน Two months ago the house he rented looked convenient and grand, in a quiet, shady street, the main road not quite a hundred steps away. People around here knew him well because each was well aware that this house never slept, songs and conversations were heard day and night. In the evening the people around here walked by and greeted him saying things like ‘Can my grandson act too?’ or ‘Does your troupe need more actors?’ Charat just smiled wryly, not knowing how to answer. He was only responsible for the props. This work has its ups and downs, it can’t be second-guessed. He knows this limitation well, so that he must find work more stable to rely on. He’s been waiting for work for a month now, there’s been no sign of contact from anywhere. Besides, the work of theatre accessories has gone dead quiet, his underlings have scattered looking for work with other bosses that still have faith in the world of magic. He must have prof- fered words that didn’t make sense to others in this line of work – well, when drunk you swagger a lot, right? So they left quietly, refusing to have him work with them. What did he say? Think! Think! Charat sweeps his gaze around the grand house and feels it’s too big for him now in the same manner as his stomach is too big for his food and his tastes far above his purchasing power. As for moving to a small room, every place will demand at least one month rent in advance and where would he find that? =

=

=

=

=

=

=

=

=

Grandson or nephew? It could be either, but grandson is more likely: it makes the woman older, hence more conservative and remonstrative.

ความหวังของเขาอยู่ที่ตู้จดหมายหน้ารั้วบ้าน นั่นไงเสียงมอเตอร์ไซค์ของบุรุษไปรษณีย์และเสียงบีบแตรซึ่งดังแว่วเลยเข้าไปท้ายซอยแล้ว เมื่อเดินมาถึงตู้รับจดหมายเขาหลับตาและเล่นซ่อนหากับตัวเอง เขาลืมตาขึ้นและกล่าวเสียงดังในใจกับตัวเองว่า จ๊ะเอ๋ แต่สิ่งที่พบในตู้จดหมายนั้นทำเขาผิดหวังอย่างขมขื่น His hope lies in the letterbox on the fence in front of the house. Isn’t that the sound of the postman’s motorcycle with its hooting audible right to the end of the street already? When he walks over to the letterbox, he closes his eyes and plays hide- and-seek with himself. He opens his eyes and says loudly in his heart ‘Peekaboo!’ but what he finds in the letterbox disappoints him bitterly.
จดหมายซองหนึ่งเป็นใบแจ้งหนี้ของโทรศัพท์มือถือ เมื่อฉีกซองดูก็พบว่ามันเต็มไปด้วยโบรชัวร์โปรโม­ชั่นมากมายที่อัดแน่นอยู่เต็มซอง ใบแจ้งหนี้เป็นเพียงกระดาษแผ่นขาวๆบางๆที่เล่นซ่อนหากับเขาอีกตลบหนึ่ง วินาทีนั้นเขารู้สึกว่าได้สัมผัสอะไรที่เย็นชาและแล้งน้ำใจ เหมือนกับว่าเขาไม่เคยรู้จักภาษาและตารางเหล่านี้มาก่อนในชีวิต เฉกเช่นเดียวกับเมื่อตอบรับไมรตรีจิตเซ็นชื่อของตัวลงในแผ่นเอกสารขอเปิดบัญชีธนาคาร พนักงานจะยิ้มให้เราพลางเอานิ้วชี้ลงในแผ่นเอกสารและกล่าวว่า เซ็นตรงนี้ค่ะ และมือของเธอก็ยังคงวางทับไว้บนแผ่นเอกสารนั้น เห็นแล้วรู้สึกอบอุ่นและไว้วางใจ แต่แท้จริงแล้วพนักงานเหล่านั้นวางมือไว้เพื่อว่าลูกค้าจะไม่พลิกกลับเปิดหน้าที่อยู่ด้านหลังดู One letter is a statement of what he owes for his mobile phone. When he tears off the envelope he finds it’s stuffed with promotion brochures, the bill is just a thin whitish sheet of paper playing another round of hide- and-seek with him. Right then he feels he’s touching something cold and heartless as if he had never before known that language and those squares in his life, in the same manner as when we respond to friendship by signing our name in a document asking to open a bank account, the officer smiles at us while putting her finger on the document and saying ‘Please sign here’ and her hand still loiters on that docu- ment, by which you feel warm and trustful, but actually the officer is putting her hand there for the cust- omer not to flick the document over and read what’s on the other side.
ส่วนอีกอันนั้นเป็นใบปลิวเชิญชวนให้ไปสวดภาณยักษ์ใหญ่ ข้อความส่วนใหญ่ทำนาย (เรียกว่าชี้ชัดอย่างจัดเจนดีกว่า) ว่าปีนี้เป็นปีแห่งโชคเคราะห์ ควรจะมาสะเดาะเสียแต่โดยดี หากไม่มาสะเดาะเคราะห์แล้วชีวิตคุณจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ คำบรรยายต่างๆ ชวนอกสั่นขวัญแขวน ขยายความให้เห็นว่าจะเจออุบัติเหตุบ้าง เจ้ากรรมนายเวรจะตามจองล้างจองเวรบ้าง ชีวิตจะหมกไหม้ตายทั้งเป็น เขารู้สึกโกธรแค้นตัวเองนักที่อ่านใบปลิวแผ่นนี้ในใจ เพราะรู้สึกเหมือนกับว่าได้กลืนกินคำสาปนี้ลงไปในลำไส้เสียแล้ว มันเป็นรสชาติที่ขมและดำอย่างบอกไม่ถูก ทำไมไม่อ่านออกเสียง! ทำไมไม่อ่านออกเสียง! เขาตัดพ้อกับตัวเอง เรื่องดีๆอย่างนี้มันจะได้กระจายออกไปจากตัวเขาเสียบ้าง Another thing is a pamphlet inviting participation in a collective prayer to be protected from ill luck. It foretells – or rather, states blandly – that this year is a year of ill fortune that should be exorcised without delay. If you don’t come and exorcise it your life will be like this, like that. The ex- planations provided are scary, making it obvious you’ll face acci- dents, retribution will follow revenge, life will be weighed down with anxiety or bitterness, a living death. He’s angry with himself for reading this pamphlet in his head because he feels as if he has gobbled up this curse already. It’s indescribably bitter and noxious. Why not read it aloud? Why not read it aloud, he complains to himself. A good story like this would emanate from him and spread.
และที่ถืออยู่ในมืออีกสามสี่แผ่นก็เช่นกัน มันเป็นใบปลิวจาก เค.เอฟ.ซี, พิซซ่า ฮัท, แมคโดนัลด์ และรายการสินค้าจากเทสโก้โลตัส มันมาอีกแล้ว ท้องมันร้องอีกแล้ว เขาเหลือบมองดูใบปลิวของเค.เอฟ.ซี. ซึ่งเป็นโฆษณาตัวใหม่เป็นรูปคนครึ่งตัวแต่หัวเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอบแห้ง มันเขียนคำโปรยประมาณว่าเปลี่ยนรสชาติเสียบ้าง ก็แล้วไอ้ไก่ของเอ็งมันราคาสี่บาทห้าบาทเหมือนบะหมี่รึเปล่าหละ ก็เปล่านี่หว่า เอ็งให้ทุกๆ คนเขาเปลี่ยนแปลงแต่เอ็งเคยเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างเล่านอกจากแอดโฆษณาน่ะ ใช่สินะ จริงๆแล้วเอ็งอาจจะเป็นเจ้าแห่งการเปลี่ยนแปลงก็ได้ เอ็งเข้ามาในชุมชนแล้วปักป้ายเสียหรูว่า ‘ขอเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน’ จากนั้นก็ ‘ขอเป็นส่วนแบ่งของชุมชน’ แล้วจากนั้นก็ ‘ขอเป็นส่วนใหญ่ของชุมชน’ จากนั้นเอ็งก็ทำเบอร์เกอร์หมูย่าง เอ็งค่อยๆ แทรกเข้ามาในวาระสำคัญๆ ของชีวิต ในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ งานพบปะสังสรรค์ แล้วจากนั้นก็แทรกซึมเข้าสู่การบริโภคประจำวัน ขยับขยายสถานภาพตัวเอ็งจากวาระโอกาสสำคัญสู่ปัจจัยสี่ในการดำรงชีพ และในเมื่อมันเป็นปัจจัยพื้นฐานเสียแล้ว ปัญญาชนหรือนักคิดก็ต้องหุบปากลงอย่างเหนียมอาย และเล่นลิ้นติดตลก ก็เพราะน่องไก่กับแป้งอบชีสนั่นมันอุดตันคอหอยอยู่ และเมื่อท้องมันอิ่มแล้วพวกเขาก็กรูกันไปสนามประลองปัญญา และสนามประท้วงในประเด็นอื่นที่พวกเขาจะได้แสดงความกระหายวัฒนธรรมหลากหลายอันแรงกล้าต่อไป ใครมันจะไปกล้าทักท้วงเอ็งเล่า ลูกหลานของนักคิดเหล่านั้นกำลังร้องไห้งอแงเพราะอยากกิน คนรักของปัจเจกชนทั้งหลายก็เรียกร้องหาวาระอันแสนพิเศษ เหตุผลไม่ได้อยู่ในสนามแห่งหัวใจ ไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น ไม่ได้อยู่ที่เตียงนอน ไม่ได้อยู่ในวันพบญาติ เอ็งมันเป็นนักเปลี่ยนแปลง และเอ็งก็ทำสำเร็จแล้วด้วย พวกเรากำลังคิดถึงเอ็งในฐานะปัจจัยสี่ไม่ใช่ของกินเล่นฟุ่มเฟือยแล้วนี่นะ And the three or four other pam- phlets in his hands are the same. They are brochures from KFC, Pizza Hut, McDonald’s and lists of goods from Tesco-Lotus. Here it goes again, his stomach is complaining again. He looks up at the KFC pamphlet, which has a new ad, the picture of half a body with ready- made dry egg noodles for a head. A sprinkling of words enjoins you to change flavours. Well, is your chick- en priced at four or five baht like egg noodles? Hell, no. You want every- one to change but have you ever changed anything apart from your ads? Well, actually, you might be the champion of change: you entered into the community brandishing a luxurious placard saying ‘Let me be a part of the community’, from that to ‘Let me have a larger part in the community’ and from that to ‘Let me be the dominant part of the com- munity’ and from that you made grilled pork burgers, you sneaked into the important moments in life, in parties celebrating achievements, in get-togethers, and from that you went and interfered with daily con- sumption, expanding your status from important occasions and times to the four fundamentals of existence and as these are basic factors, intellectuals or thinkers have had to keep their mouths shut shyly and quibble with humour, because your flour-and-cheese-stuffed chicken legs engorge their pharynxes and when their bellies are full they rally to wisdom training grounds and protest grounds on those other topics where they can show their intense thirst for variegated culture. Who will dare pro- test? The children and grandchildren of those thinkers are snivelling be- cause they want to eat; the partners of those individualists are demanding quality time. Reason is not in the field of the heart, is not in the living room, is not in bed, is not on days of meeting relatives. You are a reformist and you’ve been successful. We are thinking of you from the point of view of the four requisites, not for frivolous leisurely nibbles, you know. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

นี่หว่า = dammit, for God’s sake, bloody hell. (Not very polite; use advisedly.)

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

The four requisites, according to Buddhism, are 1) food, 2) clothing, 3) accommodation and 4) medical care.

ชรัสเพ่งพิศใบปลิวนั้นอย่างหัวเสียและรู้สึกหิวโหย สายลมเย็นระรื่นพัดผ่านมา เขาแหงนหน้ามองตามทิศทางลม กอไผ่ยามต้องลมส่งเสียงซู่ซ่าเหมือนห่าฝน ถนนในซอยเงียบสงบร้างผู้คน ใบปลิวจากร้านอาหารฟาสฟูดส์ทั้งหลายโดนสายลมพัดกระจายเกลื่อนเต็มท้องถนนในซอย ดูมันระริกระรี้ร่าเริงนัก เขาเดินไปตามท้องถนน เก็บใบปลิวที่กระจัดกระจายไว้ในอ้อมแขนได้หอบใหญ่ เขาเก็บมันเพลินจนเดินมาถึงหน้าร้านอาหารตามสั่ง แม่ค้ายืนมองเขาอยู่นานแล้วด้วยสายตาช่างสงสัย เมื่อชรัสเงยหน้าขึ้นก็สบกับสายตาที่ว่านั้นทันที เขายิ้มให้อย่างจืดเจื่อน เพราะดูสภาพเขาในตอนนี้ไม่ต่างจากคนเก็บขยะสักเท่าไหร่ น้ำก็ยังไม่ได้อาบ ผมเผ้าเป็นกระเซิง อีกทั้งบ้านของเขาก็เงียบสงัดวังเวงจนน่าสงสัยมาหลายสัปดาห์แล้ว เขารู้สภาพของตนดีเลยกล่าวแก่แม่ค้านางนั้นว่า “เก็บเอาไปให้รถขยะรีไซเคิลน่ะ” แม่ค้านางนั้นไม่ได้ตอบคำเขา เพราะ ชรัสก็ไม่เคยตอบคำของนางเช่นกัน ว่าจะเอาหลานของนางไปเข้าฉากหรือเปล่า ดังนั้นแล้วชรัสก็เดินย้อนกลับเข้าบ้านของตนไป Charat peers at those pamphlets, incensed and feeling famished. A gust of cold wind blows by. He looks up to follow the gust of wind. The bamboo under the wind patters as if under the rain. The street is quiet and devoid of people. Lots of pamphlets from fast-food outlets are scattered about by the wind all over the street, looking very gay. He walks along the road, gathers the scattered pamphlets in his arms, which are soon fully loaded. He has a great time collecting them until he comes before a made-to-order food shop. The female vendor has stood looking at him for quite some time with suspi- cion in her eyes. When Charat looks up, he’s faced with those eyes at once, he smiles at her sheepishly because his condition at the moment isn’t much different from that of a refuse collector. He hasn’t showered yet, he’s dishevelled; besides his house has been suspiciously dead quiet and forlorn for weeks. He’s perfectly aware of his condition so he tells the vendor ‘I’m keeping them for the refuse collectors to recycle’. The woman doesn’t answer him because Charat has never answered her either when she asked if he wanted her grandson to join the set. Thus he retraces his steps to his own house.
ชรัสนอนอ่านหนังสือและเผลอหลับไปจนล่วงถึงตอนบ่าย เขาอยากจะทำงานบ้านฆ่าเวลาบ้างหรอก ทว่าเรี่ยวแรงที่มีอยู่นั้นดูเหมือนจะไม่อำนวยเอาเสียเลย ยกของหนักมันก็ต้องออกแรง เพียงนิดหน่อยมือไม้ก็สั่นเทา และท้องก็รู้สึกแสบและว่างโหวง บ้านของเขานั้นเต็มไปด้วยกองกระดาษและกองหนังสือวางเรี่ยราดระเกะระกะ ทั้งที่ซื้อมาอ่านเอง และที่ซื้อเหมามาเพื่อใช้เป็นของประกอบฉาก และยังมีหนังสืออีกประเภทที่กลุ่มคนในวงการเขาเรียกว่า เรฟ’เฟอร์เรนซ์ Charat lies reading a book and drifts into sleep until sometime in the afternoon. He wants to do some housework to kill time, but the strength he has doesn’t seem to allow for it. To lift something heavy you have to use strength. Just a little and your hands shake and your belly hurts and feels hollow. His house is full of piles of paper and of books placed every which way, those he bought and read himself and those he bought wholesale to serve as elements of the background, and there are even other books of the kind people in his circle call reference books.
เขากำลังหลับสนิทและรู้สึกผ่อนคลายจากเรื่องราวต่างๆนานา ที่นั่นเป็นสถานที่อันแสนสงบ กระนั้นก็ชวนตื่นตัวและก่อความสนเท่ห์ แยกแยะไม่ได้ว่าเป็นสีหรือขาวดำ ช่างหมดจดสะอาดดีแท้ เปรียบเหมือนในที่แห่งนั้นเขามีดวงตาสำหรับมองเพียงอย่างเดียว ปราศจากภาระผูกพันของเรือนกายอันถ่วงหนัก เขาเป็นอิสรเสรีแม้กับอวัยวะทุกส่วนของตัวเอง เหมือนภูมิทัศน์แก้วผลึกที่มีไว้สำหรับมอง อ๊ะ มีไว้สำหรับฟังด้วย เขาได้ยินเสียงหละ มีใครอยู่ที่นั่นหรือเปล่า เสียงนั้นแว่วมาแต่ไกล แต่เขาก็รู้สึกว่าเสียงนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน มีใครอยู่ที่นั่นหรือเปล่า นั่นมันน้ำเสียงของเขานี่ แต่หาได้ออกมาจากกล่องเสียงของเขาไม่ มันลอยใกล้เข้ามาจากอีกฝากหนึ่งของภูมิทัศน์อันอธิบายได้อย่างยากยิ่งนั้น He’s sleeping soundly, away from all sorts of worries. This is a most quiet place, prompting him to wake up and creating doubt nevertheless. He can’t distinguish whether it is colour or black and white. It’s thoroughly spick and span. It’s as if in this place he has eyes only to see, devoid of the need to be bound to a body that is fully loaded. He’s free, even from every organ of his, like the milky quartz landscape he has to see. Ah! Is there someone there or not? That voice is coming from afar but sounds most familiar. Is there someone there or not? But that’s his own voice, yet not coming from his own throat. It comes floating from another side of the landscape, something most difficult to explain. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

แก้วผลึก = milky quartz, rock crystal.

“รบกวนช่วยออกมาหน้าบ้านด้วยครับ” ทันทีที่สะดุ้งตื่นเขารู้สึกเจ็บร้าวไปทั่วสรรพางค์กาย อวัยวะภายในต่างบิดขมวดเป็นเกลียว และแขนขาก็อ่อนเปลี้ยเพลียแรง แรงโน้มถ่วงทำอะไรกับร่างกายที่เขาทิ้งไว้ชั่วครู่นี้นะ ‘Please come out to the front of the house, sir.’ As soon as he’s startled awake, he feels pain in his whole body. Each internal organ is twisted into a bundle and his members are devoid of strength. What has the force of gravity done to the body he has momentarily deserted?
“รบกวนช่วยออกมาหน้าบ้านด้วยคร๊าบ” เสียงใหญ่และแหบเบียดแทรกผ่านประตูหน้าบ้านเข้ามา ชรัสรู้สึกถูกจู่โจมทันทีทั้งๆ ที่ยังง่วงงุน ‘Please do come out to the front of the house, sir.’ A loud hoarse voice comes in through the front door. Charat feels invaded at once, even though he’s still sleepy.
เขาเดินออกไปหน้าประตูรั้วบ้าน ใช้มือทั้งสองข้างประคองศีรษะ เหมือนพยายามประกอบมันให้เข้าที่เข้าทาง ชายนิรนามร่างใหญ่ยืนมองเขาแล้วส่งสายตาตำหนิแวบหนึ่งด้วยข้อหาที่ปล่อยให้เขารอและตะโกนเรียกอยู่นาน ชายนิรนามร่างใหญ่สวมชุดสีน้ำเงิน ผิวสีดำแดง ดวงตานั้นแดงก่ำเหมือนคนเมาเหล้าตลอด­เวลา ยามสนทนาเปล่งเสียงแหบแห้งและหย่อนยาน เหมือนคนที่สูบบุหรี่จัดและดื่มมาได้ในระดับหนึ่งแล้ว ส่วนหน้าผากนั้นเยิ้มเป็นมันด้วยคราบเหงื่อไคล เมื่อชรัสเดินเข้าไปใกล้ เขาส่งยิ้มหวานให้จนน่าระแวงสงสัย ในมือของเขาถือสมุดฉีกเล่มหนึ่งพร้อมปากกา จากนั้นเขายื่นบัตรประจำตัวมาให้ดูพลางกล่าวว่ามาจากมูลนิธิศพไร้ญาติ ชรัสรับบัตรประจำตัวนั้นมาดูโดยอัตโนมัติ และส่งกลับอย่างไม่ใส่ใจ เขาเห็นอีกแล้วว่าชายคนนั้นหรี่ตามองตาแวบหนึ่ง He walks out to the front gate, using both hands to hold his head as if trying to set it in place. A big- bodied stranger stands looking at him and then has a momentary reproving expression for having been left to wait and call out repeatedly. That big-bodied stranger is wearing a dark blue suit, his skin is coppery, his eyes are bloodshot like those of a drunkard. When he speaks his voice is hoarse and flabby like a chain smoker’s with already a certain level of alcohol in him. As for his face, it’s oily with sweat and scurf. When Charat walks up to him, he produces a smile so sweet it’s suspicious. He has a writing pad and a pen in his hand. He holds out his ID card for Charat to see, saying he comes from the foundation for the dead without relatives. Charat takes the ID card, glances at it and returns it casually. He sees the man squint as he looks into his eyes.
“ช่วยบริจาคเงินสำหรับศพไร้ญาติด้วยนะครับ” ชายนิรนามกล่าวอย่างทะมัดทะแมง เมื่อเห็นชรัสยังยืนนิ่งอยู่เขาจึงกล่าวย้ำว่า “ตามแต่กำลังศรัทธาแล้วกัน” ‘Please give some money for the dead without relatives, sir,’ the man says earnestly. When he sees Charat still standing motionless he adds, ‘As much as you wish.’ Here, need to adjust the wording, as ตามแต่กำลังศรัทธา (up to the faith you have) doesn’t translate well.
อีกแล้ว เมื่อข่าวสารนี้เดินทางไปยังประสาทรับรู้ของเขา เขาก็เดินกลับเข้าไปในบ้านโดยอัตโนมัติ มองดูเงินที่เหลืออยู่ หนึ่งร้อยกับอีกสิบบาท เขาหยิบเงินทั้งหมดแล้วเดินออกมาหน้าบ้านอีกครั้ง ชายนิรนามตาไวมองเห็นธนบัตรก็จรดปากกาเขียนลงในสมุดฉีกล่วงหน้าเรียบร้อย ชรัสยื่นเงินจำนวนหนึ่งร้อยบาทให้ Again! When this message reaches his brain, Charat walks back to inside the house automatically, looks at the money that remains: one hundred and ten baht. He picks it all up and walks back to the front of the house. The man’s sharp eyes see the banknote and he reaches for his pen to jot the number on his pad right away. Charat holds out the one- hundred-baht note to him.
“โอ๊ะ ไม่ต้องเขียนหรอกครับเปลืองกระดาษเปล่าๆ ผมช่วยยี่สิบบาทก็แล้วกัน กรุณาช่วยทอนให้ผมด้วยนะครับ” ‘Oh, no need to write it down, sir. Don’t waste paper. I’ll donate twenty baht. Please give me the change for it.’
ชายนิรนามสำแดงสายตารังเกียจอย่างเด่นชัด ขอโทษนะครับนี่ไม่ใช่ร้านขายของชำที่จะมาแตกแบงค์ทอนเงินกันเป็นล่ำเป็นสัน ชรัสลอบอ่านเอาจากสายตาของเขา และก้มหน้าลงอย่างละอาย มันช่วยไม่ได้จริงๆ The man’s expression is clearly one of disgust. Excuse me, sir, this isn’t a grocery where people come in their thousands to break big bank- notes – Charat can covertly read this much in his eyes and he lowers his head in embarrassment: it can’t be helped.
“ศพไม่มีญาตินะคุณ” น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความตำหนิ “ช่วยสักร้อยนึงก็แล้วกันนะ” น้ำเสียงสบประมาทว่าไม่เคยมีใครให้น้อยกว่านี้หรอก “ผมเขียนลงในใบรับแล้วด้วย” ‘It’s dead people without relatives, you know!’ The voice is deeply accu- satory. ‘Put up a hundred, all right?’ The insulting tone implies nobody gives any less than this. ‘Here, I’ve written it down in the receipt.’
“มันช่วยไม่ได้จริงๆครับ เก็บเอาไว้ให้ผมกินข้าวบ้างเถอะ ทั้งเนื้อทั้งตัวผมก็เหลืออยู่ร้อยบาทนี่แหละ ถ้าคุณไม่ทอน ผมก็ไม่มีตังค์กินข้าวนะ” ชรัสอุธรณ์ ‘This can’t be, sir. I need to keep enough to eat. I’ve only got this hundred baht left altogether. If you don’t give me change, I’ll have no money left to eat, you know,’ Charat appeals.
“โอ้ย ไม่มีเงินทอนหรอกคุณ ห้าสิบบาทก็แล้วกัน” น้ำเสียงของชายนิรนามตำหนิอย่างกระฟัดกระเฟียดมากขึ้น ‘I don’t have any change. Let’s say fifty and that’s it.’ There’s rising anger in the disparaging tone of the stranger.
“ผมให้ได้เท่านี้แหละ ก็ไหนคุณบอกว่าตามแต่กำลังศรัทธาไง” ชรัสขึ้นเสียงบ้าง ‘I can only give you this much. Didn’t you say it was up to me?’ Charat says, raising his voice.
ชายนิรนามกระชากฉีกใบเสร็จรับเงินที่เขาเขียนไว้ก่อนหน้านี้ทิ้งอย่างหัวเสีย “เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน” เขากล่าวแล้วเดินจากไปอย่างเปี่ยมศักดิ์ศรียิ่ง แว่วยินเสียงบ่นงึมงำอย่างเหนื่อยหน่ายคล้อยหลังไปว่า โอ … ศพไม่มีญาติแท้ๆ ธนบัตรหนึ่งร้อยบาทที่ยังถืออยู่ในมือของชรัสนั้นร้อนรุ่มขึ้นมาด้วยบาปและความขัดแย้งของศรัทธา The stranger tears off the receipt he’s made out and throws it away angrily. ‘Some other time, then!’ he says and then walks away in a most dignified way, still mumbling wearily in his back ‘Oh … dead truly without relatives…’ The one-hundred-baht banknote Charat still holds in his hand is burning with sin and denial of faith.
พอกันที เขาสบถคำหยาบคายมากมายภายในใจ ขณะเดินกลับเข้าบ้านนั่นเองก็ได้ยินเสียงรถซาเล้งรับซื้อกระดาษและของเก่าแล่นผ่านเข้ามา(เป็นประจำทุกๆ วันอยู่แล้ว) คุณลุงซาเล้งมาได้เหมาะเจาะจริงๆ นี่แหละคนที่เขาต้องการหละ ชรัสกวักมือเรียงคุณลุง พลางนึกถึงกองใบปลิวที่เขาเก็บในห้องครัว เรื่องอะไรจะให้มันรีไซเคิลแล้วเอามาแจกใหม่ฟรีๆ ว่าแล้วชรัสก็เดินเข้าบ้านหอบเอากองกระดาษทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ออกมาชั่งกิโลขาย เขากวาดตาไปรอบๆ ห้องกลาง กองนิตยสารนั่นด้วย พวกหนังสือประกอบฉากนั่นด้วย แล้วก็ไอ้เรฟ’เฟอร์เรนซ์นั่นด้วยหละ Enough! He swears a series of vulgar epithets in his mind. As he walks back into the house he hears the engine of a saleng* buying paper and old items coming this way (as it does every day). The old man is coming at the right time indeed. This is the man he wants. Charat signals to him, thinking of the pile of pamphlets he keeps in the kitchen: why should he have them recycled and distributed anew for free? Whereupon he walks into the house and lifts the box with the whole pile of paper he has and goes out to have it weighed for sale. He sweeps his eyes around the central room. That pile of magazines too. And those prop books also, and those reference books as well. * A now usually motorised tricycle peddler collecting paper, bottles and sundry bits and pieces. ซาเล้ง
“กิโลละบาทนะคุณ ถ้าเป็นกระดาษลังล่ะก็แพงหน่อย กิโลละบาทห้าสิบ” ‘One baht a kilo, you know. If it’s packing paper, it’s a little more, one baht fifty a kilo.’
“ผมมี เอาไปเลยคุณลุง เอาไปเลย ผมมีเยอะ ไม่ต้องช่วยหรอกคุณลุง เดี๋ยวผมหอบออกมาให้เอง คุณลุงแค่ยกขึ้นตราชั่งอย่างเดียวก็พอ เก็บแรงไว้คุณลุง เราจะรวยกันแล้ว” อารมณ์โกธรเคืองของเขาเปลี่ยนแปลงเป็นยินดีอย่างรวดเร็ว ‘Fine. Take it, take it all, uncle. I have a lot. No need to help me, uncle. I’ll carry it all out for you, uncle, just put it on the scales, that’ll do, preserve your strength, uncle, we’ll both be rich soon.’ His angry mood had quickly given place to delight.
“ที่บ้านทางฟากโน้นน่ะ เขาเอากองเอกสารบัญชีออกมาขายให้ลุง ตั้งสามสี่ร้อยกิโลล่ะ” คุณลุงกล่าวอย่างตื่นเต้น น้ำลายเป็นฟองขาวๆ เกาะอยู่ตรงริมฝีปากทั้งสองข้าง “อย่าบอกใครเชียวนา ไอ้ปกเอกสารตราช้างน่ะ เวลาลุงเอาไปส่งต่อมันเป็นอีกราคานึงล่ะ ก็กำไรนิดๆหน่อยๆหรอก” ‘That house over there, they sold me lots of accounting documents, three to four hundred kilos of them,’ the uncle claims with excitement, white foam sticking to both sides of his mouth. ‘Don’t tell anyone, okay. Those Elephant brand covers, when I resell them they fetch another price, make me some money, what.’
“นั่นแน่ เจ้าเล่ห์นะเนี่ย เอาน้ำเย็นๆสักหน่อยเถอะคุณลุงไม่ดีกว่า เดี๋ยวผมซื้อโค้กให้ลุงกระป๋องนึงเลยเอ้า” ‘Right on. A bit of a trickster, aren’t you? Have some cold water, uncle, how about it? Come, I’ll buy you a Coke.’
การณ์เป็นไปดังนี้ ชรัสขายทั้งหนังสือ กองกระดาษ ลังกระดาษและขวดเหล้าเบียร์ที่กองสุมกันอยู่หลังบ้าน เขาได้เงินจากการนี้ถึง สามร้อยห้าสิบเจ็ดบาทห้าสิบสตางค์ So it goes. Charat sells books, piles of paper, packing boxes and bottles of booze and beer that have accumulated at the back of the house. All of this earns him three hundred and fifty-seven and a half baht.
“เอ้า ลุงให้เป็นสามร้อยห้าสิบแปดบาทเลย” คุณลุงกวาดมืออันผอมแห้งออกจากตัวเป็นเชิงชี้ขาด จากนั้นก็ควักเงินจ่ายให้ ‘Well, I’ll make it three hundred and fifty-eight baht.’ His thin and dry hand makes a sweeping gesture signalling finality. After that he counts the money and hands it over.
“ใจใหญ่จริงๆคุณลุง รออยู่นี่ก่อนคุณลุง เดี๋ยวผมจะไปซื้อโค้กมาให้” ชรัสเบิกบานยิ่งนัก ‘You’re really generous, uncle. Wait here first. I’ll go and buy you that Coke.’ Charat is beaming.
“ลุงขอเป็นอะไรที่มันชูกำลังได้มั้ยเล่า” คุณลุงทำเสียงอ้อมแอ้ม ‘How about some kind of energy drink instead,’ the old man mumbles.
“แน่ะ เจ้าเล่ห์อีกแล้ว ได้เลยๆ” ชรัสหยอกเย้าก่อนเดินจากไป ‘Sure. Up to your tricks again, hey? It’s yours,’ Charat teases before walking away.
ที่ร้านขายของชำ เขาสั่งเครื่องดื่มให้คุณลุง เขารู้สึกเป็นสุขนัก เกิดอาการใจใหญ่ขึ้นมาจนคับร้าน เอาไวไวมาลังหนึ่ง ไข่ไก่อีกแพค หนึ่ง ผักกาดขาวด้วยนะจ๊ะ เขามองธนบัตรหนึ่งร้อยบาทเจ้าปัญหาที่ยับยู่ยี่ นี่เขาเผลอขยำขยี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ดีหละ เอามาร์ลโบโล ไลท์มาสองซองเลย At the grocery store, he orders the drink for the old man. He feels ex- tremely happy. With a sudden gener- osity too big for the shop, he takes a box of the stuff, a carton of eggs as well, and a Chinese cabbage, please. He looks at the problematic one-hundred-baht note which is all crumpled. Hey, when did he crush it like this? Well, let me have two packets of Marlboro Light.
เถ้าแก่ร้านขายของชำจัดการเอาของต่างๆ ใส่ถุงให้เสร็จสรรพ พลางยื่นบุหรี่สองซองแยกให้ ชรัสรับมาดู ซองหนึ่งมีคำเตือนว่า ‘บุหรี่ทำให้เส้นเลือดในสมองแตก’ ส่วนอีกซองหนึ่งมีคำเตือนว่า ‘สูบบุหรี่ทำให้แก่เร็ว’ ชรัสยื่นบุหรี่ซองแรกคืนให้เถ้าแก่ และแจ้งความจำนงไปที่ซองที่มีคำเตือนว่า ‘ควันบุหรี่เป็นอันตรายต่อผู้ใกล้ชิด’ The grocer puts the various items in a bag and hands him the two packets of cigarettes separately. Charat takes them and has a look. On one packet there’s the mention ‘Smoking makes blood vessels in the brain break’; on the other, the warning is ‘Cigarette smoke is dangerous for those around you’. [Charat missed the most edifying warning: ‘Smoking gives you rotten feet’.]5146_thaihealth_7qfxt9az8cbe
เฉพาะค่าบุหรี่ชรัสยื่นเงินเจ้าปัญหาหนึ่งร้อยสิบบาทให้เถ้าแก่ ฝ่ายเถ้าแก่นั้นยิ้มละไมทอนเงินคืนให้สองบาทเฉพาะค่าบุหรี่เช่นกัน ซองละห้าสิบสี่ เถ้าแก่ว่าเป็นนโยบายขายตัดราคาจากร้านมินิมาร์ท The price of the cigarettes alone gets the better of the fateful one hundred and ten baht he hands out to the grocer. The grocer smiles sweetly as he gives him the two-baht change for the cigarettes only – fifty-four baht per packet. The grocer says it’s his policy to undercut the Minimart price.
= ‘Nueng Roi Sip Bat’ in Krungthep Turakit, October 2004.
Uthis Haemamool was born in 1975 in Saraburi Province. An arts student of Chulalongkorn University, he has built up a substantial body of works in the last ten years consisting of novels, short stories, articles on films and a travel book. He is now editing a cultural magazine. His novel Lap Lae, Kaeng Khoi earned him
the SEA Write Award in 2009.
=อุทิศ เหมะมูล