Category Archives: Classics

A literary fraud

For once, no Thai text, but my translation of a Thai short story which is itself an ‘adapted’ translation of an English short story passing itself off as an original work by an otherwise brilliant Thai writer, of Jan Darra fame. The original story, in the left column, was written by the American writer Sulamith Ish-kishor (see bottom) and published in a 1943 issue of Collier’s under the title ‘Appointment With Love’. It was reprinted in Reader’s Digest, May 1951, where Utsana Phleungtham most probably read it … and helped himself to it. Mind you, he wasn’t alone in the fleecing game: the same story, renamed ‘The Rose’, was plagiarised by preacher-author Max Lucado in his 1992 collection And the Angels Were Silent.
When the Thai sentences are direct translations of the English ones, I keep the original wording, and translate verbatim Utsana’s tweaks. MB

Appointment With Love

Appointment with love

grand central new york 1930 hua lamphong 1928

Sulamith Ish-Kishor

Utsana Phleungtham

Six minutes to six, said the clock over the information booth in New Yorks Grand Central Station. The tall young Army officer lifted his sunburned face and narrowed his eyes to note the exact time. His heart was pounding with a beat that choked him. In six minutes he would see the woman who had filled such a special place in his life for the past 18 [sic] months, the woman he had never seen yet whose words had sustained him unfailingly. He placed himself as close as he could to the information booth, just beyond the ring of people besieging the clerks…

Lieutenant Blandford remembered one night in particular, the worst of the fighting, when his plane had been caught in the midst of a pack of Zeros. He had seen the grinning face of one of the enemy pilots.

In one of his letters, he had confessed to her that he often felt fear, and only a few days before this battle, he had received her answer: “Of course you fear…all brave men do. Didn’t King David know fear? Thats why he wrote the 23rd Psalm. Next time you doubt yourself, I want you to hear my voice reciting to you: Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I shall fear no evil, for Thou art with me.” And he had remembered; he had heard her imagined voice, and it had renewed his strength and skill.

He was going to hear her voice now. Four minutes to six. A girl passed closer to him, and Lt. Blandford started. She was wearing a flower, but it was not the little red rose they had agreed upon. Besides, this girl was only about 18, and Hollis Meynell had told him she was 30. “What of it?” he had answered, “I’m 32.” He was 29.

His mind went back to that book—the book the Lord Himself must have put into his hands out of the hundreds of Army library books sent to the Florida training camp. Of Human Bondage, it was; and throughout the book were notes in a woman’s writing. He had always hated that writing-in-habit, but these remarks were different. He had never believed that a woman could see into a man’s heart so tenderly, so understandingly. Her name was on the bookplate: Hollis Meynell. He had got hold of a New York City telephone book and found her address. He had written, she had answered. Next day he had been shipped out, but they had gone on writing.

For thirteen [sic] months she had faithfully replied. When his letters did not arrive, she wrote anyway, and now he believed he loved her, and she loved him. But she had refused all his pleas to send him her photograph. She had explained: “If your feeling for me had no reality, what I look like won’t matter. Suppose I am beautiful. I’d always be haunted that you had been taking a chance on just that, and that kind of love would disgust me. Suppose that Im plain (and you must admit that this is more likely), then Id always fear that you were only going on writing because you were lonely and had no one else. No, dont ask for my picture. When you come to New York, you shall see me and then you shall make your own decision.”

One minute to six—Lieutenant Blandfords heart leaped higher than his plane had ever done.

A young woman was coming toward him. Her figure was long and slim; her blond hair lay back in curls from her delicate ears. Her eyes were blue as flowers, her lips and chin had a gentle firmness. In her pale green suit, she was like springtime come alive.

He started toward her, entirely forgetting to notice that she was wearing no rose, and as he moved, a small, provocative smile curved her lips.

“Going my way, soldier?” she murmured.

Uncontrollably, he made one step closer to her. Then he saw Hollis Meynell.

She was standing almost directly behind the girl, a woman well past 40, her graying hair tucked under a worn hat. She was more than plump. Her thick-ankled feet were thrust into low-heeled shoes. But she wore a red rose on her crumpled coat. The girl in the green suit was walking quickly away.

Blandford felt as though he were being split in two, so keen was his desire to follow the girl, yet so deep was his longing for the woman whose spirit had truly companioned and upheld his own; and there she stood. Her pale, plump face was gentle and sensible; he could see that now. Her gray eyes had a warm, kindly twinkle.

Lieutenant Blandford did not hesitate. His fingers gripped the small worn, blue leather copy of Of Human Bondage, which was to identify him to her. This would not be love, but it would be something precious, something perhaps even rarer than love—a friendship for which he had been and must ever be grateful.

He squared his broad shoulders, saluted and held the book out toward the woman, although even while he spoke he felt shocked by the bitterness of his disappointment.

“Im Lieutenant John Blandford, and you—you are Miss Meynell. Im so glad you could meet me. May…may I take you to dinner?”

The womans face broadened in a tolerant smile. “I dont know what this is all about, son,” she answered. “That young lady in the green suit—the one who just went by—begged me to wear this rose on my coat. And she said that if you asked me to go out with you, I should tell you that shes waiting for you in that big restaurant across the street. She said it was some kind of a test. Ive got two boys with Uncle Sam myself, so I didnt mind to oblige you.”

Another six minutes to twelve noon, said the clock over the platform of Hua Lamphong Station, confirming the time at his wrist. The young first lieutenant lowered his gaze with a feeling of something like worry. His face was sunburnt. Another six minutes! His heart was pounding. Another six minutes only and he would meet her. Even though she had dwelt in the most special chamber of his heart for the past thirteen months, he had never met her, but the words she wrote to him during those months had sustained him unfailingly.

First Lieutenant Boon remembered the critical events of that night vividly. The patrol he led had stumbled into a snare of an enemy patrol but he had narrowly managed to lead his men to safety.

In one of his letters, he had confessed to her that he often felt fear, and only a few days before a campaign when his name almost had to be en- graved on a monument that time, he had received her answer: Your fear is normal. All brave men know fear. Take heart. He still remembered and remembered well that it had helped him regain his energy. Even when he and his men felt that they had erred into the deathly snares of the enemy, as soon as he felt shocked and scared, he heard her limpid voice whispering in his ear – All brave men know fear. Take heart and he became instantly lucid and solved the situation forthwith.

Now he was going to hear her real voice … Another four minutes to twelve noon.

A girl passed close to him, and Lieutenant Boon started. She was wearing a red flower on her chest but it wasnt a real flower, it was a wooden one clipped to her blouse. It wasnt the little red rose they had agreed upon. Besides, this girl was only about eighteen. Krasae Suksathian had told him she was thirty. What of it? he had answered. I’m thirty-two. He was twenty-nine.

His mind went back to the book he had read in the training camp. Maughams Of human bondage, it was, and throughout the book were notes in a womans writing. He had never believed that a woman could see into a man’s heart so tenderly, so understandingly. Her name was on the bookplate: Krasae Suksathian. He asked around to find out how this amazing book had found its way there and eventually found her address. He had written, she had answered. The next day he had to venture out, but they had gone on writing.

For thirteen months she had faithfully replied. When his letters did not reach her, she wrote anyway, and now he believed he loved her, and she loved him.

But she had refused all his pleas to send him her photograph. She had explained: If your feeling for me has no reality, what I look like wont matter. Suppose on the photograph you see you find me beautiful, your prejudice may be different from reality. Suppose I am someone rather plain (and you must admit that this is more likely), Id always fear that you were only going on writing because you were lonely and had no one else. No, dont ask for my picture. When you come back to Bangkok, you shall see me and then you shall make your own decision.

One minute to midday. He took out a cigarette brusquely as if annoyed. Right now his pounding heart grew even more irregular…

A young woman was coming towards him. Her figure was long and slim; her auburn hair lay back in curls from her ears. Her eyes were what men call the colour of steel, her lips and chin had a gentle firmness. In her pale green suit, she was like a refreshing spring shower from heaven onto land.

He started towards her, forgetting to notice that she was wearing no rose bud, and as he came close, a small, provocative smile curved her lips.

Why are you blocking my way? she murmured.

Uncontrollably, he made one step closer to her. Then he saw Krasae Suksathian.

She was standing almost directly behind the girl, a woman well past forty, her hair already greying. She was more than plump. Her thick-ankled feet were thrust into low-heeled shoes. But she wore a red rose on her old crumpled blouse.

The girl in the green suit was walking quickly away.

Lieutenant Boon felt as though he were being split in two, so keen was his desire to follow the girl, yet so deep was his longing for the woman whose spirit had truly companioned and upheld his own; and there she stood. He could see that her pale, plump face was gentle and had a touch of clever- ness. Her grey eyes had a warm, kindly twinkle.

Lieutenant Boon did not hesitate any longer. His fingers gripped the worn copy of Of human bond- age which was to identify him to her. This would not be love, but it would be something precious, something perhaps even rarer than love – a friend- ship for which he had been and must ever be grateful.

He squared his broad shoulders, saluted and held the book out towards the woman, although even while he spoke he felt shocked by the bitterness of his disappointment.

I’m First Lieutenant Boon Krit-rak, and you – you must be Miss Krasae Suksathian. I’m so glad you could meet me. May … may I take you to lunch?

The woman’s face broadened in a tolerant smile. I dont know what this is all about, son, she answered. That young lady in the green suit – the one who just went by – begged me to wear this rose on my coat. And she said that if you asked me to go out with you, I should tell you that shes waiting for you in that restaurant across the street. She said it was some kind of a test.

= ‘Rak Thee Mai Ma’ in Sep Som Bor Mi Som, 1988
Sulamith Ish-kishor (1896–1977) was born
in London, one of eight children of Ephraim and Fanny Ish-Kishor. Her father was a well-known author of Jewish children’s literature
and an early proponent of Zionism.
Her older sister was a pioneering author
of Jewish children’s literature in English.
Sulamith began writing at age 5
and had several of her poems printed
in British publications by the time she was 10. When she was 13, her family moved to New York City. There, she graduated from Hunter College
in history and language. She wrote fiction and nonfiction mostly for children and young adults.

Utsana Phleungtham was one of six pen names of Pramool Un-hathoop (1920–1987),
best known for his erotic novel

The story of Jan Darra
(Thai Modern Classics, 1995),
filmed twice as Jan Dara in 2004 and 2013.
He was also a journalist
and a noted translator.

utsana

The offshoot – Tharathip

I chose this story not just because it explains a thing or two about the police, their performance and reputation: it also deals with the perennial questions of nurture versus nature and noxious family relations. MB

ลูกไม้

THE OFFSHOOT

handgun-handcuffs handgun-and-handcuffs

ธราธิป

THARATHIP

TRANSLATOR’S KITCHEN
= = =
กูนอนขบกรามแน่น ข่มความรู้สึกรวดร้าวในใจ เสียงพ่อด่าทอแม่ยังดังลั่น ไม่ต้องสงสัยว่าเพื่อนบ้านจะไม่ได้ยินทุกถ้อยคำของพ่อที่ทำลายความเงียบสนิทในยามดึกสงัด I was lying down, teeth clenched, sup- pressing the pain in my heart as my dad’s voice loudly berating mum still re- sounded. No need to wonder whether the neighbours wouldn’t hear dad’s every words as they destroyed the quiet late at night.
ระยะหลังแทบทุกคืนที่พ่อเมามายกลับมาบ้าน ขณะที่หมาสองตัวตะกุยตะกายขากางเกงพ่อด้วยความดีใจ กูผู้เป็นลูกนอนใจระส่ำอยู่บนเตียงตั้งแต่ได้ยินเสียงอ้อแอ้ตะโกนเรียกแม่ บางครั้งก็ตามด้วยเสียงทุบประตูโครมคราม พ่อน่าจะนอนค้างที่อื่นแล้วค่อยกลับบ้านในยามสติดีจะดีกว่า กูไม่ต้องการบ้านที่มีพ่อมีแม่อยู่พร้อมหน้าในเวลาแบบนี้เลย Lately, almost every night that dad came back home drunk, while the two dogs scrambled up his trouser legs out of joy, I who was his son lay in bed, my mind in disarray from the moment I heard the loud, slurry voice calling out mum, sometimes followed by resound- ing banging on the door. Dad should have slept the night somewhere else and then returned home when he had sober- ed up. I didn’t want a home with dad and mum facing each other at a time like this.
เมื่อก่อนพ่อของกูไม่อาละวาดมากขนาดนี้ หรือว่าเป็นเพราะอำนาจในมือทำให้พ่อรู้สึกเหิมเกริม พ่อใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบปีไต่จากพลตำรวจมาเป็นนายร้อยตำรวจเอก สามดาวบนบ่าเมื่อยี่สิบปีก่อนไม่ใช่ธรรมดาสำหรับจังหวัดเล็กๆ ชายแดนที่มีตำ-  แหน่งสารวัตรสืบสวนสอบสวน Before, my dad didn’t shout nearly as much or maybe it was because of the power in his hand making him feel overconfident. Dad had spent less than twenty years rising from rank and file to police captain. Three stars on the shoulder twenty years ago wasn’t common in a small border province with the job of investigative inspector.
เพื่อนๆ ของกูชอบคบค้าสมาคมกับกู บางคนอาจจะเพราะได้พลอยกูดูหนังฟรีทุกโปรแกรมที่เข้าฉายในโรงหนังประจำจังหวัด กูชอบฐานะการเป็นลูกตำรวจในบางขณะ พวกขับรถโดยสารรู้จักหน้ากูเพราะบารมีพ่อกู กูจึงขึ้นรถโดยสารฟรีแทบทุกคัน บางคนเป็นพ่อของเพื่อน ถูกจับในข้อหาลืมใบขับขี่หรือไม่มีป้ายทะเบียน จะวิ่งหน้าเริ่ดมาหากูพร้อมกับเพื่อนกู พอกูบอกพ่อกู พ่อกูแค่พยักหน้าตำรวจจราจรที่มาด้วยก็จะปล่อย เพียงแค่นี้เพื่อนก็รักและขอบคุณกูอย่างมากมาย พร้อมจะแลกความเจ็บปวดแทนกูด้วยซ้ำ ถ้ามีวัยรุ่นต่างถิ่นมาวุ่นวายกับกู แต่กูไม่ชอบการชกต่อย กูเบื่อ ไม่ … กูกลัวต่างหาก ในความนิ่งที่ถูกฉาบเคลือบหน้าเวลาเห็นเลือด กูแสร้งทำไปอย่างนั้นเอง แต่ในใจกูวูบวาบ มือไม้อ่อนเปลี้ย กูจะให้เพื่อนรู้ได้อย่างไรว่ากูกลัวเลือด แค่มีดบาดมือกูตอนเด็กๆ กูก็ต้องดมยาดม กูว่ากูมีอาการทางจิตตั้งแต่เด็กเพราะพ่อ My friends liked to socialise with me, some maybe because I could see every movie shown in the town’s cinemas free. I liked the status of being the son of a police officer in some cases. The drivers of public vehicles knew my face because of my father’s prestige, so I travelled free on almost all buses. Some were my friends’ fathers. When they were arrest- ed for forgetting their driving licence or having no licence plate, they promptly came to see me with a poker face, bringing along their sons – my friends. When I told my dad, he just nodded and the police officer that had come along let them go. Just that and my friends loved me and thanked me profusely, ready to suffer instead of me actually if outside youngsters came and bothered me. But I didn’t like boxing. Boxing bored me – no, it scared me, rather. The stillness that was plastered on my face when I saw blood was just pretence. Inside I felt giddy, I felt weak. How could I let my friends know I was afraid of blood? Just cutting my hand with a knife when I was a child I had to inhale smelling salts. I think I’ve had mental problems since I was a child because of dad. Alternative translation of ชอบคบค้าสมาคมกับกู: [My friends] ‘sough my company’.
กูจำได้ติดตา หมาจรจัดที่วิ่งมางับกูจนเลือดสาดรับกรรมทันทีโดยไม่ต้องรอกฎแห่งกรรม พ่อยิงมันด้วยความโกรธ กูทั้งเจ็บทั้งกลัว กลัวเลือดสีแดงๆ ที่ทะลักจากรอยระเบิดของกระสุนปืน มันแดงจ้าเหลือเกินในสายตากู แดงกว่าเลือดที่น่องกูด้วยซ้ำ นอกจากนี้ยังทำให้กูกลัวเสียงดังตามมาอีกด้วยจากกระสุนปืนนัดนั้นของพ่อ พ่อกูก็เสียงดัง และเสียงนี้จะดังมากขึ้นเมื่อได้น้ำเปลี่ยนนิสัย I still have a vivid memory of the stray dog that bit me, drawing blood, being punished at once without waiting for karmic law. My dad shot it in anger. I was in pain and I was afraid, afraid of the red blood that spurted out of the crater made by the bullet. It was so bright red to my eyes, redder than the blood on my calf actually. Apart from that, the noise that followed the release of the bullet scared me. My dad himself had a loud voice and that voice became louder when wetted by liquid that changed his character.
เสียงพ่อจะดังมาก ขณะที่หัวใจกูยวบยาบคล้ายอ่อนแรงเต้นและจะโหมระรัวแรงเมื่อตามมาด้วยเสียงปืนสักสองสามนัด ก็จากฝีมือของพ่อกูอีกนั่นแหละ เมื่อก่อน กูรักพ่อมาก แต่กูก็กลัว และกลัวมากจนเลิกรักเหลือเพียงความนับถือว่าคือพ่อ Dad’s voice would grow very loud and my plodding heart had hardly any strength left to beat, then it would start beating hard again after several gun- shots went off, my dad’s handiwork, of course. Before, I used to love dad a lot but I was scared and I got increasingly scared until I stopped loving. What re- mained was the respect due to a father.
ชีวิตกูเป็นอย่างนี้มานานปีที่นอนหวาดกลัวในตอนกลางคืน จึงไม่แปลกที่กูจะแอบกินยานอนหลับตั้งแต่ยังอายุสิบต้นๆ คืนใดที่ค่ำแล้วพ่อยังไม่กลับบ้าน คืนนั้นกูนอนภาวนาให้พ่อกลับมาตอนเช้าเถิด กูเบื่อถ้อยคำซ้ำซากที่พ่อด่าทอแม่ราวจะประจานให้ข้างบ้านฟัง พ่อจะด่าจนเหนื่อยแล้วก็หลับ ระหว่างนั้นแม่กูต้องนั่งอยู่ใกล้ๆ และหุบปากเงียบฟังพ่อด่า บางครั้งลุกไปหยิบน้ำมาให้ดื่มตามคำสั่ง บางคืนต้องทำข้าวต้มรอบดึกให้แล้วจบลงที่จานชามถูกกวาดลงจากโต๊ะกระจัดกระจาย แม่ก็จะเก็บกวาดเงียบๆ พ่อก็ร้องด่าไปเรื่อยๆ สุดแต่จะนึกถึงเรื่องใดขึ้นมาได้ ความโง่ของแม่ที่เรียบจบแค่ชั้นประถม หรือจนกระทั่งเรื่องบนเตียง พ่อนำมาพูดได้อย่างไม่อายปาก บางครั้งกูอยากจะอัดเทปคำพูดของพ่อเอาไว้แล้วเปิดให้ฟังในยามที่พ่อไม่ดื่มเหล้า กูอยากรู้ว่าพ่อจะมีอาการอย่างไร อายหรือโกรธ หรือ … กูอยากทำมากแต่กูไม่กล้า กูกลัวพ่อเข้าถึงตับไตไส้พุง My life was like this for years, lying down scared at night, so it wasn’t strange that I should take sleeping pills on the sly since I was hardly over ten years old. On those nights when dad wasn’t back yet, I lay praying he’d come back only the next morning. I was fed up with the expressions dad always used to berate mum as if he wanted the neigh- bours to hear. He’d curse until he was so tired he fell asleep. Meanwhile my mum had to sit nearby and keep her mouth shut listening to dad’s curses. Some- times she’d get up to fetch water for him to drink as ordered. On some nights she had to make rice gruel in the late hours and it ended with dirty plates strewn over the table and floor. Mum would round them up and clean the place quietly. Dad would keep shouting on and on over whatever topic he could think of – the stupidity of mum who had only had a primary education or even what happen- ed in bed, dad would talk about that without restraint. Sometimes I wanted to record what he said to have him listen to it when he was sober. I’d have liked to know how he’d react. Ashamed or angry or … I very much wanted to do it but I didn’t dare. I was afraid dad would give me hell.
“ควายเอ๊ย กูไม่น่ามีเมียเป็นควายเลย เวรเอ๊ย เป็นเมียสารวัตร แต่เสือกโง่ กูก็โง่ที่เอาควายมาทำเมีย” ‘What a goose! I shouldn’t have married such a goose. Tough luck. An inspector’s wife but so damn stupid. How silly of me to take a goose for a wife!’ In English, you’re stupid as a donkey or an ox or a goose or a cow. In Thai, it’s the buffalo that’s stupid, silly or stubborn.
กูอยากจะเดินเอาหัวมุดดินไปตามทาง เวลาไปไหนๆ แม่กูไม่มีรสนิยมวิไลที่จะแต่งกายให้ทันแฟชั่น หรือมีเสียงไพเราะพอที่จะร้องเพลงในงานเลี้ยงต่างๆ ได้ แม่ก็เหมือนกับกูที่เจอคนมากๆ แล้วมือตีนอ่อน ประหม่าขาดความมั่นใจในตัวเอง ถ้าเป็นเรื่องปลูกผักปลูกหญ้าทำงานบ้าน แม่จะได้คะแนนเต็ม แต่พ่อไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจเลย I wanted to bury my head in sand when I walked along a road. When she went somewhere, my mum didn’t have the sophisticated taste to dress accord- ing to fashion or didn’t have a voice beautiful enough to sing in receptions. Mum was like me who met many people and then went weak at the knees, had buck fever and no confidence in myself. If it was a matter of planting vegetables and doing housework, mum would get full marks, but dad didn’t feel proud of that at all.
“เมียสารวัตรน่ะมันต้องเชิดหน้าชูตาผัว ไม่ใช่เซ่อๆ โง่ๆ แบบแก” พ่อพูดเป็นครั้งที่ร้อย ‘An inspector’s wife must be an asset for her husband’s prestige, not a limp nonentity like you,’ he’d say for the thousandth time. Somehow, ‘for the thousandth time’ is more familiar than ‘for the hundredth time’ (ครั้งที่ร้อย).
แต่เวลาไม่กินเหล้า พ่อดีกับกูเหลือเกิน กูปรารถนาอะไร พ่อแทบจะทูนหัวมาให้กู และความปรารถนาของกูก็มีอย่างเดียวที่พ่อให้กูไม่ได้ คือให้พ่อเลิกกินเหล้า กูตั้งใจว่าโตขึ้นกูจะไม่กินเหล้าและไม่สูบบุหรี่ แต่พอเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยกูกลับเลยข้ามขั้นไปถึงกัญชาอยู่ระยะหนึ่ง เหมือนกูเก็บความโกรธเรื่องเหล้าและบุหรี่เอาไว้เพื่อมาระบายออกด้วยการเสพมันตอนเรียนอุดมศึกษา กูรักความซาบซ่านของรสเหล้า ชื่นชอบในกลิ่นควันบุหรี่ อาจเป็นเพราะกูห่างไกลหูตาของพ่อก็ได้ When he didn’t drink, dad was very nice with me. Whatever I wished for, he’d endeavour to present to me and there was only one wish of mine that he couldn’t grant, which was that he stop drinking. I decided that when I was older I wouldn’t drink or smoke, but when I entered university I went all the way over to marijuana for a while as if I had kept my anger against drink and tobacco to myself to vent it by indulging in them when I was getting a higher education. I loved the pleasant lift of alcohol and was thrilled by the smell of cigarette smoke, maybe because I was far from dad’s eyes and ears.
กูแปลกใจที่เวลาพ่อเมา พ่อจะด่าทอแต่แม่ ไม่เคยเอ่ยถึงกูสักคำ หรือเพราะกูไม่เคยสร้างปัญหาใดๆ ให้พ่อ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะกูกลัวพ่อมากจนไม่กล้าทำอะไรนอกกฎเกณฑ์ พ่อมาหยุดเหล้าและบุหรี่ได้เมื่อพ่อป่วยเป็นโรคตับแข็ง กูเห็นเงาวูบวาบของโลงโดยไม่หลั่งน้ำตา พ่อกูตายก่อนกูเรียนจบไม่ถึงปี I found it strange that, when drunken, dad only railed at mum, never said a word against me – maybe because I never made problems for him, probably because being afraid of him I didn’t dare to cross bounds. Dad stopped drinking and smoking when he fell ill with cirrhosis of the liver. I could picture the coffin to come without shedding tears. My dad died less than a year before I graduated.
กูยืนนิ่ง น้ำตาไหลย้อนกลับเข้าภายใน มองควันที่โชยขึ้นจากปล่องเมรุอย่างเงียบๆ แค่นี้เองชีวิต เกิดเรียน ทำงาน มีลูก แก่ แล้วก็ตาย กูทำท่าปลดปลงได้สามสี่เดือนที่เลิกเหล้าและบุหรี่ แล้วก็กลับมาดื่มมาสูบเหมือนเดิม I stood still, the flow of tears retreat- ing within, and looked at the smoke coming out of the chimney of the crem- atory quietly. That’s all there was to life. Being born, learning, working, having children, getting old and then dying. I stopped drinking and smoking for three or four months and then began all over again.
สิ้นพ่อเสียคน กูกับแม่ก็ไม่มีอะไรเหลือให้ผูกพันกับจังหวัดบ้านเกิด แม่ขายบ้านขายรถของพ่อ รวมทั้งรับเงินบำเหน็จอีกก้อน นำเงินนั้นมาซื้อบ้านจัดสรรเล็กๆ อยู่ในกรุงเทพฯ ทำขนมหวานเพื่อฝากขายเป็นรายได้หลักของบ้านที่มีเพียงเราสองคนแม่ลูกหนีจากสายตาน่าเบื่อของเพื่อนบ้านในจังหวัดเล็กๆ ที่ทำอะไรก็รู้กันหมดทั่วเขตเทศบาล ชาวบ้านชาวเมืองคงรู้จักครอบครัวกูหมดไส้หมดพุง สะสมจากคำพูดยามเมาของพ่อกูเป็นปีๆ กูไม่คิดจะนับว่ามันกี่ปีแน่กว่าพ่อจะหุบปากและเลิกกินเหล้า ซึ่งสั้นนิดเดียวถ้าเทียบจากการเมามานานปีของพ่อ กูอายเพื่อนอายชาวบ้านที่ต้องเดินผ่านเวลาไปเรียนทุกเช้า Dad gone, there was nothing left for mum and I to bind us to my home prov- ince. Mum sold the house and dad’s car and received a certain amount of com- pensation money. With that money she bought a small house in a housing estate in Bangkok, and made cakes for points of sale as main income of a household which had only the two of us, mother and child, who had fled the bored looks of neighbours in a small province where everything you did was known all over the municipality. The villagers had had more than their fill of my family affairs from the words of my dad in his cups for years. I don’t want to know how long it was before dad shut his mouth and stop- ped drinking, a very short time anyway compared with his years and years of drunkenness. I felt ashamed in front of friends and the neighbours I had to walk by on my way to school every morning.
“ฉันตกใจหมดเลย นึกว่ามีใครตายแน่ๆ” กูเคยได้ยินคนพูดกันในร้านขายของชำข้างบ้านเพราะเมื่อคืนพ่อกูยิงปืนอีก คนนี้เพิ่งย้ายมาอยู่ใกล้ๆ บ้านกู เลยไม่ชินกับเสียงปืน ‘I was totally shocked. I thought someone must have died,’ I had heard someone say at the grocer’s next door because the night before my dad had fired his gun again. That man had just moved next to my house, so he wasn’t used to the sound of gunshots.
กูสมัครเป็นทหารเกณฑ์หกเดือนโดยใช้วุฒิปริญญาตรี หวังว่าค่ายทหารกับการฝึกฝนจะทำให้กูแกร่งขึ้น ดีขึ้น แต่กูก็ปลดจากทหารโดยได้เพื่อนเลวๆ มาสองสามคนที่เจอกันก็กินเหล้าแค่นั้นเอง I volunteered to be conscripted for six months, thanks to my bachelor’s de- gree, hoping that military camp and training would toughen me, make me a better man, but I left the service with a few unsavoury friends with whom I only boozed when we met.
แม่ผู้ประเสริฐของกูไม่เคยปริปากถามว่ากูจะทำงานอะไร เพราะกูสอบคัดเลือกเพื่อบรรจุเป็นข้าราชการระดับต่างๆ ก็ล้มเหลว สมัครงานบริษัทเอกชนก็ไม่มีความสามารถพิเศษอะไร พิมพ์ดีดก็ไม่ได้ ภาษาอังกฤษก็เลว ลิ้นกระด้างต่อภาษาอื่นๆ กูนอนทอดหุ่ยอยู่บ้าน กินเงินจากขนมหวานและเงินสะสมที่เหลือจากการซื้อบ้าน กูรู้ว่าเงินร่อยหรอไปมาก แต่กูไม่รู้ว่ากูจะไปทำอะไร หมดพ่อเสียคน เส้นสายต่างๆ ที่พ่อเคยใช้ช่วยตัวเองยามถูกบัตรสนเท่ห์หรือถูกร้องเรียนก็ไม่มียืดยาวมาถึงกู กูต้องใช้ความสามารถของตัวเองหางาน กูใช้เวลากว่าสามปีในการหางานทำ My precious mother never opened her mouth to ask what work I’d do after I sat for the civil service examination and failed. To apply for work in a private-sector company, I had no special quali- fications. I couldn’t type, my English was bad, my tongue was averse to any foreign language. I lay idle at home, eating the money from the cakes and the savings that remained from the purchase of the house. I knew money was scant but I didn’t know what I should do. Dad dead, the connections he had used to help himself when there were anon- ymous denunciations or he was asked for favours didn’t extend to me. I had to use my own abilities to find work. I spent more than three years searching for work. ==

=

=

=

ภาษาอื่นๆ: literally, ‘other languages’ – other than what? Thai, of course. Hence ‘foreign’.

กูได้ทำงานเป็นพนักงานฝ่ายบุคคลของบริษัทส่งออกอาหารสัตว์ กูรู้ว่าแม่ลอบถอนหายใจให้กับอนาคตของกู กูทำงานตามหน้าที่ คิดเองไม่เป็น ต้องรอให้ผู้บังคับบัญชาสั่ง อาจเป็นความดีที่กูเคยกลัวพ่อจนฝังหัว ทำให้กูกลัวคนที่มีฐานะทางสังคมสูงกว่ามาตลอด การงานของกูจึงราบรื่น I found work in the human resources department of a company exporting animal food. I know mum secretly heav- ed a sigh of relief about my future. I do what I’m told. I can’t think by myself, I have to wait for instructions from my superiors. Maybe it’s a good thing that I was so afraid of dad that it went to my head, making me afraid of whoever has a higher social status all along, so my work goes smoothly.
กูเคยมองแม่ในวันหยุดของกูอย่างไม่กลัวเกรงบาปกรรม แม่ยังต้องซักเสื้อผ้าให้กู ดูแลอาหารการกิน ขณะที่สิ้นเดือนกูไม่เคยให้เศษเงินแม่แม้แต่บาทเดียว แค่กูไม่ขอแม่เพิ่มก็เป็นบุญโขแล้ว ความสุขของแม่ก็คือการได้อยู่กับต้นไม้และปฏิบัติธรรม พ่อทำให้แม่พบทางสว่างของชีวิต I look at mum on my days off without feeling guilty. Mum still has to wash my clothes, arrange for food, even though at the end of the month I have never given her a single baht. Just my not asking money from her is a blessing. Mum’s happiness is being with trees and practising dharma. Through dad, she met the bright path of her life.
“แม่คงทำเวรทำกรรมไว้กับพ่อตั้งแต่ชาติก่อน ชาตินี้ก็มาใช้คืนเขา” แม่บอกเรียบๆ ในครั้งที่พ่อทำปืนลั่นไปถูกฝาห้องเพื่อนบ้าน ดีที่เขาเห็นแก่อดีตที่พ่อกูเคยช่วยลูกชายเขาซึ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของกูจากข้อหาพกพาอาวุธ เรื่องเลยเงียบไป แต่แม่ต้องไปขอโทษไปวิงวอนอยู่พักใหญ่ไม่ให้เขาแจ้งความ และดีที่ไม่มีใครถูกลูกหลงจากกระสุนนัดนั้น ไม่อย่างนั้นนายตำรวจก็จะต้องเข้าคุกเป็นแน่ ‘I must have wronged your father in previous lives, so in this life I’m paying for it,’ mum said to me evenly that time when dad’s shotgun bore a hole in the neighbour’s wall. It was a good thing the neighbour was still grateful my dad had helped his son who was my friend at school over the accusation of carrying a gun, so the story quietened down, but mum had to go and apologise and beg that he wouldn’t report the case at length, and it was a good thing too the bullet didn’t hurt anyone, otherwise the police officer would have been jailed for sure.
แม่เริ่มหาทางออกด้วยหนังสือธรรมะของหลวงพ่อต่างๆ บางเล่มแม่นำวางไว้ตรงโต๊ะกู แต่กูก็แค่เปิดดูผ่านๆ ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจกับการนั่งหายใจอย่างเอาจริงเอาจัง ยิ่งแม่ไปวัดทุกวันพระยิ่งทำให้หัวข้อประจานมีมากขึ้น พ่อนอนด่าพระว่าไม่ทำมาหากิน ที่อยู่ได้ก็เพราะมีคนโง่ๆ อย่างแม่นี่แหละให้การสนับสนุน พ่อกูน่าจะเป็นคอมมิวนิสต์กลับชาติ เพราะพ่อไม่เคยเชื่อเรื่องบาปบุญ เรื่องนรกสวรรค์ของแม่เป็นตลกชวนหัวยามเมาของพ่อ หากในเวลาปกติ บางครั้งพ่อก็ตามใจแม่ที่จะไปค้างที่วัดวันพระใหญ่ตั้งแต่ตอนบ่าย แต่ต้องจัดเตรียมอาหารการกินของพ่อให้เรียบร้อยก่อน Mum sought a way out through dhar- ma booklets from sundry senior monks. Some of these she placed on my table, but I just leafed through them casually. I saw nothing interesting in sitting and breathing deeply in and out with intent. The more mum went to the temple every day, the more grievous became the issues. Dad lay railing at the monks for doing nothing to earn their keep; that they could prosper was because stupid people like my mum of course support- ed them. My dad must be reborn a communist, because he never believed in sin and virtue. Mum’s heaven and hell were a laughable matter when he was in his cups. If in a normal state, some- times, on important holy days, he’d let mum stay overnight at the temple since early in the afternoon but she had to arrange for his dinner beforehand.
มีครั้งหนึ่งที่กูภาวนาในใจ นึกถึงพระที่แม่นับถือ ขออย่าให้พ่อตามไปลากแม่กลับจากวัดตามคำพูดเลย พระคงปั่นป่วนกันทั้งวัด แม่ไม่อยู่ กูต้องรับภาระแทนแม่ นั่งน้ำตาซึมฟังพ่อด่าแม่ ขณะที่แม่คงนอนในโบสถ์กับญาติธรรม พ่อทำท่าจะลุกขึ้นหากุญแจขับรถไปวัดให้ได้ แต่หาไม่เจอเพราะกูตั้งใจจะกลืนลงท้องให้พ่อผ่าเอาออกมาถ้าพ่ออยากได้กุญแจจริงๆ กูนั่งรับทราบความรู้สึกแทนแม่ แต่คงไม่ถึงเสี้ยวใจที่แม่ได้รับ แม่อดทนมาได้อย่างไรกับถ้อยคำต่ำช้านานาที่พ่อขุดมาพูด บางครั้งด่าลามปามถึงตาถึงยาย There was one time when I wished inwardly, thinking of the monks mum believed in, that dad wouldn’t go after her and drag her back home as he threatened to. This would disturb all the monks in the temple. When mum wasn’t there I had to take over her duties and sit with teary eyes hearing dad curse mum. While mum slept in the pavilion with fellow dharma practitioners, dad sudden- ly wanted to get the keys and drive to the temple, but he couldn’t find them. I was ready to swallow them and have him open me up if he really wanted those keys. I sat experiencing how mum felt, but it wasn’t even a sliver of what she was exposed to. How could mum bear with the various base words dad came up with? Sometimes he’d even drag her parents into his ranting.
แล้วพ่อกับแม่จะอยู่ด้วยกันหาหอกอะไร ทำไมไม่เลิกกันเสีย กูคงจะมีความสุขมากกว่านี้แม้ว่าจะไม่มีพ่ออยู่ด้วย And then why the hell were father and mother still together? Why didn’t they break up? I’d have more happiness than this, even without a father around.
พ่อตายไปแล้ว ตายไปหลายปีแล้ว กูเหมือนเงาร่างของพ่อที่เผยตัวเมื่อกาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน นานจนกูจำไม่ได้แล้วว่าถ้อยคำเสียดสีเย้ยเยาะถากถางที่พ่อพร่ำนั้นมีว่ายังไงนัก Dad is dead, has been dead for years. I’m like a shadow of him that has materialised itself in the course of time, such a long time I no longer remember the sarcastic remarks and mockeries dad made.
แม่เปิดประตูรับกูเงียบๆ เก็บรองเท้าหนังคู่เยินๆ มาไว้ในบ้าน ตามหลังกูซึ่งเดินเป๋เข้าบ้าน ไม่มีถ้อยคำตำหนิติติง แม่คงคิดว่ากูเป็นกรรมอีกประการที่แม่ตามมาชดใช้ Mum opens the door and receives me quietly, takes the wrecked leather shoes to put them inside and follows me as I lurch into the house. There are no words of criticism. Perhaps mum thinks I’m another debt of fate she has to pay back.
=
ในวัยหนุ่มของกู เรื่องสตรีเพศย่อมหนีไม่พ้น กูมีคนรักสองคนผ่านเข้ามาในชีวิตแล้วก็จากกันไป กูทำได้คือเมามากครั้งกว่าปกติ พล่ามรำพันถึงเธอเป็นบ้าเป็นหลัง แล้วค่อยๆ ลืมเธอทั้งสองคน In my youth, there was no avoiding the fair sex. I had two lovers entering my life and then leaving it. The only thing I did was to be much drunker than usual while raving about each and then gradually forgetting the one and then the other.
แต่กับเธอคนนี้ กูบอกไม่ถูกว่ากูรักหรือกูใคร่ เธอเป็นสาวโรงงาน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงเข้ามาในชีวิตกูได้ ความเหงา ความเปล่าเปลี่ยว หรือแรงขับดันทางเพศ กูไม่แน่ใจ เธอมีบุคลิกไม่ผิดจากแม่ของกู พูดน้อยคำรับฟังคำสั่งของกูเป็นส่วนใหญ่ ทำให้กูทุกอย่างไม่ว่ากูต้องการอะไรอย่างไร กูรู้ว่า กว่าจะมาถึงกูเธอก็ผ่านอะไรต่อมิอะไรมาพอสมควร บางคืนที่กูตึงๆ ก็ชวนเธอมาค้างที่บ้านด้วย But with this one, I can’t say whether it’s love or lust. She is a factory girl. I don’t know why she entered my life. Loneliness or sexual attraction? I’m not sure. Her personality isn’t different from my mum’s. She speaks little, mostly listens to what I order, does everything for me, no matter what I want or how. I know that, before she came to me, she went through quite a lot. Some nights when I’m tight I ask her to spend the night with me in the house.
แม่มองเธอด้วยสายตาบอกไม่ถูก ทั้งสมเพชสงสารระคนกัน เธอพยายามทำตัวให้แม่กูรักด้วยการช่วยทำขนม ถูบ้าน ซักเสื้อผ้าให้กู ทำกับข้าว บางครั้งกูก็หยิบยืมเงินจากเธอ และเธอไม่เคยรับคืน กูน่าจะพอใจและมีความสุข แต่กูกลับเบื่อเมื่อคบกันได้ระยะหนึ่ง เป็นความเบื่อที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อยๆ จนมากเข้ากูก็ข้ามหน้าข้ามตาพ่อ ถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่เธอทนเป็นควาย ได้แต่ร้องไห้กระซิกๆ ครั้นกูเกิดอารมณ์ขึ้นมา เธอก็โอนอ่อนผ่อนตามกูอย่างดี Mum looks at her with eyes hard to decipher, a mixture of pity and com- passion. She tries to behave so that mum loves her by helping with making the cakes, sweeping the floor, washing my clothes, cooking for us. Sometimes I borrow money from her and she never gets it back. I should be satisfied and happy but I got bored after a while. It was a boredom that grew little by little to the point of excess where I went one better than dad by beating her up, but she withstood it like a cow, only crying and sobbing. When the mood takes me, she goes along with me nicely. ==

=

=

‘for us’ isn’t in the Thai text but is added to balance the sentence.

=

=

=

=

Again the buffalo, so let’s make this one a cow.

“จริงจังแค่ไหนหือ” เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่แม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของกู ครั้งแรกถามว่าจะเรียนต่ออะไรเมื่อจบ ม.ปลาย กูอึ้ง มองแม่ได้แวบเดียวก็ต้องเสหลบสายตาดีงามของแม่ นานกี่ปีแล้วที่กูไม่ได้สังเกตแม่อย่างจริงจัง ปีนี้กูอายุสามสิบแล้ว แม่แก่กว่าอายุจริงมาก ผมหงอกขาว ริ้วรอยย่นบนหน้ามากรอย แขนขาเหี่ยวย่นดูแกร่งๆ แกร็นๆ คงเพราะตรากตรำกับงานทางกายและทางใจมานานปี ‘How serious are you?’ It’s the second time mum interferes in my per- sonal life. The first time she asked what I’d study further once I finished high school. I’m taken aback. I look at mum briefly and have to avoid her beautiful eyes. How many years has it been since I observed her in earnest? This year I’m thirty. Mum is much older than her age, with grey and white hair, wrinkles all over her face, her arms and legs withered, looking stunted from enduring years of physical work and mental hardship.
กูไม่ได้ตอบคำถามของแม่ แต่กูกำลังตั้งคำถามกับตัวเองด้วยคำถามเดียวกับที่แม่ถาม I don’t answer mum’s question but I ask myself a question which is the same as the one mum asked.
กูคิดจริงจังกับเธอแค่ไหน หรือเธอป็นวัตถุแห่งความใคร่ที่วัยหนุ่มของกูเรียกร้องเท่านั้น กูนึกถึงพ่อเหตุการณ์ในวันวานทะลักทลายเข้ามาในสมอง ภาพแม่ที่เป็นเหมือนทาสรับใช้พ่อ แม่ที่เป็นเหมือนควายงานผุดมาภาพแล้วภาพเหล่า กูเสหายใจลึกๆ ข่มดวงตาตัวเองมิให้มีน้ำคลอ How serious am I about her? Or is she merely a sexual object that my youth demands? I think of dad. Events of the past flood my brain. Images of mum, who was like a slave at dad’s service, mum who was like a working cow, come up one after the other. Staggering, I take a deep breath and force my eyes not to fill with tears.
ภาพของกูกับพ่อไม่ต่างกันเลย แต่พ่อยังดีกว่ากู พ่อต้องรอให้เมาถึงจะเอะอะโวยวายใช้อำนาจกับแม่ แต่กูไม่ต้องรอให้เมาเหล้า แค่เมาอารมณ์กูก็ใช้กำลังได้แล้ว The images of dad and me don’t differ at all but dad was better than I am. He had to wait to be drunk to raise a hue and cry and use his strength with mum, but I don’t have to wait to be drunk: just the wrong mood is enough to unleash violence.
กูเห็นภาพอนาคตของเธอกับกูคืออดีตของแม่กับพ่ออย่างแน่นอน ถ้ากูมีลูกกับเธอ กูและเธอดิ้นไปไหนไม่รอด และคงประพฤติตามแบบเก่าๆ ของพ่อ กูรู้จักตัวเองมากพอ กูจะให้ลูกของกูเกิดมาเพื่อเผชิญเหตุการณ์ต่างๆ เหมือนที่กูเคยเผชิญหรือ I see a picture of the future of her and me which is definitely like the past of mum and dad. If I had a child with her, we wouldn’t be able to struggle free from each other and I’d probably behave as dad used to. I know myself well enough. Would I have my child born to encounter the same things as I did?
“ผมจะบวช” กูหาคำตอบให้แม่ได้ดีที่สุดในเวลานี้ได้เท่านี้ ‘I’ll enter the monkhood.’ I give mum the best possible answer at this time.
“ถ้าจะบวชเพื่อหนีปัญหาอย่าบวชเลย บาปเปล่าๆ บวชแล้วไม่ปฏิบัติบวชไปวันๆ ไม่มีประโยชน์ เสียผ้าเหลือง” ‘If you do it to get out of a tight spot, don’t. It’s sinful. If you get ordained and then don’t behave like a monk day by day, there’s no point. A waste of yellow robes.’
กูหน้าชากับคำพูดแม่ เดินเข้าไปหยิบบุหรี่มาจุดสูบ พ่นควันแล้วก็อึ้ง I’m stung by what mum says. I go and pick up a cigarette, light up, release the smoke and then am speechless.
กูบอกเพื่อนร่วมงานระดับเดียวกันว่า ถ้ามีโทรศัพท์มาถึงกูให้บอกว่าไม่อยู่หมดทุกราย กับแม่กูก็บอก แม่ฟังแล้วนิ่งคิด กูไม่กล้าสบตากับแม่ กูอายตัวเอง I tell my co-workers at the office that if there’s a phone call for me from anyone to say I’m not in. I said the same thing to mum. Mum listened then was quiet, thinking. I didn’t dare meet her eyes. I was ashamed of myself.
โทรศัพท์ในบ้านดังขึ้น The house phone rings.
“ผมไม่อยู่นะแม่ ไปต่างจังหวัด ไปไหนก็ได้” กูร้องบอกตามหลังแม่ที่เดินเข้าไปรับโทรศัพท์ทั้งที่เคยบอกแม่ไว้แล้ว ช่วงนี้เป็นวันหยุดติดต่อกันถึงสี่วัน เธอต้องโทรมาหากูแน่ๆ หลังจากกูหลบเลี่ยงการพบการพูดได้เกือบเดือนแล้ว ‘I’m not here, mum. I’ve gone up- country, anywhere at all,’ I say in a loud voice in mum’s back as she goes inside to take the call even though I’ve already said so to her. This is a four-day holiday. She must be calling me for sure after I avoided meeting and talking with her for nearly a month.
“อ๋อ ไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด ฮื่อ ไม่รู้ แค่นี้นะ” เสียงแม่แว่วๆ มา ‘Oh, he isn’t here. He’s gone up- country … Uh, I don’t know. That’s all, okay?’ Mum’s voice comes to me.
นึกแล้วว่ามึงต้องโทรมาหากู กูโกรธขึ้นมาทันที ด่าด้วยถ้อยคำหยาบๆ คายๆ ในใจ อัดบุหรี่พรืดแม่ง กูจะทำยังไงกับมึงดีวะถึงจะออกไปจากชีวิตกู กูเองไม่น่าเห็นแก่ความสุขชั่วพักชั่วครู่เลย กูตำหนิตัวเองอีกหลายข้อก่อนจะเข้าบ้านเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องมาเปิดดื่ม I thought you’d call all right. I’m angry at once, curse with vile, coarse words in my mind, take a deep drag on my cigarette, and am speechless. What can I do to get you out of my life? I myself shouldn’t see only short-term happi- ness. I criticise myself over many other things before I go inside, open the fridge and take out a cool can of beer I open and drink.
วันนี้เป็นวันอาสาฬหบูชา เมื่อเช้าแม่ใส่บาตรตามปกติ แต่พรุ่งนี้แม่จะไปทำบุญที่วัด แม่กรวดน้ำหลังใส่บาตรทุกครั้ง ในถ้อยคำแผ่เมตตานั้นกูมั่นใจว่า พ่อคือสถานีรับบุญจากน้ำที่กรวดโดยแท้ และคงเป็นเจตนาในการทำบุญของแม่ด้วย Today is Asalha Puja* Day. This morning mum gave alms as usual but tomorrow she’ll go to the temple to earn merit. She pours ceremonial water after making the offering every time. I’m sure dad is the recipient of the merit shared by pouring sacred water in earnest and it’s mum’s intent in making merit. *http://en.wikipedia.org/wiki/Asalha_Puja
ตอนสายหน่อยๆ แม่เอาขนมไปส่งเจ้าประจำแล้วก็กลับมานั่งพนมมือหน้าเครื่องรับโทรทัศน์ มีพระแสดงธรรม และแม่เพิ่งโกหกคำโตแทนกูตะกี้ ถ้าบาปกรรมมีจริง กูขอน้อมรับไว้คนเดียวเถิด In late morning, mum takes the cakes to the usual retailers and then comes back, sits down and joins hands to pray. In front of the television set there are articles of worship and mum has just lied for me in a big way. If there really is repayment for sin let me be the only one to be affected.
วันนี้กูไม่อยากออกไปไหน ถึงแม้ว่าถนนหนทางจะโล่งเพราะคนออกไปต่างจังหวัด แต่ร้านขายเหล้าเจ้าประจำของกูงดจำหน่ายสุรา กูนั่งจิบเบียร์อยู่บ้านดีกว่า ให้แม่ทำกับแกล้มอร่อยๆ สักสองสามอย่าง แล้วก็ดูวิดีโอที่เช่ามาเมื่อหลายวันก่อน Today I don’t want to go out. Even though the roads are empty because people have gone upcountry, my usual liquor store refrains from selling alcohol. Sipping beer at home is better, with mum making a few tasty side dishes, and then watching the video I rented several days ago. Here some fiddling with sentence strings is required: ถึงแม้ว่า … แต่ (even though or but) is a non sequitur: liquor stores are required by law to suspend trade on holy days, nothing to do with light traffic.
กูหลับไปตอนบ่าย ตื่นเกือบค่ำ อาบน้ำอาบท่าให้สดชื่นออกมาเปิดตู้กับข้าว พบกับแกล้มสามอย่างที่แม่ทำไว้ให้ ของโปรดกูทั้งนั้น ทั้งยำกุนเชียง ปลาสลิดแดดเดียวทอด และตับทอดกระเทียมพริกไทย กูตั้งใจจะออกไปซื้อเบียร์ที่ร้านค้าข้างบ้านสักสามขวด จากนั้นความสุขก็เป็นของกู I fall asleep in the afternoon. It’s almost dusk when I wake up, shower to refresh myself, open the larder, find three kinds of side dishes mum has made for me, all of them favourites of mine: Chinese sausage salad, fried jerked snakeskin gourami and fried liver with garlic and pepper. I intend to go out to buy three bottles of beer at the shop next door. After that, happiness is mine. Yet beer is always available round the corner … Well observed!ยำกุนเชียงChinese sausage salad (yam kunchiang)
เสียงกริ่งดังจากประตูรั้ว There’s the sound of the bell at the gate.
เธอ กูนึกขึ้นมาทันที อารมณ์ที่ดีเริ่มขุ่นมัว มันคงไม่เชื่อ แล้วตามมาดูถึงบ้านทั้งๆ ที่ตอนสายมันก็โทรมาแล้ว ขณะที่กูลังเล แม่ก็เดินออกมามองหน้ากู กูไม่เคยเห็นสีหน้าของแม่เด็ดเดี่ยวมากขนาดนี้ ตอนที่เผาศพพ่อ ดวงตาของแม่ยังไม่เด็ดขาดเท่าครั้งนี้ It’s her, I think at once. My good mood begins to sour. She didn’t believe mum and now she’s checking here, even though she called in the morning already. As I hesitate, mum walks out, stares at me. I’ve never seen her with such a determined face as this. When dad’s body was being burnt, her eyes were not as determined as this time.
“เดี๋ยวเปิดเอง” แม่บอกห้วนๆ ‘I’ll open the gate myself,’ she tells me gruffly.
กูยืนหลบข้างประตูบ้าน มองผ่านช่องระหว่างบานพับไปที่ประตูรั้ว I stand hidden by the side of the house door, look at the gate through the space between the hinged sections.
เธอจริงๆ ถือถุงพลาสติกมาด้วย คงจะเป็นอาหาร It is her, holding a plastic bag, food probably.
“ไม่อยู่ มันไม่ได้อยู่บ้านนี้แล้วไม่ต้องมาหามันอีกนะ รำคาญ” แม่กูโกหกเป็นครั้งที่สองของวันนี้ เสียงของแม่ทำให้กูขนลุก เป็นเสียงที่ไม่เหลือไมตรีไว้เลย กูไม่เคยได้ยินน้ำเสียงอย่างนี้จากแม่ นอกจากวันที่เผ่าพ่อ ‘He isn’t here. He no longer lives here. You don’t have to come here again. You disturb me.’ My mum lies for the second time today. Her voice gives me goose- flesh. There’s no friendship left in it. I’ve never heard this tone of voice from her, except on cremation day. รำคาญ (annoying) could also be translated here as ‘stop bothering me’.
“หมดเวรหมดกรรมกันเสียที” แม่พูดขณะสัปเหร่อผลักโลงเข้าเตาเผา ‘And that’s the end of that,’ she said when the undertaker pushed the coffin into the oven.
กูเห็นเธออึ้ง ยกถุงพลาสติกในมือทำท่าจะส่งให้แม่ แต่แม่สั่นหน้า I see her speechless. She raises the plastic bag in her hand as if to give it to mum but mum shakes her head.
“ไปเถอะ อย่ามาวุ่นวายกะฉันอีกเบื่อ ชีวิตมีแต่เรื่องอย่างนี้” ‘Go away. Don’t come and bother me again. I’ve had enough. Life is always like this.’
กูยืนพิงบานประตูอย่างหมดแรง น้ำตารินออกมาไม่รู้ตัว กูอยากรู้เหลือเกินว่า แม่พูดตัดสัมพันธ์กับเธอแทนกูเพื่อปกป้องกูผู้เป็นลูกให้มีความสุขสบายใจ หรือแม่ปกป้องผู้หญิงอีกคนหนึ่งมิให้มาก้าวซ้ำรอยของแม่ รอยแห่งควายงานและวัตถุแห่งความใคร่ กูอยากรู้จริงๆ แต่กูไม่อยากฟังคำตอบจากปากของแม่ กูไม่กล้าหรือเข้มแข็งพอ I stand against the door as if devoid of strength. Tears brim and come out unwittingly. I’d very much like to know if mum cut the relationship with her in my name to protect her child so that he can be happy and content or if she is pro- tecting another woman by preventing her from following in the same steps as hers, as a work horse and a sex object. I’d really like to know, but I don’t want to listen to the answer from mum’s mouth. I don’t dare to or I’m not strong enough.
กูรักแม่ แต่กูคิดว่ากูก็รักเธอด้วย… I love mum, but I think I love her too…
=

‘Look Mai’ in Chor Karrakeit 37, 1998

Tharathip (king, Vishnu) is one pen name of Tharathip Choptham, a political science graduate who went through sundry menial jobs and magazine assignments. He is the author of
four volumes of short stories
and tales for children.
tharathip chua cover=

The weak – Chanwalee Srisukho

I know: I swore no more rape stories. But this was the fourteenth of my thirteen-story end-of-year anthology, elbowed out at the last minute, yet too terrifically gruesome to be discarded: so, here it is. Don’t close your eyes. MB

ผู้อ่อนแอ

THE WEAK

plaster with cartoon plaster with cartoon

ชัญวลี ศรีสุโข

Chanwalee Srisukho

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
รัชนีเคาะนิ้วเล่นกับโต๊ะประชุมรู้สึกเสียวแปลบที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวา ยกขึ้นมาดู มีแผลตื้นๆ เหมือนเป็นรอยแตก เมื่อใช้หัวแม่มือขวาคลำดูบริเวณนั้นกลายเป็นเนื้อแข็งกระด้างกดรู้สึกเจ็บ เธอหยิบยาไตรแอมซิโนโลนที่ติดกระเป๋าไว้ประจำทาถูอย่างแรง ราวจะให้ยารีบซึมเข้าไปในเนื้อแล้วเอาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนน่ารักพันทับไว้ Ratchanee drummed with her fingers on the meeting table and felt a shooting pain at the tip of her right forefinger. She raised it to have a look. There was a shallow scratch, like a chap. When she used her right thumb to feel around it, the flesh was hard, and pressing it hurt. She took triamcinolone she kept in her doc- tor’s bag and smeared it vigorously as if to have it seep into her flesh, and then put a plaster with cute cartoon lines over it.
“รัชนี วันนี้ท่านผู้อำนวยการให้คุณออกตรวจโอพีดีแทนหมอบรรพต หมอบรรพตเขาลาฉุกเฉิน แม่เขาไม่สบาย” เสียงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประจำจังหวัดบอก ‘Ratchanee, the director wants you to man the OPD instead of Dr Banphot who’s had to leave in a hurry as his mother isn’t well,’ the head of the obs- tetrics and gynaecology department of the provincial hospital was saying.
หมอรัชนีตอบรับเบาๆ มือลูบพลาสเตอร์ที่พันนิ้วชี้ข้างขวากันเชื้อโรค ลุกเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่ตึกผู้ป่วยนอก Dr Ratchanee nodded, her hand strok- ing the plaster around her right forefinger protecting it from bacterial disease. She got up and walked sprightly to the out- patient building.
=
ฟ้าเจิดแจ่ม อาทิตย์ส่องแสงจ้าลงมาอาบท้องทุ่งแห่งฤดูเก็บเกี่ยว รวงข้าวหนักค้อมลงเรี่ยพื้นสะท้อนเปลวแดดเต้นระริกเปล่งประกายราวทองคำ ผู้คนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ดุ่มเดินหน้าเข้าหาดงข้าวมือจับเคียวเกี่ยวเอาๆ พรึบหนึ่งก็เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่ The sky was limpid. The sun’s bright rays bathed the paddy fields at harvest time. The heavy rice ears bowed to the ground and in the heat haze shimmered like gold. Men and women, their backs to the sky, their faces to the earth, walked in- tently forward through a paddy field, hands grasping, sickles slashing, and be- fore long the whole field was harvested. =

=

=

=

=

เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่: literally, ‘whole stretches were done’.

อีสีเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวไร่ ไร่ละสี่ร้อยบาท มันก้มหน้าก้มตาอึดเอาๆ ลมพัดมาคราใดพาเม็ดเหงื่อที่อาบเต็มหน้าแห้งหาย แล้วเหงื่อก็ออกมาเต็มหน้าใหม่ดังตาน้ำที่ผุดเป็นระยะๆ See had been hired to harvest paddy at four hundred baht per rai. She went at it in earnest. Whenever there was wind, it dried the beads of sweat that covered her face and then sweat ran down her face a- new as tears welled in her eyes at times. In Thai, อี and มัน make of See a lowly peasant woman. This is lost in translation.
ถ้าไม่นับค่าจ้างอันเป็นจุดหมาย เสียงเพลงจากวิทยุเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจคนเกี่ยวข้าว เสียงเพลงดังลั่นแทรกซึมเข้าไปเต้นเร่าเต็มอกเต็มใจ พาให้ลืมความเมื่อยขบลืมสันหลังที่แข็งตึง เงยหน้ายืดหลังขึ้นมาคราใด ปวดเมื่อยราวสายเอวจะขาดผึง Leaving aside the wages that were the main purpose, the songs from the radio were the only thing that comforted the harvesters. The blasted songs took hold of them, making them forget the stiffness, forget the aching backbones. Whenever they straightened up to stretch their backs, they felt as though their waists would snap.
ผ่านเพลงแล้วเพลงเล่า เปลี่ยนดีเจวิทยุคนแล้วคนเล่า ผลงานที่เกี่ยวก็กองพะเนิน อีสีหายเข้าไปอยู่ในดงต้นข้าว ราวเหล่าต้นข้าวกำลังโอบกอดคนเกี่ยวไว้ด้วยความรัก Song after song, DJ after DJ, the cropped sheaves piled up. See disap- peared into the rice stalks as if embraced by them in a loving hug.
เพลงเดิมจบไปแล้ว เสียงโฆษณาดังคั่นรายการ ตามด้วยเสียงดีเจขี้เล่นหัวเราะรื่น ประกาศเปิดเพลงใหม่ฮิตถูกใจ เพลงเร้าใจจนอีสีเขย่าหน้าเกี่ยวไปตามจังหวะ ร้องในใจเป็นลูกคู่ One song ended. After the advertising break, the playful DJ’s laughing voice announced the next hit, an exciting pop song that had See nodding her head as she grabbed and sliced in rhythm, singing along in her mind.
…จงเข้าไปดูว่าเขาอยู่หรือเปล่า ถ้าได้ยินหมาเห่ารีบออกมาไวๆ น้องสาวจ๋าดูหมาให้พี่ด้วย อย่าให้หมากัด … ขาของพี่ได้ ของพี่ได้ อีเขียวก็แง่งหรืออีแดงก็รี่ พี่เลยเอาไม้ทิ่ม … ตาหมาไป ตาหมาไป แหมหมาของเธอมันดุเสียจริงด้วย มันชอบกัด … ขาของพวกผู้ชาย พวกผู้ชาย พี่ก็ซวย เอ๊ยเพื่อนก็ซวย ต่างถูกหมากัด … ป่วยจนเดินไม่ไหว จนเดินไม่ไหว… …Go inside to see if he’s there If you hear the dogs bark get out at once Sweetheart, take care of the dogs for me Don’t let them bite my … legs, my legs Khiao snarls and Daeng dashes forth So with my stick I stab the dogs’ … eyes, dogs’ eyes Hey, your dogs are so fierce They like to bite men’s … legs, men’s legs. So woe is me, and my friend’s too So we’re both so badly bitten we can’t walk, can’t walk… From ‘Dogs bite’, a mid-nineties hit song by Ekkachai Sriwichai, a folk singer from the South now in his early fifties.
“อีสี … ตก” อีดวงเพื่อนบ้านยืดตัวขึ้น สูดปากครางบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ เดินมาใกล้อีสี เอามือป้องปาก ตะโกนคำบางคำใส่หูอย่างหยอกล้อ ‘See … you fell!’ Duang, her neighbour, got up, expelled a loud moan as she stretched to relieve her stiffness, walked up to See and with her hand in front of her mouth shouted some words in her ear teasingly.
“พ่อมึง แม่มึง โอ๊ย … ตก … ตก … ตก” ‘Your dad, your mum, wow … you fell … you fell … you fell!’
อีสีอุทานคำหยาบยาวต่อเนื่องอย่างคนบ้าจี้ มือละเคียว ฟาดไหล่เต็มแรงลงหลังคนแหย่ที่กำลังหัวเราะสนุก See shouted out a string of swear- words like someone ticklish. Her hands stopped harvesting. She gave a mighty slap on the back of the teaser who was laughing her head off.
“อีดวง มึงไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงมาแหย่กู” อีสีว่า ‘Duang, don’t you have anything better to do than come and tease me?’ See said.
“มึงไม่หยุดกินข้าวเที่ยงหรือ ดูตะวันเลยหัวไปแล้ว อีแดง ลูกมึงเล่นน้ำข้างไร่จนตัวดำหัวแดง แดดเปรี้ยงๆ อย่างนี้ระวังมันจะไม่สบาย” ‘Won’t you stop for lunch? Look at the sun. It’s past our heads already. Your daughter’s playing in the water by the field so much she’s all dark. With the sun fierce like this, mind she doesn’t fall sick.’
อีสีถอดหมวก เอาผ้าขาวม้าที่พันรอบหัวรอบหูออก กระพือลมจากหมวกพัดไล่ความร้อน เผยให้เห็นปากเจ่อ เบ้าตาขวาเขียวช้ำ มีเลือดออกในตาขวาเห็นเป็นจุดแดงๆ มือป้องตามองหาลูก See took off her hat, unwound the length of cloth around her head, fanned herself with the hat to fight the heat, revealing a swollen mouth, a right eye swollen and injected with blood. Shel- tering her eyes with her hand she looked towards her daughter.
“อีสีมึงโดนไอ้วัน-ผัวมึงซ้อมอีกแล้ว” อีดวงพูดตรงจุด ตาจ้องมองหน้าเพื่อนอย่างเวทนา ‘Your man’s been hitting you again,’ Duang said it straight, staring at her friend with pity in her eyes.
“ใครบอกมึง กูตกกระได หน้าไปชนเสา” อีสีเอามือลูบหน้า เฉไฉ ‘Who says so? I fell down the stairs, knocked the pillar head on.’
“อีห่า บ้านมึงไม่มีกระได มึงอย่าปิดกูเลย” ‘Bullshit. There’s no stairs at your place. Don’t try to fool me.’
“อีดวง กูบอกมึงไม่เชื่อหรอ เอ้าบอกใหม่ก็ได้ กูกลัวมึงอิจฉากูที่กูเอากับผัวแรงไปหน่อย” ‘So you won’t believe me? All right, I’ll put it another way, then. I’m afraid you’re jealous of me that I play a little too rough with my husband.’
บอกแล้วอีสีก็หัวเราะเสียงดังอย่างไร้ทุกข์ ส่านก้นกระดิกสนุกสนานปาก ร้องคลอเพลงเสียงดังลั่นจนอีดวงส่ายหน้า With this, See burst out laughing without a trace of sorrow, shook her bottom and sang along loudly, making Duang shake her head.
“ติงนัง นัง ติงนัง ชะเอ่อ เอ่อเอย รักจริงไม่หลอก…” …Ting nang nang tang ning cha-eur eur euy I love you truly no kidding…
=
หมอรัชนีแกะพลาสเตอร์ออกจ้องมองแผลปลายนิ้วชี้ที่ขยายตัวขึ้น รอยแตกกระจายตัวออกคลำคลึงดูรู้สึกแข็งกว่าเดิม เธอบ่นพึมพำ ทายาไตรแอมฯ ตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ทำไมไม่หายสักที Dr Ratchanee took the plaster off, exam- ined the wound at the tip of her forefinger which was more swollen. The crack had lengthened and felt harder to the touch than before. She grumbled unhappily. She’d been smearing it with triamcino- lone for almost a week, why hadn’t it healed yet?
มือเคาะประตูห้องพักของหมอศิริเพ็ญ หมอโรคผิวหนัง She knocked on the door of dermato- logist Dr Siriphen’s room.
“พี่เพ็ญ ช่วยดูนิ้วให้หนูด้วย” หมอรัชนียืนข้างโต๊ะทำงานของผู้อาวุโสกว่า ยื่นนิ้วให้ดู ‘Phen, please have a look at my finger.’ Dr Ratchanee stood by the desk of the older doctor, presenting her finger for inspection.
“นั่งก่อน นั่งก่อน ไม่ต้องใจร้อน” หมอศิริเพ็ญว่า หยิบแว่นสายตามาสวมจ้องมอง เอานิ้วตนเองคลำดูลักษณะของแผลปลายนิ้วหมอรัชนีอย่างเอาใจใส่ ‘Sit down, sit down, what’s the rush,’ Dr Siriphen said. She took her glasses and put them on to have a look and with her fingers probed the wound at the tip of Dr Ratchanee’s finger conscientiously.
“พี่ดูก็เป็น … คอนแทค เดอร์มาไตติสธรรมดา แต่มันดูเป็น … โครนิคหน่อยเท่านั้นเอง” หมอศิริเพ็ญวินิจฉัยโรคตามภาษาแพทย์ ‘I think it’s ordinary contact dermatitis, only a minor chronic infection,’ Dr Siri- phen diagnosed in her medical jargon.
“ทำไมทายาไตรแอมตั้งอาทิตย์แล้วไม่เห็นดีขึ้น” หมอรัชนีสงสัยโรคผิวหนังอักเสบชนิดนี้ทายาที่ว่าแล้วก็น่าจะทุเลา ‘But I’ve been applying triamcinolone for a week and it hasn’t improved,’ Dr Ratchanee wondered. That ointment should be enough to treat a skin infection like this.
“เนื้อมันออกจะแข็งๆ เธอลองเอายาสเตอร์รอยด์ที่ผสมเอเอสเอ แล้วใช้ครีมเบสทาปลายนิ้วให้เนื้อมันอ่อนนุ่มขึ้น สักสองอาทิตย์น่าจะหาย” ‘The flesh is rather hard. Try steroid mixed with ASA and then use Besta cream at the tip of your finger for the flesh to soften. It should be gone within two weeks.’
“ไม่เป็นอย่างอื่นนะพี่เพ็ญ” ‘It isn’t something else, is it, Phen?’
“เออน่า…” หมอศิริเพ็ญหัวเราะ “แค่นี้ไกลหัวใจ พวกหมอก็อย่างนี้แหละ รักษาคนไข้ก็บอกคนไข้ว่าไม่ต้องกังวล พอตนเองเป็นอะไรนิดหน่อยกลับวิตกจริตเอามากมาย” ‘Come now…’ Dr Siriphen laughed. ‘Just that, far from the heart. That’s how we doctors are. When we treat patients we tell them not to worry and when we get a scratch we worry a lot.’
“จริงๆ นะพี่เพ็ญ เขาถึงว่ากันว่าหมอน่ะรักษาคนอื่นได้ทุกอย่าง ยกเว้นรักษาตนเอง เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนยาทาอย่างพี่ว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ หนูไปก่อน เดี๋ยวมีผ่าตัดคลอด” หมอรัชนียกมือไหว้ขอบคุณหมอศิริเพ็ญก่อนไปทำงานต่อที่ห้องผ่าตัด ‘You’re right, Phen. That’s why they say doctors can treat everyone but them- selves. I’ll change to the cream you say. Thank you so much, Phen. I have to go now: I’ve a caesarean section waiting.’ Dr Ratchanee raised her joined hands and bowed to thank Dr Siriphen before going back to work in the operation room.
=
ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า ผีพุ่งไต้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเห็นแสงวาบๆ เป็นทางยาว ใบมะพร้าวแกว่งไปมารับสายลมต้นฤดูหนาว ลมเย็นพัดมาคราใดพาขนอีสีลุกเฮือกตามอย่างกับคนจะจับไข้ The sky was studded with stars. Meteors rained down from the sky in long flashing trajectories. The coconut palms swayed under the wind of the early cold season. Whenever the cold wind blew it gave her gooseflesh as if she were about to catch a cold.
นั่งชันเข่าอยู่ในมุ้งที่โดนลมพะเยิบพะยาบราวกับมีใครมาเขย่า ตาจ้องออกนอกมุ้งเล็งไปที่หน้าต่างเปิด เงี่ยหูฟังสรรพสิ่งรอบๆ สะดุ้งเป็นบางครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า ถึงกับกลั้นหายใจก้มต่ำลงฟังว่าเป็นเสียงไอ้วันผู้ผัวเมากลับมาหรือยัง See sat with knees raised under the mosquito net which the wind flapped as if someone was shaking it. Her eyes stared outside the net to the open window; her ears listened to the surrounding noises. She started at times when she heard the dog bark, as much as held her breath and made herself small, listening to know whether it was the voice of Wan, her husband, coming back drunk or not.
อีแดงนอนนิ่งอยู่ในมุ้งข้างตัวแม่ปากแดงจัด มือตีนซีด ซมพิษไข้ อีสีเอามืออังหัวลูกที่ร้อนดั่งไฟ … กูว่าแล้ว มึงเล่นน้ำกลางแดดมากไป ปากบ่นมือคว้ายาแก้ปวดแก้ไข้เป็นซองเทใส่ปากอีแดง ตามด้วยน้ำจากกระบวย ถอดเสื้อผ้าลูกออกเช็ดตัวตามที่อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้านเคยสอนไว้ Daeng slept under the mosquito net beside her mother, her mouth bright red, her hands and feet pale, lethargic with fever. See stretched her hand and touch- ed her child’s head which was burning … I told you so, you swam in the sun too much, her mouth complained. Her hand grabbed a powder for fever and pain contained in an envelope she inclined to pour into Daeng’s mouth and followed up with a ladle of water, took off her daugh- ter’s clothes and wiped her body the way village health volunteers had taught her. =

=

=

=

=

‘Her mouth’, ‘her hand’: the temptation to be resisted here is to change those to ‘she’: the recourse to synecdoche is very much part of the author’s style.

อีสีเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้สึกตัว คงเพราะหมดแรงจากงานกลางทุ่ง รู้ตัวเมื่อมีคนคลุ้งกลิ่นเหล้าโถมทับร่าง ขยำนมเต็มแรง ผลักขาให้กางออก ผ้าถุงหลุดลุ่ยไปเมื่อใดไม่รู้ See drifted into sleep unwittingly out of exhaustion from her work in the field. She came to when someone reeking of booze pounced on her, kneaded her breasts roughly, forced her to spread her leg. Somehow her sarong got loose and was gone.
อีสีคุ้นกลิ่น เคยชินกับการกระทำของผัว ตาเหลือบมองอีแดงที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ ใจนึก ยังไม่ทันใส่เสื้อผ้าให้ลูกเลยกูก็เผลอหลับไปได้ กลัวลูกตื่นก็กลัว รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อยล้าก็รู้สึก ไม่มีแก่จิตแก่ใจสู้ผัว อีสีหนีบขาตน เกร็งต้านเต็มที่ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าขัดใจผัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น See was used to the smell, was used to her husband’s behaviour. From the corner of her eyes she looked at Daeng who slept under the blanket beside her. I had yet to dress her when I fell asleep, she thought, very much afraid she’d wake up, feeling dreadfully bored and aching and exhausted. She didn’t have the energy to fight her husband, yet she squeezed her legs together, stiffened to resist as much as she could, even though she knew what would happen if she displeased him.
ไอ้วันอารมณ์พลุ่งพล่านผสมความเมา คำรามว่ามึงชอบเจ็บๆ ใช่ไหม มือหยาบหนาฟาดหน้าเมียเต็มแรง รัวกำปั้นทุบหน้าขาเมียไม่นับแหกขาออกไม่ปรานีปราศรัย ปลดปล่อยอารมณ์ตนตามอำเภอใจ Wan, angry and drunk, roared, You like to hurt, don’t you? His thick, rough hand slapped her in the face with all his strength, turned into a fist that pummelled the front of her legs repeatedly. He forced her legs open without mercy, giving vent to his mood as he fancied.
อีสีเจ็บจนหน้าชา ขาชาหนึบ ใจด้านชากับความเจ็บปวด กัดฟันไม่ให้เสียงร้องรอดออกจากปาก เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ภาวนาให้ผัวกระทำจบๆ ไปโดยเร็วเสียที See hurt so much her face went numb, her legs turned to jelly, her mind became impervious to pain. She clenched her teeth not to utter a cry, stared blindly out of the window, praying that her husband be done soon.
=
ไม่ทันแจ้ง อีสีเขยิบตัวลุกแทบไม่ได้ กัดฟันเอามือเท้าพื้น ค่อยๆ กระเถิบขยับเนื้อตัวที่ปวดเมื่อย ไอ้วันเริ่มสร่างเมา ลืมตามองเห็นรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่บนใบหน้าของเมีย ไอ้วันเอื้อมมือลูบหลังเมียเบาๆ Before dawn, See moved and could hardly get up. Clenching her teeth, with one hand on the floor she slowly budged her aching, stiff body. Wan was beginning to sober up. He opened his eyes and saw the bruises old and new on his wife’s face. He stretched out his hand and stroked her back lightly.
“อีสี มึงเจ็บมากไหม” เมียไม่ตอบ ไอ้วันพูดต่ออย่างเสียใจว่า “อีสี กูไม่อยากให้มึงไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ไม่อยากให้มึงกับลูกต้องลำบากเลย แต่กูทำงานหาเงินใช้หนี้เท่าใด ไอ้หนี้ห่าเหวก็ไม่หมดซะที กูเหนื่อยเครียดทีไรอดแดกเหล้าไม่ได้” ‘Does it hurt very much, See?’ His wife didn’t answer. Wan went on speaking in a sorry tone of voice: ‘I don’t want you to hire yourself harvesting rice, I don’t want you and our daughter to have a hard life, but no matter how much I work to find money to repay our debts, I can’t see the end of those damned debts and when I’m tired and tense I can’t help drinking.’
อีสีไม่พูดอะไร รู้ดีว่าผัวตอนเมากับไม่เมาเป็นคนละคน เมื่อไม่กินเหล้าไอ้วันเป็นคนดีสารพัด งานหนักเอางานเบาสู้ รับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินใช้หนี้ ที่ติดค้างคนในหมู่บ้าน – หนี้ตั้งแต่มันถูกหลอกให้จ่ายค่าหน้านายไปทำงานเมืองนอกแล้วไม่ได้ไป See didn’t say anything, knowing very well that her husband drunk and her husband sober were two different per- sons. When he didn’t drink, Wan was such a good man, a hard worker, hiring himself for all kinds of job to clear debts all the villagers had – debts since they were lured into paying commissions to be sent abroad and never went.
อีสีเตรียมลุกออกจากมุ้ง มือควานคลำอีแดงที่ยังไม่นุ่งผ้า เห็นตัวเย็นก็เบาใจ ไอ้วันมองตามเมีย แล้วมองลูกที่นอนเปลือย See endeavoured to get up and out of the mosquito net. She fumbled about for Daeng who was still undressed, saw she wasn’t burning hot, so felt relieved. Wan followed his wife’s eyes and then looked at his child who slept naked.
“อีสีมึงไปหุงข้าวเถอะ อีแดงไม่สบาย กูจะดูเอง” เขาเหลือบตามองลูกเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ปีนี้มันโตขึ้นเยอะนะ” ‘Go and cook the rice, See. Daeng isn’t well, I’ll look after her myself.’ From the corner of his eyes, he looked at his daughter quietly for a while before say- ing, ‘She’s grown up a lot this year, hasn’t she?’
=
โทรศัพท์ที่หัวเตียงกรีดเสียงจนหมอรัชนีผวาตื่น มือควานคลำหาหูโทรศัพท์ทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาเมื่อฟังเสียงพยาบาลรายงานผู้ป่วยจบ หมอรัชนีลุกขึ้นอย่างว่องไว ไม่มีอาการงัวเงียเหลืออยู่ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ The telephone ringing at the head of the bed startled Dr Ratchanee awake. Her hand groped for the handset even though her eyes had yet to open. When the voice of the nurse had finished her report, Dr Ratchanee got up quickly, with no longer any trace of drowsiness. Her wristwatch said it was past midnight.
เด็กหญิงวัยหกขวบถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ นอนเงียบอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงตรวจหน้าตาซีดจนเหลือง แขนข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลืออยู่ A six-year-old girl had been sent from the district hospital. She lay quietly as if exhausted on the examination bed, her face pale, almost waxy, a saline drip to one arm.
“ความดันแปดสิบหกสิบค่ะ ชีพจรร้อยยี่สิบ รู้สึกตัวดีแต่อ่อนเพลียมาก” พยาบาลเวรดึกคนหนึ่งรายงานพยาบาลอีกคนที่กำลังรูดม่านเพื่อให้หมอรัชนีตรวจเด็กได้สะดวกเอ่ยขึ้นว่า “เด็กหกล้มตั้งแต่เช้าแล้วค่ะหมอ มีเลือดออกจากช่องคลอด ก่อนมาที่นี่แม่เด็กนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอที่โน่นว่าฉีกขาดเยอะเลยส่งตัวมาหาเรา แม่เด็กก็มาด้วยค่ะหมอ” ‘Tension eighty-sixty, pulse one hun- dred and twenty, she’s conscious but very weak,’ the night nurse reported. Another nurse who was closing the curtain for Dr Ratchanee to check the girl at ease said, ‘She fell in the morning, doctor. Blood came out of her vagina. Before she came here, her mother took her to the district hospital. The doctor there said there was too much damage so sent her to us. Her mother’s here too, doctor.’
หมอรัชนีเอี้ยวตัวมองออกไปนอกม่าน เห็นหญิงสาวร่างเตี้ยผิวกร้านแดดยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ห่างจากเตียงตรวจนัก หมอแตะแขนคลำดูชีพจรเด็กเบาๆ ค่อยๆ เปิดเปลือกตาถ่างดู เห็นซีดจัดก็บอกพยาบาลว่า “เตรียมเปิดเส้นให้เลือดเลยนะคะ” Dr Ratchanee twisted to look outside behind the curtain and saw a swarthy, thickset young woman who stood nervously not far from the bed. The doctor felt the girl’s arm for her weak pulse, slowly raised her eyelids to look at her eyes. Seeing how pale she was, she told the nurse, ‘Get a blood pouch ready.’
หมอถามเด็กน้อยสองสามครั้งว่า “หนูชื่ออะไรคะ” The doctor asked two or three times, ‘What’s your name, sweetie?’
ร่างน้อยนั้นลืมตามอง ไม่ตอบ The little girl opened her eyes, didn’t answer.
“หมอดูนิดหนึ่งนะคะ ไม่เจ็บนะค่ะ ไม่ต้องกลัว” หมอรัชนีเปิดผ้าคลุมส่วนล่างอย่างแผ่วเบา ค่อยแยกขาดู เมื่อเห็นรอยฉีกขาด เธอถอนหายใจ ‘I’m just looking. Don’t be afraid, I won’t hurt you.’ Dr Ratchanee delicately pulled back the blanket covering the girl’s lower body and slowly parted her legs. When she saw the tear, she sighed.
“ให้เลือดแล้ว เตรียมเข้าห้องผ่าตัด ช่วยบอกห้องผ่าตัดเตรียมดมยาสลบ เตรียมเย็บแผลเด็กอายุหกขวบด่วน เดี๋ยวหมอจะคุยกับแม่เขา เด็กชื่ออะไรนะค่ะ” ‘When you’ve plugged the blood, take her to the operation room. Please tell them to prepare anaesthetics and get ready for immediate surgery on a six- year-old girl. I’ll talk to the mother. What’s the child’s name?’
“เด็กหญิงแดงค่ะหมอ” ‘Her name’s Daeng, doctor.’
=
ไฟห้องผ่าตัดเจิดจ้าส่องตรงไปที่แผลช่องคลอด แผลภายนอกฉีกขาดกระจุยออกหลายแนว เลือดสดๆ ไหลรินช้าๆ ภายในมีเลือดจับตัวเป็นก้อนอยู่เต็ม เมื่อค่อยๆ เอาเครื่องมือจับผ้ากอซขนาดเล็กควักเลือดออก หมอรัชนีก็อุทานออกมาอย่างสยดสยอง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หกล้มอะไรกัน ยอดช่องคลอดฉีกทะลุทวารหนัก … ทะลุเข้าไปในช่องท้อง … โธ่เอ๋ย เจ้าเด็กน้อย เจ้าตัวแค่นี้ไม่น่าจะถูกทารุณ ทรมานทรกรรมเจ็บปวดอะไรถึงขนาดนี้” หมอรัชนีจ้องมองร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยหกขวบด้วยความสงสารจับใจ พูดเท่านี้พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิง The strong light in the operation room was focused on the vagina injury. The outer area was torn in several directions. Fresh blood slowly trickled out. The inside was full of clotted blood. When she carefully inserted gauze at the end of a forceps to gouge out the blood, Dr Rat- chanee exclaimed horrified, ‘Impossible! Impossible! This wasn’t a fall! It’s pierced through from the bottom of the vagina to the rectum … through to the abdominal cavity. Good grief, poor little thing! So young and treated so cruelly, made to suffer so much pain…’ Dr Ratchanee stared at the body of the six-year-old girl, her heart filled with utter pity. Having heard just this much, every nurse helping with the operation knew what had hap- pened to the little girl.
พยาบาลทุกคนในห้องผ่าตัดใจอ่อนยวบ วาบคิดถึงลูกของตน ถ้าลูกถูกกระทำเช่นนี้บ้าง อกแม่เอ๋ยจะทุกข์ทรมานเพียงใด จะอยู่จะกินได้อย่างไร บางคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนต้องละสายตาจากบาดแผล เสมองเลือดเป็นหยดๆ กำลังไหลรินจากถุงเลือดเข้าไปในร่างกายที่ถูกวางยาสลบ Their spirits sagged, suddenly thinking of their own children. If their children were treated like this, how tormented their motherly chests would be! How could they keep on living? Some felt such ache in their hearts they had to take their eyes off the wound and look instead at the blood drip flowing into the body that lay unconscious.
=
“อีแดงปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้วหมอ” อีสีนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะในห้องตรวจที่ดูเป็นส่วนสัด ไม่มีคนอื่นในห้องนอกจากอีสีกับหมอรัชนีในยามดึกตีสอง ‘If Daeng heals, that’ll be good enough for me, doctor.’ See sat on a chair in front of a table to one side of the examination room. It was two in the morning and there was no one else in the room apart from See and Dr Ratchanee.
“แม่เด็ก การข่มขืนเป็นอาญาแผ่นดิน ลูกถูกทำขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งตำรวจ กลับมาโกหกหมอว่าลูกหกล้ม แม่เด็กกลัวอะไร ไม่ต้องกลัวบอกหมอ หมอช่วยได้” หมอรัชนีนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ จ้องมองอีสี มือเอื้อมไปแตะแขนคู่สนทนาอย่างปลอบใจ อีสีก้มหน้ามองปลายตีนตนเอง ‘Young woman, rape is a criminal of- fense. With your child treated like this, why didn’t you report it to the police? Instead you lie to me that she fell. What are you afraid of? Don’t be scared. Tell me. I can help you.’ Dr Ratchanee sat on a chair on the opposite side of the table and stared at See. Her hand stretched out to touch the mother’s arm to comfort her. See lowered her head and looked at her feet.
“อีแดงมันหกล้มจริงๆ หมอ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวแผลมันก็หาย” ‘Daeng really did fall, doctor. Never mind. The wound will heal.’
“หกล้ม…” หมอรัชนีอดโกรธแม่เด็กไม่ได้ “หกล้มหรือ แม่เด็กเอ๋ย ลูกจะเป็นจะตายจากการถูกทำร้ายอย่างนี้แม่ยังบอกหกล้ม หมอเป็นหมอสูติฯ เห็นแผลที่ช่องคลอดมามากต่อมาก แม่ไม่ต้องโกหกหมอ แผลอย่างนี้หมอยืนยันได้ หมอรู้ เด็กถูกข่มขืนแน่นอน ‘Fall!’ Dr Ratchanee couldn’t help feel- ing angry at the mother. ‘Fall, you say? How dare you? Your child could well die from being hurt like this and you still pretend she fell! I’m a gynaecologist. I’ve seen lots of injuries to the vagina. You can’t deceive me. This kind of wound, I’m positive, I know for sure this child was raped.’
“หมอรู้หรือ” อีสีอุทานอย่างเหม่อลอย ‘You know?’ See exclaimed almost absent-mindedly.
“แผลนี้เป็นแผลจากการข่มขืนอย่างทารุณแน่นอน แม่ต้องรู้แน่ว่าใครข่มขืนลูก แม่ควรจะแจ้งความให้ไอ้คนชั่วมันติดคุก ถ้าไม่ทำเช่นนี้ไอ้คนชั่วคนนี้มันก็ต้องทำคนอื่นอีก มันอาจจะทำลูกเราซ้ำอีก คราวนี้ลูกเราไม่ตาย คราวหน้าลูกเราก็อาจจะตาย แม้ไม่ตาย บาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่บาดแผลทางจิตใจลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานติดตัวไปนานอีกเท่าใด แม่เด็กไม่กล้าบอกตำรวจก็บอกหมอ หมอจะแจ้งความ หมอจะช่วยแม่อย่างเต็มที่เอง หมอช่วยได้นะ แม่เด็กไว้ใจหมอเถอะ” ‘This wound comes from violent rape. No doubt about it. You must know who raped your child. You should report it for the one who did it to be locked up. If you don’t, he’ll do it to others or to your child again. This time she won’t die but maybe next time she will. Even if she doesn’t die and the physical wound heals entirely, psychologically – how long will your child have to suffer from it? If you don’t dare to go to the police, tell me, I’ll report it, I’ll help you to the utmost. I can help you, you know. You can trust me.’
“ไม่ หมอ ไม่…” อีสีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ หมอไม่ต้องช่วยฉัน อีแดงมันเป็นลูกฉัน ช่างมันหมอ ช่างมัน” ‘No, doctor. No…’ See spoke with determination. ‘No, you don’t need to help me, doctor. Daeng’s my daughter. Never mind, doctor, never mind.’
“ช่างมัน ทำไมต้องช่างมันเล่าแม่เด็ก ทำไมต้องช่างมัน หมอไม่เข้าใจเลย เล่าความจริงให้หมอฟังสิ หมอช่วยได้จริงๆ นะ ไม่ต้องกลัว แม่เด็กไม่ต้องกลัว เป็นแม่คนต้องกล้าทำเพื่อลูกสิ ลูกของแม่เองนะ ไม่ช่วยเหลือลูกไม่ปกป้องลูก แม่เด็กไม่รักลูกหรือ” ‘Never mind? How can that be, young woman? I don’t understand at all. Tell me the truth. I really can help you, you know. You don’t have to be afraid. You don’t need to be scared. As a mother you must dare to act for your child, your very own child. If you don’t help your child, if you don’t protect her, then you don’t love her?’ Another nice touch lost in translation: the doctor addresses See throughout as ‘mother’. ‘Young woman’ is the most English allows for a note of disapproval.
“หมอ” อีสีร้องไห้โฮ ตัวสั่นสะท้าน หมอรัชนีตกใจลุกจากเก้าอี้ไปโอบไหล่ ‘Doctor!’ See cried out, shivering. Dr Ratchanee, shocked, sprang up and went to wrap her arms around See’s shoulders.
“หมอ ฉันพูดอย่างไรหมอก็ไม่เข้าใจหรอก ลูกของฉันทำไมฉันจะไม่รัก ฉันรักอีแดงสุดหัวใจ หมอหวังดีฉันรู้ แต่ช่างมันเถอะหมอ แผลอีแดงไม่นานมันก็หาย ฉันสองคนแม่ลูกต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย” ‘Doctor, whatever I say you won’t understand. Why wouldn’t I love my own child? I love Daeng with all my heart. I know you mean well, but never mind, doctor. Daeng’s injury will heal before long. She and I must bear with it. Better that than starving to death.’
อีสีปิดหน้าสะอื้น ผลักประตูเปิดออกจากห้องตรวจ See hid her face as she sobbed, push- ed open the door and went out of the room.
=
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด หมอรัชนีเปิดหน้าต่างห้องตรวจออกไป สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าเต็มอก ท้องฟ้ากว้างใหญ่มืดดำมีดาวเปล่งประกายหรุบหรู่ หมอรัชนียืนนิ่งขึงอยู่ชั่วครู่ ก้มมองตนเอง น้ำตาคลอตาเมื่อครุ่นคิดว่า … ฉันจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ ฉันก็เป็นคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล The surrounding atmosphere was peace- ful. Dr Ratchanee opened the window of the examination room, filled her lungs with chilling air. The vast sky was dark with a dim sprinkling of stars. Dr Ratcha- nee stood still for a while, lowered her head to look at herself, her eyes brim- ming with tears as she pondered … what can I do better than this? I’m just a little person, so tiny compared to this huge world.
“ทำไม ทำไม ทำไมแม่เด็กจึงตัดสินใจเช่นนั้น หมอไม่เข้าใจ หมอไม่เข้าใจ ต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย ทำไม ทำไม” ‘Why? Why? Why did she decide like this? I don’t understand. I really don’t. She must bear with it. Better that than starving to death. Why? Why?’
หมอรัชนีเจ็บปวดหัวใจ เหลือบมองดูพลาสเตอร์พันแผลที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาตนเอง วูบหนึ่งของอารมณ์เธอแกะมันออก จ้องมองราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หายใจลึก กัดกรามแน่น แผลที่ปลายนิ้วของเธอช่างกระจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับบาดแผลของเด็กหญิงแดง Dr Ratchanee felt really bad. She glanced at the plaster around the tip of her right forefinger. In a fit of temper, she tore it off, stared at it as if she had never seen it before, took a deep breath, clenched her teeth. The scratch at the tip of her finger was so puny compared with little Daeng’s injury.
หมอรัชนีกดแผลตนเองจนรู้สึกเจ็บ ขยำพลาสเตอร์จนเป็นก้อนเล็กและขว้างทิ้งลงถังขยะ เธอทรุดตัวนั่ง ซบหน้ากับมือ หลับตาให้หยาดน้ำตาไหลย้อยตามร่องนิ้ว Dr Ratchanee pressed on her wound until she hurt, squeezed the bit of plaster into a small ball and threw it into the bin. She lowered herself and sat down, brought her hand to her face, closed her eyes for tears to drop and run down the crack in her finger.
=

‘Phoo Orn-ae’ in Chor Karrakeit 41, 1999

=
Chanwalee Srisukho, a native of Chiang Mai, is an obstetrician and mother of three sons. A radio and television host, author of articles and books on women’s affairs, she also pens short stories that have a habit of collecting literary awards.
.chanwalee s

Briefs – Korn Siriwatthano

Women needn’t bother reading this: it’s a man thing – Thai-style. And a happy New Year to you too! MB

การเกงใน

BRIEFS

discarded briefs1 discarded briefs

กร ศิริวัฒโณ

KORN SIRIWATTHANO

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
ตอนนี้ผมทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ทำหน้าที่เป็นพนักงานขายโครงการบ้านจัดสรร มีเพื่อนพนักงานในสำนักงานแปดคน รวมทั้งผู้จัดการและนักการภารโรงด้วย เป็นสำนักงานที่เปิดขึ้นเพื่อขายบ้านในโครงการนี้โดยเฉพาะ ขายบ้านในโครงการหมดเมื่อใดพวกเราต้องย้ายไปอยู่สำนักงานขายโครงการแห่งใหม่อีก ผมทำงานนี้มาเกือบสองปีแล้ว ทำท่าว่าจะไปได้สวยพอสมควร แต่ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ตกอยู่อย่างหนึ่ง และมันกำลังจะถึงขั้นวิกฤติ… I now work in a private company as a salesman of housing estate units. We are eight of us, including the manager and the janitor. The office was opened to sell only the houses of that estate. When we’ve sold all the houses, we’ll be transferred to sell a new project. I’ve worked here almost two years. It looks as though I’m doing fairly well, but I have a problem I can’t solve and it has reached crisis point. The writing is simple and straightforward, thus calls for very few remarks, editorial or otherwise.
นั่นคือผมมีโรคประจำตัวชนิดหนึ่ง มันสร้างความอึดอัดใจและความทุกข์กังวลให้ผมมาก มันเป็นโรคที่เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสาอะไรนักจึงยังไม่มีปัญหามากเหมือนตอนนี้ ทั้งยังไม่รู้สึกอับอายกับโรคประจำตัวของตัวเอง และไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะสร้างปัญหาให้ผมมากมายขนาดนี้ It is that I have a chronic disease. It embarrasses me and makes me very uneasy and worried. It’s a disease I’ve had since I was a child, except that when I was a child I didn’t know much so it wasn’t as big a problem as it is now. Besides, I didn’t feel ashamed of that chronic disease and I never thought it would create problems for me to that extent.
โรคประจำตัวที่ว่านั้นก็คือ ผมเป็นโรคใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่กางเกงในแล้วจะเกิดอาการคันที่อวัยวะเพศขึ้นมาทันที คันยุบยิบไปหมด ต้องคอยแคะคอยเกาเจ้านกน้อยตลอดเวลา และด้วยเหตุนี้ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา ผมจึงไม่นุ่งกางเกงใน ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้าน ไปเที่ยว หรือจะไปโรงเรียนก็ตาม เวลาไม่นุ่งกางเกงในอาการคันจะไม่มี ทุกอย่างสบายดีปลอดโปร่ง แต่ถึงจะไม่ใส่กางเกงในก็ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อนอะไรในตอนนั้น กลับคิดว่าดีเสียอีกที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อกางเกงใน และไม่ต้องเสียเวลาซักด้วย That chronic disease is that I can’t wear briefs. Whenever I wear briefs, my genitals begin to itch at once. I’m itching all over. I must scratch my little bird all the time and for that reason when I was in primary school I didn’t wear briefs, whether at home, outdoors or at school. When I didn’t wear briefs, there was no itching, everything was fine and dandy, but my not wearing briefs wasn’t a problem for me then. I thought it was good actually that I didn’t have to waste money buying any or waste time washing them.
ปัญหาเริ่มเกิดขึ้นตอนที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ผมเริ่มเป็นหนุ่ม ความรู้สึกทางเพศค่อยปรากฏชัดเจนออกมา พอเห็นผู้หญิงสวยๆ เจ้านกน้อยของผมจะตื่นขึ้นมาทันที ผมเริ่มอับอายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เวลาที่เจ้านกน้อยตื่นขึ้นมา ผมต้องกดมันไว้ด้วยมือข้างใดข้างหนึ่ง หรือใช้วิธีการใดวิธีการหนึ่งสยบมัน โดยเฉพาะวิธีการเอาขาหนีบไว้ให้แน่นจนมันไม่สามารถแผลงฤทธิ์ได้ The problem began when I was in secondary school. I was a teenager by then. Sexual feelings were beginning to appear clearly. As soon as I saw a pretty girl, my little bird perked up at once. I began to feel embarrassed by what was happening. When my little bird perked up, I had to press it down with one hand or use one method or another to rein it in, especially the method of pressing my thighs together strongly so that it couldn’t rear up.
ตอนที่ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นผมทรมานมาก ระยะการตื่นตัวของเจ้านกน้อยแต่ละครั้งก็กินเวลานานมาก กว่าจะปลอบประโลมหรือบังคับให้มันสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงได้ก็ต้องใช้วิธีการสารพัด เป็นต้นว่าเอาหน้าแข้งไปฟาดกับขาโต๊ะ เขกเข่าแรงๆ หรือไม่ก็หักคอพับให้มันเจ็บ บางครั้งก็ต้องถอนขนทวนกลับแรงๆ เพื่อให้เกิดความเจ็บปวด มันจะได้สิ้นฤทธิ์เร็วขึ้น When I fell into that state, I suffered very much. My little bird would perk up each time over long periods. Before I persuaded or forced it to modesty I had to resort to all sorts of tricks, such as kick the table leg with my shins, knock my knees hard or else force-fold it to hurt it. Sometimes I had to pull the hairs strongly for pain to arise, which would speed up its return to the fold.
แต่ไม่ว่าผมจะจัดการกับมันด้วยวิธีใดก็ตาม มันจะได้ผลเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น จนในที่สุดผมก็ต้องซื้อกางเกงในมาใส่ ยอมทนคันยุบยิบๆ ดีกว่าอับอายเพื่อนในห้องโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง มันคันเหมือนมีมดหรือตัวหมัดเป็นร้อยเข้าไปเกาะกัดและวิ่งเล่นวุ่นวายอยู่ตามตัวเจ้านกน้อยของผม เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นผมจะพยายามอดกลั้นไม่เกาไม่ขยี้มัน แต่พอลับตาคนเมื่อใดผมต้องเกาต้องบี้ตามตัวเจ้านกน้อยยิกๆ เกือบตลอดเวลา ยิ่งตอนเรียนอยู่ในวิทยาลัยยิ่งอาการหนัก กว่าจะเลิกเรียนแต่ละวันผมเกาจนเจ้านกน้อยบวมเป่งเหมือนถูกแตนต่อย พอกลับถึงบ้านผมจะรีบถอดกางเกงในออกทันที ค่อยสบายอกสบายใจ But no matter how I dealt with it, it was only effective temporarily and only briefly, so that in the end I had to buy and wear briefs and bear with the itch- ing rather than be ashamed in front of my friends in the classroom, especially the girls. It itched as if there were hundreds of ants or fleas biting and crawling all over my little bird. When I was in front of others, I tried to bear with it without scratching or shaking it, but as soon as there was no one around I had to scratch and squeeze it almost all the time. It became even worse when I studied at university. Before the end of lectures each day I scratched it so much that my little bird was swollen as if bitten by a wasp. As soon as I was home I took off my briefs and felt better.
พอตอนใกล้จบวิทยาลัย เจ้านกน้อยของผมเป็นแผลเต็มไปหมด ผมเคยไปหาหมอ หมอบอกว่าผมเป็นโรคแพ้กางเกงใน ให้ทาแป้งที่เจ้านกน้อยเยอะๆ แต่ก็ยังไม่ได้ผล ยังคันเหมือนเดิม หมอเลยแนะนำให้เลิกใส่กางเกงในมาตั้งแต่บัดนั้น จวบจนบัดนี้ผมก็ยังไม่ใส่กางเกงใน By the time my university studies were almost over, my little bird was black and blue. I had seen a doctor. The doctor told me I was allergic to briefs, I should powder my little bird liberally. But that didn’t help. It itched as before. The doctor thus told me to give up wearing briefs. So from then on up until now, I have no longer been wearing briefs. =

เป็นแผลเต็มไปหมด: literally, ‘was full of wounds’.

หลายวันมานี้เพื่อนพนักงานหญิงสาวในสำนักงานสามสี่คนกำลังทำให้ผมปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ผมแทบไม่กล้าลุกออกจากโต๊ะทำงานเอาเลย เพราะเจ้านกน้อยของผมมันตื่นบ่อย และทำท่าจะแข็งไม่ยอมหลับนอนง่ายๆ ด้วย ก็จะไม่ให้มันตื่นตึงตังบ่อยได้อย่างไร ในเมื่อแม่เพื่อนพนักงานสาวๆ สวยๆ สามสี่คนนั้นชวนกันนุ่งสั้นรัดรูป แถมผ่าหลังขึ้นมาเกือบถึงง่ามก้นมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว และมักนั่งแลบอย่างไม่ระมัดระวังเสียด้วย ถึงจะเป็นเพียงท่าทางที่กระฉับกระเฉงของพวกเธอ แต่มันปลุกเจ้านกน้อยของผมให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาด้วยนี่ซีที่ทำให้ผมหนักใจ For days now, the three or four young women at the office have been giving me headaches every single day. I hardly dare get up from my desk because my little bird wakes up often and stubbornly refuses to go back to sleep easily. How can it not perk up given that those pretty young women wear short tight clothes, and on top of that, for nearly two weeks now their backs have been bare almost down to their buttocks, and they tend to be on show when they sit down carelessly? Even though it’s only a display of energy on their part, it wakes up my little bird and makes it spry. And this is what gets me worried.
อันที่จริงผมมิได้ตั้งใจจะมองแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนไอ้พวกบ้ากามวิปริต มันเป็นเพียงแวบเห็นผ่านๆ ไปเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมมันไม่น่าจะตื่นทะลึ่งตึงตังบ่อย และผมก็มิได้ต้องการให้มันตื่นด้วย Actually, I don’t intend to ogle in earnest as perverts do. These are mere flitting glimpses. My little bird shouldn’t perk up saucily this often and I don’t want it to either.
ผมไม่รู้จะหาวิธีแก้ไขได้อย่างไร ครั้นจะซื้อกางเกงในมาใส่ผมคงทรมานอีก แค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ว เพราะอาการคันมันทิ่มให้ผมสะดุ้งบ่อย และพลอยทำให้บุคลิกเสียด้วย การที่นั่งอยู่ดีๆ แล้วมีอาการสะดุ้งขึ้นสุดตัวบ่อย คงเป็นอาการที่ไม่ค่อยจะปกติในสายตาของเพื่อนร่วมงานเป็นแน่ ดีไม่ดีเพื่อนร่วมงานนำไปลือว่าผมเป็นโรคชักกระตุกแล้วจะยุ่งกันไปใหญ่ ผมเองก็ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร และคงไม่มีผู้จัดการหรือเจ้าของบริษัทคนไหนจะเลี้ยงคนที่เป็นโรคชักกระตุกเหมือนคนเสียเส้นไว้ในสำนักงานให้เปลืองเงิน I don’t know how I can solve this problem. If I buy and wear briefs, I’ll be under torture again. Just the thought of it is enough to make my hair stand on end because the itching always startles me and ruins my character. Sitting quietly and then being startled to the utmost isn’t the kind of behaviour my co-workers would consider normal. If they spread the word that I have a compulsive twitch, there’s no saying where this would end. I don’t know how I could justify myself and no manager or company owner would waste money employing a compulsive jerker, thus perturbing everyone in the company.
ผมเคยแก้ไขด้วยวิธีการไม่พยายามมองผู้หญิงสวยๆ แต่ก็ไม่เคยได้ผลเพราะผมไม่สามารถบังคับจิตใจและสายตาไม่ให้มองได้สักครั้ง และหากผมจะทำอย่างนั้นกับตัวเองก็ออกจะเกินไปด้วยซ้ำ เพราะการมองหญิงสาวสวยๆ มิใช่เป็นเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด ยิ่งผู้หญิงยุคนี้สามารถสวยได้ตามใจที่อยากจะสวยด้วยแล้ว ยิ่งทำให้อดมองไม่ได้ I used to solve the problem by trying not to look at pretty women but this wasn’t successful, because I was un- able to force myself or my eyes not to cast a side glance even once, and if I managed to do this to myself it would be too much actually because looking at pretty women is nothing abnormal, all the more so as women these days make themselves as attractive as they wish, so you can’t help looking.
ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีมันจึงจะเชื่องเหมือนสัตว์เลี้ยงในบ้านและรู้จักกาลเทศะ ผมเคยสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองก่อนออกจากบ้านไปทำงานทุกเช้า เช้าละสองครั้ง บนที่นอนครั้งหนึ่ง กับในห้องน้ำเวลาอาบน้ำอีกครั้งหนึ่ง หวังจะให้เจ้านกน้อยมันเหนื่อยและหลับ- ไหลไปตลอดวันจนเลิกงาน แต่พอเพื่อนพนักงานหญิงเยี่ยมหน้าเข้ามาในสำนักงานมันก็พลิกตัวตะแคงดูเสียแล้ว ยิ่งเวลาพวกเธอมายืนคุยใกล้ๆ ได้กลิ่นแป้ง กลิ่นน้ำหอม ระรวยระรินด้วยแล้ว มันยิ่งตื่นเร็ว มันทำให้ผมต้องนั่งฝังตัวเองอยู่บนเก้าอี้เหมือนหุ่นดินเหนียว I don’t know what to do to it to tame it like a domestic animal at home and have it know its place. I used to masturbate before leaving the house to go to work twice every morning, once in bed and once in the bathroom when I showered, hoping to tire it out and have it sleep until the end of the workday, but as soon as my female colleagues came into the office, it turned to one side to have a look first. Even more so when they came and stood chatting close-by, smelling of powder, smelling of per- fume, even faintly: it woke up even faster, nailing me to my chair like a clay puppet.
เวลาพาลูกค้าไปดูบ้านในโครง- การก็ไม่ต่างกันนัก เพียงแต่ในตอนนั้นดีหน่อยที่มีแฟ้มคอยปกปิดมันไว้ได้ ทุกครั้งที่พาลูกค้าไปดูบ้านในโครงการ ผมจะนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยเสมอ อันที่จริงข้อมูลเกี่ยวกับบ้านในโครงการ ผมจำได้หมดแล้ว แต่ที่ยังต้องนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยก็เพื่อป้องกันอุบัติเหตุอันอาจจะเกิดจากเจ้านกน้อยของผมนั่นเอง When I take a customer to have a look at a house in the estate, it’s no different, except that then luckily I can hide it behind a file. Every time I take a customer to look at a house, I always take a data file along. Actually, I know the data regarding all the houses in the project by heart, but if I have to take the data file along it’s to prevent any incident my little bird might cause.
อยากจะบอกเพื่อนผู้ชายในสำนักงานให้รู้ว่าผมเป็นโรคประหลาดนี้เผื่อเขาจะมีวิธีแก้ไขบ้าง แต่ผมไม่กล้า มันเสี่ยงเกินไป บางทีเขาอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร หรือเป็นเรื่องตลกเหลือเชื่ออะไรทำนองนั้น และไม่พยายามจะเข้าใจ แล้วเที่ยวประกาศให้ทุกคนในสำนักงานรู้อย่างคึกคะนองปากคนนั้นน่ากลัวนัก สามารถสร้างความดีงามและความเลวร้ายได้พอกัน I’d like to let my male colleagues in the office know of my strange disease to consult them about how to treat it but I don’t dare; it’s too risky. Maybe they’ll think it isn’t something important at all or it’s something incredibly comical or something like that and won’t try to understand and then will go about telling everyone in the office about it boisterously. People’s mouths are frightening. They are able to create good and evil equally.
และหากเป็นไปอย่างที่คิด ผมกล้ารับรองว่าสายตาทุกคู่ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงจะต้องจ้องมองมาที่เป้ากางเกงของผมเป็นจุดเดียวแน่นอน หน้าของผมคงแทบไม่มีใครมอง เพราะมัวจ้องมองรังเจ้านกน้อยของผมแทน ตัวผมคงเล็กเหลือนิดเดียวหากจะเทียบกับเจ้านกน้อยของผม และที่ร้ายไปกว่านั้น เพื่อนชายคงจะได้หยอกล้อผมเล่นตลอดวัน อย่างน้อยเวลายืนใกล้กันเขาจะแกล้งเอามือมาจับเจ้านกน้อยของผมเล่น บางทีมันอาจจะกลายเป็นของเล่นชนิดใหม่ของเพื่อนในสำนักงานไปก็ได้ คนยุคนี้สามารถเล่นกับอะไรก็ได้ทั้งนั้น แม้แต่กับความทุกข์ของคนอื่นก็ยังเอามาเล่นกันได้หน้าตาเฉย อุตสาหกรรมและเทคโนโลยียุคใหม่มันขอดเอาน้ำใจผู้คนให้แห้งหายไปทีละมากๆ จนน่าใจหาย น้ำใจถูกเคี่ยวไปสร้างวัตถุขึ้นมาใช้กันไม่เว้นแต่ละวัน And if it is as I think, I’d swear to it that all eyes, whether male or female, will stare at my crotch as one. Nobody will look me in the face because they’ll be staring at my little bird’s nest instead. Very little of me will be left compared to my little bird, and worse than that, my male colleagues will tease me all day long. At the very least when standing close-by they’ll pretend to grab my little bird with a playful hand. Maybe it’ll become a new kind of toy for my colleagues in the office. People these days are able to play with anything; they even play with the suffering of others without batting an eyelid. Manufacturing and technology in these modern times scrape goodwill off human hearts to an extent that takes the breath away. Goodwill is harvested to produce goods for daily use. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

หน้าตาเฉย: alternative translation: ‘with a straight face’.

อย่างไรก็ตาม ผมจะต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ ไม่อยากให้มันเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับงานของผมที่กำลังจะเดินไปด้วยดี งานยุคนี้ยิ่งหาลำบากอยู่ด้วย เมื่อไขว่คว้ามาได้แล้วก็ไม่อยากจะปล่อยให้หลุดมือไปด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้บอกให้รู้ว่าผมจะประมาทการกระทำของเจ้านกน้อยไม่ได้อีกแล้ว หากขืนให้มันเป็นไปแบบนี้เรื่อยๆ คงไม่ดีแน่… In any case, I must hurry to find a way to solve this problem. I don’t want an accident to happen in my work, which is going well. Work these days is most difficult to find. When you finally land a job, you don’t want to let it slip out of your hands due to some non- sense. What happened that morning told me I could no longer underestimate the behaviour of my little bird. If I let this happen often, things would definitely end badly.
=
สามโมงเช้าผู้จัดการเรียกผมเข้าไปสั่งงาน ผู้จัดการของผมเป็นผู้หญิง ถึงจะมีอายุเฉียดสี่สิบและมีสามีแล้วแต่เธอยังดูสวยพริ้งเพราไปเสียทุกส่วน ผมจำได้ว่าพอเข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของเธอและยังไม่ทันได้นั่ง เพียงเธอเผยอปากแดงแจ๋ยิ้มให้ผมเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมก็ขยับตัวกระพือปีกพึ่บๆ ขึ้นทันที ผมต้องรีบเอามือตะปบมันไว้แทบไม่ทันพร้อมกับหันหลังให้ผู้จัดการและคู้ตัวลง รู้สึกห้องแอร์ที่เย็นอยู่แล้วกลับเย็นยะเยือกลงอีกหลายเท่า At nine o’clock, the manager asked me to come over to receive work instruc- tions. My manager is a woman. Even though she’s approaching forty and is married, she still looks gorgeous all over. I remember that as soon as I went in and stood in front of her desk and even before I sat down, her merely moving her full red lips to smile at me had my little bird twitch and flap its wings at once. I hastily grabbed it in the nick of time and turned my back on the manager to force it down. I felt the already cool air-conditioned room turn several dozen degrees colder.
“เป็นอะไรไป วิชิต” ผู้จัดการตก- ใจกับอาการของผม ซึ่งมันก็น่าตกใจอยู่หรอกที่อยู่ดีๆ ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น ผมหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจยิ่งกว่า ‘What’s the matter, Wichit?’ The manager was shocked by my beha- viour, which was indeed shocking. I blanched out of shock. ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น: needlessly repetitious, so left untranslated.
อ้อ … ลืมบอกไปว่า เจ้านกน้อยของผมเวลามันกระพือปีกเต็มที่นั้น มันจะโตคับเป้ากางเกงทีเดียว นึกดูเถิดว่ามันจะน่าเกลียดน่ากลัวขนาดไหน Oh, I forgot to say that when my little bird flaps its wings fully its bulge inflates my flies. Think of how disgusting, how frightening this is.
“ปวดท้องครับ” ผมรีบแก้ตัว ‘Stomach ache, ma’am,’ I hastily made excuses.
“คงปวดมากสิ … งั้นรีบไปหาหมอไวๆ เรื่องงานค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็ได้” ‘You must ache a lot. Well then, go and see a doctor right away. Work can wait. We’ll talk about it tomorrow.’
“ขอบคุณครับ” ‘Thank you, ma’am.’
พอออกจากห้องผู้จัดการแล้วผมก็รีบออกจากสำนักงานกลับบ้านทันทีมานอนมือก่ายหน้าผากด้วยความกังวลใจ เหตุการณ์เมื่อเช้านี้นับว่ายังโชคดีที่ผู้จัดการไม่ทันสังเกตเห็นความไม่สุภาพของเจ้านกน้อยของผม และผมก็สามารถแก้ตัวได้ทันทีและเหมาะสมกับสถานการณ์ ผมไม่เคยตกใจเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผู้จัดการเห็นหรือรู้ความจริงเข้าเธอจะยังให้ผมทำงานร่วมกับเธอต่อไปอีกหรือเปล่า มันอาจจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรงหรือเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็ได้พอกัน แต่สักวันหนึ่งบังเอิญเจ้านกน้อยของผมมันลุกขึ้นมาตีปีกพึ่บๆ ต่อหน้าลูกค้าโดยที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยล่ะ … ไอ้เรื่องที่คิดว่าไม่เป็นเรื่องมันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา และอาจจะเข้าข่าย กระทำอนาจารต่อหน้าต่อตาลูกค้าของบริษัทก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นคงไม่มีบริษัทใดเลี้ยงพนักงานที่ไม่ใส่กางเกงในอย่างผมไว้แน่นอน As soon as I left the manager’s room I hurried out of the office and went straight back home, lay down with my hand on my forehead and worry in my heart. With what happened that morn- ing, it was lucky for me that the man- ager didn’t notice the improper behavi- our of my little bird and I was able to come up instantly with an excuse that fitted the situation. I’d never been so shocked before and I couldn’t help wondering whether, if the manager had seen or knew the truth, she’d still let me work with her or not. It might have turned into something nasty or some- thing nonsensical just as bad. But what if one day my little bird happened to flap its wings in front of a customer without my being able to do anything about it? What I thought was nonsense would become something enormous and would be considered unbecoming behaviour before a customer of the company. In such a case no company would keep an employee like me that didn’t wear briefs for sure.
ผมเริ่มมองเห็นมหันตภัยอันใหญ่หลวงจากเจ้านกน้อยของผมแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือปัญ- หาอันใหญ่โตที่จะละเลยไม่ได้ ดังนั้นทางที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุด คือผมจะต้องหาทางป้องกันไว้ก่อน I began to see mega-danger coming from my little bird. It was no longer something without importance but a major problem that couldn’t be ignored. Therefore the best and safest thing was for me to find a way to protect myself beforehand.
แต่จะแก้ไขอย่างไร … นี่คือปัญหาที่ผมกำลังนอนคิดอยู่ในขณะนี้ But how to go about it? This is the problem I’m trying to figure out right now.
=
คำถามต่างๆ มากมายพรั่งพรูออกมาจากสมอง … ทำไมเจ้านกน้อยของผมจึงชอบตื่นมาตีปีกอย่างไร้มารยาท ทำไมผมจึงใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่แล้วมันคันยุบยิบไปหมด อาการคันคือต้นเหตุแห่งปัญหากระนั้นหรือ และที่สำคัญที่สุดทำไมผมจึงไม่สามารถบังคับเจ้านกน้อยของผมได้ ทั้งที่มันคือส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นเดียวกับอวัยวะส่วนอื่นๆ ความลี้ลับอันนี้มันอยู่ที่ไหนกันหนอ Lots of questions poured forth into my brain. Why did my little bird wake up and flap its wings so impolitely so often? Why couldn’t I wear briefs without itching like hell? Was the itching the source of the problem? And most important, why was I unable to control my little bird, even though it was part of my body the same as other organs? Where did this mystery reside?
เหตุการณ์ทั้งหมดมันคงไม่ได้อยู่ที่กางเกงใน เพราะกางเกงในเพิ่งมีใช้มาไม่กี่สิบปี คนรุ่นปู่รุ่นพ่อไม่เคยนุ่งกางเกงในกัน พ่อผมก็ไม่นิยมนุ่งกางเกงในแต่สามารถไปไหนได้ทุกหนทุกแห่ง ทุกสถานการณ์ โดยไม่เห็นจะมีปัญหาเหมือนผม Briefs are only part of the picture because briefs have only been worn for a few decades. Men of my grand- father’s generation didn’t wear briefs. My father didn’t like wearing briefs either but was able to go everywhere, so it seems, without any problem like mine.
หรือจะเป็นเพราะอาการคัน … บางทีมันอาจจะฝังเชื้อดื้อเอาไว้ตั้งแต่ที่เรียนอยู่ชั้นมัยธยมก็ได้ คิดอีกทีอาการคันไม่น่าจะเกี่ยวกันตรงไหน อาการคันเป็นเพียงอาการแพ้อย่างหนึ่งเท่านั้น เมื่อไม่นุ่งกางเกงในอาการคันก็ไม่มี ทุกอย่างปกติ … ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่มั่นใจนัก บางทีมันยังมีเหตุผลสัมพันธ์อื่นที่ผมนึกไม่ออกก็ได้ Or is it because of the itching? Maybe it’s some stubborn germ imbed- ded from the time I was in secondary school. On second thoughts, the itching has nothing to do with it; it’s just a form of allergy. When I don’t wear briefs, there’s no itching, everything is normal … but then, I’m not too sure. Maybe there are related causes I can’t think of.
จะว่าจิตใจผมเป็นอกุศลก็ไม่ถูกต้อง เพราะเวลาที่เกิดอาการอย่างนั้น ผมมิได้คิดไปในทางที่ไม่ดีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เว้นแต่ตอนที่ผมตั้งใจจะให้มันเป็นเช่นนั้นในที่ที่เหมาะสมและไม่เป็นที่เสื่อมเสียแต่อย่างใด ซึ่งมันเป็นเพียงความต้องการอันเป็นปกติธรรมชาติที่เด็กหนุ่มหรือผู้ชายโดยทั่วไปมีกัน To say that I have impure thoughts would be incorrect because when that condition happens I don’t think in a bad way, not even once, except when I intend it to be like that in the right place and with no risk to my reputation, since it’s merely a natural need of any youngster or man.
ผมคิดว่าคนอื่นก็คงเหมือนผม แต่ที่เขาไม่มีปัญหาเพราะเขาใส่กางเกงใน และกางเกงในคงแก้ปัญหาให้เขาได้ เท่าที่ผมถามเพื่อนๆ ดู ร้อยทั้งร้อยใส่กางเกงในกันทั้งนั้น ซึ่งอาจจะสรุปได้ว่าทุกคนต้องใส่กางเกงในยกเว้นผมมันจึงเกิดปัญหาขึ้นมา ทำให้ผมนึกถึงคนสมัยปู่สมัยพ่อของผมที่ไม่มีใครใส่กางเกงในกันเลย จะมีบ้างก็ใส่กางเกงขาสั้นบางๆ ไว้ข้างในเท่านั้น ซึ่งว่าไปแล้วมันก็ไม่สามารถจะป้องกันอะไรได้เลยหากเจ้านกน้อยของพวกเขาตื่นตึงตังขึ้นมา I think others are like me but they don’t have any problem because they wear briefs and briefs solve that problem for them. From what friends I’ve questioned tell me, a hundred per cent of them wear briefs, from which we can conclude that everyone wears briefs except me, so there’s a problem. It makes me think of the previous generations when no one wore briefs. A few wore thin shorts inside only, which, say what you will, weren’t able to protect anything when their little birds woke up.
ผมกำลังคิดว่าคงมีอะไรบาง อย่างที่ทำให้คนต้องใส่กางเกงในแบบรัดเนื้อตัว … แต่ผมยังนึกไม่ออก I’m thinking that there must have been some reason that made people wear tight-fitting briefs, but I still can’t figure it out.
หากมันตื่นตึงตังขึ้นในขณะที่จิตใจผมเป็นอกุศลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันมิได้เป็นเช่นนั้น มันเกิดขึ้นทั้งที่ผมพยายามบังคังมิให้มันเกิด และมันเกิดขึ้นในขณะที่ผมกำลังกลัวว่ามันจะเกิด เหมือนเจ้านกน้อยของผมมันมีอิสระอยู่เหนืออำนาจบังคับของผม ราวกับมันมีชีวิตและจิตใจของมันเอง ไม่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับร่างกายและจิตใจของผมเลย If it woke up when I have impure thoughts, that’d be something else, but it isn’t the case. It happens even though I’m trying for it not to happen and it happens while I’m afraid it will happen, as if my little bird couldn’t care less about my authority, as if it had a life and a mind of its own, with no relation to my body and my mind at all.
มันน่ากลัว… How frightening this is!
ผมพยายามเอาธรรมะเข้าข่มบังคับและพยายามทำใจให้ว่าง แม้สภาพแวดล้อมในสังคมยุคเทคโนโลยีเหนือคนจะไม่เอื้ออำนวยเท่าใดก็ตาม เวลาอยู่ในสำนักงานก็พยายามสาละวนอยู่กับงานตลอดทั้งวัน เพื่อมิให้สายตาและจิตใจวอกแวกไปกับสภาพแวดล้อมแห่งโลกยุคโลกานุวัตร ถึงกระนั้งมันก็ยังเกิดปัญหา เพียงกลิ่นน้ำหอมแวบเข้าจมูกมันก็ทำให้เจ้านกน้อยของผมดิ้นขลุกขลักรบกวนให้รำคาญใจขึ้นมาทันที I’ve tried to use dharma to keep in control; I’ve tried to empty my mind, even though the social environment in this era of technology dominating man isn’t very conducive to it. When I’m in the office I try to focus only on work all day long for my eyes and mind not to err, distracted by the environment in the globalisation era. For all that the problem still arises. A mere whiff of perfume entering my nose makes my little bird stir annoyingly at once.
หลายครั้งที่ผมนึกถึงสิ่งเน่าเปื่อยและขยะแขยง นึกถึงว่าผู้หญิงทุกคนนั้นเน่าเปื่อยพุพองไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงเนินน้อยนั้น ผมนึกเห็นว่ามันเน่าเหม็นและเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนองเหมือนซากศพไม่น่าพิศวาส แต่พอแว่วยินเสียงใสๆ และนุ่มนวลแทรกมาในอากาศ เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นมาตีปีกพึ่บๆ ด้วยอาการกระชุ่มกระชวย เหมือนคนที่ตื่นขึ้นหลังจากได้นอนพักผ่อนมาเต็มอิ่ม มันนึกจะตื่นตอนไหนมันก็ตื่นมาตีปีกพั่บๆ โก่งคอหงึกๆ จนผมตะปบไว้แทบไม่ทันเกือบทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าสาธารณชน โดยเฉพาะต่อหน้าลูกค้าที่มาติดต่อขอซื้อบ้าน ผมต้องเอาแฟ้มปิดไว้! Many times I’ve thought of rotten and repellent things, thought that all women are rotten and repellent all over, especially on those little hills of theirs. I can picture them in my mind as stinking and sticky with blood and pus like unattractive corpses, but as soon as I hear soft clear voices through the air, my little bird wakes up and flaps its wings spryly like someone waking up after a full night of refreshing sleep. Whenever it feels like it, it wakes up and flaps its wings and swells and I can hardly slap it down in time every time I’m in public, especially in front of customers interested in purchasing a house: I have to hide it behind a file!
นับวันมันจะดื้อด้านมากขึ้นจนน่าวิตก ในขณะที่พลังจิตของผมเริ่มอ่อนแอลงทุกขณะท่ามกลาง กระแสสังคมแห่งยุคบริโภค ทุกคนกำลังหลงเข้าสู่ยุคแบบใหม่ที่มีค่านิยมทันยุคทันสมัยและทันข้อมูล มันเป็นความงมงายสำเร็จรูปที่มนุษย์กำลังตกเป็นทาสของเครื่องมืออันเป็นผลิตผลทางอุตสาห- กรรมและเทคโนโลยีล้ำยุค แม้ผมจะพยายามบังคับมันเพียงใดก็ดูเหมือนจะไร้ผล มันยิ่งจะแผลงฤทธิ์เพิ่มขึ้น… It grows increasingly stubborn, to a worrisome extent, while my willpower is beginning to weaken in the fast flood of the consumer society. Everyone is straying into a new era that favours the new, the latest fashion and the latest info. It’s an instant foolishness in which man is becoming the slave of tools that are the products of ultra-modern manu- facturing and technology. No matter how much I try to control it, I’m doomed to fail; things will become even more noxious. =

=

=

=

=

=

=

=

=

แผลงฤทธิ์ = to act up, show one’s power/stuff/form.

=
บ่ายวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าว หลังจากรับประทานอาหารกลางวันแล้วผมก็กลับเข้าสำนักงาน เพราะจะมัวเดินโอ้เอ้เหมือนคนอื่นไม่ได้ ถ้าเป็นเวลากลางคืนค่อยยังชั่วหน่อย ไม่ต้องกังวลกับเจ้านกน้อยนัก That afternoon the air was oppressive with heat. After lunch I went back to the office because I couldn’t dawdle like the others. If it were at night, it wouldn’t be so bad: I wouldn’t have to worry about the little bird.
ท้องฟ้าเขียวครึ้มด้วยเมฆฝนที่ทอดตัวลงต่ำเกือบชนยอดตึกสูงที่มองเห็นจากในสำนักงาน วันนี้ฝนตั้งเค้ามาแต่ก่อนเที่ยงแล้ว ช่วงนี้กำลังอยู่ในหน้าฝน ฝนจึงตกเกือบทุกวัน โดยมากจะตกในช่วงบ่ายสามโมงล่วงแล้ว แต่วันนี้เมฆฝนลอยต่ำผิดปกติ ฝนคงจะตกเร็วกว่าทุกวัน The sky was dark with rainclouds so low they almost collided with the tall buildings that could be seen from the office. Today rain had been threaten- ing since before lunch. This was the rainy season, so it rained almost every day. Usually it began to rain around three o’clock but today the clouds were lower than usual, it might rain earlier than it did every day.
ผมเข้ามานั่งในสำนักงานได้ไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกเทลงมาเป็นม่านขาวไปทั่ว คนเดินถนนที่เตรียมร่มติดตัวมาด้วยก็กางร่มกันเป็นทิวแถว ไอเย็นเข้ามาในสำนักงาน บนถนนเต็มไปด้วยดอกร่มหลากสีสดสวยท่ามกลางม่านฝนสีขาวหม่น I had been sitting in the office barely ten minutes when the rain dropped down in a white curtain all around. People in the streets that had taken umbrellas along opened them in droves. Cold air entered the office. The streets flowered into multi-coloured umbrellas amidst the dirty white curtain of rain.
ในสำนักงานมีพนักงานหญิงอยู่ประจำโต๊ะกันครบทุกคนแล้ว แต่พนักงานผู้ชายอีกสองคนยังไม่เข้ามา พวกเขาคงติดฝนอยู่ในร้านอาหารใกล้ๆ นี้ พอฝนซาเม็ดพวกเขาคงค่อยหลบเข้าชายคาตึกลัดเลาะมาได้ พอผมเริ่มเปิดแฟ้มจะสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ ไฟในสำนักงานก็ดับลงทันที เวลาฝนตกก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ ฝนตกทีไรไฟจะดับพักหนึ่งก่อนแล้วค่อยติด วันนี้ก็เช่นกัน ไฟดับไปครู่หนึ่งแล้วก็ติด แต่มีไฟดวงหนึ่งไม่ยอมติด ภายในสำนักงานแสงสว่างไม่เพียงพอ พนักงานผู้หญิงต่างร้องเรียกหาภารโรงกันเจี๊ยวจ๊าวเกินความจำเป็น มีบางคนบอกว่าภารโรงเพิ่งออกไปกินข้าวยังไม่กลับมา In the office all the women sat at their desks but the other two male em- ployees had yet to come. They must have been caught by the rain in neigh- bouring food shops. When the rain relented they’d trail back progressing along the awnings of buildings. I had hardly opened a file to resume the pending work when there was a power cut in the office. It’s always like this when it rains. Whenever it starts raining, the electricity goes out and then comes back. It was the same today. The power went out and came back but one bulb refused to light up. The brightness within the office wasn’t enough. The female employees clam- oured for the janitor insistently. Some- one said he had just gone out for lunch and wasn’t back yet.
ในที่สุดมันก็ตกเป็นหน้าที่ของผมเพราะเหลือผมเป็นผู้ชายคนเดียว หลอดไฟดับแต่ตัวสตาร์ต-  เตอร์ยังแลบแผล็บๆ อยู่ ผมคิดว่าหลอดอาจเสื่อมหรือเคลื่อนจึงทำให้ไม่ติด ผมลากโต๊ะทำงานของเพื่อนคนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ดวงไฟมากที่สุดไปรอง แล้วเอาเก้าอี้ต่อขึ้นไปอีกสองชั้น Eventually the duty fell on me as the only man present. The light bulb was out but the starter was still crackling. I thought the bulb was dead or un- crewed so it didn’t catch. I dragged a colleague’s desk which was the closest right under the bulb and then added two layers of chairs.
“ช่วยกุมเก้าอี้ให้หน่อย” ผมขอร้องเพื่อนพนักงานผู้หญิง ‘Please hold the chairs for me,’ I asked a female colleague.
“เธอมาด้วย คนเดียวไม่ไหว” เธอชวนเพื่อนอีกคนที่นั่งโต๊ะติดกันมาช่วยกุมเก้าอี้ด้วย ‘You come too, one person isn’t enough,’ she pressed the friend sitting next to her to hold the chairs as well.
ผมขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ตัวบนสุดแล้วเอื้อมมือหมุนหลอดไฟไปมา I climbed up and stood on the upper chair and then stretched out my hand to unscrew the bulb.
“อย่าก้มลงมาเชียว ฉันใส่เสื้อคอกว้างอยู่ด้วย” พนักงานสาวขี้เล่นพูดขึ้นขณะที่เงยหน้ามองดูผมจัดการกับหลอดไฟ ‘Don’t look down, will you. The collar of my blouse is loose,’ the young female employee said playfully as she looked up to see me deal with the bulb.
อันที่จริงผมมิได้คิดจะมองลงไปเลย เพราะขณะนี้จิตใจของผมกำลังอยู่ที่หลอดไฟ และตั้งใจตั้งแต่ก่อนขึ้นมาแล้วว่าจะพยายามไม่มองลงไป แต่เมื่อเธอพูดออกมาอย่างนั้นมันก็ทำให้ผมอดเหลือบมองลงไปไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าเธอคงดึงเสื้อปกปิดหน้าอกไว้เรียบร้อยแล้วจึงได้พูดเช่นนั้น Actually I didn’t think of looking down at all because for the moment my mind was on the bulb and I had decided before climbing up not to look down, but since she spoke like this I couldn’t help glancing down even though I knew she had made sure her blouse covered her bosom to speak like that.
เพียงแวบเดียวที่มองลงไป เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นทะลึ่งตึงตัง ยักซ้ายยักขวา ปานเป้ากางเกงจะฉีกขาด สองสาวเห็นมันถนัดชัดตา ต่างถลึงตามองมันแน่นิ่งเหมือนถูกมนต์สะกดไว้อึดใจหนึ่งก่อนจะปล่อยมือจากการเกาะกุมขาเก้าอี้มาปิดตาตัวเอง ผมตกใจแทบช็อกเมื่อมันทะลวงซิปกางเกงโผล่หัวออกมาอย่างไม่รู้จักอับอายเอาเสียเลย ทั้งที่ผมมองอับอายแทบจะแทรกตัวเข้าไปในอณูอากาศให้หายไปเลย The moment I looked down, my little bird woke up erect and hard, twitched left and right, as if my flies would tear. The two women got an eyeful. Their eyes glazed as they watched it transfixed as if under a spell for a moment before they took their hands off the chairs to close their own eyes. I was startled into a state of shock when it stuck its head out of the zipper shamelessly, at which point I was so embarrassed I felt like vanishing into thin air.
“ว้าย!” ‘Eek!’
ทั้งสองสาวหวีดลั่นสำนักงาน ผู้จัดการถลันออกจากห้องมาดู ผมรีบปล่อยมือจากหลอดไฟฟ้ามาตะปบเจ้านกน้อยด้วยความตกใจสุดขีดจนลืมนึกถึงความปลอดภัย แล้วทั้งคนและเก้าอี้ก็หล่นโครมลงมากองอยู่กับพื้นไม่เป็นท่า ผมรู้สึกเจ็บตรงเข่าและข้อศอก พยายามจะเหยียดกายลุกขึ้นโดยลำพังหลังจากจับเจ้านกน้อยยัดลงในเป้ากางเกงเรียบร้อยแล้ว พนักงานสาวๆ ต่างหลบไปอยู่ไหนต่อไหนกันหมดแล้ว แม้ผมจะเจ็บและอายสุดขีด แต่เจ้านกน้อยของผมยังกระพือปีกโก่งคอหงึกๆ อย่างคึกคะนอง ผมลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากสำนักงานทันที รู้สึกป่วนปั่นไปหมด… Their shriek shook the whole office. The manager darted out of her room to have a look. I let go of the light bulb to grab my little bird in such a panic I forgot about safety and then man and chairs fell down in an unsightly heap on the floor. I felt hurt at the knees and the elbows, tried to stretch out my body to get up by myself after forcing my little bird back inside my flies. The female employees had scampered back all places. Even though I hurt and was utterly ashamed, my little bird still flapped its wings and squirmed boisterously. I managed to get up and walked out of the office at once, in utter confusion.
=
ผมเริ่มท้อแท้ที่จะหาวิธีการควบคุมมันให้อยู่โดยที่ไม่ต้องให้กางเกงในเข้ามาเกี่ยวข้องเหมือนสมัยปู่สมัยพ่อ แต่ดูเหมือนทุกวิธีที่นึกได้ และนำมาใช้ก็ไม่สามารถควบคุมให้เจ้านกน้อยอยู่ในอำนาจได้ ผมลงทุนไปยืนพิจารณาศพก่อนที่จะเผา พยายามพิจารณาดูให้มันทะลุถึงกระดูกอย่างที่พระท่านว่า เพื่อเป็นการตัดกิเลสตัณหาที่พอกพูนอยู่ในใจ หรือบางทีมันอาจจะซ่อนอยู่ในเม็ดเลือดก็ได้ พยายามมองสิ่งสวยงามทั้งมวลเป็นภาพขาวดำ พยายามทำเป็นหูหนวกและเบื้อใบ้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนแปลง เพียงได้สัมผัสกับความเนียนนุ่มของอะไรบางอย่าง ซึ่งอาจจะเป็นแขนของใครบางคนหรือแม้แต่เนื้อของตัวเอง เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นตีปีกผงกหัวหงึกๆ เหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับมันเลย … บางครั้งผมอยากจะตัดมันทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด! I’m beginning to give up looking for ways to control it while still dispensing with briefs as in the times of my grandfather and of my father, but it seems that all the methods I can think of and test are unable to keep the little bird under control. I go as far as standing and contemplating corpses before they are burnt. I try to see through them to the bones as the monks exhort about getting rid of the lust that has accumulated in my mind or that might hide in the particles of my blood, about trying to see everything that is noble in black and white, trying to be deaf and dumb, but it seems nothing will change. At the mere contact of something soft which might be someone’s arm or even my own flesh, my little bird flaps its wings and raises its head forthwith as if nothing had happened to it at all … Sometimes I feel like cutting it off once and for all.
แล้วผมจะทำอย่างไรกับมันดี คิดไม่ออกจริงๆ ไม่นึกเลยว่าในชีวิตนี้จะมาลำบากยากใจกับเจ้านกน้อยของตัวเอง ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจที่คอยหลอกหลอนผมอยู่ตลอดเวลา เป็นสัตว์ประหลาดที่ผมไม่รู้จักไปแล้ว นับวันมันยิ่งมีอำนาจเหนือผมขึ้นไปเรื่อยๆ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันกำลังเป็นนายของผมเข้าให้แล้ว เพราะนอกจากผมบังคับมันไม่ได้แล้ว มันยังสามารถทำให้ผมหัวปั่นหัวคลอนได้อีกต่างหาก มันยิ่งดื้อและแกร่งกล้าน่าเกรงขามขึ้นเรื่อยๆ Then what am I to do about it? I really have no idea. I never thought that in this earthly life I’d be distressed by my little bird. It has become a ghost haunting me all the time, a monster I no longer know. The longer it goes on the more power it has over me. I can’t help feeling that it has become my boss by now because not only can’t I control it any longer but it’s able to make my head spin as well. It’s increasingly stubborn and terrifyingly daring.
กลางคืนผมนอนมือก่ายหน้าผากเป็นทุกข์ คิดไม่ออก มันสับสนไปหมด ผมกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะแก้ไขและจัดการกับมันด้วยวิธีการใดดีมันจึงจะอยู่ในอำนาจควบคุมของผมได้ และต้องไม่ใช่วิธีการใส่กางเกงใน เพราะผมไม่อยากเกาอยากคันอีกต่อไป At night I lie with my hand over my forehead in distress, unable to think, in total confusion. I’m at the end of my tether, am at a loss at finding a method to correct it and handle it so it may stay within my control, and at the same time definitely not wearing any briefs because I no longer want to itch and scratch myself sore.
เจ้านกน้อยทำให้ผมวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ป้ายสีให้จิตใจผมหม่นหมองเป็นทุกข์ และดูเหมือนมันกำลังจะทำให้ผู้อื่นพลอยเป็นทุกข์ไปด้วย ข้อนี้อาจจะมองเห็นไม่ชัด แต่ผมสัมผัสได้ถึงมิติที่เกี่ยวข้องนี้แล้ว หากผมไม่สามารถควบคุมมันได้โดยสิ้นเชิงเมื่อใด มันอาจจะถึงขั้นผกผินบินไปจิกตีผู้คนและสิ่งต่างๆ ให้เกิดความวุ่นวายขึ้นทั้งเมือง หรืออาจวุ่น- วายไปทั่วโลกก็ได้ เพราะผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะสามารถควบคุมเจ้านกน้อยของตัวเองได้หรือเปล่า … เป็นไปได้ว่ามันอาจจะหลุดกรงขัง My little bird embarrasses me every single day, slanders me so that I’m sad and suffering and it seems it’s threatening to make others unhappy too. This point you may not see clearly, but I can feel this incipient dimension already. If I’m unable to control it entirely at any time, it might reach the stage of turning round and taking flight to pick and swipe at people and things to create confusion all over town or even all over the world, because I’m not sure that others will be able to control their own little birds … It’s quite possible it might escape from its cage.
แล้วนี่อะไรจะเกิดขึ้น And then who knows what might happen?
ผมจะทำอย่างไรกับมันดี … ช่วยผมด้วย! What can I do about it? … Please help me!
=

‘Kangkaeng Nai’
in Chor Karrakeit 19, 1994

Korn Siriwatthano, born in 1956
in the south of Thailand, teaches
there and keeps collecting prizes
for his short stories. He is also
the author of a couple of novels.
His ‘The lookers-on’ was published
in 9 Thai short stories – 2009
and ‘Chain reaction’ in
13 Thai short stories – 2013.
.korn

And then the two of them lived together – Chen Chomthawat

This was written twenty years ago. Of course, things like these don’t happen anymore, do they now? MB


แล้วทั้งสองก็
อยู่ด้วยกัน

And then the two
of them lived together

kissing shadows kissing shadowsx

เชน ชมธวัช

CHEN CHOMTHAWAT

TRANSLATOR’S KITCHEN
โลกส่วนตัว The personal world
ส่วนน้อยคนนี้ก็เช่นกัน เธอจากผมไปอย่างง่ายดายเช่นสาวอื่น ดูเหมือนทุกคนต้องการจะอยู่ในอ้อมกอดของผมเพียงชั่วคราว ไม่มีใครจริงจังต่อใครได้เนิ่นนาน เราคล้ายจะอึดอัดต่อการอยู่ร่วมกัน ทั้งที่ในขณะเวลาเหล่านั้นเราสามารถหาความสุขกันได้ไม่ยาก เราอาจกระซิบคำรักหวานหูให้กัน หยอกเอินกันด้วยถ้อยคำแห่งรักอย่างหวานชื่น มอบความสาวความหนุ่มให้กันบนเตียงอ่อนนุ่ม เต็มไปด้วยรสชาติการสัมผัส เสน่หาในแววตา ริมฝีปากเผยเผยอชื้นฉ่ำ พวงแก้มอบอุ่นน่ารัก รูปร่างได้สัดส่วนสวยงาม… As for this girl Noi, it’s the same. She left me as easily as the others. It seems they all want to stay in my arms only for a while. No one is serious with anyone for long. It’s as if we are uncomfortable being together, even though at such times we are able to find happiness easily, we whisper sweet words of love in each other’s ears, tease each other with honeyed words of love, give each other the gift of youth on a soft bed full of the flavours of touch, charm in the eyes, wet lips cracked open, cheeks full and lovely, and bodies beautiful. =

=

=

=

=

คำรักหวานหู: literally, ‘words of love sweet to the ear’.

=

=

ได้สัดส่วน = well proportioned; here, would only weigh down the sentence.

หลายครั้งที่ผมรู้สึกว่าเรากลัวความแก่ กลัวความจริงที่จะมาเยือนเราเร็วๆ นี้ ดูเหมือนคำรักคำสัญญาต่างๆ ไม่เคยได้ลงลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเราอย่างแท้จริง Many times I’ve felt the fear of being old, the fear of the truth that will soon come over. It seems that words of love, words of promise do not penetrate truly deep into our consciousness. =ความจริง: truth or reality.
เราอาจมองตากันอย่างซาบซึ้ง แต่ชั่วขณะเราสัมผัสได้ถึงการโกหกมดเท็จของกันและกัน ดวงตาของเราจะกะพริบใส่กันทันที ถ้อยคำเริ่มเบี่ยงเบนออกไปจากใจ ความรู้สึกถูกจับเหวี่ยงไปอย่างไม่น่าเชื่อ สิ่งที่เรากระทำคือร่วมรักกัน ปล่อยให้อารมณ์บรรเลงเพลงของมันไปในขณะที่ใจยังคงคับข้องและคิดถึงบทบาทของคู่รักเก่าๆในอดีต We may look into each other’s eyes with fascination but the moment we can sense each other’s fibs, our eyes blink right away, words begin to come out of our hearts twisted out of shape, feelings are caught and cast aside at an amazing rate. What we do is make love, letting the mood perform its song while the mind is still frustrated, and think of the performance of previous partners in the past. =

=

=

=

อย่างไม่น่าเชื่อ: literally, ‘incredibly’.

เรานอนกอดก่ายกันอย่างสิ้นแรง สิ้นไร้ความรู้สึกใดๆนอกจากความเหนื่อย การสัมผัสหลังจากนั้นเป็นไปด้วยความหยาบคาย ซ่อนความรุนแรงไว้ภายในอย่างน่าเกลียด We lie hugging each other as if without strength, without any sort of feeling besides exhaustion. Contact after that takes place with coarseness, hiding violence within in a distasteful way.
เราเหนื่อยหน่ายต่อสภาพเช่นนี้ และใช้เวลาอยู่ด้วยกันในความเงียบ ต่างคนต่างมีมุมส่วนตัวของตัวเอง ทอดสายตาผ่านตัวหนังสือบนหน้ากระดาษไปอย่างเชื่องช้า รอคอย นานๆจะขยับตัว ผมได้ยินเสียงลมหายใจอันอึดอัดระหว่างเราลอยเอื่อยอยู่ในห้องอุดอู้ We are weary of a situation like this and spend our time together in silence. Each has a personal corner. We cast our eyes over the characters on the page sluggishly, waiting, moving a little once in a long while. I hear the sounds of our constrained breathing between us floating in the stuffy room.
ทำไมเราไม่แยกทางกันไปเสียที Why don’t we part ways once and for all?
ไม่ เราไม่ยอมทำเช่นนั้น เรากักขังกันและกันไว้ในกรงของความคิด ใช่เล่ห์เหลี่ยมต่อกันและกัน ทำเป็นทะนุถนอมกันและกันเหมือนคนป่าพลัดหลงเข้าไปในเมืองใหญ่ จูงมือกันไปข้ามท่อระบายน้ำเน่าเหม็น กล่าวชมฟากฟ้ายามราตรีกาลและหมู่ดาวระยิบด้วยถ้อยคำพร่ำเพ้อ เราฝันไปไกลถึงโลกอนาคต โลกแห่งความฝันและจินตนาการ เหยียดหยามคนจนอย่างสนุกสนาน พอๆกับกล่าวคำร้ายกาจต่อหน้าคนรวยอย่างไม่ยี่หระ เราทั้งคู่ (หรือเราทั้งหมด) เป็นชนชั้นกลางผู้มักมากในกามคุณ สนองตัณหาบ้าบอคอแตกให้ตัวเอง และพยายามจะทำความดีหลังจากนั้นเพื่อทดแทนความรู้สึกผิดบาปภายใน สิ่งที่ตามมาคือความขุ่นเคืองใจ ความระเริงหลงในรสชาติแห่งกามราคะ คุณค่าต่างๆ สูญสลายหายไปสิ้น และเรากลับกลายเป็นตัวมายา No, we don’t want to do this. We sequester each other in the jail of thought, use tricks with each other, pretend to cherish each other like jungle dwellers erring into the capital, holding hands to walk across a drain of stinking stagnant water, expressing admiration for the sky at dusk and for the blinking stars by talking gibberish. We reach out in a dream far out into the world of the future, the world of fancy and of imagination, and have fun despising the poor just as much as making definite judgments in front of the rich without concern. The two of us (or all of us) are middle-class sensuous creatures, satisfying our own crazy cravings and trying to do good after that to make up for the feeling of sin inside. What follows is annoyance, cheerfulness addicted to the taste of sex, all values vanished, and we return to being illusions.
ลองมาดูทีซิว่าเราอยู่ในโลกส่วนตัวของเราอย่างไร Let’s have a look this once at how we are in our personal world.
=
โลกของเธอ Her world
เธอนั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจก เบื้องหน้าเป็นขวดกระปุกเสริมความงามให้ใบหน้าหลายชนิด ไฟในห้องจางสลัวเร้าอารมณ์ เสียงเพลงอ่อนซ่านหวานซึ้งโปรยปรายกระจายฟุ้งอยู่ในห้องปรับอากาศ ภาพชายหนุ่มติดไว้บนกำแพง นาฬิกาปลุกส่งเสียงดังติ๊กต็อก She sits drying her hair in front of the mirror. In front of her are a variety of bottles and pots of creams and lotions for her face. The light in the room is enticingly dim. The discreet sound of sweet music pervades the air- conditioned room. Picture of a young man on a wall. Loud tic-tac of the alarm clock.
เธอไม่ได้สวมเสื้อ หน้าอกได้ขนาดตั้งชูชันเพราะเพิ่งเสร็จจากการเช็ดตัวมาหมาดๆ เธอช้อนหน้าอกข้างหนึ่งขึ้น ก้มลงมองดูมัน เส้นผมย้อยลงมาคลอเคลียอยู่บนนั้น เธอสังเกตเป็นพิเศษไปที่หัวนม จากนั้นใช้มืออีกข้างประคองเต้านมข้างที่เหลือขึ้นมา มันยกตัวขึ้นนูนดูอวบขาวอิ่มมือ เธอรู้สึกพอใจใหลหลงกับหัวนมสีชมพูอมแดงเรื่อของตัวเอง She isn’t wearing a blouse. Her breasts are well-proportioned and erect as they have just been wiped dry. She raises one breast and bows her head to examine it. Her hair droops down and flops over the breast. She pays special attention to the tit. After that she uses the opposite hand to palm and lift the other breast, holding it and looking at the white plumpness filling her hand. She feels smitten with her red-pink tits.
เธอมองตัวเองในกระจก ทำหน้าทำตาเปลี่ยนไปเรื่อย ยืดอกขึ้น สันหลังลึกลงเป็นแนว เอวคอดกระชับลงมา เธอยิ้มให้ตัวเองในกระจกอีกครั้ง เสียงเพลงยังคงบรรเลงอยู่สม่ำเสมอ She looks at herself in the mirror, taking various poses and express- ions, pushing her chest up, her backbone a straight line down, her waist narrow. She smiles at herself in the mirror once again. The song is still purring on evenly.
เธอหันมองโปสเตอร์หนุ่มนักร้องบนกำแพงอีกด้าน จ้องมองไปที่เป้ากางเกงของเขา อมยิ้มน้อยๆแล้วทำท่าคิด เธอลุกขึ้นเดินไปที่แผ่นโปสเตอร์ ใช้มือลูบไปบนแผ่นโปสเตอร์ โดยเฉพาะตรงบริเวณอวัยวะเพศและแผงหน้าอก – เขาใส่เสื้อกล้าม นุ่งกางเกงหนังรัดรูปสีดำมัน เธอใช้ใบหน้าคลุกเคล้าไปที่เนื้อตัวของเขา หลับตาพริ้ม มือข้างหนึ่งล้วงนิ้วเข้าไปในอวัยวะเพศของตัวเอง … สำเร็จความใคร่ … เสียงครางดังเบาๆเป็นระยะต่อเนื่อง เสร็จแล้วเธอทรุดกองลงบนพื้นปูพรมสีแดง หอบหายใจแรงถี่ She turns to look at the poster of a young crooner on another wall, stares at his crotch, has a little smile and then takes a thoughtful pose.  She gets up and walks over to the poster, strokes it with her hand, especially the sexual organ and the chest – he’s wearing a vest and tight, shiny black leather trousers. She uses her face to touch his flesh, shuts her eyes tight, one hand pointing her fingers to enter her own sex … and come to a climax after sustained bouts of low groans. When she’s done she collapses onto the floor covered with a red carpet, breathing hard.
ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น After a long while, the phone rings.
เธอเปิดเปลือกตา ส่ายหัวคล้ายเบื่อหน่าย สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เดินไปที่โทรศัพท์ ยกหูโทรศัพท์ She raises her eyelids, shakes her head as if fed up, takes a deep breath, walks over to the phone, lifts the handset.
“ทำอะไรอยู่เอ่ย” เป็นเสียงของเขา ‘What are you doing?’ It’s his voice.
“เปล่านี่คะ” เธอตอบ พลางมองไปที่แผ่นโปสเตอร์ ลูบผมตัวเองอย่างไม่รู้จะทำอะไร รอคอยเสียงพูดต่อไป ‘Nothing,’ she answers while looking at the poster, stroking her hair, not knowing what else to do, waiting for his voice to say something next.
“ผมคิดถึงคุณ” ‘I miss you.’
“ฉันก็ … คิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ” ‘I … I miss you too.’
“ออกมาเจอกันได้ไหม ให้ผมไปรับก็ได้” เขาชวนเสียงนุ่ม ‘Come out and let’s meet, okay? I’ll go and fetch you,’ he entices with a soft voice.
“ไปไหนคะ … พรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้ฉันเหนื่อย” ‘Where to? … How about tomorrow? Today I’m tired.’
“ว้า … เหนื่อยเหรอ … ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็ได้ สวัสดีครับ” ‘Oh, no! Tired? Oh well, never mind then. See you tomorrow. Goodnight.’
“สวัสดีคะ” ‘Goodnight.’
เธอวางหู ทำท่าโล่งอก เดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนมาใส่ เดินไปปิดวิทยุ หยิบหนังสือ พิศวาสหรรษา ขึ้นมา หรี่ไฟโคมที่หัวเตียงลงครึ่งหนึ่ง อ่านหนังสือ… She puts down the handset, looks relieved, walks over to the wardrobe, takes out her nightdress and slips it on, walks over to switch off the radio, picks up the book Tender delights, reduces by half the light of the lamp at the head of her bed and reads…
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด ดึงสายโทรศัพท์ออกคว่ำหนังสือลง ตาจ้องมองเพดาน สักพักตะแคงตัวหันไปดูโปสเตอร์แผ่นนั้นอีก จ้องมองเนิ่นนาน The phone rings. She frowns in irritation, unplugs the phone, puts down the book. Her eyes stare at the ceiling. After a while she lies on one side to look at the poster again and stares at it for a long time.
=
สมุดบันทึก The diary
ตีสอง … เธอหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา Two in the morning … She picks up her diary.
นี่คือสิ่งที่เธอบันทึก This is what she writes:
ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้รักฉันจริง ฉันรู้ตลอดเวลาว่าเขามีหญิงอื่นอยู่ในหัวใจ ยามที่เขาหลับนอนกับฉัน เขาเห็นใบหน้าฉันเป็นหญิงอื่น เขาร่วมรักกับฉันอย่างหยาบคาย ใช้ลิ้นเลียอวัยวะเพศของฉันอย่างหื่นกระหาย เขาอยากให้ฉันร้องครวญครางเพื่อให้เขามั่นใจว่าเขาเป็นผู้ชายขึ้นมาอีกนิด ฉันจะบอกให้ก็ได้ ลีลาของเขาน่ะแย่มาก สู้…ก็ไม่ได้ I know he doesn’t love me really. I’ve known all the time that he has another woman in his heart. When he sleeps with me, he sees my face as that of another woman. He makes love to me crudely, uses his tongue to lick my sex with lust. He’d like me to moan and groan to be certain he is a bit more of a man. Let me tell him, his performance is very clumsy. He can’t compare with …’
เธอปิดสมุดบันทึก She closes the diary.
=
ความฝัน The dream
คืนนั้นเธอหลับฝัน เธอฝันเห็นตัวเองถูกเขาวิ่งไล่ไปรอบภูเขาใหญ่ ในฝันนั้นหน้าตาของเธอเหมือนเขามาก เธอมาสะดุ้งอีกครั้งเมื่อดิลโด้ (เครื่องมือสั่นสะเทือนสำหรับเพศหญิง) ตามวิ่งไล่เธอมาจากที่แสนไกล มันทะลวงอวัยวะเพศของเธอจนขาดกระจุย สักพักร่างหญิงอีกคนก็ปรากฏขึ้น เป็นผู้หญิงที่เธอคิดว่าเขาฝันเห็นยามร่วมหลับนอนกับเธอ เธอจิกผมผู้หญิงคนนั้น ใช้ดิลโด้ทะลวงเข้าไปในปากผู้หญิงคนนั้น เธอรู้สึกหวาดกลัวต่อภาพของตัวเองที่ปรากฏในฝัน That night she dreams. She dreams she sees herself being chased by him around a big mountain. In that dream she looks very much like him. She is startled once again when a dildo (vibrating instrument for women) chases her from afar. It pierces through her sexual organ and tears it apart. After a moment the body of another woman appears. It’s the woman she thinks he dreams he sees when he makes love to her. She pulls that woman’s hair, uses the dildo to enter that woman’s mouth. She feels terrified by the picture of herself that appears in the dream. ===[Way back at the end of the twentieth century, it seems Thai readers still needed to be told what a dildo was. If only to have it misused in dreams.]
=
โลกของเขา His world
เธอโทรศัพท์ไปหาเขา เขาเพิ่งเสร็จจากการดูรายการโทรทัศน์ภาคดึก เธอรีบเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝัน เขาซักเธอใหญ่โต ทำท่าสนอกสนใจเป็นพิเศษ เธอเล่าไปร้องไห้ไป She phones him. He has just finished looking at the late night programme on television. She hurriedly tells him what happened in her dream. He asks her many questions, pretending to look especially interested. She cries as she tells him.
“คุณเล่าให้ผมฟังใหม่ได้ไหม” เขาพูด พลางปลดกางเกงชาวเลออก ‘Can you tell me all over again?’ he says as he undoes his loose trousers.
“ทำไมหรอคะ … ฉันไม่อยากเล่าซ้ำแล้ว…” ‘Why? … I don’t want to tell you all over again…’
“เถอะนะ … ผมรู้สึกว่าเรื่องราวมันน่าสนใจ ผมคิดว่ามันเป็น…” ‘Come now … I think it’s an exciting story. I feel it’s…’
เธอเล่าให้เขาฟังอีกรอบ … ตลอดเวลานั้นเขาสำเร็จความใคร่ไปด้วย She tells him all over again … and as she does so, he masturbates.
=
โลกภายนอก The outside world
เสร็จจากการคุยโทรศัพท์ เขาหลับไปพักใหญ่ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ได้เวลาต้องไปทำงาน เขารีบอาบน้ำแต่งตัวเป็นการใหญ่ แล้วออกมายืนรอรถเมล์หน้าซอย สาวบ้านางหนึ่งวิ่งเปลือยกายออกมาจากซอย ผู้คนหลบกันกระเจิง ในมือสาวบ้ามีมีดเล่มหนึ่ง เขาเองหลบไปยืนอยู่หลังถังขยะเช่นกัน สาวบ้ามองหน้าเขาอย่างเคียดแค้น เขารู้สึกตกใจกลัว แต่ก็แอบมองไปที่ขนบริเวณอวัยวะเพศของเธอ เขาคิดเทียบขนาดหน้าอกของเธอกับสาวคนรัก สาวบ้าวิ่งเข้ามาเงื้อมีดจะแทงเขา เขาวิ่งหนี ผู้คนฮือฮากันใหญ่ เขาตกใจสุดขีดแข้งขาสั่น มีพลเมืองดีสองสามคนกับตำรวจอีกคนหนึ่งเข้ามาปล้ำแย่งมีดไปจากสาวบ้า เขายืนเหงื่อแตก ปลดปมเนกไทออก เฝ้าดูเหตุการณ์ต่อไป… Once the phone conversation is over, he sleeps for hours. When he wakes up it’s time for him to go to work. He showers and dresses in a hurry and then goes out to stand waiting for the bus at the head of the street. A naked mad woman runs out onto the street, scattering people in her flight. She holds a knife in her hand. He too retreats to stand behind a rubbish bin. The mad woman stares at him resentfully. He feels scared but steals a glance at her pubic hair. He thinks of comparing the size of her breasts with those of his lover. The mad woman rushes at him, raising her knife to strike him. He scampers. There’s pandemonium. He is in a panic, shaking all over. A few good citizens and a police officer jump on the woman to take the knife away from her. He stands sweating, loosens up his tie and watches what’s happening next…
=
โลกของเขาและเธอ The world of him and her
เขาและเธอเจอกันที่ทำงาน เธอกำลังนั่งร้องไห้ มีเพื่อนสาวสองสามคนนั่งปลอบอยู่ เขาเข้าไปหา เมื่อเธอเห็นเขา เธอร้องไห้ไม่หยุด เขาโอบกอดเธอไว้ เขาเล่าเรื่องที่ประสบมาเมื่อเช้าให้เธอฟัง เธอฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เธอบอกว่าช่วงนี้เธอรู้สึกโชคไม่ดี เธอชวนเขาไปหาหมอดู แต่เขาทักท้วงว่าไร้สาระ เธอบอกว่าก็น่าจะลองดู ไม่เสียหายอะไร เขาตกลงไปกับเธอ ทั้งสองแยกย้ายกันไปทำงาน ทั้งวันเธอและเขารู้สึกไม่สบายใจ … เธอหวังพึ่งหมอดูเป็นหลัก ส่วนเขารู้สึกเบื่อ He and she meet at work. She sits crying. A few female friends sit comforting her. He goes over to her. When she sees him, she won’t stop crying. He takes her in his arms. He tells her what happened this morning. She listens distractedly. She tells him that these days she feels out of luck. She invites him to go and see a fortune teller but he protests it’s nonsense. She tells him they should try, there’s nothing to lose. He agrees to go with her. They split to do their work. All day he and she feel unhappy … She puts her trust in fortune tellers. As for him, it bores him.
เวลาเลิกงานมาถึง เขาและเธอจับรถแท็กซี่มุ่งหน้าไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งหมอดูคนดังกำลังนั่งดูดวง When work is over, he and she take a taxi to go to a hotel where a well-known fortune teller sits reading the stars.
=
โชคลาง The omen
“หนูเป็นอะไรคะหมอ” เธอพูดขึ้นเมื่อเล่าเรื่องราวในฝันให้หมอฟัง ‘What’s the matter with me, master?’ she says when she has told the fortune teller her dream. หมอ: usually, ‘doctor’.
“หนูเป็นโรคอยากมีผัว” หมอดูพูดพลางยิ้ม ‘Your sickness is you want a mate,’ the fortune teller says with a smile.
เธอรู้สึกโกรธและอาย กำมือเขาแน่น She feels angry and ashamed, grabs her lover’s hand hard.
“หมอพูดดีๆนะ หมอกำลังพูดอยู่กับสุภาพสตรีนะ” เขาเตือนเสียงขุ่น ‘Please be polite, you’re talking to a lady here,’ he warns in a murky voice.
“เจ้าอย่ามาทำโอหัง … ข้าคือผู้รู้ดินฟ้ามหาสมุทร” หมอดูทำท่าคล้ายคนทรง ‘Don’t be arrogant … I’m the one who knows earth, sky and oceans.’ The seer plays it out as if he is a medium.
“แล้วจะให้ทำยังไง” เขาถาม ‘What do you want her to do,’ he asks.
“ต้องแต่งงาน … ต้องแต่งงาน แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยคืนสู่ปกติ” ‘Get married … She must get mar- ried and then everything will be back to normal.’
“แต่งงาน!” เธออุทาน ‘Get married,’ she exclaims.
“ใช่ … ต้องแต่งงาน” ‘Yes … you must get married.’
เขาและเธอเงียบ จ้องมองหน้ากัน ต่างคนต่างคิดว่า “เวลานี้มาถึงจนได้…” He and she are silent, staring at each other, each thinking ‘So the time has come…’
=
การแต่งงาน Getting married
ทั้งสองแต่งงานกันในอีกสามเดือนต่อมา แขกเหรื่อล้วนเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนใหม่ของทั้งสองฝ่าย เจ้าบ่าวเจ้าสาวฉีกยิ้มต้อนรับผู้มาในงานเป็นอย่างดี The two of them get married three months later. The guests are old and new friends on both sides. The bride- groom and the bride tear off welcome smiles at those who have come to the wedding nicely.
เมื่อเลิกงานกลับเข้าเรือนหอซึ่งเป็นบ้านของเขา ตลอดเวลาที่นั่งรถกลับมา ต่างคนต่างไม่พูดอะไรกัน เธอคิดถึงดิลโด้ ส่วนเขาคิดถึงสาวบ้า ทั้งสองทุกข์ร้อนใจอยู่กับเรื่องส่วนตัวของตัวเอง ต่างคนต่างหน้าบึ้ง When the wedding is over and they return to the bridal house, which is his house, all the time they sit in the car on the way back, neither of them says anything. She thinks of the dildo. As for him, he thinks of the mad woman. Both worry about personal concerns. Each has a sullen face.
เมื่อเข้าไปในห้อง ทั้งสองดูเหนื่อยหน่าย เขาพยายามชวนเธอคุย When they enter the room they both look exhausted. He tries to make her speak.
“เป็นไงบ้างจ๊ะ … งานคืนนี้คงทำให้คุณเหนื่อยมากเลยใช่ไหม” ‘How are you, darling? The party tonight must have tired you out, mustn’t it?’
“ค่ะ … คุณก็ด้วยใช่ไหมคะ” ‘Yes … and you too, right?’
ทั้งสองพูดจาพอเป็นพิธี เขาขอตัวเข้าห้องน้ำ ขณะอาบน้ำเขาครุ่นคิดหาคำพูดที่จะใช้พูดกับเธอเมื่อออกจากห้องน้ำ เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง จ้องมองตัวเองในกระจก เหลือบมองไปที่กำแพง มีโปสเตอร์รูปดาราผู้หญิงคนหนึ่งติดอยู่ เธอถอนหายใจ Having both spoken for the sake of it, he retreats into the bathroom. As he showers he ponders what he is going to say to her when he comes out of the bathroom. She sits on the chair in front of the dressing table, staring at herself in the mirror, then glancing at the wall. There is the poster of a female star. She sighs.
อาบน้ำเสร็จ เขาออกมาจากห้องน้ำ นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เธอมองหน้าเขา เขามองหน้าเธอ ทั้งสองรู้สึกกระอักกระอ่วน ยิ้มแห้งๆให้กัน เขาตัดบทโดยการเดินไปที่เครื่องเล่นวิดีโอ ยัดเทปเข้าไปม้วนหนึ่ง เธอมองเขาตลอดเวลา ภาพปรากฏขึ้น… Having showered he comes out of the bathroom, a towel around his waist. She stares at him. He stares at her. They both feel awkward, smile drily at each other. He cuts things short by walking over to the video set, stuffs a tape in it. She watches him all the time. An image appears…
เขานั่งลงบนเตียง พยักหน้าให้เธอเข้าไปหา เธอลุกขึ้นอย่างว่าง่าย ทั้งสองดูวิดีโอกันเงียบๆ He sits down on the bed, nods to have her join him. She gets up obediently. Both look at the video in silence.
เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปกอดเอวเธอ เธอซบหน้าที่ไหล่ของเขา เขาถกกระโปรงชุดแต่งงานของเธอ ล้วงมือเข้าไปในกางเกงใน เธอหลับตาแน่นกอดกระหวัดรัดตัวเขา จิกเล็บลงบนหัวไหล่ของเขา He slowly stretches his hand to hold her waist. She buries her face into his shoulder. He hitches up her wedding dress, slides his hand into her pants. She closes her eyes tightly, hugs him tightly, digs her nails into his shoulder.
เขาผลักเธอนอนลง … เขาทำท่าทางทุกอย่างเลียนแบบจากภาพบนจอ กระทั่งเสร็จจึงปิดเครื่องเล่น He pushes her to lie down … He does exactly everything in the same way as the pictures on screen until it’s over and he shuts the video.
ต่างฝ่ายต่างเงียบ Each side is silent.
“ราตรีสวัสดิ์” เขาพูด ‘Goodnight,’ he says.
“ราตรีสวัสดิ์” เธอพูด ‘Goodnight,’ she says.
เขาเอื้อมมือปิดไฟหัวเตียง ทั้งสองนอนหันหลังให้กัน ลืมตาโพลงในความมืด He reaches out to switch off the light at the head of the bed. They lie turning their backs to each other, eyes wide open in the dark.
= ‘Laeo thang song kor yoo dueikan’ in Chor Karrakeit 18, 1994
Chen Chomthawat, the son of a long retired senior police officer, writes poems and short stories
and is probably an artist (studies
at Silpakorn University).
No further information or picture
is available on the net.
.male silhouette

Selling durians – Nuan Oo

Enough of funerals and buried corpses. Here is a fun story for a change, in the manner of good old Humorist. MB

พ่อค้าทุเรียน

Selling durians

green-durian green-durianx

หนวนอู้

NUAN OO

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
เสียงพ่อคุยกับแม่ถึงทุเรียนที่คุณอาสามคนเอามาให้เมื่อวานและวันนี้ ผมรู้สึกว่าทั้งสองพูดเย้าแหย่กัน พ่อเป็นคนชอบพูดเล่น และมักชอบพูดอะไรที่เกินความจริงและเป็นไปไม่ค่อยได้อยู่เสมอ แม่ว่าพ่อพูดเหมือนหนังการ์ตูน บางทีชอบแกล้งพูดหรือพูดแกล้งอะไรทำนองนั้น แม่ก็ดูเหมือนชอบพูดแบบเดียวกัน แต่บางคราวก็ชอบขัดคอ และบางคราวก็โกรธหาว่าพ่อพูดอะไรไม่ได้สติ Dad’s voice is talking to mum about the durians the three uncles brought us yesterday and the day before. I feel that they are teasing each other. Dad likes to say funny things and tends to exag- gerate or talk about things that can’t be. Mum says dad talks like a cartoon. Sometimes he likes to pretend to talk or talks to pretend or something like that. It seems mum likes to speak in the same way, but at times she likes to contradict and at times she angrily says that what dad says is daft. คุณอาสามคน: only two are real uncles (see below); the third one is a friend of the family, whom the little boy calls ‘uncle’ anyway as he calls grownups younger than his father. คุณอา specifically is father’s younger brother, sister or cousin.
ผมเงี่ยหูฟังอยู่ตลอดเวลา รู้สึกว่าเรื่องชักจะเข้มข้นขึ้น และในที่สุดก็ได้ยินเสียงท้าทายกัน I prick up my ears all the time, feel that the story is heating up and in the end I hear challenge in their voices.
พ่อท้าว่า “ทำไมจะไม่กล้า” Dad queries, ‘Why wouldn’t I dare?’
แม่ท้ากลับว่า “โธ่เอ๊ย ไม่มีทาง” Mum retorts, ‘Oh dear! No way!’
พ่อท้าหรือเถียงว่า “ทำไมจะไม่มีทาง ไม่เห็นจะยากเย็นอะไร ฉันก็เอาใส่ตะกร้าไปที่ตลาดสิ” Dad asks or argues, ‘Why “no way”? It’s easy enough, I say. Just putting them in a basket and going to the market.’
แม่ถามว่า “แล้วจะขายยังไงไม่ทราบ” Mum asks, ‘And how will you sell them, pray tell?
พ่อตอบว่า “ก็นั่งลงขายเหมือนคนอื่นๆ น่ะสิ” Dad answers, ‘I’ll just sit down and sell, like everyone else, of course.’
แม่ว่า “ต้องนั่งอีตรงที่พวกแม่ค้าเขาตั้งกระจาดขายกันที่หน้าตลาดนะ” Mum says, ‘You must sit right where the women are lined up to sell in front of the market, you know?’
พ่อตอบ “เออ ตรงนั้นแหละ” Dad answers, ‘Yeah, right there.’
ถึงตอนนี้ผมลุกขึ้นไปนั่งร่วมวงสนทนาด้วย และกำลังจะอ้าปากถาม ก็พอดีพ่อชิงถามขึ้นเสียก่อนว่า “เฮ่ย พรุ่งนี้ไปขายทุเรียนกับพ่อไหม” At this juncture, I get up to join the conversation and I’m opening my mouth to ask something when dad chimes in ahead of me, ‘Hey, will you come and sell durians with me tomorrow?’
ผมนึกหาคำตอบไม่ทันจึงหันไปถามแม่ว่า “แม่ไปด้วยหรือเปล่า” I can’t think of an answer so I turn to ask mum, ‘Will you come too, mum?’
แม่ตอบ “เรื่องอะไร โธ่เอ๊ย ไม่มีทาง ยังจะมาชวนคนโน้นคนนี้อีก” แม่ยิ้มเยาะพ่อแล้วพูดกับผมว่า “แม่ไม่ไปหรอก เรื่องอะไร” Mum answers, ‘What for? Oh dear! No way! And he’s asking others as well!’ She smirks at dad and then says to me, ‘I’m not going. Why should I?’
ที่จริงผมก็ไม่ค่อยอยากไป ผมอาจถนัดซื้อของมากกว่าขายของ แต่ถ้าพ่อจะไปจริงๆ ผมอาจไปด้วยก็ได้ เพราะผมอยากรู้ว่าพ่อจะขายทุเรียนได้จริงหรือเปล่า Actually, I don’t quite want to go either. I’m better at buying things than selling, but if dad really goes, I’ll go with him because I want to know if he’s really going to sell durians.
=
เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อหาตะกร้ามาสองใบซึ่งใส่ทุเรียนได้ 5 ลูก ทุเรียนที่จะเอาไปขายมี 7 ลูก เมื่อวานนี้มีทุเรียนทั้งหมด 11 ลูก แม่กินไปแล้ว 1 ลูก แล้วก็ขอเก็บเอาไว้อีก 3 ลูก แม่บอกว่าเอาไปขาย 7 ลูกก็มากเกินไปแล้ว และไม่เชื่อว่าพ่อจะขายได้จริงๆ ส่วนอีก 2 ลูกแม่ช่วยหาถุงไนลอนมาใส่เพื่อให้ผมช่วยหิ้วไป ผมลองหิ้วลองเดินดูก็ถูกหนามทุเรียนแยงน่อง ผมอยากเกี่ยงไม่หิ้วถุง แต่เมื่อพ่อเกร็งข้อหิ้วตะกร้าก็เลยเปลี่ยนใจไม่เกี่ยงดีกว่า The next morning dad takes two baskets in which he puts five durians. Altogether there are seven to be sold. Yesterday there were eleven durians in all. Mum has already eaten one and has asked to keep another three. Mum tells dad that taking seven durians to sell is too much and she doesn’t believe he’ll be able to sell them anyway. As for the remaining two, mum puts them in a nylon bag for me to carry. I test carrying them as I walk and get my calves shot by their spikes. I want to argue over having to carry durians but when I see dad tensing up to lift the baskets I change my mind about arguing.
จากบ้านถึงตลาดระยะทางเกือบสองกิโล ผมแน่ใจเพราะได้ยินคนอื่นเขาประมาณไว้แล้ว ใครๆ แถวนี้ก็เดินไปตลาดกันทั้งนั้น บางคนก็ใช้จักรยาน เราเดินมาได้ครึ่งทางพ่อก็วางตะกร้าลง หันไปมองทางที่เดินมาแล้ว ผมก็หันไปมองบ้าง นึกในใจว่าถ้าแม่เดินตามมาก็จะดี ผมไม่ค่อยมั่นใจเลยว่าพ่อจะขายทุเรียนได้ พ่อไม่ใช่พ่อค้า พ่อเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ส่วนผมก็ไม่ใช่เช่นกัน ผมอายุ 10 ขวบ เรียนหนังสืออยู่ชั้น ป. 5 ส่วนแม่อยู่บ้านและไปซื้อกับข้าวหรือข้าวของที่ตลาดบ่อยเกือบทุกวัน แต่แม่ก็ไม่เคยไปขายของเลยเช่นกัน From the house to the market it’s almost two kilometres. I’m certain because I’ve heard others figure it out. Everyone around here walks to the market; some use bicycles. We’ve walked half way when dad puts the bas- kets down, turns to look at the distance covered. I too turn to look, thinking it would be good if mum were following us. I’m not sure dad can sell the durians. Dad is no vendor; he’s a university professor. And I’m no vendor either. I’m ten years old; I’m in the fifth grade. As for mum she stays at home and she goes to buy food or things at the market almost every day, but she has never gone there to sell things either.
ที่ตลาดผมเห็นคนขายของส่วนมากเป็นผู้หญิง คนซื้อส่วนมากก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน ผมถามพ่ออีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่า “ทำไมพ่อไม่ชวนแม่มาด้วย” At the market I see that most sellers are women. Most of the buyers also are women. I ask dad once again to be sure, ‘Why didn’t you invite mum to come along?’
“นั่นซี” พ่อตอบสั้นกุด ‘Indeed,’ dad answers pithily.
“กลับไปชวนแม่ดีกว่า เพราะที่ตลาดมีแต่แม่ค้าทั้งนั้นเลย แม่อาจจะขายเก่งกว่าพ่อก็ได้นะฮะ” ‘We’d better go back to have her come because there are only women here. Maybe she can sell better than you, you know.’
“นั่นซี” พ่อตอบเหมือนเดิม ‘Indeed,’ dad answers as before.
ผมสงสัยว่าพ่อจะลังเลหรือไม่ก็ใจลอยเสียแล้ว I wonder if dad is hesitating or having second thoughts.
พ่อหันไปมองทางไปตลาดแล้วก็คว้าตะกร้าขึ้นมาหิ้วแล้วออกเดิน ผมจึงต้องฉวยถุงของผมขึ้นมาบ้าง เหลือทางอีกไม่มากนัก เดินไปได้อีกเจ็ดแปดก้าวก็มีคนรู้จักเดินสวนทางมา เป็นผู้หญิงหิ้วตะกร้ามีผักสองสามชนิดโผล่ให้เห็น เขามองทุเรียนในตะกร้าของพ่อแล้วร้องทักว่า “อาจารย์จะเอาทุเรียนไปให้ใครแต่เช้าเชียวคะ” Dad turns to look at the entrance to the market then grabs the baskets and lifts them and then starts to walk, so I must heft and carry my bag along. There isn’t much walking left to do. Another seven or eight steps and some- one we know coming the other way passes us. It’s a woman with a basket holding a variety of vegetables. She looks at the durians in dad’s baskets and then greets him with, ‘Professor, who are you going to give durians to so early in the morning?’
“ครับ” ‘Hi.’
ผมได้ยินพ่อตอบสั้นๆ ว่า ‘ครับ’ เท่านั้นเอง แล้วเราก็เดินผ่านกันไป I hear dad answer only ‘Hi’ and then we walk past each other.
เช้านี้พ่อชอบตอบอะไรสั้นๆ และไม่ตรงคำถามหลายเรื่อง ผมไม่ค่อยชอบเลย This morning dad likes to answer with short words that have little to do with the questions. I don’t quite like that.
“ทำไมพ่อไม่บอกเขาว่าจะเอาไปขายล่ะ เผื่อเขาเกิดอยากซื้อ” ‘Why didn’t you tell her we were going to sell them? Just in case she’d feel like buying one?’
“นั่นซี” พ่อตอบ ‘Indeed,’ dad answers.
“เอ๊ะ! คุณพ่อน่ะ อะไรๆ ก็นั่นซีอยู่เรื่อยเลย” ‘Come on, dad! What’s this “indeed”, “indeed” thing of yours?’
ผมชักไม่ชอบคำตอบของพ่อขึ้นทุกทีแล้ว I really don’t like the way he answers every time.
“นั่นซีนะ” พ่อก็ยังตอบว่า นั่นซี … นั่นซีนะ อยู่อย่างเก่า ‘Yes indeed.’ Dad still answers with ‘indeed’ … ‘indeed’ as before.
ผมมองหน้าพ่อ พ่อมองหน้าผมแล้วก็ยิ้มนิดๆ I stare at him. He stares at me and then smiles a little.
“พ่อจะขายใบละกี่บาทฮะ” ผมถามเพราะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีใครพูดถึงเรื่องราคากันเลย ‘How much will you sell each for, dad,’ I ask because I think nobody has mentioned any price yet.
“ยี่สิบบาทมั้ง” พ่อตอบ ‘Twenty baht, I think,’ dad answers.
“ถ้าเขาต่อสิบบาทล่ะฮะ” ผมถาม ‘What if they bargain for ten baht,’ I ask.
“เฮ่ย เขาคงไม่ต่อมากอย่างนั้นหรอก … แต่สิบบาทก็ขาย” ‘Now, they wouldn’t, would they? … But if they did, I’d sell for ten.’
“ถ้าขายลูกละยี่สิบบาทก็ได้ตังค์แยะเลย แล้วพ่ออย่าลืมขนมที่แม่ฝากซื้อนะครับ” ‘If you sell them twenty baht each, you’ll get pots of money. And don’t forget the cakes mum asked you to buy, too.’
ก่อนจะออกจากบ้านแม่สั่งให้พ่อซื้อขนมกลับมาด้วย แม่ยังถามพ่ออีกหลายคำ พร้อมทั้งยังทำท่าไม่เชื่อว่าพ่อจะเอาทุเรียนไปขายที่ตลาดจริงๆ Before leaving the house, mum ordered dad to bring back some cakes. She even said many more words to him and acted too as if she didn’t believe he’d really take the durians to sell at the market.
แม่ถามว่า “เธอแน่ใจหรือ” Mum asked him, ‘Are you sure?’
พ่อตอบว่า “แน่เสียยิ่งกว่าแช่แป้ง” Dad answered, ‘Surer than ever.’ Variant: Surer than death and taxes.
แม่ทำหน้ายิ้มเยาะแล้วพูดว่า “ถ้าเจอกานท์ หรือไกร หรือสิทธิ์ล่ะ” Mum smiled mockingly and then said, ‘What if you meet Karn or Krai or Sit?’
พ่อตอบว่า “ก็ดีสิ จะได้ขายให้เขาเสียเลย” Dad answered, ‘That’d be good. I’d sell to them, of course.’
สามคนที่แม่เอ่ยถึงคือคุณอาของผมสองคนกับเพื่อนพ่ออีกหนึ่งคน ซึ่งคือคนที่เอาทุเรียนชนิดต่างๆ และขนาดต่างๆ มาให้เรา คุณอาและญาติพี่น้องของพ่อหลายคนชอบกินทุเรียน เมื่อวานผมเห็นอากานท์แบกกระสอบใบหนึ่งที่มีอะไรตุงๆ อยู่ค่อนกระสอบเดินผ่านหน้าบ้านผมไป แล้วไม่นานก็หิ้วทุเรียนมาให้พ่อสามลูก อาบอกว่าไปซื้อเหมามาไม่แพง ส่วนอาไกรและเพื่อนพ่อก็เอาทุเรียนมาให้ก่อนหน้านั้นวันหนึ่ง มันจึงเป็นวันที่บ้านผมมีทุเรียนมากมายอย่างที่เคยมีมาก่อน The three persons mum referred to are my uncles and a friend of dad’s. They are the ones who gave us the durians of various species and sizes. Several of dad’s relatives like to eat durians. Yesterday I saw Uncle Karn carrying a gunny sack on his shoulder which had something bulging at the bottom as he walked past my house and shortly afterward he brought dad three durians he said he’d bought wholesale at a good price. As for Uncle Krai and dad’s friend, they had brought us durians the day before that, so on that day my house had many durians, more than ever before.
ผมไม่ชอบกินทุเรียน และเมื่อวานผมก็ไม่ยอมกินด้วย แม่กับคุณยายชอบมาก แต่ตอนนี้คุณยายไม่อยู่ ไปค้างบ้านคุณป้าที่กรุงเทพฯ พ่อก็ดูเหมือนไม่ชอบทุเรียนเหมือนแม่ แต่ผมก็ไม่แน่ใจนักว่าพ่อชอบหรือไม่ชอบกินอะไร ผมได้ยินพ่อพูดกับแม่บ่อยๆ ถึงชื่ออาหารหลายชนิด และบอกว่าไม่ชอบสักชนิด เวลาแม่จะไปตลาดพ่อมักสั่งว่า “ไอ้นั่นฉันไม่ชอบนะ ไม่ต้องซื้อมาเผื่อ” ซึ่งแม่ก็มักจะตอบกลับมาว่า “อะไรๆ เธอก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ แต่ซื้อมาทีไรกินเรียบหมดทุก อย่าง คนที่ชอบยังไม่ทันจะได้กินด้วยซ้ำ” I don’t like durians and yesterday I refused to eat any. Mum and granny like them very much but now granny isn’t here, she’s staying over at auntie’s house in Bangkok. Dad doesn’t seem to like durians, like me, but I’m not sure whether he does or doesn’t like to eat anything. I often hear him mention to mum the names of many kinds of food and telling her he doesn’t like any of them. When mum goes to the market, dad will order, ‘That I don’t like. Don’t buy any for me,’ to which mum usually answers, ‘You don’t like anything, but you gulp down whatever I happen to buy and there’s none left for those that like it.’
ถึงพ่อไม่ชอบทุเรียนแต่อาจกินเรียบหมดอย่างที่แม่ว่าก็ได้ แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อจะต้องเอาทุเรียนที่ใครๆ เอามาให้เราไปขายต่อด้วย ถึงแม้เมื่อคืนพ่อจะอธิบายว่าทำเพื่อทดสอบความมั่นคงในจิตใจ ทดสอบความกล้า โดยเฉพาะกล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน ผมก็ยังไม่ค่อยจะเข้าใจดีนักหรอก แต่ก็ภาวนาขอให้พ่อทำสำเร็จ Even if he doesn’t like durians, dad will eat them all, as mum says, but I don’t understand why dad must go and sell the durians we’ve been given. Even though last night he explained it was to check his mental steadfastness, his daring, in particular daring to do some- thing he had never done before, I still don’t understand very well, but I pray that he be successful.
ผมจำได้ว่าเคยมีการท้าทายและทดสอบความมั่นคงในจิตใจระหว่างพ่อกับแม่หลายเรื่อง เช่นเมื่อเร็วๆ นี้ ก่อนหน้าปิดเทอมและก่อนที่เราจะเดินทางมาพักผ่อนที่บ้านของพ่อที่อำเภอพนัสนิคม เรื่องนั้นคือกระดุมเสื้อเชิ้ตของพ่อหลุดหายไปหนึ่งเม็ด พ่อจึงอดใส่เสื้อตัวที่พ่อชอบไปหลายวัน ต่อมาแม่หากระดุมมาใส่ให้ใหม่และเตือนพ่อให้ใส่เสื้อตัวนั้นได้แล้ว ซึ่งพ่อก็ไม่ยอมใส่ แม่เตือนพ่อหลายวันและพ่อก็ไม่ยอมใส่สักวันหรืออีกสักครั้งเดียว ในที่สุด แม่พูดว่า “โธ่เอ๊ย! กะอีแค่กระดุมไม่เหมือนกันแค่นี้ก็ไม่ยอมใส่ กระดุมเม็ดเดียวก็กลัว ยังงี้จะไปกล้าทำอะไร” พ่อกลับตอบแม่ว่า “เม็ดเดียวไม่เหมือน ฉันไม่ชอบ ถ้าเป็นห้าสีห้าแบบทั้งห้าเม็ดสิจะใส่ให้ดู” แม่ก็ตอบว่า “โธ่เอ๊ย!” อีกครั้ง และอีกหลายวันต่อมาแม่บอกพ่อว่า “หากระดุมที่เหมือนกันมาเปลี่ยนให้แล้ว ใส่ได้แล้วย่ะ” I remember that there have been challenges and testing of steadfastness between dad and mum many times, such as recently, before the end of term and before we travelled to rest in dad’s house in Phanat Nikhom district*. The story is that dad’s shirt lost a button, so dad didn’t wear the shirt he liked for many days. Later mum sewed a new button for him and told him he could wear the shirt but he wouldn’t. Mum reminded him for days and still dad didn’t wear it, not even once. Finally mum said, ‘Oh dear! Just because one button is different you won’t wear that shirt. If you’re afraid of a single button, what is it you’ll dare to do?’ Dad retorted, ‘A single odd button I don’t like. If all five were the same, of course I’d wear it!’ Mum answered, ‘Oh dear!’ once again and several days later she told dad, ‘I found buttons that are the same and I’ve sewn them on. You can now wear that shirt, dear.’ =

=

=

* Northernmost district of Chonburi province, about one hour’s drive east- southeast of Bangkok.

=
เกือบจะถึงตลาดอยู่แล้ว ผมภาวนาเอาใจช่วยให้พ่อทำการทดสอบความมั่นคงในจิตใจได้เป็นผลสำเร็จ เราข้ามถนนไปยังห้องแถวที่อยู่ขวางหน้าก่อนจะถึงตัวตลาด แถวนี้เป็นร้านกาแฟ ร้านขายของชำ ร้านขายข้าวสาร ร้านซื้อขายผลไม้มากๆ ชนิดเป็นเข่งๆ ลังๆ ที่แม่ค้าขนมาจากไร่จากตำบลอื่นๆ รอบตัวอำเภอ We have almost reached the market. I pray dad will be successful in the determination of his steadfastness. We cross the road to reach the row of houses that stand in the way before we reach the market. They are a coffee shop, a grocer’s, a shop selling rice and a shop selling many kinds of fruit in crates that women from the fields all around the district have brought to sell. ===

ปาท่องโก๋ pathongko

พ่อเอ่ยชวนกินกาแฟกับปาท่องโก๋ก่อนจะไปนั่งขายทุเรียนที่ตัวตลาด ผมยินดีรับคำชวนทันที Dad offers to have coffee and pathongko* before we go and sit down to sell durians inside the market. I gladly accept the offer at once. =

* Fried popover (pictured above)

พ่อสั่งกาแฟร้อนกับโอวัลตินร้อนอย่างละถ้วย ผมเดินไปหยิบปาท่องโก๋ที่อยู่ในชามใบโตมาสองคู่ ในชามใบโตนั้นยังมีซาลาเปาทอดอีกอย่าง แต่อร่อยสู้ปาท่องโก๋ไม่ได้ ใครมากินกาแฟมักหยิบปาท่องโก๋ในชามใบโตมากินแทบทุกราย จะกินกี่คู่ก็ได้ เสร็จแล้วจึงจ่ายเงินภายหลัง Dad orders a cup of coffee and a cup of Ovaltine. I go over to the plate and take two double pathongko. In that plate there are also fried salapao* but they aren’t as tasty as pathongko. Almost everyone that orders coffee helps himself to pathongko, as many doubles as you want. You pay once you’ve eaten. =

=

* Chinese stuffed bunsfried salapao

ผู้หญิงเจ้าของร้านเอาเครื่องดื่มมาวางให้เราที่โต๊ะและมองดูทุเรียนของพ่อด้วย แล้วก็พูดว่า “โอ้โฮ ทุเรียนลูกงามจัง ซื้อที่ตลาดนี่เหรอ” The female owner of the shop brings the drinks to the table and looks at dad’s durians and says, ‘Wow! Beautiful durians these. You bought them at the market, did you?’
ทำไมจึงถามเช่นนั้น ผมรีบแก้ความเข้าใจผิดของเขาโดยเร็ว “ไม่ได้ซื้อครับ จะเอาไปขาย” Why does she ask like this? I hasten to correct her misapprehension. ‘We didn’t buy them. We’re here to sell them.’
ตอนนี้เจ้าของร้านหันมาพูดกับผมว่า “ขายลูกละเท่าไหร่ อ้อ ในถุงก็มีแต่ลูกเล็กกว่า” At this point, the shop owner turns to me and says, ‘How much? Oh, there are others in the bag, but they are smaller.’
“ขายลูกละยี่สิบบาทครับ” ผมรับบอกราคาด้วยความดีใจ คงจะขายได้ที่นี่ละ ‘Twenty baht a piece, ma’am,’ I hasten to tell her the price gladly. Maybe we’ll make a sale right away.
“แพงไปหน่อยนะ ที่ตลาดเขาขายกันลูกละสิบสี่สิบห้าเท่านั้น” ‘That’s too much. At the market they sell them for fourteen, fifteen baht a piece only.’
เอ…ผมไม่รู้ว่ามันถูกหรือแพง แต่อาจจะแพงอย่างเขาว่าก็ได้ หมู่นี้ผมได้ยินพวกคุณลุงคุณอาพูดกันว่าปีนี้ทุเรียนแยะและมีราคาถูกกว่าปีก่อนๆ แต่ผมก็ไม่รู้ว่าราคาถูกหรือแพงนั้นมันเป็นเงินเท่าไร Oh? … I don’t know if it’s cheap or expensive, but maybe it’s expensive as she says. These days I hear grownups say this year is bad for durians and they are cheaper than in previous years, but I don’t know how many baht is considered cheap or expensive.
ผมหันมองพ่อก็เห็นกำลังดื่มกาแฟและไม่ได้มองมาที่ผมเลย ผมจึงตัดสินใจบอกว่า “สิบห้าก็ขายครับ” ตอนที่เราเดินมายังไม่ถึงตลาดเห็นพ่อบอกว่าเขาต่อเท่าไรก็ขายทั้งนั้น ผมคงขายไม่ผิดราคา I turn to look at dad whom I see drinking coffee and not looking at me at all. So I decide to say to her, ‘Fifteen it is, then.’ When we were walking before we reached the market, I heard dad say he’d sell at whatever price was bargain- ed for, so I’m not selling at a wrong price.
เจ้าของร้านหยิบลูกที่โตที่สุดไปจากตะกร้าแล้วก็พูดว่า “ฉันเอาลูกนี้นะ สิบสองบาทก็แล้วกันนะจ๊ะ ลูกอื่นๆ น่ะสิบบาทใช่ไหม” พูดเสร็จก็ถือทุเรียนกลับไปที่คอกชงกาแฟ The shop owner chooses the biggest durian in the basket and then says, ‘I’ll take this one, twelve baht, all right? Ten baht for the others, right?’ Having said this, holding the durian she goes back to the coffee-making corner.
ในร้านยังมีคนอื่นๆ ที่นั่งดื่มกาแฟโอเลี้ยงอยู่อีกสองโต๊ะ แล้วผมก็เห็นคนหนึ่งลุกขึ้นมามองทุเรียนในตะกร้า เขาหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วก็ถามผมว่า “ใบละสิบบาทหรือ” ผมตอบว่า “ใช่ครับ” เขาก็ต่อว่า “เจ็ดบาทได้ไหม” In the shop there are two other tables with people drinking o-liang* and I see one of the men getting up to come over for a look at the durians in the baskets. He picks up one durian and then asks me ‘Ten baht, right?’ I answer, ‘Yes, sir.’ He adds: ‘How about seven?’ =

* Sweet iced black coffee

ผมหันมองพ่ออีกหนแล้วถามพ่อว่า “เขาต่อเจ็ดบาทได้ไหมพ่อ” พ่อไม่ตอบ แต่อาจจะพยักหน้าน้อยๆ ก็ได้ ผมไม่แน่ใจ I turn to look at dad once again and then ask him, ‘He wants it for seven baht, dad. Is that okay?’ Dad doesn’t answer but maybe he nods a little, I’m not sure
“ได้ครับ” ผมตัดสินใจเองอีกครั้ง ไม่เห็นพ่อพูดอะไรสักคำเดียว ‘Okay, sir,’ I decide once again. I don’t see dad saying anything.
ผู้ชายคนนั้นหยิบทุเรียนในตะกร้าเพิ่มขึ้นมาอีกลูกควักเงินจากกระเป๋าวางให้ผมบนโต๊ะ มีธนบัตรใบละ 10 บาทกับเหรียญบาทอีก 4 อัน แล้วก็ฉวยทุเรียน 2 ลูกกลับไป That man lifts another durian from a basket and then takes money out of his pocket and puts it for me on the table. There’s a ten-baht banknote and four one-baht coins and then he takes the two durians and walks away.
ไม่น่าเชื่อว่าผมขายทุเรียนได้สตางค์ และไม่น่าเชื่อว่าผมเป็นคนขาย! ไม่ใช่พ่อ! I can’t believe I’ve sold durians and made money and I can’t believe it’s me selling, not dad!
มีใครอีกสองคนจากโต๊ะถัดไปลุกมามองทุเรียนในตะกร้าที่เหลืออีก 2 ลูกและในถุงของผมอีก 2 ลูก มีเสียงถามจากคนที่ดูแก่กว่าอีกคนว่า “ลูกละเจ็ดบาทหรือ เหลืออยู่กี่ลูก อ้อ สี่ลูก ลูกละห้าบาทก็แล้วกันนะ ลุงจะเหมาหมดเลย” Two more people from the other table come over to look at the remaining two durians in the basket and the two durians in my bag. The one who looks older says, ‘Seven baht each, is it? How many are there? Oh, four. Five baht each then, okay? I’ll take them all.’
ผมหันไปถามพ่อว่าลูกละ 5 บาทได้ไหม พ่อก็ไม่ตอบอีกตามเคย พ่อก้มหน้าดื่มกาแฟ ดื่มหรือว่าเอาปากไปชนแก้วไว้เฉยๆ ก็ไม่รู้ ถ้วยแก้วไม่เอียงพอที่น้ำจะไหลเข้าปาก และหน้าของพ่อก็ก้มต่ำกว่าที่จะดื่มกาแฟที่เหลือไม่ถึงครึ่งแก้วได้ I turn to ask dad if five baht a piece is fine. Dad doesn’t answer, as before. He lowers his head, sipping his coffee, drinks or has his mouth against the cup I don’t know. The cup isn’t tilted enough for the coffee to flow into his mouth and his face is bent too low for him to be drinking the coffee that’s left in less than half of the cup.
ผมจำต้องตัดสินใจอีกเป็นครั้งที่สามว่า “ได้ครับ” ลุงคนที่ต่อราคาจึงวางเงินไว้บนโต๊ะ 20 บาท แล้วทั้งสองก็หิ้วทุเรียนไปหมด 4 ลูก I must decide for the third time to say ‘Okay, sir.’ The man who has bargained thus puts twenty baht down on the table and then the two of them carry the four durians away.
ทั้งตะกร้าและถุงที่ผมถือมาว่างเปล่า มีเงินวางอยู่บนโต๊ะ 34 บาท ไม่น่าเชื่อว่าขายได้แล้ว ผมบอกกับพ่อว่า “ขายหมดแล้ว” พ่อไม่ตอบ แต่เลื่อนแก้วโอวัลตินมาให้ตรงหน้า ผมเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ดื่ม ผมกินปาท่องโก๋เพื่อให้โอวัลตินหายร้อน และโดยไม่รู้ตัวว่าใช้เวลาทำการค้าขายจนโอวัลตินหายร้อนพอดี Both baskets and the bag are empty. There are thirty-four baht on the table. I can’t believe we have sold out. I tell dad, ‘We have sold out!’ Dad doesn’t answer but pushes the glass of Ovaltine further towards me. I realise I haven’t drunk yet. I ate a pathongko to let the Ovaltine cool down and I wasn’t aware how much time I spent selling so that the Ovaltine is no longer hot.
ยังไม่ทันยกขึ้นดื่มก็มีคนเดินมา เจ้าของร้านนั่นเอง “แหม ขายหมดเร็วจัง ว่าจะเอาอีกสักสองลูก ขายถูกดีนะ แต่ทำไมของฉันแพงกว่าเพื่อนล่ะจ๊ะ ตั้งสิบสองบาท เอ้า นี่ตังค์” พูดเสร็จก็เดินจากไป ดีที่ไม่คาดคั้นเอาคำตอบ เพราะผมก็ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร 12 บาทแพงขนาดไหนก็ไม่รู้ Before I can bring the glass to my lips, someone comes in, the shop owner herself. ‘Well, that was fast! I meant to have two more, you sell them cheap, but why did you sell to me more expensive than the others? Twelve baht, no less. Anyway, here’s your money.’ Having said this, she walks away. It’s good she didn’t demand an answer, because I don’t know how to answer. Twelve baht: how expensive that is I have no idea.
ผมดื่มโอวัลตินหมดแก้วแล้วก็บอกให้พ่อเก็บเงินใส่กระเป๋า พ่อก็ทำตามแต่เหลือเหรียญไว้ค่าเครื่องดื่มกับปาท่องโก๋เป็นเงิน 5 บาท I drink up the Ovaltine and then I tell dad to put the money in his pocket. Dad does that but leaves five baht on the table to pay for the drinks and the pathongko.
พอออกมานอกร้านผมอดส่งเสียงดังด้วยความตื่นเต้นดีใจไม่ได้ “โอ้โฮ เราขายได้จริงๆ ได้กำไรแยะเลย” As soon as we are out of the shop, I can’t help exclaiming loudly out of excitement, ‘Wow! We really sold them and made a lot of profit!’
พ่อก็คงจะดีใจมากเช่นกันเมื่อพูดตอบว่า “เห็นไหมล่ะว่าขายได้จริงๆ” Dad must be very happy too when he answers by saying, ‘You see? We did sell them.’
ก่อนจะเดินกลับบ้านผมนึกถึงขนมที่แม่ฝากซื้อจึงเตือนพ่อ แต่พ่อส่ายหน้าบอกว่าไม่ต้องซื้อหรอก “เอาเงินนี่แหละฝากแม่” Before walking back home, I think about the cakes mum wants, so I remind dad but he shakes his head and says we don’t have to buy any. ‘Let’s bring all the money to mum.’
ตอนนี้ผมอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้ พ่อน่าจะเดินต่อไปจนถึงตลาดแล้วซื้อขนมหวานหรือผลไม้อะไรก็ได้ไปฝากแม่สักอย่าง แต่ไม่ซื้อก็ไม่ซื้อ … กลับบ้านก็ได้ บางทีแม่อาจจะอยากเห็นเงินทั้งหมดที่เราขายทุเรียนได้ก็ได้ ขนมค่อยออกมาซื้อตอนเย็นหรือตอนไหนก็ได้ Now I can’t help feeling disappointed. Dad should walk on to the market and buy those cakes or some fruits to offer mum, but if he won’t buy any he won’t buy any, let’s go back then. Maybe mum wants to see all the money we got from selling the durians, she’ll go out and buy cakes in late afternoon or whenever she feels like it.
=
เมื่อถึงบ้านผมรีบบอกแม่ทันที และทันทีที่แม่ตอบกลับมาก็คือ “ไม่มีทาง” ผมต้องย้ำว่า “ขายหมดแล้วจริงๆ ไม่เชื่อแม่มาดูซี่” สิ่งที่ผมและพ่อยื่นให้ดูคือตะกร้าและถุงไนลอนที่ว่างเปล่า แม้กระนั้นแม่ก็ยังไม่ยอมเชื่อกลับพูดว่า “เธอขายจริงๆ หรือ ไม่มีทาง เอาไปให้ใครมาแล้วน่ะซี” When we are back, I tell mum at once and she at once shoots back, ‘No way!’ I must insist. ‘We sold them all. If you don’t believe me, come and have a look.’ What dad and I show her is the empty baskets and nylon bag. Even then she won’t believe us and says instead, ‘Did you really? No way. You gave them away, I’ll wager.’
ผมแทบจะต้องตะโกนเมื่อพูดว่า “ไม่ได้ให้ใครเลย” ดีที่ไม่ถูกแม่ดุ แม่กลับทำหน้ายิ้มๆ แล้วพูดอย่างคนอารมณ์ดีว่า “ขายที่ไหนไม่ทราบจ๊ะ ใครมาซื้อไม่ทราบจ๊ะ” I almost have to shout when I say, ‘We didn’t give them away!’ At least she doesn’t tell me off. Instead, she puts on a smile and says good-humouredly, ‘Where did you sell them, pray tell? To whom, pray tell?’
“ก็ขายที่ตลาดน่ะซีฮะ” ผมยืนยัน ‘At the market, of course!’ I insist.
“ถึงตลาดเร้อ!” ยังไงๆ แม่ก็ไม่ยอมเชื่อ “ไหนล่ะขนมที่ซื้อฝากแม่” ‘You did go to the market, did you?’ No matter what, mum won’t believe us. ‘Then where are the cakes I asked for?’
“ก็พ่อไม่ให้ซื้อ พ่อ…เอาตังค์ให้แม่ดูซี่” ‘Dad didn’t want to buy them … Dad, show mum the money!’
พ่อหยิบสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง Dad takes the money out of his trouser pocket.
“นี่ไง … นี่ไงค่าทุเรียน เห็นมั้ยล่ะ” ผมบอกแล้วช่วยดึงธนบัตรดึงเหรียญบาทมาจากมือพ่อไปยื่นให้แม่ ‘Here you are … the money from selling the durians, see that?’ I tell her as I take the banknote and the coins out of dad’s hand to hold them out to her.
“โธ่เอ๊ย อัฐยายซื้อขนมยาย” แม่ไม่รับสตางค์ที่ผมยื่นให้ “เอาใส่กระเป๋าพ่อไว้เถิดจ๊ะ” ‘Oh dear! Buying granny cakes with granny’s money!’ Mum won’t take the money I proffer. ‘Put it back into dad’s pocket.’ Variant: The wool still comes from the sheep’s back.
“นี่ … ฉันขายได้จริงๆ นะ ไม่เชื่อถามลูกซี่ ขายที่ร้านกาแฟ ยังเดินไปไม่ถึงตลาด แวะกินปาท่องโก๋แล้วก็มีคนมาซื้อ นี่ไม่ใช่เงินในกระเป๋าหรอกนะ” ‘Hey, I really sold them, you know. If you don’t believe it, ask the kid. We sold them at the coffee shop, we didn’t even enter the market, stopped by to eat pathongko and people came over to buy. This isn’t my pocket money at all.’
พ่อเพิ่งจะตอบแม่เป็นครั้งแรก คงมัวฟังผมพูดกับแม่ แต่เมื่อเห็นไม่ได้ผลจึงต้องพูดเอง ตอนนี้ผมไม่เห็นหน้าพ่อยิ้มด้วยความครึ้มใจเหมือนตอนเราเดินมาถึงหน้าบ้าน ผมก็เช่นกัน ชักยิ้มไม่ออก It’s the first time dad answers mum. He must have heard what I told mum but when he sees it’s hopeless he has to speak out himself. By now I don’t see him smile in high spirits as when we were back in front of the house. Neither can I quite smile.
“ไม่ใช่เงินในกระเป๋าแล้วเงินที่ไหนล่ะ ก็เห็นควักออกมาจากกระเป๋าหยกๆ” แม่ว่า ‘If it’s not pocket money, then where does it come from? I saw you take it out of your pocket, didn’t you?’ mum says.
“หมายความว่าไม่ใช่เงินเก่าในกระเป๋าของฉันน่ะสิ เป็นเงินที่ขายได้ ถ้าไม่เก็บใส่กระเป๋าแล้วจะเอาไปไว้ที่ไหนล่ะ” พ่อเถียงแล้วก็ชี้แจงต่อไป “จะให้ฉันถือตะกร้าเปล่าสองใบใหญ่ๆ ต่อไปทำไมถ้าไม่กลับบ้าน อยากกินขนมก็ไปซื้อเอาเองสิ ไอ้เราก็ไม่รู้ว่าเขาขายกันตรงไหน ไม่อยากถือตะกร้าเร่อร่ามัวเดินหาร้านขนมอยู่หรอก หนอย! หาว่าเราไม่ได้ไปตลาด” ‘It means it’s not old money in my pocket, it’s money from the sale. If I didn’t keep it in my pocket, where should I have put it?’ dad argues and then points out further: ‘Why would you want me to carry two big baskets if not to return home? If you want to eat cakes, go and buy them yourself. I don’t know where it is they are on sale, I didn’t want to burden myself with baskets awkwardly looking for a shop selling them. Look at you! Still claiming we didn’t go to the market!’
ผมว่าพ่อคงจะเริ่มโกรธ หรือเคือง หรือไม่พอใจ หรืออะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่แม่ก็ยังไม่ยอมเชื่อ I think dad is beginning to get angry or resentful or unhappy or I don’t know what, but mum still doesn’t want to believe him.
แม่ทำหน้าเหมือนจะยิ้มเยาะน้อยๆ แล้วพูดว่า “ก็ไม่จริงหรือ ก็เมื่อกี้บอกหยกๆ ว่าไปไม่ถึงตลาด” She makes a kind of mocking smile and then says, ‘Well, isn’t that so? Didn’t you just tell me you didn’t quite reach the market?’
“โธ่เอ๊ย! กะแค่ไม่ได้ซื้อขนมมาจากตลาดเท่านั้น ร้านกาแฟก็อยู่ติดตลาด รู้งี้เอาปาท่องโก๋มาซะก็ดี” ‘Oh dear! Just because we didn’t buy cakes at the market! The coffee shop is next to the market. If I’d known, I’d have bought you pathongko!’
นั่นซี ผมก็คิดเช่นเดียวกัน พ่อน่าจะซื้ออะไรกลับมาสักอย่างเพื่อเป็นพยานในการไปตลาด That’s right. That’s what I think too. Dad should have bought something as proof that we went to the market.
“โธ่เอ๊ย! ถึงเอาปาท่องโก๋มาก็ไม่เชื่อ แวะซื้อตอนกลับจากบ้านใครก็ได้ของแค่นี้” ‘Oh dear! Even if you brought back pathongko I wouldn’t believe you. You could have stopped by on your way back from someone’s house, such small things like that.’
โอย! แม่ไม่ยอมเชื่อจริงๆ ตอนนี้ไม่รู้พ่อคิดอะไร แต่สำหรับผมนั้นไม่มีปัญญาแล้ว ผมคงไม่สามารถจะหาทางอธิบายให้แม่เชื่อถือได้อีก เหตุผลดีๆ ก็บอกไปหมดแล้ว เสียงดังๆ ก็ใช้ไปมากแล้ว คงต้องปล่อยเป็นหน้าที่ของพ่อ ถ้าพ่อทำไม่ได้ผมก็ไม่มีทางช่วยอะไรอีกแล้ว Groan! Mum really doesn’t want to believe it. I don’t know what dad is thinking now. As for me, I give up. I don’t think I’m able to explain so that mum believes me. All the good reasons we’ve already put forward, we’ve raised our voices enough already. I must leave it to dad. If dad can’t do it, there’s no way I can help.
“ไม่เชื่อก็ตามใจ เราอุตส่าห์รีบเอาเงินที่ขายได้มาฝาก ไม่เอาก็อย่าเอา … ไปดูหนังกันดีกว่า” พ่อหันมาชวนผม ซึ่งผมก็รีบตอบรับด้วยความยินดีว่า “ไปสวนสนุกดีกว่าฮะพ่อ เพราะหนังเขาฉายตอนกลางคืน” ‘If you don’t believe us, it’s up to you. We’ve endeavoured to bring back to you the money from the sale at once. If you don’t want it, leave it … Let’s go to the movies,’ dad turns to invite me, and I hasten to answer with pleasure, saying, ‘Let’s go to the amusement park instead, because movies show in the evening.’
=
ผมได้ไปสวนสนุกในตอนสายๆ ส่วนตอนกลางคืนก็ได้ดูหนัง อาจจะเป็นรางวัลที่ทำให้พ่อทดสอบความมั่นคงในจิตใจได้เป็นผลสำเร็จ เอ … หรือว่าไม่สำเร็จ ผมก็ไม่แน่ใจ ดูเหมือนพ่อยังมีอะไรตกค้างอยู่ในจิตใจ ตอนก่อนนอนพ่อยังพูดเหมือนบ่นกับผมว่า “แล้วเมื่อไหร่จะทำแบบนี้ได้อีกหนเล่า” I went to the amusement park in late morning and in the evening I went to see a movie. It must be my reward for helping dad to pass the test of mental steadfastness. Eh? Or was it a failure? I’m not sure. It seems dad still has something on his mind. Before going to bed he even says, as if complaining to me, ‘And when will we do this sort of thing again?’
ผมรู้สึกว่าพ่อจะเคืองแม่ไม่น้อยเลย หรืออาจเคืองนิดเดียวก็ได้ อ๊ะ … หรืออาจจะไม่เคืองเลยก็ได้ แฮ่ะๆ … ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนักหรอก I feel that dad is rather annoyed with mum or maybe only a little or maybe not at all. Ah, I can’t be certain.
พ่อบอกอีกว่าถ้าเมื่อไรแม่เชื่อว่าพ่อได้ขายทุเรียนไปแล้วจริงๆ ก็มีหวังบ่นเสียดายไปเจ็ดวันเจ็ดคืน เสียดายที่พ่อขายทุเรียนดีๆ 7 ลูกด้วยราคาเพียง 46 บาทเท่านั้น แม่จะต้องเสียดายแน่ๆ เพราะแม่ชอบกินทุเรียนมาก Dad also says that when mum ends up believing he really did sell the durians, you can bet she’ll complain at length over his selling seven good durians for only forty-six baht. She must be sorry for sure because she likes durians very much.
พ่อยังพูดต่อไปอีกเมื่อเห็นแม่เดินมาใกล้ในรัศมีที่จะได้ยินว่า “สม … อดกินทุเรียน ไม่ได้ง้อให้เชื่อ เราทำสำเร็จก็แล้วกัน มีใครแถวนี้กล้าบ้างล่ะ ใครจะกล้าหิ้วทุเรียนของฝากจากญาติจากเพื่อนออกไปนั่งขายที่ตลาด … ใครจะกล้า … ฮ่าฮ่า” Dad goes on saying, when he sees mum walk up close enough to be able to hear, ‘Serves her right … no durians to eat, she won’t believe us, but we did it, and that’s that. Is there anyone around here who’s daring enough to take durians given by relatives and friends to go and sell them at the market? … Who would dare? … Ah! Ah!’
ผมได้ยินเสียงแม่ลอยมา “ถึงไงก็ไม่แน่จริงหรอกว้า ถ้าแน่จริงก็ต้องเอาไปขายให้คนที่เอามาให้สิ แล้วก็บอกเขาด้วยว่า นี่คือทุเรียนลูกที่คุณเอามาให้เมื่อวานนี้ด้วย” I hear mum’s voice floating forth. ‘Even so, it’s not for sure. To be sure they must be sold back to those who gave them in the first place and they must be told these are the durians you brought us yesterday.’
“เออ … คราวหลังคอยดูก็แล้วกัน” เสียงพ่อ ‘Right … we’ll do that next time around.’ Dad’s voice.
“เออ … แล้วจะคอยดู แล้วก็ไปคนเดียวนะ ไม่ต้องเอาเจ้าตัวนี้ไปด้วย” เสียงแม่ ‘Right … and I’ll be watching and you’ll go alone, too. No need to take the kid with you.’ Mum’s voice.
“เออ!” เสียงพ่อ ‘Right!’ Dad’s voice.
=

‘Pho Kha Thurian’
in Chor Karrakeit 19, 1994

Nuan Oo published four or five collections of short stories up to twenty years ago, mostly dealing with childhood, children and memories of troubled times (1970s and 1980s). No other information and no picture available from the internet. Opposite, cover of one of his books, Kham Khor Thoat (Apology). Kham Khor Thoat Nuan Oo

Tax-evading peddlers – Romna Rocha

Here is a lively vignette of life on Thai trains or how cops would never think of squeezing peddlers dry. MB

แม่ค้าเถื่อน

Tax-evading peddlers

thai cop cap thai cop cap

รมณา โรชา

ROMNA ROCHA

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
“ไอ้ป่อง … มึงเอาเงินมาให้กูสิบบาท เดี๋ยวกูจ่ายให้เอง ถ้ามึงจ่าย เดี๋ยวโดนยี่สิบ” ‘Pong, give me ten baht. I’ll pay for you. If you pay yourself, you’ll have to fork out twenty baht.’
เด็กสาวท่าทางกรำกร้านคว้าบ่าเด็กชายผิวเข้มเอาไว้ พลางเหลือบมองไปทางประตูรถไฟ มือขวากำเงินแน่นและคล้องตะกร้าขนมหนักอึ้งไว้กับท่อนแขน เด็กชายถอยออกมายืนหลังพนักเก้าอี้ ล้วงเงินส่งให้หันมองตำรวจอย่างกลัวๆ The young girl, who looks seasoned, slips an arm around the swarthy boy’s shoulders while casting glances at the door of the carriage. She grips the money firmly in her right hand; a heavy basket of sweets hangs from her fore- arm. The boy steps back to stand behind a row of seats, fishes out the money and gives it to her. He turns his head to look at the police officer fretfully. For once, the prose is so normal that there is no need for translation or editorial remarks.
“กูนึกว่าพ้นแล้ว เสือกตามมาอีก” เด็กสาวสบถอย่างฉุนเฉียวแล้วปราดออกไปยื่นเงินให้ นายสิบโทตำรวจรับเงินแล้วชี้หน้าทำท่าถมึงทึง ‘I thought we were safe, but that damn cop’s back again,’ the girl swears irrit- ably and then swiftly goes over to hand over the money. The police corporal takes the money then points his finger at her, a solemn expression on his face.
“เมื่อวานนี้พวกเธอยังไม่จ่าย วันนี้ยังจะเบี้ยวอีกหรือไง” ‘Yesterday you lot didn’t pay in full. Are you going to default again today or what?’
“โธ่ … หมู่ขา มันก็มีเท่านี้แหละ แล้วอีกอย่าง วันก่อนๆ เราก็จ่ายทุกครั้ง กลุ่มพวกหนูแปดคน ร้อยหกสิบทุกวัน เมื่อวานไอ้แจ๋วมันไม่ได้ขึ้นมาขาย” ‘Gee, sergeant! That’s all there is and besides, before, we paid every day. There’s eight of us, that’s a hundred and sixty a day. Yesterday, Jaeo didn’t come and sell.’
เธอวางตะกร้าลงกับพื้น เบี่ยงตัวหลบให้คนเดินผ่าน เสียงรถไฟลากล้อเหล็กบดรางกึงกังโครมครืน ลมพัดปะทะใบหน้าสะบัดเส้นผมให้ลุ่ย เธอหนีบเงินด้วยนิ้วชี้และหัวแม่มือแล้วยกมือขึ้นรวบผม She puts the basket down on the floor, twisting her body to let people walk past. The train’s steel wheels over the rails rumble on, clanging and clunking. The wind flails her face and tussles and flips her hair against it. She pinches the money between index and thumb and raises her hand to push back her hair.
ตำรวจมองหน้าอย่างไม่พอใจ “ก็บอกแล้วไงว่าวันละร้อยแปดสิบทุกวัน … ใครขาดก็ต้องชด ไม่งั้นจะตัดให้คนอื่นไป” The police officer, looking unhappy, glares at her. ‘I’ve already told you it’s a hundred and eighty every day. Whoever misses out must compensate; otherwise it’ll be drawn out from the others afterwards.’ Note the inversion, to emphasise the glaring.
ตำรวจคลี่เงินออกนับอีกที ยืนหันหน้าออกไปทางประตู ด้วยความชำนาญในการนับเงินสดบนรถไฟ เขาจึงไม่พะวงว่ามันจะหลุดปลิวไปจากมือ เป็นห่วงอยู่เพียงว่าเงินที่ได้มาจะขาดจำนวนไปมากเท่านั้นเอง เขานับพลางชำเลืองมาทางแม่ค้า เก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้อ ยิ้มเครียดๆ และพึมพำว่า “ขาดอีกสิบบาท ไง … เมื่อกี้เห็นแว่บๆ ว่ามีไอ้แปลกหน้าคนหนึ่งขึ้นมาขายด้วย แทนนังแจ๋วใช่ไหม เมื่อกี้แกเก็บที่มันแล้วส่งไม่ครบ อย่างนี้คิดจะมุบมิบหรือ ฮึ…” He pulls out the money to count it again, stands with his head turned towards the entrance to the carriage. Expert as he is in counting cash on a train, he isn’t worried about it flying off his hands. His only worry is that the money he’s received is short. As he counts he glances sideways at the ped- dler, puts the money in his shirt pocket, smiles tensely and grumbles, ‘Still ten baht short. So? Just now I caught a glimpse of a new face coming to sell too, instead of that Jaeo, right? And you collected but didn’t pass it on in full. Like this, you think you can pull a fast one, uh?’
“เด็กเพิ่งขึ้นมาขาย มันยังไม่คล่อง มีอยู่เท่านี้แหละ” ‘He’s just starting. He doesn’t know the ropes yet, so that’s all he made.’
“ถ้างั้นฉันก็จะจับ” ตำรวจยื่นคำขาด ‘In that case I’ll arrest him,’ the police officer intimates.
ได้ผล คนขายของบนรถไฟอย่างพวกเขาอย่าว่าแต่ถูกจับเลย แค่ตำรวจไม่ให้ขึ้นมาขายของก็แย่แล้ว ใครก็ตามที่ขึ้นมาขายของบนรถไฟสายนี้จะต้องจ่ายเงินให้กับตำรวจ เป็นเหมือนค่าหัวตลาด ค่าคิว ค่าเส้นทาง ค่าภาษี หรือค่าอะไรสักอย่างหนึ่งที่จะต้องจ่าย จะได้กำไรหรือขาดทุนเป็นเรื่องของการค้าขาย ตำรวจพวกนี้ไม่ยินดีรับรู้ รู้แต่ว่ามีแม่ค้าขึ้นตามรายทางกี่รายและเขาจะต้องได้เงินเท่าไหร่ That works. Those peddlers selling on board trains like them, no need to men- tion arrest: being prevented from board- ing is bad enough. Whoever comes to sell on the trains has to give money to the police. It’s like the head tax at the market, the cost of joining a queue, the price of a train ticket, a levy or whatever it is that has to be paid. Profit or loss is a matter of trade; these police officers don’t want to know. They know only how many sellers there are per journey and how much money they must get.
เธอและแม่ค้าคนอื่นๆ ถูกจดชื่อเข้าบัญชีเก็บภาษีค่าขายของบนรถไฟ – ตำรวจบอกว่ามันเป็นภาษี การเข้าชื่อในหนนั้นทำให้เธอมีสิทธิ์เดินขายของบนรถไฟได้ทุกวัน แต่เธอก็ต้องซื้อตั๋วและจ่ายเงินให้ตำรวจทุกวันเช่นกัน ตำรวจผลัดเปลี่ยนมากันเป็นชุดๆ ทุกชุดที่ขึ้นมาเก็บภาษีทำหน้าที่เดียวเหมือนกันหมด คือจะกวาดต้อนพวกแม่ค้าพ่อค้าเร่จากหัวขบวนให้ร่นมารวมกันอยู่ท้ายขบวน และทางที่ดีควรจะอยู่ในโบกี้ที่มีคนน้อยๆ หรือตรงซอกมุมใดก็ได้ที่สะดวกแก่การเรียกเก็บเงิน บรรดาคนที่ขึ้นมาขายของยังไม่เคยมีใครคนไหนตอบโต้หรือทำท่าเกี่ยงงอนไม่ยอมจ่าย เพราะมันหมายถึงการตัดเส้นทางหากินของตัวเอง แต่หากมีโอกาสก็ต้องหลบไว้ก่อน กว่าจะขายได้แต่ละบาทละเงินนั้นง่ายเสียเมื่อไหร่ ตรงกันข้าม สำหรับตำรวจเหล่านั้นช่างง่ายดายนักที่จะเรียกเงินจากแม่ค้าจำนวนสามสิบหรือสี่สิบคนต่อหนึ่งขบวนรถไฟ She and the other peddlers have their names recorded in a tax book for on- board trading – the police say it’s a tax. Entering her name this way gives her the right to sell things on board trains every day, but she still has to buy tickets and pay the police every day anyway. The police change entire teams at a time. Every team that comes on board to collect the tax has the same duty, which is to corral all peddlers from the head of the train and herd them together at the back of the train, or better in the gang- way connections where there are few people or any corner that’s convenient to collect money. Of all those who come in to peddle their goods there has never been anyone yet to fight back or act as if they refused to pay, because that would mean severing one’s own lifeline, but if it’s at all possible, they will dodge. Making enough through sales is never easy. On the other hand, for those police officers there’s nothing easier than making money from the thirty to forty female peddlers on a train.
“หมวดก็ นิดๆ หน่อยๆ จะจับๆ ไอ้ป๋องมันน้องชายหนูเอง เดี๋ยวหนูจะไปเอามาให้” แม่ค้าสาวว่าแล้วเดินกลับมายังเด็กชายเสื้อเหลืองที่กำลังยืนเบิ่งตามองอย่างตื่นๆ ขยับตัวไปมาอย่างไม่เป็นสุข ถุงข้าวเกรียบห้าหกถุงในมือไหวลมพะเยิบพะยาบ ‘Arrest … That word’s never off your lips, lieutenant. Pong’s my kid brother. I’ll get him for you,’ the young peddler says and then walks back to the boy in a yellow shirt who stands watching with big scared eyes, swinging his body side- ways as if he’s uncomfortable. The wind flaps the five or six bags of rice crisps in his hand.
“ไอ้ป๋อง มันไม่เอาว่ะ เอามาอีกสิบบาทแล้วกัน ไอ้…” ประโยคสุดท้ายเธอหันไปค้อนตำรวจ เสียงรถไฟกลบกลืนคำด่า ‘Pong, he won’t have it, damn it. Give me another ten for that f…’ The insult is lost in the train’s din.
เด็กชายหยิบเงินออกมายื่นให้หันมองไปรอบๆ ห้องโดยสารเหมือนจะหาที่พึ่ง ผู้โดยสารหลายคนลอบสังเกตและทำเป็นพยักเพยิดกัน จำนวนมากมีท่าทีไม่ใส่ใจ ไม่รู้ไม่เห็น นี่เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันของพวกเขา หลายคนเคยพบเห็นเรื่องราวการขูดรีดกันมาบ้างแล้ว บางคนอาจจะเคยถูกขูดรีด และบางคนก็อาจจะเคยถูกขูดรีด และบางคนก็อาจจะเคยขูดรีดคนอื่น เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จึงเป็นเพียงภาพผ่านตา The boy pulls out the money and hands it over, looking around the carriage as if in search of a shelter. Several passengers observe covertly and pretend unconcern. Most don’t pay attention and see nothing. This is something normal in their daily life. Many have already encountered cases of extortion, some have been exploited and some have exploited others. Little things like that are just entertainment for the eye.
พ่อค้าน้อยสามารถขายข้าวเกรียบได้ถุงหนึ่งในเวลาต่อมา เขาเพิ่งจะได้เงินที่เสียให้ตำรวจไปคืนมาสิบบาทจากการขายของ กำไรหนึ่งถุงได้สองบาท อย่างน้อยวันนี้เขาต้องขายข้าวเกรียบให้ได้สิบถุงจึงจะสามารถหาเงินที่ต้องจ่ายค่าขึ้นขายของบนรถไฟกลับมาทั้งหมดได้ เขาชะเง้อมองไปข้างหน้าอย่างกระวนกระวาย จนตำรวจหนุ่มออกเดินผ่านมา พ่อค้าน้อยจึงเบี่ยงตัวหลบเข้าไปในช่องระหว่างม้านั่ง ตำรวจแฉลบสายตามองแล้วเอ่ยสำทับด้วยเสียงดัง “จะขึ้นจะลงอย่าให้มันเกะกะนัก ถ้ามือไวละก็เอ็งเดือดร้อนแน่…” The young peddler manages to sell one bag of rice crisps a little later. He will get back the ten baht he has lost to the police by selling his wares. His profit is two baht per bag. Today he must sell at least ten bags of rice crisps to get back the money he has had to fork out to be able to come and sell goods on trains. He cranes his neck looking forward anxiously, until the young police officer comes out and walks past him. The young peddler moves aside in the space between seats. The officer’s eyes veer off and look at him and he says in a loud voice, ‘Stay or leave, don’t mess around. If you’re light-fingered, you’ll be in trouble for sure.’
พ่อค้าเล็กทำหูทวนลม ส่งเสียงร้องขายข้าวเกรียบ เดินออกไปอีกโบกี้หนึ่ง ขณะแม่ค้าหญิงเล็กๆ อีกสองคนลนลานเดินเข้ามาในห้องโดยสารที่ตำรวจหนุ่มยืนอยู่ พอเห็นตำรวจเท่านั้น แม่ค้าทั้งสองชะงักกึก หน้าถอดสี ลดตะกร้าในมือลงอย่างอ่อนเปลี้ย มองสบตากัน ยังไม่ทันผวาแอบเข้ากับซอกประตู ตำรวจหนุ่มก็เหลือบเห็นพอดี ทางด้านหลังตำรวจเฒ่าอีกคนเดินขรึมเคร่งมาติดๆ The young peddler pretends not to hear, calls out to sell rice crisps and walks out to another connecting gang- way while two girl peddlers scurrying off enter the carriage where the young police officer stands. Seeing him, the two stop short, grow pale and put down the baskets they were holding wearily, looking at each other. Before they have time to hide behind the door, the young police officer, glancing up, sees them. Another police officer, old and stern-looking, walks right up to them from behind.
“แม่ค้าเถื่อน…” ตำรวจเฒ่าส่งเสียงคุกคามพร้อมชี้นิ้วมายังเด็กหญิงทั้งสอง กลิ่นเหล้าฟุ้งออกมาจากปาก ใบหน้าแดงก่ำ หนวดเฟิ้ม คิ้วดกหนาและดวงตาดุดัน มายืนค้ำหัวแม่ค้าทั้งสองจนสัมผัสเสียงลมหายใจครืดคราดเหมือนวัวคัดจมูก ‘Tax evaders!’ he growls while pointing an accusing finger at the two girls. A strong smell of alcohol comes out of his mouth. His face is ruddy and fierce-looking with heavy moustache and thick eyebrows over aggressive eyes. He stands towering over the two child peddlers, so they can feel his breath as he snorts like a cow through the nose.
ตำรวจหนุ่มหันไปมองผู้โดยสารซึ่งส่วนมากแล้วเพิ่งจะกลับจากการขายแรงงานในเมืองหลวงสู่ท้องทุ่งยามหน้าฝน สู่ฤดูการปักดำ พวกเขาไม่ประสีประสาเรื่องกฎหมายกฎเมืองกันนัก ดวงหน้าซื่อๆ มักจะมีแววตาแห่งความตื่นกลัวแฝงอยู่ด้วยเสมอ บางคนอาจให้ความสนใจจริงจังต่อการทำงานของตำรวจ แต่ก็เป็นเพียงนักดูและนักวิจารณ์ที่ไม่อยากผิดพ้องหมองใจกับตำรวจ เพราะความไม่รู้นั่นเอง บางคราวจึงถูกตำรวจบางคนเล่นตลกเอาง่ายๆ The young police officer turns to look at the passengers who, for the most part, are on their way back from selling their labour in the capital to the fields in the rainy season, the planting season. Those fellows don’t give a hoot about breaking the law. Their honest faces always hide a layer of fear. Some of them are keen on watching the police at work but they are just observers and armchair critics. They don’t want to be on the outs with the cops. It’s because of their ignorance that some cops some- times pull fast ones on them.
“ยังมีอีกมาก พวกนี้เราจะค่อยกวาดล้างกันต่อไป” ตำรวจหนุ่มว่าแล้วก็ออกเดิน ปล่อยหน้าที่ “กวาดล้าง” แม่ค้าเถื่อนให้กับตำรวจเฒ่า ‘There are many others. We must get rid of them all,’ the young police officer says then walks out, leaving the duty of ‘getting rid’ of tax-evading peddlers to the old officer.
“ใครเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกแก…” ตำรวจเฒ่าตะคอก ‘Who’s the leader of your group?’ the old police officer bellows.
เด็กหญิงมองหน้ากัน ไม่ตอบตอนนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการแสร้งยิ้มเอาตัวรอด The two girls lower their heads at the same time, don’t answer. For the moment there’s nothing better to do to keep safe than pretend to smile.
“นี่แน่ะ … ทั้งสองคนล่ะ จ่ายค่าภาษีขึ้นขายของบนรถไฟกันหรือยัง ยังไม่ได้จ่ายใช่ไหม เอาละๆ บอกชื่อมา เดี๋ยวจะทำบัญชีแม่ค้าไว้” ‘You two, have you paid the tax for selling on board the train yet? You haven’t, have you? All right, all right, tell me your names, I’ll open an account for you.’
ขณะพูดเขาเหลือบมองไปทางผู้โดยสาร เห็นว่ามีแต่หน้าซื่อๆ ทั้งนั้น จึงลอบถอนใจคลายความกังวล แล้วพยายามดัดเสียงให้นุ่มนวลแต่ลิ้นก็ยังคงแข็ง As he speaks he casts side glances at the passengers, sees nothing but honest faces, so he inwardly breathes a sigh of relief, then he tries to mellow his voice but his tongue is still unwieldy.
“รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องจ่ายคนละยี่สิบน่ะ” เขายืดตัวขึ้นยืนตรงๆ ยกมือป้ายเหงื่อที่เยิ้มหน้าผาก “เข้าใจใช่ไหมว่าภาษีน่ะ เขาจะนำไปพัฒนาชาติ” ‘You know, don’t you, that you must pay twenty baht each?’ He straightens up, raises his hand to wipe away the sweat pearling on his brow. ‘You under- stand, don’t you, that it’s a tax? A tax for them to develop the country.’
ตำรวจเฒ่าพยายามพูดออกมาเพื่อให้แม่ค้าตัวเล็กทั้งสองรีบจ่ายเงินโดยเร็ว เพราะขณะนั้นผู้โดยสารหลายคนได้เริ่มให้ความสนใจจนเกินความจำเป็นเสียแล้ว ใบหน้าแดงก่ำของเขาพยายามยิ้มเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองมีความจริงใจในการปฏิบัติหน้าที่ เขาแบมือผายออกไปข้างๆ พยักหน้าหงึกๆ The old officer tries to speak to have the two little peddlers pay the money promptly because by now many passengers have begun to show more interest than necessary. His bloodshot face is trying to smile to show his eagerness in performing his duty. He shows his empty hands by his side as he nods his head.
“พวกท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ตั้งแต่ผมทำงานมา ผมอยู่อย่างซื่อสัตย์สุจริตในหน้าที่ ไม่เคยเบียดเบียนคอรัปชั่น ผมทำงาน และเอิ้ก…ผม ผมไม่ขูดรีดชาวบ้าน” เขาหยุดพูดเพื่อสังเกตว่ามีคนฟังบ้างไหม ‘Believe it or not, since I started work I’ve done my duty honestly. I’ve never harmed anyone. I’m not corrupt. I work and I – burp – I don’t extort from people.’ He stops speaking to see whether some are listening or not.
แม่ค้าทั้งสองคนคลี่เงินออกมานับแล้วเก็บกำไว้อย่างมิดเม้ม ตำรวจเฒ่าพูดต่อไป หวังจะให้ผู้โดยสารทั้งหลายมองการปฏิบัติของตนในแง่ดี The two girl peddlers pull out their money, count it and then keep it tightly clasped in their hands. The old officer goes on speaking, hoping that the passengers will have a good impression of his performance.
“ทุกบาททุกสตางค์ที่ผมเก็บได้ ผมส่งให้เขาทั้งหมด มันเงินของประเทศชาติ ผมเอาไปกินไม่ลงคอ…” ‘Every single baht I receive I pass on. It’s the nation’s money. I couldn’t possibly keep it for myself.’
เขาชี้มาทางเด็กหญิงทั้งสอง He points at the two girl sellers.
“อย่างพวกนี้ เขาหลบหนีผมมาหลายวันแล้ว ผมรู้…แต่ไม่ต้องห่วงพวกนี้มันรอบจัดทั้งนั้น แต่ไม่เกินฝีมือตำรวจอย่างผมหรอก เอาล่ะๆ บอกชื่อสมาชิกในกลุ่มที่เพิ่งจะมาขายใหม่กันให้หมด แล้วให้แกเป็นหัวหน้า” ‘Like those girls here, they’ve been avoiding me for days, I know … but don’t you worry. They’re all full of tricks, but nothing an old pro like me can’t cope with. Well now, give me all the names of the members of the group who’ve just started to sell, and you’ll be their leader.’
นายดาบตำรวจเคลื่อนตัวไปหย่อนก้นนั่งลงบนที่พักแขนเก้าอี้ ลำตัวขนาดใหญ่โอนเอนไปมา อาจจะเป็นเพราะความเมาหรือแรงสะเทือนของรถก็ได้ เขายกมือข้างซ้ายขึ้นถอดหมวก เผยให้เห็นศีรษะกึ่งล้าน ดึงกระดาษออกมาจากในหมวก จรดปากกาเตรียมเขียน The senior sergeant major moves to park his bottom on a seat armrest, his big frame oscillating sideways, out of drunkenness or because of the train swaying. He raises his left hand to take off his cap, revealing a half-bald head, pulls a piece of paper out of his cap and then a pen and gets ready to write.
“ชื่ออะไร…ถ้าไม่บอกและไม่จ่ายเงินละก็จะจับ” ตำรวจเฒ่าขู่เข็ญเช่นเดียวกับตำรวจหนุ่ม แต่คล้ายว่าเด็กหญิงทั้งสองแลเห็นเป็นเรื่องตลกจึงปล่อยหัวเราะคิกกันออกมา ชั่วระยะเวลาที่ประจันหน้ากัน การหัวเราะอาจจะช่วยให้เธอคลายความประหม่าและความหวาดเกรงลงไปได้บ้าง และคิดเห็นหนทางที่จะเอาตัวรอด ‘Names … If you don’t tell me and don’t pay, you’ll be arrested.’ The old officer threatens in the same way as the young officer did and it seems the two young girls see this as something funny, so they burst out laughing. In a moment of confrontation, laughing helps them reduce their nervousness and fear to some extent and think of a way out of it.
“คนนี้ชื่อแปน หนูชื่ออี๊ด” คนที่ท่าทางกล้ากว่าตอบพร้อมรอยยิ้มทะเล้นก๋ากั่น เธอกำเงินซ่อนไว้ข้างหลัง ‘Her name is Paen; mine is Eet,’ the most daring of the two answers with a cheeky smile. She keeps her money hidden in her fist behind her back.
“เออ … ดีๆ แล้วมีกี่คนล่ะ” ตำรวจผงกหัวทำเสียงนุ่ม ‘Uh … good. And how many of you are there?’ The officer nods, his voice softening.
“แล้วพวกหนูมีกี่คนล่ะ” ‘Well, how many of us are there?’
“อ้าว … ฉันถามนะ อย่ายอกย้อน” ‘Hey, I’m the one asking. Don’t parrot me.’
“เท่าที่เห็นนี่แหละ” ‘Well, as many as you see…’
“ฉันว่ายังมีอีก บอกมา” ‘I think there are others. Tell me.’
“ถ้ามีอีกน้าตำรวจก็ไปจับเอาเองซี…” ‘If there are, go and get them yourself, officer.’
การลงชื่อและทำบัญชีแม่ค้าใหม่เสร็จลง ตำรวจเก็บกระดาษยัดเข้าไปในหมวก แบมือรับเงินจากเด็กหญิงตัวเล็กๆ Registration of the new female ped- dlers completed, the police officer stuffs the paper back into his cap, holds out his hand to receive the money from the little girl vendors.
“เอ่อ … น้าตำรวจขา พวกหนูเพิ่งขายได้ไม่กี่ตังค์เอง วันนี้จ่ายสิบบาทก่อนได้ไหมคะ วันหลังหนูจะให้เต็มเลยค่ะ” ‘Uh, officer … We’ve just begun and made only a few baht. Today can we pay only ten baht? After that we’ll pay you in full.’
เด็กหญิงต่อรอง ตำรวจเฒ่ายื่นหน้าลงมามอง กลิ่นเหล้าฟุ้งออกมาทางลมหายใจ แถมมีเสียงครืดคราดดังแข่งกับเสียงรถไฟด้วย The girls are haggling. The old officer bends his face down to look at them. The smell of alcohol comes out of his breath. Besides, there’s that snorting sound competing with the noise of the train.
“แต่ว่าแกก็ต้องเห็นใจคนที่ต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างฉันนะ…” เขาส่ายหน้า ทำท่าเหมือนเอือมระอาพวกแม่ค้าดื้อด้านเสียเต็มประดา แต่ในที่สุดก็พยักหน้า ‘But you must have sympathy for those who must do their duty like me…’ He shakes his head, acting as if he’s utterly fed up with those stubborn female peddlers, but finally he nods his head.
“เอาๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว วันนี้สิบบาทก็ได้ แต่วันต่อไปพวกเอ็งต้องไม่พลาดนา” ‘All right, enough of that. Ten baht today, but from now on you’ll have to pay without fail, you hear.’
เขายกนิ้วชี้วาดอากาศทำท่าเหมือนจะเคาะลงบนหัวเด็กทั้งสองแล้วรับเงินสิบบาทจากคนหนึ่งใส่กระเป๋า ร่อนมือไปยังอีกคนหนึ่ง He shakes his finger up in the air, as if he wanted to tap the two girls on the head, and then takes the ten-baht from one of the girls and puts it in his pocket and moves his hand in front of the other girl.
“แกล่ะ … เอ้า เอามา” ‘What about you? … Come now, give it me.’
เด็กหญิงแม่ค้าทั้งสองฉวยตะกร้าพลางถอยออกมา ตะกร้ากระแทกกับเก้าอี้ ไข่นกกระทาถุงหนึ่งหล่นลงบนพื้น ตำรวจเฒ่าก้มลงหยิบเอาไว้ยกชูอยู่เบื้องหน้า กระดิกมือแกว่งถุงทำยิ้มน้อยๆ อีกมือหนึ่งยังแบรอรับเงินอยู่ The two female peddlers lift their baskets as they pull back. The baskets bump on a seat. A bag of partridge eggs falls to the floor. The old officer bends down, picks it up, brandishes it in front of his face and swings it with a movement of the hand, his other hand still extended waiting for money.
เด็กหญิงสั่นหน้า ก้าวถอยหลัง The young girl shakes her head and takes a step back.
“ก็ให้แล้ว สองคนสิบบาท” เด็กหญิงคนเดิมพูดเสียงดัง ตำรวจทำท่าหัวเสีย หันมาทางผู้โดยสารที่นั่งใกล้ที่สุด ‘We already gave you. Ten baht for two,’ the same girl says loudly. The police officer looks incensed, turns to the passengers that sit closest.
“ดู คุณดูสิ มันเล่นงานผมอย่างนี้ แล้วจะให้ผมปล่อยมันไว้อย่างไร เด็กพวกนี้ไม่รู้จักหน้าที่หรอก วันหลังถ้าเป็นอย่างนี้อีกก็ต้องเจอกระบอง” ‘Did you see that! Mocking me like this, how can I let them get away with it? Those kids don’t know what duty is. If this happens again, a taste of the truncheon will be in order.’
ผู้โดยสารยิ้มเจื่อนๆ ไม่อยากมีปัญหาระหว่างทางที่จะกลับถึงบ้านอยู่แล้วจึงทำเป็นพยักหน้าเห็นด้วย Some passengers smile sheepishly. They don’t want to have problems on their way back home, so they sort of nod their heads in approval.
“โธ่ … น้าตำรวจ” เสียงเด็กหญิงแหวลั่น “เมื่อสามวันก่อนก็จดชื่อพวกหนูไปหนหนึ่งแล้ว บอกว่าเก็บก่อนอาทิตย์แรกห้าสิบ หนูก็จ่ายไปแล้ว แล้ววันหลังๆ จะวันละสิบ หนูหาเงินได้ก็ให้หนูเอาไปใช้โรงเรียนมั่ง โรงเรียนเปิดก็ไม่ขึ้นมาขายอยู่แล้ว ทีขอหนูหนูให้ได้ แล้วหนูขอมั่งทำไมไม่ได้” ‘My goodness, officer,’ the young girl’s voice bawls out. ‘Three days ago you took down our names already, you told us to pay one week ahead, fifty baht. I paid and then after that it’s ten baht a day. I found the money for you, although I need to use it at school. When the school opens, of course we won’t come and sell. When you asked, I gave, and when I ask, why won’t you give in?’
เด็กหญิงทั้งสองกระชับตะกร้าในวงแขน รถเคลื่อนตัวเข้าเทียบชานชาลา ทั้งสองพรวดลงไป The two girls clasp their baskets to their breasts. The train slows down and stops alongside a platform. The two of them are out in a jiffy.
“แน่จริงก็กระโดดลงมาไล่ให้ทันสิ ไอ้ห่าเอ๊ย … ไข่นกของกูถุงละสิบบาทนะ เอาไปฝากลูกมึงเซ่…” ‘If you’re so great, come down and chase us here, you fucker … My partridge eggs, they’re ten baht a bag. Give them to your son, you bastard.’
เธอทั้งสองวิ่งออกไปทางด้านหลังสถานี ตำรวจเฒ่าลุกขึ้น ร่างใหญ่เทอะทะไปด้วยไขมันโงนเงน เขาอายุมากจึงทำให้เชื่องช้าและหากินยากขึ้น เขายกมือขึ้นลูบหนวดอย่างฉุนเฉียว ยกถุงไข่นกกระทาขึ้นมองแล้วพูดเสียงดังๆ หวังให้คนโดยสารได้ยินกันทั่ว “พวกแม่ค้าเถื่อน ไม่ยอมเสียภาษีผมเหนื่อยที่จะต้องปราบคนพวกนี้…” The two of them run off to the back of the station. The old police officer stands up, his big body shapeless with tottering layers of fat. He’s very old and sluggish and finds it increasingly difficult to earn his keep. He raises his hand and strokes his moustache irritably, lifts the bag of partridge eggs and looks at it then says in a loud voice, hoping all the passengers around will hear, ‘Those peddlers don’t want to pay taxes. I’m tired having to suppress them.’
แล้วตำรวจเฒ่าก็เคลื่อนตัวออกไปทิ้งกลิ่นเหล้าให้ฟุ้งอยู่ชั่วขณะ And then the old police officer moves away, leaving behind the smell of alcohol to float about for a while.
= ‘Mae Kha Thuean’
in Chor Karrakeit 37, 1998
Romna Rocha is the pen name
of Niwat Bunyanurak. Born at the end
of 1964 in Nakhon Si Thammarat
and a former teacher, he is the author
of several collections of poems,
two collections of short stories
and one novel for children.
.romana rocha