Kilometre Marker 47 – Rattanachai Manabutra

You won’t read this in your favourite newspaper, but seen in that light the shenanigans of the befuddled Muslim South are beginning to make some sort of twisted sense. MB

หลักกิโลเมตรที่ 47

KILOMETRE MARKER 47

km km

รัตนชัย มานะบุตร

Rattanachai Manabutra*

* Pronounced ma.na.but, ‘u’ as a short ‘oo’
TRANSLATOR’S KITCHEN
วัยรุ่นสองคน Two teenagers =
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 เลยหลักกิโลเมตรที่ 47 ไปนิดเดียวมีป้าย ‘บ้านตันหยง’ ถูกพ่นทับด้วยข้อความสีแดง ‘เอกราช’ National Highway 42, slightly past Kilometre Marker 47, a billboard say- ing ‘Tan Yong Village’ has the word ‘Independence’ in red written across it.
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกค้อนเหล็กกระแทกกับเสาหลักกิโลเมตรที่ 47 มีเพื่อนอีกคนนั่งตรงขอบถนน ในมือมีขวดน้ำวิเศษที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าอะไร… One teenager is lifting a sledge- hammer to smash the kilometre mar- ker 47. His friend sits at the edge of the road, in his hands a bottle of nec- tar he treasures more than anything.
“สะด๊ะ … สะใจ…” คนตัวผอมเอ่ย ‘I like that … I like that!’ the thin one says in a mixture of Thai and Jawi. Nifty editorial touch when Jawi-impaired.
เขาผละจากเสาหลักกิโลเมตรหลังค้อนเหล็กกระแทกครั้งสุดท้าย แล้วเดินไปหาเพื่อนอีกคนซึ่งตัวอ้วนกว่า อายุมากกว่า ร่ำเรียนมาสูงกว่า เกือบได้ไปเรียนที่ประเทศอียิปต์ ลิเบีย แต่มาสะดุดเพราะเกเรตามเพื่อน โดนไล่ออกจากโรงเรียนปอเนาะ เจ้าตัวไม่บอกสาเหตุที่โดนไล่ออก แต่เพื่อนตัวเล็กกว่าคนนี้เดาไม่ผิด ไม่เมากัญชาก็เมาใบกระท่อมนี่แหละ He steps back after a last strike at the marker with the sledgehammer and then walks over to his friend, who is fatter, older, more learned, almost went for studies in Egypt or Libya but didn’t because, wayward like his friend, he was expelled from the pondok school*. He didn’t say why he was expelled, but his smaller friend could guess: if he wasn’t high on grass, he was high on krathom leaves. * Muslim school, with prevalent Islamic religious instruction.กระท่อมKrathom leaves (Mitragyna speciosa)
“สะด๊ะ – สู้งโง๊ะเอ้าทีนี้ถึงคิวมึงแล้ว … นี่” เขาวางค้อนเหล็กลงตรงหน้าเพื่อน ดึงชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อแล้วรับขวดน้ำวิเศษมา “คืนนี้บรรยากาศช่างเงียบเชียบดีมากๆ” เขาดูดน้ำกระท่อมในขวดเพื่อเรียกพละกำลังกลับคืนมา “ในขวดนี่คูณกี่ร้อย” ‘I like that. Now it’s your turn. Here.’ He places the sledgehammer in front of his friend, pulls up the hem of his shirt to wipe off his sweat, then takes the bottle of nectar. ‘Tonight the atmo- sphere is so nicely quiet.’ He sucks krathom juice out of the bottle to recover his strength. ‘In this bottle, how many per hundred?’
“ป๊ะ…” เพื่อนบอก “สี่คูณร้อย” ‘Oh,’ his friend says. ‘Four per hundred.’
“ขอถามมึงหน่อยเถอะ ทำไมต้องเรียกคูณด้วยล่ะ” ‘Let me ask you this: why does it have to be “per”?’
“ก็ต้องเรียกว่าคูณนั่นแหละ ในนี้มีน้ำกระท่อมคูณด้วยยากันยุง” เพื่อนบอก ‘Because that’s how it’s called. In here there’s krathom juice multiplied by mosquito repellent,’ his friend says.
“ยากันยุง! กินเข้าไปได้ยังไง” ‘Mosquito repellent! How can you gobble that?’
“ห่าเอ้ย … มึงล่อเข้าไปทุกวัน ไอ้นี่แหละทำให้กล้าบ้าบิ่น…” ‘Sucker … you gobble it every day. That’s what makes you reckless.’
“บ้าบิ่นด้วยเหรอ ถึงว่า…” ‘Reckless too? No wonder…’
“คูณด้วยโค้ก” ‘And then Coke.’
“โค้กอีกแล้ว … ไม่น่าคูณเข้าไปเลย มันอเมริกาชัดๆ แต่ก็ยังดีกว่ายากันยุงว่ะ” ‘Coke again! … It shouldn’t be added. That’s clearly America. But it’s still better than mosquito repellent.’
“มึงล่อจะหมดขวดแล้วเพิ่งมาพูด มึงว่าตัวคูณตัวสุดท้ายคืออะไร” ‘Down the whole bottle and then you can talk. Guess what the last ingredient is.’
“กูไม่รู้ … กูกินอย่างเดียว” ‘I don’t know … I just drink it.’
“ผงชูรสอายิโนะโมะโต๊ะไง…” ‘Ajinomoto MSG.’
“ไอ้นี่มันของไทยนี่หว่า” ‘Well, at least that’s Thai!’ [Nice touch!]
“ของไทยแล้วทำไม รอบตัวมึงไทยทั้งนั้นแหละ ข้าวที่มึงกินเข้าไปทุกวันก็ข้าวไทย แล้วแผ่นดินที่มึงเหยียบไม่ใช่ประเทศของไทยหรือวะ มึงไอ้ตัวมั่วดีๆ นี่เอง แล้วทีนี้อยากรู้อะไรอีก” ‘It’s Thai and then what? Every- thing around you is Thai. The rice you eat every day is Thai rice and the land you stand on, isn’t that Thai land? You’re just woolly-headed. Now, what else do you want to know?’
“ทำไมไม่ลองห้าคูณร้อยบ้างล่ะ ถ้าได้ห้าคูณร้อย…” ‘Why don’t you try five per hun- dred? If you got five per hundred…’
“บ้าเลยแหละ … แค่สี่น่ะดีที่สุดแล้ว” ‘You crazy? … Just four, that’s the best.’
“เพื่อน ความจริงทุบหลักกิโล … ไม่น่าเกี่ยวกับเอกรง-เอกราชนั่น” ‘Friend, actually smashing the kilo marker … it shouldn’t have anything to do with independence.’
“มึงยังไม่รู้ดอกรึว่านี่เรากำลังตีประเทศไทย” ‘Don’t you know yet we’re striking at Thailand?’
“ตีประเทศไทย ใครบอกมึง … ประเทศไทยที่ไหนกัน นั่นมันหลักกิโล” ‘Striking at Thailand? Who told you that? … That’s no Thailand, that’s a marker.’
“กูนี่แหละบอกมึง ไม่เห็นรึหรือกิโลนั่นแหละมันมีตราครุฑ ตราครุฑนี่แหละมันประเทศไทย ตอนนี้เรากำลังตีประเทศไทยโว้ย มึงมันโง่จริงๆ กูไม่น่านำคนโง่มาทำงานเลยว่ะ” ‘I’m telling you, that’s who. Can’t you see that kilo marker has a Garu- da seal? The Garuda seal, that’s Thailand, man. Now we’re striking at Thailand, damn it. You’re really stu- pid. I shouldn’t have taken a simple- ton along for this work.’
“ตีประเทศไทย! นี่มันงานใหญ่นะมึง อีกกี่หลักถึงพอล่ะ” ‘Striking at Thailand! That’s a hell of a job! How many markers before it’s enough?’
“เราเพิ่งทุบได้เพียงสี่-ห้าหลักเท่านั้นเอง จากตานีถึงนราไม่รู้ตั้งกี่ร้อยหลัก ไหนยังมีป้ายอีกไม่รู้กี่พันป้ายที่จะต้องจัดการ…” ‘We’ve just smashed four or five so far. From ’Tani to Nara’, I don’t know how many hundreds of them there are. Besides, another thing is I don’t know how many thousand billboards we must deal with…’
“เป็นอันว่าเราต้องทุบหลักกิโลให้หมดตั้งแต่ปัตตานียันนราธิวาสยังงั้นรึ…” ‘You’re saying we must smash all the kilo markers from Pattani to Narathiwat like that?’
“เออสิวะ…” คนตัวอ้วนรู้สึกรำคาญ ‘Yes, schmuck…’ The fat one is feeling annoyed.
“เพื่อน บอกตรงๆ กูว่างานนี้คงเหนื่อนกันอีกนาน แค่หลักเดียว…” ‘Friend, I’ll tell you straight, I think this work will keep us tired for a long time. A single marker…’
“นี่ … จะบอกให้ เราทุบหลักกิโลยังน้อยไป เรายังจะต้องเปลี่ยนสีป้ายพร้อมๆ กันไปด้วย โอกาสเป็นของเราเมื่อไหร่ เราก็ปลดแอกเป็นสาธารณรัฐปัตตานีทันที” คนตัวอ้วนต้องการแสดงตน ราวกับว่าเขาเป็นคนคุมนโยบายเอง ‘Here, let me tell you: we’ve smashed too few markers. We must also repaint the billboards at the same time. At the least opportunity, we must liberate the Republic of Pattani at once.’ The fat one wants to assert himself as if he was in charge of the policy. เปลี่ยนสี is ‘change the colours’, i.e. ‘repaint’, but here it has another meaning that will become obvious at the end of the story.
“ยังงั้น เราก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าผู้ร่วมกอบกู้เอกราช เราสองคนคงได้ร่วมเฉลิมฉลองเอกราชอย่างยิ่งใหญ่…” ‘Like that, we are what they call independence fighters. The two of us will join the celebration of independ- ence in a big way.’
เด็กหนุ่มตัวอ้วนคิดถึงวันที่ได้รับเอกราช ช่างเป็นวันที่ยิ่งใหญ่… The fat youngster thinks of Inde- pendence Day. It’ll be a hell of a great day.
“นี่เพื่อน ขอถามหน่อยเถอะ ถึงวันนั้น เขาให้มึงเป็นอะไรกำนัน ผู้ใหญ่บ้านหรือเป็นนายอำเภอ” Tell me something, friend. When the day comes, what will they make you? Village chief? Kamnan? District chief?’ ขอถามหน่อยเถอะ may also be translated as ‘May I ask you something?’
“เออ … เรื่องนั้นมึงไม่ต้องห่วง” เขายิ้มกริ่ม ‘Uh … You don’t have to worry a- bout that just now.’ He smiles smugly. ยิ้มกริ่ม: also ‘to look pleased with oneself’.
“ไม่ว่ามึงเป็นอะไร กูขอตามไปเป็นผู้ช่วยมึงก็แล้วกัน” คนตัวผอมรู้สึกภาคภูมิใจ ‘Well, whatever you are, let me be your deputy, okay?’ The lean one feels full of pride.
เพื่อนตัวอ้วนจับค้อนเดินไปยังหลักกิโลเมตรแทนเพื่อจัดการทุบหลักกิโลเมตรให้สิ้นซากภายในคืนนี้ His fat friend grabs the sledge-hammer and goes over to the kilo- metre marker instead, to finish the job tonight.
สองคนผลัดกันทุบ รู้สึกเหนื่อยจึงพักดูดน้ำกระท่อมเพื่อเติมพลัง พวกเขาเพิ่งรู้ว่าหลักกิโลเมตรต้นนี้แข็งแกร่งกว่าต้นอื่นที่แล้วมา น้ำกระท่อมหมดไปแล้วขวดหนึ่งและขวดสุดท้ายกำลังจะหมดลง แต่เสาหลักกิโลเมตรแค่หัวแบะไปนิดเดียวเท่านั้น เมื่อน้ำกระท่อมหมดไม่เหลือให้เพิ่มพลังอีกทั้งสองนั่งห่อไหล่มองดูเสาหลักกิโลเมตรอย่างผู้พ่ายแพ้ They take turns striking, feel tired, so they rest, drinking krathom juice to regain strength. They have just found out that this kilometre marker is tougher than the previous ones. One bottle of krathom juice is empty and the last one nearly so, but only the top of the kilometre marker is knock- ed off, and only partly. When there is no more krathom juice to give them a boost, the two of them hunch their shoulders and look at the kilometre marker like losers.
“ประเทศไทยต้นนี้ทำด้วยซีเมนต์ตราอะไรก็ไม่รู้แข็งเป็นบ้า” คนตัวผอมเปรย แล้วหันไปพูดกับเพื่อน “บอกตามตรง กูทุบไม่ไหวแล้ว ค่อยมาต่อพรุ่งนี้ดีกว่า” ‘I don’t know what brand of cement they used to make this Thai marker. Damn hard it is’, the thin one says then turns round to tell his friend, ‘Let me tell you straight: I can’t strike any more. Let’s wait until tomorrow.’
“มึงเลิกเป็นเด็กขี้แยเสียที” คนตัวอ้วนพูด ถอนหายใจหนักหน่วง แม้ท่าทางไม่มีเรี่ยวแรงเช่นกันแต่ใจของเขายังคงแกร่งกร้าว “ไม่ได้ ยังไงคืนนี้เราต้องทุบให้หมด … อย่าลืมว่าตอนนี้เราเป็นนักต่อสู้แล้ว จะเหลวไหลไม่ได้เด็ดขาด … เราเป็นนักต่อสู้แล้วรู้มั้ยมันเป็นหน้าที่ของเรา … หน้าที่นั้นยิ่งใหญ่นัก” ‘Stop whining like a brat,’ the fat one says, breathing hard. He looks as if he hasn’t any strength left either, but his heart is still strong. ‘That won’t do. No matter what, we must destroy it entirely tonight … Don’t forget we’re fighters now. We can’t be wishy-washy. We’re fighters now, you know. It’s our duty … Duty’s everything.’
“ไม่ได้รึ … กูจะเป็นลมอยู่แล้ว งั้นมึงไป…” ‘Can’t we … I’m about to pass out. Well then, you go…’
คนตัวผอมมองไปยังถนน บัดนี้เขาเห็นตัวอะไรเป็นเงาโค้งๆ รูปร่างคล้ายอูฐกำลังเดินตรงมา จึงชี้ให้เพื่อนดู “ดูนั่นๆ อูฐ…” The lean one looks at the road. Now he sees some stooping shadow looking like a camel walking straight to them, so he points it out to his friend. ‘Look, over there, a camel…’
คนตัวอ้วนมองอย่างพินิจ “อูฐพ่อมึงสิมีสองขา” The fat one peers out. ‘That frig- ging camel of yours has two legs.’
“แต่ดูเหมือนอูฐเลยว่ะ” ‘But it looks like a camel.’
“นั่นมันคน” ‘It’s a man.’
ใกล้เข้ามาอีกจนเห็นภาพชัดเจน Getting closer the picture gets clearer.
“คนกำลังแบกถุง … เป็นคนบ้าหรือเปล่าก็ไม่รู้” คนตัวอ้วนตั้งข้อสังเกต ‘It’s a man shouldering a bag … a madman, maybe,’ the fat one con- jectures.
“หรือว่าเจ้าหน้าที่ปลอมตัว กูว่าเรารีบไปจากที่นี่ดีกว่า” ‘Or else a disguised official. I think we’d better get out of here fast.’
อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ หากเหมือนมึงว่า ไปกลัวทำไม มันมาคนเดียว กูหักคอมันเอง” We’ll cross that bridge when we come to it. If it’s as you say, why should we be afraid? He’s alone. I’ll wring his neck myself.’ อย่าตีตนไปก่อนไข้: literally, ‘don’t beat yourself before you have a fever’.
ชายคนแบกถุงเห็นวัยรุ่นสองคนท่าทางน่าสงสัย คนหนึ่งถือค้อนเหล็ก ใกล้ๆ พบหลักกิโลเมตรถูกทุบจนหัวแบะ หากดูจากสารรูปภายนอก ชายคนแบกถุงเชื่อมั่นว่าวัยรุ่นทั้งสองต้องเมายาอะไรสักอย่าง The man shouldering a bag sees two teenagers who look suspicious, one holding a sledgehammer close to a kilometre marker he sees has its top partly demolished. Judging by their looks, the man with the bag is convinced the two teenagers must be high on some dope.
ชายคนแบกถุงประหวั่นค้อนในมือเด็กวัยรุ่นมากกว่าสิ่งใด แกคิดทันทีว่าแกเป็นคนบ้า คนบ้าต้องไม่รู้ไม่เห็น ไม่อะไรทั้งสิ้นนอกจากเดินก้มดูเท้าตัวเองเพื่อจะผ่านเลยไป The man shouldering the bag is wary of the sledgehammer in the teenager’s hands more than anything else. He thinks at once he’s faced with a madman, a madman must be ignored, neither seen nor acknow-ledged, and so must walk past stooped and looking at one’s feet.
วัยรุ่นทั้งสองมองชายคนแบกถุงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสงสัย ยังไม่มั่นใจเสียทีเดียวว่าเป็นเจ้าหน้าที่ปลอมตัวหรือเป็นคนบ้ากันแน่… The two teenagers scrutinise the man shouldering a bag from top to toe with suspicion. They are not altogether certain whether he is a disguised official or a madman.
ณะนั้นปรากฏภาพคนเคลื่อนไหวอีกคน ก้าวย่างเป็นจังหวะ หัวเท่ากำปั้น Right then appears another person on the move, with a rhythmic step and a head like a fist.
ใกล้เข้ามา… Coming closer…
“กูว่าคนบ้าปลอมตัวแหงๆ โน่นไงเพื่อนมันตามมาอีกคน” คนตัวผอมทึกทักชี้ให้ดู ‘I’m sure the madman is in dis- guise. There’s a friend of his following him over there,’ the lean one assumes, pointing.
วัยรุ่นทั้งสองเผ่นลงข้างทาง The two teenagers scarper by the side of the road.
=
ชายคนแบกถุง The man shouldering a bag
ชายนุ่งโสร่งสวมเสื้อยืดปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความพลุกพล่านของตลาดต้นไทร กำลังเดินแบกถุง ครั้งหนึ่งเคยสวมหมวกกะปีเยาะแต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว แกเดินเข้าไปนั่งหลบแดดร้อนใต้เพิงร้านขายน้ำแข็ง วางถุงใบเขื่องลงข้างกาย พูดกับเด็กในร้าน … “กีตอ นามอ โต๊ะยา โต๊ะแยะ ยาดี ระยะ” ชายคนแบกถุงพูดยาวี ก่อนตามด้วยภาษาไทย “ผมชื่อโต๊ะยา โต๊ะแยะ เป็นราษฎร หมู่ 2 ตำบลน้ำดำ อำเภอมายอ ปัตตานี” A man in a sarong and t-shirt appears in the hubbub of the Ton Sai market shouldering a bag as he walks. Once he wore a kapiyoh*, but no longer. He walks over to sit out of the sun under the shed of an ice-cream shop, puts down his bulky bag at his feet, talks to the shop girl, saying first in Jawi then in Thai, ‘My name is Toya Toyaeh, I’m a resident of Block 2, Nam Dam Sub-district, Ma Yo District, Pattani Province’. = = * Muslim cap หมวก kapiyoh
เด็กในร้านหัวเราะ ยื่นถุงน้ำแข็งให้ “รู้แล้ว รีบไปซะ” The shop girl laughs, holds out a bag of ice cubes to him. ‘I know. There you go.’
คนรุ่นราวคราวเดียวรู้กันว่า เมื่อหลายปีก่อน แกเคยหลบหนีเข้าไปอยู่ในป่า 3 เดือน ครั้งแรกแกขัดใจกับสายข่าวตำรวจคนหนึ่งในหมู่บ้านเกี่ยวกับเรื่องที่ดินคล้อยหลังไม่นาน เพื่อนของเขาคนหนึ่งส่งข่าวมาว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจเพ่งเล็ง นั่นคือเหตุผลที่เขาเผ่นหนีเข้าป่า ตอนทางการประกาศให้มอบตัว โต๊ะยาจึงเข้ามอบตัว ทุกวันนี้แม้ทำมาหากินสุจริตแต่ยังโดนเพ่งเล็งในฐานะเคยเป็นโจรเก่าอยู่ป่ามาก่อน … แกเลยตัดสินใจทำตัวเป็นคนบ้าคนหนึ่ง เดินสะพายถุงไปตามตลาดนัดต่างๆ ทั้งตลาดนัดบ้านต้นไทร ตลาดนัดบ้านปาลัส ตลาดนัดบ้านกรือแซะ และตลาดนัดหัวค่ำบ้านบางนา คนบางคนรู้ว่าแกแกล้งบ้า แต่บางคนก็เชื่อว่าแกเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ People of about the same age know that many years ago he fled into the jungle for three months. At first he was angry with a police informer in the village about some land deal. Soon afterwards a friend of his informed him that police officials were watching him. That was the rea- son he fled into the jungle. When the authorities asked him to surrender, Toya gave himself up. These days, even though he earns his living honestly, he is still under surveillance as an old rebel who went into the jungle … so he decided to pass him- self off as a madman, walking with a bag on his back to the various markets, the Ton Sai market, the Pa Lat market, the Krue Se market and the Ba Na market. Some people know he’s only pretending to be mad, but others believe he really is mad.
ชายคนแบกถุงรับถุงน้ำแข็งแล้วเดินไปนั่งอีกร้านเป็นร้านขายข้าว “กี ตอ ยาดี ระยะ … ผมเป็นราษฎรหมู่ 2 ตำบลน้ำดำ อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี” The man with a bag takes the ice cube bag and then goes and sits in another shop, which sells rice. ‘My name is Toya Toyaeh, I’m a resident of Block 2, Nam Dam Sub-district, Mayo District, Pattani Province.’
ครู่หนึ่งเด็กในร้านนำห่อข้าวมาให้ “เป็นราษฎรแล้วยังไง” A moment later, the girl in the rice shop brings him a packet of rice. ‘You’re a resident, so what?’
“กลับตัวเป็นราษฎรก็ยังโดนเพ่งเล็งสู้เป็นคนบ้าไม่ได้ … ปลอดภัยกว่า” ‘Even as a resident, I’m still under surveillance. Nothing like being a madman … it’s safer.’
คำพูดที่แกพร่ำไปตามร้านรวงต่างๆ เป็นคำพูดเดิมๆ เด็กในร้านได้ยินจนชินหู และรู้ว่าทำอย่างไรแกจึงจะจากไป These words he keeps repeating in the various shops, the same old words the shop hands have got used to and they know what to do to have him leave.
ชายคนแบกถุง สะพายถุงไว้ด้านหลัง มีเชือกคล้องต้นคอ สองมือพยุงไม่ให้เชือกรัดคอหายใจไม่ออก ในถุงไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดบ้าง ความจริงมีสิ่งของ มีผ้าถุงผืนเดียว รองเท้าหนึ่งคู่และเสื้อยืดอีกสองตัว นอกนั้นแกยัดๆ ถุงพลาสติกให้เต็มๆ แล้วแอบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนลับตาคน The man sets his bag on his back. It has a rope around his neck on which he pulls with both hands to prevent it from stifling him. Nobody knows what’s in his bag. Actually, it’s his belongings, a single sarong, a pair of shoes and two t-shirts. Apart from that, he stuffs it with plastic bags and changes clothes out of people’s sight.
เมื่อตลาดต้นไทรร้างราผู้คน ชายคนแบกถุงจึงออกเดินทางไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังตลาดนัดถัดไป ถึงบ้านปาลัสตอนสองทุ่มเศษ แต่ที่นั่นกลับไม่มีตลาดนัดอย่างที่คิด แกเข้าใจผิดว่าตลาดปาลัสเป็นตลาดกลางคืน ที่จริงตลาดกลางคืนเป็นตลาดบ้านบางนาใกล้ตัวเมืองปัตตานี ซึ่งยังอีกไกล … แกไม่อาจนอนพักค้างแรมบ้านคนรู้จัก เพราะว่าคนบ้าไม่ควรไปขอนอนบ้านคนอื่น เลยเดินไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็ค่อยนอนพักศาลาริมทาง พอเดินมาถึงบ้านตันหยง แกพบวัยรุ่นสองคนเผ่นลงข้างทางหายไปในความมืด When the Ton Sai market is desert- ed, the man shouldering his bag goes out and walks along the road in the direction of the next market. He reaches the Pa Lat market sometime after eight p.m. but it turns out there is no market there as he thought. He has misunderstood that the Pa Lat market is a night market. Actually, the night market is the one in Ba Na village, close to Pattani Town, which is still far away … He won’t stay over- night in the house of some acquaint- ance because a madman shouldn’t ask to stay in someone else’s house, so he keeps on walking, and when he is tired lies down and rests in a roadside pavilion. When he reaches Tan Yong Village, he meets two teen- agers who scarper along the road and disappear into the darkness.
แกมองไปที่แผ่นป้ายซึ่งถูกพ่นทับด้วยสีแดง ‘เอกราช’ He looks at the billboard with ‘Independence’ in red written across it.
“วะ เอกราชแล้วรึ” ‘Wow! Independence already?’
แกทิ้งถุงลงอย่างไม่ไยดี แม้ไม่หนักแต่รู้สึกน่ารำคาญขึ้นมาทันที He drops his bag without prompt- ing. It isn’t heavy, but it feels bother- some all of a sudden.
=

‘Lak Kilomet 47’ in Ruam Rueang San Chai Phoo Ang Tua Pen Seng Tha Narm / Someone from Pattani Darussalam, PajonPhai Publishing, Bangkok, Oct 2013.

Rattanachai Manabutra, born in Songkhla Province, works in a Pattani provincial excise office. He has published two collections of short stories in the past ten years and is currently working on a novel. .rattanachai

Tagged: , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: