Malee’s New Year Happiness – Wiwat Lertwiwatwongsa

It seems no one is faster on the fiction draw than the man from Phuket. The topicality and relevance of this story as its explores the interaction between individual and community under the goad of politics have earned it pride of place here this month while the questions remain of how long Malee’s happiness will last and whether Suree will come back to life. MB

ปีใหม่ของมาลีo
ผู้มีความสุขo

oMalee’s
oNew Year Happiness

whistles whistlesr

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศาo

oWiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= = =
ปีนี้เป็นปีแรกที่มาลีต้องมีชีวิตอยู่คนเดียวหลังจากสุรีย์ตายลง สุรีย์ตายไป 8 ปีแล้ว แต่นี่เป็นปีแรกที่สุรีย์ไม่ได้อยู่อีกต่อไป ปีใหม่กำลังเดินทางมาถึงอย่างเชื่องช้าและหม่นเศร้า มาลีไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ระหว่างชายคนรัก การเดินทางไกล หรือการพูดคุยกับเพื่อนที่ตายไปแล้ว แต่มาลีไม่ได้อะไรเลย  มีแต่ความอ้างว้างลึกลับบางอย่างที่ติดตามเธออยู่ ประดุจดังรอยเปื้อนบนเสื้อที่ลบไม่ออก หรือคราบของกาลเวลาซึ่งติดอยู่ตามปลอกหมอน ผ้าม่าน หรือร่องของกระเบื้องปูพื้น ยิ่งนานวันคราบยิ่งค่อยๆเข้มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เนื้อผ้ากลับซีดจางลง เช่นเดียวกับชีวิตซึ่งซีดจางลงในขณะที่ความโดดเดี่ยวค่อยๆเปิดเผยรูปทรงของมันในตัวเธอ This year is the first year Malee must live alone since Suree died. Suree died eight years ago but this is the first year that she is no longer here. The New Year is coming, slow and bleak. Malee doesn’t know what she wants, of a lover, a journey far away or a chat with her dead friend, but she has none of these. There is only a mysterious emptiness of some kind which sticks to her like a spot on a shirt that won’t fade in the wash or the stains of time on pillows, on curtains or in tile grooves on the floor. As days pass the stains grow darker while the material fades, just as life fades away while loneliness takes shape in her. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

Alternative translation of ยิ่งนานวัน: With the passage of time.

ความโดดเดี่ยวเป็นโรคที่ไม่อาจรักษา สุรีย์เคยกล่าวกับมาลีอย่างนี้ เธอพูดขึ้นในเช้าวันปีใหม่ปีที่เจ็ดหลังจากเธอตาย สุรีย์นอนอยู่บนเตียงข้างๆมาลี เนื้อตัวของเธอไม่มีความอุ่นเหลืออยู่นานแล้ว มีเพียงมาลีเท่านั้นที่มองเห็นสุรีย์ เธอพูดกับมาลีในตอนเช้า จูบมาลีเบาๆที่หน้าผาก แสงแดดตอนเช้าลอดเข้ามาในห้อง มาลีไม่อยากไปทำงาน เธออยากนอนอยู่กับสุรีย์ผู้ไม่มีอุณหภูมิ ทันทีที่สุรีย์จูบเธอ เธอรู้ว่าสุรีย์กำลังจางจากไป เหมือนกับสีของผนังบ้านที่ค่อยๆซีดลง สุรีย์จะซีดลง ในขณะที่เธอค่อยๆเข้มขึ้นในท่วงทำนองของคราบที่ลบไม่ออก ถึงที่สุดสุรีย์จะค่อยๆโปร่งแสงและระเหยหายไป Loneliness is an incurable disease, Suree told Malee. She said so on New Year’s Day seven years after she died. Suree lay on the bed beside Malee. Her flesh had long ceased to be warm. Only Malee could see Suree. Suree spoke to Malee in the morning then kissed her lightly on the forehead. Early sunlight slanted into the room. Malee didn’t want to go to work. She wanted to lie with Suree, cold as she was. As soon as Suree kissed her, she knew that Suree was fading out, like the colour of the ceiling slowly fading. Suree would fade out while she would grow darker in the manner of indelible stains. Eventually Suree would turn translucent and eva- porate into thin air. =

=

=

=

=

=

=

ผู้ไม่มีอุณหภูมิ: Literally, ‘person who has no temperature’, which is not exactly a happy turn of phrase. Hence, ‘cold as she was’.

‘จับฉลากปีใหม่กันไหม’ มาลีเป็นคนเสนอความคิดกับเพื่อนในออฟฟิศด้วยท่าทีกระตือรือร้นแบบหลอกๆ พวกคนในออฟฟิศก็ตอบรับด้วยท่าทีแบบหลอกๆ ปีใหม่กำลังมา และในเมื่อมีร่องรอยของการเฉลิมฉลองอยู่ในทุกที่  เธอก็ควรได้เฉลิมฉลองบ้าง มาลีทำงานในออฟฟิศนี้มาสองปีแล้ว แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่เธอจะอยู่โดยไม่มีสุรีย์  หลังจากวันนั้นมาลีเอาแต่พูดย้ำๆเรื่องของขวัญที่เธอคิดจะซื้อ ที่คนอื่นจะซื้อ เธอออาจจะถามว่าคนอื่นอยากได้อะไร แต่คนอื่นก็พากันตอบติดตลกไปเรื่อยๆ สำหรับพวกเขามาลีอยู่ที่อื่น เป็นแค่เพื่อนร่วมงานไกลๆที่อาจจะคุยเล่นเรื่องละครเมื่อคืน หรือข่าวอาชญากรรมชวนอกสั่นขวัญแขวน หรืออาจจะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันได้ แต่ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะบอกเมื่อมีงานเลี้ยงฉลองลับๆ หรือชวนไปกินข้าวที่บ้าน หรือไปร้องคาราโอเกะกัน อะไรแบบนั้น ปีใหม่กำลังมา ชายคนที่เธอแอบชอบชวนเธอไป  ม๊อบ มาลีตอบรับแทบจะทันที ไม่ว่าเธอจะรู้ หรือไม่ว่ามันคือม๊อบอะไร ชุมนุมเรื่องอะไรอยู่  แต่เธอมารู้ทีหลังว่าเขาชวนคนอื่นๆด้วย ถึงอย่างไรมาลีก็จะไปในเมื่อเธอไม่มีสุรีย์แล้ว ‘How about drawing lots for the New Year?’ Malee was the one to broach the idea to her friends in the office with fake enthusiasm. The people in the office agreed with fake enthusiasm. The New Year was coming and when there were signs of celebration everywhere, she should celebrate. Malee had worked in this office for two years, but this year was the first year she would be without Suree. After that day, Malee would only speak about the presents she thought she and the others would buy. She asked the others what they wanted but they would only answer with jokes. For them Malee didn’t quite matter, she was just a distant colleague to chat with about last night’s play on TV or the latest horrid crime report or to have her join them for lunch, but she wasn’t someone they’d invite to a discreet celebration, a meal at home or a karaoke session, that sort of thing. The New Year was coming. The man she covertly liked invited her to join the demonstration. Malee accepted right away, hardly aware of what the demon- stration was about, what people were gathering for, but she learned after- wards that he had invited other people as well. In any case, she’d go, since she no longer had Suree with her. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

One of those English words highjacked by the Thais to serve their own purposes, ม๊อบ (mop) seldom means a mob but simply a demonstration, rally or march, which, as everyone knows, in Thailand is almost always a festive occasion until its
ม๊อบ turns into a mob.

หากสุรีย์ยังอยู่เธอคงหัวเสีย เอ็ม ผู้ชายคนนั้นชื่อเอ็ม เขาซื้อนกหวีดให้มาลีอันหนึ่ง มีสายคล้องคอลายธงชาติน่ารัก มีผู้คนมากมายในม๊อบจนต้องเดินเบียดเสียดกันไป  มาลีมารู้ว่ามันมากขนาดไหนตอนเธอดูข่าวทีวีในคืนนั้น ผู้คนมากมายออกมาบนถนนเพื่อคัดค้านกฏหมายไม่เป็นธรรม ชั่วขณะที่จับมือเดินกันไป มาลีถึงกับน้ำตารื้นโดยไม่รู้ตัว ราว กับกำลังเข้าใกล้สิ่งที่ยิ่งใหญ่อะไรสักอย่างที่เธอก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน หากโดยไม่ได้ตั้งใจมาลีมองหาสุรีย์ในฝูงชน พลันนึกขึ้นได้ว่าสุรีย์ไม่อยู่แล้ว มาลีอยู่กับเพื่อนๆจนถึงเย็น เลือกที่นั่งกันอย่างกับมาปิคนิค จากที่เธอนั่งอยู่เธอไม่ได้ยินว่าบนเวทีพูดว่าอะไร เอาแต่เดินตามเอ็มต้อยๆไปในม๊อบ เพื่อนคนอื่นในออฟฟิศสนุกสนานเฮฮา พวกเขาพูดเรื่องการเมืองกันราวกับว่าติดตามสิ่งนี้มาตลอดชีวิตทั้งที่มาลีไม่เคยเห็นพวกเขาอ่านอะไรเลยนอกจากเวบข่าวบันเทิง มาลีก็อืออืออาอาตามเขาไป เอาเข้าจริงเธอก็พูดเรื่องพวกนี้ได้เหมือนกัน สุรีย์อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า กระทั่งเธอตายไปแล้วเธอก็ยังอ่านหนังสือพิมพ์ที่มาลีเป็นคนซื้อสุรีย์เป็นคนอ่าน เธอสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ชุดที่เธอใส่ตอนที่เธอตาย นั่งบนเตียง อ่านหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ อ่านเวบไซต์ข่าว ร่องรอยของเวบไซต์ที่สุรีย์เปิดทิ้งไว้ยังคงแสดงผลบนหน้าจอในคอมพิวเตอร์ของมาลี แต่ตอนนี้เป็นมาลีที่อยู่ในม๊อบ เป่านกหวีดเสียงดัง เอ็มเผลอจูงมือเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ มาลีหน้าแดงซ่าน คิดถึงของขวัญที่จะซื้อมาจับฉลากปีใหม่ If Suree was still alive she would be upset. Aem – that was the man’s name – bought Malee a whistle. It had a lovely national-flag-coloured strap to hang it round the neck. There were so many people demonstrating that walk- ing was a struggle. How many there were Malee only found out when she watched the news that night. Oodles of people took to the streets to oppose an unjust law. The moment they linked hands and walked on together, Malee’s tears flew irresistibly as if she was coming close to something sublime, something she couldn’t explain. Uncon- sciously, she was searching for Suree in the crowd but then remembered that Suree was no longer. She stayed with her office friends until late afternoon. They elected to sit down as if for a picnic. From where she sat Malee could not hear what was being said on the stage. Then she merely closely follow- ed Aem in the crowd. Her other colleagues were having a great time. They talked about politics as if they had followed such things all their lives, even though Malee had never seen them read anything but entertainment news on the internet. Malee joined her voice to theirs. In reality, she too could talk about these matters. Suree read every- thing she came across. Even though she was dead, she kept reading. The newspaper Malee bought, it was Suree who read it. She wore her high school uniform, the uniform she was wearing when she died, sat on the bed, read the newspaper, the weekly magazines, read the news on the net. The websites she had consulted last were still on Mary’s computer screen, but now it was Malee who was in the crowd of pro- testors, blowing her whistle loudly. Aem grabbed her hand unwittingly and she flushed. She thought of the present she’d buy for the New Year drawing of lots. หัวเสีย = to be in a bad mood, irritable, furious.

=

[Whistle and tricolour strap are giveaways of which end-of-year demonstrations are taking place.]

=

=

=

=

=

=

=

=

=

‘Then’ needs to be added, as Malee cannot sit and walk at the same time.

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

ร่องรอยของเวบไซต์: traces of websites? That’s spooky.

มีความตื่นเต้นในทุกที่ พวกผู้คนตื่นตัวทางการเมือง ม๊อบดูคึกคักอบอุ่น มาลีได้รู้จักกับคนที่เธอไม่รู้จัก พวกเขาพูดในสิ่งที่เธอไม่ได้ยิน มันช่วยให้เธอลืมว่าเธอกำลังคิดถึงสุรีย์อยู่ เธอพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่คนบนเวทีพูด เธออยากคุยกับเอ็มรู้เรื่อง แต่เธอไม่เข้าใจ และคิดว่ามันขัดกันอยู่หน่อยๆ อันที่จริงมันออกจะขัดกันอย่างน่าตกใจ แต่เธอก็เป่านกหวีดไปกับเอ็ม เธอทำอะไรร่วมกับเขา คิดว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าจะผ่านปีใหม่ไปด้วยกัน ปีใหม่ที่ไม่มีสุรีย์ There was excitement everywhere. People had woken up to politics. The crowd looked ebullient and warm. Malee made new acquaintances. They talked of things she couldn’t hear, but it made her forget that she missed Suree. She endeavoured to listen to what was said on the stage. She wanted Aem to explain things to her but she didn’t understand and thought they were a little contradictory. Actually, the contra- dictions were stupendous but she blew her whistle along with Aem. She did everything with him, thought how good it would be if they entered the New Year together, a New Year without Suree. =

=

=

=

=

=

=

[มันออกจะขัดกันอย่างน่าตกใจ: literally, ‘they were alarmingly contradictory’ – a regrettable author’s comment: Malee has no way of understanding this much.]

ความตายของสุรีย์ในเทอมสุดท้ายเป็นเรื่องลึกลับ เธอตายในเดือนกันยายนระหว่างเดินทางกลับบ้าน เธอแยกกับมาลีที่หน้าประตูโรงเรียน วันนั้นเหมือนทั้งสองคนจะงอนกันอยู่หน่อยๆ วันรุ่งขึ้นสุรีย์ตาย เธอถูกฆ่าโดยไม่มีใครจับฆาตกรได้ ถูกฆ่าในตอนกลางคืนโดยไม่มีใครรู้ คิดแล้วมันช่างแสนเศร้า สุรีย์ตายระหว่างทางกลับบ้าน ศพของเธอถูกพบในตึกร้างที่เคยโดนไฟไหม้ ไม่มีร่องรอยของการถูกข่มขืนหรือชิงทรัพย์ เธอแค่ถูกฆ่าเฉยๆ ถูกฆ่าโดยไม่มีเหตุผล ถูกฆ่าเหมือนผักเหมือนปลา หลังเธอตายเธอก็หายไปจากความคำนึงของผู้คน มีแต่มาลีที่จดจำ มีแต่เธอที่แบกรับสัมภาระของการจดจำ และบาดแผลจากการถูกโบยตีของคนที่ลืมไปแล้วว่าการที่มีใครสักคนหายไปจากชีวิตมันเจ็บปวดขนาดไหน พ่อกับแม่ของสุรีย์อยู่ต่างจังหวัด มาลีไม่ได้พบกับพวกเขาหลังจากสุรีย์ตายลง สุรีย์มาอยู่หอพักเดียวกันกับมาลี ทั้งสองคนจึงสนิทกัน แต่มาลีไม่เคยไปบ้านของสุรีย์ งานศพมาลีก็ไม่ได้ไป สุรีย์อยู่ไกลเกินไปจนพ่อแม่ของมาลีไม่อนุญาติให้เธอไป สุรีย์ไม่เคยเล่าเรื่องความตายของตัวเธอเองเลยสักนิดแต่ในวันเผาศพเธอก็มาปรากฏตัวที่ห้องของมาลี คนทั้งคู่ผ่านปีเดือนของการเป็นนักเรียนมัธยมปลายไปด้วยกัน ปีเดือนของการเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยไปด้วยกัน ความผิดหวังในรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าของมาลีมีสุรีย์เป็นเพื่อนปลอบใจ มาลีกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว แต่สุรีย์ไม่แก่ขึ้นเลย เธอยังคงสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ไม่มีความอุ่นแบบมนุษย์ และค่อยๆจางหายไป Suree’s death in the last semester was a mystery. She died as she walked home on a late afternoon in September. She had parted from Malee at the school gate. That day the two of them were a little cross with each other. The next day Suree was dead. She had been killed and her murderer was never caught. She was killed at night and nobody knew. When you thought about it, it was so sad. Suree died on her way home. Her body was found in a deserted building that had burnt down. There was no evidence of rape or theft. She had only been killed, killed without reason, gutted like a fish or a veget- able. After her death she disappeared from people’s memories. Only Malee remembered, only she had taken over the burden of memory and the wounds from being flailed by those who had forgotten how much it hurt when someone disappeared from your life. Suree’s parents lived upcountry. Malee didn’t meet them after Suree’s death. Suree had stayed in the same dorm- itory as Malee. The two of them had become close but Malee had never gone to Suree’s home. She didn’t attend the funeral either; Suree lived too far away for Malee’s parents to allow her to go there. Suree never told her anything at all about her death but on the day of the cremation she appeared in Malee’s room. The two of them were together on the last term of secondary, were together as university students. Malee’s periodic heartaches were soothed by Suree. Malee grew into a young woman but Suree didn’t age, she still wore the same school uniform, she didn’t have the warmth of human beings and she slowly faded away. Note the change of tenses for what happened in the past.

=

=

=

=

=

=

=

ถูกฆ่า (‘was killed’) is repeated three times and that may be fine in Thai, but in English you don’t usually kill vegetables or fish; I make do with a reshuffle for the verb ‘gut’, hoping the reader will forgive me for gutting vegetables.

หลังจากทำงานมาลีย้ายมาอยู่หอพักใหม่ใกล้ๆกับที่ทำงาน ห้องของมาลีแทบจะว่างเปล่า เธอมีเพียงคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง กองพะเนินของซีรีส์นานาชาติ ตู้เสื้อผ้าที่เป็นของหอพัก สุรีย์ และแมวจรตัวหนึ่งซึ่งไปๆมาๆอยู่ระหว่างห้องของเธอกับโลกข้างนอก แมวมักจะปีนเข้ามาทางระเบียง สุรีย์เป็นคนพบมัน ดูเหมือนมันจะสนิทกับสุรีย์มากกว่ามาลี แมวมองเห็นวิญญาณคนตาย ใช่ไหม ใครๆก็พูดกันแบบนั้น มาลีคิดว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่แมวสนิทมสนมกับสุรีย์ และเพราะว่าแมวไม่ใช่ของเธอ เธอจึงไม่ตั้งชื่อมัน และเรียกมันว่าแมว เหมือนที่เรียกสิ่งต่างๆ After she found work, Malee moved to a new dormitory close to her place of work. Her room was almost bare. She only had a computer, a heap of pirated TV series DVDs, a wardrobe that came with the room, Suree, and a vagrant cat always in and out of her room. The cat would climb up and enter through the balcony. Suree was the one who found it. It seemed to take to Suree more than to Malee. Cats can see dead people’s spirits, don’t they? That’s what every- body says. Malee thought this might be why it was more familiar with Suree, and because the cat wasn’t hers, she didn’t give it a name and called it ‘cat’ as she did other things. =

=

=

ตู้เสื้อผ้าที่เป็นของหอพัก: literally, ‘a wardrobe that belonged to the dormitory’; a built-in wardrobe.

มาลีเริ่มแขวนนกหวีดไว้บนโต๊ะทำงาน และมัดผมด้วยริบบิ้นลายธงชาติ หลังจากปีเดือนอันโดดเดี่ยวเธอรู้สึกเข้าใกล้เพื่อนร่วมงานมากที่สุดในช่วงเวลานี้ คล้ายจะกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน หืออือไปกับสิ่งที่พวกเขาพูด การเมืองที่เธอไม่รู้เรื่องเลยทำให้ในที่สุดเธอถูกนับเป็นพวกกับพวกเขา เมื่อพบว่าในที่สุดพวกเขาก็พูดเหมือนๆกัน มันก็ง่ายเข้าที่เธอจะผสมโรง พูดตามๆเขาไปไล่ตามด้วยตรรกะง่ายๆพื้นๆที่โต้เถียงไม่ได้เพราะอิงอยู่กับสิ่งที่เป็นสัจจะ เป็นคำสอนทางศาสนา แต่ไม่ว่าเธอจะเห็นด้วยหรือเห็นแย้งมันก็ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว เธอรู้สึกตนเองเชื่อมต่อเข้ากับโลกที่ไม่เคยเชื่อมต่อได้มาก่อนสำเร็จ โลกที่ก่อนหน้าที่ถูกทดแทนด้วยสุรีย์ หรือกล่าวในอีกทางหนึ่ง สุรีย์อาจจะเป็นเครื่องขัดขวางในการเชื่อมต่อนั้น มาลีมีความสุขขึ้นนิดหนึ่ง ความสุขดำรงคงอยู่ไปสักสองสามสัปดาห์ Malee began to hang the whistle to her desk and tied her hair with a tricolour ribbon. After years of loneli- ness, she felt that now she had become closest to her colleagues, as if she had been absorbed into their community, going along with what they talked about, politics she knew nothing about but which finally had her being viewed as one of them. When she found that they kept saying the same things, it was easy for her to follow the crowd, to say the same things as they did, falling in with them with simple shallow logic that couldn’t be argued against because it stemmed from the truth, from the teach- ings of religion, and whether she agreed or disagreed was no longer important. She felt tied to a world she had never before succeeded in being tied to, a world which had once been replaced by Suree, or, said another way, Suree might have been an obs- tacle to such a tie-up. Malee’s happi- ness improved a little, a state of affairs that would last a few weeks.
ระหว่างนั้นมาลีโทรหาแม่ที่ภูเก็ต แม่ตื่นเต้นที่รู้ว่าเธอไปร่วมชุมนุม สำหรับแม่ มาลีเป็นเด็กเฉยๆที่ไม่น่าจะสนใจการเมืองอะไรทั้งนั้น แม่เตือนให้มาลีระวังตัว แม่กับพ่ออยู่ที่บ้านดูทีวีเคเบิ้ลตลอด แม่บอกว่าแม่ภูมิใจในตัวมาลี มาลีรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องขำขื่น เพราะแม่ไม่เคยภูมิใจในตัวเธอมาก่อน มาลีเข้าใกล้กับแม่กับพ่ออีกครั้งด้วยเรื่องนี้ เอาเข้าจริงๆมาลีพบว่าตัวเธอได้รับความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับมายาวนานจากการไปม๊อบนี้ แม่ถามว่ามาลีจะกลับบ้านปีใหม่ไหม มาลีบอกว่ายังไม่แน่ใจ แม่บอกว่าถ้าไม่กลับก็อยู่ช่วยม๊อบกำนันทางนู้นก่อนก็ได้ จากนี้แม่จะมองหามาลีในทีวี During that period, Malee called her mother in Phuket. Her mother was excited to know that she had joined the demonstrations. For her, Malee was a passive child with seemingly no interest in politics. Her mother told her to be careful. Mother and father watched cable TV at home all the time. Her mother said to her that she was proud of her. Malee felt this was bitterly funny because her mother had never been proud of her before. Malee became close to her mother and father once again thanks to this. In truth, Malee found that by joining these demon- strations she received warmth as she had never felt in a long time. Her mother asked her if she’d come back home for the New Year or not. Malee told her she wasn’t sure yet. Her mother said that if she didn’t she should keep joining the kamnan’s* crowd there; this way she’d see her on TV. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

* Reference to Suthep Thaugsuban [pr. thueak.su.ban], leader of the current demon- strations against the ‘Thaksin regime’. A kamnan is a sub-district chief, Suthep’s early posting in the South.

มาลีต้อยตามเอ็มไปที่ม๊อบอีกสองสามครั้งจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเอ็มอาจจะเป็นแฟนอยู่กับผู้หญิงที่มาลีไม่รู้จักชื่อ พวกเขาเป่านกหวีดด้วยกัน พูดคุยกันในเรื่องที่พวกเขาไม่ต้องเข้าใจ ตอนนั้นเองที่มาลีเพิ่งสังเกตว่าเอ็มก็เหมือนเธอ พยายามเป่านกหวีดเพื่อเอาใจสาวน้อยน่ารักคนนั้น มาลีมองดูพวกเขากลืนหายไปในฝูงชน นกหวีดของเธอหล่นหายระหว่างทาง เธอพลัดหลงกับคนอื่นในที่ชุมนุม มาลีเบียดแทรกผู้คนหาทางขึ้นแทกซี่กลับบ้าน เสียงนกหวีดทำให้เธอปวดหู เธอคิดถึงสุรีย์จับใจ เธออยากให้สุรีย์บอกเธอว่า ไม่เป็นไรนะมึง เธออยากให้สุรีย์ยังอยู่ ปลอบเธอแต่ไม่รู้ว่าจะปลอบเธอเรื่องที่ว่าการเมืองทั้งหมดที่เธอกำลังเล่นอยู่เป็นเรื่องไม่จริง หรือเรื่องที่ว่าเอ็มไปชอบคนอื่น Malee closely followed Aem to demonstrations a few more times until she noticed that Aem seemed to have a girlfriend, whose name she didn’t know. They blew their whistles together, talked together of things they didn’t have to understand. That was when Malee realised that Aem was like her: he endeavoured to blow his whistle to please that lovely young woman. Malee looked at them being swallowed into the crowd. She lost her whistle some- where along the way. She found herself with strangers in the gathering. She squeezed her way through the throng to find a place where she could take a taxi and go back home. The whistling made her ears hurt. She missed Suree badly. She would have liked Suree to tell her it didn’t matter. She would have liked Suree to still be around and comfort her but she didn’t know if it would be comforting her about this whole political thing being a sham or about Aem liking someone else.
งานจับฉลากสนุกสนานไปอย่างแกนๆ ของขวัญสีสวยในกระดาษห่อกองพะเนินอยู่กลางออฟฟิซ มาลีใช้เวลาเกือบทั้งสัปดาห์เดินหาของสวยๆราคาแพงกว่าขั้นต่ำที่กำหนดมา เธอเข้าออกที่นั่นที่นี่ มองหากรอบรูป สมุดบันทึก แก้วน้ำ ชุดชงชา ผ้าพันคอ กระถางต้นไม้ เธอเลือกได้สมุดบันทึกปกหนังเล่มหนึ่ง สมุดปกสีน้ำตาลที่เธอคิดว่าเหมาะกับเอ็มมากๆ ราคาแพงกว่าราคาขั้นต่ำโขอยู่แต่เธอยินดีที่จะจ่าย สมุดบันทึกถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลที่เธอเขียนลายด้วยตัวเอง พอวางกองอยู่กับกล่องของขวัญสีฉูดฉาดขนาดใหญ่อื่นๆมันดูเหมือนเด็กแคระเกร็นเศร้าๆที่ยืนอยู่ท้ายแถวและถูกแกล้งตลอดเวลา งานเลี้ยงปีใหม่จับฉลากเกิดขึ้นในตอนเย็นก่อนเลิกงาน มีน้ำอัดลม กับขนมคุ๊กกี้ คนทั้งออฟฟิศร่วมลุ้นรางวัลใหญ่ที่ดูก็รู้ทันทีว่าเป็นเงินสดใส่ซองจากเจ้านาย มาลีกระวนกระวายตลอดบ่ายคิดแต่ว่าทำอย่างไรเอ็มจะจับได้ของขวัญของเธอ แต่ทุกอย่างก็ได้แต่ร่วงหล่นไปอยู่ในมือของโชคชะตา เด็กสาวแผนกเดียวกับเธอเป็นคนจับได้ของของมาลี เด็กสาวทำหน้าเลี่ยนๆตอนที่เห็นว่าเป็นสมุดปกหนัง เธอเปรยติดตลกตั้งแต่ตอนเที่ยงว่า อยากได้ไดร์เป่าผม แต่เอ็มเป็นคนจับได้ไดร์เป่าผมแทน มาลีแกล้งพูดว่าเด็กสาวคนนั้นอยากได้ไดร์เป่าผม แต่เอ็มบอกว่าเขาจะเอาไปให้แฟน มาลีค่อยๆเรียนรู้ว่าเธอไม่มีทางเข้ากับคนอื่นได้ชั่วนิรันดร์ เธออยากได้ของขวัญของเอ็ม แต่เธอได้ของขวัญของจอย สาวแผนกบัญชี เธอได้กระทะอเนกประสงค์สามไซส์สีชมพู เธอออาจจะเอาไว้ทอดไข่ก็ได้แต่ในห้องเช่าของเธอไม่มีเตา และมีข้อห้ามทำอาหารอย่างเด็ดขาด ของขวัญของเอ็มเป็นตุ๊กตาน่ารักที่ห่อด้วยริบบิ้นลายธงชาติ มาลีมองดูแม่บ้านหยิบได้ของของเอ็ม ทำหน้างงๆว่าเธอจะเอาไปใช้อะไรได้ เอ็มดูมีความสุข เขาเป็นแฟนกับแม่สาวคนนั้นแล้ว แขนข้างซ้ายสวมใส่สายรัดข้อมือทำจากผ้าเป็นลายธงชาติ งานจับฉลากแลกของขวัญดำเนินไปอย่างฝืดเฝือ ไม่มีใครได้ของที่อยากได้ ปีใหม่และบรรยากาศของการเฉลิมฉลองล่องลอยอยู่ข้างนอกนั่น ที่ไหนสักแห่ง The fun in the drawing of lots was forced. The presents in their beautifully coloured wrappings were piled high in the middle of the office. Malee had spent almost the entire week looking for something beautiful more expensive than the agreed bottom price, she was in and out of shops, looking at picture frames, notebooks, water glasses, tea sets, scarves, flower pots. She chose a notebook with a leather cover, a brown notebook she thought would suit Aem, much more expensive than the bottom price but she didn’t mind the expense. The notebook was wrapped in brown paper with motifs she painted on her- self. Placed next to the other presents in their garish bulky boxes, it looked like a sad pigmy child standing at the end of the line and always victimised. The New Year party with the drawing of lots was held in late afternoon before the office closed. There were soft drinks and cookies. The whole staff pressed forward around the main prize, which one could see at once was a padded envelope from the boss. Malee worried all afternoon about what to do so that Aem would receive her present, but everything was spoiled at the hands of fate. A young woman from the same department got Malee’s present; Aem got a hair dryer instead. Malee remark- ed out loud that the young woman wanted the hair dryer, but Aem said he’d give it to his girlfriend. Malee came to the realisation that there was no way she’d get along with anyone forever. She wanted Aem’s present but got in- stead account-department Joy’s present, a multipurpose set of three pans of various sizes wrapped in pink paper. She might fry eggs with them, but in her rented room there was no stove and cooking was strictly forbid- den. Aem’s present was a lovely doll tied with a tricolour ribbon. Malee looked at the housekeeper picking up Aem’s present and frowned, wondering what she’d do with it. Aem seemed to be happy. That young woman was his girlfriend. He wore a tricolour wristband on his left forearm. The exchanging of presents went on somewhat laborious- ly. Nobody got what they wanted. The New Year and the atmosphere of celebration floated outside, somewhere.
มาลีหอบกระทะไปที่ชุมนุมโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอแค่ไม่อยากกลับไปห้องที่โดดเดี่ยว ห้องที่ข้าวของทุกชิ้นมีอุณหภูมิเท่ากับอุณหภูมิของสุรีย์ มาลีทำกล่องใส่กระทะขาด เธอเลยต้องถือมันที่ด้ามจับ กระทะสีชมพูสามขนาด มีพลาสติกแข็งๆหุ้มเคลือบเพื่อมัดมันไว้ด้วยกัน มาลี เดินถือด้ามจับเข้าไปในม๊อบ อันที่จริงเธอจะไปตามหาเอ็ม เธอคิดว่าเอ็มจะมาม๊อบ แต่เอ็มไม่ได้มา มาลีถือกระทะเดินไปในม๊อบ เธอทำนกหวีดหายไป เดินจนเมื่อยขามองหาชายหนุ่มในฝูงชน เต่เธอไม่พบใคร ไม่พบเอ็ม ไม่พบเด็กสาว ไม่พบสุรีย์ Malee had to take the pans to the protest, as she didn’t want to go back to her lonely room, a room where every- thing had the same temperature as Suree’s. The box holding the pans broke, so she had to hold them by the handles. The three pink frying pans were held together by a strip of shiny hard plastic. Malee walked into the crowd holding the pans by the handles. Actually, she was looking for Aem. She thought Aem would join the protest but Aem didn’t come. Holding the pans Malee walked with the crowd. She had lost her whistle. She walked until her legs hurt looking for the young man in the crowd, but she didn’t meet anyone, neither Aem nor his girlfriend nor Suree.
สุรีย์ไม่เคยบอกว่าเธอรักมาลี แต่มาลีก็รู้ได้เองว่าสุรีย์รักเธอ แต่สุรีย์ก็ไม่อยู่แล้ว ห้องมืดสนิท มาลีวางกระทะสามใบไว้บนโต๊ะ นอนมองมันในความมืด มาลีไม่ได้ร้องให้ แต่รู้สึกว่าตัวเองว่างเปล่าเหมือนอะไรสักอย่างที่พองลม เหมือนนกหวีดที่ไม่มีลูกบอลอยู่ข้างใน นกหวีดที่ไม่มีเสียง ปีใหม่กำลังจะมาถึง มาลีเปิดเพลงลูกทุ่งจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอชอบฟังเพลงลูกทุ่ง แต่ไม่แน่ใจว่าคนที่ทำงานเธอจะชอบด้วยไหม เธอเลยไม่เคยเอาเพลงที่เธอชอบไปฟังในที่ทำงาน แต่ตอนนี้ในห้องเงียบเหงา เธอเปิดเพลงเศร้าๆพวกนั้น หลังจากวันพรุ่งนี้ออฟฟิศเธอจะหยุดยาว มาลีไม่รู้จะไปไหน เธอออาจจะไปม๊อบ หรือไม่ก็ไปหัดทำกับข้าวจะได้ใช้กระทะ แต่ลึกๆเธอรู้ว่าเธอจะนอนเซ่วอยู่บนเตียง คิดถึงสุรีย์ คิดถึงรักที่ลอยลับ คิดถึงความไม่คิดถึงอะไรเลยซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดที่เธอจะคิดได้ในการผ่านปีใหม่ไปอย่างลำพัง Suree had never told her she loved her, but Malee just knew that Suree loved her. Suree was no longer there. The room was totally dark. Malee put the three pans on the table and lay looking at them in the dark. She didn’t cry but felt that she was empty like something full of air, like a whistle without a cork ball inside, a soundless whistle. The New Year was coming. Malee put a folk song on from her computer. She liked folk songs but she wasn’t sure her co-workers did too, so she had never taken the songs she liked to listen to in her place of work, but now in the lonely room she put on those sad songs. After tomorrow her office would be closed for the holiday. She didn’t know where to go. Maybe she’d join the demos or she’d try to cook to use the pans, but deep down she felt she’d lie helpless in bed, thinking of Suree, thinking of dormant love, thinking of not thinking of some- thing which might be the most beautiful thing she could think of in the passage to a new year all alone.
แมวจรหลงทางผ่านเข้ามาในห้อง มันยืนอยู่ที่ระเบียง แมวสามสีที่ขี้ริ้วขี้เหร่ ขนสีส้มดำและขาวของมันซ้อนสลับกันอย่างไร้ระเบีียบเหมือนปื้นสีหกทับกัน มาลีลุกไปเปิดประตูมุ้งลวดให้แมวเข้ามา มันเข้าคลอ-เคลียแข้งขาของเธอ เพลงร้องเรื่องการคิดถึงบ้านห่างไกล ทั้งห้องมาลีมีแค่มาม่ากับปลากระป๋อง เธอเปิดกระป๋องหนึ่งให้แมว เทใส่กระทะไซส์เล็กสุดที่ได้มา มันก็เข้าท่าดีเหมือนกัน แมวกินปลากระป๋องในกระทะที่ยังไม่ได้ล้าง เธอลูบหัวมันเบาๆมองไปยังความมืดมิดด้านนอก The vagrant cat wanted to come inside. It was on the balcony, an unsightly three-coloured cat, its coat a muddled mixture of ginger, black and white. Malee got up and went to open the mosquito net door for the cat to come in. It entered and rubbed itself against her legs. The song spoke of missing home, home far away. In the whole room Malee had nothing but dry noodles and canned fish. She opened a can for the cat and poured its content into the smallest pan, why not. The cat ate the fish in the yet unwashed pan. She stroked its head lightly, gazing at the thick darkness outside. =

=

=

=

=

=

=

=

มันก็เข้าท่าดีเหมือนกัน: literally, ‘It made sense just the same’.

กว่าสุรีย์จะตื่นขึ้นมาจริงๆก็สายโด่งแล้ว เธอนอนหลับและฝันว่าตัวเองตาย กลายเป็นภูติผีไปหลอกหลอนมาลี เพื่อนสมัยมัธยมที่เธอไม่ได้พบมานานแสนนาน ในฝันนั้นประหลาดล้ำ เธอพบว่าเธอโกรธมาลีโดยไม่มีสาเหตุทั้งที่เธอไม่ได้พบมาลีนานแล้ว เธอตายแล้ว แต่ยังไม่ยอมตายไปจากมาลี เธอมองเห็นมาลีในจอทีวี ในข่าวที่กล้องโทรทัศน์กวาดไป มาลีเดินอยู่ในม๊อบ เธอโกรธโดยไม่มีสาเหตุ และมันตลกมาก เธอตายไปแล้ว แต่ในความฝัน เธอพบเห็นตัวเองกำลังยืนดูมาลีดูทีวี มีการจลาจล และมาลีมองเห็นชื่อเธอในรายชื่อผู้บาดเจ็บจากม๊อบเสื้อแดงอีกที่ที่โดนทำร้าย เธอตื่นขึ้นตอนนั้น Before Suree woke up for good it was very late in the morning. She had been sleeping and dreaming that she was dead, had become a ghost haunting Malee. She hadn’t met Malee for a long time. She was already dead, but she wasn’t willing to part from Malee in death yet. She looked at Malee on the TV screen. In the sweep of the news camera, there was Malee walking in the crowd of protesters. She got angry without reason and it was very funny: she was already dead but in the dream she found herself standing looking at Malee watching TV. There was a riot and Malee saw her name in the list of people injured in the red-shirt rally that had been attacked elsewhere. She woke up then.
เธอเปิดประตูมุ้งลวด มองหาแมวจร แต่มันจากไปแล้ว ทิ้งเพียงร่องรอยคราบไคลของปลากระป๋องที่กินทิ้งไว้ในกระทะจากเมื่อคืน เช้าวันปีใหม่เดินทางมาง่ายๆแบบนั้น เดือนธันวาคมสิ้นสุดลงแล้วพร้อมกับการจากไปของสายลมหนาว ในบรรดา 12เดือน เธอรักเดือนธันวาคมที่สุด และในขณะเดียวกัน เธอเกลียดเดือนมกราคมที่สุด เพราะเดือนธันวาคมเป็นเครื่องหมายของการสิ้นสุด สรรพสิ่งแม้แต่อากาศก็ผ่อนคลายลง แต่เดือนมกราคมกลับเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดจบลง ไม่มีการตาย ไม่มีการสิ้นสุด เดือนมกราคมเป็นเครืองยืนยันว่าชีวิตอันทุกข์ทรมานจะมีแต่ยืดยาวออกไป เธอคือหนูถีบจักรในวงจรเวลา เธอไม่ต้องการสวัสดีปีใหม่ เธออยากจะสงสัยมากกว่าว่าทำไมมันไม่สิ้นสุดลงเสียที She opened the mosquito net door, looked for the vagrant cat but it was already gone, leaving behind only traces of the canned fish it ate in the pan last night. The morning of New Year Day had come easily like that, December had ended and the cold wind had left. In the twelve months of the year, she loved December best and at the same time she hated January the most, because Decem- ber was the sign of an ending, everything including the weather petered out, but January signified that nothing came to a stop, that there was no death, there was no ending. January was the symbol certifying that the torment of life would stretch on and on. She was a mouse climbing the wheel of time. She didn’t want to welcome the New Year. She’d rather wonder why it didn’t end once and for all.
=

‘Pee Mai Khong Malee Phoo Mee Khwamsuk’ – received from the author
on 7 January 2014

=
Wiwat Lertwiwatwongsa, a noted film
critic and cutting-edge fiction writer,
lives in Phuket. He is currently
busy translating Alice Munroe’s
Dear Life. Several of his stories
have been published in this blog.
=wiwata

Tagged: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: