The weak – Chanwalee Srisukho

I know: I swore no more rape stories. But this was the fourteenth of my thirteen-story end-of-year anthology, elbowed out at the last minute, yet too terrifically gruesome to be discarded: so, here it is. Don’t close your eyes. MB

ผู้อ่อนแอ

THE WEAK

plaster with cartoon plaster with cartoon

ชัญวลี ศรีสุโข

Chanwalee Srisukho

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
รัชนีเคาะนิ้วเล่นกับโต๊ะประชุมรู้สึกเสียวแปลบที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวา ยกขึ้นมาดู มีแผลตื้นๆ เหมือนเป็นรอยแตก เมื่อใช้หัวแม่มือขวาคลำดูบริเวณนั้นกลายเป็นเนื้อแข็งกระด้างกดรู้สึกเจ็บ เธอหยิบยาไตรแอมซิโนโลนที่ติดกระเป๋าไว้ประจำทาถูอย่างแรง ราวจะให้ยารีบซึมเข้าไปในเนื้อแล้วเอาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนน่ารักพันทับไว้ Ratchanee drummed with her fingers on the meeting table and felt a shooting pain at the tip of her right forefinger. She raised it to have a look. There was a shallow scratch, like a chap. When she used her right thumb to feel around it, the flesh was hard, and pressing it hurt. She took triamcinolone she kept in her doc- tor’s bag and smeared it vigorously as if to have it seep into her flesh, and then put a plaster with cute cartoon lines over it.
“รัชนี วันนี้ท่านผู้อำนวยการให้คุณออกตรวจโอพีดีแทนหมอบรรพต หมอบรรพตเขาลาฉุกเฉิน แม่เขาไม่สบาย” เสียงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประจำจังหวัดบอก ‘Ratchanee, the director wants you to man the OPD instead of Dr Banphot who’s had to leave in a hurry as his mother isn’t well,’ the head of the obs- tetrics and gynaecology department of the provincial hospital was saying.
หมอรัชนีตอบรับเบาๆ มือลูบพลาสเตอร์ที่พันนิ้วชี้ข้างขวากันเชื้อโรค ลุกเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่ตึกผู้ป่วยนอก Dr Ratchanee nodded, her hand strok- ing the plaster around her right forefinger protecting it from bacterial disease. She got up and walked sprightly to the out- patient building.
=
ฟ้าเจิดแจ่ม อาทิตย์ส่องแสงจ้าลงมาอาบท้องทุ่งแห่งฤดูเก็บเกี่ยว รวงข้าวหนักค้อมลงเรี่ยพื้นสะท้อนเปลวแดดเต้นระริกเปล่งประกายราวทองคำ ผู้คนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ดุ่มเดินหน้าเข้าหาดงข้าวมือจับเคียวเกี่ยวเอาๆ พรึบหนึ่งก็เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่ The sky was limpid. The sun’s bright rays bathed the paddy fields at harvest time. The heavy rice ears bowed to the ground and in the heat haze shimmered like gold. Men and women, their backs to the sky, their faces to the earth, walked in- tently forward through a paddy field, hands grasping, sickles slashing, and be- fore long the whole field was harvested. =

=

=

=

=

เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่: literally, ‘whole stretches were done’.

อีสีเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวไร่ ไร่ละสี่ร้อยบาท มันก้มหน้าก้มตาอึดเอาๆ ลมพัดมาคราใดพาเม็ดเหงื่อที่อาบเต็มหน้าแห้งหาย แล้วเหงื่อก็ออกมาเต็มหน้าใหม่ดังตาน้ำที่ผุดเป็นระยะๆ See had been hired to harvest paddy at four hundred baht per rai. She went at it in earnest. Whenever there was wind, it dried the beads of sweat that covered her face and then sweat ran down her face a- new as tears welled in her eyes at times. In Thai, อี and มัน make of See a lowly peasant woman. This is lost in translation.
ถ้าไม่นับค่าจ้างอันเป็นจุดหมาย เสียงเพลงจากวิทยุเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจคนเกี่ยวข้าว เสียงเพลงดังลั่นแทรกซึมเข้าไปเต้นเร่าเต็มอกเต็มใจ พาให้ลืมความเมื่อยขบลืมสันหลังที่แข็งตึง เงยหน้ายืดหลังขึ้นมาคราใด ปวดเมื่อยราวสายเอวจะขาดผึง Leaving aside the wages that were the main purpose, the songs from the radio were the only thing that comforted the harvesters. The blasted songs took hold of them, making them forget the stiffness, forget the aching backbones. Whenever they straightened up to stretch their backs, they felt as though their waists would snap.
ผ่านเพลงแล้วเพลงเล่า เปลี่ยนดีเจวิทยุคนแล้วคนเล่า ผลงานที่เกี่ยวก็กองพะเนิน อีสีหายเข้าไปอยู่ในดงต้นข้าว ราวเหล่าต้นข้าวกำลังโอบกอดคนเกี่ยวไว้ด้วยความรัก Song after song, DJ after DJ, the cropped sheaves piled up. See disap- peared into the rice stalks as if embraced by them in a loving hug.
เพลงเดิมจบไปแล้ว เสียงโฆษณาดังคั่นรายการ ตามด้วยเสียงดีเจขี้เล่นหัวเราะรื่น ประกาศเปิดเพลงใหม่ฮิตถูกใจ เพลงเร้าใจจนอีสีเขย่าหน้าเกี่ยวไปตามจังหวะ ร้องในใจเป็นลูกคู่ One song ended. After the advertising break, the playful DJ’s laughing voice announced the next hit, an exciting pop song that had See nodding her head as she grabbed and sliced in rhythm, singing along in her mind.
…จงเข้าไปดูว่าเขาอยู่หรือเปล่า ถ้าได้ยินหมาเห่ารีบออกมาไวๆ น้องสาวจ๋าดูหมาให้พี่ด้วย อย่าให้หมากัด … ขาของพี่ได้ ของพี่ได้ อีเขียวก็แง่งหรืออีแดงก็รี่ พี่เลยเอาไม้ทิ่ม … ตาหมาไป ตาหมาไป แหมหมาของเธอมันดุเสียจริงด้วย มันชอบกัด … ขาของพวกผู้ชาย พวกผู้ชาย พี่ก็ซวย เอ๊ยเพื่อนก็ซวย ต่างถูกหมากัด … ป่วยจนเดินไม่ไหว จนเดินไม่ไหว… …Go inside to see if he’s there If you hear the dogs bark get out at once Sweetheart, take care of the dogs for me Don’t let them bite my … legs, my legs Khiao snarls and Daeng dashes forth So with my stick I stab the dogs’ … eyes, dogs’ eyes Hey, your dogs are so fierce They like to bite men’s … legs, men’s legs. So woe is me, and my friend’s too So we’re both so badly bitten we can’t walk, can’t walk… From ‘Dogs bite’, a mid-nineties hit song by Ekkachai Sriwichai, a folk singer from the South now in his early fifties.
“อีสี … ตก” อีดวงเพื่อนบ้านยืดตัวขึ้น สูดปากครางบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ เดินมาใกล้อีสี เอามือป้องปาก ตะโกนคำบางคำใส่หูอย่างหยอกล้อ ‘See … you fell!’ Duang, her neighbour, got up, expelled a loud moan as she stretched to relieve her stiffness, walked up to See and with her hand in front of her mouth shouted some words in her ear teasingly.
“พ่อมึง แม่มึง โอ๊ย … ตก … ตก … ตก” ‘Your dad, your mum, wow … you fell … you fell … you fell!’
อีสีอุทานคำหยาบยาวต่อเนื่องอย่างคนบ้าจี้ มือละเคียว ฟาดไหล่เต็มแรงลงหลังคนแหย่ที่กำลังหัวเราะสนุก See shouted out a string of swear- words like someone ticklish. Her hands stopped harvesting. She gave a mighty slap on the back of the teaser who was laughing her head off.
“อีดวง มึงไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงมาแหย่กู” อีสีว่า ‘Duang, don’t you have anything better to do than come and tease me?’ See said.
“มึงไม่หยุดกินข้าวเที่ยงหรือ ดูตะวันเลยหัวไปแล้ว อีแดง ลูกมึงเล่นน้ำข้างไร่จนตัวดำหัวแดง แดดเปรี้ยงๆ อย่างนี้ระวังมันจะไม่สบาย” ‘Won’t you stop for lunch? Look at the sun. It’s past our heads already. Your daughter’s playing in the water by the field so much she’s all dark. With the sun fierce like this, mind she doesn’t fall sick.’
อีสีถอดหมวก เอาผ้าขาวม้าที่พันรอบหัวรอบหูออก กระพือลมจากหมวกพัดไล่ความร้อน เผยให้เห็นปากเจ่อ เบ้าตาขวาเขียวช้ำ มีเลือดออกในตาขวาเห็นเป็นจุดแดงๆ มือป้องตามองหาลูก See took off her hat, unwound the length of cloth around her head, fanned herself with the hat to fight the heat, revealing a swollen mouth, a right eye swollen and injected with blood. Shel- tering her eyes with her hand she looked towards her daughter.
“อีสีมึงโดนไอ้วัน-ผัวมึงซ้อมอีกแล้ว” อีดวงพูดตรงจุด ตาจ้องมองหน้าเพื่อนอย่างเวทนา ‘Your man’s been hitting you again,’ Duang said it straight, staring at her friend with pity in her eyes.
“ใครบอกมึง กูตกกระได หน้าไปชนเสา” อีสีเอามือลูบหน้า เฉไฉ ‘Who says so? I fell down the stairs, knocked the pillar head on.’
“อีห่า บ้านมึงไม่มีกระได มึงอย่าปิดกูเลย” ‘Bullshit. There’s no stairs at your place. Don’t try to fool me.’
“อีดวง กูบอกมึงไม่เชื่อหรอ เอ้าบอกใหม่ก็ได้ กูกลัวมึงอิจฉากูที่กูเอากับผัวแรงไปหน่อย” ‘So you won’t believe me? All right, I’ll put it another way, then. I’m afraid you’re jealous of me that I play a little too rough with my husband.’
บอกแล้วอีสีก็หัวเราะเสียงดังอย่างไร้ทุกข์ ส่านก้นกระดิกสนุกสนานปาก ร้องคลอเพลงเสียงดังลั่นจนอีดวงส่ายหน้า With this, See burst out laughing without a trace of sorrow, shook her bottom and sang along loudly, making Duang shake her head.
“ติงนัง นัง ติงนัง ชะเอ่อ เอ่อเอย รักจริงไม่หลอก…” …Ting nang nang tang ning cha-eur eur euy I love you truly no kidding…
=
หมอรัชนีแกะพลาสเตอร์ออกจ้องมองแผลปลายนิ้วชี้ที่ขยายตัวขึ้น รอยแตกกระจายตัวออกคลำคลึงดูรู้สึกแข็งกว่าเดิม เธอบ่นพึมพำ ทายาไตรแอมฯ ตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ทำไมไม่หายสักที Dr Ratchanee took the plaster off, exam- ined the wound at the tip of her forefinger which was more swollen. The crack had lengthened and felt harder to the touch than before. She grumbled unhappily. She’d been smearing it with triamcino- lone for almost a week, why hadn’t it healed yet?
มือเคาะประตูห้องพักของหมอศิริเพ็ญ หมอโรคผิวหนัง She knocked on the door of dermato- logist Dr Siriphen’s room.
“พี่เพ็ญ ช่วยดูนิ้วให้หนูด้วย” หมอรัชนียืนข้างโต๊ะทำงานของผู้อาวุโสกว่า ยื่นนิ้วให้ดู ‘Phen, please have a look at my finger.’ Dr Ratchanee stood by the desk of the older doctor, presenting her finger for inspection.
“นั่งก่อน นั่งก่อน ไม่ต้องใจร้อน” หมอศิริเพ็ญว่า หยิบแว่นสายตามาสวมจ้องมอง เอานิ้วตนเองคลำดูลักษณะของแผลปลายนิ้วหมอรัชนีอย่างเอาใจใส่ ‘Sit down, sit down, what’s the rush,’ Dr Siriphen said. She took her glasses and put them on to have a look and with her fingers probed the wound at the tip of Dr Ratchanee’s finger conscientiously.
“พี่ดูก็เป็น … คอนแทค เดอร์มาไตติสธรรมดา แต่มันดูเป็น … โครนิคหน่อยเท่านั้นเอง” หมอศิริเพ็ญวินิจฉัยโรคตามภาษาแพทย์ ‘I think it’s ordinary contact dermatitis, only a minor chronic infection,’ Dr Siri- phen diagnosed in her medical jargon.
“ทำไมทายาไตรแอมตั้งอาทิตย์แล้วไม่เห็นดีขึ้น” หมอรัชนีสงสัยโรคผิวหนังอักเสบชนิดนี้ทายาที่ว่าแล้วก็น่าจะทุเลา ‘But I’ve been applying triamcinolone for a week and it hasn’t improved,’ Dr Ratchanee wondered. That ointment should be enough to treat a skin infection like this.
“เนื้อมันออกจะแข็งๆ เธอลองเอายาสเตอร์รอยด์ที่ผสมเอเอสเอ แล้วใช้ครีมเบสทาปลายนิ้วให้เนื้อมันอ่อนนุ่มขึ้น สักสองอาทิตย์น่าจะหาย” ‘The flesh is rather hard. Try steroid mixed with ASA and then use Besta cream at the tip of your finger for the flesh to soften. It should be gone within two weeks.’
“ไม่เป็นอย่างอื่นนะพี่เพ็ญ” ‘It isn’t something else, is it, Phen?’
“เออน่า…” หมอศิริเพ็ญหัวเราะ “แค่นี้ไกลหัวใจ พวกหมอก็อย่างนี้แหละ รักษาคนไข้ก็บอกคนไข้ว่าไม่ต้องกังวล พอตนเองเป็นอะไรนิดหน่อยกลับวิตกจริตเอามากมาย” ‘Come now…’ Dr Siriphen laughed. ‘Just that, far from the heart. That’s how we doctors are. When we treat patients we tell them not to worry and when we get a scratch we worry a lot.’
“จริงๆ นะพี่เพ็ญ เขาถึงว่ากันว่าหมอน่ะรักษาคนอื่นได้ทุกอย่าง ยกเว้นรักษาตนเอง เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนยาทาอย่างพี่ว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ หนูไปก่อน เดี๋ยวมีผ่าตัดคลอด” หมอรัชนียกมือไหว้ขอบคุณหมอศิริเพ็ญก่อนไปทำงานต่อที่ห้องผ่าตัด ‘You’re right, Phen. That’s why they say doctors can treat everyone but them- selves. I’ll change to the cream you say. Thank you so much, Phen. I have to go now: I’ve a caesarean section waiting.’ Dr Ratchanee raised her joined hands and bowed to thank Dr Siriphen before going back to work in the operation room.
=
ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า ผีพุ่งไต้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเห็นแสงวาบๆ เป็นทางยาว ใบมะพร้าวแกว่งไปมารับสายลมต้นฤดูหนาว ลมเย็นพัดมาคราใดพาขนอีสีลุกเฮือกตามอย่างกับคนจะจับไข้ The sky was studded with stars. Meteors rained down from the sky in long flashing trajectories. The coconut palms swayed under the wind of the early cold season. Whenever the cold wind blew it gave her gooseflesh as if she were about to catch a cold.
นั่งชันเข่าอยู่ในมุ้งที่โดนลมพะเยิบพะยาบราวกับมีใครมาเขย่า ตาจ้องออกนอกมุ้งเล็งไปที่หน้าต่างเปิด เงี่ยหูฟังสรรพสิ่งรอบๆ สะดุ้งเป็นบางครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า ถึงกับกลั้นหายใจก้มต่ำลงฟังว่าเป็นเสียงไอ้วันผู้ผัวเมากลับมาหรือยัง See sat with knees raised under the mosquito net which the wind flapped as if someone was shaking it. Her eyes stared outside the net to the open window; her ears listened to the surrounding noises. She started at times when she heard the dog bark, as much as held her breath and made herself small, listening to know whether it was the voice of Wan, her husband, coming back drunk or not.
อีแดงนอนนิ่งอยู่ในมุ้งข้างตัวแม่ปากแดงจัด มือตีนซีด ซมพิษไข้ อีสีเอามืออังหัวลูกที่ร้อนดั่งไฟ … กูว่าแล้ว มึงเล่นน้ำกลางแดดมากไป ปากบ่นมือคว้ายาแก้ปวดแก้ไข้เป็นซองเทใส่ปากอีแดง ตามด้วยน้ำจากกระบวย ถอดเสื้อผ้าลูกออกเช็ดตัวตามที่อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้านเคยสอนไว้ Daeng slept under the mosquito net beside her mother, her mouth bright red, her hands and feet pale, lethargic with fever. See stretched her hand and touch- ed her child’s head which was burning … I told you so, you swam in the sun too much, her mouth complained. Her hand grabbed a powder for fever and pain contained in an envelope she inclined to pour into Daeng’s mouth and followed up with a ladle of water, took off her daugh- ter’s clothes and wiped her body the way village health volunteers had taught her. =

=

=

=

=

‘Her mouth’, ‘her hand’: the temptation to be resisted here is to change those to ‘she’: the recourse to synecdoche is very much part of the author’s style.

อีสีเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้สึกตัว คงเพราะหมดแรงจากงานกลางทุ่ง รู้ตัวเมื่อมีคนคลุ้งกลิ่นเหล้าโถมทับร่าง ขยำนมเต็มแรง ผลักขาให้กางออก ผ้าถุงหลุดลุ่ยไปเมื่อใดไม่รู้ See drifted into sleep unwittingly out of exhaustion from her work in the field. She came to when someone reeking of booze pounced on her, kneaded her breasts roughly, forced her to spread her leg. Somehow her sarong got loose and was gone.
อีสีคุ้นกลิ่น เคยชินกับการกระทำของผัว ตาเหลือบมองอีแดงที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ ใจนึก ยังไม่ทันใส่เสื้อผ้าให้ลูกเลยกูก็เผลอหลับไปได้ กลัวลูกตื่นก็กลัว รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อยล้าก็รู้สึก ไม่มีแก่จิตแก่ใจสู้ผัว อีสีหนีบขาตน เกร็งต้านเต็มที่ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าขัดใจผัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น See was used to the smell, was used to her husband’s behaviour. From the corner of her eyes she looked at Daeng who slept under the blanket beside her. I had yet to dress her when I fell asleep, she thought, very much afraid she’d wake up, feeling dreadfully bored and aching and exhausted. She didn’t have the energy to fight her husband, yet she squeezed her legs together, stiffened to resist as much as she could, even though she knew what would happen if she displeased him.
ไอ้วันอารมณ์พลุ่งพล่านผสมความเมา คำรามว่ามึงชอบเจ็บๆ ใช่ไหม มือหยาบหนาฟาดหน้าเมียเต็มแรง รัวกำปั้นทุบหน้าขาเมียไม่นับแหกขาออกไม่ปรานีปราศรัย ปลดปล่อยอารมณ์ตนตามอำเภอใจ Wan, angry and drunk, roared, You like to hurt, don’t you? His thick, rough hand slapped her in the face with all his strength, turned into a fist that pummelled the front of her legs repeatedly. He forced her legs open without mercy, giving vent to his mood as he fancied.
อีสีเจ็บจนหน้าชา ขาชาหนึบ ใจด้านชากับความเจ็บปวด กัดฟันไม่ให้เสียงร้องรอดออกจากปาก เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ภาวนาให้ผัวกระทำจบๆ ไปโดยเร็วเสียที See hurt so much her face went numb, her legs turned to jelly, her mind became impervious to pain. She clenched her teeth not to utter a cry, stared blindly out of the window, praying that her husband be done soon.
=
ไม่ทันแจ้ง อีสีเขยิบตัวลุกแทบไม่ได้ กัดฟันเอามือเท้าพื้น ค่อยๆ กระเถิบขยับเนื้อตัวที่ปวดเมื่อย ไอ้วันเริ่มสร่างเมา ลืมตามองเห็นรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่บนใบหน้าของเมีย ไอ้วันเอื้อมมือลูบหลังเมียเบาๆ Before dawn, See moved and could hardly get up. Clenching her teeth, with one hand on the floor she slowly budged her aching, stiff body. Wan was beginning to sober up. He opened his eyes and saw the bruises old and new on his wife’s face. He stretched out his hand and stroked her back lightly.
“อีสี มึงเจ็บมากไหม” เมียไม่ตอบ ไอ้วันพูดต่ออย่างเสียใจว่า “อีสี กูไม่อยากให้มึงไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ไม่อยากให้มึงกับลูกต้องลำบากเลย แต่กูทำงานหาเงินใช้หนี้เท่าใด ไอ้หนี้ห่าเหวก็ไม่หมดซะที กูเหนื่อยเครียดทีไรอดแดกเหล้าไม่ได้” ‘Does it hurt very much, See?’ His wife didn’t answer. Wan went on speaking in a sorry tone of voice: ‘I don’t want you to hire yourself harvesting rice, I don’t want you and our daughter to have a hard life, but no matter how much I work to find money to repay our debts, I can’t see the end of those damned debts and when I’m tired and tense I can’t help drinking.’
อีสีไม่พูดอะไร รู้ดีว่าผัวตอนเมากับไม่เมาเป็นคนละคน เมื่อไม่กินเหล้าไอ้วันเป็นคนดีสารพัด งานหนักเอางานเบาสู้ รับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินใช้หนี้ ที่ติดค้างคนในหมู่บ้าน – หนี้ตั้งแต่มันถูกหลอกให้จ่ายค่าหน้านายไปทำงานเมืองนอกแล้วไม่ได้ไป See didn’t say anything, knowing very well that her husband drunk and her husband sober were two different per- sons. When he didn’t drink, Wan was such a good man, a hard worker, hiring himself for all kinds of job to clear debts all the villagers had – debts since they were lured into paying commissions to be sent abroad and never went.
อีสีเตรียมลุกออกจากมุ้ง มือควานคลำอีแดงที่ยังไม่นุ่งผ้า เห็นตัวเย็นก็เบาใจ ไอ้วันมองตามเมีย แล้วมองลูกที่นอนเปลือย See endeavoured to get up and out of the mosquito net. She fumbled about for Daeng who was still undressed, saw she wasn’t burning hot, so felt relieved. Wan followed his wife’s eyes and then looked at his child who slept naked.
“อีสีมึงไปหุงข้าวเถอะ อีแดงไม่สบาย กูจะดูเอง” เขาเหลือบตามองลูกเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ปีนี้มันโตขึ้นเยอะนะ” ‘Go and cook the rice, See. Daeng isn’t well, I’ll look after her myself.’ From the corner of his eyes, he looked at his daughter quietly for a while before say- ing, ‘She’s grown up a lot this year, hasn’t she?’
=
โทรศัพท์ที่หัวเตียงกรีดเสียงจนหมอรัชนีผวาตื่น มือควานคลำหาหูโทรศัพท์ทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาเมื่อฟังเสียงพยาบาลรายงานผู้ป่วยจบ หมอรัชนีลุกขึ้นอย่างว่องไว ไม่มีอาการงัวเงียเหลืออยู่ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ The telephone ringing at the head of the bed startled Dr Ratchanee awake. Her hand groped for the handset even though her eyes had yet to open. When the voice of the nurse had finished her report, Dr Ratchanee got up quickly, with no longer any trace of drowsiness. Her wristwatch said it was past midnight.
เด็กหญิงวัยหกขวบถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ นอนเงียบอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงตรวจหน้าตาซีดจนเหลือง แขนข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลืออยู่ A six-year-old girl had been sent from the district hospital. She lay quietly as if exhausted on the examination bed, her face pale, almost waxy, a saline drip to one arm.
“ความดันแปดสิบหกสิบค่ะ ชีพจรร้อยยี่สิบ รู้สึกตัวดีแต่อ่อนเพลียมาก” พยาบาลเวรดึกคนหนึ่งรายงานพยาบาลอีกคนที่กำลังรูดม่านเพื่อให้หมอรัชนีตรวจเด็กได้สะดวกเอ่ยขึ้นว่า “เด็กหกล้มตั้งแต่เช้าแล้วค่ะหมอ มีเลือดออกจากช่องคลอด ก่อนมาที่นี่แม่เด็กนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอที่โน่นว่าฉีกขาดเยอะเลยส่งตัวมาหาเรา แม่เด็กก็มาด้วยค่ะหมอ” ‘Tension eighty-sixty, pulse one hun- dred and twenty, she’s conscious but very weak,’ the night nurse reported. Another nurse who was closing the curtain for Dr Ratchanee to check the girl at ease said, ‘She fell in the morning, doctor. Blood came out of her vagina. Before she came here, her mother took her to the district hospital. The doctor there said there was too much damage so sent her to us. Her mother’s here too, doctor.’
หมอรัชนีเอี้ยวตัวมองออกไปนอกม่าน เห็นหญิงสาวร่างเตี้ยผิวกร้านแดดยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ห่างจากเตียงตรวจนัก หมอแตะแขนคลำดูชีพจรเด็กเบาๆ ค่อยๆ เปิดเปลือกตาถ่างดู เห็นซีดจัดก็บอกพยาบาลว่า “เตรียมเปิดเส้นให้เลือดเลยนะคะ” Dr Ratchanee twisted to look outside behind the curtain and saw a swarthy, thickset young woman who stood nervously not far from the bed. The doctor felt the girl’s arm for her weak pulse, slowly raised her eyelids to look at her eyes. Seeing how pale she was, she told the nurse, ‘Get a blood pouch ready.’
หมอถามเด็กน้อยสองสามครั้งว่า “หนูชื่ออะไรคะ” The doctor asked two or three times, ‘What’s your name, sweetie?’
ร่างน้อยนั้นลืมตามอง ไม่ตอบ The little girl opened her eyes, didn’t answer.
“หมอดูนิดหนึ่งนะคะ ไม่เจ็บนะค่ะ ไม่ต้องกลัว” หมอรัชนีเปิดผ้าคลุมส่วนล่างอย่างแผ่วเบา ค่อยแยกขาดู เมื่อเห็นรอยฉีกขาด เธอถอนหายใจ ‘I’m just looking. Don’t be afraid, I won’t hurt you.’ Dr Ratchanee delicately pulled back the blanket covering the girl’s lower body and slowly parted her legs. When she saw the tear, she sighed.
“ให้เลือดแล้ว เตรียมเข้าห้องผ่าตัด ช่วยบอกห้องผ่าตัดเตรียมดมยาสลบ เตรียมเย็บแผลเด็กอายุหกขวบด่วน เดี๋ยวหมอจะคุยกับแม่เขา เด็กชื่ออะไรนะค่ะ” ‘When you’ve plugged the blood, take her to the operation room. Please tell them to prepare anaesthetics and get ready for immediate surgery on a six- year-old girl. I’ll talk to the mother. What’s the child’s name?’
“เด็กหญิงแดงค่ะหมอ” ‘Her name’s Daeng, doctor.’
=
ไฟห้องผ่าตัดเจิดจ้าส่องตรงไปที่แผลช่องคลอด แผลภายนอกฉีกขาดกระจุยออกหลายแนว เลือดสดๆ ไหลรินช้าๆ ภายในมีเลือดจับตัวเป็นก้อนอยู่เต็ม เมื่อค่อยๆ เอาเครื่องมือจับผ้ากอซขนาดเล็กควักเลือดออก หมอรัชนีก็อุทานออกมาอย่างสยดสยอง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หกล้มอะไรกัน ยอดช่องคลอดฉีกทะลุทวารหนัก … ทะลุเข้าไปในช่องท้อง … โธ่เอ๋ย เจ้าเด็กน้อย เจ้าตัวแค่นี้ไม่น่าจะถูกทารุณ ทรมานทรกรรมเจ็บปวดอะไรถึงขนาดนี้” หมอรัชนีจ้องมองร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยหกขวบด้วยความสงสารจับใจ พูดเท่านี้พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิง The strong light in the operation room was focused on the vagina injury. The outer area was torn in several directions. Fresh blood slowly trickled out. The inside was full of clotted blood. When she carefully inserted gauze at the end of a forceps to gouge out the blood, Dr Rat- chanee exclaimed horrified, ‘Impossible! Impossible! This wasn’t a fall! It’s pierced through from the bottom of the vagina to the rectum … through to the abdominal cavity. Good grief, poor little thing! So young and treated so cruelly, made to suffer so much pain…’ Dr Ratchanee stared at the body of the six-year-old girl, her heart filled with utter pity. Having heard just this much, every nurse helping with the operation knew what had hap- pened to the little girl.
พยาบาลทุกคนในห้องผ่าตัดใจอ่อนยวบ วาบคิดถึงลูกของตน ถ้าลูกถูกกระทำเช่นนี้บ้าง อกแม่เอ๋ยจะทุกข์ทรมานเพียงใด จะอยู่จะกินได้อย่างไร บางคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนต้องละสายตาจากบาดแผล เสมองเลือดเป็นหยดๆ กำลังไหลรินจากถุงเลือดเข้าไปในร่างกายที่ถูกวางยาสลบ Their spirits sagged, suddenly thinking of their own children. If their children were treated like this, how tormented their motherly chests would be! How could they keep on living? Some felt such ache in their hearts they had to take their eyes off the wound and look instead at the blood drip flowing into the body that lay unconscious.
=
“อีแดงปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้วหมอ” อีสีนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะในห้องตรวจที่ดูเป็นส่วนสัด ไม่มีคนอื่นในห้องนอกจากอีสีกับหมอรัชนีในยามดึกตีสอง ‘If Daeng heals, that’ll be good enough for me, doctor.’ See sat on a chair in front of a table to one side of the examination room. It was two in the morning and there was no one else in the room apart from See and Dr Ratchanee.
“แม่เด็ก การข่มขืนเป็นอาญาแผ่นดิน ลูกถูกทำขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งตำรวจ กลับมาโกหกหมอว่าลูกหกล้ม แม่เด็กกลัวอะไร ไม่ต้องกลัวบอกหมอ หมอช่วยได้” หมอรัชนีนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ จ้องมองอีสี มือเอื้อมไปแตะแขนคู่สนทนาอย่างปลอบใจ อีสีก้มหน้ามองปลายตีนตนเอง ‘Young woman, rape is a criminal of- fense. With your child treated like this, why didn’t you report it to the police? Instead you lie to me that she fell. What are you afraid of? Don’t be scared. Tell me. I can help you.’ Dr Ratchanee sat on a chair on the opposite side of the table and stared at See. Her hand stretched out to touch the mother’s arm to comfort her. See lowered her head and looked at her feet.
“อีแดงมันหกล้มจริงๆ หมอ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวแผลมันก็หาย” ‘Daeng really did fall, doctor. Never mind. The wound will heal.’
“หกล้ม…” หมอรัชนีอดโกรธแม่เด็กไม่ได้ “หกล้มหรือ แม่เด็กเอ๋ย ลูกจะเป็นจะตายจากการถูกทำร้ายอย่างนี้แม่ยังบอกหกล้ม หมอเป็นหมอสูติฯ เห็นแผลที่ช่องคลอดมามากต่อมาก แม่ไม่ต้องโกหกหมอ แผลอย่างนี้หมอยืนยันได้ หมอรู้ เด็กถูกข่มขืนแน่นอน ‘Fall!’ Dr Ratchanee couldn’t help feel- ing angry at the mother. ‘Fall, you say? How dare you? Your child could well die from being hurt like this and you still pretend she fell! I’m a gynaecologist. I’ve seen lots of injuries to the vagina. You can’t deceive me. This kind of wound, I’m positive, I know for sure this child was raped.’
“หมอรู้หรือ” อีสีอุทานอย่างเหม่อลอย ‘You know?’ See exclaimed almost absent-mindedly.
“แผลนี้เป็นแผลจากการข่มขืนอย่างทารุณแน่นอน แม่ต้องรู้แน่ว่าใครข่มขืนลูก แม่ควรจะแจ้งความให้ไอ้คนชั่วมันติดคุก ถ้าไม่ทำเช่นนี้ไอ้คนชั่วคนนี้มันก็ต้องทำคนอื่นอีก มันอาจจะทำลูกเราซ้ำอีก คราวนี้ลูกเราไม่ตาย คราวหน้าลูกเราก็อาจจะตาย แม้ไม่ตาย บาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่บาดแผลทางจิตใจลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานติดตัวไปนานอีกเท่าใด แม่เด็กไม่กล้าบอกตำรวจก็บอกหมอ หมอจะแจ้งความ หมอจะช่วยแม่อย่างเต็มที่เอง หมอช่วยได้นะ แม่เด็กไว้ใจหมอเถอะ” ‘This wound comes from violent rape. No doubt about it. You must know who raped your child. You should report it for the one who did it to be locked up. If you don’t, he’ll do it to others or to your child again. This time she won’t die but maybe next time she will. Even if she doesn’t die and the physical wound heals entirely, psychologically – how long will your child have to suffer from it? If you don’t dare to go to the police, tell me, I’ll report it, I’ll help you to the utmost. I can help you, you know. You can trust me.’
“ไม่ หมอ ไม่…” อีสีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ หมอไม่ต้องช่วยฉัน อีแดงมันเป็นลูกฉัน ช่างมันหมอ ช่างมัน” ‘No, doctor. No…’ See spoke with determination. ‘No, you don’t need to help me, doctor. Daeng’s my daughter. Never mind, doctor, never mind.’
“ช่างมัน ทำไมต้องช่างมันเล่าแม่เด็ก ทำไมต้องช่างมัน หมอไม่เข้าใจเลย เล่าความจริงให้หมอฟังสิ หมอช่วยได้จริงๆ นะ ไม่ต้องกลัว แม่เด็กไม่ต้องกลัว เป็นแม่คนต้องกล้าทำเพื่อลูกสิ ลูกของแม่เองนะ ไม่ช่วยเหลือลูกไม่ปกป้องลูก แม่เด็กไม่รักลูกหรือ” ‘Never mind? How can that be, young woman? I don’t understand at all. Tell me the truth. I really can help you, you know. You don’t have to be afraid. You don’t need to be scared. As a mother you must dare to act for your child, your very own child. If you don’t help your child, if you don’t protect her, then you don’t love her?’ Another nice touch lost in translation: the doctor addresses See throughout as ‘mother’. ‘Young woman’ is the most English allows for a note of disapproval.
“หมอ” อีสีร้องไห้โฮ ตัวสั่นสะท้าน หมอรัชนีตกใจลุกจากเก้าอี้ไปโอบไหล่ ‘Doctor!’ See cried out, shivering. Dr Ratchanee, shocked, sprang up and went to wrap her arms around See’s shoulders.
“หมอ ฉันพูดอย่างไรหมอก็ไม่เข้าใจหรอก ลูกของฉันทำไมฉันจะไม่รัก ฉันรักอีแดงสุดหัวใจ หมอหวังดีฉันรู้ แต่ช่างมันเถอะหมอ แผลอีแดงไม่นานมันก็หาย ฉันสองคนแม่ลูกต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย” ‘Doctor, whatever I say you won’t understand. Why wouldn’t I love my own child? I love Daeng with all my heart. I know you mean well, but never mind, doctor. Daeng’s injury will heal before long. She and I must bear with it. Better that than starving to death.’
อีสีปิดหน้าสะอื้น ผลักประตูเปิดออกจากห้องตรวจ See hid her face as she sobbed, push- ed open the door and went out of the room.
=
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด หมอรัชนีเปิดหน้าต่างห้องตรวจออกไป สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าเต็มอก ท้องฟ้ากว้างใหญ่มืดดำมีดาวเปล่งประกายหรุบหรู่ หมอรัชนียืนนิ่งขึงอยู่ชั่วครู่ ก้มมองตนเอง น้ำตาคลอตาเมื่อครุ่นคิดว่า … ฉันจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ ฉันก็เป็นคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล The surrounding atmosphere was peace- ful. Dr Ratchanee opened the window of the examination room, filled her lungs with chilling air. The vast sky was dark with a dim sprinkling of stars. Dr Ratcha- nee stood still for a while, lowered her head to look at herself, her eyes brim- ming with tears as she pondered … what can I do better than this? I’m just a little person, so tiny compared to this huge world.
“ทำไม ทำไม ทำไมแม่เด็กจึงตัดสินใจเช่นนั้น หมอไม่เข้าใจ หมอไม่เข้าใจ ต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย ทำไม ทำไม” ‘Why? Why? Why did she decide like this? I don’t understand. I really don’t. She must bear with it. Better that than starving to death. Why? Why?’
หมอรัชนีเจ็บปวดหัวใจ เหลือบมองดูพลาสเตอร์พันแผลที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาตนเอง วูบหนึ่งของอารมณ์เธอแกะมันออก จ้องมองราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หายใจลึก กัดกรามแน่น แผลที่ปลายนิ้วของเธอช่างกระจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับบาดแผลของเด็กหญิงแดง Dr Ratchanee felt really bad. She glanced at the plaster around the tip of her right forefinger. In a fit of temper, she tore it off, stared at it as if she had never seen it before, took a deep breath, clenched her teeth. The scratch at the tip of her finger was so puny compared with little Daeng’s injury.
หมอรัชนีกดแผลตนเองจนรู้สึกเจ็บ ขยำพลาสเตอร์จนเป็นก้อนเล็กและขว้างทิ้งลงถังขยะ เธอทรุดตัวนั่ง ซบหน้ากับมือ หลับตาให้หยาดน้ำตาไหลย้อยตามร่องนิ้ว Dr Ratchanee pressed on her wound until she hurt, squeezed the bit of plaster into a small ball and threw it into the bin. She lowered herself and sat down, brought her hand to her face, closed her eyes for tears to drop and run down the crack in her finger.
=

‘Phoo Orn-ae’ in Chor Karrakeit 41, 1999

=
Chanwalee Srisukho, a native of Chiang Mai, is an obstetrician and mother of three sons. A radio and television host, author of articles and books on women’s affairs, she also pens short stories that have a habit of collecting literary awards.
.chanwalee s

Tagged: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: