Khoo Rak Khoo Ruay – Phisit Phoosri

Obviously, this story was written by a man: that Phat woman is clearly a frigid bitch and her business partner a frustrated normal male deserving of sympathy. Ah, well, you can’t have it all in a single short story… MB

คู่รัก-คู่รวย

Khoo Rak Khoo Ruay

dragonflies mating dragonflies matingR

พิสิฐ ภูศรี

PHISIT PHOOSRI

Pronounced ‘phoo.see’
TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เช้าหนึ่งต้นฤดูหนาว ตะวันที่ยังเร้นดวงอยู่หลังหมู่เมฆโรยแสง อุ่นนวลลอดออกมาอย่างเกียจคร้าน สายหมอกจางๆ ลอยเรี่ยพ้นดิน ดอกไม้หลายสีแข่งกันชูช่อ แมลงปอปีกใสจับกลุ่มลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ฝูงผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนลานตา นกกระจอกตัวเปรียวโฉบวาบลงมา ฝูงแมลงปอและผีเสื้อแตกฮือ ชั่วไม่นานก็กลับมารวมตัวกันใหม่ มันว่อนเวียนอยู่เหนือทุ่งดอกไม้อย่างหลงใหล ไม่หวั่นกลัวนกร้ายที่จ้องจะเอาชีวิตเลยแม้แต่น้อย One morning of the cold season the sun, which still hides behind clouds, spreads soft warm light that filters through lazily. A thin layer of mist skims the earth. Multi-coloured flowers com- pete in bloom. Dragonflies with trans- parent wings hover in mid-air. Flutters of butterflies draw dazzling loops over bushes. A sprightly sparrow swoops down, scattering the dragonflies and butterflies which before long are back together again. They swarm over the flower fields they are crazy about, totally unafraid of the evil birds eyeing their lives.
เขาและเธอจูงมือกันไปตามทาง เธอฉุดเขาให้หยุดเดินอยู่บ่อยๆ ชี้ชวนดูดอกไม้ตรงนั้นตรงนี้ He and she hold hands as they walk along the pathway. She brings him to a stop often, pressing him to look at these flowers here, those flowers over there.
เมื่อถึงต้นไม้ใหญ่ เขาพาเธอเดินเลี้ยวเข้าไป แล้วบอกว่ามาดูอะไรทางนี้เถอะ When they reach a big tree, he leads her around it and tells her to come and see something this way.
“อะไรคะ” เธอเลิกคิ้วอย่างฉงน แต่ดวงตาก็ส่อแววใคร่รู้ ‘What is it?’ She raises a dubious brow but curiosity registers on her face.
เขารวบร่างเธอเข้ามาในวงกอด เธอร้องอุ๊ย ก่อนจะทันปัดป้อง ใบหน้าของเขาก็ซุกลงมาแนบใบหน้าของเธอ ปลายจมูกซอนไซ้พวงแก้มแดงผ่อง He enfolds her in his arms. She shouts in surprise. Before she can ward him off, his face lowers to touch hers. The tip of his nose plies her bright red cheek.
“คนขี้โกง” เธอเอามือรุนหน้าเขาออก “บอกว่าจะพามาดูอะไร ที่แท้ก็หลอกมารังแก” ‘Trickster!’ She repels his face with her hand. ‘You tell me you’ll show me something only to come and bother me.’
“ขอรังแกอีกทีก็แล้วกัน” เขาซุกหน้าลงที่เดิม ‘Then let me bother you once more.’ He buries his face in the same spot.
“พอเถอะค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบือนหน้าหลบ แกะมือที่กุมกอดให้พ้นตัว ‘Enough! My cheek’s black and blue.’ She turns her head away and prises open the hand that holds her, freeing herself.
แต่กลายเป็นว่ามือที่มีอิสระของเขากลับไปรุกรานส่วนอื่น But his freed hand launches an assault elsewhere.
เธออุทานด้วยความตกใจ สะดุ้งถอยไปหนึ่งก้าว She exclaims in shock, starts and takes a step back.
“อย่าทำอย่างนี้สิคะ” น้ำเสียงนั้นพร่าสั่น ‘Don’t do this!’ The voice is husky and shakes.
“โธ่ จะหวงไว้ให้ใคร หรือว่าไม่รักผมแล้ว” ‘Drat! Who are you keeping yourself for? Or don’t you love me anymore?’
“ชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย” เธอทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็โผร่างเข้ามากอดเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกลางหว่างอก เสียงพูดดังลอดมาอู้อี้ “ไม่รักคุณแล้ว จะไปรักใคร” ‘That’s what you keep saying.’ She makes an unhappy face but she throws herself at him and hugs him tight, buries her face in the middle of his chest. Her voice comes out indistinct. ‘If I don’t love you, then who?’
“รักแล้วทำไม…” เขาตั้งคำถามทั้งเสียงทั้งมือ ‘If you love me, then why…’ He asks the question with his voice and with his hands.
เธอช้อนสายตาขึ้นมามองเขาอย่างวิงวอน She raises her eyes to look at him beseechingly.
“เชื่อพัชเถอะค่ะ ไม่ดีหรอก” พูดพลางกุมมือเขาไว้ทั้งสองข้าง “มันยังไม่ถึงเวลา” ‘Believe me, it’s not good,’ she says while covering his hands on both sides with hers. ‘The time isn’t right yet.’
“แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาเสียที” เขาทำหน้าอ่อนใจ ‘When will it be then?’ He looks mollified.
“วันแต่งงานสิคะ” เธอหัวเราะเสียงใส เขย่งตัวขึ้นมาจูบแก้มเอาใจหนึ่งฟอด แล้วชวนเขาเดินชมสวนดอกไม้ต่อไป ‘On our wedding day.’ She utters a clear laugh, stands on tiptoe to give him a consolation kiss on the cheek and then invites him to go on walking and admiring the garden.
“วันแต่งงาน” เขาพึมพำเหมือนละเมอ “คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก ผมจะได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่สวยที่สุด ดีที่สุด ฉลาดที่สุด…” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ระบายลมหายใจอย่างเปี่ยมสุข “แล้วเราก็จะมีลูกด้วยกัน พัชคิดไว้หรือยังว่าลูกคนแรกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ‘Our wedding day,’ he mutters as if in a dream. ‘It’ll be the day when I’ll be the happiest in the world. I’ll possess the most beautiful, the nicest, the cleverest woman…’ He raises his head to look at the sky, breathing deeply in elation. ‘And then we’ll have children together. Have you thought about our first child being a boy or a girl?’
“บ้า ยังไม่ถึงวันแต่งงานเลย คิดไปถึงเรื่องลูกซะแล้ว” เธอว่าอายๆ ‘Silly! We aren’t even married and you’re thinking of children already…’ she says bashfully.
“ลูกของเรา…” เขาสร้างจินตนาการในอากาศต่อไป “ผมว่ามีสักสามคนก็พอ คนแรกเป็นผู้ชาย ผมจะส่งไปเรียนกราฟิกดีไซน์ที่อเมริกา จบมาทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ในบริษัทของเรา คนรองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน คนนี้น่าจะให้เอาดีทางดนตรี ได้ดีกรีซาวด์เอนจิเนียร์มาจากอังกฤษ เผื่อเราจะขยายกิจการไปในด้านธุรกิจเพลง คนเล็กเป็นผู้หญิง ผมจะให้เขาเรียนบริหารธุรกิจ … คุณว่าดีมั้ย” ‘Our children…’ He goes on building castles in the air. ‘I think three will be enough. The first a boy. I’ll send him to learn graphic design in America. When he graduates he’ll work as creative director in our company. The second will be a boy too. This one should do well in music. He’ll get a degree as sound engineer from England for us to expand by entering the song business. The last one will be a girl. I’ll have her learn business administration … What do you think?’
“ฝันกลางวัน” เธอกลั้นยิ้ม หันมามองหน้าเขาแล้วทำตาโตล้อเลียน ‘Daydreams!’ She hides a smile, turns to stare at him and then mocks him by making big eyes.
ภาพเปลี่ยนไปเป็นวันวิวาห์ เขาและเธออยู่ในชุดบ่าวสาวสุดหรู งานมีขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมใหญ่ เพื่อนฝูงญาติมิตรและผู้ใหญ่ที่ทั้งคู่นับถือมาร่วมงานมากมาย เขายิ้มแก้มเปล่งเมื่อเพื่อนยุให้หอมแก้มเจ้าสาว เธอเอียงอายและเอียงแก้มรอ ไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างพึ่บพั่บเก็บภาพประทับใจ The picture changes to the wedding day. He and she are wearing magni- ficent bride and groom apparel. The party takes place in the reception hall of a big hotel, attended by loads of friends, relatives and respected elders from both sides. Smiles distend his cheeks as his friends tease by pecking at the bride’s cheeks. She is bashful and leans her cheek as she waits for the flash from the camera making impressive pictures for the record. A cultural note: Thai lovers, thanks to their usually flat noses, are in the habit of sniffing their partners’ cheeks (หอมแก้ม) rather than kissing them, a practice alien to western aliens, hence the need for the translator to betray the original wording to avoid uncalled for guffaws.
“ขอให้มีลูกหัวปีท้ายปี” เพื่อนคนหนึ่งชูแก้วไวน์อวยพร ‘May you have a first-born by the end of the year!’ one friend raises his glass of wine as a blessing.
“ขอให้พรุ่งนี้ตั้งท้องเลย” อีกคนทำตามบ้าง ‘May you get pregnant tomorrow!’ another follows up.
เพื่อนๆ เฮกันลั่น เขาหัวเราะชอบใจ ส่วนเธอขวยเขินจนหน้าแดง All friends cheer. He laughs merrily. As for her, her face is red in embarrass- ment.
“อวยพรให้ข้ารวยๆ ด้วยสิวะ” เขาต่อคำอย่างร่าเริง ‘Wish me to be rich too,’ he ads out of fun.
“ไม่ต้องอวยพรเอ็งก็รวยแน่ๆ อยู่แล้ว ยิ่งได้คุณพัชมาช่วยอีกแรงยิ่งรวยไปใหญ่ สองคนนี่ราวกับพระเจ้าสร้างมาเป็นเครื่องดูดเงิน” ‘No need, you’re already rich. With Ms Phat to help you, you’ll be even richer. The two of you, one would think God created you to siphon off money.’
“อยู่กันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชรนะจ๊ะ” ผู้ใหญ่ให้พร ‘Stay together into old age with diamond-tipped golden canes,’ a senior extends the traditional blessing.
ทั้งสองประณมมือไหว้นอบน้อม The two of them each join their hands and bow gently in traditional acknow- ledgement. Note the addition of ‘traditional’ as a courtesy to the reader.
ภาพตัดฉับไปอีก กลายเป็นบรรยากาศคืนแรกในห้องหอ เขาและเธอเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน เขาพลิกร่างเข้าไปหา สองมือลูบไล้เรือนกายเธออย่างทะนุถนอม เธอหลับตาพริ้ม … รอคอย The picture quickly changes again to the atmosphere of the first night in the newlyweds’ room. He and she are naked on the bed. He flips his body towards her. He strokes hers with both hands lovingly. She closes her eyes tightly … waiting.
“เวลาที่ผมรอคอยมาถึงแล้ว” เขาพึมพำ เคลื่อนหน้าเข้าไปหาริมฝีปากที่เผยอรอ ‘The moment I’ve been waiting for has come,’ he murmurs, moving his face towards the open waiting lips.
=
ธนชัยสะดุ้งตื่นในพลันนั้น เขาทะลึ่งลุกขึ้นนั่ง อ้าปากค้าง หอบหายใจจนตัวโยน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งรู้สึกว่าเนื้อตัวก็เหนียวเหนอะ เหงื่อ … เหงื่อทั้งนั้น เหงื่อของเขาแตกพลั่กไปทั้งตัวจนที่นอนเปียกชุ่ม Thanachai is startled awake right then. He sits up with a jolt. His mouth wide open, he gasps for air, raises his hand to wipe out the sweat on his forehead. He feels sticky all over. Sweat, sweat running down his whole body so much the bed is soaked.
“ฝันอย่างนี้อีกแล้ว” เขาพึมพำอย่างเหนื่อยล้า เอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง นาฬิกาที่วางอยู่เคียงกันบอกเวลาตีสองสี่สิบ ถัดจากนาฬิกาเป็นเครื่องโทรศัพท์ เขามองมันอย่างลังเล เอื้อมมือเข้าไปหาแล้วก็ชะงัก สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สัมผัสกับบางสิ่งที่แปลกเปลี่ยน ‘I’ve had that dream again,’ he murmurs wearily, stretches out to turn on the light at the head of the bed. The clock to one side says two forty in the morning. Beyond the clock is the telephone. He looks at it hesitantly, stretches his hand to grab it, then checks his gesture, brings his hand back to beneath the blanket, touches something that has oddly changed. =

=

=

=

=

=

[Even fifteen years ago, this formulation was laughable in its prudishness.]

พรูลมหายใจยาว … แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พามือกลับไปยังโทรศัพท์ ยกหูขึ้นจากแป้นวาง จิ้มนิ้วลงบนปุ่มตัวเลขหนึ่งครั้ง He takes a long deep breath … and then makes up his mind for good, draws his hand back to the phone, lifts the handset and with a finger pushes one digit.
สัญญาณเสียงปลายทางครางอืดๆ อยู่พักใหญ่ถึงมีผู้รับสาย The buzz at the other end goes on for a long time before someone takes the call.
“ฮื้อ … มีธุระอะไรคะ โทรมาดึกดื่นป่านนี้ … ตีสองเกือบจะตีสามแล้ว” คำพูดนั้นงึมงำในลำคอ ตามมาด้วยเสียงจุ๊ปากและถอนใจดังๆ บ่งชัดว่าเจ้าของเสียงอยู่ในอารมณ์ใด ‘Uh … what do you want? Calling up so late at night … it’s almost three in the morning.’ Those words are voiced through the throat and followed by a cluck and a loud sigh which tell well enough of the mood of the speaker.
“เอ้อ … ก็มีธุระนิดหน่อย” เขาพูดตะกุกตะกัก อีกฝ่ายถามย้ำว่าธุระอะไร สำคัญขนาดไหน ถ้าไม่เร่งร้อนก็ค่อยคุยกันตอนเช้า ถ้าสำคัญมากก็รีบบอกมาไวๆ เพราะเธอนั้นง่วงเต็มทน ‘Well … yes, there’s something,’ he says haltingly. The person at the other end asks again what the matter is, how important it is. If it isn’t urgent, can’t it wait until morning? And if it’s really important, can he say it quickly because she’s really drowsy?
“ผมไปคุยที่ห้องคุณได้มั้ย” เขาพูดไม่เต็มเสียง ‘Can I come and talk to you in your room?’ he says uncertainly.
“ไม่ได้หรอกค่ะ … มีอะไรก็คุยกันทางโทรศัพท์นี่แหละ ว่าไปสิคะ” ‘No way … If there’s something you want to say we can talk on the phone. So go ahead.’
“คือ…” เขาอ้อมแอ้มอย่างมีพิรุธ นิ่งคิดหาคำมากล่าวอ้าง แต่ในที่สุดก็จำใจสารภาพไปตามความจริง “เมื่อกี้นี้ผมฝันไป ฝันถึงวันแต่งงานของเรา ฝันถึงวันแรกที่เราเป็นของกันและกัน แล้วก็…” ‘Well…’ He halts tentatively, thinking of what to say, but finally resigns himself to tell the truth. ‘I just had a dream. I dreamt of our wedding day, I dreamt of the first day we were husband and wife and then I…’
“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร” เธอสวนคำอย่างหงุดหงิด “ที่แท้คุณโทรมาปลุกฉันเพราะเรื่องฝันหรอกหรือนี่” ‘Goodness! Just that!’ she replies, incensed. ‘You actually wake me up because you had a dream!’ หงุดหงิด: literally, ‘irritable’, ‘irritated’, ‘fretful’, ‘in a bad mood’.
“พัช ให้ผมไปหาคุณที่ห้องเถอะนะ ผมมีเรื่องอื่นจะคุยกับคุณด้วย” ‘Phat, let me go and see you in your room. There’re other things I want to talk to you about.’
“ไม่ได้ค่ะ … ฉันรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร เราตกลงกันไว้แล้วนะคะ … จำได้มั้ย ฉันว่าคุณนอนต่อไปดีกว่า ฉันก็ง่วงเต็มที พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย” ‘No way … I know what it is you want. We’ve already agreed, remember? I think you’d better go back to sleep. I’m real drowsy too. And there’s work early tomorrow morning.’
“พัชราภรณ์…” เขาเรียกเสียงเครือ แต่คู่สนทนาวางหูโทรศัพท์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ‘Phatcharaphorn…’ he calls out in a husky voice, but his talking partner has already put down the phone.
ล้มตัวลงนอนอย่างสิ้นหวัง สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ความแปลกแปร่งนั้นยังคงดั้งเดิม เขาถอนหายในเฮือก นึกไปถึงความฝันเมื่อครู่ รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้อารมณ์อย่างว่ามลายไป He lets himself down to lie on the bed hopeless, slips his hand again under the blanket. The oddness is as before. He heaves a sigh, thinks about his dream of a moment ago, feels unspeakably testy, wanting his arousal to subside.
ไม่มีอะไรดีไปกว่าปลิดอารมณ์คั่งค้างให้จางหาย เขาคิดพลางควานมือ… There’s nothing better to do than pick the overdue mood to make it disappear, he thinks, as his hand gets busy…
=
“เมื่อคืนหลับสบายไหม” ธนชัยถามพลางบิดกุญแจสตาร์ทรถ ‘Did you sleep well last night,’ Thana- chai asks as he turns the key to start the car.
เธอไม่ตอบว่ากระไร She doesn’t answer anything.
“ผมฝันถึงคุณ…” เขาว่าต่อ “ฝันถึงวันที่เรารักกันใหม่ๆ วันที่…” ‘I dreamt of you…’ he goes on. ‘Dreamt about the day we first made love, the day that…’
“ฉันก็ฝันเหมือนกัน” พัชราภรณ์เอ่ยแทรกขึ้น “ฝันว่าคุณแม่ตกลงรับรายการใหม่ของเรา และให้เริ่มดำเนินงานภายในหนึ่งเดือน” ‘I dreamt too,’ Phatcharaphorn inter- rupts. ‘I dreamt Mother accepted our new programme and wanted us to start work within one month.’
“โธ่ … พัช คุณไม่ฟังคำพูดของผมเลย คุณไม่เชื่อว่าผมฝันถึงคุณจริงๆ” เขาตัดพ้อเสียงเศร้า ‘My goodness, Phat, you’re not listening to what I’m saying. You don’t believe I did dream of you,’ he com- plains with a sad tone of voice.
“เชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่คะ” เธอเมินหน้าไปทางอื่นๆ “อีกอย่างหนึ่ง ฉันเป็นคนไม่ชอบความฝัน ฉันชอบความจริงที่มันจับต้องได้ อย่างรายการที่จะไปเสนอคุณแม่นี่ คุณว่าท่านจะเห็นชอบไหม” ‘Whether I believe it or not is im- material.’ She turns her face away. ‘Besides, I don’t like dreams. I like reality you can touch, like the pro- gramme we’re going to present to Mother. Do you think she’ll like it?’
“ก็ไม่น่ามีปัญหา” เขาตอบอย่างมั่นใจ “มันเป็นรายการรูปแบบแปลกใหม่ ผมว่างานนี้เราไม่พลาด” ‘There shouldn’t be any problem,’ he answers with certainty. ‘It’s a new concept for a show. I think this time we won’t fail.’
เธอพยักหน้าเห็นด้วย ชวนเขาสนทนาในเรื่องนี้ต่อไป บางครั้งเขาก็ให้ความคิดเห็นเพิ่มเติมจากที่มีในแผนงาน สิ่งใดที่เห็นพ้องกันเธอก็จดชอร์ตโน้ตไว้กันลืม บางสิ่งที่เห็นแย้ง เธอก็หาเหตุผลมาหักล้าง ทั้งคู่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันยาวนาน มีทั้งคิดตรงกันทั้งคิดขัดแย้งไปคนละทาง แต่ก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยหาบทสรุปเพื่อนำไปสู่จุดร่วมเดียวกันให้ได้ She nods in agreement, inviting him to go on talking about this topic. Sometimes he comes up with ideas that complement the programme. What she agrees with she takes down in short- hand lest she forget. What she dis- agrees with she finds reasons to reject. The two of them talk exchanging ideas for a long while, both agreeing and disagreeing, but depending on each other to reach a conclusion that presents a common viewpoint.
จู่ๆ เขาก็วกกลับมาเรื่องเดิมอีก Suddenly he goes back to the old topic.
“เราน่าจะเริ่มต้นกันใหม่นะ” ‘We should start all over again.’
“คุณอย่าพูดเรื่องที่ทำให้ฉันสับสนสิ” เธอจุ๊ปากอย่างรำคาญ “เลยลืมว่าพูดไปถึงไหนแล้ว อ้อ … เรากำลังจะสรุปว่าคอนเซ็ปต์ของรายการเน้นเรื่องครอบครัวคนรุ่นใหม่ เอาตรงนี้เป็นจุดขายโน้มน้าวให้คุณแม่สนใจ ไหนคุณลองทวนคอนเซ็ปต์อีกทีซิ” ‘Don’t say anything that disturbs me.’ She clicks her tongue in irritation. ‘I forget what I was saying … oh, yes: we were concluding that the concept of the programme emphasises the family affairs of a new generation. This is the selling point that should convince Mother. Come on, expound on the concept once again.’
“คู่รัก-คู่รวย … รายการดีมีสาระ สำหรับครอบครัวคนรุ่นใหม่” เขาพูดฉะฉานเหมือนจำได้ขึ้นใจ “นำเสนอตัวอย่างคู่สามีภรรยาที่ช่วยกันสร้างฐานะจนมั่นคง แต่ก็ไม่ลืมให้ความสำคัญกับสถาบันครอบครัว สามารถจัดสัดส่วนให้การงานและความรักดำเนินไปด้วยกันอย่างราบรื่น” ‘Khoo Rak Khoo Ruay* … a good, informative programme about new-gen- eration couples,’ he says distinctly and clearly as if he has learned it by rote. ‘Featuring examples of married couples who help each other achieve a secure status but don’t forget the value of the family institution and are able to balance work and love so that their lives proceed smoothly.’ * Couples in love, couples in clover.
“อย่าลืมสโลแกนของรายการด้วยนะ” เธอท้วงยิ้มๆ ‘Don’t forget the slogan of the programme as well,’ she reminds him with a smile.
“อ๋อ ไม่ลืมหรอก” เขายิ้มตอบ “เคล็ดลับความรวยคู่ความรัก” ‘Oh, I wouldn’t forget.’ He smiles back. ‘The secrets of wealth coupled with love.’
=
“คุณแม่” ที่ทั้งสองขอเข้าพบคือระดับผู้บริหารของสถานีโทร- ทัศน์ช่องหนึ่ง คนทั้งวงการเรียกขานหล่อนว่า คุณแม่ แต่คอลัม- นิสต์ปากจัดบางคนตั้งฉายาให้เป็น “เจ้าแม่” และมีหลายคนแอบด่าลับหลังว่าหล่อนคือ “อีแม่มด” ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต หล่อนดำเนินธุรกิจไปตามอำเภอใจ ทรงไว้ซึ่งอำนาจเผด็จการที่จะตัดทิ้ง เฉดหัวหรือโอบอุ้มผู้เกี่ยวข้องในสังกัดโดยไม่มีเหตุผลใดๆ เป็นบรรทัดฐานตายตัว จะมีก็เพียงความ “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” เป็นเกณฑ์ตัดสินหลัก The ‘Mother’ the two of them have asked to meet is the executive of a television channel everyone in the business calls Mother but some sharp-tongued columnists have dubbed the Godmother and many behind her back curse as a ruthless witch. She runs the business as she pleases, exercising dictatorial power to fire, tell off or embrace whoever comes under her purview with no other standard than her likes and dislikes to base decisions on.
ผู้เกี่ยวข้องหลายคนร่ำรวยเพราะหล่อนสนับสนุน โดยเฉพาะดาราในสังกัด ว่ากันว่าดาราคนไหนที่คุณแม่ “โปรดปราน” จะมีงานละครให้เล่นซ้ำแล้วซ้ำอีก ละครเรื่องเก่ายังไม่จบก็ไปโผล่อีกเรื่องจนคนดูเบื่อหน้า แต่ถ้าดาราคนไหนเกิด “นอกใจ” กระโดดไปเล่นละครให้ช่องอื่น อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสกลับมาหากินที่ช่องนี้อีก ซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งให้ “ตกอับดับแสง” ในทุกวิถีทาง ดาราในสังกัดกลัวหงอ ไม่กล้าฝืนกฎเหล็กที่คุณแม่วางไว้ เพราะเห็นตัวอย่างจากที่คุณแม่ “เชือดไก่ให้ลิงดู” ไปหลายราย แต่ละรายล้วนถึงขั้นอวสาน Many of the people involved are rich because she supports them, especially the stars in her stable. It is said that whichever star Mother ‘favours’ will land a part in plays time and time again. One play isn’t over than another surfaces with the viewers bored at the sight of the same face, but if any stars ‘defect’ to play for another channel, no way they’ll ever be employed here again; furthermore they’ll be framed in every possible way to lose their shine. The stars in her stable cringe. They dare not go against Mother’s iron rules because they have seen several cases Mother singled out for punishment for the edification of others, and each was pursued to the bitter end. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

เชือดไก่ให้ลิงดู = to wring the chicken’s neck for the monkey to watch, a familiar saying meaning ‘doing something as a warning to others’.

ทั้งธนชัยและพัชราภรณ์คือดาราที่คุณแม่ “สร้าง” มากับมือ แถมยังเป็น “ลูกรัก” ที่คุณแม่โปรดปราน ปลุกปั้นจนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีละครป้อนให้เล่นอย่างสม่ำเสมอ ทั้งมีจ็อบพิธีกรให้หากินอีกจิปาถะ พอทั้งคู่แต่งงานกันและหันมาเอาดีทางธุรกิจบันเทิง คุณแม่ก็ยังอุ้มชูดังเดิม มอบรายการเต็มรูปแบบให้จัดถึงสองชั่วโมงเต็ม Both Thanachai and Phatcharaphorn are stars Mother has created with her own hands. Besides, they are darlings Mother favoured and nurtured until they were famous, has always spoon-fed with parts in plays as well as jobs as show hosts bringing in extra income. Since the two got married and started to do well in the entertainment business, Mother has steadily been supporting them, offering them a two-hour full- fledged show to host.
การจะเข้าพบ “คุณแม่” ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในกรณีของธนชัยและพัชราภรณ์นั้นไม่ยากเลย เพียงโทรศัพท์มาบอกล่วงหน้าหนึ่งวัน คุณแม่ก็อนุญาตให้เข้าพบได้อย่างสะดวกดาย Meeting Mother isn’t easy, but in the case of Thanachai and Phatcharaphorn, it isn’t difficult at all, just a matter of phoning one day ahead and Mother allows them to come and see her conveniently.
“มา … เข้ามาพ่อคุณแม่คุณ กำลังคิดถึงอยู่พอดี” คุณแม่กวักมือเรียกตั้งแต่ทั้งคู่เปิดประตูห้อง ‘Come … come on in, my darlings. I was thinking about you, actually.’ Mother motions for them to enter as soon as the two of them open the door of the room.
ทั้งคู่พนมมือไหว้นอบน้อม เดินค้อมตัวเข้ามา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้วยกิริยาสำรวม They each join their hands and bow respectfully, walk in still bowed and sit down on guest chairs with composure.
“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ” พัชราภรณ์หยอดคำหวานให้ ‘We missed you so much.’ Phatchara- phorn’s words are like drops of honey.
“โอ๊ย อย่ามาพูดเลย” คุณแม่โบกมือใส่ “พวกเธอนะรึจะมีเวลาคิดถึงฉัน นอกจากตอนที่อยากให้ฉันช่วย” ‘Oh, pull the other one.’ Mother flicks her hand dismissively. ‘People like you have no time to think about me, except when you want my help.’
คำพูดนั้นฟังเหมือนประชด แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าเป็นคำหยอกเย้าด้วยเอ็นดู These words sound like reproof but both of them know well it’s affectionate bantering.
“คุณแม่รู้ใจผมจังเลย” ธนชัยว่าบ้าง ‘You know me only too well, Mother,’ Thanachai says.
“ไม่รู้ได้ยังไงล่ะยะ ฉันเป็นคนปั้นเธอมากับมือ มีหรือจะไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นคนยังไง นี่คงจะมาพูดเรื่องเกมโชว์ของเธอสิท่า จะขออะไรก็ว่ามา จะเอาเวลาเพิ่ม หรือจะให้เปลี่ยนเวลามาอยู่ช่วงไพรม์ไทม์” ‘How could I not? I modelled you with my own hands. Who wouldn’t know what you’re like? You must’ve come to talk about that game show of yours. Well, tell me what you want. More time? Or a shift to prime time?’
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ” ธนชัยหัวเราะแหะๆ บุ้ยใบ้ให้พัชราภรณ์เป็นผู้เริ่มต้น ‘Neither.’ Thanachai chortles and motions to Phatcharaphorn for her to begin.
“คือเราจะมาเรียนขอความเมตตาเรื่องรายการใหม่น่ะค่ะ” พัชราภรณ์ยิ้มหวาน หันไปพูดกับธนชัย “คุณเอาเอกสารนำเสนอให้คุณแม่ท่านดูสิ” ‘We’ve come to ask you to favour a new show.’ Phatcharaphorn smiles sweetly, then turns to say to Thanachai, ‘Give the presentation document to Mother.’
นี่ยังรวยไม่พอกันหรือไง พ่อคุณแม่คุณจ๋า” คุณแม่ว่าพลางรับเอกสารไปอ่านลวกๆ “จะเอารายการประเภทไหนมาเสนอล่ะ … คู่รัก-คู่รวย … อืมม์ ชื่อน่าสนใจดีนี่” ‘So you aren’t rich enough yet, is it? Oh you, young people!’ Mother says as she takes the document and scans it roughly. ‘What kind of a new show are you suggesting? … Khoo Rak Khoo Ruay … Hum! Interesting name, that.’
ธนชัยรีบบรรยายคอนเซ็ปต์ พูดไปได้สักหน่อยคุณแม่ก็ยกมือห้าม Thanachai hurriedly explains the con- cept. After only a few words, Mother raises her hand for him to stop speaking.
“พอแล้วล่ะ ฉันขี้เกลียดฟัง พูดแค่นี้ฉันก็รู้เรื่องแล้ว” ‘Enough. I don’t feel like listening any further. Just that and I know what it’s all about.’
“คุณแม่ลองเอาไปอ่านพิจารณาอีกทีนะคะ” ‘Please read and think about it again,’ Phatcharaphorn says.
“ไม่อ่งไม่อ่านมันหรอก ฉันไม่ค่อยมีเวลา พวกเธอกลับไปเถอะ” ‘No need. I don’t have much time. You can go back now.’
คำของคุณแม่เล่นเอาทั้งคู่ตกใจจนหน้าถอดสี และประโยคต่อมานั้นยิ่งทำให้ชาวาบไปทั้งตัว Mother’s first words shock the couple whose faces drain of blood and the sentence that follows makes them feel numb all over.
“ฉันตกลงรับรายการนี้แล้ว จะเริ่มออกอากาศเดือนหน้านี่เลย พวกเธอไปเตรียมตัวมาให้พร้อม” ‘I want this show. You’ll go on air next month. Go and get yourselves ready.’
หน้าขาวซีดของธนชัยเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อในฉับพลัน เขาก้มลงกราบแนบโต๊ะ พัชราภรณ์ก็กระทำอย่างเดียวกัน Thanachai’s pale face flushes a deep red instantly. He prostrates himself at the level of the table. Phatcharaphorn does the same.
“คุณแม่กรุณาผมกับพัชเหลือเกิน” เขาพึมพำเบาๆ แววตาเปี่ยมปีติ ‘You favour me and Phat so much, Mother!’ he mutters in a whisper, his eyes elated.
“ก็ไม่ได้กรุณาอะไร” คุณแม่หัวเราะในลำคอ “ฉันคิดอยากมีรายการอย่างนี้อยู่แล้ว นี่กะว่าอีกสองสามวันจะเรียกพวกเธอมาถามว่าสนใจทำรึเปล่า ยังกะมีพรายกระซิบ พวกเธอเอาไอเดียเดียวกับฉันมาเสนอเองซะนี่ หัวสมองครีเอทดีจริงๆ” ‘It’s no favour at all.’ Mother has a throaty laugh. ‘I was thinking of having such a show. I was planning to call you in a few days to ask if you wanted to do it or not. As if there was a spirit whispering, you come and present the same idea as I had. Such creative brains!’
ทั้งคู่ยิ้มรับคำชม The two of them smile at the com- pliment.
“แล้วนี่เมื่อไหร่จะมีหลานให้ฉันชื่นใจล่ะยะ” คุณแม่เปลี่ยนเรื่อง ‘And then, when will you give me a grandchild to fuss over?’ Mother changes the subject.
“ก็สุดแต่พัชเขาครับ” ธนชัยเอื้อมไปกุมมือพัชราภรณ์ไว้ด้วย ‘It’s up to Phat.’ Thanachai stretches his hand to cover Phatcharaphorn’s hand.
“คงอีกสักระยะหนึ่งค่ะ” พัชราภรณ์กุมมือตอบ “ตอนนี้คิดแต่เรื่องสร้างเนื้อสร้างตัว ให้พอมีอยู่มีกินเสียก่อนถึงจะคิดเรื่องลูก” ‘It won’t be long, I’m sure,’ Phatcha- raphorn answers, covering his hand with hers. ‘For now we are bent on establish- ing ourselves, having enough to live on before thinking of having a child.’
“โอ๊ย ดูพูดเข้า” คุณแม่ทำเป็นเอามือกุมศีรษะ “รวยขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าเพิ่งสร้างเนื้อสร้างตัว จะเก็บเงินไว้ซื้อสถานีนี้ละไม่ว่า ระวังเถอะ มัวแต่ทำงานเพลินไม่คิดมีลูกมีเต้า ประเดี๋ยวได้มานั่งบ่นว่ามีลูกไม่ทันใช้” ‘Hoy, listen to her!’ Mother pretends to hold her head in her hands. ‘Rich as you are already and you still have the cheek to say you’re just starting to establish yourselves. You’ll be scrounging to buy off the station next. Beware. If you only have work on your mind without thinking of having children, before long you’ll come and complain you can’t have children any longer.’
“ว่าไงจ๊ะ … อย่างที่คุณแม่ท่านเตือนก็ถูกนะ” ธนชัยเปลี่ยนเป็นคล้องแขนโอบไหล่ เธอเอนตัวเข้ามาหา ก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน ‘What do you say, darling? Mother’s right to warn you.’ Thanachai changes to slipping his arm around her waist. She leans against him, burying her face in embarrassment.
“นี่ … นี่ … พ่อคุณแม่คุณทั้งสองจ๊ะ อย่ามาทำหวานให้ฉันเห็นหน่อยเลย มดมันจะขึ้นห้อง” คุณแม่หัวเราะชอบใจ “เห็นพวกเธอยังรักใคร่กันดีฉันก็ปลื้มใจ ดาราบางคู่แต่งงานยังไม่ทันข้ามเดือนก็หย่าร้างกันซะแล้ว ไม่เหมือนเธอสองคน … ครองรักครองเรือนกันมาหลายปี แล้วยังช่วยกันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว อย่างนี้สิถึงเรียกว่าคนหนุ่มสาวคุณภาพ” ‘Now, now, you two lovebirds. Don’t you act so trickle sweet in front of me, there’ll soon be ants all over the room.’ Mother laughs, pleased with herself. ‘Seeing how you still love each other delights me. Some stars get married and divorce before the month is out, unlike the two of you … You’ve been together for years and still help each other earn a living working yourselves to death. That’s what’s called a quality couple.’ Note how พ่อคุณแม่คุณ (literally, ‘my young man, my young woman’) is variously translated depending on the context: ‘my darlings’, ‘young people’, ‘you two lovebirds’.
=
ทั้งคู่กลับมาขึ้นรถด้วยอารมณ์อิ่มเอิบ รอยยิ้มยังประดับใบหน้าไม่สร่าง ธนชัยเดินไปเปิดประตูด้านซ้ายให้พัชราภรณ์ เอามือแตะไหล่เธอเบาๆ เธอชม้ายมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยขอบคุณไม่เต็มเสียง เขากลับไปเปิดประตูด้านคนขับ ลงนั่งเคียงเสียบกุญแจเข้าในรูสตาร์ท แต่ปล่อยคาไว้ยังไม่ยอมติดเครื่อง The two of them go back to the car feeling blissful and smiling away. Thanachai goes around to open the car door for Phatcharaphorn and pats her lightly on the shoulder. She casts a sidelong glance at him, utters a muted thank you. He goes back to open the door on the driver’s side, sits down alongside her, inserts the key into the starting slot but leaves it at that, unwilling to start the engine.
เอื้อมมือมากุมมือเธอ พัชราภรณ์ชักมือหนีอย่างรวดเร็ว จ้องมองหน้าเขาเขม็ง He covers her hand with his. Phatcharaphorn pulls her hand away in a hurry, stares at him hard.
“ละครจบแล้วค่ะ” น้ำเสียงเธอไร้นวลนุ่ม “อย่าแกล้งทำเป็นลืมตัวสิคะ” ‘The play is over.’ Her tone is anything but tender. ‘Don’t pretend to forget yourself.’
“โธ่ คุณก็…” เขาหัวเราะแก้เก้อ “ผมกำลังดีใจเรื่องงานเลยเผลอไปหน่อย ไม่น่าจะดุกันเลย” ‘My goodness, you…’ He laughs to cover his embarrassment. ‘I’m so happy about work I got carried away a little. No need to scold.’
เธอไม่ต่อคำด้วย เร่งให้เขาออกรถ She doesn’t reply, presses him to drive away.
“พัช…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วพยายามจะเอื้อมมือมาอีก แต่เธอหยุดเขาไว้ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเลยต้องชักมือกลับไปอย่างท้อแท้ ได้แต่พูดเสียงอ่อย “เราน่าจะคืนดีกันได้นะ อย่างในความฝันของผม อย่างที่คุณแม่ท่านเข้าใจ…” ‘Phat…’ He calls her name in a low voice and tries to stretch out his hand again but she stops him with anger in her eyes, so he has to withdraw his hand despondently, while he gently says, ‘Come on, we should make up. As in my dream. As Mother understands…’
“คุณหยุดพูดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ฉันไม่อยากฟัง … เบื่อ … ไร้สาระ” ‘Stop talking about this. I don’t want to listen … You bore me … Enough of that nonsense.’
“เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ” ‘Let’s start all over again.’
เขายังไม่ยอมแพ้ เธอสลัดออกเต็มแรง พูดเสียงดังเกือบจะเป็นตะคอก “คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว แล้วก็ขอเสียที เรื่องจะมาจับโน่นจับนี่ อย่าลืมนะว่าเราหย่ากันแล้ว ถ้าคุณยังขืนทำอีก ฉันเห็นจะต้องเอากฎหมายเป็นที่พึ่ง แจ้งข้อหาว่าคุณลวนลาม คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนพูดจริงทำจริง” He still doesn’t want to acknowledge defeat, swiftly takes her hand in his once again. She pulls at it with all her strength, speaks loudly, almost shout- ing, ‘Are you dense or something? I’ve told you it’s over between us, and then you ask again. What’s this grabbing and fumbling? Don’t forget we’re already divorced. If you dare to do it again, I’ll have to rely on the law for protection and report you for assault. You know I always do what I say.’
“ทำไมเรื่องของเรามันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย” ‘Why does it have to end like this between us?’
“คุณรู้ดีพอๆ กับฉันนี่” เธอว่าเยาะๆ “ทัศนคติเราไม่ตรงกัน จะใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกทำไม คุณรีบขับรถกลับบ้านเถอะ เรายังมีเรื่องงานที่ต้องคุยกันอีกเยอะ อย่ามาเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย” ‘You know why as well as I do,’ she says derisively. ‘Our personalities don’t match, so why keep living together? Drive us back quickly. There are still lots of things we must discuss about the work. Don’t waste time over this nonsense.’
เขาทำตามที่เธอต้องการ พารถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ He does as she wishes, takes the car into the main road.
“คืนนี้ฉันไม่นอนบ้าน” เธอพูดขึ้นมาลอยๆ “คุยธุระเสร็จก็จะออกไปเลย” ‘Tonight I won’t sleep at home,’ she says out of the blue. ‘I’ll go out as soon as we’ve finished talking turkey.’
“จะไปไหน” เขาถามเสียงห้วน ‘Where will you go,’ he asks brusque- ly.
“คุณไม่มีสิทธิ์จะรู้ คุณธนชัย” เธอเน้นตรงชื่อเขาเสียงหนักๆ ‘None of your business, Mr Thana- chai.’ She stresses his name.
“ถูกต้องครับ … คุณพัชราภรณ์” เขาเน้นเสียงแบบเดียวกันบ้าง “แต่ในฐานะที่เรายังอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน และในฐานะที่ผมเป็นอดีตสามี คุณอดีตภรรยาจะกรุณาบอกได้ไหมว่า คืนนี้จะไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนมิทราบ” ‘Indeed, Ms Phatcharaphorn.’ He stresses her name similarly. ‘But since we still share the same house and as your former husband and you as my former wife, pray tell where you’ll spend the night away from home.’
“เมื่อคุณอยากรู้นักฉันก็จะบอก ฉันนัดไปเที่ยวกับคุณสมชาย” ‘Since you so much want to know, I’ll tell you. I’ve an appointment with Mr Somchai.’
“ผมนึกไว้ไม่มีผิด” เขาหัวเราะประชด “เที่ยวเสร็จแล้วก็คงไปนอนกับมันสิท่า” ‘That’s what I thought.’ He laughs sarcastically. ‘And once you’ve met you’ll end up in his bed I reckon.’
“กรุณาพูดจาให้มันสุภาพหน่อย” เธอโต้เสียงกร้าว “ฉันจะไปเที่ยวกับใคร หรือไปนอนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย” ‘Please try to express yourself more courteously,’ she retorts in a harsh tone of voice. ‘Whoever I meet or sleep with is my own business. You have no right to interfere.’
“แม้ในฐานะหุ้นส่วนยังงั้นเรอะ” เสียงของเขากร้าวขึ้นบ้าง ‘Not even as your business partner?’ His voice too is getting harsh.
“ใช่ เราเป็นหุ้นส่วนกันทางธุรกิจ แต่ไม่ใช่หุ้นส่วนชีวิต ฉันกับคุณต้องแกล้งตบตาใครๆ ว่ายังใช้ชีวิตคู่ร่วมกันก็เพราะเหตุผลทางธุรกิจ ลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าประชาชนล่วงรู้ว่าดาราคู่รัก-คู่รวยที่เขาชื่นชมแยกทางกัน ผลประโยชน์ที่เรามีร่วมกันมิพังพินาศหมดหรือ” ‘Yes, we are business partners, but not life partners. You and I must pretend to others we live together for business purposes. Think of what would happen if the people learned the stars of “Khoo Rak Khoo Ruay” they admire are divorced. Wouldn’t that spell disaster for us?’
“คุณพูดก็ถูก” ‘I guess you’re right.’
เขาพยักหน้าเงื่องหงอย เหยียบคันเร่งจมลงไปอีก รถเก๋งคันงามทะยานลิ่วไปบนเส้นทางแห่งความเจริญของเมืองใหญ่ He nods sluggishly, steps on the accelerator. The beautiful coupé rushes along the road of progress through the capital.
= ‘Khoo Rak Khoo Ruay’ in Chor Karrakeit 31, 1997.
Phisit Phoosee was born (1965)
and lives in the northeastern
province of Udon Thani.
A sport columnist,
he has five collections
of short stories and a novel to his credit.
=พิสิฐ ภูศรี

Tagged: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: