Bad romance – Wiwat Lertwiwatwongsa

Here is another of those highly charged psychodramas at the edge of sexual identity Wiwat Lertwiwatwongsa with his inimitable style specialises in when he is not engaged in subtext political crusades. MB

BAD ROMANCE

BAD ROMANCE

stuff your bra stuffyrbra

วิวัฒน์
เลิศวิวัฒน์วงศา

Wiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
สิ่งที่คุณจดจำได้ดีแต่เธออาจจะจดจำไม่ได้แล้วคือครั้งหนึ่ง คุณทั้งคู่เคยแต่งงานกัน What you remember very well but she doesn’t is that once you were married together.
สิ่งเดียวที่คุณมีชัยเหนือเธอคือความทรงจำ  สำหรับคุณเธอคือน้องสาวที่เกิดหลังคุณสามนาทีและได้ทุกอย่างไปจากคุณ ได้ไปกระทั่งวิญญาณของคุณ สิ่งเดียวที่คุณเหลือมีคือความทรงจำ ร่องรอยซึ่งถูกเธอคัดแยกทิ้งไว้ ความทรงจำที่เธอจดจำไม่ได้ ไม่เคยจำ และไม่ได้ต้องการจดจำ สิ่งเดียวที่คุณมีเป็นของตัวคุณเองคือการโหยหาเอาจากเธออย่างไม่อาจควบคุม The one thing that makes you win over her is memory. For you, she is the sister born three minutes after you who got everything from you, got even your soul. The only thing you have left is memory, clues she cut out and threw away, memories she can’t remember, has never remembered and doesn’t want to remember. The only thing you have to yourself is an uncontrollable yearning you got from her.
ตอนอายุเจ็ดขวบ จู่ๆเธอก็เกิดป่วยไข้ไร้สาเหตุ นอนซมเพ้อในขณะที่คุณยังวิ่งเล่นได้ตามประสา หากมีบาดแผลไม่ทราบสาเหตุเกิดขึ้นกับคุณ ทั่วหลังไหล่ราวกับคุณถ่ายโอนความป่วยไข้ของเธอมาไว้ที่ตัวแล้วผลิดอกออกผลเป็นบาดแผลเล็กๆตรงนั้นตรงนี้ บาดแผลไม่มีสาเหตุที่ก่อเกร็ดเลือดกรังแห้งราวกลีบกุหลาบไว้ตามเนื้อตัว ยายของคุณเป็นคนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และยืนกรานว่าคุณทั้งสองต้องแต่งงานกัน When you were seven, she sudden- ly, inexplicably fell ill, lay delirious while you still ran and played as was your wont. But there were wounds of un- known origin all over your shoulders at the back as if you had transferred her illness to yourself and then it had borne fruit in the form of small cuts here and there, cuts without cause that formed clots of dry blood like rose petals over your flesh. Your grand- mother was the one who noticed this and she stood firm saying the two of you must marry. ไร้สาเหตุ: literally, ‘without any cause’.
ยายของคุณอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นยายของยาย ผู้คนดึกดำบรรพ์จากโลกเก่าที่ดึกกำบรรพ์จนความเปลี่ยนแปลงใดๆไม่อาจเอื้อมมือไปถึง ยายของคุณจัดเตรียมทุกอย่าง และประกาศประกาศิตว่าเด็กทั้งสองต้องแต่งงานเพื่อล้างอาถรรพ์ ไม่เช่นนั้นน้องสาวของคุณจะป่วยไข้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่ก็เป็นคุณ Your grandmother was here as her own grandmother had been, an ancient person from an old primeval world no change could come within grasping range of. Your grandmother arranged everything and uttered the peremptory command that the two children must get married to wash away evil, other- wise your sister would be ill without ever getting well again or else you would be. =

=

=

=

=

อาถรรพ์ = ill-omened, hexed, accursed, evil.

คุณจึงจดจำทุกอย่างได้ในขณะที่เธอลืมมันอย่างหมดจดราวไม่เคยเกิดขึ้น เด็กหญิงร้องให้จ้าด้วยพิษไข้ตลอดงาน มารดาของคุณฉุนเฉียวมารดาของเธอแต่ไม่อาจแสดงออก สายใยประหลาดผู้พันสายเลือดสตรีข้ามรุ่นของบ้าน คุณแต่งงานกันสำเร็จบริบูรณ์ และสามวันต่อมา น้องสาวของคุณหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หากเรือนร่างของคุณยังคงมีแผลเป็นอยู่ แผลเป็นน่าเกลียดตรงหน้าอก ยาวสองเซันติเมตร ลักษณะเหมือนรอยกรีดที่ถูกถมด้วยเนื้อปูดโปนไม่มีรูปทรง สิ่งเดียวที่แยกคุณทั้งคู่ออกจากกัน แผลเป็นของคุณที่เธอทิ้งร่องรอยไว้โดยที่ไม่รู้ตัว แผลเป็นข้างนอกและข้างใน ราวกับเธอเป็นคนบากรอยเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอไม่ใช่คุณ แผลเป็นที่คุณเองก็รู้สึกดีใจที่มีเพราะเป็นร่องรอยการเชื่อมโยงเข้ากับเธอ So you remembered everything while she forgot entirely as if it had never happened. The girl wailed in fever during the entire ceremony. Your mother was annoyed with her mother but couldn’t show it. Strange bonds tied the bloodlines of ladies of different generations in the house. You were properly married and three days later, your sister was cured for good, though your body still bore a scar, an ugly scar on your chest, two centimetres long, looking like a scratch filled with shape- less bulging flesh. The only thing that differentiated you from each other, your scar which she had left behind unwit- tingly as a clue, a scar outside and inside, as if she was the one who had cut you up for others to know she wasn’t you, a scar which you felt glad to have because it was a sign of your link with her.
นอกจากแม่และยายแล้วคนทั้งโลกไม่มีใครแยกคุณกับเธอออก กล่าวให้เหมาะเจาะคุณคือร่างจำลองของเธอในเพศชายมาก กว่าที่จะบอกว่าคุณกับเธอเป็นฝาแฝดกัน ไม่ก็อาจจะบอกว่าคุณอยู่ในเรือนร่างของสตรี เด็กสาวเริ่มเติบโตตามวัย เธอผอมบางอวบสล้าง คุณเพรียวบางราวกิ่งไม้แห้งเปราะหัก หากไม่ต้องเข้าโรงเรียน ไม่ต้องตัดผมสั้นเกรียน คุณสามารถกลายเป็นเธอ  โดยที่เธอไม่มีวันกลายเป็นคุณ คุณเป็นภูติผีลอยล่อง ร่างในกระจกของน้องสาว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ยกเว้นแต่ความทรงจำฝังแน่นเกี่ยวกับการแต่งงาน กล่าวในอีกทางหนึ่ง ร่างภูติผีในกระจกตกหลุมรักร่างที่แท้จริง เนิ่นนานนับกัปกัลป์ ความรักที่สิ้นหวังเสียตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น Except for your mother and grand- mother, no one in the entire world could differentiate you and her. Saying that you were her male replica would be more accurate than saying that she and you were twins, or else one could say that you were in a female body. The girl grew up in time. She was slim, shapely and splendid. You were wiry like a broken dry branch. If you didn’t have to go to school, if you didn’t have to wear your hair cut very short, you’d be able to be her, whereas she never could be you. You were a ghost adrift, the body of your sister in the mirror, nothing was yours, except that deeply rooted memory about getting married. Said another way, the ghostly body in the mirror fallen in the pit of love was the real body for all eternity, a hopeless love even before it began.
เธอไม่เจ็บป่วยอีกเลยหลังจากแต่งกับคุณ มีแต่คุณที่เปราะบางป่วยไข้ เบาหวิวเหมือนกระดาษเปล่าสักแผ่น โปร่งบางตลอดระยะเวลายาวนานในโรงเรียนมัธยมแสนรันทด ช่วงเวลาที่น้องสาวของคุณเปล่งประกายเจิดจ้า คุณกับเธอไปและกลับพร้อมกัน แต่ไม่มีใครมองเห็นคุณ พวกเขามองเห็นแต่เธอ  สำหรับคุณในท้ายที่สุดคุณก็เห็นแค่แผ่นหลังของเธอ ขณะเดินกลับบ้าน ซึ่งคุณจะเดินเชื่องช้ารั้งท้ายกลุ่มของเธอ คุณมองเห็นแผ่นหลังของเธอ เป็นมนุษย์ไม่กี่คนที่มองเห็นแผ่นหลังของตัวเองสิ่งซึ่งแม้แต่เธอก็ไม่มีวันเห็น She was never ill again after mar- rying you. There was only you to be frail and unwell, light as a blank sheet of paper, thin for the duration of the deeply distressing secondary school, a period during which your sister sparkled. She and you left and came back together, but nobody looked at you. They only looked at her. For you, in the end, you only saw her back as you walked back home, as you walked sluggishly bringing up the rear of her group. You looked at her back. Few human beings can see their own backs, something even she would never see.
พวกคุณอาศัยอยู่ร่วมห้องจวบจนประจำเดือนครั้งแรกของเธอ The two of you slept in the same room until her first menses.
หากเธอกลับมานอนกับคุณหลังจากแยกห้องได้สามเดือน หลังจากเตียงของเธอเปื้อนหยดสีแดงชวนสะพรึงและเตียงของคุณเปียกคาวในตอน กลางคืน คืนหนึ่งที่แม่ไม่อยู่บ้าน คืนเหนื่อยล้าหนึ่งในเก้าคืนของงานศพยาย เธอกลับมานอนกับคุณ เธอกลัวผีของยายเธอบอกคุณอย่างนั้น ผีของยายจะมาบีบคอเธอในตอนกลางคืนซึ่งคุณได้แต่หัวเราะเพราะยายรักเธอมากที่สุดในบ้าน มีแต่คุณเท่านั้นที่ยายไม่เคยสนใจ คุณจึงไม่กลัวผีของยาย ในสายตาของยายคุณเป็นแค่เงาเท่านั้น หากในคืนนั้นคุณสองคนเบียดชิดในห้องเดียว ในบ้านตึกแถวเก่าโทรมที่ทุกพื้นที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของ คุณสัมผัสถึงเรือนร่างของเธอ กลิ่นของเธอที่ไม่เหมือนกับคุณ สะโพกซึ่งอวบผายทับลงบนสีข้างของคุณ และทรวงอิ่มที่ชนอยู่กับแขน คุณชูชันเศร้าสร้อยในรักต้องห้ามอันพิลาสพิไล โดยเผลอตัว คุณจับทรวงของเธอ เธอจึงจับท่อนลำของคุณตอบ คุณและเธอคือเรือนร่างเดียวกัน ที่เห็นทุกอย่างของกันและกันมาจนหมดสิ้น พวกคุณเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ค่ำคืนนั้นรัญจวนสำหรับคุณและหื่นโหยสำหรับเธอ คนที่แบกสำนึกผิดบาปนิจนิรันดร์ และเช่นเคย ทิ้งร่องรอยแผลเป็นลงบนร่างคุณครั้งแล้วครั้งเล่า คุณราดรดลงบนมืออุ่นนุ่มของเธอ เช่นเดียวกันกับความชื้นชุ่มของเธอบนนิ้วมือของคุณ ค่ำคืนฤดูร้อนที่เงียบเศร้าซึ่งความตายโบกปีกบินอยู่เหนือหลังคาบ้าน ค่ำคืนของการไม่หวนกลับ จุดหักเหที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตราบนิรันดร์ She came back to sleep with you three months after sleeping in separate rooms. After her bed was stained with scary blood drops and your bed was stained with fishy stuff at night, one night that mother wasn’t home, a night of exhaustion in the nine nights of grandmother’s funeral, she came back to sleep with you. She was scared of grandmother’s ghost was what she told you. Grandmother’s ghost would come and strangle her in the middle of the night, to which you could but laugh, as grandmother loved her most in the house. It was only you that grand- mother didn’t care for, so you weren’t afraid of her ghost. In grandmother’s eyes you were only a shadow. If that night the two of you squeezed into a single room, in an old, dilapidated row house whose every space was stuffed with things, you could feel her body, her smell which was different from yours, her ample hip pressed against your ribs and full chest against your arm. You were turgid and sad in a forbidden love that was lively. Forget- ting yourself, you grabbed her breast, so she grabbed your shaft in response. You and she were the same body who saw everything of the other entirely. You both grew up together, were each part of the other. That night was pining for you and lusty for her, who bore the eternal sense of sin and, as before, left traces of scars on your body time and time again. You came all over her warm soft hand, just as the moistness of her was on your fingers. A night of the hot season silent and sad with death unfolding her wings to fly above the roof of the house, a night of not going back, a turning point that changed everything forever.
เพียงค่ำคืนเดียวที่พวกคุณใช้จ่ายเวลาไปด้วยกันในความมืดที่มืดยิ่งกว่ามืด เธอไม่กลับไปหาคุณอีกแล้ว ราวกับค่ำคืนที่ผ่านพ้นเป็นจุมพิตสั่งลา  หลังจากนั้นเธอเปล่งประกายมากขึ้นไปอีก หลังจากนั้นเธอฉีกขาดออกจากคุณโดยสมบูรณ์ และหลังจากนั้นโดยไม่มีใครรู้ บางครั้งคุณสวมชุดนักเรียนของเธอ เก็บเงินค่าขนมมาซื้อวิกผมปลอมๆ และยกทรงเสริมฟองน้ำ คุณค่อยๆกลายเป็นเธอ คุณสร้างคนที่ทิ้งคุณไปขึ้นด้วยตัวคุณเอง ในชื่อของเธอบนอกเสื้อ ในวิกผมปลอมๆ คุณได้กลับมารวมเข้ากับร่างของเธออีกครั้ง เป็นคนเต็มคน คนที่สมบูรณ์แบบ ในบางสุดสัปดาห์คุณออกไปเดินเล่นเช่นนั้น ซ่อนเสื้อผ้าของเธอในเป้หลัง เปลี่ยนในห้องน้ำห้างสรรพสินค้า คุณดูหนังในร่างของเธอ เดินเที่ยวในร่างของเธอ กลายเป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบ งอกงามจากบุรุษที่ชำรุดซึ่งสำเร็จความใคร่ลำพังในห้องมืดตื้อทุกคืนค่ำ ถวิลเพียงร่างของน้องสาวที่ไม่อาจตอบรับ It was only one night the two of you spent together, in darkness darker than darkness itself. She didn’t come back to see you again, as if the night that was was a goodbye kiss. Afterwards she sparkled even more. Afterwards she tore herself from you completely, and afterwards, without anyone know- ing, sometimes you put on her school uniform, saved your pocket money to buy a wig and a stuffed bra. You slowly became her. You built someone who ditched you by yourself. In her name on the front of your shirt, in the wig of fake hair, you reunited with her body once again, were a full person, a complete person. On some weekends you went out like that, her clothes hidden in your backpack, changed in the toilets of a department store. You watched films in her body, walked in her body, became a complete lady, growing out of the damaged gentleman who climaxed alone in a darkened room every night, craving only the body of his sister who couldn’t respond.
เธอมีคนรักมากหน้า จุดไฟริษยาหึงหวงจนคุณร้อนทุรน คุณร่วมความรู้สึกกับเธอ คุณรู้ว่าเธอเสียตัวครั้งแรกเมื่อไหร่ เพราะคุณกับเธอมีปลั๊กและเต้าเสียบซึ่งเชื่อมโยงกันราวกับอนุกรมของสายไฟฟ้า ใครสักคนกดสวิทช์เปิด คุณและเธอจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คุณกระสันต์หลั่งไหลในห้องมืดในคืนลอยกระทงที่เธออยู่ในโอบกอดของรุ่นพี่มัธยมหก เธอเกลียดคุณเชื่องช้าในเรื่องนี้ เพราะคุณรู้โดยไม่ต้องสืบค้นเกี่ยวกับเรื่องของเธอ และเธอรู้ว่าคุณรู้ เธอรู้ด้วยว่าคุณรู้สึกมากกว่าที่คุณรู้ คนน่ารังเกียจที่เป็นร่างของเธอ ส่วนเกินที่แยกออกจากกันไม่ได้ ราวกับแขนที่ถูกตัดขาดไปนานแต่ยังปวดแปลบอยู่ ความรักเผาไหม้คุณจนเปราะบางลงไปอีก คุณกลายเป็นบ่อกักเก็บความทุกข์ จนในที่สุดคุณตัดสินใจย้ายออกจากบ้าน She had lots of lovers, sources of jealousy that made you restless. You shared feelings with her. You knew when she made love for the first time because you and she had male and female plugs that fitted like an electricity sequence. Whoever pushed the switch, you and she turned bright together. You climaxed in the darkened room on Loi Krathong night* when she was in the arms of a senior in his last year of high school. She came to hate you for this, because you knew without having to investigate and she knew that you knew. She also knew that you felt more than you knew. You were odious for being her body, the extra part that couldn’t be set apart, like an arm long cut off that still hurt. Love burnt you up to further fragility. You became a well retaining sorrow until finally you decided to leave the house. =

=

=

=

=

* A November festival centred on floating little baskets containing flowers, a candle and incense in honour of the Goddess of Water.

krathong

มันเป็นไปเช่นนั้นจนกระทั่งทุกสิ่งจบลง โดยที่เธอไม่รู้ว่าคุณกลายเป็นชายแต่งหญิง แม่ตายลงในปลายฤดูหนาวหนึ่งหลังจากเธอเรียนจบ ถึงตอนนั้นคุณซึ่งแยกออกไปเรียนพาณิชยศาสตร์ ไม่ได้อยู่บ้านแล้ว อาศัยในหอพักแคบทึบ ตู้เสื้อผ้าอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสตรี และชุดทำงานสำหรับบุรุษ ทำงานเสมียนในบริษัทเล็กๆ เธอเป็นคนแจ้งข่าวนี้แก่คุณ ในงานศพของมารดา คุณกลับมาอยู่ร่วมกับเธออีกครั้ง บ้านทั้งหลังเวิ้งว้างเมื่อไม่มีแม่ เธออาศัยอยู่กับเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่อาจจะเป็นคู่แท้  กล่าวให้ถูกต้องเด็กหนุ่มซึ่งละม้ายกับเธอ และกับคุณ เด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนร่างบุรุษสมบูรณ์แบบของคุณที่คุณไม่มีวันได้ครอบครอง คุณบอกว่าคุณจะอยู่ที่นี่จนงานศพเสร็จสิ้นลงแต่เพียงเท่านั้น ร่องรอยสุดท้ายปริแยก เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดคุณจะหลุดร่วงลงในหลุมดำลึกลับนิรันดร It was like that until everything stop- ped, without her knowing that you had become a transvestite. Your mother died at the end of the cold season after your sister had finished her studies. Until then you, who had parted ways to learn commerce and didn’t live at home any longer, stayed in a stifling dormitory, the wardrobe stuffed with women’s clothes and a man’s working outfit. She worked as a clerk in a small company. She was the one who informed you of this at your mother’s funeral. You resumed living with her. The whole house looked empty without Mother. She stayed with a handsome young lad who might be her true partner. To put it correctly, a young fellow who looked like her and like you, a young man who was like a perfect model of male body which you would never possess. You said to her that you’d stay here only until the funeral was over. The last clue broke forth. When everything was finished, you would tumble down into an everlasting mysterious black hole.
กลางคืนมืดตื้อ คุณสวมชุดนอนของสตรีและวิกผม เสียบหูฟังเพลงเต้นรำอันระทมทุกข์ของนางตัวประหลาดที่คุณชื่นชูบูชาดื่มด่ำกำซาบเด็กหนุ่ม โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเมาและสำคัญตัวคุณเธอเป็นเธอ สัมผัสโอบไล้ของเธอแผ่มาจากร่างของเด็กหนุ่ม กลิ่นของเธอร่องรอยของเธอ เธอโอบรัดครอบครองและเป็นเจ้าของเขา คุณถวิลหาเธอและได้เขามาครอบครองในความมืดอันโอฬาร ซึ่งขยับเคลื่อนในริมฝีปากของคุณจวบจนไฟสว่างวาบ สวิทช์ของเธอที่ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันกับคุณ In the pitch-dark night you put on a woman’s nightgown and wig, and ear- phones to your ears to listen to dance music that expressed the grief of the weird woman you venerate which per- meated the young man in you without meaning to. He was drunk and, what mattered to you, she was she. Percep- tion of her embrace issued from the body of a young man, as did her smell, her traces. She hugged, possessed and owned him. You craved her and took possession of him in the colossal darkness which moved in your lips until there was a burst of light, her switch being pushed at the same time as yours. [This is about the trickiest (and murkiest) paragraph I’ve ever had to translate. Unfamiliar with such practices, I hope I got all of it right.]
พวกคุณฉีกขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ผ่านทางปากของคุณที่ถูกปิดอยู่และปากของเธอซึ่งกรีดร้องถ้อยคำผรุสวาทใส่คุณ นับจากนี้เราไม่ใช่คนคนเดียวกันอีกแล้ว ฉันฉีกขาดออกจากแกอย่างสมบูรณ์ จากนี้แกเป็นเพียงติ่งเนื้อยื่นยาวไร้ประโยชน์เท่านั้น You tore one another to pieces, you with your tightly closed mouth, she with obscenities aimed at you pouring out of her mouth. From then on we were no longer the same person. I tore away from you entirely. From then on you were merely a useless long excres- cence of flesh. The switch to ‘you’, ‘I’ and ‘we’, shocking as it might be, is in the original.
คุณไม่ได้พบเธออีกเลย ไม่ได้พบเธออีกแล้ว แผลเป็นมากมายเกินไป คุณยังคงแต่งหญิงออกไปข้างนอก เมื่อพวกเขาถาม คุณบอกชื่อของเธอ คุณยังคงรู้สึกสิ่งที่เธอรู้สึก ความเจ็บปวดของเธอโบยตีคุณ  ขาดออกจากกันคุณทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ และคิดถึงสายซึ่งครอบศรีษะโยงคุณเข้าหาเธอในตอนเจ็ดขวบ คิดถึงอย่างเศร้าๆเพราะถึงที่สุดคุณไม่มีทางจะทำให้มันขาดออกจากกันได้จริงๆ ตราบเท่าที่คุณยังแบกรับความกระสันต์ของกันและกัน และเหนืออื่นใดความทุกข์ระทมของกันและกัน ความทุกข์ที่ไม่ได้ถูกแบ่งออกเป็นสอง แต่กลับเพิ่มเป็นทวีคูณ เผาไหม้กันและกันเชื่องช้าจนกว่าจะดับสูญจากกันไป You never met her again. You never came together again. There were too many scars. You still went out dressed as a woman. When people asked, you gave them her name. You still felt what she felt, her pain lashed at you. Torn away from each other, you repeated what you had said and had a throaty laugh and thought of the thread round your head linking you to her when you were seven, thought with sadness because, when all was said and done, you had no way of really disconnecting as long as you carried your lust for each other and above all the worry for each other, a worry that wasn’t divided into two but was instead growing, burning you up slowly until you would both die as one.
= Sent by the author in late April 2013
Wiwat Lertwiwatwongsa, a well-known film critic under the pen name Filmsick, is at the forefront of modern Thai writing with such works as Alphaville Hotel, A tale without a name and A damaged utopia (all available from thaifiction.com). See also ‘Made of glass’, ‘A world behind eyelids’ and ‘Life is a slow curse’ published here. =wiwat filmsick1 

Tagged: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: