Find my glasses, please – Vachara Sajasarasin

Chart Korbjitti was here before (‘October’, 1976) but this new impish take on politics in times of trouble is always welcome when handled with talent – and a comparison of the two stories would be most instructive in terms of literary treatment as well as of the evolution of social values over a forty-year period. MB

หาแว่นให้หน่อย

Find my glasses, please

glasses glasses1

วัชระ
สัจจะสารสิน

VACHARA SAJASARASIN

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
“ตายแล้ว! ทีวีเป็นบ้าอะไรขึ้นมาล่ะนี่ ละครกำลังสนุกเชียว” เสียงแนนลั่นขึ้น เขาสะดุ้งตื่นหลังเผลองีบไปพักใหญ่ ขยี้ตา ปากร้องถาม “ทำไมเหรอ” ‘Oh no! What’s the matter with the telly? So much for the play!’ Naen’s voice startles him awake from a long nap. He rubs his eyes and asks, ‘What’s wrong?’ ละครกำลังสนุกเชียว: literally, ‘The play is real fun now.’
แนนนั่งจ้องทีวี เขาคลำหาแว่น Naen sits staring at the TV. He fumbles for his glasses.
“เห็นแว่นผมไหม” แนนยังเงียบเหมือนไม่ได้ยิน เขานึกฉุน จำไม่ได้ว่าวางแว่นตาไว้ตรงไหน ‘Have you seen my glasses?’ Naen is still silent as if she hasn’t heard. He feels annoyed, can’t remember where he left his glasses.
“แนน! เห็นแว่นผมไหม ช่วยหาให้หน่อยสิ” หล่อนยังเงียบ เขายกตัวขึ้นจึงรู้ว่าตัวเองนอนทับอยู่ รีบหยิบมันขึ้นมา โชคดีมันแค่บิดเบี้ยวไม่ถึงกับหัก ‘Naen! Have you seen my glasses? Help me find them, please.’ She is still silent. He raises himself and finds he was sitting on them. He picks them up in a hurry. Luckily, they are not broken, only misshapen.
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามขณะสวมแว่น กระเถิบเข้าใกล้แนน ‘What happened,’ he asks as he puts them on and moves closer to Naen.
“ดูสิ” แนนชี้ไปที่จอทีวี เขาเพ่งมอง ภาพละครหายไปแล้ว เขาพยายามอ่านตัวอักษรเล็กๆ บนจอสีน้ำเงิน ‘Look at that.’ Naen points at the TV screen. He squints at it. The play is no longer showing. He tries to read the small letters on the dark-blue screen. If I remember well, the ‘small letters’ in the September 2006 coup had the cheek to say ‘Sorry for the inconvenience’.
“เฮ้ย! นี่มันปฏิวัตินี่หว่า” เขาอุทานลั่น ลุกจากโซฟา ‘Hey! That’s a coup, damn it!’ he exclaims, getting up from the sofa.
“ปฏิวัติ” แนนทวนคำ ทำหน้างงๆ ‘A coup?’ Naen repeats, looking puzzled.
“ห่าเอ๊ย! ปฏิวัติจริงๆ ด้วย” เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แนนลุกเข้าห้องน้ำเหมือนไม่สบอารมณ์ ‘For fuck’s sake, it really is a coup!’ He’s no longer drowsy. Naen gets up and goes into the bathroom as if displeased.
เขาเดินไปหยิบมือถือ ตายจริง สายเข้าสิบกว่าสาย เขาไม่น่าปิดเสียงมือถือ พยายามไล่โทร.กลับทีละคน ส่วนมากเพื่อนจะแจ้งข่าวปฏิวัติเข้ามาและอยากถามถึงสาเหตุการปฏิวัติ เขาบอกไปว่าเขาไม่รู้อะไรเลย เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้นี้เอง ยังไม่รู้เลยว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายปฏิวัติ He walks over to take the remote. Damn it! All the channels. He shouldn’t have turned off his cell phone. Tries to call his friends one by one. Most of them report there has been a coup and ask about the reasons for the coup. He tells them he doesn’t know anything, he’s just woken up, doesn’t even know yet which side has made the move. สายเข้าสิบกว่าสาย: literally, ‘(all) more than ten channels’.
เขาหันมากดรีโมตไล่ไปแต่ละช่อง ไม่มีข่าวใดๆ ให้รับทราบ รู้สึกอึดอัด นึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่ได้ติดเคเบิลทีวี เพื่อนๆ หลายคนคงอึดอัดเช่นกัน แต่ไม่รู้จะทำยังไง แนนออกมาจากห้องน้ำและถามขึ้น “ตกลงมันยังไงกันคะ” He goes back to clicking the remote, station after station. There’s no news to be learned. He feels uneasy, blaming himself for not opting for cable TV. Many of his friends must feel uneasy too, but he doesn’t know what to do. Naen comes out of the bathroom and asks, ‘So, what’s the score?’
“รู้แต่ว่าทหารปฏิวัติ แต่ไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก” เขาเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ ‘We know only that there’s been a military coup d’état but we don’t have any details.’ He steps into the bathroom to wash his face.
“ทีวีเหมือนกันทุกช่องเลย” แนนตะโกนบอก ‘All the channels are the same,’ Naen shouts at him.
“สงสัยผมต้องออกไปข้างนอกแล้วล่ะ” เขาเอ่ยขึ้น “ไม่งั้นต้องอกแตกตายเป็นแน่” ‘I think I must go out,’ he says. ‘Otherwise I’ll die of frustration here.’
“คุณจะออกไปทำไม” แนนถาม ‘What do you want to go out for,’ Naen asks.
“ก็ออกไปให้รู้เรื่องน่ะสิว่าเกิดอะไรขึ้น” ‘To find out what’s happening, of course.’
“จะบ้าเรอะ สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานยังงี้จะออกไปทำไม รอดูข่าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็คงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ‘Are you mad? With such a dicey situation, why go out? Wait for news first. We’ll soon know what’s going on.’
“คุณคิดดู นี่ก็ตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย เพื่อนผมมันบอกว่าซีเอ็นเอ็น บีบีซี มีข่าวตรึมไปหมด มีภาพรถถังวิ่งกันพล่านทั่วเมือง” ‘Think about it. It’s been a while already and there’s no news. My friends say CNN and the BBC are giving the coup full live coverage, with pictures of tanks speeding all over town.’
“น่ากลัวออก” แนนหน้าตาตื่น “คุณอย่าเพิ่งออกไปเลย ปล่อยให้สถานการณ์เรียบร้อยก่อนดีกว่า” ‘How dreadful!’ Naen looks un- nerved. ‘Don’t go out just yet. Wait until the situation returns to normal.’
“คงไม่มีอะไรหรอก” เขายืนจ้องทีวีอีกครั้ง “เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักหน่อย ทหารคงไม่กล้าทำอะไรหรอก เชื่อผมเถอะ” ‘There’s nothing to fear.’ He stares at the television once again. ‘This has nothing to do with us at all. The sold- iers won’t dare to do anything, believe me.’
“นี่ตกลงคุณจะออกไปจริงๆ เหรอ ฝนตกไม่เห็นเหรอไง” แนนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง” คุณนี่มันพวกบ้าข่าวเสียเหลือเกิน ทำตัวเป็นนักข่าวไปได้” ‘So you’re determined to go out? Can’t you see it’s raining?’ Naen’s eyes are focused outside the window. ‘You are news crazy, acting like a journalist.’
“ไม่ใช่อะไรหรอก ผมอึดอัด ผมอยากรู้ข้อมูลก็เท่านั้น คุณนอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก” เขาเดินไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงิน ‘Not at all. I’m uneasy. I only want to have some information. You go to bed. Don’t worry about me.’ He walks over to pick up the car keys and his purse.
“ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าดูท่าว่าอันตรายยังไงก็กลับมาก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ‘Be careful. If there’s any sign of danger, come back here. Tomorrow’s another day.’
“ไม่ต้องห่วง ผมไปบ้านเพื่อนแถวนี้แหละ พอรู้อะไรเป็นอะไรเดี๋ยวก็กลับแล้ว” ‘Don’t worry. I’m going to a friend’s house nearby. When I know what’s what I’ll be back.
= =
ข้างนอกฝนยังตกพรำๆ บรรยากาศดูเงียบเชียบ ผู้คนในซอยหายไปไหนกันหมด เขาเหลือบมองนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว รถเลื้อยออกมาถึงถนนใหญ่ รถราด้านนอกยังวิ่งปกติ บรรยกาศโดยรวมไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเกิดการปฏิวัติ เขาขับรถช้าๆ พยายามส่ายตามองสองข้างทางว่ามีอะไรผิดปกติบ้าง รถผ่านหน้าห้างพาต้า มีคนกำลังยืนรอรถบางตา ไฟหน้าห้างปิดสนิท แท็กซี่จอดเข้าคิวรอรับผู้โดยสารเป็นแถวยาว เพื่อนบอกว่าทหารแถวราชดำเนินจะเยอะกว่าที่อื่น เขาไม่ได้ออกมาเพื่อดูทหารหรือรถถัง แต่อยากดูข่าวปฏิวัติมากกว่า เขาตัดสินใจไม่ขึ้นสะพานปิ่นเกล้าไปถนนราชดำเนิน แต่กลับเลี้ยวขวาขึ้นสะพานอรุณอมรินทร์ ผ่านศิริราช มุ่งหน้าสู่วงเวียนใหญ่ Outside it’s still drizzling. The atmo- sphere is dead quiet. There’s no one in the street. He glances at his watch. Past ten p.m. already. The car slides to the main road. The traffic there is still normal. Nothing in the air indicates that there has been a coup. He drives slow- ly, his eyes sweeping both sides of the road to see whether there’s anything unusual. The car goes past the Pata department store. A few people stand waiting for transportation. All the lights in front of the store are out. Taxis stop in a long file to take on passengers. His friends have told him that around Rat- chadamnoen there are more soldiers than anywhere else. He hasn’t come out to see soldiers or tanks but to watch the news about the coup. He decides not to take the Pinklao bridge to go to Ratchadamnoen, but turns right to go over the Arun Amarin bridge and past Siriraj hospital on the way to Wongwian Yai. =

=

=

=

The Pata department store, the Arun Amarin bridge, Siriraj Hospital and Wongwian Yai (‘large roundabout’) are landmarks of Thon Buri on the western side of the Chao Phraya river. Ratchadamnoen Avenue (below), on the opposite bank, is the Champs-Élysées of old Bangkok. ratchadamnoenavenuedemocracymonument

เขาหยิบมือถือขึ้นมากด ฝนยังโปรยพอฉ่ำเย็น เขาประคองรถช้าๆ เข้าเลนซ้าย คุยเสร็จแล้วปิดเครื่อง รู้สึกอุ่นใจ คืนนี้คงได้ดูข่าวปฏิวัติเต็มอิ่ม เขาเร่งเครื่องเร็วขึ้น หากช้าไป สถานการณ์ข้างหน้าอาจทำให้เขาไปไหนไม่ได้ หรือไม่อาจต้องย้อนกลับบ้าน He grabs the cell phone and pushes a button. It is still raining enough to keep the air cool. He handles the car gently, driving slowly and sticking to the left lane. When he has finished speak- ing he closes the phone and feels better. Tonight he’ll have his fill of coup news. He speeds up. If he is too slow maybe conditions ahead will prevent him from going anywhere or else force him to go back home.
รถบนถนนน้อยทำให้เขามาถึงวงเวียนใหญ่เร็วกว่าปกติ แวะซื้อบะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำตรงปากซอย ผู้คนหน้าปากซอยดูเยอะเป็นพิเศษ จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันออกรส เขาเลื้อยรถเข้าจอดในโรงรถอพาร์ตเมนต์ แวะเข้ามินิมาร์ตซื้อเบียร์กระป๋องครึ่งโหลพร้อมขนมขบเคี้ยวอีกถุงใหญ่ระหว่างรอจ่ายเงิน เขาชำเลืองไปมองทีวีในมินิมาร์ต เป็นภาพข่าวจากซีเอ็นเอ็น มีรถถังวิ่งพล่านไปหมด ตัววิ่งภาษาอังกฤษบ่งบอกสถานการณ์ปฏิวัติในเมืองไทย เขารู้สึกตื่นเต้น ยิ้มที่มุมปากคงไม่ผิดหวังที่เลือกมาที่นี่ The traffic is light and he reaches Wongwian Yai faster than usual. He stops at the entrance to the street to buy egg noodles with dumplings and separate broth. There seem to be more people there than usual, forming groups that chatter animatedly. He slithers the car into the parking lot of a block of flats, stops by the minimart to buy a six-pack and a big bag of munchies. While waiting to pay the bill, he glances at the television in the minimart broadcasting a CNN report showing tanks rushing about, the ticker at the bottom of the screen saying in English that there has been a military coup in Thailand. He feels excited, a smile flickers around his mouth. He was right to decide to come here. =

วงเวียนใหญ่
Wongwian Yai
บะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำ

Egg noodles with broth

เขาเคาะประตู มีสายตาแนบตรงตาแมว สักครู่ประตูเปิดออก แอร์เย็นฉ่ำวาบเข้าสัมผัสหน้า พร้อมกลิ่นน้ำหอมอวลเข้าจมูก He knocks on the door. An eye comes to the peephole. A moment later, the door opens. Cold air and a heady perfume blast his face and nostrils.
หล่อนยิ้มกว้างโผเข้ากอด เขาดันร่างหล่อนเข้าห้อง ยื่นของให้ หล่อนรับแล้วไปวางไว้บนโต๊ะตัวเล็กหลังห้อง ยัดเบียร์เข้าตู้เย็น ทีวีปิดสนิท หล่อนกลับมาโผกอดเขาอีกครั้ง พยายามไซ้ซอกคอ เขาก้มลงไซ้กลับบ้าง กลิ่นน้ำหอมกรุ่นอยู่ปลายจมูก She grins as she rushes into his arms. Pushing her forward he enters the room, hands over what he has brought. She takes the bags of food and puts them on a small table at the back of the room, stuffs the beer into the fridge. The TV isn’t on. She comes back to hug him once again, nuzzles the nook of his neck. He lowers himself to nestle in hers in turn, her powerful perfume at the tip of his nose. =

ยื่นของให้ หล่อนรับ (he hands things over | she receives): note how English has to be more specific than the Thai in this context.

“ใจเย็นๆ สิ” เขากระซิบปรามเมื่อริมฝีปากหล่อนไล้มาถึงติ่งหู หล่อนผละออก หัวเราะขึ้น เขาถอยมานั่งบนเตียงสีชมพูสะอาดสะอ้าน ‘Take it easy,’ he whispers when her lips slide to the tip of his ear. She pulls out and laughs. He steps back and goes to sit on the impeccably clean pink bed.
“เอารีโมตมาให้หน่อยสิ” เขาร้องสั่ง หล่อนยื่นให้แล้วโผกอดเขาอีก เขากดรีโมตเปิดทีวีช่องปกติยังไม่มีข่าวใดๆ เขาไล่กดไปยังเคเบิลทีวีเมืองนอก แช่ไว้ตรงช่องบีบีซี หล่อนยังคงสนุกอยู่ตรงซอกคอ ‘Give me the remote, will you,’ he orders. She hands it over and then hugs him anew. He clicks on the remote to switch the television on. The national channels still have no news. He switches to the foreign cable TV channels, settles on the BBC. She’s still having fun with the nook of his neck.
“คืนนี้ไม่ทำงานเหรอ” เขาถาม ตายังจ้องทีวี ‘Aren’t you working tonight,’ she asks, staring at the screen.
“ไม่รู้เป็นไร เฮียไล่ให้กลับแต่หัววัน” เขาเอนหลังลงบนหมอนนุ่มๆ รู้สึกขำสำเนียงพูดไทยไม่ชัดของหล่อน หล่อนคงมาจากดอยที่ไหนสักแห่ง เขาเองก็จำชื่อไม่ได้เสียที ‘I don’t know why, the boss drove us out before dark.’ He leans his back on a soft pillow. He’s amused by her funny accent in Thai. She must be from some distant mountain whose name he wouldn’t remember anyway.+ =

=

+ An awkward remark: as if he has never asked her where she is from. The rest of the story says otherwise.

“ผมยังไม่อาบน้ำเลยนะ” เขาปลดกระดุมเม็ดบน เปลี่ยนช่องไปยังซีเอ็นเอ็น ‘I haven’t showered yet, you know.’ He undoes the top button, changes to CNN.
“เดี๋ยวจัดการให้” หล่อนผงกหัวขึ้นมายิ้ม เขาหันมาสบตาหล่อนจังๆ แล้วเหลือบไปจ้องอกคู่งามที่ผงาดอยู่ในเสื้อสายเดี่ยวตัวน้อย หล่อยหลบตาแล้วฟุบลงไปกับอกเขา เขาลากมือลูบไล้โคนขาขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบกางเกงขาสั้นสีเขียว หากตัดสำเนียงพูดออกไป คงไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นชาวเขาชาวดอย รูปร่างหล่อนสมส่วน สะโพกเต่งตึง หน้าอกได้รูปกลมกลืน ผิวขาวเนียนละเอียด ‘Let me do it.’ She nods and raises her head with a smile. He turns and his eyes meet hers briefly then shift to her beautiful breasts stretching her spaghetti string blouse. She looks away and then flops down on his chest. His hand creeps across her white thighs emerging from her green shorts. Other than the accent, there is no way of knowing she is a mountain girl. She’s well-proportioned, with ample hips, well-rounded breasts and fine white skin.
เขาปล่อยให้หล่อนซุกซนอยู่บนร่างเขาไปเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งกำรีโมตแน่น ตามองไปหน้าจอทีวี กดรีโมตสลับไปมาระหว่างช่องเคเบิลในประเทศและต่างประเทศ เปิดเสียงดังลั่นเมื่อมีข่าวสถานการณ์ใหม่ๆ เข้ามา เขาฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ภาพข่าวที่ออกมาทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ในบ้านเมืองดีขึ้น รู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อเห็นความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น บางครั้งเขาสลับไปดูทีวีช่องปกติ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีภาพข่าวใดๆ ให้รับรู้ หากมีอยู่บ้างก็เป็นแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติที่ปรากฏออกมาเป็นระยะๆ นานๆ ครั้ง He lets her play tricks on his body at length, one hand firmly holding the remote, his eyes on the TV screen. He keeps switching between domestic and foreign cable channels, turns up the sound whenever there is news of new developments. He doesn’t always listen, but the pictures that come out make him understand the political situation better. He feels relieved when he sees the reality of what has happened. At times he goes back to look at the national channels: everything is as before, there are no pictures to look at, only proclamations from the ‘revolutionary council’ which appear at long intervals. (การ)ปฏิวัติ: strictly speaking, ‘revolution’ (hence คณะปฏิวัติ, ‘revolutionary council’); in common parlance, however, it means a military coup d’état.
“ถอดเสื้อผ้าให้หน่อย” เขาบอกหล่อนแล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ‘Undress me,’ he tells her and then lies still like that.
หล่อนแกะกระดุมเสื้ออย่างชำนาญ ดึงเข็มขัดกางเกงออก ปลดตะขอกางเกงแล้วลากถอดออกจากเขา เขาแค่เผยอตัวขึ้น ไม่นานก็เหลือแค่ลิงตัวน้อย หล่อนเอาเสื้อกางเกงไปแขวนไว้อย่างดี แล้วกลับมาฟุบกับอกเขาอีก She unbuttons his shirt expertly, un- fastens his belt, unhooks his trousers and peels them off his legs. He simply props himself up a little. Before long only his little monkey is left. She takes the shirt and trousers and hangs them up properly and then comes back and drops down onto his chest again.
“ผมยังไม่อาบน้ำนะ ไม่เหม็นเหรอ” หล่อนส่ายหน้า เอามือลูบไล้แผ่นอกเขาไปมา ซุกหน้าไปที่ใบหู ‘I still haven’t showered, you know. Don’t I stink?’ She shakes her head, strokes his chest back and forth with her hand, pressing her face against his ear.
“เดี๋ยวทำความสะอาดให้” เขายิ้ม หล่อนลากมือลงไปตรงลานหน้าท้อง วนปลายเล็บเล่นรอบๆ สะดือ คืบคลานแผ่วเบาเข้าไปในลิงน้อยตัวนั้น เค้นคลึงไปมา เขาหลับตาพริ้ม แทบลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง มือเริ่มคลายจากรีโมต มือหล่อนยังซุกซนอยู่ในลิงตัวน้อย ริมฝีปากลากละไปบนแผ่นอก ไล้ลิ้นทั่วร่าง หล่อนเริ่มไต่วนลงข้างล่าง ผ่านลานหน้าท้อง ไต่วนเวียนอยู่แถวขอบลิงตัวน้อย เขาหายใจไม่เป็นจังหวะ ละจากหน้าจอทีวี รีโมตโดนทิ้งไว้ข้างๆ เสียงรายงานข่าวภาษาอังกฤษยังลั่นมาให้ได้ยิน ‘I’ll wash you.’ He smiles. She draws her hand to the flat of his belly, circles his navel with the tip of her fingers, lightly crawls to the little monkey, presses it back and forth. He closes his eyes, almost forgets everything. His hand begins to let go of the remote. Her hands are still naughty with the little monkey, her lips prowl around his chest, her tongue licks him all over. She begins to wriggle down past his belly and to draw circles around his crotch. He is breathing by fits and starts, ignoring the screen, the remote abandoned to one side, the loud news report in English rambling on.
หล่อนกระชากเจ้าลิงตัวน้อยหลุดจากร่าง… She jerks the little monkey out of its nest…
ภาพข่าวในทีวียังคงเคลื่อนไหว เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หล่อนพลิกร่างขึ้นทาบทับ ก้มลงไซ้ซอกคออีกรอบ เขาจู่โจมกลับพลิกร่างขึ้นข้างบน ซบหน้าลงแนบอกอิ่ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงเกลือกกลิ้งไปมาบนเตียงอ่อนนุ่ม เขาไม่นึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเริ่มต้นรวดเร็วปานนี้ ทำไมเป็นอย่างนี้เสมอนะ หล่อนมักเซอร์ไพรส์ด้วยการจู่โจมหนักหน่วงอย่างนี้เสมอ หล่อนจะเป็นอย่างนี้กับแขกทุกคนหรือเปล่า เขานึก The pictures on the screen are still moving, he can’t make heads or tails of them, his heart is no longer in it. She turns her body to straddle him, bends over to nuzzle his throat once more. He suddenly flips her over and ends up on top of her, buries his face into her full breasts, hugging, swinging, circling, wallowing back and forth on the soft bed. He hadn’t thought everything would begin so fast. Why is it always like this? She always surprises him by attacking him wildly. Is she like this with all her guests, he wonders.
หล่อนโผขึ้นบนร่างเขาอีกครั้ง เริ่มขยับตัวเนิบช้า อกอิ่มส่ายไหวกระเพื่อมตามแรงเคลื่อน เขาเอื้อมตะปบเคล้าคลึงเต็มอุ้งมือ หล่อนเริ่มขยับร่างแรงขึ้น ส่ายไหวร่อนร่ายไปมามิหยุดยั้ง เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย She reasserts herself on top once more, begins to sway slowly, her full breasts oscillating under the strength of the waves. He stretches out to caress and knead them in his paws. She begins to move her body more firmly, swerving and swaying cease- lessly. He feels as if his heart is going to explode.
“เห็นแว่นผมไหม” เขาร้องหาแว่น ป่ายมือเปะปะไปทั่ว เขาอยากเห็นร่างหล่อนชัดๆ หล่อนชะงัก พยายามหาแว่นให้เขา ‘Have you seen my glasses?’ he shouts, looking for his glasses, patting with his hands all around. He wants to see her body clearly. She is startled, tries to find his glasses.
“ไม่รู้ว่าผมทับอยู่หรือเปล่า” เขาเอี้ยวตัวแต่ไม่เจอ ‘I wonder if I’m not lying on them.’ He twists to the side but doesn’t see them.
“นี่ไง” หล่อนเอี้ยวตัวหยิบแว่นที่หมิ่นเหม่ตรงขอบเตียง “จะใส่ทำไม เกะกะ ‘They’re here.’ She twists and grabs the glasses resting precariously on the bedstead. ‘Why put them on? They’ll be in the way. =

เกะกะ: usually, ‘messy’, ‘disorderly’, ‘in a jumble’.

“อยากเห็นคุณชัดๆ” หล่อนสวมแว่นให้ เขาเผยอตัวโอบสะโพกกลมกลึงที่เริ่มขยับอีกครั้ง ร่างหล่อนบังทีวีมิด เสียงภาษาอังกฤษยังแว่วแทรกขึ้นมา เขาเอี้ยวตัวจากร่างหล่อน เหลือบมองจอทีวี ภาพข่าวเก่าเหมือนจะวนซ้ำมาอีกรอบ ‘I want to see you clearly.’ She puts them on him. He raises himself slightly to hug her haunches which begin to sway once again. Her body masks the television. The commentary in English is still going on loudly. He twists side- ways to glance at the screen. An old news sequence seems to be shown again in a loop.
หล่อนเริ่มขยับร่างหนักหน่วงขึ้น เขาสะดุ้งเสียวซ่านไปทั้งร่าง ตาเหลือบมองร่างหล่อนสลับกับหน้าจอทีวี ภาพใหม่เริ่มปรากฏขึ้น เขาเห็นรถถังวิ่งว่อนไปมากลางถนนเยอะขึ้น ริมถนนทหารถือปืนรายรอบท่ามไฟสลัวกลางฝนปรอย บางจังหวะหล่อนเล่นเอาเขาผวาสะดุ้งจิกเล็บลงบนสะโพกหล่อน She begins to move fast and hard. He is startled and thrilled through and through. His eyes look alternately at her body and at the TV screen. A new scene appears. He sees a greater number of tanks speeding through the roads. On the roadsides soldiers hold- ing weapons are moving around in the dim light under light rain. Her rhythm is such at times that she stuns him and he scratches her hips with his nails.
เขาทนไม่ไหวแล้ว หล่อนดูไม่มีทีท่าจะหมดพิษสงลงง่ายๆ หน้าจอทีวีเปลี่ยนไป ผู้ประกาศแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติออกมาอีกแล้ว เขาเหลือบไปมอง แล้วกลับมาหาหล่อน หล่อนเหมือนรู้ เร่งเครื่องจนเขาพังพาบฟุบนิ่งไปกับอกหล่อน เขากอดหล่อนแน่นเหมือนจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน ต่างคนต่างเหนื่อยหอบไม่แพ้กัน เขายังค้างอยู่กับร่างหล่อน แว่นบิดเบี้ยวจะหลุดมิหลุดแหล่ ผู้ประกาศยังคงอ่านแถลงการณ์ เขาจับใจความไม่ได้แม้แต่น้อย He can’t bear it any longer. She doesn’t look as though she’s about to give up her ministrations. In front of the screen the picture changes. The news- reader of the revolutionary council comes on again. He looks at him and then looks again at her. It’s as if she knew; she speeds up until he explodes and collapses on her chest. He hugs her tight as if they are going to melt together. They are each as tired and panting as the other. He still stays in her. His distorted glasses are about to slip off. The newsreader is still reading out a proclamation. He can’t under- stand what he is saying, not the slightest. พิษสง: usually, ‘dangerous’, ‘vicious’; ‘destructive power’, ‘harmful effect’.
เขาผละจากหล่อน เหยียดร่างนอนนิ่งใกล้ๆ กัน สักพักหล่อนลุกเข้าห้องน้ำ เขายังแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น หยิบหมอนขึ้นหนุนหัว พยายามจดจ่อไปที่ผู้ประกาศ แต่ไม่ทันจะรับรู้อะไร ภาพตรงหน้ากลับหายไป เขาก้มหารีโมต กดไล่ช่องไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรคืบหน้ามากนัก เขาทิ้งรีโมตนอนนิ่งลงไปอีก เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วแข่งเสียงฝนข้างนอก He comes out of her and they lie still side by side. After a while she gets up and goes to the bathroom. He still stays still like that, picks up the pillow and slips it behind his head, tries to concentrate on the newsreader, but before he can understand anything the picture in front of him disappears. He bends over looking for the remote, changes channels. Nothing much is happening. He drops the remote and lies back motionless once more. The sound of the shower competes with that of the rain outside.
เขาเพิ่งรู้จักหล่อนไม่กี่เดือนนี่เอง หล่อนทำงานในอาบอบนวดมีคลาสแห่งหนึ่ง เผอิญเขาเข้าไปเป็นลูกค้า จากนั้นเลยติดต่อเป็นการส่วนตัวเรื่อยมา หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา หลังๆ หากมีโอกาสเขาจะมาหาหล่อนที่ห้องเสมอ เมื่อสัมผัสลึกๆ หล่อนเป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง หล่อนเล่าว่าทำงานอย่างนี้มาตั้งแต่สาวๆ บ้านเดิมอยู่บนดอย ต้องลงมาทำงานในเมืองเพื่อชดใช้หนี้ให้ที่บ้าน หล่อนต้องตระเวนทำงานไปทั่วหัวเมืองใหญ่ๆ สลับกันไป จริงไม่จริงเขาไม่แน่ใจนัก เรื่องเล่าทำนองนี้มักได้ยินจากพวกหล่อนบ่อยๆ He met her only a few months ago. She worked in a classy massage par- lour which he happened to patronise. After that they started meeting pri- vately. She seems to fancy him. Lately, whenever there is an opportunity he comes and visits her here. When you know her well, she is to be pitied. She has told him she has worked like this ever since she was a young woman. Before, she lived on the mountain. She had to come down to work in town to pay for the debts at home. She had to travel for work in all the big towns, one after the other. True or not, he isn’t quite sure. This kind of tale you can always hear from women like her. =

=

=

หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา: alternative translation: ‘She seems OK with him,’ which is ambiguous.

เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาซด ความเย็นซ่านแผ่ทั่วร่าง ความเหนื่อยหอบแทบปลิดทิ้ง กำลังวังชาคล้ายกลับมาอีกครั้ง เสียงน้ำจากฝักบัวยังแว่วมา รู้สึกหล่อนอาบน้ำนานเหลือเกิน He walks over to open the fridge, picks up a can of beer he opens and drinks. Its coolness spreads all over his body. The panting is almost over, his strength is returning. He can still hear the shower, feels she’s taking a long time showering.
หลังเบียร์หมดไปครึ่งกระป๋อง หล่อนพาร่างเปลือยเปล่าออกมาจากห้องน้ำ เม็ดน้ำยังพราวร่าง หล่อนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดใบหน้า ไล่ลงมาตามต้นคอ วนไปมาตรงอกอิ่ม หล่อนส่งสายตาขี้เล่นมายังเขา He has drunk half the can by the time she comes out of the bathroom naked, still studded with drops of water. She picks up a small towel to wipe her face, then her neck and back and forth across her full breasts. She looks at him with playful eyes.
“มานี่สิ” เขาเรียก “เดี๋ยวเช็ดตัวให้” ‘Come here,’ he calls. ‘Let me dry you.’
หล่อนเดินมาหา โยนผ้าขนหนูคลุมหน้าเขา เขาส่งเบียร์กระป๋องให้ หล่อนซดเบียร์อึกใหญ่นั่งลงข้างๆ เขายกตัวขึ้นนั่ง เช็ดแผ่นหลังหล่อน เขาให้หล่อนยืนขึ้น เช็ดตรงสะโพกไปมา สักครู่เขาโยนผ้าขนหนูทิ้ง She walks to him, throws the towel over his face. He hands over the can of beer to her. She takes a big swig, sits down beside him. He sits up, wipes her back. He makes her stand up, wipes her breasts from side to side. After a while he throws the towel away.
“ขี้เกียจแล้ว” เขารวบหล่อนมาไว้ในอ้อมแขน ระดมจูบพรมทั่วร่าง กรุ่นหอมไปด้วยครีมอาบน้ำที่เขาไม่คุ้นนัก คราวนี้เขาเป็นฝ่ายรุกบ้าง หล่อนทอดร่างลง ขณะไซ้อกคู่งาม หล่อนไถลตัวลง แนบปากกระซิบข้างหู “จะดูหนังไหม” ‘Fed up.’ He gathers her in his arms, kisses her all over. She is fragrant from some shower cream, a scent he isn’t quite familiar with. This time he is the one to start the round. She stretches out. As he nuzzles her beautiful breasts, she eases herself down, brings her mouth to his ear and whispers, ‘How about a movie?’
“ไม่ล่ะ จะดูข่าว” หล่อนเงียบไป ‘No, I want to watch the news.’ She is silent.
เขากับหล่อนสนุกกันอย่างคลั่งบ้าอีกครั้ง จบลงด้วยความสุขทะลักล้น เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเอาพลังมาจากไหน ไม่รู้สิ เขานึกแปลกใจตัวเอง หล่อนก็คงแปลกใจตัวเขาเช่นกัน ปกติเขาไม่เคยคึกคักเช่นนี้ He and she have another session of hectic fun that ends in overflowing happiness. He’s not sure where he gets his energy from. Really. He wonders about himself. She must be wondering too. Usually he isn’t that ebullient.
ระหว่างหยุดพักกินเบียร์แกล้มบะหมี่เกี๊ยว เขาหันไปสนใจข่าวปฏิวัติอีกครั้ง ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายงานปกติ เขายังพึ่งพาช่องเคเบิลจากเมืองนอก สลับฟังแถลง- การณ์ตามช่องทั่วไป ยิ่งดึกรู้สึกแถลงการณ์ยิ่งเข้มข้นขึ้น รัฐธรรมนูญถูกฉีกไปแล้ว เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก กฎหมายหลายๆ ฉบับถูกตราขึ้นโดยแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติ และเมื่อแถลง- การณ์ฉบับหนึ่งประกาศให้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการ เขารู้สึกเบียร์ลื่นคอขึ้น อาการผ่อนคลายเกิดขึ้น ครั้นเบียร์ครึ่งโหลหมดลง อาการคึกก็เริ่มซ่านขึ้นมาอีก เขาเลยสนุกกับหล่อนอีกรอบ ก่อนผล็อยหลับคาพับกับทีวีที่ยังเปิดค้างไว้ As they take a break with beer and the noodles snack, he turns his interest to news of the coup again. The Thai channels still aren’t back to normal programming. He still relies on the foreign cable channels interspersed with the proclamations broadcast by the national channels, which are increasingly harsh as the hours pass. The constitution has been torn. He feels oddly hurt. Several edicts have been issued by the revolutionary council and when one communique announces that tomorrow is decreed a public holiday, he feels the beer go easier down his throat. He can now relax. When the half-dozen cans of beer are empty, he feels high-spirited again, so he has fun with her once more before drifting into sleep right in front of the TV still switched on. =

=

=

=

=

=

=

=

กฎหมายหลายๆ ฉบับ cannot be translated as ‘several laws’ in this context: they are edicts (คำสั่ง, คำประกาศ).

=
เขาตื่นขึ้นเมื่อหล่อนเขย่าตัวปลุก เขางัวเงียเปิดเปลือกตาอย่างยากลำบาก ปวดหนึบตรงขมับ รู้สึกงวยงงว่ากำลังนอนอยู่ที่ไหน เมื่อคืนเขาเพลียเอามาก หลับฟุบเหมือนนักมวยถูกน็อก สติเขาเริ่มกลับมาแล้ว จำได้ว่าตัวเองยังนอนอยู่ห้องของหล่อน ใช่แล้ว วันนี้คณะปฏิวัติประกาศให้เป็นวันหยุดราชการ เขาเลยยังไม่ได้กลับบ้าน หล่อนเขย่าตัวเขาแรงขึ้น He wakes up when she shakes him to get him up. Drowsy, he opens his eyelids with difficulty, throbbing pain in his temples. He feels puzzled as to where he has slept. Last night he was very weak, sank into sleep like a knocked-out boxer. He’s beginning to recover his lucidity, can remember he is in her room. That’s right, the revolu- tionary council has proclaimed today a holiday, so he hasn’t gone back home yet. She shakes him more strongly.
“ตื่นเถอะ ซื้อหนังสือพิมพ์มาให้แล้ว” หล่อนวางหนังสือพิมพ์สองฉบับบนร่างเขา เขากวาดไปไว้ข้างตัว อาการงัวเงียยังไม่เปิดโอกาสให้เขาทำอะไร ได้แต่ส่งเสียงเออออออกไปอย่างพ้นไปที หล่อนช่างน่ารักเสียจริง เมื่อคืน ก่อนผล็อยหลับ เขาบอกหล่อนว่าหากตื่นก่อนช่วยออกไปซื้อหนังสือพิมพ์ให้ด้วย เชื่อแน่ วันนี้ผู้คนคงแห่กันไปซื้อหนังสือพิมพ์จนเกลี้ยงแผง เขาอุ่นใจขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหล่อน ‘Wake up. I’ve bought the papers.’ She places two newspapers on his chest. He sweeps them aside. He’s still too drowsy to do anything, merely uttering a few uh-huh just like that. She’s really lovely. Last night before falling asleep he told her if she woke up first to go out and buy the newspapers. For sure, today people would scramble for newspapers and they would be sold out in no time. He feels better when he hears what she says.
“มีน้ำเต้าหู้ให้กินด้วย” เขาแว่วเสียงหล่อนก่อนหลับพับลงไปอีก ‘There’s tofu for breakfast too,’ he hears her say before he drifts into sleep again.
เขาตื่นขึ้นมาหลังงีบพักหนึ่ง สมองปลอดโปร่งขึ้น อาการงัวเงียหายไปแล้ว เขารีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา กวาดสายตาอ่าน เป็นหนังสือพิมพ์หัวสีที่เขาไม่ค่อยได้อ่านนัก หยิบหมอนหนุนหัวในท่าถนัด อย่างที่คาดไว้จริงๆ คำว่า “ปฏิวัติ” ถูกพาดหัวไม้ตัวเบ้อเร่อเหมือนกันทั้งสองฉบับ และคงเหมือนกับอีกหลายๆ ฉบับอย่างไม่ต้องสงสัย He wakes up again after a while with a clearer brain. He’s no longer drowsy. He hurriedly grabs a newspaper and scans it. It’s a popular newspaper he doesn’t normally read. He takes the pillow and adjusts it behind his head to read in a comfortable position. As he expected really, the word ‘coup’ is printed in huge letters on both papers and no doubt in many others.
“ฉบับที่สั่งล่ะ” เขาถามขึ้น ‘What about the one I told you to buy,’ he asks.
“หมดแล้ว มีแค่นี้แหละ” หล่อนเดินมาหาเขา “กินนี่สิ” หล่อนยื่นแก้วให้ ‘Sold out. That’s all there was.’ She walks up to him. ‘Eat.’ She holds out a bowl.
“อะไรเหรอ” ‘What is it?’
“น้ำเต้าหู้” ‘Tofu.’
“กาแฟน่าจะดีกว่า” หล่อนเลี่ยงไปชงกาแฟ เขาวางหนังสือพิมพ์ เดินเข้าห้องน้ำ ฉี่เสร็จกดชักโครกลั่น ออกมาจุดบุหรี่สูบ กาแฟหอมกรุ่นคอยท่าอยู่แล้ว หล่อนนอนเล่นอยู่บนเตียงหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู ‘Coffee would be better.’ She sneaks away to make coffee. He puts down the newspapers, goes into the bathroom, takes a leak and flushes the noisy toilet, comes out and lights up a cigarette. Fragrant coffee is already waiting. She lies down on the bed, picks up a newspaper and has a look.
“อ่านให้ฟังหน่อยสิ” เขาแกล้งแซวหล่อน เพราะรู้ว่าหล่อนอ่านหนังสือไม่ค่อยออก เวลาเขามาที่นี่ หากมีเวลาว่างเขาจะสอนให้หล่อนอ่านหนังสือเสมอ หล่อนบอก ว่าตอนอยู่บนดอยได้เรียนหนังสือน้อยมาก หากเปรียบเทียบกับการพูด ทักษะการอ่านยังเป็นรองหลายขุม เขาขำเสมอเมื่อหล่อนเปล่งเสียงอ่านหนังสือแบบผิดๆ ถูกๆ ถึงอย่างไรหล่อนก็มีความพยา- ยามเป็นเยี่ยม รักการอ่าน ไม่เคยท้อในการสะกดคำ ‘Read it out loud, will you,’ he taunts her because he knows she can’t quite read. Whenever he comes here, if he can spare the time he teaches her how to read. She has told him that when she was on the mountain she studied very little. Compared with speaking, her reading skill is much inferior. He’s always amused when she endeavours to read, making plenty of mistakes. For all that, she’s really eager, she likes to read and is never reluctant to spell.
“เอาสิ” เขากระตุ้นอีกครั้ง เหมือนหล่อนกำลังรอคำพูดนี้อยู่ หล่อนเพ่งสายตาไปบนหน้าหนังสือพิมพ์ ลากนิ้วมือไปบนแถวอักษร พยายามสะกดคำสลับไปมา แต่ไม่เป็นผล เขาพยายามลุ้น เฝ้าดูพัฒนาการของหล่อนจากที่เขาเคยสอนให้ ‘Do it,’ he prods her again. As if she was waiting for those words, she brings her eyes to the newspaper, one finger following the alignment of words, trying to spell the words back and forth but not succeeding. He tries to cheer her, observing her progress from what he has taught her.
“คำนั้นแหละ ตัวใหญ่ๆ น่ะ อ่านสิ” เขาบอกให้หล่อนอ่านคำว่า “ปฏิวัติ” ออกจะเป็นคำยากอยู่สักหน่อย หล่อนจ้องเขม็งเข้าไปอีก บางจังหวะคล้ายจะหลุดคำบางคำออกมา ในที่สุดหล่อนตัดสินใจเปล่งเสียงออกมา ‘That word, yes, that one. Read it.’ He tells her to read the word ‘patiwat’ which is rather difficult to spell and pronounce*. She peers at it again. Several times she’s on the verge of mouthing something. Finally she decides to produce a sound. =

=

* The word is spelt ‘ptiwati’ with two different letters for the ‘t’ sound.

“ติ…ติ… อ่านได้แค่นี้แหละ ยากจัง” หล่อนยอมแพ้ ส่ายหน้าไปมา เขาหัวเราะขึ้น หล่อนคงคุ้นเฉพาะตัวหลัง ‘Ti … ti … that’s all I can read. It’s so difficult!’ She acknowledges defeat, shakes her head. He laughs. She can only read the last syllable.
“ไม่ใช่อย่างนั้น นั่นมันแค่เฉพาะตัวหลัง ไม่ใช่คำทั้งหมด ลองดูใหม่ซิ” เขายังคงหัวเราะ หล่อนหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน แล้วก้มหน้าลงไปอีก ‘It isn’t like that. That’s only the last letters, not the whole word. Try again.’ He’s still laughing. She laughs too, then lowers her head again.
เขาสูบบุหรี่จนหมดมวนแล้วเดินกลับไปที่หล่อน He smokes his cigarette entirely then walks back to her.
“เป็นไง ได้ไหม” หล่อนส่ายหน้า ‘So? How is it going?’ She shakes her head.
“ไม่เป็นไรหรอก คำนี้มันยากไปหน่อย” ‘Never mind. That word is rather difficult.’
“แล้วอ่านว่าอะไรล่ะ” ‘So how do you read it?’
“อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” เขาลากเสียงช้าๆ หล่อนพยายามจำ ‘It reads “pa-ti-wat”.’ He pronounces each syllable slowly. She tries to remember.
“ปา-ตี-วัด” ‘Par-tee-wat.’
“ไม่ใช่ เอาใหม่ จำดีๆ นะ อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” ‘Wrong. Try again and remember, okay? It reads “pa-ti-wat”.’
“หมายถึงอะไรล่ะ” หล่อนแทรกถามขึ้น ‘What does it mean?’ she interrupts.
“ก็…” เขาพยายามนึก “การเข้าไปยึดอำนาจจากรัฐบาลมาเป็นของตัวเอง” เขาไม่อยากอธิบายอะไรมาก เลยบอกออกไปอย่างนั้น ‘Well…’ He tries to think. ‘It means taking away the power from the government for oneself.’ He doesn’t want to explain much, so he leaves it at that.
“ใครเป็นคนยึดล่ะ” ‘Who is it that’s taking it away?’
“ก็ทหารน่ะสิ” ‘The military, of course.’
“ทหารเหรอ เมื่อกี้ก็เห็นทหารที่ปากซอย ถือปืนด้วย” ‘Soldiers, is it? Just now I saw soldiers at the entrance to the street. They had weapons too.’
“นั่นแหละ พวกปฏิวัติล่ะ” หล่อนนิ่งไป ก้มดูหนังสือพิมพ์อีกรอบ หล่อนชี้ไปที่รูปอดีตนายกรัฐมนตรี ‘That’s it. They are the coup makers.’ She’s silent, bends over for another look at the newspaper. She points to a picture of the former prime minister.
“งั้นก็คนนี้สิที่ถูก…” ‘So it’s him who was…’
“ใช่ คนนี้แหละ” เขาแทรกขึ้น หล่อนเงียบไปนาน แล้วเงยหน้าขึ้น ‘Yes, this man,’ he breaks in. She’s silent for a long while then raises her head.
“หนูชอบ คนบ้านเดียวกับหนู” เขาเงียบไปบ้าง จิบกาแฟแล้วอัดบุหรี่ ‘I like him. He’s from the same village as me.’* It’s his turn to be silent, sipping coffee and smoking. * That would be San Kamphaeng, in Chiang Mai province.
“ทำไมเขาโดนปฏิวัติล่ะ” หล่อนยังเซ้าซี้ถาม เขาชักรำคาญ ขี้เกียจยุ่งกับหล่อนอีก หันไปกดรีโมตเปิดทีวี ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายการปกติ เขากดไล่ไปตามช่องเคเบิลต่างๆ ยังไม่มีข่าวคืบหน้าอะไรมาก ส่วนใหญ่จะเป็นภาพข่าวเดิมๆ ตั้งแต่เมื่อคืน เคเบิลเมืองนอกเสนอข่าวตามปกติ ไม่เกาะติดเหมือนเมื่อคืน มีแค่ตัววิ่งสั้นๆ บอกสถานการณ์ในเมืองไทยโดยรวม ‘Why did they take his power away?’ she persists, annoying him. Fed up with her, he turns to punch the remote to turn on the TV. The national channels still don’t run their normal programmes. He switches to the cable TV channels and goes through them. They don’t have much news about new develop- ments. For the most part, they are still broadcasting newsreels from last night. The foreign cable channels are broadcasting the news as usual, with no live takes like last night, only short ticker notes on the general situation in the country.
เขากลับมาอ่านหนังสือพิมพ์ หล่อนนอนอยู่ใกล้ๆ ดึงเซกชันบันเทิงไปอ่าน เขาผล็อยหลับไปอีก ตื่นขึ้นมารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ เช้ามากแล้ว เขาควรจะกลับเสียที หากเลยไปถึงเที่ยวเดี๋ยวจะยุ่งกันใหญ่ He goes back to reading the news- papers. She lies next to him, reading the entertainment sections. He drifts into sleep again, wakes up feeling energetic, goes to the bathroom. Much of the morning is gone, he should go back home. If he gets there after noon, he’ll be in trouble.
เมื่อน้ำอุ่นๆ จากฝักบัวกระทบร่าง เขาเริ่มคึกคักขึ้นมาอีก แง้มประตูเรียกหล่อนให้เข้ามาอาบน้ำด้วยกัน หล่อนทำหน้างงๆ เขาพยักหน้าคะยั้นคะยอ หล่อนยิ้มขึ้น เดินรี่เข้ามาหา พร้อมเปลื้องผ้าทีละชิ้น เขาอาบน้ำกับหล่อนอย่างสนุก ยาวนานและต่อเนื่อง ก่อนจะมาปิดเรื่องบนเตียงอ่อนนุ่ม When the warm water from the shower strikes his body, he becomes frisky again, opens the door slightly and calls her to come and shower with him. She looks puzzled. He nods eagerly. She smiles, walks straight to him, discarding her clothes one by one. He and she have fun together showering, taking their time, before ending the chapter on the soft bed.
เขาเข้าห้องน้ำอีกรอบ กลับออกมาอย่างอ่อนระโหย เช็ดเนื้อเช็ดตัว สวมเสื้อผ้าด้วยมือไม้อ่อนล้ากว่าปกติ แข้งขาชักเริ่มสั่น เขาพยายามเก็บอาการให้ดูปกติ หันไปมองกระจก เห็นหน้าตัวเองไม่ชัดนัก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ He enters the bathroom once more, returns exhausted, towels himself, dresses with hands wearier than usual, his legs beginning to wobble. He tries to prevent his symptoms from showing, turns to look at the mirror, sees his face rather blurred, so stands closer.
“ช่วยหาแว่นให้หน่อย” เขาบอกหล่อน ตายังจ้องกระจก หน้าเขาออกจะซีด หล่อนสาละวนควานหาแว่นบนเตียง ‘Find my glasses, will you,’ he tells her, his eyes still on the mirror. His face is wan. She feverishly looks for his glasses on the bed.
“ไม่เห็นมี” ‘I can’t find them.’
“หรือหล่นใต้เตียง ลองดูในซอกเตียงสิ” หล่อนเอี้ยวตัวล้วงมือลงไป ควานไปมาก่อนชูแว่นขึ้น หล่อนเช็ดเลนส์แว่นกับเสื้อยืด ยื่นให้เขา เขารับมาสวม รู้สึกแปลกๆ ไม่ลงตัวเหมือนเดิม โครงแว่นบิดเบี้ยวไม่ได้รูป เขาดึงออกมาใหม่ ดัดโครงแว่นให้เข้ากับรูปหน้า เขาอาจเผลอทับมันตอนนอนหรือขณะสนุกอยู่กับหล่อน หรืออาจหล่นกระแทกพื้น เขาสวมกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ดีขึ้นหน่อย แต่ยังหลวมๆ ไม่กระชับแน่นเหมือนเดิม ‘Maybe they fell under the bed. Look into the corners.’ She leans over and her stretched hand swipes underneath and eventually retrieves the glasses. She cleans them with her t-shirt, hands them over to him. He takes them and puts them on, feeling strange. They don’t fit as before. The frame is out of shape. He takes them off, bends the frame to fit the shape of his head. He must have squashed them without realising it when he was sleeping or when he was having his fling with her or they may have got out of shape when falling to the floor. He puts them back on again. This time it’s much better, but they are still loose, not as tight-fitting as before.
เขาเห็นหน้าตัวเองในกระจกชัดขึ้น หน้าซูบเซียวกว่าเดิม เขายกมือลูบหน้าไปมา พยายามปรับสีหน้าให้ปกติ ตกแต่งผมเผ้าเข้าที่เข้าทาง สลัดคอ กระดูกลั่นกรุบกรับ ทุกอย่างดูท่าจะเรียบร้อยลงตัว เขาเก็บบุหรี่ กุญแจรถ ใส่กระเป๋าเสื้อ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นหนีบแขน เปิดกระเป๋าเงิน หยิบเงินก้อนหนึ่งส่งให้หล่อน หล่อนยื่นมือมารับ ยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณ He sees his face in the mirror more clearly. His face is paler than before. He raises his hand and strokes his face back and forth, trying to make it return to its normal complexion, tidies his hair, flexes his neck, making bones crack. Everything seems to be working normally. He gathers his cigarettes and the car keys, puts them in his shirt pocket, picks up the newspapers and slips them in his armpit, opens his purse, takes out a few banknotes and gives them to her. She holds out her hand to receive the money and smiles as she says thank you.
=
เขาเคลื่อนรถออกจากอพาร์ตเมนต์ เปิดมือถือ แวะตลาดใกล้บ้าน ซื้อกับข้าวถุงติดไม้ติดมือไปฝากลูกเมีย แม่ค้าคุยกันลั่นตลาดเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อคืน เขาเห็นทหารยืนประจำการแถวสะพานข้ามแม่น้ำเต็มไปหมด รถฮัมวีติดปืนกลวิ่งว่อนไปวนมาชวนผวายิ่ง ผู้คนดูจะสนุกสนานกับมันมากกว่าขยาดขลาดกลัว He drives away from the block of flats, opens his cell phone, stops by the market near his house, buys bags of food to share with his wife and chil- dren. Female vendors all over the market are jabbering about last night’s events. He sees lots of soldiers stand- ing all over the bridge across the river. Humvees with automatic weapons speed back and forth in a most scary way. People seem to be having fun rather than looking horrified.
เขากลับถึงบ้านในตอนทีวีเริ่มมีรายการปกติ ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ แนนนั่งดูทีวีแต่เช้า ลูกๆ ไม่แน่ใจว่าตื่นกันหรือยัง เขาหอบข้าวของที่ซื้อมาไปไว้ในครัว เดินกลับมาที่โซฟาหน้าทีวี แนนละจากจอทีวีหันมาทางเขา When he arrives home, the tele- vision has begun to resume normal programming. Everything is getting back to normal. Naen has sat watching television all morning. He isn’t sure whether the children are up or not yet. He takes the foodstuffs he has bought to the kitchen, walks back to the sofa in front of the television. Naen’s eyes leave the screen to look at him.
“เป็นไงล่ะ ท่าจะเสียล่ะสิ” แนนทักยิ้มๆ แล้วหันกลับไปที่หน้าจอทีวี เขาผุดยิ้มขึ้นทุกอย่างเป็นไปตามคาด หล่อนเข้าใจมาโดยตลอดว่าที่เขาหายไปทั้งคืน เขาจะไม่ไปไหนไกล นอกเสียจากตั้งวงเล่นไพ่ที่บ้านเพื่อนคนใดคนหนึ่ง ‘So how was it? Did you lose much?’ she greets him with a smile and then turns back to the TV. He smiles. Everything is going as expected. She has understood all along that having disappeared all night he didn’t go very far but played cards at some friend’s house.
“แล้วลูกๆ ล่ะ” เขาเอนหลังลงนอนบนโซฟายาว หยิบหมอนหนุนหัว ถอดแว่นวางไว้ตรงหน้าอก หลับตาปริ่ม หาวหวอดใหญ่ หูแว่วเสียงจากทีวี ‘What about the kids?’ He eases himself down on the sofa, takes a pillow to support his head, takes off his glasses and places them on his chest, closes his eyes, has a mighty yawn, the noise of the TV in his ears.
“ออกไปแต่เช้าแล้ว เห็นบอกเพื่อนๆ ชวนไปดูรถถัง” ‘Oh, they left early this morning. They said their friends invited them to go and see the tanks.’
“เออ ไอ้เด็กพวกนี้ยังไม่เคยเห็นรถถังออกมาวิ่งบนถนนล่ะสิ คงตื่นเต้นบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เหมือนรุ่นเราหรอก ชินเสียแล้ว” ‘Right. These children have never seen tanks out in the streets before, so it’s normal they’re excited, unlike us: our generation is used to them.’* * There have been some twenty coups or coup attempts in Thailand since 1932 but the previous one was fifteen years earlier.
“แล้วข้างนอกเป็นไงบ้าง” แนนหันมาถาม ‘What is it like outside,’ Naen turns to ask.
“ก็ปกติดี ไม่เห็นมีอะไร มีก็แต่ทหารรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด ตำรวจดูท่าจะหงอยไปเลย” ‘As usual. Nothing much. Only soldiers to ensure security in various spots. As for the police, they’ve made themselves scarce.’
“เมื่อคืนฉันอดห่วงคุณไม่ได้ แต่พอหัวถึงหมอนก็หลับยาวเลยล่ะ ม้วนเดียวจบ ตื่นมาเช้าเลย” ‘Last night I couldn’t help worrying about you, but as soon as my head touched the pillow, I conked out and slept without a break until morning.’
“ก็ดี หลับง่ายๆ ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ทุกอย่างปกติ ไม่มีอะไรหรอก” ‘Sleeping easily’s good. Nothing much to worry about. Everything’s normal. There’s nothing, really.’
เขาปิดตานิ่งกะพักสายตา แต่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาเกือบเที่ยง He keeps his eyes closed to rest them but somehow drifts into sleep. It’s almost midday when he wakes up.
“ตื่นแล้วเหรอ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าว” เสียงแนนลั่นขึ้นจากห้องครัว เขาสอดส่ายสายตาหาแว่น มันคงหล่นอยู่บนพื้น เขาลุกขึ้นมาหา ไม่มี มันไปหล่นอยู่ตรงไหนนะ ‘So you’re up, are you? Go and take a shower and then we’ll have lunch,’ Naen’s voice resounds from the kitchen. He looks for his glasses. They must have slipped to the floor. He gets up to find them. Nothing. Where can they have gone?
“แนน” เขาตะโกน ‘Naen!’ he shouts.
“อะไร” ‘What?’
“เห็นแว่นผมไหม” ‘Have you seen my glasses?’
“เอาอีกแล้วคุณนี่ เวลาถอดไม่เคยวางให้เป็นที่เป็นทาง วางมั่วซั่วสะเปะสะปะอยู่เรื่อย แล้วให้ฉันหาทุกที” หล่อนเดินบ่นออกมาจากครัว ตะหลิวติดมือมาด้วย ‘Again! Oh, you … When you take them you just discard them, you don’t pay attention to where you put them and you leave it to me to find them ev- ery time.’ She walks out of the kitchen complaining, a ladle still in her hand.
เขาสำรวจตามซอกมุมโซฟา เจอมันจนได้ เมื่อหยิบขึ้นมา เขาแทบเขวี้ยงออกจากบ้าน เขายื่นซากแว่นให้แนนดู He surveys the corners and folds of the sofa and finds them. When he picks them up, he almost throws them out of the house. He holds out their remains for Naen to see.
“เละเลย คราวนี้พังจริงๆ ด้วย” เขาโอดครวญ ‘Crushed! This time they’re broken for good,’ he laments.
“ฉันว่าแล้ว คุณนอนทับมันไม่รู้กี่รอบ มันทนได้ก็เก่งล่ะ สมน้ำหน้า ไม่เคยระวังเล้ย!” แนนยิ้มเยาะ เดินกลับเข้าครัว ‘What did I tell you? You’ve lain on them so many times it’s amazing they didn’t break earlier. Serves you right. You’re never careful.’ Naen, smiling mockingly, walks back into the kitchen.
“จะทำไงดีล่ะคราวนี้” เขาบ่นขึ้น “มองอะไรไม่ชัดเลย” ‘What am I going to do this time?’ he complains. ‘I can’t see anything clearly.’
เขานอนลงไปบนโซฟาอีกรอบ พยายามเพ่งมองทีวี แต่กลับพร่ามัวไปหมด อาการปวดตาเริ่มกำเริบ เขาหลับตานิ่งฟังเสียงทีวีไปเรื่อยๆ มีเสียงประกาศของคณะปฏิวัติดังแทรกรายการปกติขึ้นมา เขาลืมตาขึ้น จ้องไปที่ทีวีอีกครั้ง เห็นเพียงภาพมัวๆ ของผู้ชายที่กำลังอ่านประกาศ เขาเอื้อมไปหยิบรีโมต เปิดเสียงดังขึ้น He lies down on the sofa once more, trying to peer at the TV, but it’s all blurred. His eyes are beginning to hurt. He closes his eyes tight and listens to the television. There’s a proclamation from the revolutionary council inter- rupting the normal programme. He opens his eyes, stares at the screen once again, sees only the blurry picture of a man reading the proclamation. He stretches out to grab the remote, turns the sound on louder.
“คุณจะบ้าเหรอไง หูแตกกันพอดี!” แนนว้ากลั่นมาจากห้องครัว ‘What’s wrong? Are you mad? You’re bursting my eardrums!’ Naen yells from the kitchen.
“ก็ผมมองไม่เห็นนี่” ‘I can’t see anything!’
“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน คุณนี่ท่าจะบ้า” ‘What’s that got to do with anything? You must be out of your mind.’
เขาลดเสียงลง หลับตานอนฟังนิ่ง สักพักแนนเดินออกมา He lowers the sound, closes his eyes, listens quietly. After a while Naen walks out.
“คุณไปอาบน้ำ กินข้าวกินปลาเสียก่อน เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปตัดแว่นอันใหม่” เขารู้สึกเหมือนเสียงสวรรค์ ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดี ‘Go and take a shower and after lunch I’ll take you to have a new pair of glasses made.’ To him this sounds like heaven. He himself doesn’t know yet what to do.
“ออกไปเลยไม่ได้เหรอ ปวดตาจะแย่อยู่แล้ว มองอะไรก็ไม่ชัด” เขาอ้อนเสียงอ่อน ‘I can’t go out. My eyes hurt a lot. I can’t see anything clearly,’ he pleads with a small voice.
“อย่าบ่นไปเลยน่า ก็แค่อาบน้ำ กินข้าว ไม่เห็นจะต้องใช้สายตาเลย คุณทำทุกวันอยู่แล้วนี่ ไม่ใช่อ่านหนังสือสักหน่อย แหม แค่นี้จะเป็นจะตาย ทีทำอย่างว่าไม่เห็นต้องใส่แว่นเลย ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้” ‘Stop complaining, will you. Just shower and eat, you don’t have to use your eyes for that, you do it every day. It’s not like reading. Gee, just that and it’s a matter of life and death! And even in bed when you perform you don’t need glasses either. Go and take a shower now.’
เขาอมยิ้มให้กับคำพูดของแนน โดยไม่ทันตั้งตัวหล่อนดึงตัวเขาขึ้นจากโซฟา เจอไม้นี้เข้าไปเขาเลยยอมทุกอย่าง คลำทางเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล He has a secret smile at Naen’s words. Before he can do anything, she pulls him out of the sofa. Being manhandled in this way, he cannot but comply, so he gropes his way to the bathroom.
จะบ้าตาย เขาต้องอาบน้ำอีกรอบหรือนี่ เขาเปิดฝักบัวทิ้งไว้ เบี่ยงตัวหลบสายน้ำรู้สึกหนาวขึ้นมาจับจิต เขาเอื้อมไปปิดฝาชักโครก นั่งลงมองสายน้ำกระทบพื้น ตาเขาพร่าไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่มีแต่ความพร่ามัว เลือนราง ไม่มีอะไรชัดเจน สัญชาตญาณเดิมๆ เท่านั้นที่ประคับประคองนำพาเขาไป เมื่อไหร่เขาจะกลับสู่โลกเดิมที่สว่างไสวและคุ้นเคยเสียที เขารำพึงขณะนั่งกุมหน้าอยู่บนฝาชักโครก Damn it, he must shower anew! He turns on the shower and lets it pour down, twisting to avoid the flush of water. He feels cold to the marrow. He stretches out to lower the lavatory seat, sits down and looks at the water splashing on the floor. His vision is totally blurry. He feels as though he has fallen into another world altogether, a world of total blur, with fuzzy forms, nothing clear. Only his former instinct guides him. When will he go back to the former world that is bright and familiar, he rambles as he sits, holding his head in his hands, on the lavatory seat.
=

‘Ha Waen Hai Noi’ in Chor Karrakeit 43, 2008

Vachara Sajasarasin is the pen name of Watchara Phetchphromsorn. Born 1975 in a district of Surat province in the South, Vachara works at the Administrative Court
in Bangkok and writes short stories
in his spare time. His first collection
of short stories, Things we forget, earned him the SEA Write Award in 2008.
=watchara

Tagged: , , , , , , , ,

One thought on “Find my glasses, please – Vachara Sajasarasin

  1. Nannapath..war Thunbhichaboon 15 November 2013 at 7:53 am Reply

    It’s great.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: