The innocent – Saowaree

Here is a classic example of a Thai story under the dominant Buddhist ideology, down to its feel-good, faith-restoring denouement. It’s also, I swear, the last story on abortion I’ll inflict on you here. MB

ผู้บริสุทธิ์

The innocent

 
Blue-Eyed-Catrev Blue-Eyed-Cat  

เสาวรี

SAOWAREE

 
    TRANSLATOR’S KITCHEN
= =  
บ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังนั้นซ่อนตัวอยู่ในดงไม้หนาทึบ ดูรกครึ้มมากกว่าร่มรื่น ลมพัดแรงจนรู้สึกหนาว คืนนี้พระจันทร์ครึ่งซีก เว้าแหว่ง ดูน่ากลัว กลิ่นดอกการเวกริมรั้วหอมเอียนๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด The house, built of wood above concrete, was hidden in a thick grove which looked wild rather than shady. The wind was so strong we felt cold. Tonight the moon was cut in half, with one half missing. It looked scary. Odd- ly, the smell of the climbing ylang- ylang near the fence was sickly sweet. ครึ่งตึกครึ่งไม้: literally, ‘half building, half wood’.
“เข้ามาสิ” พี่ต้อยกวักมือเรียก ‘Come in,’ Toi called out, beckoning with her hand.  
รั้วไม้ระแนงเตี้ยๆ เพียงใช้ลวดคล้องไว้หลวมๆ ถูกปลดออกโดยง่ายเมื่อก้าวล่วงเข้าเขตรั้วบ้าน ขณะนั้นโลกทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ The low lath fence had a loose wire bolt easy to open. When we stepped into the compound, it seemed the whole world had stopped revolving for a while. [Wonderful alliterations in the first part of this paragraph which can’t be duplicated.]
เราสองคนเดินตามพี่ต้อยเข้าไปข้างในกระทั่งถึงหน้าห้องเล็กๆ ฉันชะงักเท้าไว้แค่นั้น จับมือเธอบีบเบาๆ เธอยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ พี่ต้อยพาเธอหายเข้าไปในห้องเล็กๆ นั้น The two of us followed Toi inside into a small room. I stopped right there, grabbed her hand and pressed it lightly. She stood still. Her hand was icy cold. Toi took her inside that small room.  
ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ไม่มีใครและอะไรที่จะมาทำให้วิตกกังวล There was nothing to hear any longer. There was no one and nothing to worry about.  
ฉันนั่งริมระเบียง รู้สึกผ่อนคลาย นังแมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไป ฉันเรียกมัน “เหมียว … เหมียว” มันหยุดจ้องหน้า ดวงตาสีฟ้าของมันใสแจ๋วเหมือนลูกแก้ว มันรู้เรื่องนี่นา I sat at the edge of the veranda, feeling relaxed. A heavily pregnant cat lumbered by. I called it. ‘Miao! … Miao!’ It stopped and stared. Its light- blue eyes were as clear as crystal balls and had that knowing look.  
“เมี้ยว” มันร้องคำเดียว ดวงตาสีฟ้าใสยังจ้องเป๋ง ‘Miao.’ It cried once, the light-blue eyes still staring insistently.  
ฉันรู้สึกหวาดระแวง มันรู้อะไรบ้างแล้วในบ้านหลังนี้ I felt mistrustful. It must know what went on in this house.  
“ไป ไปให้พ้น” ฉันโบกมือไล่ กระทืบเท้าเบาๆ ‘Shoo! Go away!’ I shook my hand to chase it away, tapped my feet lightly.  
เสียงประตูเปิด พี่ต้อยโผล่หน้าดำๆ ออกมาพร้อมกับกวักมือเรียก Sound of a door opening. Toi’s swarthy face peered out as she beckoned with her hand.  
“เสร็จแล้วหรือคะ” ‘Are you through?’  
“ยัง … เข้าใจคุยกับเขาหน่อย” มือใหญ่เทอะทะของพี่ต้องเอื้อมมาตบไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะ ‘Not yet … Know how to talk to her.’ Toi’s big, dumpy hand stretched out to tap me on the shoulder lightly as her laugh resounded.  
ฉันรู้สึกขยะแขยง นัยน์ตาของพี่ต้อยดูต่ำช้า ผิวพรรณก็ดูสกปรกชวนคลื่นเหียน I felt disgusted. Toi’s eyes looked low and mean, and her skin looked dirty, nauseating.  
ภายในห้องแคบๆ นั้นเล็กและแคบ เธอนอนอยู่บนเตียงเหล็กค่อนข้างสูงเหมือนเตียงที่ใช้ในโรงพยาบาล ดวงตาแห้งแล้งมีน้ำตาไหลพราก พี่ต้อยยักไหล่หนาเทอะของตัวเอง The room was stuffy, small and cramped. She lay on a rather high iron bed like those used in hospitals. Her parched eyes were crying a river. Toi shook her thick shoulders.

=

=

[Parched eyes that cry a river? Oh, well…]

“เราต้องให้น้ำเกลือเธอหน่อย เธออดอาหารมาหลายชั่วโมงทีเดียว” พี่ต้อยพูด ‘We must give her a saline solution. She hasn’t eaten anything for hours,’ Toi said.  
ฉันมองไปรอบๆ ข้าง ที่นี่มันขุมนรกชัดๆ มีแต่ความร้อนรุ่มและทุกขเวทนาอยู่รอบตัว I looked around the room. This was really the bottom of hell. There was only vehemence and suffering all around.  
“ไม่มีอะไรเลวร้ายอีกแล้ว มันกำลังจบ แล้วก็เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งกับสิ่งดีๆ ฉันไม่คิดว่าจะต้อนรับคนที่มาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง” ‘There’s nothing evil any longer. It’s about to end and good things will start all over again. I don’t think I’ll welcome those who come here a second time.’  
ฉันมองพี่ต้อยอย่างรังเกียจ เธอกำลังทำตัวเหมือนเป็นพระเจ้าผู้มีความเมตตา I looked at Toi with dislike. She was acting as if she were a god full of loving kindness.  
“อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ” ร่างโทรมๆ บนเตียงพึมพำออกมา ‘Please stay to keep me company,’ the ramshackle body on the bed mum- bled.  
ฉันพยักหน้าช้าๆ I nodded my head slowly.  
พี่ต้อยฮัมเพลงเบาๆ ขณะใส่ถุงมือ Toi hummed a song as she put on gloves.  
“ฉันจะให้แวเลี่ยมเธอสักหน่อย เธอจะได้สบายขึ้น ผ่อนคลายไปกับกล้ามเนื้อที่คลายตัว” เธอยักไหล่อีก เสียงเพลงปีศาจยังคงล่วงผ่านลำคอของเธอออกมาเบาๆ นัยน์ตาเล็กหยีดูกลอกกลิ้ง “และมันอาจจะมีการเจ็บปวดบ้าง ฉันจะให้ยาระงับปวดเธอด้วย” ‘I’ll give her some Valium. She’ll feel better as her muscles relax.’ She shrugged her shoulders again. Her throat kept humming that damn song. Her small, screwed-up eyes looked shifty. ‘And there may be some pain. I’ll give her pills to take care of that too.’  
พี่ต้อยทำงานอย่างคล่องแคล่ว “มาสิ มาเป็นลูกมือให้ฉันหน่อย บางทีเธอเองก็น่าจะเรียนรู้ไว้บ้างนะ ไม่มีอะไรยากเลย สิ่งที่ยากก็คือการตัดสินใจเท่านั้นเอง” Toi worked smoothly. ‘Come here. Come and be my assistant. It’d be good for you to learn, actually. There’s nothing difficult. What’s difficult is coming to a decision, that’s all.’  
ฉันยืนนิ่ง กัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนกำลังตกนรก I stood still, bit my lips, feeling as if I’d fallen into hell.  
“เธอสนใจบ้างไหมล่ะ หรือว่าอยู่กับพวกเด็กเล็กๆ จนทำมันไม่ลง … ฮ่ะฮ่ะ ฉันแหย่เธอเล่นเท่านั้นน่ะ” ’Are you interested or have you been with little kids so long you can’t do it? … Ah ha, I’m only teasing you, you know.’  
ฉันปิดปากนิ่งสนิท ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะพูดมาก I held my mouth closed tight. There was no point saying anything much.  
พี่ต้อยเป็นพยาบาล เคยทำงานที่เดียวกับฉัน เธออยู่ห้องคลอดขณะที่ฉันอยู่กับเด็กทารกตั้งแต่แรกเกิด เด็กทารกที่ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจเพื่อทวงสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่และต้องได้รับการดูแลอย่างดี เด็กๆ เหล่านี้จะถูกส่งมาจากห้องคลอดเป็นส่วนใหญ่ บางรายก็เป็นเด็กที่มาจากการทำแท้งไม่สำเร็จ คลอดก่อนกำหนด หรือพิกลพิการมาจากการทำแท้ง ดูเหมือนเวลานี้จะเป็นทีของพี่ต้อย ที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดกันมากไปกว่าการทักทายกันตามมารยาท แต่โดยลึกๆ แล้วฉันรังเกียจการทำงานของพี่ต้อย เธอลาออกมาหลายปีแล้ว หลังการถูกสอบสวนเกี่ยวกับกรณีรับจ้างทำแท้งเถื่อน ฉันไม่เคยนึกถึงเธอเลย กระทั่งวันที่ฉันรับปากกับผู้หญิงคนหนึ่ง Toi was a nurse. She used to work in the same place as I did. She was in the delivery room while I stayed with the babies since they were born, babies that had to be under breathing apparatus to make good their right to live and who had to receive good care. Most of those children would be sent from the delivery room. Some came from failed abortions, were premature babies or were crippled from butcher- ed abortions. It looked as though now was Toi’s time. Before that we had never talked to each other other than exchanging polite greetings, but deep down I disliked her work. She had re- signed years ago after being investig- ated for being hired to practise illegal abortions. I never thought about her until I made a promise to a woman friend.  
เธอมาหาฉันด้วยความวิตกกังวล แก้มตอบและมีสิวขึ้นเต็มสองแก้ม She came to see me with worry, her cheeks hollow and full of pimples.  
“ช่วยหาสถานที่และอยู่เป็นเพื่อนฉันเท่านั้น” เธอพูด ‘Help me find the place and keep me company, that’s all I ask,’ she said.  
“เธอจะทำอย่างนั้นได้หรือ มันบาปนะ” ฉันพูดด้วยความตระหนก ‘Are you really going to do that? It’s a sin, you know,’ I said with alarm.  
เธอโบกมือ “ใครๆ ก็พูดอย่างนี้ พูดเหมือนที่เธอพูดทุกคำนั่นแหละ” เธอหันมามองหน้าฉัน ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันขอร้องนะ คิดว่าฉันขอร้อง” เธอทอดกายลงอย่างอ่อนแรง ดวงตาอ้างว้าง หม่นมัว She waved her hand. ‘That’s what everybody says, just like you, word for word.’ She turned to stare at me, her lips quaking. ‘I’m begging you. You can’t refuse me that much.’ She stretched herself down wearily, her eyes empty, gloomy.  
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เราเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ฉันก็ลำบากใจเหลือเกิน I looked out of the window. We had been friends for a long time but I was most distressed.  
“แค่ไปเป็นเพื่อนนะ ความเลวร้ายทั้งหมดจะอยู่ที่นี่…” เธอชี้หน้าตัวเอง “อยู่ที่ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น” ‘Just going there to keep me company, you know. All of the vileness will stay here.’ She pointed to herself. ‘With me alone.’  
ฉันไม่ยอมรับปาก จนกระทั่งเธอสารภาพว่าเด็กในท้องนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของใคร … ฉันตกอยู่ในสภาพช็อก I refused to promise until she confessed who the father of the child in her womb was … I fell in a state of shock.  
ในยุคที่ศีลธรรมเสื่อมทรามลง สถาบันครอบครัวอาจถูกทำลายโดยบุคคลที่เป็นหัวหน้าครอบครัว ความรักที่บริสุทธิ์ค่อยอันตรธานไป เหลือเพียงร่องรอยของความรักที่สกปรก นับวันเรื่องราวที่ไม่เคยได้ยินหรือได้ยินนานๆ ครั้งก็จะได้ยินบ่อยขึ้น และกลับกลายเป็นเรื่องเล่าธรรมดาๆ … ฉันช็อกเกินกว่าที่จะบอกอะไรได้มากกว่านี้ In an era when morality is decaying, the family institution was harmed by an individual who was head of the family. Pure love had vanished, leaving behind traces of a love that was dirty. What had never been heard of or only once in a long while was being heard increasingly often and was becoming an ordinary tale … I was too shocked to say more than this. An alternative translation: In an era when morality was decaying, it was [those individuals that were] heads of families that were destroying the family institution. Too wide-encompassing to my taste.
ามกลางคืนค่ำที่มืดสนิท ขณะนั้นดวงใจดวงหนึ่งกลับมืดสนิทยิ่งกว่า In the middle of a totally dark night, right then, one heart had become even darker.  
= =  
พี่ต้อยเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่ เธอหยุดฮัมเพลงปีศาจนั่นแล้ว สีหน้าเธอดูเครียดและจริงจังขึ้น “เพียงใช้น้ำเกลือฉีดเข้าไปในมดลูกเท่านั้นน่ะ เคยใช้พวกโพรสธาแกลนดิน แต่เลือดออกมากไปหน่อย” Toi put on a new pair of gloves. She stopped humming that damn song. She looked tense and increasingly serious. ‘Injecting saline solution in the uterus is enough. I used to use prosta- glandins but there was too much blood…’  
“หนูจะออกไปรอข้างนอก” ฉันพูด ไม่ต้องการรับรู้อะไรมากไปกว่านี้ ‘I’ll go and wait outside,’ I said, not wanting to know anymore than this.  
พี่ต้อยชะงักมือเล็กน้อยแล้วก็เริ่มฮัมเพลงต่อ ก่อนจะหยุดและมองหน้าฉัน Toi stayed her hand a little and then resumed humming her song before stopping and staring at me.  
“มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธอน่าจะรู้ไว้” ‘There are many other things you should know.’  
“แต่หนูไม่ต้องการรู้อะไรเลย” ‘But I don’t want to know anything at all.’  
เราประสานสายตากัน Our eyes met.  
“เธอไม่ใช่นักต่อต้านการทำแท้งนี่นา ตั้งแต่เธอพาลูกค้าคนแรกมาให้ฉันนั่นแหละ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสบายใจเอาเสียเลย ฟังอะไรนี่แน่ะ…” เธอถอดถุงมือที่ยังไม่ได้ทำอะไรลงแช่ในน้ำยา และเดินไปหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งบนโต๊ะ ฉันเห็นบนหน้าปกสีฟ้าอ่อนเขียนว่า คู่มือการทำแท้ง “นี่เป็นความจริง ฉันคิดว่าการทำแท้งน่าจะเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมายได้ ในหนังสือนี้บอกว่า ผู้หญิงที่แนะนำว่าเราจะต้องรู้สึกโหดร้ายและทารุณภายหลังจากการทำแท้งอย่างแน่นอนนั้น ก็คือผู้หญิงที่มีทรัพยากรอย่างเพียงพอแล้ว ไม่ค่อยจะมีโอกาสเจ็บป่วย และไม่เคยนึกถึงเด็กที่หิวโหยและหนาวเหน็บเลย” ‘You’re no longer an anti-abortion militant from the moment you brought me this first client. But it seems you’re not in the least pacified. So listen.’ She took off the gloves she had done nothing with yet and dipped them into some medicated water and then walked over to take a small book on the table. I saw on the light-blue cover the words Abortion Manual. ‘This is the truth. I think abortion should be legalised. In this book it says that women who advocate that we must feel cruel and heartless after an abortion for sure are women that have enough wherewithal and are seldom ill and never think of children that are famished and freezing.’  
ฉันผลักประตูออกมานอกห้อง ข้างนอกเงียบสนิท บ้านนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพี่ต้อย มันอาจจะมีดวงวิญญาณเล็กๆ ของพวกเด็กๆ มากมายอยู่ที่นี่ด้วยก็ได้ ฉันรู้สึกหนาวยะเยือก I pushed the door and went out of the room. Outside it was totally quiet. No one lived in this house apart from Toi, though it might be peopled with the little souls of many, many children. I shivered with cold.  
ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปช้ามาก… It seemed time was passing very slowly…  
พี่ต้อยเปิดประตูออกมาอีกครั้ง เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปิดประตูไว้ดังเดิม ฉันถลาไปที่ประตู พี่ต้อยยกมือห้ามไว้ Toi opened the door and came out again. She laughed softly before closing the door as before. I rushed to the door. Toi raised her hand to prevent me.  
“ให้เธอได้พักผ่อน ฉันให้นมอุ่นๆ เธอกินไปเมื่อครู่นี้” ‘Let her rest. I gave her warm milk; she drank it a moment ago.’  
“เธอเป็นอย่างไรบ้าง” ‘How is she?’  
“ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง…จำเอาไว้ เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง และอีกประมาณสองหรือสามชั่วโมงเธอก็จะตื่น” ‘There’s nothing to worry about any longer. She decided by herself … remember that. She decided by herself and two or three hours from now she’ll wake up.’  
ฉันทรุดตัวลงนั่งริมระเบียง อ่อนล้า หวั่นไหว I sat myself down by the edge of the veranda, weary, shaken.  
“เธอจะดื่มอะไรสักหน่อยไหม” พี่ต้อยถาม ‘Do you want to drink something?’ Toi asked.  
ฉันสั่นหน้า I shook my head.  
“ดูเธอไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย ลังเล สงสัย และหวาดระแวง สังคมวันนี้คงทำให้เธอสับสนพอดูทีเดียว บางครั้งเราก็ต้องฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองเคยเกลียดมันอย่างเข้ากระดูกดำ เหมือนอย่างที่เธอได้ทำมันลงไปแล้ว อาจจะไม่ใช่กระทำเพื่อความรัก … บางทีมันอาจไม่มีเหตุผลอะไรเลยด้วยซ้ำ ขอบใจนะที่พาลูกค้ามาให้ฉัน นี่เธอเปลี่ยนความคิดของเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ” พี่ต้อยหัวเราะ ‘You don’t look confident at all. You hesitate, you wonder, you’re suspi- cious. Society these days must make you feel very confused. Sometimes we must force ourselves to do things we positively hate, as you’ve already done, perhaps not out of love … Sometimes there isn’t even any reason. I thank you for bringing me this client. When did you change your mind?’ Toi laughed.  
ฉันรู้ดีว่ามันเป็นเสียงหัวเราะเยาะ ฉันแค้นใจ ตอบเธอกลับไปว่า “พี่ทำแท้งมาตั้งมากมาย พี่ไม่กลัวบาปกลัวกรรมเลยหรือ พวกเด็กๆ ที่พี่ฆ่าทิ้งเคยมาทวงชีวิตคืนจากพี่บ้างไหม” ฉันรู้สึกสะใจที่สามารถกล่าววาจาเหล่านี้ออกมาได้ อย่างน้อยก็รู้สึกผิดน้อยลง I knew very well that her laughter was mocking me. I felt resentful and answered by saying, ‘You’ve practised so many abortions: aren’t you afraid of sin at all? All of those children you’ve killed, haven’t they come back to claim their lives back?’ I felt satisfied to be able to express myself like this. At least I felt less guilty.  
เธอนั่งเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปในความมืด กลิ่นดอกการเวกยังคงหอมเอียน She sat quietly, her eyes staring into the dark. The scent of ylang-ylang was still cloying.  
“มโนธรรมของใครที่กำลังโจมตีเธอ” พี่ต้อยหันกลับมาจ้องหน้าฉัน “เธอกลัวใครจะรู้ล่ะ” ‘Whose conscience is it that’s lamb- asting you?’ Toi turned back to stare at me. ‘You’re afraid people will know.’  
“เปล่าละ” ฉันละล่ำละลัก ‘Not at all,’ I sputtered.  
“เธอควรจะแน่วแน่กับมโนธรรมของเธอเสียตั้งแต่แรก” เธอหัวเราะหึหึ “หมายความว่าเป็นมโนธรรมของเธอจริงๆ นะ ไม่ใช่ของใคร แต่เธอก็เพียงกลัวว่าคนอื่นจะรู้เท่านั้น เธอกลัวสังคมของเธอจะประณามความคิดเช่นนี้ ขณะที่เธอก็ดูเหมือนจะยินดีเงียบๆ ถ้าเรื่องราวมันจะจบลงเช่นนั้น ครั้งแรกเธออาจจะผลีผลามไปหน่อย เธอตกใจกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังละสิ แล้วเธอก็ไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงเรื่องราวอันน่าบัดสีนั่น เธอชอบที่จะทำตัวลับๆ ล่อๆ ผู้ชายต่างหากที่เธอควรจะประณาม” ‘You should have cleared things with your conscience from the first.’ She chuckled. ‘I mean, it’s truly your con- science, you know. But you’re just afraid other people will know. You’re afraid the circles in which you move will condemn this kind of thinking, while you seem happy to keep quiet if the story stops like that. At first you were a bit hasty, you were shocked by what you heard and you didn’t want to even think about something disgrace- ful like that. You like to be secretive. It’s men instead you should condemn.’  
ฉันยืนนิ่ง รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง I stood still, feeling nauseous.  
“เราอยู่กับความโหดร้ายและไร้ปรานีของสังคมมาโดยตลอด เธอลองก้าวออกไปข้างนอกที่ถนนนั่นสิ อันตรายทุกอย่างรอเธออยู่ตั้งแต่ก้าวแรก เพียงแต่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้เธออาจจะโชคดี ความชั่วร้ายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่เฉพาะแต่ในบ้านหลังนี้หรอก ในใจเธอ…” ‘The cruelty and mercilessness of society has always been with us. Just step outside to the road there. All sorts of danger are waiting from the first step, except that today or tomorrow you’ll be lucky. There’s evil every- where, in every corner, not just in this house. In your heart…’  
ฉันหันหลังให้พี่ต้อย ละอายแก่ใจ แล้วก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ I turned my back to her, feeling ashamed, and then the shame turned to anger.  
พี่ต้อยยังคงพูดต่อ “ฟังนะ เธอไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์หรอก เด็กๆ พวกนั้นล่ะ เขาเป็นผลิตภัณฑ์ที่ชั่วร้ายของสังคม…” Toi went on talking. ‘Listen. You’re not an innocent person. Those chil- dren, they are the by-products of evil in society…’  
“พอเถอะ” ฉันโบกมือ ได้ยินเหมือนเสียงเด็กร้องมาไกลๆ ‘Enough.’ I waved my hand, heard like a child’s voice from afar.  
“ฉันเพียงอยากบอกอะไรเธอบ้างเท่านั้น คนที่มีมโนธรรมเพียงพอเท่านั้นที่มีสิทธิ์มายืนชี้หน้าประณามคนอื่นเขาได้” ‘I merely want to tell you a few things. Only those that have enough conscience have the right to stand pointing their finger at others.’  
“หนูจะเข้าไปดูเธอได้หรือยัง” ฉันพูด ‘May I go in yet to have a look at her?’ I said.  
“ก็ได้ … หวังว่าเธอคงจะตื่นแล้ว” ‘Why not … Let’s hope she’s awake.’  
ฉันเพียงต้องการพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านั้น ไม่มีที่ใดที่จะชั่วร้ายไปกว่าสถานที่นี้อีกแล้ว พี่ต้อยไม่ใช่คน เธอต้องเป็นนังแม่มด นังปีศาจ ฉันผิดเอง ผิดตั้งแต่แรก ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างรีบร้อน แว่วเสียงหัวเราะของพี่ต้อยลอยตามเข้ามาเบาๆ I just wanted to take her out of here as soon as possible. There was no place worse than this one any longer. Toi wasn’t a person. She must be a witch, a female devil. It was my fault, my fault from the beginning. I opened the door of the room and entered in haste. Low laughter from Toi followed me in.  
เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ She opened her eyes slowly. Her lips were parched. ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ: literally, ‘lips dry as if missing water’.
“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม เธอพอมีแรงหรือยัง” ฉันถาม ‘It’s over, right? Are you strong enough yet,’ I asked.  
เธอพยักหน้า มีแต่ความเงียบ เธออาจจะเสียใจ ฉันเองก็เสียใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเธอ She nodded. There was only silence. Maybe she was sorry. I was no less sorry than she was.  
รอบๆ ห้องทุกสิ่งยังคงอยู่ในสภาพเดิม น้ำเกลือหมดไปเพียงครึ่งขวด มันถูกถอดออกและเลื่อนเสาไปไว้ด้านข้าง บนโต๊ะมีแก้วนมเหลือติดก้นแก้วอยู่เพียงเล็กน้อย ที่ปลายเตียงมีถังขยะปิดฝามิดชิด … ความชั่วร้ายคงอยู่ในนั้น Around the room everything was the same as before. The pouch of saline solution was still half full. It had been unplugged and hung on a pole on one side of the bed. On the table was a glass of milk with a little milk left at the bottom. At the foot of the bed was a rubbish bin, tightly closed … the terrible stuff was in there!  
“พี่ต้อยบอกว่า มีเด็กๆ มารวมกันอยู่ที่นี่มากมาย พวกเขาร้องไห้กันทุกคืน” เธอพูด ‘Toi said there are lots of children gathered here. They all cry every night,’ she said.  
ฉันจับตัวเธอเขย่าอย่างแรง เธอคงเพ้อ ทว่าเธอค่อยๆ หลับตาลงและเริ่มพูดอีกครั้ง I grabbed her and shook her forcefully. She must be raving, but she slowly closed her eyes and resumed speaking.  
“พี่ต้อยบอกว่าฉันยังมีโอกาสเปลี่ยนใจ มดลูกของฉันยังปกติ เธอว่ามีเด็กๆ มากมายแล้วที่นี่ เด็กๆ เหล่านี้คือผู้บริสุทธิ์ ฉันควรจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเริ่มต้นใหม่ด้วยการลืมเรื่องราวทั้งหมดเสีย มีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้นกับชีวิตเรามากพอแล้ว เราจะไม่เพิ่มมันอีก ฉันมีโอกาสเล็กน้อยเท่านั้น พี่ต้อยบอกว่า เป็นการง่ายนิดเดียวที่เธอจะจัดการกับเด็กเสียเดี๋ยวนี้ เธอพูดย้ำว่าเดี๋ยวนี้…” เธอปล่อยให้น้ำตาไหลริน “ฉันเปลี่ยนใจ ฉันเลือกที่จะเอาเด็กไว้ พี่ต้อยบอกว่า ขอบใจ คืนนี้เธอจะนอนหลับสนิท เด็กๆ จะไม่มารบกวนเธอ จากนั้นเธอให้ฉันกินนมพร้อมกับยานอนหลับ” ‘Toi said I still could change my mind. My uterus is still normal. She said there are lots of children here. These children are innocent. I should go someplace and begin again and forget all that happened. Enough terrible things have happened in my life, we shouldn’t add to them. I had only a small window of opportunity. Toi told me it was easy enough for her to take care of the child right now. She repeated “right now”…’ She let her tears flow out. ‘I’ve changed my mind. I’ve chosen to keep the child. Toi thanked me, she said tonight she’ll sleep soundly, the children won’t come and disturb her. After that, she gave me milk to drink and a sleeping pill.’  
ฉันรีบผลักประตูออกมานอกห้อง มองหาพี่ต้อย ไม่มีร่างของเธออยู่ที่นั่น ฉันเดินออกไปที่ระเบียง ในความชั่วร้ายมีความงดงามแฝงอยู่ ขณะที่ในความงดงามกลับมีความชั่วร้ายแฝงอยู่เช่นกัน กลิ่นดอกการเวกหอมอบอวลมาตามสายลม แมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไปช้าๆ… I hastily pushed the door and went out of the room, looking for Toi. She wasn’t there. I went out to the veranda. In evil beauty is hidden, while in beauty evil is hidden too. The wind carried the fragrance of the ylang-ylang. The heavily pregnant cat lumbered by…  
  ‘Phoo Borrisut’
in Chor Karrakeit 19, 1994
 
  .Saowaree (Saowaree Yemla-or) is a nurse in a district hospital in Ratchaburi province, where she was born. Two of her collections of short stories were short-listed for the SEA Write Award.  Also published here: ‘Love’s last lesson’ (23.03.12) and ‘The black shadow’ (08.03.13).
=saowaree1

Tagged: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: