Countless returns of death – Niwat Puttaprasart

There are times when the translator must double as an editor if he’s to do his job when the original phrasing leaves much to be desired. This is one such time: this story has a strong plot and some writing graces, but could in many instances have been written better. Hence a few deletions and editorial remarks, for which I need not apologise. MB

การกลับมานับครั้งไม่ถ้วนของความตาย

Countless returns
of death

ob-stirrups ob stirrups

นิวัต พุทธประสาท

NIWAT PUTTAPRASART

 
TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
ฝนตกลงมาอีกครั้งตอนที่ผมออกจากบ้าน หลังจากนั้นฝนก็ตกติดกันสองวัน ก่อนที่ฟ้าจะใสราวกับไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้น เมฆสีขาวบางๆ ลอยเอื่อยผ่านไปอย่างเชื่องช้า แดดตอนสายส่องลงมาหลังฝน อ่อนโยนเหมือนทารก ผมเดินฝ่าสายฝนเย็นเฉียบมายังฟุตปาธค่อนข้างสกปรก ต้นไม้ริมถนนแกว่งใบเล็กน้อย ทำให้รู้สึกถึงความชุ่มฉ่ำกว่าปกติ เสียงรถวิ่งผ่านสองสามคัน เมื่อหันกลับไปดู ผมค่อนข้างประหลาดใจกับความเงียบที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก ผมยังนึกอยู่ว่าวันนี้จะมีใครตายเพิ่มขึ้นหรือไม่ It was raining again when I left home. After that it rained steadily for two days before the sky was clear as if nothing had happened. Thin white clouds drifted by slowly. The late morning sun shone after the rain, as soft as an infant. I walked through the ice-cold rain until I came to a ra- ther dirty footpath. The trees along the road wiggled their small leaves around, making the unusual humidity palpable. I heard a few cars speed- ing by. When I turned to look, I was rather surprised by the silence, which didn’t happen often. I even wondered whether there would be more deaths today or not.
เดินมาถึงหน้าตึกเก่าๆ ทาด้วยสีขาวฉาบฉวย มันเป็นอาคารสองชั้นของโรงพยาบาล มีเนื้อที่เพียงสามคูหา ตั้งอยู่ริมถนนซึ่งรายล้อมด้วยอาคารใหญ่น้อย ตรงด้านข้างของกำแพงสีหลุดล่อนออกมาเป็นแผ่นๆ บางแห่งมีรอยร้าวเป็นทางยาว ตรงประตูทางเข้าเป็นกระจก ติดฟิล์มกรองแสงสีดำมืด หากมองผ่านเข้าไปคงไม่เห็นอะไรนอกจากร่างเงาของผู้มอง I came to an old building sloppily painted white. It was a two-storey hospital, stretching over three compartments. It stood by a road lined with tall and small buildings. On the side walls paint was peeling off in large strips. In some places there were elongated cracks. The entrance door was of glass with a dark light protection film. When you looked through it you saw nothing but yourself. The writing here is awkward: that ‘old building’ the narrator has worked in for years shouldn’t be prefaced by the article ‘an’, which hints at anonymity.=

=

สีดำมืด: literally, ‘dark/opaque black’.

ครั้นเมื่อผลักประตูบานนั้นเข้าไป ผมก็ได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนขึ้นมาอย่างรุนแรง ผมบอกกับแม่บ้านหลายครั้งแล้วว่าไม่ควรทำความสะอาดห้องก่อนเปิดประตู ผมเกลียดกลิ่นยาฆ่าเชื้อเป็นที่สุด When I pushed that door open and entered, I got a strong smell of antiseptic. I’ve told the housekeeper several times she shouldn’t clean the room before opening the door. I hate the smell of antiseptic to the utmost.
บางครั้งผมทนไม่ไหว ถึงกับปั้นสำลีอุดจมูกจนหายใจไม่ออก Sometimes I can’t stand it to the point of stuffing my nose with cotton wool, which makes it hard for me to breathe.
เมื่อมองดูรอบๆ ห้องซึ่งคุ้นตา ผมรู้สึกประหลาดใจ โซฟาสีแดงสำหรับคนไข้นั่งรอมีไส้เบาะทะลักออกมา มันตั้งอยู่ริมห้อง กระเบื้องยางสีขาวสลับดำดูไขว้กันสับสนอลหม่าน เสียงเครื่องปรับอากาศครางกระหึ่มอยู่มุมใดมุมหนึ่ง ผมประหลาดใจกับความไม่คุ้นเคย แม้ผมจะเดินผ่านประตูเข้ามาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน ราวกับว่ามีตัวตนบางอย่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาสิงสู่และจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา ผมเคยสอบถามเพื่อนหมอด้วยกันหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรู้สึกเช่นเดียวกับผม กระนั้นผมก็ยังไม่อยากด่วนสรุปเอาว่าตัวเองกำลังมีอาการหลอนทางประสาท When I looked around the familiar room I felt strange. The cushions of the red sofa there for patients to sit and wait had their stuffing showing. The sofa was on one side of the room. The white and black rubber tiles looked out of kilter. The air- conditioner was purring in one corner. It felt surprisingly unfamiliar. Although I’d walked through this door countless times, it was as if there was something that kept changing to spook me all the time. I’ve asked the other doctors many times, but none of them feel the way I do. Thus, I still don’t want to conclude hastily that I’m suffering from a nervous condition.
เคาน์เตอร์รับบัตรคนไข้ขวางอยู่ทางด้านซ้ายมือเยื้องกับประตู ดูขวางตาอย่างไรชอบกล วันนั้นเป็นวันอังคารที่สิบสามมิถุนายน ก่อนหน้านั้นสองวันผมพบว่ามีคนตายอย่างน้อยสองคนที่นี่ หลังจากฝนเทกระหน่ำลงมาไม่หยุด คนไข้ติดฝนอยู่คนหนึ่ง ขณะนั้นผมยังไม่ออกเวร เป็นครั้งแรกที่ผมถูกสายฝนกักขังเอาไว้ พอเปิดประตูฝ่าสายฝนออกไปผมกลับชะงักเท้า แล้วหันหลังกลับเข้าไปในตัวอาคาร มีบางอย่างฉุดรั้งผมไว้ ความอ่อนแรงทั้งหลายประดังเข้ามา นั่นเป็นครั้งแรกที่ความไร้เหตุผลเดินทางมาพร้อมกับปาฏิหาริย์ The registration counter stretches to the left of the door at an angle. It looked oddly cumbersome. That day was Tuesday June 13. Two days earlier I had found that there were at least two deaths here. As it kept raining hard, one patient couldn’t leave. At the time I hadn’t finished my shift. For the first time I was being confined by the rain. As soon as I opened the door to brave the downpour, I stopped short, turned round and went back inside. Something was restraining me. All sorts of weaknesses flooded in. For the first time the unreasonable came along with a miracle. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

What unreasonable? What miracle? Delete.

สองนาทีต่อมา หลังดึงสติกลับคืน ผมก็เดินไปตามทางเดินเล็กๆ ผ่านห้องต่างๆ ที่แบ่งกั้นด้วยกระจกฝ้า มันมีอยู่ด้วยกันสามห้อง พอสุดทางเดินเลี้ยวขวาจะพบบันไดไปชั้นสอง ก่อนจะก้าวขึ้นไป ผมพบน้ำไหลนองลงจากบันไดเป็นทางยาว คงจะมีรอยรั่วบนหลังคา ทางโรงพยาบาลเคยจ้างช่างมาเปลี่ยนเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พวกช่างคงจะแกล้งตอกตะปูให้เป็นรอยรั่ว ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทำเช่นนั้นเพราะสาเหตุใด มันกลายเป็นเรื่องไร้สาระที่หาเหตุผลมาอ้างอิงไม่ได้ แต่มันก็บังเกิดขึ้นแล้ว ผมควรจะหาเศษผ้ามาสักผืนเพื่อซับน้ำบริเวณนี้เสียก่อน อาจมีใครสักคนลื่นหกล้มและเกิดการบาดเจ็บ แต่ผมก็หาผ้าไม่ได้เลย แม่บ้านคงจะมาทำความสะอาดอีกครั้งตอนเก้าโมง ถ้าหล่อนมาผมจะบอกให้หล่อนนำผ้าไปเช็ด แล้วหาถังมารองน้ำ พื้นจะได้ไม่ลื่น Two minutes later, when I was lucid again, I walked along the small walkway going past the various rooms separated by glass partitions. There were altogether three rooms. At the end of the walkway, turning right you came upon the staircase going to the second floor. Before stepping up, I found that water was streaming down the stairs in a long flow. There must be a leak in the roof.  The hospital had hired crafts- men to change it only a few months ago. Maybe they had deliberately nailed it so as to produce leaks. I don’t know why they’d do this. It was something absurd for which no reason could be found, but it was real enough.* I should find some piece of cloth to mop up the water with first; someone could slip and fall and get hurt. But I couldn’t lay my hand on any piece of cloth. The housekeeper would be here at nine to clean the place anyway. If she came I’d tell her to find a piece of cloth and mop it all up and wring the water into some can so the floor wouldn’t be slippery. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

* This is typical loose writing: the first ‘it’ refers to the notion of a faulty nailing while the second ‘it’ refers to the leak.

=

=

=

=

Is that woman such a simpleton that she has to be told the basics of her job? Delete.

ผมตัดสินใจเดินขึ้นบันได ห้องทำงานของผมอยู่ด้านในสุดของตัวตึกติดกับห้องผ่าตัด ผมเคยขอย้ายมาอยู่ชั้นล่างเพราะทนสู้รบกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อไม่ไหว แต่ไม่มีใครเอาด้วย โดยให้เหตุผลว่ามันดูโดดเดี่ยว ผมเลยต้องสิงอยู่ที่นั่นต่อไป I decided to walk up the stairs. My office is at the far end of the building, next to the surgery room. I asked to move to the ground floor because I can’t keep fighting the smell of antiseptic, but nobody agreed, arguing it would be too isolated. So I’ve had to remain there.
ห้องของผมไม่ค่อยได้ให้ใครเข้าไปทำความสะอาด ผมมักจะวางเอกสารกับหนังสือเอาไว้ทั่วห้อง บางครั้งคนไข้ค่อนข้างที่จะกลัวและสับสน เมื่อเข้ามาเห็นห้องของผมครั้งแรกเขาจะไม่ไว้ใจ มันเป็นเรื่องน่ารำคาญ แต่ผมก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ I don’t often allow anyone to enter my room to clean it. I keep my documents and books scattered all over. Sometimes the patients are rather scared and confused when they enter and see my room for the first time. They don’t trust me. It’s annoying, but I can’t help it. =

=

=

=

=

The text says ‘I can’t help them’, which is awkward.

ผมเดินอ้อมโต๊ะเข้ามานั่ง ฝนยังตกอยู่พรำๆ เบื้องนอกมืดดำเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง อาจจะมีใครสาปแช่งการกระทำของเราอยู่ลึกๆ ภายในอุ้งมือของผม ซอกเล็บทุกนิ้วมีกลิ่นเหม็นคาว ผมต้องล้างด้วยสบู่ทุกครั้งก่อนกินข้าวจนติดเป็นนิสัย แต่กลิ่นคาวยังติดอยู่ไม่รู้คลาย ผมมองทอดออกไปยังเบื้องนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสีเหลืองตุ่นๆ ถูกรวบเอาไว้อย่างหยาบๆ ตัวตึกฝั่งตรงข้ามปิดหน้าต่างแน่นหนา ผมไม่ค่อยจะแน่ใจว่าวันนี้ทำไมถึงเงียบกว่าปกติ มีบางครั้งที่เสียงลมกระหน่ำขึ้นมาอย่างหนัก บรรยากาศคล้ายงานศพสักเจ็ดแปดรายเกิดขึ้นทีเดียวพร้อมๆ กัน ความรื่นรมย์ของวันต่างสูญสลายไปจากผู้คน I walked around the desk to go and sit down. It was still raining in a drizzle. Outside it was dark as if the sky had it in for us. Maybe someone had put a secret curse on our act- ivities. The cuticles of my fingernails smelled fishy. I had to wash them with soap before every meal so it had become a habit, but the fishy smell remained. I peered through the window. The dirty yellow curtains were bunched up roughly. The windows of the building across were closed tight. I wasn’t quite sure why it was quieter than usual. There were times when the wind howled. The atmo- sphere was as of seven or eight funerals taking place at the same time. The pleasantness of the day had disappeared for everyone. =

Again มืดดำ, dark black!

=

ภายในอุ้งมือของผม: Literally, ‘within my paws’, which sounds weird for fingernails. Better not translate.

จนกระทั่งเข็มนาฬิกาเคลื่อนมาถึงเลขเก้า ผมอยากรู้ว่าแม่บ้านมาเช็ดพื้นหรือยัง จึงเปิดประตูออกไปดู ปรากฏว่าพื้นแห้งสนิท ไม่มีน้ำไหลเลอะเทอะเหมือนเมื่อเช้า สักครู่พยาบาลที่เข้าเวรเดินสวนกับผมลงไปข้างล่าง ผมไม่ชอบพูดกับใครมากนัก เลยไม่ได้ทักทาย ผมหันหลังเดินกลับเข้าห้อง ยังคงคิดคำนึงอยู่ว่าฝนตกอย่างนี้คงไม่มีใครเสี่ยงเดินตากฝนมาหาหมอหรอกจนกว่าฝนจะหยุดตก การรอคอยจะสิ้นสุดลง… Until the clock handle reached the figure nine. I wished to know if the housekeeper had come and wiped the floor or not yet, so I opened the door and went out to have a look. It turned out the floor was totally dry. There was no messy water flowing like before. A moment later the nurse whose shift was starting walked past me on the way down. I don’t like to speak to anyone much, so I didn’t greet her. I turned round and went back to my room, still thinking that with rain falling like this there wouldn’t be anyone to brave it to come and see the doctor. When the rain stopped, the wait would end. =

=

=

เหเหมือนเมื่อเช้า: literally, ‘like this morning’ – for goodness’ sake, it’s only 9am!

=

=

=

=

=

Statement contrary to logic: if no one is to come during the rain, there’s no need to wait; wait will start when the rain stops.

เวลาถูกปล่อยให้เดินต่อไป ถึงอย่างไรผมก็ยังรู้สึกว่าเวลาจริงเดินช้าลงกว่าเดิมหลายนาที มีครั้งหนึ่งผมปรับนาฬิกาข้อมือให้เดินเร็วขึ้นสิบห้านาที ส่วนเวลาจริงที่อยู่ในห้องยังเดินตามปกติ เมื่อถึงตอนเที่ยง ผมเดินลงไปกินข้าว มีนางพยาบาลทักขึ้นว่าผมจะไปไหน ผมตอบกลับไปว่าจะไปกินข้าว หล่อนค่อนข้างจะงง โดยปกติผมจะเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ ดังนั้นหล่อนจึงถามขึ้น “ยังไม่เที่ยงเลยนะคะ?” Time was left to pass. No matter what, I still felt that real time passed more slowly than before by many minutes. At one point I adjusted my wristwatch forward by fifteen minutes. As for the real time in the room, it still passed as usual. At midday I went down to eat. A nurse asked me where I was going. I answered that I was going out to eat. She was rather puzzled. I am always punctual, so she objected, ‘But it isn’t midday yet.’ =

=

=

=

=

=

=

=

=

The text says ‘she asked’ – this is not a question.

ผมอธิบายว่านาฬิกาของผมเที่ยงตรงพอดี นางพยาบาลมองไปที่นาฬิกาบนผนัง เวลายังขาดอยู่อีกสิบห้านาทีอย่างที่หล่อนเห็น นั่นคือสภาวะที่หล่อนรับรู้ ทว่าภาพมายาในอีกมิติหนึ่งซึ่งไม่สามารถหักล้างได้ด้วยข้อเท็จจริงยังฝังแน่นอยู่ในใจ หล่อนคงคิดว่าผมละเมอและยอมโกหกที่จะบอกว่านาฬิกาของผมเดินอย่างเที่ยงตรง นั่นเป็นเรื่องของปัจเจก บางครั้งการหาเหตุผลไม่ได้ยังจะดีเสียกว่า เพราะชีวิตมันตั้งอยู่บนความขมขื่น บางครั้งเจ็บปวดมากกว่ามีความสุข การมีชีวิตที่โดดเดี่ยวลงไปมากกว่านี้เปรียบได้ดังความตายที่มองไม่เห็น I explained that it was exactly midday by my watch. The nurse looked at the clock on the wall. From what she could see, there were still fifteen minutes to go to reach midday. That was the condition she perceived. But illusions in another dimension can’t be refuted with facts still buried deep in the mind. She probably thought I was delirious and willing to deceive her with my watch marking midday. That concerned the personal. Sometimes not being able to find reasons is still better, because life is based on bitterness, sometimes one suffers more than one is happy. Having a life more lonely than this is comparable to invisible death.
ระหว่างที่ผมกำลังตกอยู่ในอาการกึ่งคิดกึ่งฝัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำลายสมาธิ While I was musing, a knock on the door disrupted my train of thought.
ผู้ที่ผลักประตูเข้ามาคือนางพยาบาลที่เพิ่งพบเมื่อครู่ ติดตามมาด้วยคนไข้ตั้งครรภ์ ท้องของคนไข้ไม่ใหญ่นัก อาจเป็นได้ว่าหล่อนเพิ่งมีท้องแรก หล่อนใส่เสื้อสีดำปล่อยชายเหมือนคนไว้ทุกข์ เอาผ้าลายรัดตรงหน้าท้องเพื่ออำพรางสิ่งที่กำลังเติบโตขึ้นมาจนดูผิดสังเกต ท่าทางของหล่อนกล้าๆ กลัวๆ คนไข้เกือบทุกคนที่มาที่นี่มักมีอาการเช่นนี้ ผมไม่ใส่ใจกับอาการหวาดๆ ของพวกคนไข้มากนัก เพราะอีกสักเดี๋ยว หล่อนจะเริ่มคุ้นไปเอง และในบางครั้งอาจจะคุ้นมากกว่าผมที่สิงสถิตอยู่ในห้องนี้มานานนับปี The person that came through the door was the nurse I’d met a moment ago, followed by a pregnant patient. The patient’s belly wasn’t very big; this must be her first pregnancy. She was wearing a loose black blouse as if in mourning and let the material cover her belly to hide what was growing in a conspicuous way. She looked half daring half scared, like almost all patients that come here. I don’t pay much attention to patients’ apprehension because in a moment they get used to it and in some cases get used to it more than I do, I who have dwelt in this room for years.
นางพยาบาลส่งตัวคนไข้มาถึงห้องแล้วก็ออกไป เสียงปิดประตูดังไล่หลัง แต่มันกลับสะท้อนอยู่ในหัวของผม เสียงฝนดังลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง คราวนี้ดูรุนแรงมากเสียจนได้ยินเสียงของมันอย่างชัดเจนและเร้าใจ The nurse after leading the patient into the room went out. The sound of the door closing behind her resounded in my head. The sound of the rain came through the window. This time the downpour was so severe I could hear it clearly, an exciting sound.
การมาของหล่อนทำให้ผมรู้สึกผิดคาด ไม่คิดว่าหล่อนจะลุยฝนบ้าคลั่งมาอย่างนี้ นอกจากเรื่องด่วนที่หล่อนต้องการจะให้มันสิ้นสุดลงโดยเร็วแล้ว อาจยังมีเหตุผลอันน่าสยดสยองแฝงเร้นอยู่ด้วยก็ได้ Her arrival aroused a feeling of disappointment. I hadn’t thought she’d dare come through such a demented downpour. Besides the urgent matter that she wanted dealt with promptly, maybe there was some other hidden horrifying reason to it.
หลายนาทีผ่านไป หล่อนยังไม่ยอมเอ่ยปาก ผมเองก็ไม่ได้ปริปากเช่นกัน ดูเหมือนว่าเรากำลังตกอยู่ในสภาวะเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่เหตุผลและหลักการ ผมไม่ได้รับคนไข้มาแล้วสองวัน ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ผมรู้สึกสบายใจ Several minutes went by. She still didn’t want to speak out. I didn’t say anything either. It seemed we’d fallen into the same condition, differing only in terms of reasons and prin- ciples. I hadn’t had any patients for two days. The period that had gone by made me feel satisfied.
“รู้หรือเปล่า ท้องมากี่เดือนแล้ว” ผมตัดสินใจถาม เพื่อทำลายความเงียบ ‘Do you know how many months you’ve been pregnant,’ I decided to ask to put an end to the silence.
หล่อนส่ายหน้า ผมจึงบอกให้หล่อนเดินไปที่เตียงตรวจไข้ หล่อนเดินไปอย่างเซื่องๆ คล้ายลูกแมว อันที่จริงหล่อนเองก็เข้าใจว่าหล่อนมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์ใด เพียงแต่ทว่าหล่อนกลัว She shook her head, so I told her to walk over to the examination table. She walked to it sluggishly like a kitten. Actually, she understood what she’d come here for but she was afraid.
หล่อนก้าวขึ้นไปบนเตียงอย่างเนิบนาบ สังเกตอาการอุ้ยอ้ายของหล่อน ผมก็พอจะรู้ว่าเด็กที่อยู่ในท้องคงเริ่มจะมีแขนมีขาแล้ว อย่างต่ำๆ คงไม่เกินไปกว่าสี่เดือน ผ่านขั้นตอนพัฒนามาเป็นตัวเป็นตนและเฉียดเข้าใกล้ความเป็นคนขึ้นเป็นลำดับ หล่อนคงรู้ว่าลูกในท้องกี่เดือน แต่หล่อนไม่พูดออกมา คนที่กำลังจะเป็นแม่มักไม่พูดหรอกว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อจะเอาเด็กออก นั่นคือความจริงที่เราต่างรับรู้ มันสื่อถึงกันได้ไม่ยากเย็น เรื่องนี้เป็นความผิดของใคร ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น ความผิดมันตกอยู่ที่ผู้พ่ายแพ้ คนชนะก็คือคนแพ้ ฆาตกรถูกนำไปแขวนคอ … แต่นี่มันยุคไหนกันแล้ว ยุคแห่งการสื่อสารไร้พรมแดน ยุคของสิทธิเสรีภาพ บางทีอาชญากรอาจกลับกลายเป็นนักมนุษยธรรมก็เป็นได้? She stepped onto the table unhur- riedly. I noticed her sluggishness. I could tell that the child in her belly had arms and legs. At the very least, she was no less than four months’ pregnant, time enough for it to have taken shape and be about to grad- ually turn into a human being. She must have known how many months the child had been in her womb but she wasn’t saying. Those who are about to be mothers usually don’t say they’ve come here to get rid of the child. This was a truth each of us acknowledged and could share with- out difficulty. Whose fault was this? It was nobody’s fault. The fault falls on the defeated. The winner is the loser. Murderers are taken to be hanged … But which era is this? The era of communications without borders, the era of liberty and rights. Sometimes criminals become hu- manitarians – why not?
มือของผมคลำอยู่บนท้องของหล่อน ความร้อนอวลขึ้นมาปะทะอย่างน่าประหลาด My hands palpated her belly. Strange heat emanated from it.
“ทำไมมาเอาจนป่านนี้” ผมถาม ‘Why did you wait so long,’ I asked.
หล่อนไม่ยอมตอบ ดวงหน้าของหล่อนเศร้า ดวงตาคล้ำเขียวจนเห็นแววบอบช้ำ อายุของหล่อนเพิ่งจะไม่เท่าไหร่เอง แต่ริ้วรอยของความมีอายุกลับหนักหน่วงเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องแบกรับ She wouldn’t answer. Her face was sad. Her eyes had bruised orbits. She wasn’t that old but the lines of age were more deeply etched than a frail woman should bear. =

=

=

ตัวเล็กๆ means ‘small’, ‘small-sized’, ‘small-bodied’. What’s that got to do with ‘the lines of age’?

“วันนี้หมอคงทำอะไรไม่ได้มาก” ผมหยุดเพื่อครุ่นคิดคำตอบ “อย่างมากก็ตรวจให้ แล้วหมอจะนัดอีกที ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นอันตรายไปทั้งแม่ทั้งลูก” ผมบอกกับหล่อน ‘Today there’s nothing much I can do.’ I stopped to think of an answer. ‘I’ll give you a check-up and then make an appointment. Otherwise it might be dangerous for you and your child.’ =

=

=

ผมบอกกับหล่อน, ‘I told her’, is redundant.

ผมสังเกตเห็นเสื้อของหล่อนมีรอยชื้น หล่อนคงกางร่มเดินเข้ามา ฝ่าสายฝนหนาวเหน็บ และเปียกชุ่มมากับความปรารถนาที่เฝ้าต่อสู้อยู่ระหว่างความเลวกับความดี จนที่สุดความต้องการอันรุนแรงซึ่งฝังอยู่ภายในก็ตัดสินให้หล่อนเอาเด็กออกไปจากท้องก่อนกำหนด นี่เป็นสูตรสำเร็จของเสียงร้องคร่ำครวญจากภายใน I noticed that her blouse had wet splodges. She must have walked under an umbrella, through the icy- cold rain, and got drenched while her volition kept fighting between good and evil until finally a strong need deep inside decided for her to get rid of the child in her womb before time. This is the standard formula of the lamenting inner voice.
เมื่อฟังคำตอบจากผม ท่าทางของหล่อนผิดหวังเป็นอันมาก หล่อนคงคิดว่าตัวเองต้องเดินตากฝนกลับไปโดยฝันร้ายถึงเรื่องซ้ำๆ กัน หล่อนอาจจะนอนไม่หลับมาหลายคืนเพราะตัดสินใจไม่ได้ แต่แล้วเมื่อมาถึงที่นี่พบกับหมอทำแท้งมือเปื้อนเลือด หล่อนกลับได้รับคำตอบในด้านตรงข้าม ซึ่งหล่อนไม่อาจทำความเข้าใจได้แจ่มแจ้ง When she heard what I said, she looked very disappointed. She must have thought she’d have to go back through the rain and through the same nightmare again. She must have gone through many sleepless nights because she couldn’t decide, but now that she had come here and met an abortionist with blood on his hands, she was getting the opposite answer, which she couldn’t quite understand. เมื่อฟัง: literally, ‘when she listened to’.
หลายวันที่ผ่านมา มีทารกถูกฆ่าอย่างน้อยสองคน เมื่อฝนเทลงมาติดต่อกัน ไม่มีผู้ใดเดินผ่านประตูเข้ามา กระทั่งหล่อนเดินมาพร้อมความเปียกชุ่ม ผมสัญญากับตัวเองหลายครั้งว่าจะไม่ฆ่าใครอีก แต่ทุกๆ วันจะมีคนเดินผ่านประตูเข้ามา เคาะประตูด้วยความกังวลเพื่อให้ผมเปิดรับพวกเขาแล้วเอามีดจ้วงแทงลงบนร่างกาย บางครั้งกลิ่นยาฆ่าเชื้อกลับรุนแรงน้อยกว่ากลิ่นคาวเลือด In the past few days, at least two babies had been killed. While it rained non-stop nobody walked through the door – until she came in drenched. I’ve promised myself many times I won’t kill any more, but every day women come through the door, knock at the door anxious for me to open and receive them and then stab their bodies with a knife. Sometimes the smell of antiseptic is less strong than the smell of mucilage and blood.
“ฉันจะกลับมาได้อีกครั้งเมื่อไหร่” หล่อนยอมพูดขึ้นเป็นประโยคแรก ‘When must I come back again?’ she finally said, speaking for the first time.
ผมเสมองออกไปนอกหน้าต่าง อยากจะสารภาพกับหล่อนว่ารอจนกว่าผมจะพร้อม แต่ก็ไม่กล้าพอจะพูดตามความรู้สึก ม่านฝนสีเทาครอบคลุมอยู่ทั่วอาณาบริเวณ กระจกจับเป็นฝ้าเพราะไอน้ำเกาะ อากาศภายนอกดูน่าอึดอัด แมลงปีกแข็งกรีดปีกดังขึ้นในความเงียบ ผมเพิ่งรู้ว่ามีแมลงชนิดนี้ซุกซ่อนตัวอยู่ในห้อง ผมหันกลับไปที่หล่อน หล่อนค่อยๆ พยุงร่างอันเชื่องช้าขึ้นจากเตียง I looked sideways out of the window. I wanted to confess to her to wait until I was ready, but I didn’t dare to speak according to my feel- ings. The grey curtain of rain cov- ered the entire surroundings. The window was misty. The atmosphere outside looked oppressive. A hard- winged insect rubbed its wings in the silence. I was just noticing there was such an insect hidden in the room. I turned back to her. She slowly raised her body on the table.
“คุณมาอีกครั้งวันเสาร์ตอนเก้าโมงเช้า” ผมตัดสินใจนัดหล่อน ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หล่อนติดตามลงมาจากเตียง ‘Come back again Saturday at nine.’ I decided on an appointment for her before walking back to my desk. She slipped down from the table accordingly.
“ขอหมอลงประวัติคนไข้หน่อย” ผมพูด ‘I must ask you a few background questions for the record,’ I said.
หล่อนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะบอกชื่อของหล่อนด้วยน้ำเสียงเครือๆ ผมฟังไม่ค่อยชัดจึงยื่นปากกาให้หล่อนเขียน หล่อนรับปากกาไปและเขียนด้วยมือซ้าย ผมมองดูลายมือหวัดๆ ของหล่อน ลายเส้นเบาบางมาก ดูหล่อนไม่ค่อยมั่นใจอะไรบางอย่าง She nodded in agreement before telling me her name in a hoarse voice. I didn’t quite catch it so I held a pen out for her to write it down. She took the pen and wrote with her left hand. I looked at her shaky handwriting whose lines were very thin. It looked as though she wasn’t quite certain of anything.
พอเขียนเสร็จ หล่อนยื่นปากกาคืนกลับให้ผม สักครู่ผมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินนำหล่อนลงมาข้างล่าง สายฝนซัดลงมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง หล่อนเดินไปหยิบร่มสีแดงที่วางไว้บนโซฟา ผมมองดูร่างของหล่อนก่อนที่หล่อนจะผลักบานประตูติดฟิล์มกรองแสงออกไปเบื้องนอก บรรยากาศไม่ต่างไปจากงานศพ เสียงแตรสังข์อันน่าขนลุกขนพองดังกังวานแทรกผ่านโสตประสาท บางครั้งดังกว่าเสียงฝนเสียด้วยซ้ำ ครั้นเมื่อหล่อนพ้นไปจากประตู ภาพสุดท้ายที่ยังติดตาผมจนกระทั่งวันนี้ก็คือภาพที่หล่อนกางร่มสีแดงฝ่าสายฝนหายลับไปในม่านหมอกสีเทา… When she had finished writing, she handed the pen back. After a while I got up from my desk and took her downstairs. The rain was pour- ing like mad again. She walked over to the sofa and took the red um- brella placed on it.* I looked at her before she pushed the door with the dark film and went out. The atmo- sphere was no different from that of a funeral. The hair-raising screech of a conch resounded through the nerves, at times even louder than the sound of the rain. Once she was past the door the last picture that has lingered in my eyes up until today was of her opening her red umbrella to brave the rain and fading into the grey curtain of haze. =

=

=

=

=

* A little reshuffle of things for the sake of fluency.

หลายวันต่อมาหลังพายุฝนสิ้นสุดลง ผมรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก มีอยู่คืนหนึ่งผมนอนไม่หลับ เสียงกรีดปีกของแมลงดังอยู่ในความมืด ผมพลิกตัวไปมาบนเตียงหลายครั้ง จวบรุ่งสางได้ยินเสียงฝนตกกระทบหลังคาห่าใหญ่ สักครู่ก็เงียบหาย ระหว่างรอคอย ผมภาวนาขอให้หล่อนเปลี่ยนใจไม่กลับไปที่โรงพยา- บาล แต่ความคิดเหล่านี้ขาดแรงดลใจและสิ้นไร้ลางสังหรณ์เกินกว่าจะเชื่อว่าปาฏิหาริย์มีอยู่จริง Several days later when the rainstorm was over, I felt unspeak- ably depressed. There was one night I couldn’t sleep. The insect rubbed its wings in the dark. I kept turning and tossing on the bed. Close to dawn I heard the pelting of the rain on the roof. After a while it stopped. As I waited I prayed she’d change her mind and wouldn’t be back to hospital, but these thoughts lacked inspiration and premonition too much for me to believe in miracles.
ครั้นถึงวันเสาร์ ผมใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนั่งรำพึงรำพัน ฟ้ามืดมัวอีกครั้งตอนรุ่งสาง เมฆจับตัวเป็นกลุ่มใหญ่เห็นได้ชัดเจน สักครู่หมู่เมฆก็เริ่มแผ่รัศมีออกไปทั่วบริเวณ เมื่อผลักประตูเข้าไปสู่อาคาร ฝนก็ตกลงมาปรอยๆ สภาพฟ้าเช่นนี้ฝนคงตกนานกว่าสามเดือนหรือมากกว่านั้น หากมันตกต้องตามฤดูกาลที่คลาดเคลื่อนของมันต่อไป น้ำจากท่อระบายน้ำด้านหน้าของถนนจะเอ่อท่วมขึ้นมาและลุกลามไปยังถนนสายต่างๆ ผมมองดูปฏิทินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันศุกร์ เพราะถ้าหากวันนี้เป็นวันเสาร์ตอนเก้าโมงเช้านางพยาบาลจะต้องมาเคาะประตูห้อง When Saturday arrived, I spent the whole time bemoaning. The sky was dark and blurry once again at dawn. The clouds gathered in big, highly visible masses. After a while they began to spread over the whole sky. When I pushed the door to enter the building, it was drizzling. With a sky like this, it’d keep on raining for three months or longer. If it went on raining beyond the season, the water from the ducts in front of the road would overflow and invade the other roads. I looked at the calendar placed on the desk, thinking that today should be Friday because if today was Saturday at nine o’clock the nurse would come and knock on the door of the room.
ผมรู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปหากาแฟดื่ม กระติกต้มน้ำร้อนตั้งอยู่ที่ชั้นล่าง ผมเดินลงบันไดไปอย่างคนไร้เรี่ยวแรง นางพยาบาลคนเดิมกำลังง่วนอยู่กับเอกสารมากมายหน้าเคาน์เตอร์รับบัตร เมื่อผมได้กาแฟก็กลับไปที่ห้อง ความรู้สึกเจ็บปวดพุ่งตรงมาอย่างแรงเกินกว่าจะข่มมันลงได้ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าตั้งเค้าพายุมากขึ้นเป็นลำดับ ผมลองนึกทบทวนดูว่าเหตุใดผมจึงเลือกมานั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อเงิน หรือเพื่ออะไรที่ยังคิดไม่ตก ผมอาจยังไม่เข้าใจถึงความคลางแคลงที่เคลือบอยู่ในหัวใจของตนเอง I felt hungry, so I went looking for a coffee. The thermos flask was downstairs. I walked down the stairs as if devoid of strength. The same nurse was busy with lots of doc- uments in front of* the registration counter. When I had a coffee I returned to the room. I suddenly felt acute pain I could do nothing about. When I looked out of the window, the sky was gradually whipping up a storm. I undertook to review the reasons why I’d chosen to come and sit here – for money or for what I couldn’t think of yet. Maybe I still didn’t understand the suspicion that glazed my own heart. =

=

=

=

* Shouldn’t that be ‘behind’?

ขณะนี้เก้าโมงสิบสองนาที หากวันนี้ไม่ใช่วันศุกร์ นั่นย่อมหมายความว่าปาฏิหาริย์ได้บังเกิดขึ้นจริง ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นในนาทีถัดมา ผมยกนาฬิกาข้อมือดูอีกครั้ง “เก้าโมงสิบห้า” ผมรำพึงขึ้นเบาๆ มันตอกย้ำว่าวันเสาร์เดินทางมาถึงนับครั้งไม่ถ้วน พร้อมสายฝนและความหนาวเหน็บ Now it was twelve minutes past nine. If today wasn’t Friday, it should mean that a miracle had indeed taken place, but then there was a knock on the door in the next minute. I raised my wrist to look at the watch once again. ‘A quarter past nine,’ I mumbled. It confirmed that Saturday had come round yet again along with rain and piercing cold.
นางพยาบาลเปิดประตูเดินเข้ามา หล่อนบอกว่าคนไข้รออยู่ที่ห้องผ่าตัด ผมใช้เวลาเตรียมตัวไม่มากนัก ไม่มีอะไรวุ่นวาย ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกลไกแผนการเอาเด็กออกจากท้องแม่ไม่มีอะไรยุ่งยาก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ถ้าผู้หญิงเคยเอาเด็กออกมาก่อนคงไม่รู้สึกทรมานมากเท่าไหร่ มันก็เหมือนการทำคลอดนั่นเอง แตกต่างเพียงว่าเด็กมีชีวิตอยู่กับตายไปโดยไม่ทราบว่าการมีชีวิตคืออะไร The nurse opened the door and entered. She said the patient was waiting in the surgery room. It didn’t take me long to get ready. There was nothing complicated. Everything was like clockwork. Taking a child from a mother’s womb is nothing difficult. It all depends on the situ- ation. If the woman has already had an abortion, she doesn’t feel much torment. It’s like giving birth. It differs only in that the child is alive or dies without knowing what being alive is.
จิตใจของผมไม่สงบ แม้ผมจะผ่านการฆ่ามาแล้วมากครั้ง พอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปสู่ห้องผ่าตัด ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง แมลงเม่านับหมื่นตัวหนีฝนบินขึ้นมาจากดิน รุมล้อมเล่นไฟตลอดทางเดิน My mind wasn’t peaceful even though I’d gone through many, many killings. When I opened the door to the surgery room, it was raining again. Tens of thousands of winged termites fleeing the rain flew out of the ground and mobbed the lights all along the walkway.
ในห้องผ่าตัดไม่ได้สว่างกว่าห้องอื่น แทบจะสลัวด้วยซ้ำ หล่อนเปลี่ยนชุดคนไข้นอนคอยอยู่บนขาหยั่งเรียบร้อย ไม่ต่างไปจากนักโทษประหารรอคอยอยู่บนตะแลงแกง หล่อนเป็นเหยื่อของเทคโนโลยีในสังคมไร้ระเบียบ The surgery room was not lit brighter than the other rooms. It was actually rather dim. She had changed to patient clothes and lay waiting on the stirrups*, no different from a convicted woman waiting at the execution ground. She was the prey of technology in a society devoid of order. =

=

=

* The Thai word is usually translated as ‘tripod’ or ‘trestle’ or ‘easel’! I guess the word required here is simply (ที่)วางเท้า, footrests.

นางพยาบาลผู้ช่วยเดินตามเข้ามา เวลาในข้อมือของผมบอกเวลาเก้าโมงสี่สิบห้า หากย้อนไปเมื่อสองวันก่อน ผมจะทอดตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน และมองออกไปนอกหน้าต่างทุกๆ สามนาที ผมเฝ้าภาวนาให้หล่อนเปลี่ยนใจ แต่แล้วหล่อนก็กลับมา เพื่อร่วมพิธีฝังศพทารกของหล่อนเอง The assistant nurse walked in. The time on my wrist read 9:45. Two days earlier, I was stretching myself on a chair lazily and looking out of the window every three minutes. I kept wishing for her to change her mind but then she had returned for the ceremony of burying her own baby.
ผมพิศใบหน้าของหล่อนอีกครั้ง ขณะนี้มันคล้ายใบหน้าของเด็กทารกไม่มีผิด ผมรีบบอกนางพยาบาลเตรียมเครื่องมือ ดูหล่อนค่อนข้างจะชำนาญและรู้หน้าที่เป็นพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาอีกครั้ง ผมฉีดยาขับให้หล่อนช้าๆ ตอนที่ทิ่มเข็มลงไปบนเนื้อหนังสีขาวซีดๆ เลือดสีแดงทะเล็ดออกมาหลายหยด ผมรู้สึกวิงเวียน รีบเอาสำลีกดลงไปที่บาดแผล เมื่อมองโยนีของหล่อนลอดผ่านขาหยั่ง ตอนนั้นผมรู้สึกสิ้นหวัง… I stared at her once again. By now she looked exactly like a baby. I hastily told the nurse to get the instruments ready. She looked rather expert and knew her duty precisely. The smell of antiseptic arose once again. I slowly injected her with an emetic. When the needle pierced her pale skin several drops of blood surfaced. I felt dizzy, hastily took a slab of cotton wool I applied to the puncture. When I looked at her yoni through the stirrups, I felt hopeless. =

=

=

A disconcerting remark: is this a new nurse or what?

สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างหนัก สิบเอ็ดโมงครึ่ง ผมจับเวลาเอาไว้ตอนเสร็จสิ้นการทำแท้ง เมื่อออกมาจากห้องผ่าตัด ผมเดินไปอาเจียนที่ห้องน้ำ อาการพะอืดพะอมเป็นอยู่นานกว่าสามอาทิตย์ ผมกินข้าวได้น้อยลงหลายเท่า น้ำหนักลดฮวบฮาบ ใบหน้าอิดโรย ตอนกลางคืนผมนอนไม่หลับ เสียงแมลงกรีดปีกดังอยู่ในสมอง It was still pelting with rain. Half past eleven. I noted the time when the abortion was completed. When I came out of the surgery room I went to vomit in the bathroom. I’d been feeling nauseous for over three weeks. I hardly ate anything at all. My weight had gone down suddenly. My face was gaunt. At night I couldn’t sleep. The rubbing of insect wings resounded in my brain.
ตอนที่ผมถอดถุงมือทิ้ง กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูก มันติดอยู่ในลมหายใจกระทั่งฝนหยุดตก As I peeled off my gloves, the odour of blood entered my nose and stuck to my breath until it stopped raining. =

=

A beautiful non sequitur.

ผมให้หล่อนนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างน้อยสามวัน กลัวว่าหล่อนจะติดเชื้อ เครื่องมือที่นี่ไม่ค่อยสะอาดนัก แม่เด็กเคยเสียชีวิตพร้อมกันที่นี่ไม่ต่ำกว่าปีละสามราย ทารกที่ผมดูดออกมาจากช่องคลอดเริ่มงอกแขนงอกขาออกมาให้เห็นแล้ว ผมทิ้งซากทารกลงในถุงดำ สั่งให้พยาบาลมัดให้แน่นแล้วนำไปเผาที่เตาของวัด เด็กที่ยังไม่เกิดหากต้องเสียชีวิตก่อนลืมตาดูโลกคงจะมีความบริสุทธิ์กว่ามนุษย์คนใด แต่ผมสงสัยว่าวิญญาณของเด็กจะไปสิงสถิตอยู่แห่งหนไหน อาจจะเป็นดินแดนที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเดินทางไปถึงก็ได้ I had her stay recovering in hos- pital for at least three days, afraid she’d get infected. Instruments here are not very clean. No fewer than three mothers a year lose their lives here. The babies I suck out of the wombs have visible limbs. I throw their corpses into a black bag, order the nurse to shut it tight and then take it to burn in the temple’s fur- nace. Unborn children, if they have to lose their lives before they open their eyes to the world*, are more innocent than any other human beings, but I wonder where their souls go and rest, maybe a land to which no human being has ever travelled. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

Here, I feel compelled to translate word by word the Thai expression, which is a hackneyed formula meaning ‘to be born’, to avoid a repetition.

ความเงียบกลับเข้าครอบคลุมทุกซอกหลืบของอาคารอีกครั้ง เสียงร้องของหล่อนยังก้องดังอยู่ในใจ บางครั้งแม้เสียงฝนจะแทรกเข้ามา ทว่ากลับไม่มีอิทธิพลใดๆ โยกคลอนความรู้สึกอีกเลย Silence reigned over every nook and cranny of the building once again. Her crying was still loud in the mind, sometimes even though the sound of the rain interfered. It had no power to sway feelings again at all.
ห้าโมงเย็น ผมเดินลงมาชั้นล่างด้วยอาการล่องลอย ตรงบันไดน้ำเจิ่งนองไปทั่ว ผมย่ำลงมาชั้นล่าง พบว่าระดับน้ำบนถนนสูงขึ้นกว่าเดิม นางพยาบาลเห็นผมเดินลงมาจึงเหลือบมองด้วยหางตา โซฟาสีแดงลอยอยู่เหนือน้ำที่กำลังท่วมพื้นห้อง นางพยาบาลต้องยืนอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะออกเวร ถึงเวลานั้น … น้ำอาจท่วมถึงหัวเข่าของหล่อน Five p.m. I went downstairs, feel- ing as if I was floating. The front of the stairs was flooded. I tramped down the stairs and found that the level of the water on the road was higher than before. The nurse saw me coming down so she watched me from the corner of her eyes. The red sofa was floating over the water which flooded the room. The nurse had to stand right there until the end of her shift. By then, maybe the water would reach her knees.
“จะกลับแล้วหรือคะ” หล่อนถาม ‘Going back,’ she asked.
ผมพยักหน้า หล่อนหันไปมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก่อนห้าโมง แต่กว่าหล่อนจะพูดอะไรออกมา ผมก็ผลักประตูเดินตากฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องออกไป I nodded. She turned to look at the clock. There were still fifteen minutes to go to five o’clock, but before she could say anything I pushed the door and walked under the rain which fell steadily.
ผมเดินลุยน้ำที่กำลังจะท่วมถึงหัวเข่า… I waded through water that was almost knee high.
=

‘Kan Klap Ma Nap Khrang Mai Thuan Khong Khwamtai’
in Chor Karrakeit 20, 1994

Niwat Puttaprasart, born in Bangkok in 1972, founded a small publishing house and the (now defunct) first Thai literary website. Now a freelance writer, he has published so far four collections of short stories and four novels. =niwat

Tagged: , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: