Credit – Pongwut Rujirachakorn

Sign of the times: only yesterday, it was the plight of the rice farmers fleeced of their land and livelihood; now, it’s the credit card blues, the entrapment of urban consumers into a new form of slavery. Whatever happened to the notion of living within one’s means? Debtors of the world unite! MB

สินเชื่อ

CREDIT

credit credit

ปองวุฒิ รุจิระชาคร

Pongwut Rujirachakorn

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
ผมโยนจดหมายทั้งกองลงบนโต๊ะอย่างเหนื่อยหน่าย มองผ่านๆ ไม่คิดเปิดดูให้เสียเวลา ทั้งหมดคือจดหมายทวงสารพัดหนี้ ทั้งผ่อนบ้าน ผ่อนรถ บัตรเครดิต และหนี้จิปาถะอื่นๆ คำว่า ‘หนี้’ รายล้อมอยู่รอบตัวไม่ห่าง วนเวียนจนชวนอึดอัดหายใจหายคอไม่สะดวก เพราะรู้ว่าไม่มีปัญญาผ่อนชำระได้แม้แต่ยอดขั้นต่ำแล้ว I throw the whole pile of letters on the table wearily. A cursory glance and I don’t think of wasting time opening them. They are all demands for repay- ment of various debts, for the house, for the car, for credit cards and a number of other debts. The word ‘debt’ surrounds me at close quarters, circling me so that I find it difficult to breathe, because I know I don’t have what it takes to reimburse even the smallest of them.
เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นเมื่อผมเข้าทำงานเป็นพนักงานขายในบริษัทผลิตกระดาษชั้นนำของประเทศ เงินเดือนสำหรับเด็กจบใหม่รวมค่าคอมมิชชั่นเกือบสองหมื่นปลาย เรียกว่าพอกับค่าใช้จ่าย ถ้าหากไม่ฟุ่มเฟือย แต่ช่างเป็นความคิดในอุดมคติที่พูดง่ายทำยากเสียเหลือเกิน เพียงไม่กี่เดือนจากนั้นผมก็ได้รู้จักสภาวะเป็นหนี้จากบัตรเครดิตใบแรก It all began when I went to work as a salesman in the country’s leading paper manufacturing company. The salary of a recent graduate plus commissions amounted to almost thirty thousand baht a month, which you could say is enough for spending without luxury, but that’s an ideal easy to proclaim yet most difficult to put into practice. Only a few months later, I discovered the condition of being in debt from my first credit card. เกือบสองหมื่นปลาย: literally, ‘almost end of twenty thousand’. A strange way of making the sum sound smaller than it is.
ได้มาใหม่ๆ ผมไม่กล้าใช้เจ้าบัตรพลาสติกแข็งสีเงินใบนี้เท่าไรนักหรอก แต่พอนานๆ ไป เงินสดขาดมือก็ต้องหยิบมาใช้แทนไปพลาง จากนั้นก็ติดใจในความสะดวกง่ายดายของมัน รูดไปก่อน เงินจ่ายทีหลัง พอควักกระเป๋าสตางค์ออกมาทีไร เป็นต้องใช้บัตรเครดิตเสียทุกครั้ง When I first got it, I hardly dared to use that hard, silver piece of plastic, but in time when I ran out of cash I had to resort to it instead. From then on I yielded to the facility. You slip it in and pay later. Every time I took out my purse it was the credit card I used.
ใบแจ้งหนี้เดือนแรกไม่มากนัก ผมจัดการจ่ายทุกบาททุกสตางค์ ทว่าพอถึงเดือนต่อมา เงินชักไม่พอใช้เพราะจ่ายหนี้ไปเสียตั้งแต่ต้นเดือน เลยมีเหตุให้หยิบยืมเงินจากอนาคตมาใช้ก่อนอยู่เรื่อย ใบแจ้งหนี้เดือนต่อมาถูกส่งถึงมือ ผมก็จัดการจ่าย วนเวียนไปกระทั่งเงินเดือนชักไม่พอกับค่าใช้จ่ายที่ออกไปก่อนหน้า ผมก็เริ่มกุมขมับ ตัวเลขมันเยอะเหลือเกิน แทบไม่น่าเชื่อว่าตัวเองเป็นคนใช้เงินจำนวนนั้นมากกว่าเงินเดือนผมถึงหลายเท่าตัว กลายสภาพเป็นข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงรอบตัว เพื่อเสริมฐานะคนทำงานบริษัทใหญ่โต The bill on the first month wasn’t much. I arranged for the payment of every single baht, but then in the fol- lowing month there wasn’t enough money because I had cleared the debt at the beginning of the month, so there was reason enough to borrow money from future income for current use first. When the bill of the following month reached me I arranged for its clearance, and this went on until my monthly salary suddenly wasn’t enough for expenses already incurred. So I began to worry. There were so many digits. It was al- most impossible to believe I could be the one who spent several times what I earned on a host of expensive possess- ions enhancing the status of someone working for a big company.
ผมกลุ้มใจอยู่นาน จนได้ปรึกษารุ่นพี่ ให้คำแนะนำว่า “ธรรมดานะ รุจ ส่วนใหญ่คนเขาก็ใช้วิธีผ่อนกันทั้งนั้นละ จ่ายแค่ขั้นต่ำก็พอ ใครจะมาจ่ายเต็มจำนวน เสียดายเงิน ไม่เคยได้ยินเรอะ หลักการใช้เงินอย่างฉลาด ต้องจ่ายออกให้ช้าที่สุด” I was depressed for quite a while until I consulted a senior, whose advice was, ‘That’s normal. As a rule people use the instalment system. Paying only the min- imum is enough. Who would pay in full? Your money is too precious. Haven’t you heard? The principle for a smart use of money is paying as late as possible.’
ได้ฟังอย่างนี้แล้วผมก็โล่งใจ เห็นด้วยกับหลักการของรุ่นพี่ บอกตามตรง ต่อให้อยากจ่ายทั้งหมด ผมก็หาเงินมาจ่ายไม่ได้หรอก ยิ่งตอนนี้ยอดขายของบริษัทไม่ค่อยดีนัก เพราะมีบริษัทคู่แข่งออกโปรโมชั่นดึงดูดใจลูกค้ามากกว่า ยอดขายเลยลดฮวบ แค่ยังพอมีลูกค้าเก่าให้ดูแลอยู่ได้ก็บุญโข นับประสาอะไรจะหวังค่าคอมมิชชั่นซึ่งมีแต่น้อยลงทุกวัน โบนัสปลายมือก็ดูเหมือนจะไกลเกินเอื้อม Hearing this, I felt relieved and agreed with his principle. To put it bluntly, even if I wanted to reimburse everything, I couldn’t find the money for it, especially now that the company’s sales weren’t that good because a competing comp- any had come up with a promotion which was more attractive to customers and our sales had shrunk drastically. Just keeping the old custom was a blessing. So forget about hoping for commissions which kept dwindling every day. Bonuses seemed to be out of reach.
ไม่ทันไร แฟนสาวก็เร่งรัดให้แต่งงาน ผมจำต้องกู้สินเชื่อผ่อนทาวน์โฮมหลังเล็กย่านไกลเมืองสักหลังเพื่อเตรียมไว้เป็นเรือนหอ ถึงขนาดจะเล็ก แต่ราคาไม่แปรตามไปด้วย เมื่อเทียบกับรายรับของผมขณะนี้ก็ถือว่าหนักหนา ทว่าก็ต้องยอมกัดฟันทน เป็นหนี้อีกเฮือก ไม่น่าเชื่อว่ากู้ผ่าน ได้ภาระหนี้มาครอบครองอีกหนึ่งชิ้น แต่อนิจจา พอมีบ้านแล้วแฟนสาวก็เกิดอยากแต่งงาน เลยต้องกู้เงินมาอีกก้อนเพื่อจัดงานในโรงแรมให้สมความต้องการของเธอ เมื่อทบกับหนี้เก่าแล้ว หนี้รายเดือนผ่อนจ่ายเกินครึ่งของเงินประจำเลยทีเดียว ผมจึงต้องมองหาลู่ทางใหม่ๆ มาเสริมรายได้ ประกอบกับเพื่อนเก่าสมัยเรียนชักชวนลงทุนทำร้านขายกาแฟ บอกว่าเป็นพื้นที่ค้าขายเปิดใหม่ ทำเลใกล้มหาวิทยาลัย ไม่นานคงคืนทุนได้แน่ ผมก็ชักเอนเอียง เงินก็อยากได้ แต่การลงทุนย่อมมีความเสี่ยง กระทั่งได้ดูโฆษณาทางโทรทัศน์ของธนาคารที่ผมเป็นลูกหนี้อยู่ ในภาพนั้นพนักงานยิ้มแย้มให้กำลังใจคนทำธุรกิจขนาดเล็กถึงกลาง พร้อมฝ่าฟันอุปสรรคจนประสบความสำเร็จ พร้อมสโลแกน ‘เคียงข้างคนมีฝัน’ มันทำให้ผมฮึกเหิม ตกลงใจร่วมทุนทันที โดยมีผมเป็นคนกู้ร่วมในฐานะหุ้นส่วน แน่นอนว่าผ่านฉลุย ได้เงินสดก้อนใหญ่มาสานฝัน Before long, my girlfriend pressed me to get married. I had to borrow for a down payment on a small townhouse far from the city centre to get it ready as our newlywed’s home. Small it might be but the price was anything but. Compared with my current income, it was real hefty, yet I had to clench my teeth and bear with another set of debt. Incredibly, the loan was granted, giving me another burden of debt to carry, but alas, now provided with a house my girlfriend decided to get formally betrothed, so I had to borrow another amount of money to hold a party in a hotel as she wished. Added to the old debt, whose monthly servicing was more than half the available money, I had to look for a new way of increasing my income. As luck had it, an old school friend pressed me to invest in a coffee shop. He said it’d be in a new location close to the university. Before long we’d get our money back. I was all in favour of it. Indeed I wanted money, but investing was risky – or so I thought until I saw advertising on TV by the bank whose debtor I was. In it a smiling bank official encouraged small to medium-sized entrepreneurs ready to get rid of obstacles until success was achieved with the slogan ‘On the dreamers’ side’. It made me reckless. I agreed at once to invest jointly by borrowing as a shareholder. Of course the loan was approved. We got a big pile of cash to weave our dream. =

=

=

=

=

=

=

to get formally betrothed: I chose this formulation to avoid repeating the initial ‘to get married’, as the Thai ungainly does (ก็เกิดอยากแต่งงาน = suddenly felt like getting married).

ผมนึกภาพตัวเองเป็นเจ้าของกิจการ ถึงจะเหนื่อย แต่พร้อมใจสู้ อีกไม่นานคงได้ลาออกจากงานประจำ พอกันทีกับการขับฝ่ารถติดเข้าเมืองตั้งแต่เช้ามืด กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาไปมืดค่ำ กินค่าน้ำมันไปอีกเกือบหนึ่งในสี่ของเงินเดือน เบิกก็ไม่ได้ เสียเปล่าโดยใช่เหตุแท้ๆ I could see myself as a business owner. No matter how tired, I was ready to fight. Before long I’d resign from my present work. Enough with driving into town before dawn to beat traffic jams and returning home after dusk, with petrol expenses almost one fourth of my monthly salary that could not be claimed back, an expense without real justifi-cation.
ทว่าความฝันพังทลายในเวลาแค่ครึ่งปี ทำเลร้านที่ว่าดีนักหนากลับไม่ดึงดูดลูกค้าเข้าร้าน คนเดินผ่านยังแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ ผมนึกโกรธไอ้เพื่อนเวรไหนรับรองเป็นมั่นเหมาะ สุดท้ายพื้นที่เปิดใหม่นั้นกลับร้างเป็นป่าช้า มีแต่คนขายนั่งมองหน้ากันเอง ไม่มีคนซื้อ ร้านรอบข้างทยอยปิดตัวเพราะสู้ค่าเช่าไม่ไหว เปิดไปก็มีแต่ขาดทุนมากขึ้น แถวนั้นกลายเป็นเศษซากเมืองร้างยิ่งกว่าหนังผีเกรดบี ทว่าเลวร้ายกว่าเพราะมันคือชีวิตจริง สภาพโล่งร้างหมายถึงเงินที่สูญไปเปล่าปลี้ไม่มีทางถอนคืนอะไรทั้งสิ้น ท้ายที่สุดผมก็ต้องถอยทัพ โดยมีไอ้เพื่อนตัวดียิ้มแหยแก้ตัวว่าคาดการณ์ผิด มันเองก็เสียเงินไปเท่าๆ กับผม แต่ไม่ได้ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นนัก มันไม่มีภรรยาคอยด่ากรอกหูเช้าเย็นอย่างผม เฝ้าตอกย้ำว่าผมผิดพลาดไปขนาดไหน But the dream petered out within half a year. The alleged excellent location didn’t attract customers. They walked past the shop almost as if it didn’t exist. I was angry with that damn friend who had guaranteed it’d be a hit. Finally the new location was as deserted as a graveyard, with only the sellers sitting staring at one another and no buyers. The surrounding shops closed down one after the other as they couldn’t afford the rent. Staying open would only mean further losses. The whole area turned into a ghost town as in a B-grade movie, but only worse because it was real life. This vacancy meant a total loss of money, never to be recovered. In the end I had to beat a retreat, with my good friend smiling sheepishly and apologis- ing by saying we had miscalculated. He himself was losing as much as I was, but that didn’t make me feel any better. He didn’t have a wife waiting to curse him morning, noon and night like me, always driving the point home of how big a mistake I had made.
แม้ว่าตึกของร้านจะเหลือเพียงความว่างเปล่า แต่สิ่งที่ไม่หายไปด้วยคือหนี้ก้อนใหญ่ ตอนแรกว่าจะเซ้งต่อแต่คงไม่มีคนหลงมาสนใจ ภาพลักษณ์พื้นที่ค้าขายใหม่เปลี่ยนจากเหมืองทองล้ำค่ากลายเป็นเพียงบ่อโคลนแห่งความล้มเหลว The building where the shop was ended up empty but what didn’t disappear was the huge debt. At first I thought I’d lease it out but nobody would be interested. The image of the new trading location changed from an invaluable goldmine to a mere quagmire of failure.
เมื่อเงินไม่หมุนผมก็ไม่มีมาใช้หนี้ที่ลงทุนไปได้ ไม่นานธนาคารก็เริ่มขยับตามระเบียบ ส่งทั้งจดหมายเตือนและให้พนักงานติดต่อมาทวงเงินยิกๆ ผมเริ่มกังวลว่าพวกนี้จะตามมารุกรานถึงบริษัทอย่างที่เคยได้ยินจากประสบการณ์ลูกหนี้บางคน ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงอับอายขายหน้าเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าเป็นแน่ อาจกระทบถึงการงาน พิจารณาเลื่อนขั้นและประเมินผลปลายปี จะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด แรกๆ ผมก็รับปากส่งๆ ไปก่อนว่าจะจ่ายหนี้ให้ทันเวลา แต่คิดว่าธนาคารก็คงรู้แกวเหมือนกันว่าลูกหนี้อย่างผมเชื่อใจไม่ได้ When there was no circulation of money, I didn’t have any to repay the loan I had taken to invest. Before long the bank began to move according to procedure, sent me reminders as well as debt collectors. I began to worry that these fellows would follow me and bother me at the company as I had heard from other debtors’ experiences. If that was the case, I’d lose face with my co-workers and boss for sure. It might affect my work, promotion and end-of- year bonus. I couldn’t let that happen. At first I carelessly promised I’d reimburse in time but I think the bank suspected a debtor like me couldn’t be trusted.
ผมยังไม่อับโชคเสียทีเดียว ขณะเดินผ่านสาขาธนาคารแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้า พลันเห็นป้ายโฆษณาติดไฟสว่างจ้า แนะนำสินเชื่อหมวดรถแลกเงิน ภาพชายคนหนึ่งยืนข้างรถยนต์สีเงิน แต่งกายด้วยชุดรัดรูปประหลาดแบบซูเปอร์ฮีโร่ในหนังแอ่นอกตั้งท่าองอาจ ข้างๆ มีพนักงานสาวในเครื่องแบบธนาคารยืนถือพานทองเต็มล้นด้วยธนบัตรเป็นกองสูง หน้าตาเบิกบาน ตัวหนังสือสีแดงสดใหญ่โตกระแทกเข้าตา อ่านได้เป็นประโยคว่า ‘เคียงข้างฮีโร่ทางการเงิน’ ผมเผลอยิ้ม นี่แหละทางออก ผมยังเหลือทรัพย์สินอีกหนึ่งชิ้น ติดตัวมาตั้งแต่ยังไม่เป็นหนี้ใคร เรียกว่ารถคันนี้ปลอดหนี้อย่างแท้จริง และมันกำลังจะทำเงินให้กับผมได้ โดยไม่ต้องขายออกไป I wasn’t totally out of luck. As I walked past a bank branch in a department store, I saw a brightly lit advertising board about a car swap loan. There was a picture of a man standing next to a silver car dressed in weird tight-fitting gear like a movie super-hero thrusting out his chest in a bold posture. Beside him was a woman in the bank’s uniform who stood holding a golden tray heaped high with banknotes with a beaming face. In huge, bright, eye-catching red letters one could read the sentence ‘By the hero’s side with cash’. I smiled unwittingly. This was the way out. I had one piece of property left which I had acquired before I got indebted to anyone. It was called a car and was truly free of debt and it was about to make money for me without my having to sell it.
บ่ายวันนั้นผมใช้เวลาพึ่งพาเว็บไซต์กูเกิ้ลค้นหาข้อมูลสินเชื่อประเภทนี้ บังเอิญไปเจอเว็บไซต์ ‘ศูนย์รวมคนสู้หนี้’ สมาชิกทั้งขาประจำและขาจรกำลังตกอยู่ในสถานะลูกหนี้ธนาคารทั้งสิ้น ผมทั้งประหลาดใจระคนตื่นเต้น ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีเว็บไซต์รวมตัวอย่างเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ เหลือบตามองเห็นตัวเลขสมาชิกกว่าแสนคน แสดงว่ามีคนแบบผมอยู่ไม่น้อย ความอุ่นใจแทรกเข้ามาอย่างน่าประหลาด ผมมีพวกพ้อง ไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว ผมรีบสมัครเป็นสมาชิกเว็บไซต์ อ่านข้อความทั้งหมดคล้ายเด็กสำรวจแผนกของเล่น นอกจากข่าวสารสินเชื่อประเภทต่างๆ ของทุกธนาคารในประเทศแล้ว ยังมีเว็บบอร์ดแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างสมาชิกด้วยกัน ให้คำปรึกษา ประเด็นยอดนิยมคือกลวิธีหลากหลายเพื่อเอาตัวรอดในยามโดนติดตามเร่งรัดหนี้สิน หลังอ่านกระทู้ไปสักพัก ผมก็ตัดสินใจตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก บอกเล่าสถานการณ์ปัจจุบัน เพื่อขอคำปรึกษากับเขาบ้าง That afternoon, I spent time on Google searching for data about this kind of loan. By chance I found the website debtorrightscenter.com. All members, whether permanent or temp- orary, were victims of bank debts. I was surprised as well as excited. I had no idea before that there was a serious collective website of that size. A glance showed more than a hundred thousand members, which meant there were quite a lot of people like me. This was oddly reassuring. I had companions, I wasn’t alone any longer. I hastened to register as a member of the website, read all the data like a child surveying a toys department. Besides information on the various kinds of credit of all the banks in the country, there was a web board for members to exchange tips and advice. The most popular topic was the various ways to achieve safety when being hassled to reimburse debts. After I had read the entries for a while, I decided to have one of my own, telling of my current predicament and asking for advice. =

=

ศูนย์รวมคนสู้หนี้: literally, ‘centre of people fighting debts’.

ไม่นานก็มีคนมาตอบ เริ่มด้วยส่งข้อความยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ ก่อนเข้าเรื่อง Before long someone answered, beginning with welcoming the new member before addressing the topic:
ความคิดเห็นที่ 1 First entry
สถานการณ์ของคุณถือเป็นเรื่องปกติมากครับ สมาชิกส่วนใหญ่ในเว็บเป็นหนี้สินเชื่อหลายตัวเลย เยอะกว่าคุณเสียอีก เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่ควรเข้าใจและยิ้มได้ครับ ค่อยๆ แก้กันไป อย่ามองว่ามันเป็นเหมือนโรคร้าย เดี๋ยวจะกลายเป็นโรคขึ้นมาจริงๆ Your situation is very common. Most members here are in debt over many loans, more than yours actually. This is something you should understand and smile about, solve little by little. Don’t think it’s a serious disease or else it’ll turn into one.
ความคิดเห็นที่ 2 Second entry
ฉันก็มีหนี้อยู่เยอะเหมือนคุณเลยค่ะ แนะนำว่าให้ลองหาเงินทางอื่น อย่างสินเชื่อรถแลกเงินก็ใช้ได้ รีบทำก่อนประวัติจะเสีย พอธนาคารเช็กเครดิตบูโรเห็นเราติดแบล็กลิสต์แล้วจะลำบากได้ค่ะ พอติดแล้วแก้ไขไม่ได้ด้วย เอาใจช่วยนะคะ I too am very much in debt like you. I suggest you look for other sources of money, such as a car swap loan. Do it fast before your history is compromised. When a bank checks with the Credit Bureau and finds out you’re blacklisted, things become difficult. Once you’re list- ed, you can’t change that. Rooting for you. Lost in translation: the writer of this second entry is a woman; the writer of the first, a man.
มีความเห็นอื่นๆ อีกร่วมสามสิบความเห็น ส่วนใหญ่ให้ข้อสรุปเดียวกันคือ สินเชื่อรถแลกเงินคือทางออกที่ผมควรกระโจนเข้าหา รีบกู้ไปโปะหนี้เก่าเอาตัวรอดก่อน ขืนปล่อยไว้นานกว่านี้จะโดนขึ้นบัญชีดำ ประวัติการชำระหนี้ของเราจะโดนบันทึกไว้ในสิ่งที่เรียกว่าเครดิตบูโร พนักงานสินเชื่อของทุกธนาคารสามารถเรียกตรวจสอบดูได้ คราวนี้จะไปกู้หนี้ที่ไหนก็ไม่ผ่าน เพราะไม่มีใครออกสินเชื่อให้แน่ There were altogether another thirty entries, most of them coming to the same conclusion, which was that a car swap loan was the way out I should rush through, hurry to borrow to service the old debts first. If I waited longer than that I’d be blacklisted. My debt repayment history would be recorded in what was called the Credit Bureau, which all bank employees were able to access to check, and then I couldn’t borrow anymore as no one would extend me a new credit. =

=

=

=

=

[Credit Bureau or Kreditburo?]

บอกตามตรง พอได้อ่านความเห็นของคนเหล่านี้แล้วผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นอีกโข การเป็นหนี้เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ทุกคนล้วนเห็นใจกัน ให้คำแนะนำโดยไม่หวังผลตอบแทน น่าชื่นใจกว่าสังคมนอกโลกอินเทอร์เน็ตเสียอีก To tell you the truth, when I read the opinions of these people, I felt much more at ease. Being in debt was something ordinary; everybody thought so and gave advice without expecting a return. How much more pleasant than society outside of the internet world!
หลังเลิกงานผมตกลงใจติดต่อธนาคารทันที ไม่ควรปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเกิน ผมเดินเข้าห้างสรรพสินค้า แจ้งความจำนงกับพนักงานสาขาว่าสนใจสินเชื่อตัวดังกล่าว ตอนแรกออกจะกังวลเพราะผมเป็นหนี้ธนาคารอื่นชนิดอีนุงตุงนังไปหมด แต่สุดท้ายก็ได้รับการอนุมัติอย่างง่ายดาย ดูเหมือนว่าสินเชื่อรถแลกเงินกำลังเป็นที่นิยม ธนาคารต่างๆ ล้วนทำการตลาดแย่งลูกค้ากันอยู่ เป็นประโยชน์ต่อผู้บริโภคโดยแท้ After work I decided to contact the bank at once. It wouldn’t do to wait too much. I walked over to the department store and told a branch employee I was interested in that particular credit. At first I was rather worried because I was in debt with other banks in a tangle, but the loan was approved easily. It seemed the car swap loan was popular. The various banks were all scrambling for customers over that market, which truly was to the advantage of consumers.
เมื่อได้เงิน ผมรีบนำไปโปะหนี้ทั้งบ้านและธุรกิจ เปรียบประหนึ่งราดน้ำดับไฟที่กำลังลุกไหม้ พนักงานเร่งรัดหนี้ถอยกลับไปราวข้าศึกแตกพ่าย ผมยืนยิ้มอย่างผู้ชนะ รู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็เป็นได้แค่ประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้น ผ่านไปอีกสามเดือน ธนาคารใหม่ที่ผมทำสินเชื่อรถแลกเงินด้วยก็เริ่มกระบวนการทวงหนี้ ข่มขู่ว่าถ้าไม่ยอมจ่ายก็จำเป็นต้องยึดรถคู่ชีพไปตามสัญญา เวลาเช่นนี้พนักงานหน้าแฉล้มพูดจาอ่อนหวานไพเราะอย่างที่ติดต่อกู้ครั้งแรกนั้นไม่รู้หายไปไหนกันหมด ส่งมาแต่กลุ่มชายฉกรรจ์เสียงโหด หน้าตาบอกบุญไม่รับ ร่างกายกำยำ บึกบึน ทั้งโทรศัพท์ อีเมล โผล่มาเยี่ยมเยือนถึงบ้าน ดีหน่อยยังไม่ไปที่บริษัทอย่างนึกกลัว ผมต้องคอยต่อรองขอเวลา หนักเข้าก็หนีหน้า แกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้าน หรือบล็อกเบอร์โทรศัพท์บ้าง คนไม่มีเงินจ่ายจะให้ทำอย่างไรได้ When I had the money, I hastily took it to pay off the debts regarding the house and the failed business venture, which was like throwing water to extinguish a fire which was flaring up. The debt col- lectors fell back like defeated foes. I stood smiling like a victor, feeling extra- ordinarily relieved, but that was only a brief respite. Three months later, the new bank where I had obtained the car swap loan launched the procedure to recover the loan, threatening in case of no repayment to confiscate the car I used for work as agreed. At a time like this, I didn’t know where those pretty employees using beautiful sweet words I had first contacted for the loan had all gone. I was sent only burly men with harsh voices, unfriendly faces and stout bodies who phoned, emailed and showed up at my house. At least they hadn’t yet gone to the company as I feared. I had to plead for more time. When the going got tough, I disappear- ed, pretended not to be at home and blocked my phone number. When you don’t have money to pay, what can you do?
ทุกวันผมต้องคอยเฝ้าระวังดูรถตัวเองตลอดเวลา เพราะได้อ่านประสบการณ์จากเหล่าสมาชิกเว็บไซต์ศูนย์รวมคนสู้หนี้ไว้ว่า เมื่อถึงเวลาเร่งรัดหนี้สินเชื่อประเภทนี้ ธนาคารมักส่งพนักงานมาแอบยกรถไปโดยเจ้าของไม่ทันได้ตั้งตัว ผมศึกษากลยุทธ์มาเป็นอย่างดีเลยพร้อมรับมือทุกกระบวนท่า วันทำงานแทนที่จะจอดรถในที่จอดประจำ ผมก็ย้ายไปจอดในซอยห่างๆ ไม่ให้หาเจอ วันหยุดปิดรั้วบ้านแน่นหนา เลี้ยงข้าวหมาจรจัดสองสามตัวให้มันคอยเฝ้าหน้าบ้าน ไล่คนไม่พึงประสงค์ออกไป ส่วนผมน่ะหรือก็เก็บตัวเงียบอยู่ในบ้าน แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงตะโกนเรียกเสียอย่างนั้น Every day I had to keep a constant eye on my car because I had read what had happened to the members of the debtorrightscenter.com website: when the time came for a debt of this kind to be recovered, the banks would send employees to stealthily impound the car before the owner could react. I had studied the tactics carefully, so I was ready to answer any eventuality. On working days, instead of parking the car at the usual parking slot, I parked it in a distant street where it wouldn’t be found. On weekends I closed the fence of the house solidly. I gave food to a few stray dogs to have them wait in front of the house and chase away undesirable onlookers. As for me, I stayed quietly inside, pretending not to hear the shouts and calls aimed at me.
อย่างไรก็ตาม เกมแมวจับหนูอย่างนี้ไม่สามารถดำเนินไปได้ตลอด หนี้เก่าจากบ้านและธุรกิจยังมีอยู่ ผมต้องใช้วิธีการเดิมๆ ที่เคยเรียนรู้จากคราวก่อน ย้ายค่าย เปลี่ยนธนาคาร เปิดบัตรเครคิดใบใหม่เพื่อหาเงินมาชำระหนี้เก่า เน้นสถาบันการเงินหน้าใหม่ที่ยังมุ่งตีตลาด พวกนี้อนุมัติง่ายและรวดเร็ว เอกสารไม่ยุ่งยากมากความ พอได้มาผมก็กดเงินออกมาใช้ก่อน ค่อยหาเงินจากบัตรอื่นมาจ่ายขั้นต่ำเอาในเดือนต่อมา เวียนเป็นวงจรอยู่อย่างนี้ Nevertheless, this cat-and-mouse game couldn’t go on forever. The old debts from the house and the coffee- shop venture were still there. I had to use the method I had learned last time: remove camp, change bank, open a new credit card to find money to pay off old debts, with a preference for a new financial institution intending to capture the market: these people approve easily and fast, they aren’t fussy about documents. As soon as I got the card I withdrew cash, taking money from another card to pay the minimum in the following month, making it revolve like that.
ผมได้เรียนรู้ตอนนี้เองว่าหนี้ก็เหมือนกับสัตว์ในตำนาน มีหลายหัว ฆ่าอย่างไรก็ไม่ตาย ของเก่ายังไม่ทันหมด ของใหม่ก็ผุดขึ้นมาเพิ่ม แถมยังเท่าทวีคูณอีกต่างหาก รู้ตัวอีกทีผมก็เป็นหนี้สินเชื่อสารพัด รวมได้เกือบสิบ โดนล้อมจากหนี้กลายเป็นนักสู้สิบทิศอย่างนี้ เห็นโฆษณาสินเชื่อทีไรจะพลันหงุดหงิด โกรธเคืองเหมือนถูกหลอกลวง มีอย่างที่ไหน พรีเซนเตอร์หน้าตายิ้มร่าราวกับพร้อมรับหนี้ บางคนอ้างตัวเป็นลูกค้าเก่าบอกเล่าประสบการณ์ตรงว่ากู้เงินจากธนาคารแล้วดีอย่างโน้นอย่างนี้ ผมไม่เชื่อหรอกว่ามีอยู่จริง คนพวกนี้อาศัยอยู่มุมไหนของโลก สร้างเนื้อสร้างตัวประสบความสำเร็จได้จากการกู้ยืมไปจริงหรือ ทำไมชีวิตผมจึงไม่เห็นสุขสบายอย่างนั้นบ้าง That was when I learned that debt is like the mythological beast: it has several heads. No matter how many times you kill it, it won’t die. The old one isn’t discharged when a new one crops up on top. Furthermore it keeps growing. By the time I came to my senses, I had all sorts of debt, almost ten altogether, I was surrounded by debt, I had become an all-round borrower*. Whenever I saw an advertisement for a loan, I felt grumpy and resentful as if I was being deceived. Where would you find a presenter beaming as if he was ready to get indebted? Some claimed to be old customers telling from experience how good it was that they had borrowed from the bank. I didn’t believe there were such people in real life. In which corner of the world did they live and establish themselves successfully by borrowing from banks? Why wasn’t my life nice and easy like that? =

=

=

=

=

=

* Allusion to an early 1930s popular adventure novel by Yakorp (i.e. Jacob), The all-round winner, or, more literally Winner in all ten directions as the text here has it too.

ผ่านมาเป็นเดือนๆ ผมก็ชักทนไม่ไหว เครียดแต่เรื่องหนี้สินจนทำงานไม่ได้ เจ้าหนี้ก็ตามทวงไม่เว้นแต่ละวัน จดหมายทวงหนี้กองโตวางเรียงราย ผมจึงนำสถานการณ์ปัจจุบันไปปรึกษาในเว็บไซต์อีกครั้ง เพื่อนฝูงประเภทเดียวกันแนะนำวิธีการสุดท้าย คือพยายามลดหนี้จากหลายแหล่งให้เหลือเพียงก้อนเดียวเป็นก้อนใหญ่ ผมจะทำอะไรได้เล่านอกจากทำตามกลยุทธ์ที่ชาวหนี้เสนอแนะมา ไม่เหลือทางเลือกอื่นอีกแล้ว ผมติดต่อธนาคารแห่งแรก แน่นอนว่าคงกู้เพิ่มอีกไม่ได้แน่ เลยต้องใช้วิธีพลิกแพลงด้วยการขอเพิ่มวงเงินกู้บ้านหลังเดิม ได้ข่าวมาว่าธนาคารกำลังทำการตลาดแบบใหม่ให้เหมาะกับวิถีคนเมืองยุคใหม่ที่เพิ่งมีบ้านหลังแรก เรียกว่า เงินกู้เพื่อการตกแต่ง As months passed I couldn’t stand it any longer, so tense about debt I couldn’t work. The creditors came after me every single day. Letters demanding reimbursement kept piling up. So I took my current situation to the website for advice once again. Fellow debtors suggested a final way, which was to try to swap the debts from various places for a single big debt. What could I do if not adopt the tactics the debtors suggested? I had no other option any longer. I contacted the first bank. Of course I couldn’t borrow from them again so I had to use a different method, which was of asking for an increase in the loan for the house as the bank, I was told, had a new marketing approach that fitted the new-generation city dwellers who had their first homes, called ‘loans for home decoration’.
ผมลุ้นแทบตายว่าหนนี้จะกู้ผ่านหรือไม่ โชคยังดี สุดท้ายธนาคารอนุมัติให้ตามวงเงินที่ขอไว้ ถ้าหากผมเอาเงินไปตกแต่งบ้านจริงๆ คงได้บ้านหรูหรา ดีไซน์โก้เก๋ตามแบบนิตยสารบ้านแน่นอน แต่เมื่อต้องนำเงินไปใช้หนี้สินอื่นๆ ตามแผนที่วางไว้ บ้านจึงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนอกจากเก่าโทรมลงทุกวัน I almost died wondering whether this time my loan application would be accepted or not. My luck held: the bank granted the amount of money I had requested. If I really used that money to decorate my house, I’d get a luxurious house according to the snazzy designs of home magazines, but since I had to use the money to service the other debts as planned, nothing has changed in the house except that it grows more dilapidated with every passing day.
หนี้จำนวนมากจนจำแทบไม่ไหวนั้นรวมกลายเป็นก้อนเดียวคือสินเชื่อบ้าน และตกแต่ง แต่ที่แย่คือผมถึงทางตัน จำนวนยอดชำระแต่ละเดือนสูงเกินเงินเดือนผมไปทั้งเดือน ถ้าต้องจ่ายทั้งหมดผมคงไม่มีข้าวกินแน่ ภรรยาก็ไม่มีงานทำเสียด้วยเลยแบ่งเบาภาระไม่ได้ อีกไม่นานคงได้วนเข้าสู่วงจรเดิม เปิดบัตรเครดิตและเป็นหนี้ไม่รู้จบอีกครั้ง A debt so high I almost couldn’t remember it was now a single amount, which was the loan for house decor- ation, but the bad part was that I was stuck. The amount to be reimbursed each month was higher than my entire salary. If I had to pay it all I wouldn’t have any money left to eat. Besides, my wife didn’t work so she couldn’t alleviate the burden. Before long we would enter the same vicious circle as before, open a new credit card and get even more into debt once again.
กระทั่งวันหนึ่ง ผมได้รับโทรศัพท์จากพนักงานสินเชื่อสาวที่อนุมัติเงินให้ผม Until one day I received a call from a female bank employee who had approved the loan to me.
“สวัสดีค่ะคุณพี่ อรจิราเองนะคะ” เธอทักทายเสียงหวานใส ‘Good morning, sir. Onjira speaking,’ she greeted in a bright sweet voice.
“อะไรหรือครับน้อง ถ้าเรื่องยอดเงิน งวดนี้ยังเหลืออีกหนึ่งอาทิตย์ไม่ใช่หรือ” ผมออกตัวก่อน คุ้นชินดีกับรอบเวลาของธนาคาร ‘What is it now? If it’s about the balance, there’s still one week to go, isn’t there?’ I explained first, well aware of the bank schedule.
“แหม หนูไม่ใช่พนักงานทวงหนี้นะคะคุณพี่ ที่โทรมาเพราะทางธนาคารมีข้อเสนอสำหรับลูกค้าคนสำคัญของเราค่ะ” ‘Come now, I’m no loan recovering officer. If I’m calling it’s because the bank has a suggestion for an important customer such as you.’
“ถ้าเป็นสินเชื่อใหม่พี่คงขอผ่านนะครับ แค่ที่มีอยู่ยังผ่อนไม่หมดเลย เหลืออีกตั้งยี่สิบปี” ‘If it’s a new loan, I beg to be excused. Just those I have I’m not through reimbursing. There’s another twenty years to go.’
“ไม่ใช่หรอกค่ะ อย่างอื่นน่ะ แต่เป็นข้อเสนอที่พี่ต้องสนใจแน่” ‘It’s not that. It’s something else, but it’s a proposal I’m sure you will like.’
เธอพูดกระตุ้นต่อมความสนใจผมเสียอยู่หมัด แน่นอนว่าผมหลงกลยอมฟังเธออยู่นานสองนานอีกจนได้ The way she spoke aroused my interest. Of course I fell for it and was ready to listen to her for as long as it took.
หนึ่งเดือนถัดมา ผมกับภรรยายืนอยู่หน้าบ้านทรงทันสมัยหลังใหญ่ พร้อมสวนตกแต่งอย่างสวยงาม มีศาลาริมบ่อน้ำเยื้องทางด้านหลังบ้าน โรงจอดรถขนาดสองคันมีรถซูเปอร์คาร์ราคาแปดหลักจอดขวางอยู่ด้านหน้า ผมค่อยๆ เอามือลูบไล้สัมผัสผิวเงางามของมัน ก่อนยิ้มกว้าง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ขอบคุณธนาคารไทยแท้ที่ยืนเคียงข้างผมทุกเวลา ไม่ว่าจะสร้างครอบครัว สร้างธุรกิจ หรือแม้แต่ยามฉุกเฉิน ช่วยพาไปถึงจุดหมายอย่างที่ฝันไว้” One month later, my wife and I are standing in front of a large, modern house with garden beautifully decorated. There is a pavilion by the pool at the back of the house. The garage, which can house two cars, has a car with an eight-digit price parked in front of it. I slowly stretch out my hand to caress the car’s beautiful shiny skin before smiling widely and saying in a cheerful voice, ‘I truly thank the Thai bank that has always been by my side as I built my family and my business and through emergencies, helping me along to reach the objective I always dreamt of.’ =

=

=

=

[‘eight-digit price’ (ten million baht or more) for a car seems rather excessive, but you never know these days.]

“คัท! เอาใหม่” ‘Cut! Start again.’
ผมหุบยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเสียงจากผู้กำกับหลังกล้อง นึกหงุดหงิด อะไรนักหนา รอบที่สิบแปดแล้ว ผมต้องพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา น่าจะให้ผ่านๆ ไปเสียที I cancel my smile as soon as I hear the voice of the director from behind the camera and think with annoyance, What’s the fuss? Eighteen times already! I’ve had to speak the same sentence time and time again. He should let it go.
“ยังไม่ได้อีกหรือ” ผมถาม ‘Yet again,’ I ask.
“อีกสักเทคนะครับพี่” เขาบอกผม “เมื่อกี้พี่พูดดีแล้ว แต่หน้านิ่งไปหน่อย พยายามฉีกยิ้ม ทำท่าร่าเริงแจ่มใสมีความสุขมากๆ หน่อยครับ โฆษณาคนประสบความสำเร็จนะครับ ไม่ใช่ล้มเหลว” ‘Just another take, please,’ he tells me. ‘Just now your voice was okay but your face was a bit too bland. Try to smile more, look cheerful, very happy. We’re advertising someone who achieves success, not failure.’
ผมได้แต่พยักหน้าขณะภรรยาถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่จะบ่นอะไรได้ เซ็นสัญญารับงานมาแล้ว นึกถึงตอนที่พนักงานสาวโทรศัพท์มาแจ้งข้อเสนอ แปลกดีเหมือนกัน เธอบอกว่าธนาคารเล็งเห็นความสำคัญของการประชาสัมพันธ์ อยากได้พรีเซนเตอร์ที่เป็นลูกค้าอยู่แล้วเพื่อความสมจริง ผมเป็นลูกค้าชั้นดี เลยได้รับเลือกโดยมีค่าเหนื่อยให้ ถึงจะไม่มากนักก็ตาม ผมคว้าโอกาสไว้ มาถึงตอนนี้จะให้พูดหรือทำอะไรก็ยอมทั้งนั้นแหละ I merely nod while my wife heaves a sigh out of weariness but how could we complain? I’ve signed a contract to do this job. I think of when the female bank official called to make her offer. Strange but good all the same. She told me the bank, aware of the importance of public relations, wanted a presenter who was a customer for the sake of veracity. I was a good customer so I was chosen for a fee. Even though it isn’t much, I grabbed the opportunity. By now, whatever they want me to say or do I’m more than willing.
อย่างน้อยก็จะได้มีเงินมาจ่ายค่าหนี้สินเชื่อทั้งหลายของธนาคารอีกสักก้อนหนึ่ง At least I’ll have some money to pay some of the interest on the bank loan…
=

‘Sinchuea’ in Rahoo Om Jan 11, Oct-Dec 2012

Pongwut Rujirachakorn, born in Bangkok in 1982 and a Chulalongkorn graduate in commerce and accounting,
is a versatile writer who has published eight novels in the past eight years
as well as several collections
of short stories and columns.
:????????

Tagged: , , , , , ,

One thought on “Credit – Pongwut Rujirachakorn

  1. wuttichai jitprapai 10 September 2013 at 6:53 am Reply

    ขอบคุณมากครับ สำหรับงานเขียนที่น่าอ่าน ผมได้รับความรู้เพิ่มขึ้นอีกเพียบ ขอคุณอีกครั้ง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: