Auntie’s funeral – Jitsupha

Whoever is hiding behind this pen name gets this story of family friction at a funeral right, if on the conservative side. MB

งานศพอา

Auntie’s funeral

 
sapphire ringx sapphire ring  

จิตสุภา

JITSUPHA

 
    TRANSLATOR’S KITCHEN
1 1  
พี่อิทธิพลโทรศัพท์มาหาข้าพเจ้าราวสี่ทุ่ม แจ้งว่าอาสิ้นลมเมื่อครู่ที่ผ่านมา พี่อิทธิพลบอกเพียงเท่านี้ก็วางสาย หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง ข้าพเจ้าเดินทางมาถึงบ้านอา กราบร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนพื้นกลางห้อง ท่ามกลางลูกหลานบ้านอาซึ่งอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาครบถ้วนทุกคน Itthiphon called me at about ten p.m. to tell me auntie had just died. That was all he said before he hung up. Less than an hour later, I reached auntie’s house and prostrated myself before the body which lay peacefully on the floor in the middle of the room amongst auntie’s children and grandchildren all gathered there. Lost in translation: the aunt, here, is specifically the father’s younger sister. The same word, อา, could designate the father’s younger brother.
อาสวมชุดสีขาว มีผ้าห่มคลุมตลอดทั่วร่าง ห้องนอนที่กว้างใหญ่ของอาดูแคบไปถนัดใจ เมื่อมีผู้มาชุมนุมกันอยู่ภายในห้องกว่าสิบชีวิต ทั้งลูกชาย ลูกสาว เขย สะใภ้ และหลานๆ ทุกคนนั่งอยู่บนพื้นกระจัดกระจายทั่วห้อง Auntie was dressed in white; a blanket covered her entire body. Her spacious bedroom looked cramped now that there were more than ten persons in it, her sons, daughters, sons- and daughters-in-law and grandchildren. Everyone sat on the floor all over the room. Also lost in translation: the names of the male characters: Itthiphon means ‘influence’; Amnart means ‘power’; Ekkarart means ‘sovereignty’…
“ตอนสองทุ่มตัวยังอุ่นๆ อยู่เลย ไม่นึกว่าจะไปเร็วอย่างนี้” เมียพี่อำนาจเอ่ยเบาๆ กับข้าพเจ้าโดยเฉพาะ ‘At eight o’clock her body was still warm. I never thought she’d leave us so fast,’ Amnart’s wife confided to me in a low voice.  
“บอกแล้วว่าวันนี้อาการไม่ค่อยดี ไม่มีใครเชื่อๆ” เอื้อมพร ผู้อ่อนกว่าข้าพเจ้าสามสี่ปีเอ่ยขึ้นทันควัน ดวงตาของหล่อนแดงช้ำ คงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักในชั่วโมงที่แล้ว ‘I told you today she didn’t look well; nobody believed me,’ Ueamphorn, who is three or four years younger than I, said at once, her eyes bloodshot. She must have cried a lot in the past hour.  
“ตอนเช็ดตัวดูไม่ออกเลยหรือว่าแม่เริ่มตัวเย็น” เมียพี่อิทธิพลส่งสายตาค้อนควักให้เมียพี่อำนาจโดยตรง ราวกับว่าผู้ที่อยู่กับอาเป็นคนสุดท้ายจะต้องรับผิดชอบในการจากไปของอาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ‘When you freshened her up, couldn’t you see that her body was cold?’ Itthiphon’s wife looked askance at Amnart’s wife, as if the last person to be with auntie had to be held responsible for auntie’s departure.  
เถียงกันทำไม ยังไงแม่ก็ไม่ฟื้น มาช่วยกันคิดเรื่องการจัดงานศพให้แม่ดีกว่า” พี่อิทธิพลเอ่ยสั้นๆ ทุกคนเงียบสนิทและหันมาทางพี่อิทธิพล รอฟังคำสั่งว่าจะให้ทำอย่างไรต่อไป Don’t quarrel. It won’t make her come back. Rather, let’s think together how to organise mum’s funeral,’ Itthiphon said curtly. Everybody was silent and turned to him, waiting to listen to what he’d order next. เถียงกันทำไม: literally, ‘Why are you quarrelling?’
“อุษา ไปหากระดาษมาจดว่าใครมีหน้าที่ทำอะไร” เอกราช ลูกชายคนเล็ก เอ่ยกับน้องสาวคนสุดท้องตามประสาผู้รอบคอบและละเอียด ‘Usa, get some paper to take down what each of us must do,’ Ekkarart, the youngest son said, thorough and meticulous as usual, to his younger sister, the last-born. Usa means ‘dawn’ or ‘aurora’.
“เรื่องแรกคือวัด จะใช้วัดไหน ใครมีความเห็นยังไง” พี่อิทธิพลถามคำถามแรกทันทีที่อุษาขยับปากกาในมือเตรียมพร้อมบันทึกข้อความต่างๆ เก็บเอาไว้ ‘First thing is the temple. Which one should we go to? Any suggestions?’ Itthiphon asked the first question as soon as Usa, pen in hand, was ready to take down all relevant details.  
“น่าจะใช้วัดแถวนี้ใกล้บ้าน สะดวกสำหรับพวกเราทุกคนเพราะต้องไปมาวันละหลายรอบ อีกอย่างแขกก็มาง่าย ลงทางด่วนก็ถึงพอดี” พี่อำนาจให้ความเห็นคนแรกซึ่งไม่มีใครโต้แย้ง ‘It should be one around here, close to the house. It’ll be convenient for all of us because we’ll have to go back and forth several times a day. Besides, it’ll be easy for the guests: we’re just at the exit of the expressway.’ Amnart was the first to express an opinion, to which no one objected.  
“งั้นพรุ่งนี้เพ็ญช่วยไปจัดการเรื่องโลงกับพี่อำนาจ ฉันจะไปจองศาลา” พี่อิทธิพลหันมาทางข้าพเจ้า อุษาก้มหน้าก้มตาบันทึกข้อความ ‘Then tomorrow you, Phen, please go and help Amnart arrange for a coffin; I’ll go and book a pavilion,’ Itthiphon said to me. Usa, head bent, was busy jotting down the instructions. Phen means ‘full moon’.
“อาอิทธ เรื่องอาหารเลี้ยงแขก หนูขอเป็นอาหารว่างที่จัดสวยๆ ใส่กล่องได้ไหมคะ” ลูกสาวพี่อำนาจออกความเห็นบ้าง ‘Uncle It, the food for the guests: how about having it nicely displayed in boxes?’ was Amnart’s daughter’s contri- bution.  
“แขกส่วนใหญ่ไม่ใช่วัยรุ่น อายุรุ่นอาทั้งนั้น แล้วยังพวกญาติๆ อีก” พี่อิทธิพลแย้ง ‘Most of the guests aren’t young; they’re of auntie’s age, and then they’re relatives too,’ Itthiphon objected. Informal use of ‘auntie’ by Itthiphon. It should be ‘great-aunt’ or ‘mum’.
“งั้นก็น่าจะจัดอาหารเป็นสองอย่าง อาหารกล่องกับพวกข้าวต้ม” เอกราชเสนอ ‘Then let’s arrange for two kinds of food: food in boxes and rice gruel,’ Ekkarark suggested.  
“ไม่ดีหรอก งบบานแน่นอน อาหารกล่องพวกนั้นแพง รู้หรือเปล่า” เอื้อมพรไม่เห็นด้วย ‘That won’t do. It’ll inflate the budget. Food in boxes is expensive, you know,’ Ueamphorn objected. Lovely expression: งบบาน: the budget will bloom.
“เลี้ยงข้าวต้มน่ะดีแล้ว เคยทำมายังไงก็ยังงั้น” พี่อิทธิพลสรุป ทำให้ลูกสาวพี่อำนาจหน้าง้ำ ‘Rice gruel’s good enough. It’s always been like that,’ Itthiphon summed up, making Amnart’s daughter scowl.  
“พ่อคะ พรุ่งนี้หนูต้องลางานหรือเปล่า” ลูกสาวพี่อิทธิพลหันมาถามพ่อ แต่ผู้ที่ตอบกลับไม่ใช่พี่อิทธิพล ‘Dad, should I take the day off tomor- row or not?’ Itthiphon’s daughter turned to ask her father, but the one who answered wasn’t Itthiphon.  
“ลาสิ ลาไปเลยอาทิตย์หนึ่ง” พี่อำนาจตอบเสียงห้วน ‘Of course. Take the whole week off actually,’ Amnart answered abruptly.  
“ช่วงนี้งานยุ่งด้วย” ลูกสาวพี่อิทธิพลบ่นเบาๆ ‘At the moment, there’s a lot of work,’ Itthiphon’s daughter murmured.  
“ถ้ามันไม่ให้ลา ก็ลาออกไปเลย คนมันมีพ่อมีแม่ ไม่ได้เกิดจากกระบอกไม้ไผ่” เป็นเสียงของพี่อำนาจอีก ‘If they won’t let you, then quit. People have parents. They aren’t born in bamboo tubes.’ It was Amnart’s voice again.  
“โทรศัพท์ไปลาก่อนพรุ่งนี้ เสร็จงานแล้วค่อยทำใบลาส่งตามไปทีหลัง” พี่อิทธิพลหันมาทางลูกสาว ‘Call up first thing tomorrow to go on leave. Once the funeral is over, have a note of absence to give them after- wards,’ Itthiphon told his daughter.  
“แล้วใครจะจัดการที่เขตเรื่องใบมรณบัตร” คราวนี้เอกราชเอ่ยถาม ‘Who’s going to the district office for the death certificate?’ This time, it was Ekkarart asking.  
“พรุ่งนี้เช้าผมจัดการเอง” สามีเอื้อมพรเอ่ยเป็นประโยคแรกของค่ำคืนนี้ เขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูด ต่างจากเมื่อก่อน สมัยหนุ่มๆ ตอนที่เขามาจีบเอื้อมพรนั้น ข้าพเจ้าจำได้ว่าเขาขี้เล่นและช่างหยอกล้อ ทำให้เอื้อมพรผู้ใจร้อนติดใจในความอารมณ์ดีของเขา เอื้อมพรพูดกับข้าพเจ้าบ่อยๆ ว่าคุยกับเขาแล้วมีความสุข ไม่นานทั้งสองก็ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน อาจจะเป็นเพราะต้อง ‘แต่งเข้า’ มาอยู่ร่วมในครอบครัวใหญ่ ทำให้เขาเคร่งขรึมกว่าเดิมก็เป็นได้ ที่จริงเอื้อมพรและสามีช่วยกันผ่อนบ้านหลังเล็กๆ แถบชานเมือง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ย้ายไปอยู่สักที เนื่องจากอาขอร้องให้อยู่ด้วยกัน บ้านหลังนั้นจึงให้คนเช่าหารายได้ ‘I’ll take care of it myself in the morn- ing,’ Ueamphorn’s husband spoke his first sentence that night. He was a quiet person who seldom spoke, unlike in the old days, when he was a young man who came to court Ueamphorn. I remem- ber he was playful and liked to tease, and Ueamphorn, who was impatient, fell for his good humour. She often said to me that talking with him she felt happy. Before long the two of them decided to live together. Maybe because he had to ‘contract marriage’ to live in a large family, he became more solemn than before. Actually Ueamphorn and her husband helped each other pay in instalments a small house in the suburb, but one thing and another they had yet to move into it, because auntie had begged them to live all together, so that house was let out to generate some income.

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

จนแล้วจนรอด normally means ‘in the end’.

เมื่อพี่น้องแต่ละคนต่างมีครอบครัว ทั้งเขยและสะใภ้อยู่ร่วมบ้านเดียวกัน ปัญหาการกระทบกระทั่งกันจึงเป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และยิ่งแต่ละคนมีลูก การกระทบกระทั่งยิ่งมีมากขึ้น บางครั้งก็มาจากเด็กๆ แล้วขยายวงไปสู่ผู้ใหญ่ เป็นธรรมดาที่พ่อแม่แต่ละคนจะเห็นว่าลูกของตนเป็นฝ่ายถูก และแน่นอนว่าลูกย่อมดีกว่าหลาน When each sibling had a family, with the in-laws living under the same roof, it was unavoidable that there would be some friction, and with each family having children the opportunities for friction increased. Sometimes it came from the children and then spread to the grownups. It is only normal for parents to think that their own children are in the right and that of course their children are better than their nephews.  
เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือของพี่อิทธิพลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พี่อิทธิพลรับสายโดยใช้เวลาเพียงไม่ถึงนาทีด้วยการตัดบทว่า จะติดต่อกลับไป หลายคนมองหน้าอย่างรู้กันว่าใครคือผู้ติดต่อเข้ามา Itthiphon’s cellular phone rang in the silence. He took the call and spent very little time online, saying he’d call back. Several persons stared at one another, knowing full well who the caller was. Here a slight rewrite, dispensing with the awkward ‘less than one minute … to cut the matter short’, to make the action more vivid.
“ใครน่ะ พี่อิทธ” เมียพี่อิทธิพลถามเสียงเข้ม ‘Who was that, dear?’ Itthiphon’s wife asked in a tense voice.  
“ถามเรื่องงานนิดหน่อย” พี่อิทธิพลตอบสั้นๆ ‘Just asking about the funeral,’ was Itthiphon’s pithy answer.  
“อย่าให้รู้เชียวนะ” ฝ่ายหญิงยังไม่วายสำทับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ‘Keep me out of it, then!’ The wife couldn’t refrain from threatening with a strained face.  
“แล้วกระถางธูป ใครจะเป็นคนถือ” ข้าพเจ้าเอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ ว่าลูกชายคนโตของอาเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่มๆ ซึ่งตามธรรมเนียมจีนผู้ที่ต้องทำหน้าที่นี้คือ ลูกชายคนโตนั่นเอง ‘What about the joss stick pot?’ I asked as the thought came to me that auntie’s eldest son had lost his life while still a young man and, according to Chinese tradition, that duty is performed by the eldest son.  
“ให้พี่อำนาจทำแล้วกัน” เอกราชหันมาทางพี่ชายคนที่สอง บรรยากาศเริ่มตึงเครียดเมื่อพี่สะใภ้คนโตสวนกลับมาดังลั่น “ให้เจ้าต้นทำหน้าที่แทนพ่อ” ข้าพเจ้าตกใจในน้ำเสียงของหล่อน ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สะใภ้จะต้องเสียงเกรี้ยวขนาดนี้ หนำซ้ำแววตาของหล่อนที่มองทุกคนดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย หล่อนมักพูดเสมอๆ ว่า หล่อนเป็นสะใภ้ใหญ่ ถึงจะไม่มีสามีคุ้มหัว แต่ทุกคนก็น่าจะให้ความยำเกรงกันบ้าง ข้าพเจ้าถามตัวเองว่า นี่คือการประชุมเรื่องการจัดงานศพให้อามิใช่หรือ ไม่ใช่การประชุมที่มีวาระเกี่ยวกับการประกาศสงครามที่จ้องจะห้ำหั่นศัตรู บรรยากาศน่าจะเจือความเศร้าด้วยซ้ำ แต่ทำไมข้าพเจ้าไม่รู้สึกว่ารอบตัวเป็นเช่นนั้นแม้แต่น้อย ‘Let Amnart do it.’ Ekkarart turned towards the second eldest brother. The atmosphere began to tense up when the eldest sister-in-law retorted loudly, ‘Let Ton do it instead of his father.’ I was shocked by her tone of voice. I didn’t understand why she had to sound so furious. Besides, her eyes looking at all of us were in no way friendly. She always said she was the eldest sister-in-law and even though she no longer had a husband to protect her, everybody should show her respect. I asked myself whether this was a meeting to organise auntie’s funeral or not. It wasn’t a meeting with an agenda regarding a declaration of war while waiting to pound on the enemy. The atmosphere should be one of sadness, in fact, but why did I feel this wasn’t at all the case around me? เจ้าต้น: Young Ton. In Thai, the expression is fitting in the mother’s mouth. In English it wouldn’t be; the nickname on its own sounds more natural. Let’s keep ‘Young Ton’ for the next paragraph, then.
ต้นเงยหน้าเมื่อได้ยินเสียงลั่นของผู้เป็นแม่ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา อาจเป็นเพราะไม่รู้ประเพณีก็เป็นได้ Young Ton looked up when he heard his mother’s resounding voice. He didn’t say anything, maybe because he wasn’t aware of tradition.  
“ลูกชายคนที่สองก็ถือได้” เมียพี่อำนาจเสียงเข้มไม่แพ้พี่สะใภ้คนโต ‘The second eldest son can perform just as well.’ Amnart’s wife’s voice was as loud as eldest sister-in-law’s.  
“จะบ้าเหรอ มีธรรมเนียมที่ไหน แขกในงานเห็นคงหัวเราะกันหมดว่าบ้านนี้ไม่รู้จักธรรมเนียม เธออยากให้เป็นยังงั้นใช่ไหม” พี่สะใภ้ไม่ยอมแพ้ ส่งสายตาแวววาวมาถึงเมียพี่อำนาจ ข้าพเจ้าและคนอื่นๆ ได้แต่นิ่ง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าทั้งสองเป็นคู่ปรับกันมาตั้งแต่สมัยสาวๆ จนบัดนี้ลูกโตเป็นหนุ่มสาวก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อ ดูเหมือนนับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำ ‘Are you out of your mind? There’s no such tradition. When the guests at the funeral see that, they’ll all laugh and say we don’t know tradition. Is that what you want?’ Eldest sister-in-law wouldn’t ac- cept defeat and glared at Amnart’s wife. I and the others didn’t interfere because we all knew these two had been at loggerheads since they were adoles- cents. Even now that their children were in their teens they still didn’t want to relent. They seemed to grow fiercer by the day, actually.  
“ให้ต้นถือ” พี่อิทธิพลสรุปสั้นๆ เขาเคยชินกับการออกคำสั่ง ด้วยต้องบริหารกิจการของครอบครัว พี่อิทธิพลเด็ดขาดและเอาจริงเอาจังตลอดมา ไม่อย่างนั้นธุรกิจของครอบครัวคงไม่เจริญรุ่งเรืองมาจนถึงทุกวันนี้ ‘Let Ton carry them,’ Itthiphon decided forthwith. He was used to giving orders, having to run the family business. He had always been decisive and serious, otherwise the family business wouldn’t have flourished as it had up to this day.  
2

2

 
คืนแรกหลังจากพระสวดจบแล้ว ข้าพเจ้ากลับมาที่รถเพื่อหยิบรายการอาหารที่จะเลี้ยงแขกในวันส่งศพให้คนครัวเพื่อจะได้เตรียมจัดซื้ออาหารสดอาหารแห้งไว้สำหรับปรุงในวันนั้น ขณะกำลังจะเดินกลับขึ้นไปที่ศาลาก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันเบาๆ On the first night, after the monks had finished chanting I went back to the car to pick up the menu that would be served to the guests on burial day for the people in the kitchen to buy the fresh and dry ingredients needed for that day.* As I walked back to the pavilion, I heard a conversation carried out in low voices.

=

=

=

* These ingredients are for the side dishes served along with the rice gruel.

“แหวนไพลินนั่นพี่เอื้อมเก็บเอาไว้ ไม่ต้องเอาออกมา คืนนี้กลับบ้านเราไปเช็กดูว่าเครื่องเพชรของแม่มีทั้งหมดกี่ชิ้น” เป็นเสียงของอุษานั่นเอง ‘That sapphire ring, Ueam, you keep it. No need to take it out. When we’re back home tonight, let’s check how many pieces of jewellery mum left.’ That was none other than Usa’s voice.  
“คงยาก พวกสะใภ้เตรียมจ้องเต็มที่ พี่ยังนึกไม่ออกว่าจะกันออกมาเป็นของเราสองคนยังไง” เสียงของเอื้อมพรดูจะปกปิดความกังวลไม่ได้ ‘That might be difficult. The in-laws are fully ready to make claims. I still can’t figure out how we can keep them for the two of us.’ Ueamphorn’s voice seemed unable to hide her worry.  
“เรื่องอะไรจะให้พวกนั้นชุบมือเปิบ แม่สะสมตั้งแต่สาวๆ ของพวกนั้นต้องเป็นของเราสองคน ถ้าจะแบ่งเราก็ให้ที่เป็นชิ้นๆ ของที่เป็นชุดเราเก็บเอาไว้เอง ให้พวกนั้นเอาไป ฉันเสียดายของ” ‘Why should we let them rummage in- to them? Mum had collected them since she was young. Those things must be for us two. We can let them have single items, but the sets we keep ourselves. It’d be a shame to let them have them.’  
“เมื่อเช้านี้พี่โดนไล่ ยังไม่ทันไรเลยนะ” ‘This morning she sent me away. Early as it is.’  
“ใครกัน” อุษาซักไซ้ ‘Who did?’  
“จะใครล่ะ ‘ซ้อใหญ่’ ไง เขาบอกว่าลูกสาวต้องแต่งออก ที่ให้อยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเห็นแก่แม่” ‘Who else but the high and mighty. She said her daughter had to get married. If I stay these days, it’s only out of deference for mum.’ ซ้อใหญ่: literally, ‘big sister-in-law’ (Chinese dialect).
“ชักจะมากไปแล้ว บ้านแม่นะ ไม่ใช่บ้านมัน ของทุกอย่างเป็นของกงสี พี่เอื้อมอย่ายอม” ‘That’s too much. It’s mum’s house, not hers. Everything in it belongs to the family business. Don’t let her, Ueam.’  
“พี่ว่าพี่ไปดีกว่า ไปอยู่บ้านโน้นเล็กหน่อยช่างมัน ไปอยู่ด้วยกันไหม” ‘I think I’d better leave. Staying in the house over there, it’s a bit cramped but never mind. Will you come and stay with us?’  
“ษาจะอยู่ที่นี่ แม่ต่อห้องไว้ตั้งเยอะ เรื่องอะไร ขืนษาไปเท่ากับว่ามันใหญ่คับฟ้า จะอยู่อย่างนี้แหละ” ‘I’ll stay here. Mum had plenty of rooms built extra. What’s the idea? If I were to leave, the sky would be too small for her. I’ll stay put, and that’s that.’  
เอื้อมพรสะกิดให้น้องสาวเงียบ เมื่อเห็นข้าพเจ้าเดินใกล้เข้าไปทุกที ข้าพเจ้าได้แต่ทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้คล้ายไม่ได้ยินถ้อยคำใดๆ Ueamphorn nudged her sister to stop speaking when she saw me coming close. I made a bland face, pretending I hadn’t heard anything.  
“เกรงใจพี่เพ็ญจัง เมื่อคืนกว่าจะกลับก็ดึก วันนี้ยังไปช่วยจัดการเรื่องโลงอีก” อุษาเอ่ยเสียงอ่อนหวานราวกับคนละคนกับเมื่อครู่ ‘It must be hard for you, Phen. Last night before you went back it was late. Today you’re still helping with the coffin,’ Usa said in a sweet voice entirely different from the moment before.  
“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่ช่วยเต็มที่อยู่แล้ว พูดเหมือนคนอื่นคนไกลไปได้ พี่มีอาแค่คนเดียว ถ้าไม่มาช่วยงานอาแล้วจะให้พี่ไปช่วยงานใครล่ะ อุษา” ‘It doesn’t matter. I’ll help to the utmost. You speak as if I were a stran- ger, almost. I had only one auntie. If I didn’t come and help for her funeral, whose funeral would I help, Usa?’  
“เอื้อม เอื้อม มาจัดการเรื่องซองถวายพระที” เอกราชเดินมาตาม ทำให้วงสนทนาต้องสลายตัวแต่เพียงแค่นั้น ‘Ueam! Ueam! Come and help with the presents to the monks.’ Ekkarart was walking after us, bringing the conver- sation to a close at that point.  
3

3

 
คืนที่แขกมามากที่สุดคงเป็นคืนที่สาม แขกแน่นจนทางวัดต้องขนเก้าอี้มาให้เพิ่ม และยังให้ยืมพัดลมเพิ่มอีกสองตัวเพื่อบรรเทาความอบอ้าวของอากาศอีกด้วย The night with the most guests was the third night. There were so many that extra chairs had to be brought in as well as two extra fans to freshen up the stuffiness.  
ข้าพเจ้านั่งที่โต๊ะด้านหนึ่งจึงเห็นหน้าแขกที่มาในงานแทบทุกคน สายตาสะดุดที่สาวสวยคนหนึ่ง อายุของหล่อนคงอยู่ในช่วงสามสิบต้น หล่อนแต่งชุดดำครบครันทั้งถุงน่องรองเท้า พอเดินมาถึงบริเวณหน้าศาลาก็กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างไม่ขัดเขิน สายตาของหล่อนราวกับต้องการประกาศให้แขกในงานรับรู้ถึงการปรากฏตัวของหล่อน แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เพราะด้วยใบหน้าที่สะสวยรวมถึงกิริยาท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทำให้สายตาแทบทุกคู่จ้องไปที่หล่อนอย่างพร้อมเพรียง I sat at the table on one side, so I saw the faces of almost all the guests that had come to the funeral. A pretty woman caught my attention. She must have been in her early thirties. She was dressed in black down to her stockings and shoes. When she reached the vicinity of the pavilion she looked around quite ostentatiously, as if she wanted to make the guests aware of her arrival, and that was really what happened, because with her cute face and manners full of aplomb almost all the eyes turned to her as one.  
ข้าพเจ้าหันไปมองต้นเสียงที่อยู่ด้านหลัง พระยังคงสวดให้กับผู้ตาย พี่อิทธิพลพยายามฉุดรั้งเมียไม่ให้ลุกออกจากที่นั่งทว่าไม่สำเร็จ เมียพี่อิทธิพลฟาดต้นแขนอีกฝ่ายดังเพี้ยะ I turned to look at the origin of the voice down the stairs. The monks were still chanting for the deceased. Itthiphon tried to pull at his wife to prevent her from getting up from her seat but didn’t succeed. His wife gave him a mighty slap on the forearm.  
“หน็อย ทำมาห้าม บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้มา คืนนี้เป็นไงเป็นกัน” เสียงของเมียพี่อิทธิพลไม่เบาเลย แขกในงานละสายตาจากสาวสวยมาเป็นลูกหลานผู้ตายแทน ทั้งสองยืนอยู่ข้างเสาด้านหน้าศาลา ‘Now, don’t you try to prevent me! I told you, didn’t I, not to let her come. Tonight whatever will be will be.’ Itthi- phon’s wife’s voice was in no way low. The guests switched their stares from the pretty woman to the deceased’s progeny instead. The two of them stood by a pillar at the front of the pavilion.  
“เดี๋ยวจะออกไปจัดการ แต่เธอห้ามออกไป” พี่อิทธิพลพูดสั้นๆ ส่งสายตาปรามอย่างเด็ดขาด ดูเหมือนจะได้ผลเพราะเมียพี่อิทธิพลเดินกลับมาด้านใน แต่ก็เป็นไปด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ ‘I’ll handle this, but I forbid you to come out,’ Itthiphon said briefly, with a forbidding glare. It seemed to work because his wife walked back inside, but in a way that betrayed she was doing her utmost to rein in her wrath.  
คราวนี้กลายเป็นว่าทุกคนต่างเฝ้ารอดูว่าเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป แขกบางคนที่ตอนแรกไม่ใส่ใจ ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบบอกต่อจากแขกคนอื่นๆ รวดเร็วชนิดไม่ถึงอึดใจ ทุกคนต่างได้รับรู้ข่าวสารเท่าเทียมกันหมดชนิดที่แตกต่างกันเฉพาะในรายละเอียดเท่านั้น ขึ้นอยู่กับว่าผู้ส่ง ‘สาร’ เพิ่มเติมสีสันอย่างไร This time everyone waited to see what would happen next. Some of the guests who at first paid no attention heard the whisperings of other guests and in next to no time everyone was in the know, give or take a few details depending on how the news was spread around by each.  
พี่อิทธิพลก้าวยาวๆ ไปที่ผู้หญิงคนนั้นแล้วฉุดหล่อนเดินลับหายไปยังลานจอดรถซึ่งอยู่ห่างออกไปพอสมควร สายตาใคร่รู้ของใครต่อใครยังคงตามทั้งสองออกไปราวกับกำลังชมถ่ายทอดสดรายการสำคัญทางทีวีอย่างไรอย่างนั้น Itthiphon strode over to that woman and took her out of sight to the parking area which was far enough from the pavilion. Full of curiosity everyone eyed their exit as if they were watching a reality show on TV.  
แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยินว่าพี่อิทธิพลคุยอะไรกับผู้หญิงคนนั้น แต่ในใจของแต่ละคนอาจกำลังจินตนาการบทสนทนาตามแต่ใจนึกอยากได้ยิน ท่าทางของเมียพี่อิทธิพลและคำพูดสั้นๆ ของหล่อน ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าสถานภาพของสาวสวยเกี่ยวข้องกับพี่อิทธิพลอย่างไร Of course no one heard what Itthi- phon told the woman, but everyone’s mind was busy imagining the conversa- tion they would like to hear. Itthiphon’s wife’s attitude and her brief remarks made it easy to guess what the situation of the pretty woman was in relation to Itthiphon.  
เมียพี่อิทธิพลนั่งร้อนรุ่มอยู่ได้ไม่ถึงอึดใจก็ลุกพรวดพราดตามออกไป หล่อนออกตัวเร็วมาก จนไม่มีใครยับยั้งทัน หล่อนเดินแกมวิ่งตรงไปยังลานจอดรถ Itthiphon’s wife sat agitatedly only for a moment before springing up and darting out. She left so fast no one could prevent her from leaving. She almost ran straight to the parking area.  
“พี่เพ็ญ ไปกับษาหน่อย” ฉันละสายตาจากเมียพี่อิทธิพล หันมาทางเสียงที่ได้ยินข้างหู อุษาลุกจากที่ตรงมาหาข้าพเจ้าด้วยความเงียบ ข้าพเจ้าพยักหน้าแล้วลุกตามหล่อนไป เราเดินไปถึงจุดเกิดเหตุพอดีกับที่เสียงเมียพี่อิทธิพลแผดลั่น ‘Phen, come with me, quick.’ I ceased looking at Itthiphon’s wife and turned towards the voice I was hearing next to my ear. Usa had got up and come to me quietly. I nodded and stood up to follow her. We walked to the point where the action was, just as Itthiphon’s wife’s voice resounded.  
“ออกไปจากงานเดี๋ยวนี้นะ ทำเป็นแต่งดำมางาน ท่าทางระริกระรี้อย่างนี้นึกแต่จะขึ้นเตียงอย่างเดียวล่ะสิ” ‘Leave this funeral right now! How can you dress in black for a funeral and behave so excitedly you seem ready to jump into bed?’  
“ของอย่างนี้ต้องถามผู้ชาย ว่าเห็นหน้าฉันแล้วอยากหรือเปล่า ก็น่าเห็นใจพี่อิทธนะ อยู่บ้านคงไม่มีอารมณ์” เสียงที่ตอบกลับมาไม่มีอาการแสดงว่ามีความเกรงกลัวผู้พูดแม้แต่น้อยนิด อีกทั้งสายตาที่จ้องมองเมียพี่อิทธิพลเหมือนจะประกาศว่า หุ่นพะโล้อย่างนี้ ผู้ชายที่ไหนจะสนใจ ‘For that matter, you had rather ask the man whether seeing me is what he wants or not. Itthiphon deserves sympa- thy. At home, he can’t be in the mood.’ The voice answering gave no indication of being afraid of the speaker in the least. Besides, the eyes that glared at Itthiphon’s wife seemed to deny that a man could pay any attention to a chubby doll like her.  
“กลับเข้าไปก่อน บอกว่าอย่าตามออกมา” พี่อิทธิพลหันมาปรามเมีย อุษาได้จังหวะจึงเอ่ยว่า “ไปเถอะพี่ อย่าให้ต้องขายหน้ากันในงานแม่เลย” ‘You go back. I told you not to come out.’ Itthiphon turned to berate his wife. Usa timely said, ‘Go back. Let’s not lose face during mum’s funeral.’  
“ถึงป่านนี้แล้ว กูไม่มีอะไรต้องขาย อุตส่าห์พูดแล้วพูดอีกว่าอย่าให้นังนี่โผล่มา จะออกไปแรดกันนอกบ้านกูก็ไม่ว่า นี่มันฉีกหน้ากันชัดๆ” ‘At this point I’ve nothing left to lose. I’ve told him time and time again not to have her show up. If they do it out of sight I won’t say anything, but she clearly wants to humiliate me.’  
“เธอกลับไปก่อน” พี่อิทธิพลหันมา ‘บ้านเล็ก’ เมื่อเห็นว่า ‘บ้านใหญ่’ มีอารมณ์ ข้าพเจ้าทันเห็นแววตาที่บ่งบอกความพึงพอใจในสายตาคู่นั้น สายตาของสาวสวยที่ไม่สะทกสะท้านกับถ้อยคำที่ได้ยินแม้แต่น้อย ‘You go back first,’ Itthiphon turned to ‘the minor house’ when he saw that ‘the main house’ was angry. I had time to see the glint of jubilation in the eyes of the pretty woman who wasn’t in the least fearful of what she heard.  
“กลับก็ได้ เดี๋ยวหนิงค่อยโทร. หาพี่นะ” หล่อนไม่วายส่งเสียงออดอ้อนและทิ้งสายตาหวานเชื่อมให้พี่อิทธิพลโดยไม่สนใจว่าบริเวณที่ยืนอยู่หาใช่สถานที่ส่วนตัวไม่ ข้าพเจ้าเห็นแล้วได้แต่นึกเห็นใจพี่สะใภ้ขึ้นมาครามครัน เป็นครั้งแรกที่ได้เจอะเจอสาวหนิง หลังจากรับรู้เรื่องราวมานาน พี่สะใภ้บอกกับข้าพเจ้าว่า ที่ทนอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเห็นแก่ลูก ไม่อยากให้ลูกต้องกลายเป็นเด็กบ้านแตก พ่อแม่เลิกกัน แต่ข้าพเจ้าก็ไม่รู้ว่าที่ทั้งสองฝ่ายต่างอยู่กันแบบต่างฝ่ายต่างทนผู้เป็นลูกจะมีความสุขในการตัดสินใจของพ่อแม่หรือเปล่า ปัญหาโลกแตกเช่นนี้ยากที่จะชี้ชัดลงไปว่าอย่างไหนดีกว่ากัน ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของแต่ละครอบครัว บางครอบครัวแม้พ่อแม่จะเลิกกัน แต่ลูกกลับไม่เคยรู้สึกอ้างว้าง ทั้งนี้เพราะยังมีลุงป้าน้าอาคอยให้ความรักความอบอุ่นอย่างเสมอต้นเสมอปลาย เรื่องบางเรื่อง คำสั้นๆ แต่คำว่าผิดหรือถูก ไม่ใช่คำตอบที่จะอธิบายเรื่องของเรื่องได้ ‘I’ll do that and call you up, sweet- heart.’ She didn’t forget to speak sweetly and to cast a syrupy glance at Itthiphon without concern that the place where she stood was in no way private. Seeing this, I couldn’t help but feel some sym- pathy for my sister-in-law. It was my first encounter with this woman Ning after having been told about her long ago. My sister-in-law had told me she was bearing with it for the sake of the children. She didn’t want them to be the children of a broken home, but I didn’t know whether living together, merely bearing with each other, made the children happy with their parents’ decision or not. In this problem of a broken world, it was hard to point out clearly what was better. It depended on the situation of each family. In some families, even though the parents had divorced, the children didn’t feel forlorn, as there were still uncles and aunts to provide love and warmth steadily. In some cases, short words like ‘wrong’ or ‘right’ are not enough to explain what’s really going on.

=

=

=

=

=

=

=

=

=

พ่อแม่เลิกกัน (divorced parents) is superfluous after ‘broken home’ and need not be translated.

“รีบออกไปซะ ก่อนที่กูจะคันมือคันไม้มากกว่านี้” เมียพี่อิทธิพลคงเห็นสายตาหวานเชื่อมของหล่อนเช่นเดียวกัน จึงโพล่งออกมา ทำให้ข้าพเจ้าและอุษาต้องช่วยกันจับข้อมือของพี่สะใภ้คนละข้างแล้วรีบพากันกลับเข้ามาข้างในศาลา ‘Hurry up and be gone before I become brutal.’ Itthiphon’s wife must have noticed the woman’s syrupy glances to burst out heedlessly in such a fashion. It prompted Usa and me to help each other take our sister-in-law by the wrists and hurry back together inside the pavilion.  
4

4

 
ขบวนส่งศพมาถึงสุสานราวบ่ายสามตามฤกษ์ที่ซินแสกำหนด เมื่อมาถึงก็มีการประกอบพิธีเคารพศพอาอีกครั้งที่ศาลาหน้าสุสานก่อนจะเคลื่อนขบวนไปยังบริเวณสุสาน เมื่อคนงานยกโลงลงไปในหลุมที่ขุดเตรียมไว้ ทุกคนอยู่ในความนิ่ง เป็นขั้นตอนที่ซินแสต้องใช้สมาธิในการวัดและคำนวณการตั้งโลงให้พอเหมาะพอดี ซึ่งเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก เชื่อกันว่า หากตั้งโลกอยู่ในทิศทางที่เหมาะสม องศาพอดี ลูกหลานผู้ตายจะมีฐานะร่ำรวยและปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ตรงกันข้าม หากโลงศพถูกตั้งในทิศทางที่ไม่เหมาะสม เช่น ว่าค่อนไปในทิศทางที่ให้คุณกับลูกชายคนโต คนที่สอง หรือคนสุดท้องสุดแท้แต่ ลูกหลานคนอื่นๆ ก็จะไม่มั่งคั่งร่ำรวยเท่ากับลูกหลานที่ได้รับผลดีจากทิศทางการตั้งโลงนั้นๆ บางครอบครัวลูกหลานมีฐานะแตกต่างกันมาก ลูกคนกลางรวยกว่าพี่น้อง ลูกสาวรวยกว่าลูกชาย ผู้ที่มีฐานะต่ำกว่าย่อมไม่ยินดีให้เป็นอย่างนั้นจึงต้องขุดโลงขึ้นมาประกอบพิธีใหม่ คำนวณทิศทางที่ตั้งจนแน่ใจแล้วว่าจะยุติธรรมกับทุกคน จึงจะกลบดินลงไป The funeral cortege reached the graveyard around three in the afternoon as specified by the sinsae*. Once there, there was a ceremony of performing respect for auntie once again in the front pavilion before moving to the vicinity of the grave. When the workers lifted the coffin and lowered it into the grave, everyone stood motionless, as the sinsae had to mentally focus on measuring and determining the proper layout, which is something very delicate. It is believed that when a coffin is laid down properly, the progeny of the deceased will be wealthy and healthy. Reversely, if the coffin is laid down in a direction that is not proper, for instance oriented too much towards the first-born, the last-born or the one or ones in between as the case might be, the other offspring will not be as wealthy as the one that gets the benefit of the direction of the coffin. Some families have pro- geny with very different status, the second-born son is richer than his siblings, the sisters are richer than the brothers, etc. Those with a lower status tend to be unhappy with this state of affairs and have the coffin exhumed and laid down anew. When its direction is assessed to be fair to all parties, it is covered with earth.

=

=
* Chinese fortune-teller.

=

ที่ขุดเตรียมไว้ (which had been dug/made ready) need not be translated. Same remark for องศาพอดี (at the proper angle).

ซินแสที่คำนวณได้ถูกต้องและมีผลงานในอดีตเป็นที่ประจักษ์ชัดแจ้ง จะเป็นซินแสที่มีชื่อเสียงและมี ‘ค่าตัว’ รวมถึงค่าดำเนินการที่แพงมาก และที่สำคัญ หากไม่มีคนในแนะนำ ก็เป็นการยากที่จะเชื้อเชิญซินแสมาทำพิธีดังกล่าวได้ ครอบครัวที่มั่งคั่งมักจะมีของสมนาคุณซินแสต่างหากนอกเหนือจากรายการที่ได้ตกลงกันไว้ The sinsae who make the right arrangements and whose past work speaks for itself are famous and charge high fees for their services and, importantly, if a sinsae isn’t recom- mended by an insider it’s difficult to invite him to perform. Rich families have gifts for the sinsae on top of the agreed fees.  
ข้าพเจ้าสังเกตเห็นพี่อำนาจและพี่อิทธิพลเฝ้ามองการทำงานของซินแสทุกขั้นตอน ต่างจากเอกราชที่มีสีหน้าเรียบเฉย ยากจะหยั่งรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร หลายครั้งทีเดียวที่ข้าพเจ้าสังเกตเห็นว่า เขามีความเศร้าอยู่ในแววตา ดูเหมือนเอกราชจะเป็นลูกคนเดียวที่ใกล้ชิดและปรนนิบัติแม่ตลอดระยะเวลาที่แม่เข้าออกโรงพยา- บาล ไม่ว่าข้าพเจ้าจะไปเยี่ยมครั้งใด ข้าพเจ้าจะต้องพบเขานั่งอยู่ไม่ห่างจากอา ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าเห็นเขาบรรจงหวีผมให้อาด้วยความนุ่มนวล อาไม่ได้สระผมหลายวัน เอกราชจึงโรยแป้งฝุ่นเด็กในหวีก่อนที่จะใช้หวีนั้นสางเอาฝุ่นและความเหนียวหนึบที่เกาะอยู่บนหนังศีรษะออกมา อานอนหลับตาพริ้มให้เอกราชหวีผมด้วยความสุข ข้าพเจ้ายังจำภาพนั้นได้ดี I noticed that Amnart and Itthiphon were watching every single step of the sinsae’s work, unlike Ekkarart whose face was impassive, making it hard to figure out what he was feeling. Many times I had observed that he had sorrow in his eyes. It seemed Ekkarart was the only child that was close to his mother and helped her all along since she entered and left hospital. Whenever I went to visit her, I always found him sitting close to auntie. Once I saw him carefully and gently combing her hair. Auntie hadn’t washed her hair for several days, so Ekkarart sprinkled baby powder on her hair before using the comb to remove the powder and the sticky stuff on the scalp. Auntie lay with eyes closed, happy to let Ekkarart comb her hair. I still remember that scene well.

=

=

=

=

=

=

=

=

=

The author has Ekkarart sprinkle baby powder on the comb rather than the head, which doesn’t make sense to me. I’ve changed that.

“ถ้าวางอย่างนี้ลูกสาวได้เปรียบ” เสียงกระซิบเบาๆ ดังมาจากด้านหลังของข้าพเจ้า ญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งของอาซึ่งร่วมเดินทางมาส่งอาด้วย อาจจะด้วยผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากหรืออย่างไรก็สุดจะเดา แต่ข้าพเจ้าไม่ทราบว่าผู้อาวุโสท่านนั้นใช้หลักเกณฑ์อะไรจึงเอ่นออกมาเช่นนั้น ‘If it’s placed like this, the daughters will take advantage,’ a low whisper came from behind me. A senior relative of auntie’s who had travelled to bid her farewell. Out of much experience of life or for whatever reason, I don’t know what made that senior speak like this.  
“นั่นน่ะสิ กำลังจะพูดพอดี” เสียงของผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่งซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ กันกระซิบตอบ ‘Exactly. I was about to say the same thing,’ the voice of another senior relative who stood close by whispered in answer.  
ที่จริงซินแสยังไม่เสร็จพิธีกรรม เพราะข้าพเจ้าเห็นเขาถือเครื่องมือเดินวนไปวนมารอบหลุม มีการขยับโลงหลายครั้ง ทั้งด้านซ้าย ด้านขวา ด้านบน ด้านล่าง ขยับแล้วขยับอีก แต่ละครั้งขยับเพียงเล็กน้อยแค่เซนติเมตรหรือสองเซนติเมตรประมาณนั้น คนงานใช้ผ้าขาวผืนยาวเป็นอุปกรณ์ช่วยในการเคลื่อนย้าย ข้าพเจ้านึกชมภูมิปัญญาของพวกเขา ไม่อย่างนั้นยังนึกไม่ออกว่าการขยับโลงศพซึ่งมีน้ำหนักขนาดนั้นด้วยระยะเซนหรือสองเซนติเมตรจะทำได้อย่างไร Actually the sinsae hadn’t finished his ritual, because I saw him walking back and forth around the grave holding some implements. There were several shifts of the coffin, to the left, to the right, up, down, again and again, each time just a little, one centimetre or two. The workers used a length of white cloth to move the coffin. I admired their ingenuity, as I couldn’t think how else moving the coffin by a mere centimetre or two could be done.  
ครู่ต่อมา ซินแสพยักหน้ากับทุกคน เป็นอันว่าทิศทางการตั้งโลงอยู่ในที่พอเหมาะพอควรแล้ว มีการโปรยเหรียญเงิน เหรียญทอง และดอกไม้ลงในหลุม เป็นความเชื่อว่านี่คือการช่วยผู้ตายซื้อที่ทางในปรโลก ลูกหลานจุดธูปไหว้เป็นครั้งสุดท้าย คนงานเริ่มถมดินลงไปในหลุม เป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนการ A while later, the sinsae nodded to everybody, meaning that the coffin was in the proper direction. There were sprinklings of silver coins, gold coins and flowers into the grave. This was believed to help the deceased buy his way to the next world. Children and grandchildren lighted up joss sticks and bowed for the last time. The workers began to fill the grave with earth, bringing the process to an end.  
ข้าพเจ้าแยกย้ายจากครอบครัวอากลับมาที่รถ งานศพอาจบแล้ว ถือเป็นงานที่จัดให้อาอย่างสมเกียรติและครบถ้วนทุกอย่างตามประเพณีจีนที่ปฏิบัติสืบทอดกันมา บางครอบครัวที่สถานภาพทางการเงินไม่เอื้ออำนวยให้สามารถ จัดได้ครบถ้วน ก็จะคงไว้แต่ประเพณีหลักๆ เท่านั้น แต่สำหรับอา ทุกอย่างครบไม่ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด I took leave of auntie’s family and went back to my car. The funeral was over. It had been done for auntie with dignity and by following all the rituals of ancestral Chinese tradition. Some families whose financial situation doesn’t allow them to follow all the rituals perform only the essential rites, but for auntie everything was complete and passed without a hitch.  
ข้าพเจ้าน่าจะรู้สึกโล่งที่งานของอาผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่ทำไมจิตใจกลับมีแต่ความว่างเปล่าและอ้างว้าง ข้าพเจ้าซับน้ำตาที่คลอรอบดวงตาไม่ให้หยดลงมา ตั้งแต่วันที่รู้ข่าวว่าอาสิ้นลม วันนี้เป็นวันแรกที่ข้าพเจ้าร้องไห้ให้อา หญิงม่ายผู้ทำงานหนักมาตลอด ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายในชีวิตจนสา- มารถสร้างฐานะเป็นปึกแผ่นไว้ให้กับลูกหลาน บัดนี้อาได้พักผ่อนชั่วนิรันดร์ ดูเหมือนว่านี่คือข้อดีข้อเดียวของการตายที่ข้าพเจ้าเห็น I should have felt relieved that auntie’s funeral went well, but why was my heart feeling empty and forlorn? I dabbed at the tears that welled in my eyes to prevent them from rolling down. From the day I knew that auntie was dead, this was the first day I had cried for her, a widow who had worked hard all her life, had overcome lots of difficulties in life to the point of being a solid anchor for her progeny. Now she was resting forever. It looked as though this was the only good point I could see in death.  
ข้าพเจ้าเช็ดน้ำตาอีกครั้ง ก่อนจะออกรถมุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ เตรียมตัวทำงานในวันรุ่งขึ้น ชีวิตยังคงดำเนินต่อไปตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ I wiped away my tears again before I started the car, heading for Bangkok, getting ready to go back to work the next day. Life will still go on as long as we draw breath. Alternative translation: ‘There will still be life as long as we draw breath.
=

‘Ngarn Sop Ar’ in Chor Karrakeit 43, 2008

 
  Jitsupha is obviously the pen name of someone born on a Friday but no other information on this writer is forthcoming. Opposite, cover of Chor Karrakeit 43 where the original story was featured.
=chor43

Tagged: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: