Tax-evading peddlers – Romna Rocha

Here is a lively vignette of life on Thai trains or how cops would never think of squeezing peddlers dry. MB

แม่ค้าเถื่อน

Tax-evading peddlers

thai cop cap thai cop cap

รมณา โรชา

ROMNA ROCHA

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
“ไอ้ป่อง … มึงเอาเงินมาให้กูสิบบาท เดี๋ยวกูจ่ายให้เอง ถ้ามึงจ่าย เดี๋ยวโดนยี่สิบ” ‘Pong, give me ten baht. I’ll pay for you. If you pay yourself, you’ll have to fork out twenty baht.’
เด็กสาวท่าทางกรำกร้านคว้าบ่าเด็กชายผิวเข้มเอาไว้ พลางเหลือบมองไปทางประตูรถไฟ มือขวากำเงินแน่นและคล้องตะกร้าขนมหนักอึ้งไว้กับท่อนแขน เด็กชายถอยออกมายืนหลังพนักเก้าอี้ ล้วงเงินส่งให้หันมองตำรวจอย่างกลัวๆ The young girl, who looks seasoned, slips an arm around the swarthy boy’s shoulders while casting glances at the door of the carriage. She grips the money firmly in her right hand; a heavy basket of sweets hangs from her fore- arm. The boy steps back to stand behind a row of seats, fishes out the money and gives it to her. He turns his head to look at the police officer fretfully. For once, the prose is so normal that there is no need for translation or editorial remarks.
“กูนึกว่าพ้นแล้ว เสือกตามมาอีก” เด็กสาวสบถอย่างฉุนเฉียวแล้วปราดออกไปยื่นเงินให้ นายสิบโทตำรวจรับเงินแล้วชี้หน้าทำท่าถมึงทึง ‘I thought we were safe, but that damn cop’s back again,’ the girl swears irrit- ably and then swiftly goes over to hand over the money. The police corporal takes the money then points his finger at her, a solemn expression on his face.
“เมื่อวานนี้พวกเธอยังไม่จ่าย วันนี้ยังจะเบี้ยวอีกหรือไง” ‘Yesterday you lot didn’t pay in full. Are you going to default again today or what?’
“โธ่ … หมู่ขา มันก็มีเท่านี้แหละ แล้วอีกอย่าง วันก่อนๆ เราก็จ่ายทุกครั้ง กลุ่มพวกหนูแปดคน ร้อยหกสิบทุกวัน เมื่อวานไอ้แจ๋วมันไม่ได้ขึ้นมาขาย” ‘Gee, sergeant! That’s all there is and besides, before, we paid every day. There’s eight of us, that’s a hundred and sixty a day. Yesterday, Jaeo didn’t come and sell.’
เธอวางตะกร้าลงกับพื้น เบี่ยงตัวหลบให้คนเดินผ่าน เสียงรถไฟลากล้อเหล็กบดรางกึงกังโครมครืน ลมพัดปะทะใบหน้าสะบัดเส้นผมให้ลุ่ย เธอหนีบเงินด้วยนิ้วชี้และหัวแม่มือแล้วยกมือขึ้นรวบผม She puts the basket down on the floor, twisting her body to let people walk past. The train’s steel wheels over the rails rumble on, clanging and clunking. The wind flails her face and tussles and flips her hair against it. She pinches the money between index and thumb and raises her hand to push back her hair.
ตำรวจมองหน้าอย่างไม่พอใจ “ก็บอกแล้วไงว่าวันละร้อยแปดสิบทุกวัน … ใครขาดก็ต้องชด ไม่งั้นจะตัดให้คนอื่นไป” The police officer, looking unhappy, glares at her. ‘I’ve already told you it’s a hundred and eighty every day. Whoever misses out must compensate; otherwise it’ll be drawn out from the others afterwards.’ Note the inversion, to emphasise the glaring.
ตำรวจคลี่เงินออกนับอีกที ยืนหันหน้าออกไปทางประตู ด้วยความชำนาญในการนับเงินสดบนรถไฟ เขาจึงไม่พะวงว่ามันจะหลุดปลิวไปจากมือ เป็นห่วงอยู่เพียงว่าเงินที่ได้มาจะขาดจำนวนไปมากเท่านั้นเอง เขานับพลางชำเลืองมาทางแม่ค้า เก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้อ ยิ้มเครียดๆ และพึมพำว่า “ขาดอีกสิบบาท ไง … เมื่อกี้เห็นแว่บๆ ว่ามีไอ้แปลกหน้าคนหนึ่งขึ้นมาขายด้วย แทนนังแจ๋วใช่ไหม เมื่อกี้แกเก็บที่มันแล้วส่งไม่ครบ อย่างนี้คิดจะมุบมิบหรือ ฮึ…” He pulls out the money to count it again, stands with his head turned towards the entrance to the carriage. Expert as he is in counting cash on a train, he isn’t worried about it flying off his hands. His only worry is that the money he’s received is short. As he counts he glances sideways at the ped- dler, puts the money in his shirt pocket, smiles tensely and grumbles, ‘Still ten baht short. So? Just now I caught a glimpse of a new face coming to sell too, instead of that Jaeo, right? And you collected but didn’t pass it on in full. Like this, you think you can pull a fast one, uh?’
“เด็กเพิ่งขึ้นมาขาย มันยังไม่คล่อง มีอยู่เท่านี้แหละ” ‘He’s just starting. He doesn’t know the ropes yet, so that’s all he made.’
“ถ้างั้นฉันก็จะจับ” ตำรวจยื่นคำขาด ‘In that case I’ll arrest him,’ the police officer intimates.
ได้ผล คนขายของบนรถไฟอย่างพวกเขาอย่าว่าแต่ถูกจับเลย แค่ตำรวจไม่ให้ขึ้นมาขายของก็แย่แล้ว ใครก็ตามที่ขึ้นมาขายของบนรถไฟสายนี้จะต้องจ่ายเงินให้กับตำรวจ เป็นเหมือนค่าหัวตลาด ค่าคิว ค่าเส้นทาง ค่าภาษี หรือค่าอะไรสักอย่างหนึ่งที่จะต้องจ่าย จะได้กำไรหรือขาดทุนเป็นเรื่องของการค้าขาย ตำรวจพวกนี้ไม่ยินดีรับรู้ รู้แต่ว่ามีแม่ค้าขึ้นตามรายทางกี่รายและเขาจะต้องได้เงินเท่าไหร่ That works. Those peddlers selling on board trains like them, no need to men- tion arrest: being prevented from board- ing is bad enough. Whoever comes to sell on the trains has to give money to the police. It’s like the head tax at the market, the cost of joining a queue, the price of a train ticket, a levy or whatever it is that has to be paid. Profit or loss is a matter of trade; these police officers don’t want to know. They know only how many sellers there are per journey and how much money they must get.
เธอและแม่ค้าคนอื่นๆ ถูกจดชื่อเข้าบัญชีเก็บภาษีค่าขายของบนรถไฟ – ตำรวจบอกว่ามันเป็นภาษี การเข้าชื่อในหนนั้นทำให้เธอมีสิทธิ์เดินขายของบนรถไฟได้ทุกวัน แต่เธอก็ต้องซื้อตั๋วและจ่ายเงินให้ตำรวจทุกวันเช่นกัน ตำรวจผลัดเปลี่ยนมากันเป็นชุดๆ ทุกชุดที่ขึ้นมาเก็บภาษีทำหน้าที่เดียวเหมือนกันหมด คือจะกวาดต้อนพวกแม่ค้าพ่อค้าเร่จากหัวขบวนให้ร่นมารวมกันอยู่ท้ายขบวน และทางที่ดีควรจะอยู่ในโบกี้ที่มีคนน้อยๆ หรือตรงซอกมุมใดก็ได้ที่สะดวกแก่การเรียกเก็บเงิน บรรดาคนที่ขึ้นมาขายของยังไม่เคยมีใครคนไหนตอบโต้หรือทำท่าเกี่ยงงอนไม่ยอมจ่าย เพราะมันหมายถึงการตัดเส้นทางหากินของตัวเอง แต่หากมีโอกาสก็ต้องหลบไว้ก่อน กว่าจะขายได้แต่ละบาทละเงินนั้นง่ายเสียเมื่อไหร่ ตรงกันข้าม สำหรับตำรวจเหล่านั้นช่างง่ายดายนักที่จะเรียกเงินจากแม่ค้าจำนวนสามสิบหรือสี่สิบคนต่อหนึ่งขบวนรถไฟ She and the other peddlers have their names recorded in a tax book for on- board trading – the police say it’s a tax. Entering her name this way gives her the right to sell things on board trains every day, but she still has to buy tickets and pay the police every day anyway. The police change entire teams at a time. Every team that comes on board to collect the tax has the same duty, which is to corral all peddlers from the head of the train and herd them together at the back of the train, or better in the gang- way connections where there are few people or any corner that’s convenient to collect money. Of all those who come in to peddle their goods there has never been anyone yet to fight back or act as if they refused to pay, because that would mean severing one’s own lifeline, but if it’s at all possible, they will dodge. Making enough through sales is never easy. On the other hand, for those police officers there’s nothing easier than making money from the thirty to forty female peddlers on a train.
“หมวดก็ นิดๆ หน่อยๆ จะจับๆ ไอ้ป๋องมันน้องชายหนูเอง เดี๋ยวหนูจะไปเอามาให้” แม่ค้าสาวว่าแล้วเดินกลับมายังเด็กชายเสื้อเหลืองที่กำลังยืนเบิ่งตามองอย่างตื่นๆ ขยับตัวไปมาอย่างไม่เป็นสุข ถุงข้าวเกรียบห้าหกถุงในมือไหวลมพะเยิบพะยาบ ‘Arrest … That word’s never off your lips, lieutenant. Pong’s my kid brother. I’ll get him for you,’ the young peddler says and then walks back to the boy in a yellow shirt who stands watching with big scared eyes, swinging his body side- ways as if he’s uncomfortable. The wind flaps the five or six bags of rice crisps in his hand.
“ไอ้ป๋อง มันไม่เอาว่ะ เอามาอีกสิบบาทแล้วกัน ไอ้…” ประโยคสุดท้ายเธอหันไปค้อนตำรวจ เสียงรถไฟกลบกลืนคำด่า ‘Pong, he won’t have it, damn it. Give me another ten for that f…’ The insult is lost in the train’s din.
เด็กชายหยิบเงินออกมายื่นให้หันมองไปรอบๆ ห้องโดยสารเหมือนจะหาที่พึ่ง ผู้โดยสารหลายคนลอบสังเกตและทำเป็นพยักเพยิดกัน จำนวนมากมีท่าทีไม่ใส่ใจ ไม่รู้ไม่เห็น นี่เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันของพวกเขา หลายคนเคยพบเห็นเรื่องราวการขูดรีดกันมาบ้างแล้ว บางคนอาจจะเคยถูกขูดรีด และบางคนก็อาจจะเคยถูกขูดรีด และบางคนก็อาจจะเคยขูดรีดคนอื่น เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จึงเป็นเพียงภาพผ่านตา The boy pulls out the money and hands it over, looking around the carriage as if in search of a shelter. Several passengers observe covertly and pretend unconcern. Most don’t pay attention and see nothing. This is something normal in their daily life. Many have already encountered cases of extortion, some have been exploited and some have exploited others. Little things like that are just entertainment for the eye.
พ่อค้าน้อยสามารถขายข้าวเกรียบได้ถุงหนึ่งในเวลาต่อมา เขาเพิ่งจะได้เงินที่เสียให้ตำรวจไปคืนมาสิบบาทจากการขายของ กำไรหนึ่งถุงได้สองบาท อย่างน้อยวันนี้เขาต้องขายข้าวเกรียบให้ได้สิบถุงจึงจะสามารถหาเงินที่ต้องจ่ายค่าขึ้นขายของบนรถไฟกลับมาทั้งหมดได้ เขาชะเง้อมองไปข้างหน้าอย่างกระวนกระวาย จนตำรวจหนุ่มออกเดินผ่านมา พ่อค้าน้อยจึงเบี่ยงตัวหลบเข้าไปในช่องระหว่างม้านั่ง ตำรวจแฉลบสายตามองแล้วเอ่ยสำทับด้วยเสียงดัง “จะขึ้นจะลงอย่าให้มันเกะกะนัก ถ้ามือไวละก็เอ็งเดือดร้อนแน่…” The young peddler manages to sell one bag of rice crisps a little later. He will get back the ten baht he has lost to the police by selling his wares. His profit is two baht per bag. Today he must sell at least ten bags of rice crisps to get back the money he has had to fork out to be able to come and sell goods on trains. He cranes his neck looking forward anxiously, until the young police officer comes out and walks past him. The young peddler moves aside in the space between seats. The officer’s eyes veer off and look at him and he says in a loud voice, ‘Stay or leave, don’t mess around. If you’re light-fingered, you’ll be in trouble for sure.’
พ่อค้าเล็กทำหูทวนลม ส่งเสียงร้องขายข้าวเกรียบ เดินออกไปอีกโบกี้หนึ่ง ขณะแม่ค้าหญิงเล็กๆ อีกสองคนลนลานเดินเข้ามาในห้องโดยสารที่ตำรวจหนุ่มยืนอยู่ พอเห็นตำรวจเท่านั้น แม่ค้าทั้งสองชะงักกึก หน้าถอดสี ลดตะกร้าในมือลงอย่างอ่อนเปลี้ย มองสบตากัน ยังไม่ทันผวาแอบเข้ากับซอกประตู ตำรวจหนุ่มก็เหลือบเห็นพอดี ทางด้านหลังตำรวจเฒ่าอีกคนเดินขรึมเคร่งมาติดๆ The young peddler pretends not to hear, calls out to sell rice crisps and walks out to another connecting gang- way while two girl peddlers scurrying off enter the carriage where the young police officer stands. Seeing him, the two stop short, grow pale and put down the baskets they were holding wearily, looking at each other. Before they have time to hide behind the door, the young police officer, glancing up, sees them. Another police officer, old and stern-looking, walks right up to them from behind.
“แม่ค้าเถื่อน…” ตำรวจเฒ่าส่งเสียงคุกคามพร้อมชี้นิ้วมายังเด็กหญิงทั้งสอง กลิ่นเหล้าฟุ้งออกมาจากปาก ใบหน้าแดงก่ำ หนวดเฟิ้ม คิ้วดกหนาและดวงตาดุดัน มายืนค้ำหัวแม่ค้าทั้งสองจนสัมผัสเสียงลมหายใจครืดคราดเหมือนวัวคัดจมูก ‘Tax evaders!’ he growls while pointing an accusing finger at the two girls. A strong smell of alcohol comes out of his mouth. His face is ruddy and fierce-looking with heavy moustache and thick eyebrows over aggressive eyes. He stands towering over the two child peddlers, so they can feel his breath as he snorts like a cow through the nose.
ตำรวจหนุ่มหันไปมองผู้โดยสารซึ่งส่วนมากแล้วเพิ่งจะกลับจากการขายแรงงานในเมืองหลวงสู่ท้องทุ่งยามหน้าฝน สู่ฤดูการปักดำ พวกเขาไม่ประสีประสาเรื่องกฎหมายกฎเมืองกันนัก ดวงหน้าซื่อๆ มักจะมีแววตาแห่งความตื่นกลัวแฝงอยู่ด้วยเสมอ บางคนอาจให้ความสนใจจริงจังต่อการทำงานของตำรวจ แต่ก็เป็นเพียงนักดูและนักวิจารณ์ที่ไม่อยากผิดพ้องหมองใจกับตำรวจ เพราะความไม่รู้นั่นเอง บางคราวจึงถูกตำรวจบางคนเล่นตลกเอาง่ายๆ The young police officer turns to look at the passengers who, for the most part, are on their way back from selling their labour in the capital to the fields in the rainy season, the planting season. Those fellows don’t give a hoot about breaking the law. Their honest faces always hide a layer of fear. Some of them are keen on watching the police at work but they are just observers and armchair critics. They don’t want to be on the outs with the cops. It’s because of their ignorance that some cops some- times pull fast ones on them.
“ยังมีอีกมาก พวกนี้เราจะค่อยกวาดล้างกันต่อไป” ตำรวจหนุ่มว่าแล้วก็ออกเดิน ปล่อยหน้าที่ “กวาดล้าง” แม่ค้าเถื่อนให้กับตำรวจเฒ่า ‘There are many others. We must get rid of them all,’ the young police officer says then walks out, leaving the duty of ‘getting rid’ of tax-evading peddlers to the old officer.
“ใครเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกแก…” ตำรวจเฒ่าตะคอก ‘Who’s the leader of your group?’ the old police officer bellows.
เด็กหญิงมองหน้ากัน ไม่ตอบตอนนี้คงไม่มีอะไรดีไปกว่าการแสร้งยิ้มเอาตัวรอด The two girls lower their heads at the same time, don’t answer. For the moment there’s nothing better to do to keep safe than pretend to smile.
“นี่แน่ะ … ทั้งสองคนล่ะ จ่ายค่าภาษีขึ้นขายของบนรถไฟกันหรือยัง ยังไม่ได้จ่ายใช่ไหม เอาละๆ บอกชื่อมา เดี๋ยวจะทำบัญชีแม่ค้าไว้” ‘You two, have you paid the tax for selling on board the train yet? You haven’t, have you? All right, all right, tell me your names, I’ll open an account for you.’
ขณะพูดเขาเหลือบมองไปทางผู้โดยสาร เห็นว่ามีแต่หน้าซื่อๆ ทั้งนั้น จึงลอบถอนใจคลายความกังวล แล้วพยายามดัดเสียงให้นุ่มนวลแต่ลิ้นก็ยังคงแข็ง As he speaks he casts side glances at the passengers, sees nothing but honest faces, so he inwardly breathes a sigh of relief, then he tries to mellow his voice but his tongue is still unwieldy.
“รู้แล้วใช่ไหมว่าต้องจ่ายคนละยี่สิบน่ะ” เขายืดตัวขึ้นยืนตรงๆ ยกมือป้ายเหงื่อที่เยิ้มหน้าผาก “เข้าใจใช่ไหมว่าภาษีน่ะ เขาจะนำไปพัฒนาชาติ” ‘You know, don’t you, that you must pay twenty baht each?’ He straightens up, raises his hand to wipe away the sweat pearling on his brow. ‘You under- stand, don’t you, that it’s a tax? A tax for them to develop the country.’
ตำรวจเฒ่าพยายามพูดออกมาเพื่อให้แม่ค้าตัวเล็กทั้งสองรีบจ่ายเงินโดยเร็ว เพราะขณะนั้นผู้โดยสารหลายคนได้เริ่มให้ความสนใจจนเกินความจำเป็นเสียแล้ว ใบหน้าแดงก่ำของเขาพยายามยิ้มเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองมีความจริงใจในการปฏิบัติหน้าที่ เขาแบมือผายออกไปข้างๆ พยักหน้าหงึกๆ The old officer tries to speak to have the two little peddlers pay the money promptly because by now many passengers have begun to show more interest than necessary. His bloodshot face is trying to smile to show his eagerness in performing his duty. He shows his empty hands by his side as he nods his head.
“พวกท่านจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ตั้งแต่ผมทำงานมา ผมอยู่อย่างซื่อสัตย์สุจริตในหน้าที่ ไม่เคยเบียดเบียนคอรัปชั่น ผมทำงาน และเอิ้ก…ผม ผมไม่ขูดรีดชาวบ้าน” เขาหยุดพูดเพื่อสังเกตว่ามีคนฟังบ้างไหม ‘Believe it or not, since I started work I’ve done my duty honestly. I’ve never harmed anyone. I’m not corrupt. I work and I – burp – I don’t extort from people.’ He stops speaking to see whether some are listening or not.
แม่ค้าทั้งสองคนคลี่เงินออกมานับแล้วเก็บกำไว้อย่างมิดเม้ม ตำรวจเฒ่าพูดต่อไป หวังจะให้ผู้โดยสารทั้งหลายมองการปฏิบัติของตนในแง่ดี The two girl peddlers pull out their money, count it and then keep it tightly clasped in their hands. The old officer goes on speaking, hoping that the passengers will have a good impression of his performance.
“ทุกบาททุกสตางค์ที่ผมเก็บได้ ผมส่งให้เขาทั้งหมด มันเงินของประเทศชาติ ผมเอาไปกินไม่ลงคอ…” ‘Every single baht I receive I pass on. It’s the nation’s money. I couldn’t possibly keep it for myself.’
เขาชี้มาทางเด็กหญิงทั้งสอง He points at the two girl sellers.
“อย่างพวกนี้ เขาหลบหนีผมมาหลายวันแล้ว ผมรู้…แต่ไม่ต้องห่วงพวกนี้มันรอบจัดทั้งนั้น แต่ไม่เกินฝีมือตำรวจอย่างผมหรอก เอาล่ะๆ บอกชื่อสมาชิกในกลุ่มที่เพิ่งจะมาขายใหม่กันให้หมด แล้วให้แกเป็นหัวหน้า” ‘Like those girls here, they’ve been avoiding me for days, I know … but don’t you worry. They’re all full of tricks, but nothing an old pro like me can’t cope with. Well now, give me all the names of the members of the group who’ve just started to sell, and you’ll be their leader.’
นายดาบตำรวจเคลื่อนตัวไปหย่อนก้นนั่งลงบนที่พักแขนเก้าอี้ ลำตัวขนาดใหญ่โอนเอนไปมา อาจจะเป็นเพราะความเมาหรือแรงสะเทือนของรถก็ได้ เขายกมือข้างซ้ายขึ้นถอดหมวก เผยให้เห็นศีรษะกึ่งล้าน ดึงกระดาษออกมาจากในหมวก จรดปากกาเตรียมเขียน The senior sergeant major moves to park his bottom on a seat armrest, his big frame oscillating sideways, out of drunkenness or because of the train swaying. He raises his left hand to take off his cap, revealing a half-bald head, pulls a piece of paper out of his cap and then a pen and gets ready to write.
“ชื่ออะไร…ถ้าไม่บอกและไม่จ่ายเงินละก็จะจับ” ตำรวจเฒ่าขู่เข็ญเช่นเดียวกับตำรวจหนุ่ม แต่คล้ายว่าเด็กหญิงทั้งสองแลเห็นเป็นเรื่องตลกจึงปล่อยหัวเราะคิกกันออกมา ชั่วระยะเวลาที่ประจันหน้ากัน การหัวเราะอาจจะช่วยให้เธอคลายความประหม่าและความหวาดเกรงลงไปได้บ้าง และคิดเห็นหนทางที่จะเอาตัวรอด ‘Names … If you don’t tell me and don’t pay, you’ll be arrested.’ The old officer threatens in the same way as the young officer did and it seems the two young girls see this as something funny, so they burst out laughing. In a moment of confrontation, laughing helps them reduce their nervousness and fear to some extent and think of a way out of it.
“คนนี้ชื่อแปน หนูชื่ออี๊ด” คนที่ท่าทางกล้ากว่าตอบพร้อมรอยยิ้มทะเล้นก๋ากั่น เธอกำเงินซ่อนไว้ข้างหลัง ‘Her name is Paen; mine is Eet,’ the most daring of the two answers with a cheeky smile. She keeps her money hidden in her fist behind her back.
“เออ … ดีๆ แล้วมีกี่คนล่ะ” ตำรวจผงกหัวทำเสียงนุ่ม ‘Uh … good. And how many of you are there?’ The officer nods, his voice softening.
“แล้วพวกหนูมีกี่คนล่ะ” ‘Well, how many of us are there?’
“อ้าว … ฉันถามนะ อย่ายอกย้อน” ‘Hey, I’m the one asking. Don’t parrot me.’
“เท่าที่เห็นนี่แหละ” ‘Well, as many as you see…’
“ฉันว่ายังมีอีก บอกมา” ‘I think there are others. Tell me.’
“ถ้ามีอีกน้าตำรวจก็ไปจับเอาเองซี…” ‘If there are, go and get them yourself, officer.’
การลงชื่อและทำบัญชีแม่ค้าใหม่เสร็จลง ตำรวจเก็บกระดาษยัดเข้าไปในหมวก แบมือรับเงินจากเด็กหญิงตัวเล็กๆ Registration of the new female ped- dlers completed, the police officer stuffs the paper back into his cap, holds out his hand to receive the money from the little girl vendors.
“เอ่อ … น้าตำรวจขา พวกหนูเพิ่งขายได้ไม่กี่ตังค์เอง วันนี้จ่ายสิบบาทก่อนได้ไหมคะ วันหลังหนูจะให้เต็มเลยค่ะ” ‘Uh, officer … We’ve just begun and made only a few baht. Today can we pay only ten baht? After that we’ll pay you in full.’
เด็กหญิงต่อรอง ตำรวจเฒ่ายื่นหน้าลงมามอง กลิ่นเหล้าฟุ้งออกมาทางลมหายใจ แถมมีเสียงครืดคราดดังแข่งกับเสียงรถไฟด้วย The girls are haggling. The old officer bends his face down to look at them. The smell of alcohol comes out of his breath. Besides, there’s that snorting sound competing with the noise of the train.
“แต่ว่าแกก็ต้องเห็นใจคนที่ต้องปฏิบัติหน้าที่อย่างฉันนะ…” เขาส่ายหน้า ทำท่าเหมือนเอือมระอาพวกแม่ค้าดื้อด้านเสียเต็มประดา แต่ในที่สุดก็พยักหน้า ‘But you must have sympathy for those who must do their duty like me…’ He shakes his head, acting as if he’s utterly fed up with those stubborn female peddlers, but finally he nods his head.
“เอาๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว วันนี้สิบบาทก็ได้ แต่วันต่อไปพวกเอ็งต้องไม่พลาดนา” ‘All right, enough of that. Ten baht today, but from now on you’ll have to pay without fail, you hear.’
เขายกนิ้วชี้วาดอากาศทำท่าเหมือนจะเคาะลงบนหัวเด็กทั้งสองแล้วรับเงินสิบบาทจากคนหนึ่งใส่กระเป๋า ร่อนมือไปยังอีกคนหนึ่ง He shakes his finger up in the air, as if he wanted to tap the two girls on the head, and then takes the ten-baht from one of the girls and puts it in his pocket and moves his hand in front of the other girl.
“แกล่ะ … เอ้า เอามา” ‘What about you? … Come now, give it me.’
เด็กหญิงแม่ค้าทั้งสองฉวยตะกร้าพลางถอยออกมา ตะกร้ากระแทกกับเก้าอี้ ไข่นกกระทาถุงหนึ่งหล่นลงบนพื้น ตำรวจเฒ่าก้มลงหยิบเอาไว้ยกชูอยู่เบื้องหน้า กระดิกมือแกว่งถุงทำยิ้มน้อยๆ อีกมือหนึ่งยังแบรอรับเงินอยู่ The two female peddlers lift their baskets as they pull back. The baskets bump on a seat. A bag of partridge eggs falls to the floor. The old officer bends down, picks it up, brandishes it in front of his face and swings it with a movement of the hand, his other hand still extended waiting for money.
เด็กหญิงสั่นหน้า ก้าวถอยหลัง The young girl shakes her head and takes a step back.
“ก็ให้แล้ว สองคนสิบบาท” เด็กหญิงคนเดิมพูดเสียงดัง ตำรวจทำท่าหัวเสีย หันมาทางผู้โดยสารที่นั่งใกล้ที่สุด ‘We already gave you. Ten baht for two,’ the same girl says loudly. The police officer looks incensed, turns to the passengers that sit closest.
“ดู คุณดูสิ มันเล่นงานผมอย่างนี้ แล้วจะให้ผมปล่อยมันไว้อย่างไร เด็กพวกนี้ไม่รู้จักหน้าที่หรอก วันหลังถ้าเป็นอย่างนี้อีกก็ต้องเจอกระบอง” ‘Did you see that! Mocking me like this, how can I let them get away with it? Those kids don’t know what duty is. If this happens again, a taste of the truncheon will be in order.’
ผู้โดยสารยิ้มเจื่อนๆ ไม่อยากมีปัญหาระหว่างทางที่จะกลับถึงบ้านอยู่แล้วจึงทำเป็นพยักหน้าเห็นด้วย Some passengers smile sheepishly. They don’t want to have problems on their way back home, so they sort of nod their heads in approval.
“โธ่ … น้าตำรวจ” เสียงเด็กหญิงแหวลั่น “เมื่อสามวันก่อนก็จดชื่อพวกหนูไปหนหนึ่งแล้ว บอกว่าเก็บก่อนอาทิตย์แรกห้าสิบ หนูก็จ่ายไปแล้ว แล้ววันหลังๆ จะวันละสิบ หนูหาเงินได้ก็ให้หนูเอาไปใช้โรงเรียนมั่ง โรงเรียนเปิดก็ไม่ขึ้นมาขายอยู่แล้ว ทีขอหนูหนูให้ได้ แล้วหนูขอมั่งทำไมไม่ได้” ‘My goodness, officer,’ the young girl’s voice bawls out. ‘Three days ago you took down our names already, you told us to pay one week ahead, fifty baht. I paid and then after that it’s ten baht a day. I found the money for you, although I need to use it at school. When the school opens, of course we won’t come and sell. When you asked, I gave, and when I ask, why won’t you give in?’
เด็กหญิงทั้งสองกระชับตะกร้าในวงแขน รถเคลื่อนตัวเข้าเทียบชานชาลา ทั้งสองพรวดลงไป The two girls clasp their baskets to their breasts. The train slows down and stops alongside a platform. The two of them are out in a jiffy.
“แน่จริงก็กระโดดลงมาไล่ให้ทันสิ ไอ้ห่าเอ๊ย … ไข่นกของกูถุงละสิบบาทนะ เอาไปฝากลูกมึงเซ่…” ‘If you’re so great, come down and chase us here, you fucker … My partridge eggs, they’re ten baht a bag. Give them to your son, you bastard.’
เธอทั้งสองวิ่งออกไปทางด้านหลังสถานี ตำรวจเฒ่าลุกขึ้น ร่างใหญ่เทอะทะไปด้วยไขมันโงนเงน เขาอายุมากจึงทำให้เชื่องช้าและหากินยากขึ้น เขายกมือขึ้นลูบหนวดอย่างฉุนเฉียว ยกถุงไข่นกกระทาขึ้นมองแล้วพูดเสียงดังๆ หวังให้คนโดยสารได้ยินกันทั่ว “พวกแม่ค้าเถื่อน ไม่ยอมเสียภาษีผมเหนื่อยที่จะต้องปราบคนพวกนี้…” The two of them run off to the back of the station. The old police officer stands up, his big body shapeless with tottering layers of fat. He’s very old and sluggish and finds it increasingly difficult to earn his keep. He raises his hand and strokes his moustache irritably, lifts the bag of partridge eggs and looks at it then says in a loud voice, hoping all the passengers around will hear, ‘Those peddlers don’t want to pay taxes. I’m tired having to suppress them.’
แล้วตำรวจเฒ่าก็เคลื่อนตัวออกไปทิ้งกลิ่นเหล้าให้ฟุ้งอยู่ชั่วขณะ And then the old police officer moves away, leaving behind the smell of alcohol to float about for a while.
= ‘Mae Kha Thuean’
in Chor Karrakeit 37, 1998
Romna Rocha is the pen name
of Niwat Bunyanurak. Born at the end
of 1964 in Nakhon Si Thammarat
and a former teacher, he is the author
of several collections of poems,
two collections of short stories
and one novel for children.
.romana rocha

Tagged: , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: