The blind man – Taratip

Joseph Heller said it first: ‘Just because you’re paranoid doesn’t mean they aren’t after you’. A marvellously depressing story. MB

คนตาบอด

THE BLIND MAN

blind1 blindflip

ธราธิป

TARATIP

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
คุณมองรถเมล์ที่แล่นผ่านป้ายด้วยความกระวนกระวายใจ แต่ละคันผู้คนแทบล้นทะลักออกนอกประตู คุณเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากรถเมล์ธรรมดามาเป็นรถเมล์ปรับอากาศ หรือรถ ปอ.พ. แต่คุณก็ยังไม่สมหวัง คุณเริ่มไม่มั่นใจว่าจะได้ขึ้นรถเมล์กลับบ้านทันดูรายการวาไรตี้ที่คุณชอบ คุณเริ่มกระสับกระส่าย สายตาที่หวาดระแวงของคุณยังปรายๆ ไปทางชายหน้าเหี้ยม คุณเชื่อว่าเขาลอบมองคุณด้วยแววตาหื่นกระหาย คุณเชื่อของคุณเช่นนั้น คุณเชื่อมาตลอดถึงความไม่ปลอดภัยในชีวิตว่านับวันจะทวีมากขึ้น คุณเริ่มนึกถึงพี่พร You look at the buses that come to the bus stop with wariness. With each bus, people almost spill out of the doors. You’re beginning to change target from an ordinary bus to an air-conditioned bus but keep being disappointed. You’re beginning to doubt a bus will take you home on time for the variety programme you like. You’re beginning to fidget. You cast suspicious eyes on a man with a ruthless face. You believe he’s peeping at you with lust in his eyes. That’s what you believe. You’ve always thought that insecurity in life can only increase with every passing day. You’re beginning to think of Big Sister Phorn.
พี่พรเป็นผู้หญิงที่คุณชื่นชอบ เป็นทั้งหัวหน้างานและพี่สาวแสนดี Phorn was a woman you admired. She was both your chief at work and your elder sister. Change of tense, made imperative by the context: Phorn is dead.
“พี่พรไม่กลัวหรือคะ กลับดึกๆ ดื่นๆ แถมบ้านพี่ยังเข้าไปลึกมากด้วย” คุณถามพี่พรในคืนหนึ่งขณะแกขับรถมาส่งคุณที่บ้าน ‘With your house deep down the street, aren’t you afraid going back home so late at night,’ you asked your sister one night as she was driving you back home. The inversion in the terms of the question is forced by the use of the verb ‘asked’ late in the sentence.
คุณและพี่พรอยู่ทำงานจนดึก คุณอยู่เพราะเกรงใจ ไม่กล้าปฏิเสธพี่พรซึ่งต้องการเพียงคนอยู่เป็นเพื่อนแก้เหงา อีกอย่างคุณยังไม่พ้นการทดลองงานสามเดือน คนเพิ่งจบมาใหม่ๆ อย่างคุณยังหิวกระหายในการทำงานมากเหลือเกิน คุณคิดว่าตัวเองโชคดีกว่าเพื่อนหลายคน เพียงเดินทางเข้ามาแสวงหางานในเมืองหลวงไม่นานก็ได้รับการเรียกตัว You and she stayed working late. You stayed late out of consideration for her, not daring to refuse while she merely wanted someone to keep her company so she didn’t feel alone. Besides, you aren’t through the three months’ trial period at work yet. Those that are just out of school like you are eager for work. You think you’re luckier than many of your friends. Shortly after travelling to the capital to look for work you were called on. คนเพิ่งจบมาใหม่ๆ: literally, ‘those who have just finished’ – ‘their studies’ is implicit.
คุณยังจำได้ว่าพี่พรหัวเราะเสียงใส “พี่จะไปกลัวอะไร พี่ไม่เคยคิดร้ายกับใคร พี่สวดมนต์แผ่เมตตาทุกคืน คนอย่างพี่อย่าว่าแต่โจรเลย แม้แต่ผียังต้องรักพี่คุ้มครองพี่” You still remember that Phorn laughed gaily. ‘What is there for me to be afraid of? I never wish to do anybody any harm. I pray and share the merit every night. Someone like me, it’s not just the bandits: the spirits themselves must love and protect me.’
พี่พรเชื่อและมั่นใจในการเป็นนักปฏิบัติธรรมของแกมาก แกเชื่อในกฎที่ว่าแรงตกเท่ากับแรงสะท้อนกระแสแห่งความเมตตาการุณย์ที่พี่พรพร่ำแผ่เป็นรัศมีกว้างไพศาลครอบคลุมโลกตามคำบอกของแกจะเป็นเกราะคุ้มภัยที่ดีกว่าอาวุธใดๆ Phorn believed in the practice of dharma she followed scrupulously. She believed in the rule that says that an impulsive force is equal to its counter effect. The flow of loving kindness that she kept pouring out had a huge spread protecting the world. According to her, it was armour against danger better than any weapon.
“เมตตาชนะทุกสิ่งทุกอย่าง” พี่พรมักจะพูดเช่นนั้น แต่คุณไม่เคยเชื่อ ‘Goodwill wins over everything.’ That’s what she kept saying but you’ve never believed this.
คุณเชื่อในระบบรักษาความปลอดภัยที่ต้องระวังตัวแจจนเกือบเป็นวิตกจริต ก่อนนอนคุณจะตรวจสอบกลอนประตูซ้ำๆ เวลาเดินในเส้นทางที่มืดค่ำหน่อย คุณจะหันหน้าหันหลังจนกว่าจะถึงที่หมาย คุณไม่เคยวางใจอะไรเลยนอกจากตัวเอง คุณไม่ผิดที่คิดเช่นนั้น เพราะทุกเช้าที่อ่านหนังสือพิมพ์คุณจะพบแต่ข่าวร้ายๆ เขย่าประสาทคนขวัญอ่อนอยู่เสมอ คนที่อยู่จังหวัดเล็กๆ อย่างคุณ นานปีจะมีข่าวครึกโครมให้ตื่นเต้นตกใจ ความจริงคุณไม่อยากจากบ้านเกิดมาหรอก ถ้าหากมันมีงานให้คุณทำ อย่างที่ว่านั่นแหละ คุณเพิ่งจบ กำลังไฟแรงอยากจะสร้างตัวเลี้ยงตัวเองให้ได้ในเร็ววัน คุณไม่อยากเป็นภาระของครอบครัวอีก You believe in ensuring security sys- tematically by being extremely careful to the point of compulsive worrying. Before going to bed, you check repeatedly that all the doors are locked. When you go in a direction that is rather dark, you keep turning your head until you reach the place you were aiming to. You’ve never trusted anyone but yourself. You’re not wrong to think like this, because every morning when you read the newspaper you find only terrible news that shake the nerves of the timorous. Those who live in a small province as you did are shocked by news splashed over the media only once in a long while. Actually you didn’t want to leave your hometown if only there had been work for you to do there. It was like that: you had just fin- ished school, were enthusiastic, wanted to make something of yourself, to be able to sustain yourself rapidly. You didn’t want to be a burden for the family any longer.
คุณเคยตกใจมากในครั้งที่ทราบว่าบังอรเพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยมัธยมฯ ของคุณซึ่งมาเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ถูกฆ่าข่มขืน ตั้งแต่นั้นคุณเริ่มกลัวและไม่วางใจในคนแปลกหน้า บางครั้งกับคนเคยเห็นหน้าคุณยังไม่วางใจ You were really shocked when you learned that Bang-orn, your classmate in high school who had gone on to study further in Bangkok, had been raped and killed. From then on you began to be scared and to distrust strangers. Some- times even people you had known before you no longer trusted.
“มองโลกในแง่ดีเสียบ้างสิ เดี๋ยวประสาทกินหรอก” บางคนเคยบอกคุณ แต่คุณจะยิ้มเหยียดๆ ที่คนคนนั้นไม่รู้จักระมัดระวังรักษาตัวเอง สักวันจะต้องเสียใจ ‘Look at the bright side of things, or you’ll suffer a nervous breakdown,’ some people told you, but you would smile contemptuously that they didn’t know enough to be careful and protect themselves and would regret it one day.
คุณเชื่อเช่นนั้นและเชื่อมากขึ้น เมื่อพี่พรมาประสบเหตุถูกฆ่าชิงทรัพย์ในซอยที่แกเข้าออกมาเป็นสิบๆ ปี อานุภาพพระคาถาและรัศมีแห่งความเมตตาไม่อาจปกปักรักษาพี่พรให้รอดปลอดภัยได้ That’s what you believed and you believed it even more when Phorn was robbed and killed in the street she had walked in and out of for dozens of years. The power of incantations and the radiance of goodwill didn’t protect her and keep her safe from danger.
ถ้าพี่พรไม่ตายแต่บาดเจ็บ แกอาจจะบอกว่า “มันเป็นกรรมเก่าของพี่เอง” เหตุการณ์ต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิตของพี่พรมีที่มาจากแหล่งเดียวคือกรรมเก่า ส่วนจะเคยทำไว้ในชาตินี้หรือชาติก่อนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง พนักงานส่งเอกสารคนก่อนลาออกไปพร้อมกับเงินที่ขอยืมพี่พรหลายพันบาท พี่พรโทร. ตามหาจนทราบแน่นอนว่าไม่มีโอกาสได้พบตัวอีกแล้ว แกก็ยกมือท่วมหัว กล่าวคำอโหสิกรรมให้กับเขา พี่พรคิดว่าตัวเองคงเคยเอาของเขามาก่อน และรายนี้ไม่ใช่รายแรก If she hadn’t died but had been merely hurt, maybe she’d have told you, ‘It’s my own past karma’. Everything that happened in Phorn’s life had a single source, which was her past karma. Whether this karma was from this life or from the one or ones before, that was another matter. The previous employee in charge of dispatching documents had resigned and left with several thousand baht he had borrowed from Phorn. Phorn had gone after him by phone until she knew for sure that she’d never see that money again. She had raised her joined hands above her head and proclaimed she forgave him. Phorn thought that she herself must have taken money from him before and this wasn’t the first case.
คุณคิดว่าพี่พรทั้งโง่และงมงาย ไม่เคยหลาบจำกับการถูกขอยืมเงินแล้วเชิดหาย คุณอยากเป็นคนเห็นแก่ได้ ยืมเงินพี่พรแล้วไม่คืนบ้าง แต่คุณก็อายใจที่คิดอย่างนั้น You thought Phorn was stupid and credulous, never chastened by being asked for money and then making off with it. You wanted to be greedy, to borrow from her and not return the money, but you felt ashamed to think like this.
พี่พรเหมือนกับยายของคุณที่ให้ศีลให้พรและมอบพระองค์เล็กๆ กับสายสร้อยทองคล้องคอคุณ พร่ำบอกให้คุณหมั่นอาราธนาคุณพระคุณเจ้าให้คุ้มภัย ยายมีเพียงสิ่งศักดิ์สิทธิ์มอบให้ คุณหัวเราะเพราะดีใจที่ได้สร้อยและขำอุปกรณ์รักษาชีวิตของยาย คุณอยากได้ปืนสักกระบอกเหมือนวีณา – ลูกสาวนายตำรวจเพื่อนคุณ น่าเสียดายที่พ่อคุณเป็นแค่พ่อค้าผลไม้ธรรมดาไม่ใช่ข้าราชการ Phorn was like your grandmother, who had blessed you and given you a small Buddha pendant and a golden chain she hung to your neck, repeatedly telling you to keep inviting the gods to protect you from danger. She only had sacred things to bestow. You laughed because you were glad to be given a necklace and you found her implements to take care of life funny. You wished you had a gun like Weena, a friend of yours who is the daughter of a police officer. Too bad your father is only an ordinary fruit seller, not a civil servant.
ชีวิตที่ผ่านมาของคุณ คุณรักษาตัวรอดได้เพราะการระวังตัว คุณไม่เคยไปที่เปลี่ยวๆ คุณไม่เคยวางใจแม้แต่เพื่อนนักศึกษาชายที่คุณเรียนร่วมกันมากับพวกเขา คุณรักตัวเอง คุณไม่เคยรักคนอื่น ดวงตาคุณมีแต่เครื่องหมายลบ In your life so far, you’ve kept safe thanks to your caution. You’ve never ventured into isolated places; you’ve never trusted even those male students with whom you studied. You love your- self; you’ve never loved anyone else. Your eyes have only negative symbols.
“แจงดีทุกอย่างจริงๆ นะ” เพื่อนชายที่หมายปองคุณคนหนึ่งเคยพูด “ถ้าแจงจะให้โอกาสใครต่อใครพิสูจน์ตัวเองบ้าง ผมว่าแจงมองโลกในแง่ร้ายเกินไป” ‘You’re good in everything, Jaeng,’ one of your male friends who has a soft spot for you once said. ‘If you require of everyone to prove their worth, I think you’re looking at the world too neg- atively.’
คุณยิ้ม ไม่ตอบ คุณรู้สึกชอบพอเขามากกว่าใคร แต่คุณจำได้ว่าเมื่อปีก่อนเขาเคยประพฤติเช่นนี้กับเพื่อนหญิงคนหนึ่งของคุณ แล้วทอดทิ้งให้เพื่อนคุณผิดหวังกับความฝันลมๆ แล้งๆ ที่เขาสร้างขึ้นมา คุณไม่อยากเป็นเหยื่อรายต่อไปของเขาหรือของใคร You smiled, didn’t answer. You felt you liked him more than anyone else, but you remembered that the year before he had behaved like this with a friend of yours and then ditched her and left her disappointed with the empty dream he had generated. You didn’t want to be his or anyone else’s next prey. เพื่อนหญิงคนหนึ่งของคุณ: no need to specify it’s a female friend as ‘her’ will do the job of sexing the character.
คุณยังจำความรู้สึกพิเศษที่มีต่อเพื่อนชายครั้งเรียนชั้นมัธยมฯ ได้ คุณชื่นชมในความเรียนเก่งและความสุภาพเรียบร้อยของเขา แต่วันหนึ่งคุณแทบช็อกเมื่อเขาถูกจับได้ว่าแอบดูคนข้างบ้านอาบน้ำ คุณเสียความรู้สึกอย่างมาก จนปรักปรำว่าในหัวมนุษย์ผู้ชายมีแต่เรื่องอย่างนั้น บางทีคุณน่าจะบวชชี แต่ที่วัดก็มีสมีอยู่มาก You still remember the special feeling you had for this male friend when you studied together in high school. You admired his ability to learn and his good manners, but one day you almost had a seizure when he was caught peeping at a neighbour bathing. This made you feel real bad, to the point of alleging that in the head of the human male there were only stories like that. Maybe you should become a nun, but in the monasteries there were many miscreant monks.
เมื่อคุณต้องมาเรียนในสถาบันราชภัฏที่จังหวัดใกล้บ้าน ระยะทางเจ็ดสิบกว่ากิโลฯ คุณเลือกที่จะนั่งรถเมล์โดยสารไปกลับแทนการอยู่หอพัก นอกจากจำเป็นจริงๆ คุณจึงจะนอนค้างกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง คุณรู้สึกปลอดภัยกับการเดินทาง แต่คุณรู้สึกหวาดกลัวกับการอยู่หอพัก เพื่อนๆ หัวเราะเยาะคุณ แต่คุณไม่โกรธเพราะคุณรู้สึกปลอดภัยในความคิด When you had to go and study in a teachers’ training college in a neigh- bouring province, more than seventy kilometres away, you chose to take the bus back and forth every day rather than staying in the dormitory. When it was absolutely necessary, you would stay overnight with a very close friend. You felt safe commuting by bus but you felt scared at the idea of staying in the dormitory. Your friends laughed at you but you weren’t angry because you felt secure in your thoughts.
ถ้าจะถามว่า นอกจากพ่อแม่พี่น้อง คุณไว้ใจสัตว์เพศผู้อื่นๆ บ้างไหม ก็คงเป็นไอ้ยอด – หมาพันทางที่คุณเลี้ยงมันมาตั้งแต่เป็นลูกหมา มันจะวิ่งมารอที่ทางเข้าบ้านทุกเย็นเวลาคุณกลับจากการเรียน และเดินมาส่งคุณทุกเช้าเพื่อเฝ้ามองคุณขึ้นรถโดยสารไป มันไม่เคยทำให้คุณเสียความไว้วางใจ If you were asked whom apart from your parents and siblings you trusted among the males of the species, it must be Yort, the dog you’d bred since it was a puppy. It would run out and wait at the head of the lane leading to the house every afternoon when you came back from school and walk you there every morning to watch you get onto the bus. It can be said it never made you lose your trust in it. [Strange formulation as mother and sister are not male; not to mention the use of the word สัตว์, ‘animal’.]
=
คุณหลบสายฝนที่โปรยปรายลงมา เข้าชิดด้านในหลังคาที่พักผู้โดยสาร ผู้ชายคนนั้นเขยิบใกล้เข้ามา คุณรีบฉากออกมาอีกด้านซึ่งไกลจากเขา แต่ไม่มากพอจะรู้สึกปลอดภัย คุณมองเขาเป็นระยะๆ พลางภาวนาให้รถอะไรมาก็ได้ สายที่จะพาคุณกลับไปบ้านของญาติซึ่งคุณมาอาศัยอยู่ด้วย ยิ่งมืดค่ำมากขึ้นเรื่อยๆ คุณนึกเสียดายที่น่าจะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของสมชายกลับไปลงบริเวณที่ใกล้บ้านป้ามากกว่านี้ แต่สมชายเพิ่งมาทำงานใหม่ แทนคนเก่าที่เชิดเงินพี่พรนั่นแหละ รอยสักยันต์ที่คอและที่หลังมือของเขาดูน่ากลัวพอที่คุณจะไม่ไว้วางใจเขา ไม่ต้องรอการลงความเห็นจากใครหรอก ความรู้สึกของตัวเองนั่นแหละดีที่สุด To protect yourself from the falling rain, you move deeper inside the bus shelter. That man moves closer to you. You hurriedly shift to the other side away from him, but not enough to feel safe. You look at him by snatches, while wishing for some bus to come, one that will take you back to the relative’s house where you are staying now. It’s getting increasingly dark. You regret you didn’t ride pillion on Somchai’s motorcycle to be dropped off in the vicinity of your aunt’s house, but Somchai is a new worker, replacing the one who abscond- ed with Phorn’s money. The tattoos on his neck and the back of his hands are too frightening for you to trust him. You don’t have to wait for anyone’s opinion. What you feel is the best.
อารมณ์หนึ่งคุณคิดถึงพี่พร รูปถ่ายของแกที่ตั้งอยู่หน้าศพยังดูเบิกบานวางใจในเพื่อนมนุษย์ พี่พรตายเพราะความเชื่อถือคนแท้ๆ มีพยานรู้เห็นบอกตำรวจว่า พี่พรยืนคุยตกลงกับผู้ชายสองคนหลังจากที่รถเฉี่ยวกัน (ถ้าเป็นคุณ คุณจะไม่มีวันทำเช่นนั้นในซอยลึก แม้จะเป็นซอยที่คุณอยู่มากว่าสิบปีก็เถอะ) แล้วพี่พรก็ถูกอุบายตื้นๆ ของทรชนลวงลงมาจากรถยนต์ ฆ่าชิงทรัพย์ ทำไมอานิสงส์ที่พี่พรปฏิบัติศีล สมาธิ ภาวนา ทำบุญสุนทานมากมายไม่ช่วยคุ้มครองแกแล้วยังพระคาถาต่างๆ ที่พี่พรเคยนำหนังสือมาให้คุณเพื่อสวดท่องบ่นอีก ทำไมไม่อาจคุ้มชีวิตแกได้ พี่พรตายอย่างงมงาย คุณเชื่อเช่นนั้น In one mood you miss Phorn, your big sister. Her photograph placed in front of the body still looked cheerful, trusting in the fellow man. Phorn really died be- cause of her trust in people. A witness told the police that she stood chatting amiably with two men after being grazed by a car (if it were you, there’s no way you’d do that deep into the street, even though you might have lived in that street for more than ten years) and then she was victim of the simple trick of a criminal who slipped out of the car and robbed and killed her. What was the advantage for Phorn of observ- ing the precepts? Meditating, praying, making merit of all kinds didn’t help to protect her, and then again the various incantations in a book your sister had brought for you to learn by rote: why didn’t they protect her life? Phorn died for her credulity, that’s what you believe.
คุณมาร่วมงานศพพี่พรเป็นคืนแรก และจะมาอีกครั้งในวันเผาซึ่งคงไม่ต้องกลับมืดอย่างนี้ คุณไม่อยากมาหรอก บ้านพี่พรอยู่ไกลจากบ้านป้าคุณมาก คุณไม่ชำนาญถนนหนทางในกรุงเทพฯ นัก แต่คุณเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นความผูกพันและมารยาททางสังคมที่ต้องมาแสดงความเสียใจต่อศพ เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แยกย้ายไปคนละสายรถเมล์ คุณยังยืนคอยรถเมล์สายที่ต้องการอยู่ รถขาดระยะนานเหลือเกิน แต่ละคันที่มาก็แน่นทะลักเกินกว่าคุณจะเบียดแทรกขึ้นไปได้ รถ ปอ.พ.ซึ่งราคาแพงที่นั่งก็เต็มทุกคัน คุณเริ่มลังเลใจ อยากจะเรียกรถแท็กซี่แต่คุณยังกลัวอยู่ ในรถแท็กซี่ คุณหนีไปไหนไม่ได้ ถ้ามันขับเร็วๆ ออกไปนอกเขตตัวเมือง คุณจะทำอย่างไรถ้ามันโปะยาสลบคุณ คุณจะทำอย่างไรคุณลังเล You just went to Phorn’s funeral on the first night and you’ll be present again on cremation day when you won’t have to go back at night like now. You didn’t want to go. Phorn’s house is very far from your aunt’s. You’re not familiar with Bangkok roads, but you couldn’t avoid it. For the sake of blood ties and social manners you had to come and show sorrow to the body. Your work col- leagues have all gone each in their bus lines but you are still standing waiting for the bus you want. There’s a very long time between two buses, and each is too crowded for you to make your way inside. The expensive air-conditioned buses have all their seats taken. You’re beginning to hesitate. You’d like to call a taxi but you’re still fearful. In a taxi, you can’t escape anywhere. If it drives fast and goes out of town, what will you do? If you’re given an anaesthetic what will you do? You hesitate.
เสียงกักๆ ดังมาจากด้านหนึ่ง คุณหันขวับ ชายกลางคนสะพายแผงพับสำหรับขายสลากกินแบ่งเดินเคาะไม้เท้าเข้ามาที่ป้ายรถเมล์ คุณรู้สึกดีขึ้นที่ไม่ต้องยืนกับชายหน้าเหี้ยมตามลำพัง ชายตาบอดหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเม็ดฝนบนหน้า กลิ่นบุหรี่ที่ชายหน้าเหี้ยมสูบทำให้เขารู้ว่ามีคนอื่นอยู่ใกล้ ชายตาบอดหันมาทางทิศของควัน A series of taps are heard on one side. You turn to look. A middle-aged man shouldering a folding tray filled with lottery tickets and walking tapping the ground with his cane is reaching the bus stop. You feel better that you don’t have to stand alone with the man with the harsh face. The blind man takes out his handkerchief and wipes the rain off his face. The smell of the cigarette smoked by the man with the harsh face lets him know there is someone standing near- by. The blind man turns in the direction of the smoke.
“สาย 01 มาช่วยบอกผมด้วยนะครับ” เสียงเขานุ่มทุ้ม ‘The 01 line. Please let me know when it’s here.’ His voice is soft and deep-toned.
“ได้สิ จะไปไหนหรือ” ชายหน้าเหี้ยมถาม แล้วทั้งสองก็ยืนคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน ‘Sure. Where are you going,’ the man with the ruthless face asks and then the two of them stand chatting as if they had known each other for a long time.
คุณเริ่มมองเห็นมิตรภาพที่ป้ายรถเมล์ You’re beginning to see friendship at the bus stop.
เขาตาบอดมองไม่เห็นอะไร เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้หน้าตาน่ากลัวอย่างไร เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร เป็นโจรหรือพลเมืองดี แต่เขากล้าที่จะมอบความไว้วางใจของตัวเองผ่านสายตาของชายคนนี้ เขาเชื่อมั่นในความดีมีน้ำใจของเพื่อนมนุษย์ He’s blind and can’t see anything. He doesn’t know how scary that man’s face is. He doesn’t know who he is, a bandit or a good citizen, but he dares to put his trust in that man’s eyesight. He’s confident in the goodness and goodwill of the fellow man.
คุณยืดไหล่ยืนตัวตรง ความรู้สึกเริ่มผ่อนคลาย ทั้งสองคนคุยกันปรับทุกข์เรื่องเศรษฐกิจ ด่ารัฐบาลบ้างฝ่ายค้านบ้าง คุณเริ่มถอยจากมุมป้ายรถเมล์เข้ามากลางๆ หลังคาหลบฝอยฝนที่กระเซ็นมาเปียกแขน คุณเริ่มหาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง ฝนตกหนักกว่าเดิม เวลาก็ค่ำมืดลงเรื่อยๆ คุณคิดถึงห้องพักที่แสนจะปลอดภัยและเป็นส่วนตัว คุณอยากจะอาบน้ำสวมชุดนอน แล้วดูรายการโทรทัศน์ อาหารเย็นนั้นคุณกินข้าวต้มไก่มาแล้วจากบ้านงานศพ You square your shoulders and stand straight. You’re beginning to feel relax- ed. The two of them commiserate about the economy, curse the government as well as the opposition. You step out of the corner of the bus stop to stand in the middle of the roof to avoid the spatter- ing raindrops that have wetted your arm. You’re beginning to try to justify yourself. It’s raining harder than before and it’s getting darker and darker. You think of the room which is so safe and private. You’d like to shower, put on your night- gown and then watch the TV program. For dinner you’ve already eaten rice porridge in the house where the funeral is taking place.
คุณมองดูชายหน้าเหี้ยม เห็นเขาหัวเราะเสียงดัง ดูเปิดเผย ไม่ดูน่ากลัวเหมือนอย่างที่คุณเห็นครั้งแรก เสียงรถเมล์แล่นมา ชายตาบอดถามชายหน้าเหี้ยมบอกไม่ใช่ คันนี้สาย 04 แล้วพวกเขาก็คุยกันต่อ You look at the man with the ruthless face, you see him laughing out loudly, looking candid, not scary as when you saw him first. There’s the sound of a bus approaching. The blind man asks the other man who says no, this one is the 04, and then they go on talking.
คุณมองรถแท็กซี่ซึ่งเปิดไฟแดงว่างที่กระจกหน้ารถ นึกถึงความตายของพี่พร นึกถึงข่าวร้ายๆ ที่เคยอ่านจากหนังสือพิมพ์ แล้วมองชายตาบอดซึ่งยืนถือไม้เท้าพูดคุยอย่างสบายใจ You look at a taxi with the wang sign on the windscreen lit up in red. You think of Phorn’s death, think of the terrible news you’ve read in the papers and then look at the blind man who stands holding his cane and talking at ease. .???????????????????????????????
คนตาบอดยังมองเห็นความดีของเพื่อนมนุษย์ มองเห็นสีสันสวยงามของโลกมากกว่าคนตาดีอย่างคุณ คุณรู้สึกละอายใจ บวกกับเหตุผลต่างๆ ที่คุณคิดขึ้นมาเพื่อให้กำลังใจตัวเอง ทำให้คุณเริ่มเปลี่ยนท่าที คุณนึกถึงสิ่งดีๆ ในชีวิตที่เคยได้รับตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพฯ จิ๊กโก๋ผมยาวหนวดเครารุงรังลุกให้คุณนั่งบนรถเมล์เมื่อคุณหอบข้าวของเต็มอ้อมแขน คุณนึกถึงน้ำใจหลายๆ อย่างที่คนแปลกหน้ามอบให้คุณ คุณนึกถึงอะไรต่อมิอะไร แล้วก็รู้สึกขอบคุณคนตาบอดที่ช่วยทำให้คุณตาสว่าง มองเห็นโลกในอีกแง่มุม บางทีคุณอาจจะยอมให้อนันต์เพื่อนร่วมงานไปส่งคุณที่บ้านป้า หรือตกลงดูหนังกับเขา หรือไปเดินดูของที่สวนจตุจักรตามคำชวน คุณอยากจะทำอะไรอีกมากมายที่คุณไม่เคยยอมให้ตัวเองทำ และคุณอยากจะขอบคุณชายตาบอดคนนี้ The blind man still sees goodness in the fellow man, sees the beautiful col- ours of the world better than people with good eyes like you. You feel ashamed. Added to the various justifications you’ve thought up to give yourself courage, your outlook is beginning to change. You think of the good things in life you have received since you moved to Bangkok. A young punk with long hair and bushy beard and moustache got up to give you his seat on the bus when he saw you with your hands full of things. You think of the many tokens of gener- osity towards you from strangers, you think of this and that and then feel thankful to the blind man for helping you open your eyes and look at the world from another perspective. Maybe you’ll allow Anan, a friend at work, to drive you to your aunt’s house or accept to watch a film with him or go and look at things at the Chatuchak market as he has invited you. There are many other things you’d like to do that you’ve never allowed yourself to do and you would like to thank this blind man.
ไฟสีแดงบอกว่าว่างเห็นแต่ไกล คุณโบกมือ รถแท็กซี่แล่นมาจอดตรงหน้าคุณ กระจกถูกไขลดลง คนขับหน้าตาดูเป็นมิตรดี มีอายุพอสมควร คุณหายใจเต็มปอด บอกสถานที่ เขาพยักหน้า คุณเปิดประตูหลังก้าวเข้าไปนั่ง ถอนหายใจอย่างโล่งอก … คราวนี้ได้กลับถึงบ้านเสียที รถแล่นออกมาจากป้ายรถเมล์ คุณหันกลับไปมองคนตาบอดกับชายหน้าเหี้ยม แล้วยิ้มให้กับตัวเอง The red sign upfront means empty and can be seen from afar. You flag the taxi down. It comes to a stop in front of you. Its window is wound down. The driver’s face looks friendly, rather elderly. You take a deep breath. You open the back door, get in and sit down, and sigh as if in relief … This time you’ll finally make it back to the house. The car moves away from the bus stop. You turn round to look at the blind man and the man with the ruthless face and then you smile at yourself.
คนขับแท็กซี่มองกระจกมองหลังลอบมองหน้าใสๆ ของคุณ คุณไม่รู้หรอกว่ารูปร่างหน้าตาของคุณชวนมองพอควร และที่คุณไม่รู้อีกอย่างคือ คนขับแท็กซี่ลดมือลงคลำใต้เบาะที่เขานั่ง สัมผัสเครื่องช็อตไฟฟ้าชนิดพกพาที่เขาซ่อนไว้ The taxi driver looks into the rear- view mirror and shoots furtive glances at your cute face. You don’t know that your features are rather attractive and something else you don’t know is that the taxi driver is slipping his hand under the cushion on which he sits and fingers the portable Taser he has hidden there.
คุณรอเวลาที่จะถึงบ้านป้า ส่วนเขารอเวลาที่จะถึงสถานที่เหมาะๆ คุณไม่รู้หรอก You’re waiting for the time to reach your aunt’s house. As for him he’s waiting for the time to reach the right spot. You don’t know that.
= ‘Khon Ta Bot’ in Chor Karrakeit 40, 1998
Taratip (king, lord of the land) is one pen name of Tharathip Choptham. This graduate in political science went through a string of petty jobs before joining  the editorial board of several magazines and penning five collections of short stories during the last fifteen years of the twentieth century. ????????????????????????????????

Tagged: , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: