Inch Allah – Somjai Somkid

Was this really written twenty years ago? Nothing much has changed since then, except that disheartened and resentful Muslims no longer betray their faith by killing themselves but betray their faith by killing others. MB
ooo

อิลชา อัลเลาะห์

INCH ALLAH

สมใจ สมคิด

SOMJAI SOMKID*

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
ตั้งแต่ย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นี่เกือบครึ่งปีแล้ว เขาเห็นป๊ะยังไม่ยอมจับจอบจับเสียมเหมือนสมัยที่อยู่บ้านเก่าเลย ไม่เฉพาะแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้เห็นกันดีว่า ป๊ะของเขาเคยเป็นคนเอาการเอางาน ขยันขันแข็ง เขารับรู้มาตลอดว่า ตั้งแต่เช้าตรู่จนตะวันลับเขา ป๊ะจะขลุกอยู่แต่ในไร่ในสวน และคืนที่ดวงจันทร์ส่องสว่าง ป๊ะยังแบกจอบไปพลิกดินเพื่อปลูกผักอยู่คนเดียวบ่อยๆ Since the family moved here about half a year ago, he still had to see Pa willing to handle a hoe or a spade as he used to when they lived in the old house. It wasn’t only the members of the family who agreed that his Pa wasn’t afraid of hard work. He had always been aware that, from dawn to dusk, Pa would be busy in the fields and the garden and, on nights of bright moonlight, would often grab a hoe and go on his own to turn up the soil to plant vegetables.
“พวกแกอยากทำก็ทำกันไปเถอะ”  ป๊ะพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่บอกถึงความแดกดันอยู่ในที ‘If you want to do it then go ahead.’ Pa spoke that sentence with unmis- takable sarcasm in his voice. อยู่ในที: literally, ‘in place’; here, ‘definite’, ‘obvious’…
มะเคยปรารภกับเขาและน้องๆ ถึงความเปลี่ยนไปของป๊ะ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอยปากถาม ต่างตระหนักดีว่า ถ้าป๊ะจะทำอะไรป๊ะต้องทำด้วยใจรัก ไม่มีใครสามารถบังคับได้ Ma had talked to him and his younger siblings about how Pa had changed, but no one dared to ask questions, each well aware that if Pa did something Pa did it because he wanted to, no one could force him.
“ป๊ะแกเอาแต่คุกเข่า ยกมือขึ้นภาวนาขอพรจากอัลเลาะห์วันทั้งวัน ไม่เป็นอันทำมาหากินอะไรแล้วนะ … ผอมลงไปเยอะ” มะเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังยกร่องปลูกพริก ‘He spends his days on his knees, hands raised, asking for Allah’s bless- ings. He’s no longer set on earning a living … and he’s grown a lot thinner,’ Ma remarked while the lot of them were digging furrows to plant chilli pepper.
“ป๊ะคงอยากจะพักผ่อน” เขาให้ความเห็น “ป๊ะทำงานหนักมาตลอด” ‘Maybe he wants to rest,’ her son opined. ‘He’s always worked hard.’
เขาสังเกตเห็นว่า มีหลายครั้งที่มะพยายามพูดเลียบเคียงเพื่อจะรู้ความคิดของป๊ะ แต่ป๊ะก็เพียงเปรยๆ ว่า “อัลเลาะห์เท่านั้นที่รู้ He noticed that many times Ma tried to speak indirectly to know what Pa thought, but Pa would merely say, ‘Allah knows.’ อัลเลาะห์เท่านั้นที่รู้: literally, ‘only Allah knows’.
=
ครอบครัวของเขาเคยอยู่กันอย่างอบอุ่นในเรือนไม้เสาเก้าต้นที่แข็งแรง และมีที่ดินปลูกผลไม้ พืชผัก เกือบสามสิบไร่ His family used to be happy together in the wooden house on nine sturdy stilts with almost thirty rai* of land to plant fruit trees and vegetables. =* Equivalent to 4.8 ha.
“ป๊ะกับมะเป็นครัวแรกที่มาจับจอง หักร้างถางพงในละแวกนี้ ต่อมาก็มีครัวอื่นๆ อพยพเข้ามาอยู่กันจนกลายเป็นหมู่บ้าน” ป๊ะเคยบอกเขา ‘We were the first family to come and stake out our claim and clear the jungle in these parts. Later other families took refuge here and eventually this became a village,’ Pa once told him.
และป๊ะยังเล่าต่อไปอีกว่า “ไม้ตะเคียนทองนับสิบต้นที่ริมห้วย ซึ่งเกือบจะไม่มีราคา จนต้นหนึ่งราคาเป็นหมื่น ป๊ะเว้นเอาไว้เพราะรู้ว่าถ้าโค่นป่าหมู่นี้เสีย น้ำในห้วยก็จะแห้ง ครั้งหนึ่งพวกตังเกจากต่างอำเภอเคยขึ้นมาขอจะตัดไปต่อเรือ แต่ป๊ะไม่ยอมให้ จะขอซื้อป๊ะก็ไม่ขาย และเจ้าของโรงเลื่อยในตัวจังหวัดให้คนมาถามซื้อทั้งหมดจะให้ราคาเป็นแสน…” And Pa went on: ‘Those ten Malabar ironwood trees by the stream, which weren’t worth much then, ten thousand baht per tree, I spared them because I knew that if I felled them the stream would dry out. Once, fishing boat people from another district came up to cut them down to build boats, but I wouldn’t have it. They offered to buy them but I wouldn’t sell. And then the owner of the sawmill of the district had someone come and ask to buy the lot for a hundred thousand…’ [Something slightly awkward here: the repetition about the price of the trees. If each is priced at ten thousand baht, it follows that the ten of them fetch one hundred thousand.]
สวนยางพาราสิบกว่าไร่ที่แลเห็นเขียวครึ้มอยู่ด้านทิศตะวันตกของบ้านป๊ะเคยเล่าว่า ต้นยางทุกต้นที่เป็นแถวแนวยาวเหยียด ซึ่งให้ยางแผ่นได้ถึงวันละสิบห้าแผ่น ก็ด้วยน้ำพักน้ำแรงของป๊ะและมะ สวนผลไม้ด้านหน้าบ้านและด้านตะวันออกที่เป็นสวนผสม ทั้งเงาะ ลางสาด ทุเรียน ละมุด ขนุน ฝรั่ง ก็ได้รับจนเหลือกินและนำไปขายที่ตลาดด้วย As for the ten rai of rubber trees whose dark green could be seen to the west of the house, Pa once told him that all the trees that stood in long dense lines and gave up to fifteen rub- ber sheets every day, that was the fruit of his and Ma’s labour. The orchard in front of the house and the one on the east side were mixed orchards with rambutan, langsat, durian, sapodilla, jackfruit and guava, and produced plenty of fruit that was sold at the market as well. Actually, it’s ‘more than ten rai of rubber trees’, but I reduce it to ten rai not to overburden the sentence.

Note the breaking up of the next sentence by repeating ‘that’ to add emphasis to the statement and avoid the oddity of ‘all the trees … were the fruit’.

แต่ในที่สุด คืนวันแห่งความสุขของครอบครัวก็พลันกระทบกระเทือนยิ่งเสียกว่าถูกพายุ เมื่อไม้ทุกต้น ผักทุกกอ และบ้านที่เขาอาศัยอยู่ตั้งแต่แรกลืมตาดูโลก ถูกประกาศยึดเป็นของหลวง But in the end, the days of happiness of the family were unexpectedly af- fected more than by any storm and that was when all the trees, all the veget- ables and the house where he had lived since he was born were confis- cated and turned into state property.
ป๊ะและเพื่อนบ้านหลายคนไม่ยอมย้ายออกเพราะรักและหวงแหนในแผ่นดินที่ตนเองได้ลงแรงปลูกสร้าง จนถูกจับกุมในข้อหาบุกรุกเขตป่าสงวน Neither did Pa nor most other neigh- bours want to move because they loved and treasured the land they had clear- ed and tilled with their own labour until they were arrested under the accusa- tion of trespassing on a forest conser- vation area.
“ลูกผู้ชายเจ็บแล้วต้องจำ” ป๊ะพูดกับเขาด้วยแววตาเศร้าหมอง แฝงไว้ด้วยความโกรธแค้น ขณะขนย้ายข้าวของลงจากบ้านด้วยความจำยอม ‘Real men when hurt must remem- ber,’ Pa said to him with sorrow in his eyes hiding angry resentment as they reluctantly removed their belongings from the house.
เขาไม่เคยเห็นน้ำตาของป๊ะมาก่อนเลย แต่การย้ายถิ่นฐานหนนี้ป๊ะร่ำไห้บ่นคร่ำครวญอยู่ตลอดทั้งคืน เขาเองก็ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า He had never seen Pa’s tears before but, moving house this time, Pa had cried and moaned all night long. He himself had eyes filled with tears.
“อัลเลาะห์เท่านั้นที่รับรู้” ป๊ะได้แต่พูดซ้ำๆ เช่นนี้ “ป๊ะสิ้นแรงแล้วลูกเอ๋ย” ‘Allah knows,’ Pa kept repeating, ‘I’ve got no strength left, my boy.’
= =
เขายกสำรับมาวางให้ป๊ะบนแคร่ใต้ขนำ He took the tray and went to place it for Pa on the low bamboo platform beneath the shelter.
“กินสักนิดนะป๊ะ ตั้งแต่เช้าป๊ะยังไม่ได้กินอะไรเลย” เขาคะยั้นคะยอ ‘Eat a little, will you, Pa. You haven’t eaten anything since dawn,’ he urged.
ป๊ะมองเขาด้วยสายตาหม่นหมองเหมือนคนเพิ่งฟื้นจากไข้หนัก Pa looked at him with pained eyes as if he had just recovered from a severe bout of fever. หม่นหมอง = glum, gloomy, melancholy, dismal – none of which matches the ‘recovery’.
“ป๊ะยังทำใจไม่ได้ใช่ไหม” เขาถาม ‘You still can’t get over it, right,’ he asked.
“แล้วแกล่ะ…” ป๊ะย้อนเขา ‘What about you?’ Pa shot back.
“ผมไม่ลืม ผมอยากจะฆ่ามัน” เขาสบถต่อท้ายออกมาดังๆ ‘I haven’t forgotten. I’d like to kill ’m …’ he said, ending with a loud ex- pletive.
ป๊ะจ้องหน้าเขา Pa stared at him.
“จริงๆ ป๊ะ ผมไม่กลัวมัน” ‘I mean it, Pa. I’m not afraid of ’m.’
“ป๊ะรู้ ไม่ต้องถึงมือแกหรอก ถ้าเป็นสมัยเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ป๊ะตัดสินใจเข้าป่าเป็นคอมมูนิตไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว” ป๊ะพูดอย่างนั้นทั้งที่กำลังจะสิ้นแรงด้วยวัยแค่สี่สิบกว่าเท่านั้น ‘I know. It’s not just you. If it were twenty years ago, I’d have joined the communists in the jungle there and then,’ Pa spoke like that even though his strength was dwindling although he was only in his forties. ไม่ต้องถึงมือแก: literally, ‘it didn’t have to wait for your hand/for you’.
“คอมมูนิต มันดียังไงป๊ะ” ‘The communists? Would that be good?’ มันดียังไง: what was good about them?
“ดีซิ แกไม่รู้หรอก คอมมูนิตที่เคยฆ่าเจ้าหน้าที่บ้านเมือง พอออกมามอบตัวก็กลับได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย บางพวกหลวงให้ทุนคนละก้อน บางพวกหลวงจัดที่ทำกินให้ครัวหนึ่งตั้งสิบห้าไร่ ‘Oh yes. You have no idea. Those communists who used to kill govern- ment officials, once they came out and surrendered, they were praised for joining in the development of the Thai nation. Some groups, the state gave them each a pile of money; other groups, the state gave them land to work, fifteen rai per family.
“ตอนที่แกยังเล็กๆ แกก็เคยเห็น พวกแต่งชุดเขียวที่ชาวบ้านเรียกว่านาย มันแบกปืนกระบอกยาวๆ ที่แกยังเคยร้องอ้อนป๊ะว่าอยากได้ไว้เล่นสักกระบอกยังไง พวกมันเคยแวะมาขอน้ำดื่ม ขอผัก ขอข้าวสารที่บ้านเรา บางครั้งมันก็เรียกประชุมชาวบ้าน ปลุกระดมให้เข้าร่วมต่อสู้ปลดแอกกับพวกมัน เด็กหนุ่มสาวในหมู่บ้านเข้าร่วมพรรคกับมันหลายคน แต่บางคนก็หายสาบสูญไปเลย ป๊ะเองก็ถูกพวกมันมาชักชวนอยู่ออกบ่อย แต่ป๊ะก็อ้างว่า ป๊ะยังตัดห่วงลูกเมียห่วงครอบครัวไม่ได้ มันว่าป๊ะเป็นพวกมีความคิดนายทุนน้อย ความจริงป๊ะอยากทำมาหากินเงียบๆ ไม่เข้ากับฝ่ายไหน แต่ก็ยังถูกรบกวนทั้งจากพวกป่าและพวกเมือง ‘When you were still a child, you saw them: people dressed in green the villagers called nai*. They carried rifles. You even pestered me for one to play with. They used to stop by our house to ask for water to drink, for vegetables, for rice. Sometimes they called a meeting of village headmen, inciting them to join their liberation struggle. Several young men and women joined their party, but some people disappear- ed altogether. They often came to press me to join them too, but I told them I still couldn’t stop worrying about my wife and children. They said I thought like a small capitalist. Actually I wanted to earn a living quietly, without taking sides, but I still got hassled by both the jungle people and the town people. =* Mr, boss, master, superior
“ป๊ะถูกจับครั้งแรกโดยพวกเมืองตั้งข้อหาส่งเสบียงให้พวกป่า ครั้งหลังป๊ะถูกจับอีกพร้อมกับโต๊ะครูและนักเรียนปอเนาะ ถูกปรับสองครั้ง ครั้งแรกห้าร้อย ครั้งหลังสามพัน ในข้อหาแบ่งแยกดินแดน” ‘I was arrested the first time by town people for sending provisions to the jungle people. Later I was arrested again together with the teacher and pupils of the pondok* school. I was fined both times. The first time five hundred, the second three thousand, under the accusation of separatism.’ ===

* Muslim religious school, a Malay term.

ป๊ะถ่มน้ำลายเหนียวเป็นยางยืดคล้ายน้ำลายช่วงเดือนถือบวชลงบนพื้น แล้วใช้ฝ่าเท้าเกลี่ยดินกลบ Pa spat out on the ground a string of saliva as sticky as saliva on the month of ordination and then used the sole of his foot to cover it with dirt.
เขาหวนนึกถึงโรงเรียนหนังสือไทยที่เขาเรียนได้แค่สองปีก็ถูกเผา ป๊ะจึงย้ายเขามาอยู่ปอเนาะ ช่วงนั้นป๊ะไม่ค่อยได้อยู่บ้าน มะชวนเขาและน้องๆ ดับตะเกียงนอนกันตั้งแต่หัวค่ำ He recalled the Thai school where he had studied for two years before it was burnt down, so Pa moved him to the pondok school. At the time Pa wasn’t often at home. Ma had him and his younger siblings blow the candle and go to sleep right after dusk.
ป๊ะหยุดพูดแล้วถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่บ่อน้ำหลังขนำ Pa stopped speaking and then heaved a sigh before getting up and walking over to the pond at the back of the shelter.
เขาเห็นมะยืนบิดสะเอวแก้ความเมื่อยขบ ชายผ้าโผกศีรษะถูกดึงลงมาซับเหงื่อที่ใบหน้าและต้นคออยู่ไปมา ก่อนที่จะโน้มตัวโก้งโค้งใช้ ‘ปะหญ้า’ ดายหญ้ารอบๆ โคนต้นพริกในไร่ He saw Ma who stood twisting her waist to ease her stiffness. The piece of cloth around her head was pulled down to wipe the sweat off her face and neck back and forth before she bent down again using a ta ya* to cut the grass around the trunks of the pepper trees in the field. ===

* Large knife, Southern dialect.

เขาหันมามองป๊ะซึ่งกำลังตักน้ำทำความสะอาดร่างกาย ป๊ะกำลังอาบน้ำละหมาดอีกครั้ง ทั้งที่เพิ่งละหมาดซูโบะห์พร้อมกับเขาผ่านมาหยกๆ เขาสังเกตเห็นป๊ะทำละหมาดบ่อยครั้งที่สุดในวันศุกร์ ป๊ะเคยบ่นว่าที่นี่ไม่มีมัสยิด แต่ที่บ้านเก่าถึงแม้จะไม่ใหญ่โตก็มีมัสยิดตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ซึ่งป๊ะของเขาก็ได้มีส่วนร่วมลงเงินลงแรงก่อสร้างขึ้นมา พอถูกหลวงยึดที่ดินทั้งหมู่บ้าน มัสยิดก็ถูกปล่อยไว้ให้ร้าง He turned to look at Pa who was cupping water in his hands for his ablu- tions. Pa was having a ritual bath once again, although he had just had his morning bath with him. He noticed that Pa prayed most often on Fridays. Pa had complained that here there was no mosque but in the old place, even though it wasn’t big, there was a mosque in the centre of the village, which he had contributed to build with his money and labour. When the state had taken over the whole village, the mosque had been left deserted.
ป๊ะอาบน้ำละหมาดเสร็จแล้วเดินมาที่เขา Pa, having finished bathing, walked back to him.
“เฮ้อ…เหตุการณ์บ้านเมืองมันเปลี่ยนไปแล้ว” ‘Uh … the political situation has changed.’
“แล้วไงป๊ะ” เขาถามเพราะรู้ว่าป๊ะยังมีเรื่องคุยต่อ ‘In what way,’ he asked because he knew Pa had more to say.
“ก็พวกคอมมูนิตนั้นไง ตอนนี้มันออกมาอยู่บ้านกันหมดแล้ว หลวงให้ทั้งเงิน ให้ทั้งที่ทำกิน อยู่กันสะดวกสบายกว่าพวกเราเสียอีก เรื่องที่เคยรบเคยฆ่ากัน หลวงก็อภัยให้หมด ส่วนพวกเรา…ขณะนี้แม้แต่กูโบจะฝังศพกันก็ยังไม่มี” เสียงของป๊ะขาดหายเป็นห้วงๆ ‘Those communists. Now they’re all back home. The state’s given them money and land. They’re better off than we are, actually. All that fighting and killing, the state has forgiven them. As for people like us … even now we don’t even have a kubo* to bury our dead.’ Pa’s speech was jerky. ===

=

* Malay word for ‘cemetery’.

เขาไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีน้ำตาเอ่อท้นอยู่ที่ดวงตาของป๊ะ พร้อมๆ กับได้พูดออกมาอย่างคนที่ปวดร้าวใจ He didn’t have time to notice the tears welling up in Pa’s eyes as he spoke in the tone of someone who was embittered.
“แกก็ได้ยินกับหูเอง ตอนที่เจ้าหน้าที่มันไล่เรา มันบอกมันจะทำเป็นป่าสงวนป่าสะโหงง ของมัน มันว่ามันจะปลูกป่า แต่ความจริง … แกรู้ไหม เมื่อวานซืนไอ้หมานเพื่อนของแกมันแวะมาที่นี่” ‘You heard it with your own ears: when the officials chased us they said they’d make a conservation what- have-you. They said they’d plant trees, but in truth … You know what? Two days ago, your friend Marn was here.’
“ไอ้หมานมารึป๊ะ” เขาถาม อย่างลิงโลด “แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน” ‘Marn came here, did he,’ he asked, overjoyed. ‘Where is he now?’
“มันกลับไปทำงานในเมือง มันผ่านมาทางนี้ มันแวะมาส่งข่าวให้ป๊ะรู้เท่านั้น มันยังย้ำกับป๊ะว่าอย่าบอกให้แกรู้เป็นอันขาด แต่ป๊ะทบทวนดูแล้ว ป๊ะว่าแกเป็นผู้ใหญ่เพียงพอ สามารถทำงานแทนป๊ะได้แล้ว สมควรรับรู้เสียบ้าง ลูกผู้ชายเจ็บแล้วต้องจำ” ป๊ะย้ำเสียงหนักแน่นที่ประโยคสุดท้าย ‘He’s gone back to work in town. He came by here, stopped by to give news to me only. He even pressed me not to let you know. But thinking it over, I figure you’re mature enough, able to take over my work, so it’s fitting you should know. Real men when hurt must remember.’ Pa stressed every syllable of the latter sentence.
“เรื่องอะไรป๊ะ” ‘Know what?’
ป๊ะนิ่งอึ้ง เขาสังเกตเห็นว่าป๊ะลังเลที่จะบอก Pa was speechless. He could see that Pa was reluctant to tell him.
เขาได้ยินเสียงมะเรียกเขามาจากในไร่ เห็นมะยืนเอามือขึ้นป้องบังแดดร้องเรียกเขาอีกสองสามครั้ง He heard Ma calling him from the field, saw her standing with one hand raised to protect her face from the sun as she called him a few more times.
“ใช่ ผมโตแล้ว ป๊ะไม่ต้องห่วง” เขาบอกหนักแน่น ‘Yes, I’m old enough, don’t worry,’ he told Pa with assurance.
คิ้วของป๊ะขมวดจนเกือบถึงกัน Pa frowned.
“หมานมันไปรับจ้างอยู่โรงเลื่อย มันบอกว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน มันไปโค่นต้นตะเคียนทองที่บ้านเก่าของเราด้วยมือของมันเอง” ‘Marn got himself hired at the sawmill. He told me that last week he went to fell the ironwood trees at our old house with his own hands.’
เสียงคำพูดประโยคต่อไปของป๊ะถูกกลืนหายลงลำคอ เขาเองก็อัดอั้นจนพูดอะไรไม่ออก The sound of the next sentence Pa said got lost in his throat. He himself was so frustrated he couldn’t speak.
ป๊ะเดินขึ้นขนำ เงียบไปแล้ว Pa went up into the shelter, no longer speaking.
เขาเก็บสำรับเข้าครัวที่ต่อเป็นเพิงเล็กๆ เอาไว้พอได้หุงข้าวทำแกง เขานั่งลงบนกองฟืนข้างเตาไฟที่ยังมีไออุ่น ควันกลุ่มน้อยๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือเตา He took the tray back to the kitchen, which was a small addition with a slanted roof just large enough to cook food in. He sat down on the pile of firewood next to the oven, which was still warm. Fumes still floated above the oven.
เขานั่งนิ่งอยู่ข้างเตาไฟจนไม่ได้ยินเสียงมะเดินเข้ามา He sat still by the oven and didn’t hear Ma coming.
“นั่งทำอะไรอยู่” มะถาม เขาถึงกับสะดุ้ง ‘What are you doing,’ Ma asked, startling him.
“ไม่” ‘Nothing.’
“ป๊ะกินข้าวแล้วยัง” ‘Has Pa eaten?’
“ยัง” ‘Not yet.’
มะเดินขึ้นบันไดไม้กลม หยุดยืนอยู่ตรงขั้นที่สอง มองเข้าไปในขนำ เขารู้สึกวาบที่ไขสันหลังเมื่อนึกถึงคำพูดของมะที่บอกเขาว่า “ป๊ะแกเปลี่ยนไปมากนะ เมื่อคืนมะเห็นถอดปืนออกมาชโลมน้ำมัน นานแล้วมะไม่เห็นป๊ะของแกเป็นแบบนี้” Ma walked up the stairs of round wood, stopped and stood on the sec- ond step, looked inside the shelter. He felt a shudder run down his spine as he thought of what Ma had told him: ‘Pa has changed a lot, you know. Last night I saw him pull out the pistol and oil it. It’s been a long time since I saw him do this.’
เขาลุกพรวดตรงไปที่บันได ก้าวเหยียบขั้นแรกมองเข้าไปข้างใน เห็นป๊ะกำลังยืนตัวตรง หันหน้าไปทางทิศที่ตั้งของกะบะฮ์แห่งนครมักกะห์ ตาเพ่งมองไปที่ซูหยุด อันบอกถึงการสำรวมจิตมุ่งตรงต่ออัลเลาะห์ He sprang up and went straight to the stairs, stepped on the first step and looked inside. He saw Pa standing erect, his face turned in the direction of the Mecca Kabah, his eyes fixed on his sooyut*, which told of quiet communion with Allah. ===
=

* Prayer mat, Arabic word.

“อิลชา อัลเลาะห์…” ‘Inch Allah…’
เสียงนี้คล้ายจะดังก้องขึ้นในหัวใจของเขา That sound went blasting loudly through his heart.
= ‘Incha Anloh’ in Chor Karrakeit 13, 1992.
Somjai Somkid, 57, teaches Thai at Walailak University in Nakhon Si Thammarat in the South. He is the author of several collections of short stories and poems and of one novel (Barn Lang Yai, The big house, 2011).  

Tagged: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: