The bottom of the ice-cream glass – Samut Nuamsetti

ooo
The art of miniature: when properly calibrated, it takes very little to send out powerful vibes. MB

ก้นแก้วไอติม

The bottom
of the ice cream glass

KC KC

สมุทร น่วมเศรษฐี

SAMUT NUAMSETTI

TRANSLATOR’S KITCHEN
สามทุ่มกว่าแล้ว ในร้านไอติมที่ผมทำงานมีลูกค้านั่งอยู่เพียงสองคน ทั้งที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้มีคนอยู่เต็มร้านจนผมไม่สามารถบริการให้ถูกใจใครได้ Past nine o’clock, in the ice cream parlour where I work there are only two customers, even though one hour earlier the place was so full I was un- able to provide good service to anyone.
หญิงสาวคนหนึ่งเดินมาที่หน้าร้าน เปิดประตูกระจกเข้ามา เธอสวมเสื้อสีขาวแขนยาว กระโปรงยาวสีขาว ไว้ผมสลวยดำขลับยาวถึงกลางหลัง ผมรีบเดินเข้าไปหาเธอ A young woman appears in front of the parlour, opens the glass door and enters. She is wearing a white long- sleeved blouse and a long white skirt. Her gleaming black hair flows down to mid-back. I hasten to walk up to her.
“สวัสดีครับ ทานที่นี่หรือจะรับกลับบ้านครับ” ผมถามแล้วยิ้มให้เธอ ‘Good evening. In house or to take away,’ I ask her and then smile.
เธอยิ้มจากปากที่สวยได้รูป “ทานที่นี่ค่ะ” ใบหน้าเธอขาวใส จมูกโด่ง ดวงตากลมโตแฝงแววโศก Her well shaped mouth smiles back. ‘I’ll eat here.’ Her complexion is light, her nose pointed; her big round eyes bear a hint of sadness. จมูกโด่ง: also: ‘aquiline nose’.
ผมปล่อยให้เธอเดินนำผมไป เธอเลือกนั่งโต๊ะตัวที่ติดกับตู้โชว์ไอติม ทางด้านหลังของร้าน ห่างจากโต๊ะของลูกค้าสองคนซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าร้าน I step aside to let her by. She chooses the table next to the ice cream display window at the back, away from the table where the two customers are sitting at the front of the shop.
เธอสั่ง “สตรอเบอรี่ซันเดย์” ‘A strawberry sundae,’ she orders.
ผมจดรายการลงไปในใบสั่ง “รับน้ำอะไรดีครับ” I jot down her order. ‘What would you like to drink?’ ใบสั่ง=purchase order. Need not be translated.
“ขอน้ำเปล่าแล้วกันค่ะ” ‘Just a glass of water.’
หลังจากยกน้ำเปล่าไปบริการให้เธอแล้ว ผมเดินไปหลังเคาน์เตอร์ซึ่งเป็นที่ปรุงไอติม ผมหยิบแก้วทรงสูงในตู้แช่แก้วออกมา มีรอยร้าวรอยเล็กๆ อยู่ที่ก้นแก้วใบนี้ มันคงถูกโยนทิ้งไปแล้วถ้ารอยร้าวเกิดที่ปากแก้วหรือด้านนอกของแก้วที่ลูกค้าสามารถมองเห็นได้ง่าย ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่มีใครกินไอติมถึงก้นแก้ว พวกเขาจึงไม่รู้ว่าแก้วใบนี้มีรอยร้าว เมื่อไม่รู้พวกเขาจึงพอใจแก้วใบนี้ ตราบใดที่ยังมีไอติมปิดบังรอยตำหนิเอาไว้ พวกเขาก็จะยังพอใจแก้วใบนี้ และไม่มีเหตุผลอันใดที่แก้วใบนี้จะถูกโยนทิ้ง After bringing her the glass of water, I retreat behind the counter where ice creams are prepared. I take a tall glass out of the glass container. There’s a small chip at the bottom of this glass, which would have been discarded if the chip was on the rim or on the side, where customers could notice it easily. Most customers don’t eat ice cream down to the very bottom so they don’t know that this glass is chipped. As they don’t know they’re happy with the glass. So long as ice cream hides the chip they’ll be happy with the glass and there’s no reason to discard it. ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่มีใครกิน: ‘most customers’ + ‘no one eats’: the kind of Thai formulation that defies logic and can’t be rendered word for word. It’s either ‘most’ or ‘no one’.

Note the addition of ‘very’ to balance the sentence.

ผมตักสตรอเบอรี่หนึ่งช้อนลงก้นแก้ว จากนั้นใส่ไอติมวนิลาลงไปสองลูก ตักสตรอเบอรี่ราดทับวนิลา บีบครีมสีขาวลงบนสตรอเบอรี่ ประดับด้วยลูกเชอรี่สีแดงรสหวาน จบด้วยการนำขนมปังเวเฟอร์รูปพัดเสียบลงไปบนครีม I put a spoonful of strawberries at the bottom of the glass. After that I pour two scoops of vanilla ice cream I topple with more strawberries, squeeze a blob of whipped cream on top, add a sweet-tasting red cherry and complete it with a fan shaped wafer stuck into the cream.
ผมชำเลืองมองหญิงสาว เธอกำลังมองผ่านกระจกออกไปนอกร้าน อายุเธอคงราวสิบหกสิบเจ็ด ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน I look at the young woman from the corner of my eyes. She’s looking outside through the shop window. She must be sixteen or seventeen. I’ve never seen her before.
ผมยิ้มให้เธอก่อนจะวางช้อนตักไอติมและ “สตรอเบอรี่ซันเดย์” ลงบนโต๊ะ แล้วถอยห่างออกมา เป็นการไม่สมควรที่จะจ้องมองลูกค้าขณะทาน ไอติม แต่ผมก็อดลอบมองเธอไม่ได้ หน้าตาเธอคล้ายๆ ดาราวัยรุ่นคนหนึ่ง แต่ชื่ออะไรผมนึกไม่ออก I smile at her before putting down the spoon and the ‘strawberry sundae’ on her table then I step away. It doesn’t do to observe a customer while she eats her ice cream, but I can’t help sneaking glances at her. She looks like a teen- age movie star whose name escapes me at the moment.
หญิงสาวใช้มือซ้ายหยิบช้อนขึ้นตักไอติมในแก้ว ขณะที่เธอตักเนื้อไอติม นั้น แก้วไอติมก็เอียงทำท่าจะล้ม เธอรีบใช้มือขวาประคองแก้ว เดี๋ยว!…ผมเพิ่งสังเกตมือขวาของเธอตอนนี้เอง The young woman uses her left hand to pick up the spoon and scoop out some ice cream. As she does so, the glass tilts as if about to topple over. She hurriedly straightens it with her right hand. But hold it! It’s only now I notice her right hand.
เธอไม่มีมือ เธอมีแต่แขนที่ด้วนแค่ข้อมือ เธอใช้แขนด้วนๆ ของเธอข้างนั้นช่วยประคองไม่ให้แก้วไอติมล้ม She doesn’t have a hand. Her arm is amputated at the wrist. She uses the stump to keep the glass upright.
ผมกลัวเธอมองมาทางผม จึงรีบหันหน้าไปทางหน้าร้าน ผมคิดว่าเธอคงอายและไม่อยากให้ใครเห็นแขนที่ด้วนของเธอ ผมพยายามไม่มอง แต่แล้วก็อดชำเลืองดูเธออีกหลายครั้งไม่ได้ I’m afraid of her looking at me so I hasten to look away. I think she must be embarrassed and doesn’t want anyone to see her maimed arm. I try not to look but then can’t help casting glances at her several times.
หญิงสาวสวยท่าทางเรียบร้อย ผมยาวสลวยสวมชุดขาว ใช้มือซ้ายตักไอติมขณะที่แขนขวาด้วนของเธอคอยประคองแก้วไอติมไม่ให้ล้ม เป็นกิริยาที่ทุลักทุเลและเป็นภาพที่ทำให้ผมหดหู่ The pretty, proper-looking, white- clad young woman with flowing hair uses her left hand to scoop ice cream and the stump of her right arm to prevent the glass from toppling over, a painful attitude and a sight I find depressing. Slight reshuffle of descriptive elements in the first part of the sentence for fluidity in English.
เมื่อทานไอติมเสร็จและดื่มน้ำไปครึ่งแก้ว เธอหันมาทางผมและพยักหน้า ผมเดินเข้าไปหาเธอ When she has finished the ice cream and drunk half of the glass of water, she turns towards me and nods. I walk up to her.
“เท่าไหร่ค่ะ” เธอถาม ‘How much,’ she asks.
“ห้าสิบห้าบาทครับ” ผมตอบ พยายามบังคับตาตัวเองไม่ให้มองแขนขวาของเธอซึ่งตอนนี้ถูกปิดด้วยแขนเสื้อยาวสีขาวแล้ว ‘Fifty-five baht,’ I answer. I try to force my eyes not to drift to her right arm which is now covered by the long sleeve of her white blouse.
เมื่อเธอจ่ายเงินแล้ว ผมเดินไปที่หน้าร้านเพื่อเปิดประตูกระจกให้ เธอยิ้มและพูดว่า “ไอติมอร่อยมากค่ะ แต่ขอติอย่างหนึ่งได้ไหมคะ” When she has settled the bill, I walk with her to the front of the shop to open the door for her. She smiles and says, ‘The ice cream was very good, but something isn’t quite right.’ ขอติ: literally, ‘allow me to find fault’.
“อะไรครับ” ผมรีบถาม ในใจคิดว่าเธอคงจับได้ว่าผมแอบมองเธอ ‘What is it,’ I hasten to ask, thinking she must have caught me stealing glances at her.
“ที่แก้วไอติมค่ะ…ที่ก้นแก้วไอติม มีรอยแตก” ‘It’s the glass … There’s a chip at the bottom of the glass.’
แล้วเธอเดินก็เดินออกจากร้านไป Then she briskly walks out of the shop.
‘Kon Kaeo Aitim’
in Chor Karrakeit 28, 1995
Samut Nuamsetti,
born in Bangkok in 1974,
wrote a few short stories
before engaging
in a successful career
in film writing and directing
mainly for television.
.samut

Tagged: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: