Birthday flight – Phophon Nonthapha

ooo

Beggars can’t be choosers. The previous theme (layout) having been mysteriously ‘retired’ by the powers-that-be at WordPress, I’ve had to make do at short notice with this one (Delicacy by name) which at least accommodates my three columns. I’ll endeavour to fix all the resultant bungling as soon as time and health allow.

Meanwhile, the show goes on: here is a piece of wishful thinking that predates 9/11 by a good half a dozen years. Bad vibes; good story. MB

ooo

เที่ยวบินวันเกิด

BIRTHDAY FLIGHT

พอพล นนทภา

PHOPHON NONTHAPHA

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เครื่องขึ้นมาอยู่ในระดับความสูง 18,000 ฟุต และรักษาระดับเพดานบินนี้อยู่เหนือผืนป่าอันชอุ่ม เขากวาดสายตามองไปยังพื้นสีเขียวสุดลูกหูลูกตาเบื้องล่าง ใบหน้าของเขาขณะนั้นแดงระเรื่อ หากมีใครนั่งคุยอยู่ใกล้ๆ คงได้กลิ่นเหล้าโชย The plane rose to an altitude of eighteen thousand feet and maintained that level as it flew over a ground of ver- dant jungle. He surveyed the green ground below that stretched as far as the eye could see. His face then was flushed. A flight companion sitting beside him would have perceived wafts of alcohol.
เขาไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันผิดกฎอย่างร้ายแรง แต่เขาก็แอบดื่มและนำมันขึ้นเครื่องมาจนได้ เขายกขวดสวยเทนน้ำสีบุษราคัมกรอกเข้าปากอึกใหญ่ มันพร่องลงจนเกือบครึ่งขวดแก้ว เขากวาดสายตามองแผงควบคุมด้านหน้า-ความเร็วเครื่องยังอยู่ในระดับปานกลางราว 200 นอต เป็นความเร็วตามโปรแกรมการบินที่ถูกกำหนดไว้อย่างแน่นอน-แล้วจู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ ด้วยคิดไปว่าเครื่องลำนี้หรือลำอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องมีนักบินคอยควบคุมก็สามารถบินจากจุดหนึ่งไปยังอีกจุดหนึ่งได้อย่างสบาย คอมพิวเตอร์ความจุมหาศาลนั่นทำหน้าที่แทนคนได้มากกว่าสิบคน ทั้งยังละเอียดรอบคอบกว่าด้วยซ้ำ แต่นั่นแหละ…มันจำเป็นอยู่เหมือนกัน ในกรณีฉุกเฉิน หากเจ้าสมองกลเกิดรวนก็ยังสามารถควบคุมได้ด้วยระบบแมนนวล หรือวันใดทัศนวิสัยแย่เต็มทีก็จำเป็นต้องใช้คนควบคุมอีกเหมือนกัน He had never acted like this before. Even though he knew it was totally illegal, he drank on the sly and had managed to spirit whisky on board. He brought to his lips the fine bottle filled with liquid the colour of precious topaz and took another long swig. He had downed almost half of the bottle already. He eyed the instrument panel before him – the plane speed was still at the mean level of two hundred knots, which was the speed specified in the flying plan – and he suddenly had a little laugh at the thought that this plane, and the others as well, had no need of a pilot in control as it was able to go from one point to another point all by itself. Computers with enormous capacity did the job of more than ten people and were actually more accurate and thorough. But then … it was still necessary. In cases of emergency, if the digital brain went haywire, it was still possible to control the plane manually, or on days when visibility was real bad, human control was necessary as well. ทั้งๆ ที่…แต่: a common mistake in translation is to add ‘but’ to ‘even though’ as the Thai text has it.
That ‘liquid the colour of precious topaz’ is actually referred to in English as ‘the amber liquid’. The Thai text says ‘the colour of topaz’ – topaz can be blue, white, pink or gold.
และเพราะเหตุนี้เขาถึงได้นั่งจ่อมอยู่คนเดียว… And it was for this reason that he sat there alone.
เขาปล่อยตัวนั่งอยู่ในท่าสบายๆ ปล่อยอารมณ์ไปกับท้องฟ้าเบื้องหน้าเป็นวันไร้เมฆจึงมองไปได้ไกล เขายกขวดเหล้าข้างกายขึ้นจิบอีกอึกใหญ่ รู้สึกถึงความร้อนหวานแผ่ซ่านลงกระเพาะ ก่อนจะพ่นไอหอมของมันพรูออกจากปากแล้วมองเฉียงลงไปด้านล่างอีกครั้งจึงรู้ว่าเครื่องเพิ่งจะผ่านแม่น้ำโขงอันถือเป็นเขตกั้นพรมแดนกับประเทศเพื่อนบ้านด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ จะว่าเป็นแม่น้ำแบ่งแยกระหว่างความแห้งแล้งกับความสมบูรณ์ก็คงไม่ผิดนัก พื้นที่ส่วนใหญ่ของประเทศเพื่อนบ้านยังคงเป็นป่าเขียวทึบ ผิดกับทางอีกฟากหนึ่งซึ่งส่วนใหญ่ดูเหลืองแล้งคล้ายกับทะเลทราย He eased himself into a comfortable sitting position and let his mood drift with the sky in front of him. There were no clouds and he could see far. He raised the bottle placed by his side and took another swig, felt sweet heat radiate down to his stomach before he let out pungent air through his mouth, and then he looked sideways downwards once again. The plane had just flown past the Mekong river which was held to be the border with the neighbouring country to the northeast. To say that the river sep- arated drought from abundance wouldn’t be far wrong. Most of the land of the neighbouring country was still dense green jungle, unlike the other side which looked as yellow and arid as a desert.
เบื้องหน้าไม่ไกลนัก ปล่องขนาดใหญ่ 5-6 ปล่องกำลังพ่นกลุ่มไอขาวลอยสูง นั่นคือภาพโรงงานผลิตไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่เขาเคยเห็นอยู่บ่อยๆ จนชินตา และแม้จะอยู่สูงก็ยังเห็นเส้นเล็กๆ หลายเส้นที่ลากเข้าตัวโรงไฟฟ้าได้ชัดเจน มันคือท่อน้ำยักษ์ที่ดูดน้ำจากแม่น้ำโขงเพื่อนำมาใช้ระบายความร้อนตามกระบวนการไฟฟ้าที่เหลือใช้มากกว่าครึ่งนั้นส่งข้ามแม่น้ำขายไปให้ประเทศเพื่อนบ้าน เขายกขวดเหล้าขึ้นกระดกอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ Not very far ahead, five or six smoke-stacks were releasing white smoke that floated high. The picture was familiar to him. He saw it often. They were part of a nuclear plant producing electricity. Even flying high above it, he could see many small lines that converged on the plant. Those were giant water pipes that sucked water out of the Mekong river to cool the heat of the electricity-making process, more than half of whose production was sold to the neighbouring country. He took the bottle for another big swig before heaving a sigh. Restructuring of one sentence into three. To be avoided, but here I felt I had no choice. Original phrasing: ‘That was a nuclear plant producing electricity he had seen often so it was a familiar sight.’
เครื่องบินบรรทุกข้าวสารยังคงบินด้วยความเร็วสม่ำเสมอ แสงแดดในราวสิบโมงเช้าทำให้เห็นเงาของมันทอดไปกับผืนดินคล้ายเงานกที่กำลังกางปีกเล่นลม เขามองไปยังจุดหนึ่งของแผงควบคุม ตัวเลขบอกเวลากะพริบอยู่ที่ 10.18 น. ของวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2587 The cargo plane transporting grain rice kept flying at the same speed. The sunshine at about ten in the morning projected its shadow on the ground like that of a bird in flight playing with the wind. He looked at one item of the instrument panel. The blinking numbers told him it was 10:18 on the 14th of February 2044.
“ห้าสิบปีแล้วหรือเรา” พูดกับตัวเองขึ้นเบาๆ ด้วยรู้ว่าเป็นวันเกิด เขาเกิดในวันแห่งความรักเมื่อ พ.ศ. 2537 และวันนี้แหละที่เขาอยากจะทำอะไรพิเศษๆ ให้ตัวเอง ‘So you’re fifty now,’ he told himself in a low voice. Today was his birthday. He was born on a day of love in 1994 and today he wanted to do something special for himself.
ยกเหล้าชั้นดีขึ้นจิบอีกครั้ง มันพร่องเลยครึ่งขวดเข้าไปแล้ว ใบหน้าแดงขึ้นกว่าเก่า ที่ขมับรู้สึกมีอาการเต้นเป็นจังหวะตามชีพจร ในแวบหนึ่งนั้นภาพลูกชายคนเดียวก็ปรากฏขึ้นในความคิด เขาพยายามข่มใจไม่ให้นึกถึงแต่กลับยากยิ่ง ภาพลูกชายผู้นำนักศึกษาหัวรุนแรงถูกลอบยิงอาการสาหัสแล้วมาตายจากไปต่อหน้าบนเตียงในโรงพยาบาลปรากฏขึ้นแจ่มชัด เขานิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะรู้สึกว่ามีน้ำใสๆ มาคลออยู่ที่ดวงตาสองข้าง He picked up his upmarket drink and took another gulp. It depleted the bottle to less than the half level. His face grew more flushed than before. He felt the beating of his pulse in his temples. Unexpectedly the picture of his only son appeared in his mind. He tried to force himself not to think about him, but this only made it worse. The picture of his son, a hotheaded student leader shot and grievously wounded who had died in front of his eyes on the hospital bed, appeared clearly. He was dumbstruck for a moment and then felt clear water well up in his eyes.
เขาเคยเตือนลูกให้ระวังตัว การเป็นผู้นำนักศึกษาจะถูกจับตามองทุกฝีก้าวจากตำรวจลับของรัฐบาลซึ่งปะปนอยู่กับผู้คนทุกสาขาอาชีพ แต่ก็ได้แค่เตือน ยิ่งการจะบอกให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับองค์กรใต้ดินย่อมเป็นเรื่องสุดวิสัย สำหรับลูกชายหัวประชาธิปไตยรุนแรงของเขานั้น ความคิดเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐบาลเผด็จการดูเหมือนถูกเพาะบ่มจนสุกงอมแล้ว และนั่นก็คือแผนแยบยลลับสุดยอดในการลอบสังหารผู้นำรัฐบาล…เขารับรู้เรื่องนี้จากปากของลูกชายในนาทีก่อนสิ้นใจ He had warned his son to be careful. Being a student leader he’d be under close surveillance at every step from the secret police which had infiltrated every walk of life, but he had only warned him. Telling him to stop interfering with the underground organisation was beyond his ability. For his rebellious democracy-minded son, the thought of opposing the dictatorial government seemed to have been planted and to have ripened, and that had led to an ultra-secret plan hatched to eliminate the leaders of the government … He had learned about this from his son’s mouth moments before he died.
เหตุการณ์ครั้งนั้นผ่านมาหนึ่งเดือนเต็ม ไม่มีใครจับคนร้ายได้ทั้งที่รู้ว่าเป็นการกระทำของฝ่ายใด มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้สึกครุ่นแค้นทุกครั้งที่คิด…ต้องเป็นหน่วยล่าสังหารของตำรวจลับแน่ที่กระทำการในครั้งนี้ พวกมันโหดเหี้ยมเฉียบขาด ไม่เช่นนั้นรัฐบาลเผด็จการคงไม่สามารถครอบครองประเทศมาได้ตลอดระยะเวลาเกือบ 30 ปี นับแต่ใช้กำลังอาวุธยึดอำนาจมาจากรัฐบาลในยุคนั้น แม้ต่อมาจะถูกบีบจากนานาชาติให้มีการเลือกตั้ง แต่ก็สายเกินไป รากแก้วของอำนาจได้หยั่งลึกไปทั่วทุกระแหงเสียแล้ว คณาญาติและบริวารของกลุ่มเผด็จการได้ควบคุมพรรคการเมือง สื่อมวลชน รวมทั้งกิจการสำคัญๆ ของประเทศทั้งหมดไว้ในอุ้งมือ ดังนั้นไม่แปลกเลยที่ผลการเลือกตั้งระหว่างฝ่ายค้านกับฝ่ายรัฐบาลจะต่างกันถึงหนึ่งต่อสิบ That was over a month ago. There were no arrests even though it was known which side had done it. It was something that happened time and time again. He felt boiling mad every time he thought about it … It must be a liquid- ation unit of the secret police for sure that had done it this time. They were utterly ruthless, or else the dictatorial government wouldn’t have been able to control the country for almost thirty years after using military power to topple the previous government. Although pressures by the international commu- nity had brought about elections, it was too late: the roots of power had crept deep and spread everywhere. Relatives and followers of the dictatorial group controlled political parties and the media, and held all important busi- nesses of the country in their paws. Therefore it wasn’t strange that the results of the election between the opposition side and the government side had differed from one to ten.
รัฐบาลเผด็จการใน พ.ศ.นี้ดูเหมือนทำอะไรตามอำเภอใจได้ทุกเรื่อง The dictatorial government these days seemed to be able to do anything they wanted.
เขายังคงเหม่อลอย ใจยังคุกรุ่น ไม่เข้าใจว่าทำไมประวัติศาสตร์อันยาวนานของประเทศจึงตกอยู่กับเงื้อมมือของการทำรัฐประหารอยู่เสมอ แม้จะถูกต่อต้านจากประชาชน เกิดการปะทะล้มตาย แต่ท้ายสุดประชาชนก็ล้มเหลวไปเสียทุกครั้ง และนั่งกลับเป็นประสบการณ์ทำให้ผู้มีอำนาจที่นิยมการทำรัฐประหารรุ่นหลังๆ นำไปปรับปรุงจนสามารถหยั่งลึก นุ่มนวล แยบยลและสัมฤทธิผลในที่สุด He was still caught in his thoughts, still smouldering with anger. He didn’t understand why the long history of the country had always fallen under the fists of coup makers. Even though they were opposed by the people, leading to deadly clashes, in the end the people lost every time, and that built up experiences which made the coup- making people in power lately alter their ways and grow able to fathom social  depths nimbly and cleverly, and achieve success in the end. =

=

=

=

=

=

Alternative translation: ‘become more sophisticated’.

= =
เครื่องบินผ่านเข้ามาในประเทศมากขึ้น เบื้องหน้าไม่ไกลที่เห็นเป็นทิวเขาสลับซับซ้อนคืออุทยานแห่งชาติยอดนิยมที่ใครๆ ก็รู้จัก เขาตัดสินใจลดระดับเพดานบินลงเหลือ 10,000 ฟุต มันยังเป็นระดับปลอดภัยที่ไม่มีโอกาสชนภูเขา-ภูเขาในแถบนี้มียอดสูงสุดอยู่ในระดับ 4,200 ฟุต The plane flew deeper into the country. A complex mountain range which was a national park everyone knew came into view. He decided to lower the cruising level to ten thousand feet, a level still safe, way above the highest peak which topped at four thousand two hundred feet. An apparent allusion to Khao Yai, judging from three paragraphs down.
เครื่องลดระดับเพดานบินลงเรื่อยๆ เขามองไปยังทิวเขาซับซ้อนเบื้องหน้า พร้อมกับความคิดนึกย้อนถึงภาพการเดินป่าตามเส้นทางศึกษาธรรมชาติหลายเส้นของอุทยานฯ แห่งนี้ เขาและลูกเคยมาเดินป่ากันที่นี่หลายครั้ง ตั้งแต่ลูกอายุเพียง 10 ขวบ ความผูกพันอันลึกซึ้งเกิดขึ้นในป่า ลูกคล้ายเขาที่รักธรรมชาติ แต่ไม่เหมือนเขาในบางสิ่งบางอย่าง ลูกกล้าคิดกล้าทำ ต่างกับเขาที่มักกลัวๆ กล้าๆ ความกล้าหาญครั้งหนึ่งในชีวิตของเขาคือการตัดสินใจหย่าขาดจากภรรยาสาวสวยที่ยังรักการออกสังคม ทั้งยังรักคนอื่นมากกว่าสามีและลูก ครั้งนั้นเขาสับสนแทบคลั่ง ความฝันที่จะมีชีวิตครอบครัวอันอบอุ่นสลายลง แต่ยังคงมีความสุขอยู่ได้ก็เพราะลูก The plane reduced altitude gradually. While he looked at the intricate mountain range ahead, his mind went back to pictures of walking along the various paths for the study of nature in the park. He and his son had walked in the forest here many times since his son was only ten. A deep relationship was born in the forest. His son was like him in the love of nature but different in some things. His son dared to think and dared to act, unlike him whose daring was mixed with fear. His one daring in life had been his decision to divorce his pretty wife who was still a socialite and besides loved others more than she did her husband and child. That time he was so confused he almost lost his mind. His dream of having a warm family life was destroyed, but he still had some happiness thanks to his son.
ยกเหล้าขึ้นจิบอีกครั้งเมื่อเครื่องลดเพดานบินลงมาอยู่ในระดับที่ต้องการ มองเห็นภาพทิวทัศน์ได้เต็มตาขึ้น เขากวาดสายตามองเบื้องล่างไปรอบๆ ด้วยเวลาที่มีเพียงจำกัด ถนนคดเคี้ยวสองเส้นที่เลื้อยผ่านทิวเขาแบ่งแยกอุทยานแห่งชาติออกเป็นสี่ส่วนถูกมองเห็นอย่างถนัดตา แต่เดิมนั้นมีถนนอยู่เพียงเส้นเดียวที่พาดผ่าน เส้นใหม่ที่สร้างมาตัดกันเป็นกากบาทนั้นเพิ่งเสร็จเมื่อราวสิบปีก่อนโดยรัฐบาลชุดนี้ ทั้งที่หลายฝ่ายไม่เห็นด้วยเพราะรู้ว่าจะเกิดผลเสียมากมายต่อสัตว์ป่าและป่าไม้ที่เหลือน้อยเต็มที และนี่เป็นเพียงหนึ่งในร้อยของโครงการที่มิเคยคำนึงถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมนอกจากผลประโยชน์ที่ได้รับ ทุกโครงการผ่านสภาไปได้ฉลุยโดยไม่มีใครกล้าคัดค้านออกหน้าด้วยเกรงต่อตำรวจลับที่มีอยู่ดาษดื่น He raised the bottle and drank once again when the plane had descended to the level he wanted, affording a closer look at the vista. His eyes roved around the scenery down below as time was limited. Two roads winding around mountains separated the national park into four distinctive parts. Before, there used to be only one road going through. The new roads that formed a cross were finished building ten years ago by the current government, even though many didn’t agree because they knew they would have adverse effects on the wild animals and on the forest of which very little was left, and this was only one per cent of projects that never took into account the effects on the environment besides the profit to be made. All projects were approved routinely by parliament with no one daring to oppose them openly for fear of the ubiquitous secret police.
เครื่องผ่านอุทยานฯ ไปอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานจะถึงจุดหมายปลายทาง The plane flew past the national park and would soon reach its destination.
เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มบางปุ่มที่แผงควบคุมเพื่อดูรายการถ่ายทอดสดการประชุมสภาที่กำลังพิจารณาผ่านโครงการใหม่ๆ ใครๆ ก็รู้ว่ามันคือผลประโยชน์ของกลุ่มอำนาจที่จะได้รับเงินใต้โต๊ะจำนวนมหาศาลจากประเทศเศรษฐีเพื่อนบ้าน He stretched his hand to push a button on the instrument panel to look at the live retransmission of a meeting of the House deliberating over a new project. Everybody knew it would benefit the group in power that would get huge under-the-table commissions from a rich neighbouring country.
เขามองภาพที่กำลังปรากฏอยู่บนจอ แต่ความคิดกลับกระเจิงไปสู่วัยเยาว์ เขาจำได้ว่าวิชาประวัติศาสตร์ที่เคยเรียนเมื่อสมัยยังเด็กนั้น ประเทศของเขาเคยมีรายได้หลักจากไม้ในป่า แล้วต่อมาเปลี่ยนเป็นข้าว หลังจากนั้นจึงเร่ขายการท่องเที่ยว แต่เดี๋ยวนี้เขาคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูจะเลวร้ายไปหมด ไม้หมดป่าความแห้งแล้งเข้ามาแทนที่ ผู้คนหนีไปเที่ยวประเทศเพื่อนบ้านที่ยังคงเขียวอยู่ค่อนประเทศ หรือแม้แต่ข้าวบางครั้งยังต้องสั่งซื้อฉุกเฉินจากประเทศเพื่อนบ้าน…ข้าวสารหลายสิบตันที่เขากำลังบรรทุกเต็มลำอยู่นี่คือตัวอย่าง He looked at the picture appearing on the screen but his thoughts wandered back to his youth. He remembered the history lessons he had learned when he was a child. His country had derived income from the wood of its forests, and later from rice, after which they peddled tourism, but now he thought everything had gone to the dogs. No more wood in the forests, drought all over the land, people touring instead neighbouring lands that were still mostly green. Even rice sometimes had to be ordered urgently from neighbouring countries. The dozens of tons of rice that filled his plane entirely were proof.
สติกลับคืน ภาพที่เห็นบนจอ ฝ่ายค้านกำลังอภิปรายโจมตีรัฐบาลอย่างดุเดือด Coming to, the picture he saw on the screen was of the opposition vigorously lambasting the govern­ment.
“พูดไปเถอะ พูดยังไงก็ไม่มีทางชนะไอ้พวกนั้นได้หรอก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นก่อนจะเทเหล้าลงคออีกอึกใหญ่ ‘Go on talking. Whatever you say there’s no way you can win over those bastards,’ he said in a resentful voice before swilling another long swig down his throat.
“เสียดาย…ไม่ได้ดูจนจบ” บ่นขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเครื่องกำลังจะถึงจุดหมายในไม่ช้า ‘Too bad I won’t see the end,’ he grumbled again when he saw that the plane was about to reach its destination.
ภาพของสนามบินที่มองเห็นอยู่ลิบๆ เริ่มใหญ่ขึ้นทุกขณะ เขาวิทยุติดต่อภาพพื้นดินอยู่ 3-4 ประโยคด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้เป็นปกติ แล้วเริ่มชะลอความเร็วเครื่องลงเป็นลำดับ สัญญาณไฟที่ปีกบอกการนำเครื่องลงกะพริบขึ้นโดยอัตโนมัติ เขามองเห็นเครื่องบินบรรทุกข้าวสารที่บินล่วงหน้ามาก่อนจอดกันเป็นแถวอยู่หลายลำ The picture of the airport he could see in the distance kept growing rapidly. He radioed the ground unit, speaking three or four sentences in a voice he laboured to keep normal and then began to re- duce speed gradually. The lights on the wings announcing imminent landing started blinking automatically. He could see several cargo planes transporting rice that had already landed parked in a row. =

=

Alternative translation: ‘a voice that tried to sound normal’.

เครื่องลดระดับลงต่ำ เขารู้สึกเครียดและสับสนต่อการตัดสินใจ แต่แล้วเครื่องก็กลับเชิดหัวไต่ระดับขึ้นไปอีกเหมือนมีเหตุขัดข้องไม่พร้อมที่จะลง เสียงจากภาคพื้นดินจึงดังตามมาไม่ขาดสาย เขาพูดตอบไปหลายประโยคว่า เขาพร้อมจะนำเครื่องลงอีกครั้งแล้ว The plane kept reducing altitude. He felt tense and confused about his decision, but then the plane zoomed upwards as if there was something preventing it from landing. The land unit voice resounded, pressing him with questions. He answered at length saying he was getting ready to land once more.
= =
ทุกอย่างพร้อม เครื่องร่อนลงแล้ว เบื้องหน้าอีกไม่ถึง 100 เมตรก็จะถึงจุดหมาย ภาพการประชุมสภาอย่างเผ็ดร้อนยังปรากฏอยู่บนจอ ส.ส.มากันเกือบหมด แกนนำฝ่ายรัฐบาลเผด็จการกำลังนั่งหน้าสลอนกันอยู่ครบ Everything was ready. The plane was diving again. Less than one hundred metres ahead it would reach its destina- tion. The picture of heated parliament- ary deliberations was still appearing on the screen. Almost all the MPs were there, as were all of the leaders of the dictatorial government.
อีกไม่ถึง 20 เมตร…หัวของเครื่องบินลำใหญ่ซึ่งพุ่งมาด้วยความเร็วสูงสุด จะมีโอกาสได้สัมผัสกับอาคารรัฐสภา…เขาหลับตาเปี่ยมสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน Another twenty metres and the head of the big plane flying at maximum speed would come into contact with the parliament building. He closed his eyes with a glee he had never felt before.
‘Thiaobin wan kert’ in Chor Karrakeit 20, 1994
= =
Phophon Nonthapha: known to be
the author of a book on seagulls
and other seabirds in flight
seven years ago.
No further information available
for the time being. Nationwide search: please contact barang @ mail.com.
o

Tagged: , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: