Fire – Revisited – Win Lyovarin

There are more ways than one to skin the cat of fiction. Win Lyovarin, whose pedagogic streak is well known, shows us how. (Don’t tell him the first ending is still the best, though.) MB




วินทร์ เลียววาริณ

Win Lyovarin

= = =
“ระยำจริงๆ ! คิดดูซิวะผู้หญิงคนไหนจะสมัครใจมาเป็นกะหรี่ ไอ้พวกเหี้ยที่หากินกับผู้หญิงนี่ระยำแท้ ขอเพียงแต่ไม่ใช่แม่มันที่ขายตัวเป็นใช้ได้!” ‘This is vile! Think about it: what kind of woman would be willing to be a whore? Those bastards who make a living out of them are truly vile. Short of their mother, any woman will do.’
เราสามคน—ชุมพล พ.ต.ต.อัศวิน และผมนั่งดื่มเหล้าด้วยกันในค่ำวันหนึ่ง ไม่รู้ว่าชุมพลไปรับอารมณ์เก็บกดมาจากไหน พอเหล้าชักตึงหน้า เขาก็ระบายความรู้สึกของเขาออกมามากมายจนผมประหลาดใจ The three of us – Chumphon, Pol Maj Gen Atsawin and I – sat drinking one evening. I don’t know where Chumphon got his frustrated mood from. As soon as the drink made his face taught, he poured out his feelings at such length it made me wonder.
“กูเกลียดสังคมโลกีย์นี่เต็มที ลองคิดดู ชั่วเวลาแค่สิบห้าปีที่กูย้ายมาอยู่ในกรุงเทพฯ โรงแรมอีตัว ซ่อง อาบอบนวด ค็อกเทล เล้าจน์ บาร์ลามก ผุดขึ้นเต็มเมือง ผู้หญิงถูกหลอกมาจากทุกที่เพื่อขายตัวเต็มไปหมด” ‘I really hate this lusty society. Think about it: in the fifteen years since I moved to Bangkok, seedy hotels, brothels, massage parlours, cocktail lounges, go-go bars have mushroomed all over the city. Women from everywhere have been tricked into selling themselves. They’re all over the place.’ โลกีย์: worldly, mundane; fleshy. สังคมโลกีย์ is thus ‘lusty/randy society’. อีตัว is a euphemism for ‘whore’, ‘slut’. ลามก: obscene. All these words require adjustment in context.
ผมดูดบุหรี่นั่งฟังเขาพูดไปเรื่อยๆ ชุมพลเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผม ถัดมาก็คือ พ.ต.ต.อัศวิน เราทั้งสามเป็นคนบ้านเดียวกัน โตมาด้วยกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาด้วยกันนานจนเข้าใจจิตใจของกันและกันดี ถ้าคิดดูแล้วชีวิตของชุมพลดูจะน่าเห็นใจกว่าของผมกับอัศวินมากนัก เขาเจอแต่เรื่องเลวร้ายมาตั้งแต่เด็ก พ่อตายตอนเขายังเล็กมาก แม่หนีตามผู้ชายไป ทิ้งเขาและน้องสาวไว้กับยายคนเดียว ยายแก่คนหนึ่งกับเด็กเล็กสองคน… บางวันข้าวสารกรอกหม้อก็ยังไม่มี ผมยังจำสภาพความลำบากนั้นได้ เพราะผลคลุกคลีกับครอบครัวนี้มาตั้งแต่เด็ก บ้านของเราอยู่ติดกัน I sat smoking a cigarette and listening to him. Chumphon is my best friend. Second best is Pol Maj Gen Atsawin. The three of us come from the same village, have grown up together and shared every- thing together, so we understand one another well. Upon reflection, Chumphon’s life is much more deserving of sympathy than Atsawin’s or mine. He has only had it rough since he was a child. His father died when he was very young. His mother ran away with a man, leaving him and his little sister to be raised by their grandmother single-handed. An old woman with two little children… Some days there was no rice in the pot. I remember that hardship, because I was involved with that family from childhood, as their next-door neighbour. =ร่วมทุกข์ร่วมสุข: literally, ‘shared joys and sorrows’, ‘for better or for worse’.
พออายุได้สิบห้า เราย้ายมากรุงเทพฯ พร้อมกัน ผมมาเรียนต่อ เขามาทำงาน เวลาผ่านไป ชีวิตของเขาและครอบครัวดูจะดีขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่ชีวิตก็ยังเปี่ยมไปด้วยกำลังใจ จนกระทั่งเมื่อห้าปีก่อน ฝันของเขาก็สลายเมื่อน้องสาวของเขาถูกหลอกมาขายตัวในกรุงเทพฯ อยู่ปีเศษกว่าเธอจะสามารถติดต่อกับเขาและหลุดพ้นจากซ่องนรกนั้นได้ ชีวิตของเธอก็เหลวแหลกแล้ว At fifteen, we moved to Bangkok together, I to carry on my studies, he to work. Time passed. His life and the life of his family seemed to improve steadily. Despite the exhaustion, life was still full of enthusiasm until five years ago. His dream was shattered when his little sister was lured into prostitution in Bangkok. It took a full year before she was able to contact him and escape from that hellish brothel. By then, her life was worthless.
ผมรู้ว่าเหตุการณ์นั้นสะเทือนใจชุมพล และทำให้เขาเปลี่ยนแปลงไปมาก ตั้งแต่นั้นมาเขากลายเป็นคนที่ชอบพูดจาประชดสังคม ชอบใช้ความรุนแรงตอบโต้ความอยุติธรรม บ่อยครั้งผมเห็นเขาใช้กำลังชกต่อยกับอันธพาลที่เพียงพูดจาลวนลามผู้หญิง แม้ตัวเขาจะใหญ่บึกบึน แต่หลายครั้งเขาก็กลับบ้านเหมือนหมาบาดเจ็บ ผมได้แต่โคลงศีรษะเพราะผมไม่เคยนิยมความรุนแรง I know it upset Chumphon and changed him a lot. From then on he’s held society in contempt and used violence to fight injustice. I’ve often seen him using the power of his fists against thugs who merely abused women verbally. Even though he’s big and tough, many times he’s gone back home like a lame dog. I would only shake my head because I’ve never approved of violence. ชอบพูดจาประชดสังคม: literally, ‘liked to deride society verbally/to speak derisively of society’.
“ไม่มีใครรู้หรือไงว่ากรุงเทพฯ เน่าเฟะกันถึงไหนแล้ว แปลกนะที่เรายังทนอยู่กับมันได้ กูอยากรู้นักว่าเราจะทนกันอีกนานแค่ไหน? รัฐบาลกี่ยุคกี่สมัยต่างก็ประกาศว่าจะกวาดล้างโสเภณีให้หมด ถุย! รัฐมนตรียังไปเที่ยวเสียเอง…” ‘Doesn’t anyone realise how rotten Bangkok is? How odd that we still bear with it! How long we will, that’s what I’d like to know. Every government has proclaimed they’ll get rid of prostitutes. Bah! Ministers themselves patronise them.’
เสียงของชุมพลลอยวนเวียนอยู่ในวงเหล้า Chumphon’s voice was loud and resentful. Here, necessary fine-tuning practised.
“เมื่อคืนกูได้ข่าวจากน้องสาวว่า เพื่อนของเธอคนหนึ่งที่ชื่อ แวว ถูกหลอกมาขายตัวที่นี่เหมือนกัน ที่บ้านแววไม่รู้เรื่องเลยจนกระทั่งตำรวจแจ้งให้ไปรับศพเธอ…” ‘Last night my sister told me a friend of hers named Waeo was tricked into prostitution here as well. Her parents knew nothing until the police told them to come and fetch her body…’
เขาหยุดนิดหนึ่ง “…เธอฆ่าตัวตายหลังจากเสียทีมนุษย์โฉดพวกนั้น!” He marked a pause. ‘She killed herself after she was gang-raped by those bastards.’ มนุษย์โฉด: dolts or brutes
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น ดวงตาแดงก่ำ ผมดูไม่ออกว่านั่นเป็นเพราะฤทธิ์เหล้าหรือความรู้สึกภายในของเขา ผมเองก็พลอยสลดใจไปด้วย พ.ต.ต.อัศวินมองหน้าผมทำท่าจะพูดอะไร ผมทำสัญญาณให้เขาเงียบ ปล่อยให้ชุมพลระบายอารมณ์ต่อไปเรื่อยๆ ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมวันนี้เขาขอร่วมวงเมรัยกับเรา ผมรู้แล้วว่าเป็นเพราะเรื่องนี้เอง ผลก็คือเราต้องมานั่งฟังเขาพูด His expression was full of bitterness. His eyes were bloodshot. I couldn’t figure out if it was because of the alcohol or from some inner feeling of his. I too felt dismayed. Pol Maj Gen Atsawin stared at me as if he was about to say something. I motioned him to keep silent, to let Chumphon go on venting his spleen. Now I knew why he asked to join our drinking session today. I knew it was because of that story, so we had to sit listening to what he was saying.
“กฎหมายมีก็เหมือนไม่มี ไม่เคยแก้ปัญหานี้ได้…” เพื่อนสนิทที่สุดของผมระบายความรู้สึกภายในต่อไป “…ใครซักคนจะต้องทำอะไรซักอย่างลงไป ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ มันต้องใช้ไม่แข็ง” ‘It’s like the law is no law. It’s never solved this problem…’ My best friend went on letting loose his inner feelings. ‘Someone must do something. When you can’t use a gentle approach, you’ve got to use force.’ ‘letting loose his inner feelings’ as an alternative to ‘venting his spleen’:  ระบายอารมณ์ระบายความรู้สึกภายใน
“ทำไงล่ะ” อัศวินแกล้งถาม ‘Like what?’ Atsawin goaded.
ชุมพลหยุดมองอัศวินอยู่ครู่หนึ่ง ผมดูไม่ออกว่าเขาเมาหรือเปล่า Chumphon looked at him for a moment. I couldn’t figure out whether he was drunk or not.
“ก็เผาแม่งเลยซิวะ ไอ้โรงแรมโลกีย์ ไอ้ซ่องนรก ไอ้บาร์ลามก ไอ้พวกเอ็กซคลูซีฟ คลับ หรือซ่องชั้นสูงทั้งหลาย ดูซิว่าพวกมันจะทำยังไง ถ้ามันสร้างขึ้นมาใหม่ ก็เผามันอีก มันต้องใช้ความรุนแรงตอบโต้ความระยำ ‘Burn the fuckers, that’s what. Them sex hotels, hellish brothels, exclusive clubs and other high-so joints. Let’s see what they’ll do. If they rebuild ’m, burn ’m again. Violence’s got to be used to answer evil.’ ความระยำ is actually all that’s vile, despicable – and ระยำคน or, worse, ระยำหมา is the old-fashioned ‘bastard!’
พ.ต.ต.อัศวินหัวเราะเบาๆ กล่าวว่า “เฮ้ย! เดี๋ยวกูก็ซิวมึงเข้าคุกซะเดี๋ยวนี้หรอก ใจเย็นน่า ทุกอย่างมันมีทางแก้ที่ดีที่สุดเสมอ… ที่ไม่ใช่ความรุนแรงน่ะ” Pol Maj Gen Atsawin laughed lightly and said, ‘Hey! You want me to put you in clink right now or what? Take it easy. There’s always a better way to solve problems … and it isn’t violence, you know.’
“นั่นซิ…” ผมกล่าวเสริม “…ปัญหาแบบนี้ต้องแก้อย่างใจเย็นๆ ความรุนแรงมีแต่จะทำให้ทุกอย่างยิ่งยุ่งขึ้นไปอีก” ‘That’s right,’ I seconded. ‘This sort of problem must be solved with a cool head. Violence only makes things worse.’
แต่ให้ตายเถอะ ตอนนั้นผมก็ไม่รู้ว่าผมกำลังโกหกตัวเองหรือไม่ เพราะลึกๆ ในใจ ผมก็ชักจะเห็นด้วยกับเขาเหมือนกัน But damn it, I didn’t know then whether I was deceiving myself or not, because deep down I agreed with him all the same.
= =
ผมไม่ได้พบชุมพลและอัศวินอีกเลยหลังจากคืนนั้น ผมมีงานส่วนตัวที่จะต้องสะสางจนดึกดื่นแทบทุกวัน จนกระทั่งหนึ่งเดือนให้หลัง พ.ต.ต.อัศวินมาพบผมในที่ทำงานของผมตอนเที่ยงวันหนึ่ง เขาโยนหนังสือพิมพ์สี่ห้าฉบับลงบนโต๊ะทำงานของผม I didn’t meet Chumphon and Atsawin again after that night. I had private matters to attend to until late at night almost every night, until one month later Pol Maj Gen Atsawin came to see me at work at midday one day. He tossed four or five newspapers onto my desk.
“อ่านหนังสือพิมพ์บ้างหรือเปล่า?” เขาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นคนที่ไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์ ‘Do you read the papers sometimes,’ he asked, knowing full well I didn’t.
ผมมองหน้าเขาด้วยความฉงนนิดๆ ก่อนเปิดดูหนังสือพิมพ์ผ่านๆ สองฉบับแรกเป็นหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าสามอาทิตย์ล่วงมาแล้ว ที่เหลือเป็นหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ แต่ที่สะดุดใจผมก็คือ ทุกฉบับพาดหัวข่าวคล้ายคลึงกัน I stared at him in mild puzzlement before glancing through the newspapers. The first two were more than three weeks old; the others were today’s, but what struck me was that their titles were almost the same:
วางเพลิงโรงแรมโลกีย์ ไหม้วอด 20 ล้าน Arson at sex joint – 20 million go up in smoke
เผาโรงแรมอีตัว ไฟไหม้กลางดึก Night blaze at seedy hotel
ผมพลิกอ่านคร่าวๆ และเงยหน้าขึ้นมามองเขา เราสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง I read cursorily through and then raised my head and looked at him. We stared at each other for a moment.
ผมว่า “แกสงสัยว่าเป็นฝีมือชุมพล?” I said, ‘You think Chumphon did it?’
เขาพยักหน้า ผมยิ้ม “ทำไมวะ กะอีกแค่ไฟไหม้ซ่องสามแห่ง ระยะเวลาห่างกันสองอาทิตย์ ทำไมถึงคิดว่าเป็นมัน สมัยนี้คนเผาบ้านตัวเองเอาเงินประกันภัยเยอะแยะไปนี่หว่า” He nodded. I smiled. ‘Why? Arson in only three places, two weeks apart. Why do you think it’s him? These days, lots of people set fire to their houses to get the insurance money, for god’s sake.’
“แกก็รู้นิสัยมันดีว่าชอบแก้ปัญหาด้วยความรุนแรงอยู่เรื่อย ฉันไม่คิดว่ามันพูดเล่นหรอกในคืนนั้น” ‘You know very well what he’s like. He likes to solve problems through violence. I don’t think he was joking that night.’
“ไม่เอาน่า หลักฐานก็ไม่มี ฉันรู้จักชุมพลดี ถึงมันจะนิยมความรุนแรงตั้งแต่น้องสาวมันถูกหลอกไปขายตัว ฉันก็รู้ว่ามันไม่บ้าระห่ำอย่างนั้นหรอกเชื่อเหอะ” ‘Come on! Where’s the evidence? I know Chumphon well. Even though he’s favoured violence since his sister was tricked into prostitution, I know he isn’t that damn crazy. Trust me.’
“ฉันเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเป็นมัน แต่หลักฐานทุกอย่างมันทำให้ต้องสงสัยอย่างนั้น คอยดูกันต่อไปก็แล้วกัน” ‘I don’t want to believe it’s him either, but all the evidence points in his direction. Let’s wait and see.’
อาทิตย์ต่อมาอัศวินโทรศัพท์มาหาผม บอกให้ผมหาหนังสือพิมพ์มาอ่านดู ข่าววางเพลิงโรงแรมโลกีย์อีกแล้ว! ถึงตอนนี้ผมก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าอะไรเป็นอะไร he following week Atsawin called me up, told me to get a newspaper. Another case of fire in a seedy hotel! By now I was no longer sure of how things stood. มาอ่านดู (and read it) need not be translated.
    อะไรเป็นอะไร: what’s what.
แล้วมันก็เกิดขึ้นอีกเรื่อยๆ อาทิตย์ละครั้งบ้าง สองสามอาทิตย์ครั้งบ้าง ทุกครั้งเป้าหมายของนักวางเพลิงคือสถานเริงรมย์โลกีย์ บาร์ลามก โรงอาบอบนวด ในเวลาแค่สามเดือนแดนโลกีย์เหล่านี้ถูกวางเพลิงไปแล้วสิบเอ็ดแห่ง บางแห่งไม้วอดวายหมด บางแห่งก็ไหม้บางส่วนเพราะดับไฟทัน และตั้งแต่เกิดเหตุไฟไหม้มาหลายครั้ง มีคนตายอยู่คนเดียว ชายผู้นั้นเป็นแมงดาซึ่งหนีเพลิงออกมาไม่ทัน And then it kept happening, once a week or once every two or three weeks. Every time the target of the arson was a sex joint, a go-go bar, a massage parlour. Within three months no fewer than eleven such venues were burnt down, some entirely, others partially because the fire was extinguished early, and since this spate of arson started only one person had died: a pimp who had not fled the fire in time.
หนังสือพิมพ์ลงข่าวกันเกรียวกราว ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็นฝีมือของคนคนเดียวหรือบุคคลกลุ่มเดียวกัน แต่ยังไม่สามารถจับมือใครดมได้ หมอนี่หรือพวกนี้ต้องรอบคอบ รู้ทางหนีทีไล่และวางแผนรัดกุมมาก Those fires made headline news. The police conjectured they were the work of the same person or group of persons but they were still unable to find a suspect. Obviously, that fellow or group was thorough, knew how to escape and planned it all very tightly. จับมือใครดม: literally, ‘grab someone’s hand and smell it’. Another possible translation: ‘but they still had no lead’.
ประชาชนแสดงความเห็นกันเอิกเกริก หลายฝ่ายชอบความรุนแรงแบบนี้ “มันช่วยล้างสังคมให้สะอาดขึ้น” พวกเขาบอก บ้างก็ว่าความรุนแรงเช่นนี้มีแต่สร้างผลเสียมากกว่าผลดี แม้แต่พวกหญิงบริการยังมีความคิดเห็นไม่ตรงกัน หญิงจำนวนหนึ่งที่ถูกหลอกมาค้ากามได้พบกับอิสรภาพและกลับบ้านเดิมได้ อีกส่วนหนึ่งกลับโวยวายว่ามันทำให้พวกตนเสียที่ทำกินไป The people expressed their opinions uproariously. Many liked that kind of violence. ‘It helps cleanse society,’ they said. Some said this kind of violence brought more bad than good. Even the working girls didn’t agree among themselves. A number of them who had been tricked into prostitution found themselves free and able to go back home; others deplored the loss of earnings. หญิงบริการ: literally, ‘service girls’.
= =
อัศวินกลับมาพบกับผมอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้สีหน้าเขาขรึมจนผมสะดุดใจ Atsawin came to see me once again. This time he looked so solemn I was startled.
“ชุมพลเข้ามอบตัวกับฉันเองเมื่อเช้านี้ มันสารภาพหมดว่ามันเป็นคนเผาแหล่งโลกีย์ทั้งสิบกว่าแห่งนั้นเอง” ‘Chumphon gave himself up to me this morning. He confessed he’s the one who burned down all those sex joints by himself.’
“ว่าไงนะ” ผมรู้สึกสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก ‘What did you say?’ I was bewildered.
“ตอนนี้เรากำลังอยู่ในระหว่างสอบสวนมันอยู่ พรุ่งนี้แกคงเห็นข่าวจากหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งแน่” ‘We’re questioning him. Tomorrow it’ll be front-page news for sure.’
“แล้วทำไงดี? ฉันไม่เชื่อว่ามันเป็นคนเผาแน่” ‘So what can we do? I don’t believe at all he did it.’
“ฉันก็คิดยังงั้น มีคดีใหญ่เยอะแยะไปที่มีคนบ้าอยากดังเข้ามามอบตัวรับสารภาพว่าเป็นคนทำเอง ฉันเคยเจอมาหลายครั้งแล้ว ตอนนี้แกใจเย็นไว้ก่อน เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเอง” ‘That’s what I think too. There are lots of cases of crazy men looking for fame giving themselves up and claiming they did it. I’ve seen it many times. Now, you keep cool and let me handle the situation.’
ผมแน่ใจว่าไม่ใช่ฝีมือเขาแน่ ผมรู้จักเขาดีเท่ากับรู้จักตัวผมเอง อัศวินพูดถูก เขาคงเก็บกดเรื่องนี้มานาน และยอมรับสารภาพว่าเป็นคนเผา เพื่อต้องการประชดสังคมเสียมากกว่า ทำไมเขาถึงคิดสั้นอย่างนั้น? ผมจะช่วยเขาอย่างไรดีในเมื่อเขาเป็นคนสารภาพเรื่องทั้งหมดเสียเอง? และเขาก็ไม่มีพยานหลักฐานเลยว่าเขาอยู่ที่ไหนขณะเกิดไฟไหม้แต่ละครั้ง I was certain it wasn’t his doing. I knew him as well as I knew myself. Atsawin was right. He must have kept this matter bottled up inside for a long time and probably agreed to confess he was the arsonist just to spite society. Why was he so shortsighted? How could I help him when he had confessed the whole story himself? And he had no proof of where he was when each fire started.
หลักฐาน? Proof?
(จบแบบดั้งเดิม) [Original ending]
ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมขับรถไปเรื่อยเปื่อยในคืนนั้น ในใจผมครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ตลอดเวลา ถนนยามราตรีเงียบสงัด รถไม่พลุกพล่าน ไฟกลางคืนทั่วกรุงเทพฯ ยังคงสว่างไสว เกือบทุกถนนที่รถผมแล่นผ่าน มีแหล่งบำเรอกามตั้งอยู่ทั่วไป ชั่วเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา กรุงเทพฯ เปลี่ยนไปมาก โรงแรม ซ่อง บาร์ อาบอบนวด ค็อกเทล เล้าจน์ เอ็กซ์คลูซีฟ คลับ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด I don’t know what made me drive around that night. I kept mulling things over all the time. The roads at night were quiet. There were few cars. Night-time Bangkok was still ablaze with lights. Almost all the roads I drove along were lined with sex joints. In the twenty years that had gone by Bangkok had changed a lot. Hotels, brothels, bars, massage parlours, cocktail lounges, exclusive clubs had sprouted like mushrooms.
สังคมเปลี่ยนไป คนเปลี่ยนไป จิตใจคนเปลี่ยนไป Society had changed; people had changed; people’s minds had changed.
ดึกมากแล้ว ผมตัดสินใจแวะนอนโรงแรมแทนที่จะกลับบ้าน เมื่อขับรถผ่านสี่แยกใหญ่แห่งหนึ่ง ผมสังเกตเห็นป้ายโรงแรมเล็กๆ ข้างถนน เพียงมองปราดเดียว ผมก็รู้ว่าที่นี่คือโรงแรมอีตัว Very late that night I decided to stop by a hotel to sleep instead of going back home. When I drove past a large junction, I noticed a small hotel sign by the roadside. A mere glance and I knew it was that kind of hotel.
หักรถเลี้ยวเข้าไป ผมรู้แล้วว่าจะช่วยชุมพลอย่างไร I turned and drove in. I knew how I was going to help Chumphon.
= =
ตีสามเศษ ผมยืนสูบบุหรี่ในมุมมืดมองดูโรงแรมแห่งนี้ท่ามกลางเปลวเพลิงลุกโชติช่วง ผู้คนวิ่งกันพล่าน ทั้งแขกผู้มาหาความสำราญ หญิงโสเภณีหลายสิบคนและผู้คนที่มามุงดู รถดับเพลิงเร่งระดมกำลังฉีดน้ำสกัดเปลวไฟเป็นการใหญ่ Three a.m. I stood smoking a cigarette in a dark corner looking at this hotel in the middle of a raging fire. People ran in confusion, punters as well as dozens of prostitutes and onlookers. Fire trucks rallied their forces in a hurry to douse the flames.
มือหนึ่งแตะบนไหล่ขวาผมจากด้านหลัง ผมสะดุ้ง หันขวับกลับไป A hand touched my right shoulder from behind. Startled, I turned round.
พ.ต.ต.อัศวิน Pol Maj Gen Atsawin!
สีหน้าเขาเรียบๆ ไร้ความรู้สึก สายตาคู่นั้นจ้องคราบน้ำมันที่เปื้อนเสื้อของผม เราจ้องหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่ His face was impassive, devoid of any feeling. His eyes bore on the stains of petrol on my shirt. We stared at each other for a long moment.
“ฝีมือแกรึ” คำถามของเขาฟังดูเป็นคำตอบไปในตัว ‘You did it, didn’t you?’ His question sounded like a statement.
“ใช่” ผมตอบ “…แกสะกดรอยตามฉันมาตลอดทาง?” ‘Yes,’ I answered. ‘You’ve been following me all the time?’
“อืม!” ‘Mm!’
“ตอนนี้แกก็คงรู้แล้วว่าชุมพลบริสุทธิ์” ผมกระซิบ ‘Now you know Chumphon is innocent,’ I whispered.
“ฉันรู้อยู่ตลอดเวลาว่าชุมพลบริสุทธิ์…” ประกายวาวปรากฏวูบในดวงตาคู่นั้น “…ฉันแกล้งปล่อยข่าวแกไปว่า ตำรวจมีหลักฐานมัดตัวชุมพลเพราะฉันสงสัยแกว่ะ! แกกับชุมพลเป็นเพื่อนรักกันมาก แกคงไม่ปล่อยให้มันเข้าคุกหรอก ถ้าแกเป็นคนเผาจริง ทางเดียวที่แกจะต้องรีบทำก็คือ เผาที่ใหม่ซักแห่งให้ตำรวจเห็นว่าคนเผาตัวจริงยังไม่ได้ถูกจับ ชุมพลจะได้ถูกปล่อยตัว” ‘I’ve known it all along…’ A glint flashed in his eyes. ‘I pretended to give you the news that we had enough evidence to nail Chumphon because I suspected you. You and Chumphon are bosom buddies. You wouldn’t let him go to jail. If you were the arsonist, what you had to do at once was to set fire someplace for the police to see they hadn’t arrested the arsonist and Chumphon would be released.’
“นี่แกวางแผนทุกอย่างล่วงหน้า เพื่อหาทางจับฉันงั้นรึ” ‘You planned everything so you could catch me, did you?’
“ฉันเพียงแต่ต้องการรู้ว่าแกเป็นคนเผารึเปล่าเท่านั้น” ‘I just wanted to know if you were the one who did it, that’s all.’
“ตอนนี้แกก็รู้แล้วว่าฉันเป็นคนเผาเอง แกจับฉันได้แล้วนี่” ‘Now that you know I’m the arsonist, you can arrest me.’
เขามองหน้าผมนิ่งและนาน He stared at me without moving for a while.
“ฉันจับแกไม่ได้หรอก” ‘I can’t arrest you.’
หรือมีแต่เพื่อนถึงเข้าใจในเพื่อน?… Was it that it took a friend to understand a friend?
“ทำไม” ‘Why not?’
เขาไม่ตอบ หันร่างเดินกลับไปที่รถยนต์ของเขา เปิดประตูก้าวขึ้นไปนั่ง He didn’t answer, turned round and walked back to his car, opened its door, went inside and sat down.
“ทำไม” ผมถามซ้ำ ‘Why not?’ I repeated.
เขาติดเครื่องและหันกลับมามองหน้าผม เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้ม He started the engine and turned to stare at me. It was the first time I saw him smile.
“นี่แกเผาไปทั้งหมดกี่แห่งแล้ววะ” เขาถาม ‘How many have you burned down so far,’ he asked.
“ห้า” ผมตอบ ‘Five,’ I answered.
“ของฉันเจ็ดว่ะ” เขากระซิบเบาๆ ก่อนขับรถหายลับไป ‘And I seven,’ he whispered before driving away.
= [First printed in Image June 1991.]

(จบแบบใหม่ 1)

[First new ending]
ผมประกันชุมพลออกมาด้วยเงินเก็บของผม I bailed out Chumphon using my own savings.
ผมถามเขา “ทำไมแกสารภาพกับอัศวินว่าแกเป็นมือวางเพลิง ทั้งที่แกไม่ได้ทำ” I asked him, ‘Why did you tell Atsawin you were the arsonist when you didn’t do it?’
“เพราะฉันอยากให้เรื่องของน้องสาวฉันกลายเป็นข่าวใหญ่ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ ฉันลองคิดดูนานแล้ว ประเทศนี้ไม่มีทางแก้ปัญหาค้ากามนี้ได้หรอก ถ้ายังปากว่าตาขยิบอยู่อย่างนี้ หรือแกมีทางออกที่ดีกว่านี้?” ‘Because I wanted what happened to my sister to be big news. That was the only thing I could do. I thought about it a lot. There’s no way this country can solve the flesh trade problem with all this hypocrisy around – or is it you have a better solution?’ ปากว่าตาขยิบ: another lovely idiom: ‘the mouth speaks, the eye winks’ – to be hypocritical, dissemble, say one thing and mean another.
หลายความคิดคุกรุ่นในหัวขณะที่ผมไปส่งเขาที่บ้าน Many thoughts smouldered in my head as I drove him home.
ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมขับรถตามชุมพลไปในคืนนั้น เขาออกจากบ้านก่อนเที่ยงคืนเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าเขาออกจากบ้านเวลานี้ทำไม เพราะปกติเขาไม่ใช่คนที่ชอบเที่ยวกลางคืน I don’t know what had made me drive about searching for Chumphon that night. He went out of his house a little before midnight. I had no idea what he was up to, because usually he didn’t like to go out at night.
ถนนยามราตรีพลุกพล่านกว่าที่ผมคิด ไฟกลางคืนทั่วกรุงเทพฯ ยังคงสว่างไสว เกือบทุกถนนที่รถผมแล่นผ่าน มีแหล่งบำเรอกามตั้งอยู่ทั่วไป จริงอย่างที่ชุมพลบอก ชั่วเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา กรุงเทพฯ เปลี่ยนไปมาก โรงแรม ซ่อง บาร์ อาบอบนวด ค็อกเทล เล้าจน์ เอ็กซ์คลูซีฟ คลับ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด The roads at night were more congested than I thought. Night-time Bangkok was still ablaze with lights. Almost all the roads I drove along were lined with sex joints. It was as Chumphon had said: in the last twenty years, Bangkok had changed a lot. Hotels, brothels, bars, massage parlours, cocktail lounges, exclusive clubs had sprouted like mushrooms. [Actually, Chumphon spoke of only the last fifteen years.]
ผ่านสี่แยกใหญ่แห่งหนึ่ง ผมสังเกตเห็นป้ายโรงแรมเล็กๆ ข้างถนนเพียงมองปราดเดียว ผมก็รู้ว่าที่นี่คือโรงแรมอีตัว Past a large junction, I noticed a small hotel sign by the roadside. A mere glance and I knew it was that kind of hotel.
รถของชุมพลหักเลี้ยวเข้าไป ผมจอดรถที่ริมทางในความมืด ใจเต้นระทึก Chumphon’s car turned and went in. I drew up at the kerb in the dark, my heart thumping.
เขามาทำอะไรที่นี่ What had he come here for?
= =
ตีสามเศษ ผมยืนสูบบุหรี่ในมุมมืดมองดูโรงแรมแห่งนี้ในเปลวเพลิง ผู้คนวิ่งกันพลุกพล่าน ทั้งแขกผู้มาหาความสำราญ หญิงโสเภณีหลายสิบคน และผู้คนที่มามุงดู รถดับเพลิงกำลังระดมกำลังฉีดน้ำสกัดเปลวไฟเป็นการใหญ่ Three a.m. I stood smoking a cigarette in a dark corner looking at that hotel in flames. People ran in confusion, punters as well as dozens of prostitutes and onlookers. Fire trucks were rallying forces to douse the fire.
ผมเห็นชุมพลเดินออกมาจากด้านหลังของโรงแรมรี่ไปที่รถอย่างใจเย็น I saw Chumphon walk out of the back of the hotel and coolly walk to his car.
เดินไปประชิดร่างนั้น เอามือแตะบนไหล่ของเขาเบาๆ เขาสะดุ้ง หันขวับกลับมา I caught up with him and gave him a pat on the shoulder. Startled, he turned round.
เราสบตากัน สีหน้าเขาเรียบๆ ไร้ความรู้สึก สายตาของผมจ้องอยู่ที่คราบน้ำมันที่เปื้อนเสื้อของเขา We stared at each other. His face was impassive, devoid of any feeling. My eyes bore on the petrol stains on his shirt.
เขามองหน้าผม “แกตามฉันมา?” He stared at me. ‘You’ve been following me?’
ผมพยักหน้า I nodded.
เขามองไฟที่กำลังโหมแรง ยิ้มประหลาดปรากฏที่ริมฝีปาก “ในที่สุดฉันก็ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ” He looked at the fire that was blazing away. A strange smile appeared on his lips. ‘I finally did what I meant to do.’
“แต่…” ‘But…’
“ถ้าเป็นน้องสาวของแกเองที่ถูกหลอกมาขายตัว บางทีแกจะทำอะไรที่มันรุนแรงกว่านี้เสียอีก” ‘If it was your sister who’d been tricked into prostitution, you might have done even worse than this.’
ผมสั่นศีรษะ “แกโกหก ฉันรู้จักน้องสาวแก จะว่าไปแล้วเธอไม่ได้ถูกหลอก เธอเสียคนเพราะแกเอง ตั้งแต่แกเข้ากรุงเทพฯ เฝ้าส่งของฟุ้งเฟ้อต่าง ให้น้องสาว เธอใจแตก ตอนหลังพอไม่มีเงิน ก็นอนกับผู้ชายเพื่อเงิน…” I shook my head. ‘Liar! I know your sister. Say what you will, she wasn’t tricked. She went astray because of you. Since you came to Bangkok, you’ve spoiled her with all sorts of lavish presents. She became unrestrained. Afterwards when she didn’t have money she slept with men to make some.’ เสียคน has many possible translations: (being) spoiled, damaged, ruined, disgraced, abased; (getting) discredited; (going) down the drain, bad, astray; falling into disrepute, losing esteem.
เขารั้งคอเสื้อของผม ชูกำปั้นข้างหนึ่งขึ้น ใกล้จนได้กลิ่นเหงื่อและน้ำมันจากตัวเขา He grabbed the collar of my shirt and raised a fist, so close I could smell sweat and petrol on him.
ผมสบตาเขานิ่ง นี่คือชายคนเดียวกับเด็กชายที่วิ่งไล่กับผมเมื่อเรายังเป็นเด็ก ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน เขามักรั้งร่างผม ชูกำปั้นข้างหนึ่งขึ้น ตั้งแต่เด็กร่างของเขาใหญ่บึกบึนกว่าผม ตอนนี่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่นิสัยของเขายังไม่เปลี่ยน I held his gaze. This was the same man as the boy who would race me when we were kids. Every time we quarrelled, he’d grab me by the collar and raise his fist. Since we were kids he’d always been bigger and tougher than I was. Now we were grownups but he hadn’t changed.
ผมเอ่ย “กลับบ้าน ไปหายาย ไปดูแลน้องสาวของเขา” I said, ‘Go back home, go and see your granny and take care of your sister.’
เขามองหน้าผมนิ่งและนาน ในที่สุดก็ปล่อยมือจากร่างผมช้า He stared at me hard and long. Finally he slowly released his grip.
“แกพูดถูก ฉันเป็นคนสกปรก ทำงานในโลกโสโครก แต่แกเชื่อไหมว่า ฉันชอบมันว่ะ เป็นงานที่ฉันชอบที่สุดในรอบหลายปีนี้…” ‘You’re right. I’m a dirty man working in a filthy world, but believe me or not, I love it, you know, it’s the work I’ve preferred all these years…’
“ชุมพล กลับบ้านไปซะ ลืมทุกอย่างที่นี่” ‘Chumphon, go home and forget everything here.’
“ฉันต้องเก็บเงินมากพอ” ‘I must make enough money.’
“แกเก็บเท่าไหร่ก็ไม่” ‘มากพอ’ หรอก” ‘You’ll never make “enough”.’
เขาไม่พูด เปิดประตูรถยนต์ก้าวขึ้นไปนั่ง He didn’t speak, opened the door of his car, got in and sat down.
“ช่างเถอะ แกตามฉันมาคงไม่ใช่เพราะต้องการมาเทศน์ฉัน…” ‘Forget it! Surely you haven’t followed me just to give me a lecture.’
ผมยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลให้เขา “ในนี้มีเงินมากพอที่แกจะกลับบ้านไปตั้งต้นชีวิตใหม่ กลับบ้านไปซะ คนอย่างแกไม่เหมาะกับที่นี่หรอก” I held out a brown envelope to him. ‘There’s enough in here for you to go back home and start a new life. So go back home. A man like you doesn’t belong here.’
เขารับถุงนั้นไป สบตาผม พยักหน้า “ก็ได้” He took the envelope, held my gaze and then nodded. ‘Fine.’
แล้วเขาก็ขับรถจากไป Then he drove away.
= =
ผมเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม หยุดที่หน้าโรงแรมอีกแห่งหนึ่ง จริงอย่างที่ชุมพลตั้งคำถามอีกนั่นแหละ ทำไมสถานโลกีย์จึงมักกระจุกอยู่บนถนนสายเดียวกัน I crossed the road and stopped in front of another hotel. Chumphon was right again. Why did sex joints cluster along the same roads?
มองดูอาคารที่ไหม้ไฟ กว่าตำรวจดับเพลิงจะทำงานเสร็จ โรงแรมแห่งนั้นก็คงดำเนินกิจการต่อไปไม่ได้ I looked at the burning building. Before the fire brigade were done with their job, that hotel would no longer be able to operate.
หมดสถานที่โสโครกไปหนึ่ง ต้องใช้เวลาอีกเท่าใดในการเช็ดล้างส่วนที่เหลือ One filthy venue was down. How much longer would it take to get rid of the others?
ผมเดินเข้าไปโรงแรม พนักงานต้อนรับยกมือไหว้ ผมเดินเข้าไปในห้องผู้จัดการ I went into the hotel. The receptionist bowed to me. I stepped into the manager’s office.
ชายสวมสูทในห้องยิ้มกว้างเมื่อเห็นผม “พี่ โรงแรมคู่แข่งเราเจ๊งแล้ว แข่งมาหลายปีจนราคาตก ผมว่าเราขึ้นราคาห้องได้ซะที แชมเปญซักหน่อยดีมั้นพี่…” The man wearing a suit in the room smiled broadly when he saw me. ‘Our rival’s out of business. Competition for so many years has forced prices down. I think it’s time to raise room rates. How about some champagne?’
= =

(จบแบบใหม่ 2)

[Second new ending]
ผมนั่งครุ่นคิดในรถยนต์ เห็นรถตำรวจหลายคันแล่นผ่านไป As I sat pondering in my car, I saw several police cars race by.
ผมเพิ่งกลับจากการเยี่ยมชุมพล หลายๆ เรื่องสับสนอลหม่านในหัว I was just back from paying a visit to Chumphon. There was a jumble of thoughts in my head.
รายละเอียดที่เขาเล่าให้ผมฟังบ่งว่า เขาน่าจะเป็นมือวางเพลิงคนนั้นจริง The details of what he told me pointed at him being the arsonist.
ผมนึกถึงน้องสาวของเขา การกระทำของเขา (หากว่าจริง) คุ้มกันไหมกับความสูญเสียที่เขาได้รับ I thought about his sister, what he had done (if it was true). Was it worth it for the loss he had suffered?
ที่ด้านหน้าสถานีตำรวจมีขอทานพิการนั่งที่นั่น ทุกครั้งที่มาหาอัศวิน ผมก็เห็นเขานั่งที่นั่น In front of the police station there was a maimed beggar who sat there. Every time I came to see Atsawin, I saw him sitting there.
ผมโยนเหรียญลงขันของเขา ขอทานร้อง “ขอให้เจริญๆ เถอะท่าน” I tossed a coin into his begging bowl. The beggar shouted, ‘Blessings be upon you, squire!’
ผมทำงานหนัก เงินเดือนน้อยมาแต่ไหนแต่ไร แต่เจ้านายของผมยังเดือนผมว่า ผมไม่มีผลงาน อีกไม่นานผมอาจต้องขอทานอย่างเขาก็ได้ I work hard, always for a low salary, but my boss keeps warning me that if I don’t show results, before long I’ll be a beggar like that one.
จะมีใครสักกี่คนในโลกที่สามารถทำงานที่รักจริงๆ ได้? How many people are there in the world able to do the work they love? [The answer is at least one: me.]
ทันใดผมก็กระจ่างตาวูบ เมื่อเห็น พ.ต.ต.อัศวินเดินไปที่รถยนต์ส่วนตัวของเขา เก๋งคันงามเคลื่อนออกไป ผมไม่เคยรู้ว่าเพื่อนของผมขับรถราคาแพงเช่นนี้ Suddenly my eyes peeled when I saw Pol Maj Gen Atsawin walk to his own car and then drive away. I never knew my friend drove such an expensive car. Note here the need to rephrase: ‘The gorgeous car moved away’ wouldn’t read well here: too many ‘car’. Saloon? Hmm.
ผมติดเครื่องยนต์ ขับรถออกไปบ้าง I started the engine and drove out too.
ผมไม่รู้ว่าอะไรทำให้ผมขับรถตามเขาไปในคืนนั้น ในใจผมครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ถนนยามราตรีเงียบสงัด รถไม่พลุกพล่าน ไฟกลางคืนทั่วกรุงเทพฯ ยังคงสว่างไสว เกือบทุกถนนที่รถผมแล่นผ่านมีแหล่งบำเรอกามตั้งตระหง่านอย่างไม่เกรงกลัวใคร ชั่วเวลายี่สิบปีที่ผ่านมา กรุงเทพฯ เปลี่ยนไปมาก โรงแรม ซ่อง บาร์ อาบอบนวด ค็อกเทล เล้าจน์ เอ็กซ์คลูซีฟ คลับ ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด I don’t know what made me follow him that night. I kept mulling things over all the time. The roads at night were quiet. There were few cars. Night-time Bangkok was still ablaze with lights. Almost all the roads I drove along had sex joints, conspicuous and unashamed. In the last twenty years, Bangkok had changed a lot. Hotels, brothels, bars, massage parlours, cocktail lounges, exclusive clubs had sprouted like mushrooms.
สังคมเปลี่ยนไป แต่คนไม่เคยเปลี่ยน Society had changed but people never change.
ผ่านสี่แยกใหญ่แห่งหนึ่ง ผมสังเกตเห็นป้ายโรงแรมเล็กๆ ข้างถนนเพียงมองปราดเดียว ผมก็รู้ว่าที่นี่คือโรงแรมอีตัว Past a large crossroads, I noticed a small hotel sign by the roadside. A mere glance and I knew it was that kind of hotel.
รถของ พ.ต.ต.อัศวินหักรถเลี้ยวเข้าไป ผมขับรถผ่านโรงแรมไปหยุดในเงามืดริมทาง Pol Maj Gen Atsawin’s car turned and went in. I drove past the hotel and stopped in the darkness by the roadside.
ตอนนี้ผมได้แต่รอ Now all I did was wait.
= =
ตีสามเศษ ผมสูบบุหรี่ในมุมมืดมองดูโรงแรมแห่งนี้กลางเปลวเพลิงลุกโพลง ผู้คนวิ่งกันพลุกพล่าน ทั้งแขกผู้มาหาความสำราญ หญิงโสเภณีหลายสิบคน และผู้คนที่มามุงดู รถดับเพลิงกำลังระดมกำลังฉีดน้ำสกัดเปลวไฟเป็นการใหญ่ Three a.m. I smoked a cigarette in a dark corner and watched the hotel go up in flames. People ran in confusion, punters as well as dozens of prostitutes and onlookers. Fire trucks were rallying their forces to douse the flames.
ร่าง พ.ต.ต.อัศวิน เดินออกมาจากด้านหลังโรงแรมตรงไปที่รถเงียบๆ Pol Maj Gen Atsawin walked out of the back of the hotel and went quietly to his car.
ผมเดินไปประชิดร่างนั้น ไม่ทันแตะไหล่ของเขา เขาก็หันขวับกลับมา I walked up to him from behind. Before I could pat him on the shoulder, he turned round.
เราสบตากัน สีหน้าเขาเรียบๆ ไร้ความรู้สึก สายตาของผมจ้องอยู่ที่คราบน้ำมันที่เปื้อนเสื้อของเขา เราจ้องหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่ We stared at each other. His face was impassive, devoid of any feeling. My eyes bore on the petrol stains on his shirt. We held each other’s gaze for a long moment.
“ทำไมแกตามฉันมา” ‘Why are you following me?’
“ฉันไปเยี่ยมชุมพลมา เขาบอกฉันว่า เขารับจ้างทำงานให้แกมาหลายครั้งแล้ว แล้วอยู่ๆ เขาก็รู้สึกผิด เลยมอบตัว แต่ไม่ต้องห่วง เขาไม่ซัดทอดแกหรอก…” ผมลูบรถคันวาวเป็นมันปลาบของเขา “…แต่ถ้าเขารู้ว่าแกขับรถแบบนี้ เขาอาจเปลี่ยนใจไม่มอบตัวก็ได้” ‘I went to see Chumphon. He told me he’d been hired by you many times and then he felt guilty, so he gave himself up, but don’t worry: he’s not letting you down…’ I stroked the shining bodywork of his car. ‘But if he knew you drive a car like this, maybe he’d have changed his mind and not turned himself in.’
“แกล้อฉันเล่นใช่ไหม…” ‘You’re teasing me, right?’
ผมหัวเราะเบาๆ “บางทีฉันอาจไม่ชินกับการที่เห็นนายตำรวจเงินเดือนไม่เท่าไหร่ขับรถราคาแพงก็ได้” I laughed lightly. ‘Maybe I’m not used to seeing a low-salary cop driving an expensive car.’
“คนเราก็ต้องทำงานหาลำไพ่พิเศษบ้าง” ‘We have to work extra to supplement our income.’ ลำไพ่: money on the side, extra income.
“ด้วยการ…” ผมบุ้ยหน้าไปที่เปลวเพลิงซึ่งกำลังโหมแรง “…มา ‘ทำงาน’ นอกเวลาที่นี่!” ‘By…’ I pointed with a jerk of my head at the burning hotel. ‘…doing OT here.’
เขาแค่หัวเราะ “แกก็รู้ว่าการเป็นตำรวจที่ดีมันยากแค่ไหน อย่างที่แกบอก ตำรวจเงินเดือนอย่างฉันจะมีปัญญาหารถแบบนี้มาขับได้ยังไง ถ้าไม่ใช่จากส่วย และยิ่งมีสถานบันเทิงขายกามมากเท่าไหร่ ค่าส่วยก็มากขึ้นเท่านั้น แกก็รู้ ฉันมีหน้าที่เก็บส่วยจากสถานโลกีย์พวกนี้ หลายปีที่ผ่านมาไม่มีปัญหาอะไร แต่ระยะหลังนี้หลายรายแกล้งไม่มีเงินจ่าย ฉันก็ต้องเผามันเสียเป็นตัวอย่างแก่รายอื่นๆ แบบเชือดไก่ให้ลิงดู He just laughed. ‘You know how hard it is to be a good cop. As you said, how can a low-salary cop like me drive such an expensive car if not through bribes? And the more venues there are selling sex the more bribes. You know that. My duty is to collect bribes from these sex joints. For many years there was no problem but lately many pretend they’re unable to fork out. So I must burn them down to serve as examples to others.’ เชือดไก่ให้ลิงดู: yet another colourful idiom. Literally ‘to slit the throat of a chicken for the monkeys to see (what will happen to them)’, in other words ‘make an example of someone’.
ผมนิ่ง I didn’t react.
“ใช่ ฉันไม่ได้ภูมิใจที่เป็นตำรวจแบบนี้หรอก แต่ไม่มีทางเลือก คนเราพอทุจริตสักครั้ง ก็ลงจากหลังเสือไม่ได้อีกแล้ว” ‘No, I’m not proud of being that kind of cop, but I have no choice. When we are dishonest once, we can’t get off the tiger’s back.’
เขาก้าวไปนั่งในรถ He stepped inside his car and sat down.
“แกมาที่นี่คงไม่ใช่ตามมาเทศน์ฉันหรอกนะ” ‘You didn’t come here to give me a lecture.’
“ฉันโทร.มือถือหาแกเท่าไหร่ก็ไม่ติด” ‘I called your mobile several times but couldn’t get through.’
“เวลาทำงาน ฉันไม่เคยเปิดโทรศัพท์” ‘I turn it off when I’m working.’
เขาติดเครื่องและหันกลับมามองหน้าผม He started the engine and turned round to stare at me.
“แกตามหาฉันทำไม” ‘Why are you following me?’
“ฉันจะโทร.บอกแกว่า…” ผมมองเปลวเพลิงที่กำลังโหมแรง “…ให้ยกเลิกคำสั่งเดิม รายนี้ไม่ต้องเผาแล้ว เพราะเจ้าของโรงแรมจ่ายค่าส่วยให้ฉันเรียบร้อยแล้วตอนสองทุ่ม…” ‘I was calling you…’ I looked at the blaze now at full blast. ‘…to cancel the assignment. This one shouldn’t be burned down because the owner handed the bribe to me in the early evening.’
 Fai – Revisited’ in Namkhaeng Yoonit Tra Khwai Bin (Flying Buffalo Brand Ice Cubes), 2003
= = =
 Win Lyovarin, born 1956 in Hat Yai
and twice the recipient of the
prestigious SEA Write Award,
is at the forefront of Thai creative
writing. His large body of work
can be found at his book club
and on Thai Fiction in Translation.

Tagged: , , , , , , , ,

One thought on “Fire – Revisited – Win Lyovarin

  1. JoJo 7 September 2012 at 10:47 pm Reply

    I can’t decide which ending I like best, but I like the idea of presenting the reader with few variations of the same story.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: