That flower with creamy white petals – Tang Chang

ooo
The attraction of this very short story is its poetic style and dreamy atmosphere as a paean to life and beauty through ‘the young man’’s symbolic search for the elusive ‘gentlewoman’. The challenge for a translator is not in the simple words used but in the musical way they are assembled, in a prosodic approach rooted in Chinese even more so than in Thai: Tang Chang as an exuberant Tak Wong-rat… MB
ooo

ดอกไม้
กลีบสีนวลขาวดอกนั้น

That flower
with creamy white petals

flower

จ่าง แซ่ตั้ง

TANG CHANG

TRANSLATOR’S KITCHEN
ตลอดชีวิตของใบไม้ ดอกไม้ ใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์หรือ หรือวันวันหนึ่งคอยแต่รับน้ำฝน แสงแดด แสงจันทร์ น้ำค้าง คนรดน้ำให้ตลอดชีวิตของดอกไม้ ใบไม้ ต้นไม้ All their lives, do leaves, do flowers spend their time uselessly? Or day after day wait only for rain, sunshine, moon- light, dew, water from man, all of their lives as flowers, as leaves, as trees?
ท้องฟ้าก็กว้างใหญ่ พื้นดินก็กว้างใหญ่ มีกลางวัน มีกลางคืน ที่มีอยู่ทุกทิศ มีทั้งสวน มีทั้งป่า ทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศเหนือ ทิศใต้ และทิศอื่นๆ The sky is huge. The earth too is huge. There is day and there is night, in all directions. There are orchards and there are forests, east, west, north, south and in every other direction.
ห้องจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ มีทวาร มีหน้าต่างอยู่ทุกทิศ ทั้งข้างบน ทั้งข้างล่าง มีสมบัติมากมายเต็มไปหมด ในสวนใหญ่โตมหาศาลนี้ มีทั้งสวน ทั้งลำธาร แม่น้ำ ผืนแผ่นดินยังประดับด้วยดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ ดวงดาว ฉายแสงสว่าง ตลอดชีวิตของใบไม้สักใบ ดอกไม้สักดอก ใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์หรือ ดอกไม้ ใบไม้ ต้นไม้ จำนวนมหาศาลเกิดเอง ร่วงหล่นเอง แห้งเอง กรอบเหลืองเอง สีน้ำตาลกลายเป็นปุ๋ยเป็นดิน The room of this gigantic universe has gates, has windows in all directions, above as well, and also below, and it is crammed with wealth. In this enormously large orchard, there are gardens, brooks, rivers. The earth is still adorned with the sun, moon and stars radiating light. All its life, does a single leaf, a single flower, spend its time uselessly? Flowers, leaves, trees in enormous numbers give birth to themselves, on their own wither, dry out, turn a crisp yellow then brown, become fertiliser, soil.
ใบไม้เล็กๆ ใบนี้ เช้านี้จึงส่งเสียงขันจิ๊บๆ ทั้งเช้า นกตัวเล็กๆ ก็กลายเป็นใบไม้ใบเล็กๆ ได้ นกขนร้อยๆ สีสัน นกสีขนสีขาวสักตัวก็กลายเป็นดอกไม้ร้อยๆ สีสันหรือดอกไม้สีขาวได้ ใครจะไปรู้ ยามเช้ามาจากดวงอาทิตย์หรือมาจากเสียงนกร้อง ใครจะไปรู้ นกขัน นกร้องเชิญชวนให้หมู่สัตว์ หมู่คน ตื่นขึ้นทำงาน ใบไม้จำนวนมหาศาลไม่เคยพบปะหมู่คนตลอดชีวิตขัยของมันก็มี ดอกไม้ก็ไม่ต่างกัน ผลไม้ก็เช่นกัน กระทั่งสวนวันนี้ This tiny flower this morning thus chirps all morning long. A tiny bird can turn into a tiny leaf, its bird feathers of hundreds of shades. A single bird with white feathers can become a flower of hundreds of shades or a white flower, who knows? Who knows if the morning comes from the sun or birdsong? Birds trill, birds sing, inviting all animals, all human beings, to wake up and toil. Enormous numbers of leaves that never met a human being there are also. Flowers are no different. Fruit are the same. Today still.
ดอกไม้สีขาวดอกนี้จึงกลายเป็นสุภาพสตรีนางหนึ่งแต่งชุดกระโปรงสีขาวงดงามบานทุกกลีบเดินทางมาสู่ชุมชนที่มีคนอยู่ นางได้พบชายหนุ่มผู้หนึ่ง นางอ่านออกว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไร ปรารถนาอะไรในตัวนาง ชายหนุ่มจ้องหน้ายลโฉมนางไม่ละเว้น ในท่ามกลางกลางวันที่มีแสงแดดสว่างนวลขาว กลีบนวลขาวของชุดกระโปรงนวลขาวของนางนวลขาวงดงามยิ่งนัก ทำให้ส่วนสัดและรูปทรงใบหน้าของนางงดงามยิ่งขึ้น ใครอ่านออกว่าดวงตาของนางเป็นสีอะไร ชายหนุ่มประหลาดใจและสนใจเป็นพิเศษอยู่ในใจ ชายหนุ่มจ้องมองดูดวงตานางอย่างไม่ลดละ แม้จะห่างไกลและมีโอกาสเข้าใกล้ ชายหนุ่มพยายามเพ่งพิศเรือนร่างของนาง การเคลื่อนไหวของนางแปลก ทำไมกลีบกระโปรงของนางจึงไม่มีเงามืดเอาเสียเลย นวลขาวยิ่งนัก ทั้งเรือนร่างของนางก็เป็นอย่างนั้น มีแต่สิ่งหนึ่งที่พบคือ ยังกับนางจะเคลื่อนไหวตามสายลมโชย มันช่างงดงามจำติดตามติดประทับในดวงใจของชายหนุ่มนานไม่รู้จักจบสิ้น ชายหนุ่มจำได้ทุกครั้งเมื่อหวนคิดที่ได้เข้าใกล้นาง ชุดที่นางใส่นั้น กลีบดอกไม้สีขาวนวลขาวสด งดงามนวลขาวนุ่มนวลสด ประณีตละเอียดอ่อนสด ก็กลีบดอกไม้สดนั่นเอง เป็นไปได้อย่างไร This white flower thus turns into a gentlewoman, dressed in a beautiful white skirt, all petals in bloom, who travels to a human settlement. She meets a young man. She can read what the young man is thinking, what he wants from her. The young man gazes admiringly at her, transfixed. In the middle of the day with its bright, creamy white sunshine, the creamy white petals of the creamy white skirt of the creamy white gentlewoman are sublime, setting off the exquisite features and shape of her face. Who can read the colour of her eyes? The young man wonders and a special attraction is born in his heart. He stares into her eyes without surcease. Even from afar and even though he could get near, the young man tries to peer at her body. The way she moves is strange. Why don’t the petals of her skirt have any dark shadow at all, all the more creamy white? Her entire body is like that. The only noticeable thing is that it seems she moves along with the breath of the wind. It’s so beautiful, attractive to the eye and impressive to the heart of the young man over a span of time without end. The young man remembers, every time the thought comes to him to get close to her, what she is wearing; creamy white, pure white, flower petals, fresh, soft, creamy white, superb; so delicate and fresh, those fresh flower petals. How can this be?
วันนี้ชายหนุ่มมายืนโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่คนเดียวกลางผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ที่ยังมีแสงแดดจ้า แต่ชายหนุ่มไม่มีโอกาสพบนางอีกแล้ว นางไปไหน นางเป็นใคร นางอยู่ที่ไหน ชายหนุ่มอยากพบนางเหลือเกิน เกินกว่าที่อยากพบใครๆ หรือสิ่งอื่นใด ชายหนุ่มได้แต่เดินบนผืนแผ่นดินกว้างเพื่อค้นหานาง Today the young man comes and stands lonely and alone in the middle of the vast expanse of land still under glaring sunshine, but he’s not given the chance to meet her again. Where has she gone? Who is she? Where is she? The young man would like to meet her very much, much more than he would like to meet anyone else or anything. The young man walks all over the vast land in search of her.
ข้างหน้าไกลๆ โน้นมีทิวไม้เรียงรายกว้างออกมาทั้งซ้ายขวาไม่มีขอบเขตสุดสิ้น Further on, over yonder, there is a thick range of trees stretching both left and right without boundaries.
ชายหนุ่มเดิน มุ่งเดินไปที่นั่น ไปตามทางแสงแดดฉาย ชายหนุ่มเดินมานานไม่รู้สึกเหนื่อย ชายหนุ่มยิ่งเดินยิ่งใกล้ ได้พบต้นไม้ใหญ่มากมาย ต้นไม้ล้มลุกอีกมากมาย และต้นดอกไม้จำนวนมากมาย แผ่พุ่มออกดอกชูอวดสีสันของแต่ละพันธุ์ ชายหนุ่มเดินผ่านต้นไม้ใหญ่หลายต้นที่อยู่ข้างต้วของชายหนุ่ม และข้างตัวของชายหนุ่มทั้งซ้ายทั้งขวาจำนวนมากมายได้ถอยไปอยู่ข้างหลังของชายหนุ่ม ชายหนุ่มเดินลึกเข้าไปอีก ชายหนุ่มได้พบต้นไม้ใหญ่มากมายในสภาพเช่นเดียวกัน เพียงแต่บางครั้งก็ต่างพันธุ์กันเท่านั้น บ้างก็ต้นใหญ่โตสูงเสียดฟ้า ลิบๆ โน่นเต็มไปด้วยร่มใบดำมืดจำนวนมหาศาล ยิ่งลึกเข้ามาก็ยิ่งเป็นป่าทึบ ป่ารก อากาศชื้น ดินส่งกลิ่นฟุ้งหอมด้วยกลิ่นดิน ป่าส่งกลิ่นฟุ้งหอมด้วยกลิ่นป่า ส่งกลิ่นดอกไม้ป่ากลิ่นฟุ้งเต็มไปหมด ส่งกลิ่นใบไม้ป่าฟุ้งเต็มไปหมด ชายหนุ่มเดินมานานหลายชั่วโมง ชายหนุ่มเดินอย่างมีจุดหมาย คล้ายกับอะไรบอกกับชายหนุ่มว่านางอยู่ในป่านี้ The young man walks, heading towards the trees along the path of bright sunshine. He walks a long time without feeling tired. The more he walks, the closer he gets, and comes to very many big trees. A great many more trees pop up, and flowering trees in large numbers, spreading bunches of flowers boasting the colours of each species. The young man walks past many big trees which stand both to his left and to his right and then fall back behind him.* The young man walks deeper still. He comes across many big trees under the same condi- tions, except that sometimes they are of different species. Some are big and so tall they scrape the sky, way up there full of dark shade, black leaves in enormous numbers. The deeper he ventures, the thicker the jungle, the wilder; the air, refreshing. The earth exhales a pleasant smell of earth. The jungle exhales a pleasant smell of jungle; exhales a scent of jungle flowers, a thoroughly pervasive smell; exhales a thoroughly pervasive scent of jungle leaves. The young man has been walking for hours. He walks as if he had a destination, almost as if something was telling him she was in this jungle. ===

=

=

* I have simplified this sentence to avoid excessive repetition of ‘the young man’.ooo

ooo

กลิ่น: in English there is a choice of nouns to define what we smell: smell, scent, whiff (neutral), tang, aroma, bouquet, fragrance or perfume (pleasant smells), and odour, pong, stink or stench (bad smells all). So, a little diversification (smell/scent) seems to be in order here.

วินาที วินาที ผ่านไป แสงแดดเป็นลำแสงสว่างส่องทะลุผ่านใบไม้หนาทึบดำก็ดูจะค่อยๆ คล้อยไปอีกมุมหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มได้แต่พบพุ่มดอกไม้สีน้ำตาล ดอกไม้สีม่วง ดอกไม้สีเหลือง ดอกไม้สีแดง ดอกไม้สีต่างๆ พันธุ์ต่างๆ และสัตว์ มด แมลงปอ ผึ้ง ผีเสื้อเป็นฝูงๆ และแมลงชนิดอื่นๆ ตามที่ต่างๆ ของป่า นั่น ไกลๆ นั่น นางยืนอยู่นั่น ชายหนุ่มตกตะลึง ชายหนุ่มดีใจมาก เกือบไม่อยากเชื่อตาของตัวเอง ทั้งๆ ที่มันไกลมาก ไกลห่างจากตัวชายหนุ่มมาก ใครจะไปเชื่อว่านางจะมาอยู่ในป่านี้ตัวคนเดียว แล้วยังรู้สึกเดินเหินค่อยๆ เคลื่อนอย่างช้าๆ ดูเกือบนิ่งอยู่กับที่ เพราะตรงนั้นมีลำแสงแดดสว่างนวลขาวส่องสว่างเป็นพิเศษ จึงเห็นภาพนางได้ชัดเจนอย่างนั้น Second after second goes by. Slanted shafts of sunlight pierce through dense dark foliage and look as though they are slowly drifting into some corner. The young man meets only bushes of brown flowers, yellow flowers, red flowers, flow- ers of various colours, of various species, and animals – ants, dragonflies, bees, swarms of butterflies, and other insect species – as he proceeds through the jungle. There, way out there! She is standing there! The young man is aston-ished. The young man is very glad, hardly believes his eyes, as she is still very far, very far from where he stands. Who would believe she would come into this jungle alone? And then still seem- ingly gliding, moving ever so slowly yet looking almost static, because right there, creamy white sun rays make the place especially bright and her picture so very clear.
ชายหนุ่มรีบบุกเดินฝ่าดงฝ่าพงหนาม ฝ่าสิ่งทิ่มแทงเกาะเกี่ยวตัวชายหนุ่มเข้าไป ยังกับจะวิ่งเข้าไปอย่างเร็ว ป่าในยามนี้ช่างเงียบสงัดสงบอย่างประหลาด เงียบ มีแต่เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มเท่านั้น เมื่อชายหนุ่มยิ่งวิ่งเข้าใกล้ ชายหนุ่มยิ่งมีความพอใจ มีความสุข มีความโล่งใจ คล้ายกับว่าชายหนุ่มได้พบสิ่งที่ปรารถนาจะพบ ชายหนุ่มก็พอใจสุขใจ ชายหนุ่มพยายามฝ่าทุกอย่างเข้าไปให้ใกล้ให้เร็วที่สุด ชายหนุ่มไม่ห่วงใยสิ่งอื่นๆ อีกแล้ว ยามนั้นชายหนุ่มไม่สนใจกระทั่งกางเกงจะขาด จะถูกของแหลมทิ่มแทงเกาะเกี่ยวจนเจ็บ มันไม่มีความเจ็บและห่วงใยอย่างอื่นเลย ขอให้มีโอกาสได้เข้าใกล้นาง นั่นแหละคือสิ่งห่วงใยของชายหนุ่ม The young man dashes forth through thorny under-growth, through things that sting, graze, catch him as he runs into them at full speed. The jungle at this time is strangely quiet, silent. There’s only the sound of the young man’s footsteps. As the young man gets closer as he runs, the gladder, happier he feels, and relieved, as if he had met what he wished to meet. The young man is delighted. He tries to make his way through everything to get closer as fast as possible. He worries about nothing else any longer. By now, he doesn’t care even about his trousers being ripped, about being stung, scratched, caught by sharp things until it hurts. There is no pain or any other anxiety any longer. That he be given the opportunity to get close to her, that’s the only anxiety of the young man.
เอ มันยังไง บุกมาก็นานแล้ว ไกลแล้ว น่าจะเข้าใกล้มากขึ้น แต่ทำไมนางยิ่งเคลื่อนไปไกลมากขึ้น ทั้งๆ ที่ลำแสงแดดส่องสว่างนวลขาวนั้นก็ดูเหมือนอยู่ใกล้แค่เอื้อม ชายหนุ่มก็ยังพยายามรีบเดินให้เร็ว ให้เข้าใกล้นางยิ่งขึ้น ตอนนี้ชายหนุ่มหวนคิด มันห่างไกลกันแค่ไม่เกินร้อยลมหายใจ ไม่เกินร้อยเมตร ฉับพลันนั้น เรือนร่างของนางที่ใส่ชุดกลีบขาวนวลของนางก็จางหายไปกับลำแสงแดดขาวนวลสว่างนั้น เมื่อชายหนุ่มรีบเดินเข้าใกล้ เข้าไปถึงที่ตรงนั้น ชายหนุ่มเห็นแต่ลำแสงแดดขาวสว่างส่องฉายดอกไม้กลีบสีนวลขาวอยู่ดอกหนึ่ง นวลขาวงดงามยิ่งนักดอกเดียว Eh? How come? Rushing through for so long and so far, he should be very close by now, but why is she moving even farther away, even though that shaft of creamy white sunlight seems at a mere arm’s length. The young man still tries to walk faster to get closer to her. Now the young man thinks back. She is no more than a hundred breaths away, no more than a hundred yards away. Suddenly the body of the gentlewoman in her garb of creamy white petals fades away into that creamy white shaft of sunlight. When the young man rushes closer and reaches that very place, what he sees is only the creamy white shaft of sunshine lighting up a flower with creamy white petals, a single, supremely beautiful, creamy white flower.
=

‘Dorkmai kleep see nuankhao dork nan’ in Chor Karrakeit 54, 2010.
Written in 1982.

=
Tang Chang (1932-1990),
also known as Jang sae Tang,
was a second-generation
Chinese-Thai,
an abstract painter
and a writer practising
concrete poetry.
.Self-portrait 1977

Tagged: , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: