The weak – Chanwalee Srisukho

I know: I swore no more rape stories. But this was the fourteenth of my thirteen-story end-of-year anthology, elbowed out at the last minute, yet too terrifically gruesome to be discarded: so, here it is. Don’t close your eyes. MB

ผู้อ่อนแอ

THE WEAK

plaster with cartoon plaster with cartoon

ชัญวลี ศรีสุโข

Chanwalee Srisukho

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
รัชนีเคาะนิ้วเล่นกับโต๊ะประชุมรู้สึกเสียวแปลบที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวา ยกขึ้นมาดู มีแผลตื้นๆ เหมือนเป็นรอยแตก เมื่อใช้หัวแม่มือขวาคลำดูบริเวณนั้นกลายเป็นเนื้อแข็งกระด้างกดรู้สึกเจ็บ เธอหยิบยาไตรแอมซิโนโลนที่ติดกระเป๋าไว้ประจำทาถูอย่างแรง ราวจะให้ยารีบซึมเข้าไปในเนื้อแล้วเอาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนน่ารักพันทับไว้ Ratchanee drummed with her fingers on the meeting table and felt a shooting pain at the tip of her right forefinger. She raised it to have a look. There was a shallow scratch, like a chap. When she used her right thumb to feel around it, the flesh was hard, and pressing it hurt. She took triamcinolone she kept in her doc- tor’s bag and smeared it vigorously as if to have it seep into her flesh, and then put a plaster with cute cartoon lines over it.
“รัชนี วันนี้ท่านผู้อำนวยการให้คุณออกตรวจโอพีดีแทนหมอบรรพต หมอบรรพตเขาลาฉุกเฉิน แม่เขาไม่สบาย” เสียงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประจำจังหวัดบอก ‘Ratchanee, the director wants you to man the OPD instead of Dr Banphot who’s had to leave in a hurry as his mother isn’t well,’ the head of the obs- tetrics and gynaecology department of the provincial hospital was saying.
หมอรัชนีตอบรับเบาๆ มือลูบพลาสเตอร์ที่พันนิ้วชี้ข้างขวากันเชื้อโรค ลุกเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่ตึกผู้ป่วยนอก Dr Ratchanee nodded, her hand strok- ing the plaster around her right forefinger protecting it from bacterial disease. She got up and walked sprightly to the out- patient building.
=
ฟ้าเจิดแจ่ม อาทิตย์ส่องแสงจ้าลงมาอาบท้องทุ่งแห่งฤดูเก็บเกี่ยว รวงข้าวหนักค้อมลงเรี่ยพื้นสะท้อนเปลวแดดเต้นระริกเปล่งประกายราวทองคำ ผู้คนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ดุ่มเดินหน้าเข้าหาดงข้าวมือจับเคียวเกี่ยวเอาๆ พรึบหนึ่งก็เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่ The sky was limpid. The sun’s bright rays bathed the paddy fields at harvest time. The heavy rice ears bowed to the ground and in the heat haze shimmered like gold. Men and women, their backs to the sky, their faces to the earth, walked in- tently forward through a paddy field, hands grasping, sickles slashing, and be- fore long the whole field was harvested. =

=

=

=

=

เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่: literally, ‘whole stretches were done’.

อีสีเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวไร่ ไร่ละสี่ร้อยบาท มันก้มหน้าก้มตาอึดเอาๆ ลมพัดมาคราใดพาเม็ดเหงื่อที่อาบเต็มหน้าแห้งหาย แล้วเหงื่อก็ออกมาเต็มหน้าใหม่ดังตาน้ำที่ผุดเป็นระยะๆ See had been hired to harvest paddy at four hundred baht per rai. She went at it in earnest. Whenever there was wind, it dried the beads of sweat that covered her face and then sweat ran down her face a- new as tears welled in her eyes at times. In Thai, อี and มัน make of See a lowly peasant woman. This is lost in translation.
ถ้าไม่นับค่าจ้างอันเป็นจุดหมาย เสียงเพลงจากวิทยุเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจคนเกี่ยวข้าว เสียงเพลงดังลั่นแทรกซึมเข้าไปเต้นเร่าเต็มอกเต็มใจ พาให้ลืมความเมื่อยขบลืมสันหลังที่แข็งตึง เงยหน้ายืดหลังขึ้นมาคราใด ปวดเมื่อยราวสายเอวจะขาดผึง Leaving aside the wages that were the main purpose, the songs from the radio were the only thing that comforted the harvesters. The blasted songs took hold of them, making them forget the stiffness, forget the aching backbones. Whenever they straightened up to stretch their backs, they felt as though their waists would snap.
ผ่านเพลงแล้วเพลงเล่า เปลี่ยนดีเจวิทยุคนแล้วคนเล่า ผลงานที่เกี่ยวก็กองพะเนิน อีสีหายเข้าไปอยู่ในดงต้นข้าว ราวเหล่าต้นข้าวกำลังโอบกอดคนเกี่ยวไว้ด้วยความรัก Song after song, DJ after DJ, the cropped sheaves piled up. See disap- peared into the rice stalks as if embraced by them in a loving hug.
เพลงเดิมจบไปแล้ว เสียงโฆษณาดังคั่นรายการ ตามด้วยเสียงดีเจขี้เล่นหัวเราะรื่น ประกาศเปิดเพลงใหม่ฮิตถูกใจ เพลงเร้าใจจนอีสีเขย่าหน้าเกี่ยวไปตามจังหวะ ร้องในใจเป็นลูกคู่ One song ended. After the advertising break, the playful DJ’s laughing voice announced the next hit, an exciting pop song that had See nodding her head as she grabbed and sliced in rhythm, singing along in her mind.
…จงเข้าไปดูว่าเขาอยู่หรือเปล่า ถ้าได้ยินหมาเห่ารีบออกมาไวๆ น้องสาวจ๋าดูหมาให้พี่ด้วย อย่าให้หมากัด … ขาของพี่ได้ ของพี่ได้ อีเขียวก็แง่งหรืออีแดงก็รี่ พี่เลยเอาไม้ทิ่ม … ตาหมาไป ตาหมาไป แหมหมาของเธอมันดุเสียจริงด้วย มันชอบกัด … ขาของพวกผู้ชาย พวกผู้ชาย พี่ก็ซวย เอ๊ยเพื่อนก็ซวย ต่างถูกหมากัด … ป่วยจนเดินไม่ไหว จนเดินไม่ไหว… …Go inside to see if he’s there If you hear the dogs bark get out at once Sweetheart, take care of the dogs for me Don’t let them bite my … legs, my legs Khiao snarls and Daeng dashes forth So with my stick I stab the dogs’ … eyes, dogs’ eyes Hey, your dogs are so fierce They like to bite men’s … legs, men’s legs. So woe is me, and my friend’s too So we’re both so badly bitten we can’t walk, can’t walk… From ‘Dogs bite’, a mid-nineties hit song by Ekkachai Sriwichai, a folk singer from the South now in his early fifties.
“อีสี … ตก” อีดวงเพื่อนบ้านยืดตัวขึ้น สูดปากครางบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ เดินมาใกล้อีสี เอามือป้องปาก ตะโกนคำบางคำใส่หูอย่างหยอกล้อ ‘See … you fell!’ Duang, her neighbour, got up, expelled a loud moan as she stretched to relieve her stiffness, walked up to See and with her hand in front of her mouth shouted some words in her ear teasingly.
“พ่อมึง แม่มึง โอ๊ย … ตก … ตก … ตก” ‘Your dad, your mum, wow … you fell … you fell … you fell!’
อีสีอุทานคำหยาบยาวต่อเนื่องอย่างคนบ้าจี้ มือละเคียว ฟาดไหล่เต็มแรงลงหลังคนแหย่ที่กำลังหัวเราะสนุก See shouted out a string of swear- words like someone ticklish. Her hands stopped harvesting. She gave a mighty slap on the back of the teaser who was laughing her head off.
“อีดวง มึงไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงมาแหย่กู” อีสีว่า ‘Duang, don’t you have anything better to do than come and tease me?’ See said.
“มึงไม่หยุดกินข้าวเที่ยงหรือ ดูตะวันเลยหัวไปแล้ว อีแดง ลูกมึงเล่นน้ำข้างไร่จนตัวดำหัวแดง แดดเปรี้ยงๆ อย่างนี้ระวังมันจะไม่สบาย” ‘Won’t you stop for lunch? Look at the sun. It’s past our heads already. Your daughter’s playing in the water by the field so much she’s all dark. With the sun fierce like this, mind she doesn’t fall sick.’
อีสีถอดหมวก เอาผ้าขาวม้าที่พันรอบหัวรอบหูออก กระพือลมจากหมวกพัดไล่ความร้อน เผยให้เห็นปากเจ่อ เบ้าตาขวาเขียวช้ำ มีเลือดออกในตาขวาเห็นเป็นจุดแดงๆ มือป้องตามองหาลูก See took off her hat, unwound the length of cloth around her head, fanned herself with the hat to fight the heat, revealing a swollen mouth, a right eye swollen and injected with blood. Shel- tering her eyes with her hand she looked towards her daughter.
“อีสีมึงโดนไอ้วัน-ผัวมึงซ้อมอีกแล้ว” อีดวงพูดตรงจุด ตาจ้องมองหน้าเพื่อนอย่างเวทนา ‘Your man’s been hitting you again,’ Duang said it straight, staring at her friend with pity in her eyes.
“ใครบอกมึง กูตกกระได หน้าไปชนเสา” อีสีเอามือลูบหน้า เฉไฉ ‘Who says so? I fell down the stairs, knocked the pillar head on.’
“อีห่า บ้านมึงไม่มีกระได มึงอย่าปิดกูเลย” ‘Bullshit. There’s no stairs at your place. Don’t try to fool me.’
“อีดวง กูบอกมึงไม่เชื่อหรอ เอ้าบอกใหม่ก็ได้ กูกลัวมึงอิจฉากูที่กูเอากับผัวแรงไปหน่อย” ‘So you won’t believe me? All right, I’ll put it another way, then. I’m afraid you’re jealous of me that I play a little too rough with my husband.’
บอกแล้วอีสีก็หัวเราะเสียงดังอย่างไร้ทุกข์ ส่านก้นกระดิกสนุกสนานปาก ร้องคลอเพลงเสียงดังลั่นจนอีดวงส่ายหน้า With this, See burst out laughing without a trace of sorrow, shook her bottom and sang along loudly, making Duang shake her head.
“ติงนัง นัง ติงนัง ชะเอ่อ เอ่อเอย รักจริงไม่หลอก…” …Ting nang nang tang ning cha-eur eur euy I love you truly no kidding…
=
หมอรัชนีแกะพลาสเตอร์ออกจ้องมองแผลปลายนิ้วชี้ที่ขยายตัวขึ้น รอยแตกกระจายตัวออกคลำคลึงดูรู้สึกแข็งกว่าเดิม เธอบ่นพึมพำ ทายาไตรแอมฯ ตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ทำไมไม่หายสักที Dr Ratchanee took the plaster off, exam- ined the wound at the tip of her forefinger which was more swollen. The crack had lengthened and felt harder to the touch than before. She grumbled unhappily. She’d been smearing it with triamcino- lone for almost a week, why hadn’t it healed yet?
มือเคาะประตูห้องพักของหมอศิริเพ็ญ หมอโรคผิวหนัง She knocked on the door of dermato- logist Dr Siriphen’s room.
“พี่เพ็ญ ช่วยดูนิ้วให้หนูด้วย” หมอรัชนียืนข้างโต๊ะทำงานของผู้อาวุโสกว่า ยื่นนิ้วให้ดู ‘Phen, please have a look at my finger.’ Dr Ratchanee stood by the desk of the older doctor, presenting her finger for inspection.
“นั่งก่อน นั่งก่อน ไม่ต้องใจร้อน” หมอศิริเพ็ญว่า หยิบแว่นสายตามาสวมจ้องมอง เอานิ้วตนเองคลำดูลักษณะของแผลปลายนิ้วหมอรัชนีอย่างเอาใจใส่ ‘Sit down, sit down, what’s the rush,’ Dr Siriphen said. She took her glasses and put them on to have a look and with her fingers probed the wound at the tip of Dr Ratchanee’s finger conscientiously.
“พี่ดูก็เป็น … คอนแทค เดอร์มาไตติสธรรมดา แต่มันดูเป็น … โครนิคหน่อยเท่านั้นเอง” หมอศิริเพ็ญวินิจฉัยโรคตามภาษาแพทย์ ‘I think it’s ordinary contact dermatitis, only a minor chronic infection,’ Dr Siri- phen diagnosed in her medical jargon.
“ทำไมทายาไตรแอมตั้งอาทิตย์แล้วไม่เห็นดีขึ้น” หมอรัชนีสงสัยโรคผิวหนังอักเสบชนิดนี้ทายาที่ว่าแล้วก็น่าจะทุเลา ‘But I’ve been applying triamcinolone for a week and it hasn’t improved,’ Dr Ratchanee wondered. That ointment should be enough to treat a skin infection like this.
“เนื้อมันออกจะแข็งๆ เธอลองเอายาสเตอร์รอยด์ที่ผสมเอเอสเอ แล้วใช้ครีมเบสทาปลายนิ้วให้เนื้อมันอ่อนนุ่มขึ้น สักสองอาทิตย์น่าจะหาย” ‘The flesh is rather hard. Try steroid mixed with ASA and then use Besta cream at the tip of your finger for the flesh to soften. It should be gone within two weeks.’
“ไม่เป็นอย่างอื่นนะพี่เพ็ญ” ‘It isn’t something else, is it, Phen?’
“เออน่า…” หมอศิริเพ็ญหัวเราะ “แค่นี้ไกลหัวใจ พวกหมอก็อย่างนี้แหละ รักษาคนไข้ก็บอกคนไข้ว่าไม่ต้องกังวล พอตนเองเป็นอะไรนิดหน่อยกลับวิตกจริตเอามากมาย” ‘Come now…’ Dr Siriphen laughed. ‘Just that, far from the heart. That’s how we doctors are. When we treat patients we tell them not to worry and when we get a scratch we worry a lot.’
“จริงๆ นะพี่เพ็ญ เขาถึงว่ากันว่าหมอน่ะรักษาคนอื่นได้ทุกอย่าง ยกเว้นรักษาตนเอง เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนยาทาอย่างพี่ว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ หนูไปก่อน เดี๋ยวมีผ่าตัดคลอด” หมอรัชนียกมือไหว้ขอบคุณหมอศิริเพ็ญก่อนไปทำงานต่อที่ห้องผ่าตัด ‘You’re right, Phen. That’s why they say doctors can treat everyone but them- selves. I’ll change to the cream you say. Thank you so much, Phen. I have to go now: I’ve a caesarean section waiting.’ Dr Ratchanee raised her joined hands and bowed to thank Dr Siriphen before going back to work in the operation room.
=
ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า ผีพุ่งไต้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเห็นแสงวาบๆ เป็นทางยาว ใบมะพร้าวแกว่งไปมารับสายลมต้นฤดูหนาว ลมเย็นพัดมาคราใดพาขนอีสีลุกเฮือกตามอย่างกับคนจะจับไข้ The sky was studded with stars. Meteors rained down from the sky in long flashing trajectories. The coconut palms swayed under the wind of the early cold season. Whenever the cold wind blew it gave her gooseflesh as if she were about to catch a cold.
นั่งชันเข่าอยู่ในมุ้งที่โดนลมพะเยิบพะยาบราวกับมีใครมาเขย่า ตาจ้องออกนอกมุ้งเล็งไปที่หน้าต่างเปิด เงี่ยหูฟังสรรพสิ่งรอบๆ สะดุ้งเป็นบางครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า ถึงกับกลั้นหายใจก้มต่ำลงฟังว่าเป็นเสียงไอ้วันผู้ผัวเมากลับมาหรือยัง See sat with knees raised under the mosquito net which the wind flapped as if someone was shaking it. Her eyes stared outside the net to the open window; her ears listened to the surrounding noises. She started at times when she heard the dog bark, as much as held her breath and made herself small, listening to know whether it was the voice of Wan, her husband, coming back drunk or not.
อีแดงนอนนิ่งอยู่ในมุ้งข้างตัวแม่ปากแดงจัด มือตีนซีด ซมพิษไข้ อีสีเอามืออังหัวลูกที่ร้อนดั่งไฟ … กูว่าแล้ว มึงเล่นน้ำกลางแดดมากไป ปากบ่นมือคว้ายาแก้ปวดแก้ไข้เป็นซองเทใส่ปากอีแดง ตามด้วยน้ำจากกระบวย ถอดเสื้อผ้าลูกออกเช็ดตัวตามที่อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้านเคยสอนไว้ Daeng slept under the mosquito net beside her mother, her mouth bright red, her hands and feet pale, lethargic with fever. See stretched her hand and touch- ed her child’s head which was burning … I told you so, you swam in the sun too much, her mouth complained. Her hand grabbed a powder for fever and pain contained in an envelope she inclined to pour into Daeng’s mouth and followed up with a ladle of water, took off her daugh- ter’s clothes and wiped her body the way village health volunteers had taught her. =

=

=

=

=

‘Her mouth’, ‘her hand’: the temptation to be resisted here is to change those to ‘she’: the recourse to synecdoche is very much part of the author’s style.

อีสีเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้สึกตัว คงเพราะหมดแรงจากงานกลางทุ่ง รู้ตัวเมื่อมีคนคลุ้งกลิ่นเหล้าโถมทับร่าง ขยำนมเต็มแรง ผลักขาให้กางออก ผ้าถุงหลุดลุ่ยไปเมื่อใดไม่รู้ See drifted into sleep unwittingly out of exhaustion from her work in the field. She came to when someone reeking of booze pounced on her, kneaded her breasts roughly, forced her to spread her leg. Somehow her sarong got loose and was gone.
อีสีคุ้นกลิ่น เคยชินกับการกระทำของผัว ตาเหลือบมองอีแดงที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ ใจนึก ยังไม่ทันใส่เสื้อผ้าให้ลูกเลยกูก็เผลอหลับไปได้ กลัวลูกตื่นก็กลัว รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อยล้าก็รู้สึก ไม่มีแก่จิตแก่ใจสู้ผัว อีสีหนีบขาตน เกร็งต้านเต็มที่ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าขัดใจผัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น See was used to the smell, was used to her husband’s behaviour. From the corner of her eyes she looked at Daeng who slept under the blanket beside her. I had yet to dress her when I fell asleep, she thought, very much afraid she’d wake up, feeling dreadfully bored and aching and exhausted. She didn’t have the energy to fight her husband, yet she squeezed her legs together, stiffened to resist as much as she could, even though she knew what would happen if she displeased him.
ไอ้วันอารมณ์พลุ่งพล่านผสมความเมา คำรามว่ามึงชอบเจ็บๆ ใช่ไหม มือหยาบหนาฟาดหน้าเมียเต็มแรง รัวกำปั้นทุบหน้าขาเมียไม่นับแหกขาออกไม่ปรานีปราศรัย ปลดปล่อยอารมณ์ตนตามอำเภอใจ Wan, angry and drunk, roared, You like to hurt, don’t you? His thick, rough hand slapped her in the face with all his strength, turned into a fist that pummelled the front of her legs repeatedly. He forced her legs open without mercy, giving vent to his mood as he fancied.
อีสีเจ็บจนหน้าชา ขาชาหนึบ ใจด้านชากับความเจ็บปวด กัดฟันไม่ให้เสียงร้องรอดออกจากปาก เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ภาวนาให้ผัวกระทำจบๆ ไปโดยเร็วเสียที See hurt so much her face went numb, her legs turned to jelly, her mind became impervious to pain. She clenched her teeth not to utter a cry, stared blindly out of the window, praying that her husband be done soon.
=
ไม่ทันแจ้ง อีสีเขยิบตัวลุกแทบไม่ได้ กัดฟันเอามือเท้าพื้น ค่อยๆ กระเถิบขยับเนื้อตัวที่ปวดเมื่อย ไอ้วันเริ่มสร่างเมา ลืมตามองเห็นรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่บนใบหน้าของเมีย ไอ้วันเอื้อมมือลูบหลังเมียเบาๆ Before dawn, See moved and could hardly get up. Clenching her teeth, with one hand on the floor she slowly budged her aching, stiff body. Wan was beginning to sober up. He opened his eyes and saw the bruises old and new on his wife’s face. He stretched out his hand and stroked her back lightly.
“อีสี มึงเจ็บมากไหม” เมียไม่ตอบ ไอ้วันพูดต่ออย่างเสียใจว่า “อีสี กูไม่อยากให้มึงไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ไม่อยากให้มึงกับลูกต้องลำบากเลย แต่กูทำงานหาเงินใช้หนี้เท่าใด ไอ้หนี้ห่าเหวก็ไม่หมดซะที กูเหนื่อยเครียดทีไรอดแดกเหล้าไม่ได้” ‘Does it hurt very much, See?’ His wife didn’t answer. Wan went on speaking in a sorry tone of voice: ‘I don’t want you to hire yourself harvesting rice, I don’t want you and our daughter to have a hard life, but no matter how much I work to find money to repay our debts, I can’t see the end of those damned debts and when I’m tired and tense I can’t help drinking.’
อีสีไม่พูดอะไร รู้ดีว่าผัวตอนเมากับไม่เมาเป็นคนละคน เมื่อไม่กินเหล้าไอ้วันเป็นคนดีสารพัด งานหนักเอางานเบาสู้ รับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินใช้หนี้ ที่ติดค้างคนในหมู่บ้าน – หนี้ตั้งแต่มันถูกหลอกให้จ่ายค่าหน้านายไปทำงานเมืองนอกแล้วไม่ได้ไป See didn’t say anything, knowing very well that her husband drunk and her husband sober were two different per- sons. When he didn’t drink, Wan was such a good man, a hard worker, hiring himself for all kinds of job to clear debts all the villagers had – debts since they were lured into paying commissions to be sent abroad and never went.
อีสีเตรียมลุกออกจากมุ้ง มือควานคลำอีแดงที่ยังไม่นุ่งผ้า เห็นตัวเย็นก็เบาใจ ไอ้วันมองตามเมีย แล้วมองลูกที่นอนเปลือย See endeavoured to get up and out of the mosquito net. She fumbled about for Daeng who was still undressed, saw she wasn’t burning hot, so felt relieved. Wan followed his wife’s eyes and then looked at his child who slept naked.
“อีสีมึงไปหุงข้าวเถอะ อีแดงไม่สบาย กูจะดูเอง” เขาเหลือบตามองลูกเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ปีนี้มันโตขึ้นเยอะนะ” ‘Go and cook the rice, See. Daeng isn’t well, I’ll look after her myself.’ From the corner of his eyes, he looked at his daughter quietly for a while before say- ing, ‘She’s grown up a lot this year, hasn’t she?’
=
โทรศัพท์ที่หัวเตียงกรีดเสียงจนหมอรัชนีผวาตื่น มือควานคลำหาหูโทรศัพท์ทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาเมื่อฟังเสียงพยาบาลรายงานผู้ป่วยจบ หมอรัชนีลุกขึ้นอย่างว่องไว ไม่มีอาการงัวเงียเหลืออยู่ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ The telephone ringing at the head of the bed startled Dr Ratchanee awake. Her hand groped for the handset even though her eyes had yet to open. When the voice of the nurse had finished her report, Dr Ratchanee got up quickly, with no longer any trace of drowsiness. Her wristwatch said it was past midnight.
เด็กหญิงวัยหกขวบถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ นอนเงียบอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงตรวจหน้าตาซีดจนเหลือง แขนข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลืออยู่ A six-year-old girl had been sent from the district hospital. She lay quietly as if exhausted on the examination bed, her face pale, almost waxy, a saline drip to one arm.
“ความดันแปดสิบหกสิบค่ะ ชีพจรร้อยยี่สิบ รู้สึกตัวดีแต่อ่อนเพลียมาก” พยาบาลเวรดึกคนหนึ่งรายงานพยาบาลอีกคนที่กำลังรูดม่านเพื่อให้หมอรัชนีตรวจเด็กได้สะดวกเอ่ยขึ้นว่า “เด็กหกล้มตั้งแต่เช้าแล้วค่ะหมอ มีเลือดออกจากช่องคลอด ก่อนมาที่นี่แม่เด็กนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอที่โน่นว่าฉีกขาดเยอะเลยส่งตัวมาหาเรา แม่เด็กก็มาด้วยค่ะหมอ” ‘Tension eighty-sixty, pulse one hun- dred and twenty, she’s conscious but very weak,’ the night nurse reported. Another nurse who was closing the curtain for Dr Ratchanee to check the girl at ease said, ‘She fell in the morning, doctor. Blood came out of her vagina. Before she came here, her mother took her to the district hospital. The doctor there said there was too much damage so sent her to us. Her mother’s here too, doctor.’
หมอรัชนีเอี้ยวตัวมองออกไปนอกม่าน เห็นหญิงสาวร่างเตี้ยผิวกร้านแดดยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ห่างจากเตียงตรวจนัก หมอแตะแขนคลำดูชีพจรเด็กเบาๆ ค่อยๆ เปิดเปลือกตาถ่างดู เห็นซีดจัดก็บอกพยาบาลว่า “เตรียมเปิดเส้นให้เลือดเลยนะคะ” Dr Ratchanee twisted to look outside behind the curtain and saw a swarthy, thickset young woman who stood nervously not far from the bed. The doctor felt the girl’s arm for her weak pulse, slowly raised her eyelids to look at her eyes. Seeing how pale she was, she told the nurse, ‘Get a blood pouch ready.’
หมอถามเด็กน้อยสองสามครั้งว่า “หนูชื่ออะไรคะ” The doctor asked two or three times, ‘What’s your name, sweetie?’
ร่างน้อยนั้นลืมตามอง ไม่ตอบ The little girl opened her eyes, didn’t answer.
“หมอดูนิดหนึ่งนะคะ ไม่เจ็บนะค่ะ ไม่ต้องกลัว” หมอรัชนีเปิดผ้าคลุมส่วนล่างอย่างแผ่วเบา ค่อยแยกขาดู เมื่อเห็นรอยฉีกขาด เธอถอนหายใจ ‘I’m just looking. Don’t be afraid, I won’t hurt you.’ Dr Ratchanee delicately pulled back the blanket covering the girl’s lower body and slowly parted her legs. When she saw the tear, she sighed.
“ให้เลือดแล้ว เตรียมเข้าห้องผ่าตัด ช่วยบอกห้องผ่าตัดเตรียมดมยาสลบ เตรียมเย็บแผลเด็กอายุหกขวบด่วน เดี๋ยวหมอจะคุยกับแม่เขา เด็กชื่ออะไรนะค่ะ” ‘When you’ve plugged the blood, take her to the operation room. Please tell them to prepare anaesthetics and get ready for immediate surgery on a six- year-old girl. I’ll talk to the mother. What’s the child’s name?’
“เด็กหญิงแดงค่ะหมอ” ‘Her name’s Daeng, doctor.’
=
ไฟห้องผ่าตัดเจิดจ้าส่องตรงไปที่แผลช่องคลอด แผลภายนอกฉีกขาดกระจุยออกหลายแนว เลือดสดๆ ไหลรินช้าๆ ภายในมีเลือดจับตัวเป็นก้อนอยู่เต็ม เมื่อค่อยๆ เอาเครื่องมือจับผ้ากอซขนาดเล็กควักเลือดออก หมอรัชนีก็อุทานออกมาอย่างสยดสยอง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หกล้มอะไรกัน ยอดช่องคลอดฉีกทะลุทวารหนัก … ทะลุเข้าไปในช่องท้อง … โธ่เอ๋ย เจ้าเด็กน้อย เจ้าตัวแค่นี้ไม่น่าจะถูกทารุณ ทรมานทรกรรมเจ็บปวดอะไรถึงขนาดนี้” หมอรัชนีจ้องมองร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยหกขวบด้วยความสงสารจับใจ พูดเท่านี้พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิง The strong light in the operation room was focused on the vagina injury. The outer area was torn in several directions. Fresh blood slowly trickled out. The inside was full of clotted blood. When she carefully inserted gauze at the end of a forceps to gouge out the blood, Dr Rat- chanee exclaimed horrified, ‘Impossible! Impossible! This wasn’t a fall! It’s pierced through from the bottom of the vagina to the rectum … through to the abdominal cavity. Good grief, poor little thing! So young and treated so cruelly, made to suffer so much pain…’ Dr Ratchanee stared at the body of the six-year-old girl, her heart filled with utter pity. Having heard just this much, every nurse helping with the operation knew what had hap- pened to the little girl.
พยาบาลทุกคนในห้องผ่าตัดใจอ่อนยวบ วาบคิดถึงลูกของตน ถ้าลูกถูกกระทำเช่นนี้บ้าง อกแม่เอ๋ยจะทุกข์ทรมานเพียงใด จะอยู่จะกินได้อย่างไร บางคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนต้องละสายตาจากบาดแผล เสมองเลือดเป็นหยดๆ กำลังไหลรินจากถุงเลือดเข้าไปในร่างกายที่ถูกวางยาสลบ Their spirits sagged, suddenly thinking of their own children. If their children were treated like this, how tormented their motherly chests would be! How could they keep on living? Some felt such ache in their hearts they had to take their eyes off the wound and look instead at the blood drip flowing into the body that lay unconscious.
=
“อีแดงปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้วหมอ” อีสีนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะในห้องตรวจที่ดูเป็นส่วนสัด ไม่มีคนอื่นในห้องนอกจากอีสีกับหมอรัชนีในยามดึกตีสอง ‘If Daeng heals, that’ll be good enough for me, doctor.’ See sat on a chair in front of a table to one side of the examination room. It was two in the morning and there was no one else in the room apart from See and Dr Ratchanee.
“แม่เด็ก การข่มขืนเป็นอาญาแผ่นดิน ลูกถูกทำขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งตำรวจ กลับมาโกหกหมอว่าลูกหกล้ม แม่เด็กกลัวอะไร ไม่ต้องกลัวบอกหมอ หมอช่วยได้” หมอรัชนีนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ จ้องมองอีสี มือเอื้อมไปแตะแขนคู่สนทนาอย่างปลอบใจ อีสีก้มหน้ามองปลายตีนตนเอง ‘Young woman, rape is a criminal of- fense. With your child treated like this, why didn’t you report it to the police? Instead you lie to me that she fell. What are you afraid of? Don’t be scared. Tell me. I can help you.’ Dr Ratchanee sat on a chair on the opposite side of the table and stared at See. Her hand stretched out to touch the mother’s arm to comfort her. See lowered her head and looked at her feet.
“อีแดงมันหกล้มจริงๆ หมอ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวแผลมันก็หาย” ‘Daeng really did fall, doctor. Never mind. The wound will heal.’
“หกล้ม…” หมอรัชนีอดโกรธแม่เด็กไม่ได้ “หกล้มหรือ แม่เด็กเอ๋ย ลูกจะเป็นจะตายจากการถูกทำร้ายอย่างนี้แม่ยังบอกหกล้ม หมอเป็นหมอสูติฯ เห็นแผลที่ช่องคลอดมามากต่อมาก แม่ไม่ต้องโกหกหมอ แผลอย่างนี้หมอยืนยันได้ หมอรู้ เด็กถูกข่มขืนแน่นอน ‘Fall!’ Dr Ratchanee couldn’t help feel- ing angry at the mother. ‘Fall, you say? How dare you? Your child could well die from being hurt like this and you still pretend she fell! I’m a gynaecologist. I’ve seen lots of injuries to the vagina. You can’t deceive me. This kind of wound, I’m positive, I know for sure this child was raped.’
“หมอรู้หรือ” อีสีอุทานอย่างเหม่อลอย ‘You know?’ See exclaimed almost absent-mindedly.
“แผลนี้เป็นแผลจากการข่มขืนอย่างทารุณแน่นอน แม่ต้องรู้แน่ว่าใครข่มขืนลูก แม่ควรจะแจ้งความให้ไอ้คนชั่วมันติดคุก ถ้าไม่ทำเช่นนี้ไอ้คนชั่วคนนี้มันก็ต้องทำคนอื่นอีก มันอาจจะทำลูกเราซ้ำอีก คราวนี้ลูกเราไม่ตาย คราวหน้าลูกเราก็อาจจะตาย แม้ไม่ตาย บาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่บาดแผลทางจิตใจลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานติดตัวไปนานอีกเท่าใด แม่เด็กไม่กล้าบอกตำรวจก็บอกหมอ หมอจะแจ้งความ หมอจะช่วยแม่อย่างเต็มที่เอง หมอช่วยได้นะ แม่เด็กไว้ใจหมอเถอะ” ‘This wound comes from violent rape. No doubt about it. You must know who raped your child. You should report it for the one who did it to be locked up. If you don’t, he’ll do it to others or to your child again. This time she won’t die but maybe next time she will. Even if she doesn’t die and the physical wound heals entirely, psychologically – how long will your child have to suffer from it? If you don’t dare to go to the police, tell me, I’ll report it, I’ll help you to the utmost. I can help you, you know. You can trust me.’
“ไม่ หมอ ไม่…” อีสีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ หมอไม่ต้องช่วยฉัน อีแดงมันเป็นลูกฉัน ช่างมันหมอ ช่างมัน” ‘No, doctor. No…’ See spoke with determination. ‘No, you don’t need to help me, doctor. Daeng’s my daughter. Never mind, doctor, never mind.’
“ช่างมัน ทำไมต้องช่างมันเล่าแม่เด็ก ทำไมต้องช่างมัน หมอไม่เข้าใจเลย เล่าความจริงให้หมอฟังสิ หมอช่วยได้จริงๆ นะ ไม่ต้องกลัว แม่เด็กไม่ต้องกลัว เป็นแม่คนต้องกล้าทำเพื่อลูกสิ ลูกของแม่เองนะ ไม่ช่วยเหลือลูกไม่ปกป้องลูก แม่เด็กไม่รักลูกหรือ” ‘Never mind? How can that be, young woman? I don’t understand at all. Tell me the truth. I really can help you, you know. You don’t have to be afraid. You don’t need to be scared. As a mother you must dare to act for your child, your very own child. If you don’t help your child, if you don’t protect her, then you don’t love her?’ Another nice touch lost in translation: the doctor addresses See throughout as ‘mother’. ‘Young woman’ is the most English allows for a note of disapproval.
“หมอ” อีสีร้องไห้โฮ ตัวสั่นสะท้าน หมอรัชนีตกใจลุกจากเก้าอี้ไปโอบไหล่ ‘Doctor!’ See cried out, shivering. Dr Ratchanee, shocked, sprang up and went to wrap her arms around See’s shoulders.
“หมอ ฉันพูดอย่างไรหมอก็ไม่เข้าใจหรอก ลูกของฉันทำไมฉันจะไม่รัก ฉันรักอีแดงสุดหัวใจ หมอหวังดีฉันรู้ แต่ช่างมันเถอะหมอ แผลอีแดงไม่นานมันก็หาย ฉันสองคนแม่ลูกต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย” ‘Doctor, whatever I say you won’t understand. Why wouldn’t I love my own child? I love Daeng with all my heart. I know you mean well, but never mind, doctor. Daeng’s injury will heal before long. She and I must bear with it. Better that than starving to death.’
อีสีปิดหน้าสะอื้น ผลักประตูเปิดออกจากห้องตรวจ See hid her face as she sobbed, push- ed open the door and went out of the room.
=
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด หมอรัชนีเปิดหน้าต่างห้องตรวจออกไป สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าเต็มอก ท้องฟ้ากว้างใหญ่มืดดำมีดาวเปล่งประกายหรุบหรู่ หมอรัชนียืนนิ่งขึงอยู่ชั่วครู่ ก้มมองตนเอง น้ำตาคลอตาเมื่อครุ่นคิดว่า … ฉันจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ ฉันก็เป็นคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล The surrounding atmosphere was peace- ful. Dr Ratchanee opened the window of the examination room, filled her lungs with chilling air. The vast sky was dark with a dim sprinkling of stars. Dr Ratcha- nee stood still for a while, lowered her head to look at herself, her eyes brim- ming with tears as she pondered … what can I do better than this? I’m just a little person, so tiny compared to this huge world.
“ทำไม ทำไม ทำไมแม่เด็กจึงตัดสินใจเช่นนั้น หมอไม่เข้าใจ หมอไม่เข้าใจ ต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย ทำไม ทำไม” ‘Why? Why? Why did she decide like this? I don’t understand. I really don’t. She must bear with it. Better that than starving to death. Why? Why?’
หมอรัชนีเจ็บปวดหัวใจ เหลือบมองดูพลาสเตอร์พันแผลที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาตนเอง วูบหนึ่งของอารมณ์เธอแกะมันออก จ้องมองราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หายใจลึก กัดกรามแน่น แผลที่ปลายนิ้วของเธอช่างกระจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับบาดแผลของเด็กหญิงแดง Dr Ratchanee felt really bad. She glanced at the plaster around the tip of her right forefinger. In a fit of temper, she tore it off, stared at it as if she had never seen it before, took a deep breath, clenched her teeth. The scratch at the tip of her finger was so puny compared with little Daeng’s injury.
หมอรัชนีกดแผลตนเองจนรู้สึกเจ็บ ขยำพลาสเตอร์จนเป็นก้อนเล็กและขว้างทิ้งลงถังขยะ เธอทรุดตัวนั่ง ซบหน้ากับมือ หลับตาให้หยาดน้ำตาไหลย้อยตามร่องนิ้ว Dr Ratchanee pressed on her wound until she hurt, squeezed the bit of plaster into a small ball and threw it into the bin. She lowered herself and sat down, brought her hand to her face, closed her eyes for tears to drop and run down the crack in her finger.
=

‘Phoo Orn-ae’ in Chor Karrakeit 41, 1999

=
Chanwalee Srisukho, a native of Chiang Mai, is an obstetrician and mother of three sons. A radio and television host, author of articles and books on women’s affairs, she also pens short stories that have a habit of collecting literary awards.
.chanwalee s

Briefs – Korn Siriwatthano

Women needn’t bother reading this: it’s a man thing – Thai-style. And a happy New Year to you too! MB

การเกงใน

BRIEFS

discarded briefs1 discarded briefs

กร ศิริวัฒโณ

KORN SIRIWATTHANO

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
ตอนนี้ผมทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ทำหน้าที่เป็นพนักงานขายโครงการบ้านจัดสรร มีเพื่อนพนักงานในสำนักงานแปดคน รวมทั้งผู้จัดการและนักการภารโรงด้วย เป็นสำนักงานที่เปิดขึ้นเพื่อขายบ้านในโครงการนี้โดยเฉพาะ ขายบ้านในโครงการหมดเมื่อใดพวกเราต้องย้ายไปอยู่สำนักงานขายโครงการแห่งใหม่อีก ผมทำงานนี้มาเกือบสองปีแล้ว ทำท่าว่าจะไปได้สวยพอสมควร แต่ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ตกอยู่อย่างหนึ่ง และมันกำลังจะถึงขั้นวิกฤติ… I now work in a private company as a salesman of housing estate units. We are eight of us, including the manager and the janitor. The office was opened to sell only the houses of that estate. When we’ve sold all the houses, we’ll be transferred to sell a new project. I’ve worked here almost two years. It looks as though I’m doing fairly well, but I have a problem I can’t solve and it has reached crisis point. The writing is simple and straightforward, thus calls for very few remarks, editorial or otherwise.
นั่นคือผมมีโรคประจำตัวชนิดหนึ่ง มันสร้างความอึดอัดใจและความทุกข์กังวลให้ผมมาก มันเป็นโรคที่เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสาอะไรนักจึงยังไม่มีปัญหามากเหมือนตอนนี้ ทั้งยังไม่รู้สึกอับอายกับโรคประจำตัวของตัวเอง และไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะสร้างปัญหาให้ผมมากมายขนาดนี้ It is that I have a chronic disease. It embarrasses me and makes me very uneasy and worried. It’s a disease I’ve had since I was a child, except that when I was a child I didn’t know much so it wasn’t as big a problem as it is now. Besides, I didn’t feel ashamed of that chronic disease and I never thought it would create problems for me to that extent.
โรคประจำตัวที่ว่านั้นก็คือ ผมเป็นโรคใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่กางเกงในแล้วจะเกิดอาการคันที่อวัยวะเพศขึ้นมาทันที คันยุบยิบไปหมด ต้องคอยแคะคอยเกาเจ้านกน้อยตลอดเวลา และด้วยเหตุนี้ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา ผมจึงไม่นุ่งกางเกงใน ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้าน ไปเที่ยว หรือจะไปโรงเรียนก็ตาม เวลาไม่นุ่งกางเกงในอาการคันจะไม่มี ทุกอย่างสบายดีปลอดโปร่ง แต่ถึงจะไม่ใส่กางเกงในก็ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อนอะไรในตอนนั้น กลับคิดว่าดีเสียอีกที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อกางเกงใน และไม่ต้องเสียเวลาซักด้วย That chronic disease is that I can’t wear briefs. Whenever I wear briefs, my genitals begin to itch at once. I’m itching all over. I must scratch my little bird all the time and for that reason when I was in primary school I didn’t wear briefs, whether at home, outdoors or at school. When I didn’t wear briefs, there was no itching, everything was fine and dandy, but my not wearing briefs wasn’t a problem for me then. I thought it was good actually that I didn’t have to waste money buying any or waste time washing them.
ปัญหาเริ่มเกิดขึ้นตอนที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ผมเริ่มเป็นหนุ่ม ความรู้สึกทางเพศค่อยปรากฏชัดเจนออกมา พอเห็นผู้หญิงสวยๆ เจ้านกน้อยของผมจะตื่นขึ้นมาทันที ผมเริ่มอับอายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เวลาที่เจ้านกน้อยตื่นขึ้นมา ผมต้องกดมันไว้ด้วยมือข้างใดข้างหนึ่ง หรือใช้วิธีการใดวิธีการหนึ่งสยบมัน โดยเฉพาะวิธีการเอาขาหนีบไว้ให้แน่นจนมันไม่สามารถแผลงฤทธิ์ได้ The problem began when I was in secondary school. I was a teenager by then. Sexual feelings were beginning to appear clearly. As soon as I saw a pretty girl, my little bird perked up at once. I began to feel embarrassed by what was happening. When my little bird perked up, I had to press it down with one hand or use one method or another to rein it in, especially the method of pressing my thighs together strongly so that it couldn’t rear up.
ตอนที่ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นผมทรมานมาก ระยะการตื่นตัวของเจ้านกน้อยแต่ละครั้งก็กินเวลานานมาก กว่าจะปลอบประโลมหรือบังคับให้มันสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงได้ก็ต้องใช้วิธีการสารพัด เป็นต้นว่าเอาหน้าแข้งไปฟาดกับขาโต๊ะ เขกเข่าแรงๆ หรือไม่ก็หักคอพับให้มันเจ็บ บางครั้งก็ต้องถอนขนทวนกลับแรงๆ เพื่อให้เกิดความเจ็บปวด มันจะได้สิ้นฤทธิ์เร็วขึ้น When I fell into that state, I suffered very much. My little bird would perk up each time over long periods. Before I persuaded or forced it to modesty I had to resort to all sorts of tricks, such as kick the table leg with my shins, knock my knees hard or else force-fold it to hurt it. Sometimes I had to pull the hairs strongly for pain to arise, which would speed up its return to the fold.
แต่ไม่ว่าผมจะจัดการกับมันด้วยวิธีใดก็ตาม มันจะได้ผลเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น จนในที่สุดผมก็ต้องซื้อกางเกงในมาใส่ ยอมทนคันยุบยิบๆ ดีกว่าอับอายเพื่อนในห้องโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง มันคันเหมือนมีมดหรือตัวหมัดเป็นร้อยเข้าไปเกาะกัดและวิ่งเล่นวุ่นวายอยู่ตามตัวเจ้านกน้อยของผม เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นผมจะพยายามอดกลั้นไม่เกาไม่ขยี้มัน แต่พอลับตาคนเมื่อใดผมต้องเกาต้องบี้ตามตัวเจ้านกน้อยยิกๆ เกือบตลอดเวลา ยิ่งตอนเรียนอยู่ในวิทยาลัยยิ่งอาการหนัก กว่าจะเลิกเรียนแต่ละวันผมเกาจนเจ้านกน้อยบวมเป่งเหมือนถูกแตนต่อย พอกลับถึงบ้านผมจะรีบถอดกางเกงในออกทันที ค่อยสบายอกสบายใจ But no matter how I dealt with it, it was only effective temporarily and only briefly, so that in the end I had to buy and wear briefs and bear with the itch- ing rather than be ashamed in front of my friends in the classroom, especially the girls. It itched as if there were hundreds of ants or fleas biting and crawling all over my little bird. When I was in front of others, I tried to bear with it without scratching or shaking it, but as soon as there was no one around I had to scratch and squeeze it almost all the time. It became even worse when I studied at university. Before the end of lectures each day I scratched it so much that my little bird was swollen as if bitten by a wasp. As soon as I was home I took off my briefs and felt better.
พอตอนใกล้จบวิทยาลัย เจ้านกน้อยของผมเป็นแผลเต็มไปหมด ผมเคยไปหาหมอ หมอบอกว่าผมเป็นโรคแพ้กางเกงใน ให้ทาแป้งที่เจ้านกน้อยเยอะๆ แต่ก็ยังไม่ได้ผล ยังคันเหมือนเดิม หมอเลยแนะนำให้เลิกใส่กางเกงในมาตั้งแต่บัดนั้น จวบจนบัดนี้ผมก็ยังไม่ใส่กางเกงใน By the time my university studies were almost over, my little bird was black and blue. I had seen a doctor. The doctor told me I was allergic to briefs, I should powder my little bird liberally. But that didn’t help. It itched as before. The doctor thus told me to give up wearing briefs. So from then on up until now, I have no longer been wearing briefs. =

เป็นแผลเต็มไปหมด: literally, ‘was full of wounds’.

หลายวันมานี้เพื่อนพนักงานหญิงสาวในสำนักงานสามสี่คนกำลังทำให้ผมปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ผมแทบไม่กล้าลุกออกจากโต๊ะทำงานเอาเลย เพราะเจ้านกน้อยของผมมันตื่นบ่อย และทำท่าจะแข็งไม่ยอมหลับนอนง่ายๆ ด้วย ก็จะไม่ให้มันตื่นตึงตังบ่อยได้อย่างไร ในเมื่อแม่เพื่อนพนักงานสาวๆ สวยๆ สามสี่คนนั้นชวนกันนุ่งสั้นรัดรูป แถมผ่าหลังขึ้นมาเกือบถึงง่ามก้นมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว และมักนั่งแลบอย่างไม่ระมัดระวังเสียด้วย ถึงจะเป็นเพียงท่าทางที่กระฉับกระเฉงของพวกเธอ แต่มันปลุกเจ้านกน้อยของผมให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาด้วยนี่ซีที่ทำให้ผมหนักใจ For days now, the three or four young women at the office have been giving me headaches every single day. I hardly dare get up from my desk because my little bird wakes up often and stubbornly refuses to go back to sleep easily. How can it not perk up given that those pretty young women wear short tight clothes, and on top of that, for nearly two weeks now their backs have been bare almost down to their buttocks, and they tend to be on show when they sit down carelessly? Even though it’s only a display of energy on their part, it wakes up my little bird and makes it spry. And this is what gets me worried.
อันที่จริงผมมิได้ตั้งใจจะมองแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนไอ้พวกบ้ากามวิปริต มันเป็นเพียงแวบเห็นผ่านๆ ไปเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมมันไม่น่าจะตื่นทะลึ่งตึงตังบ่อย และผมก็มิได้ต้องการให้มันตื่นด้วย Actually, I don’t intend to ogle in earnest as perverts do. These are mere flitting glimpses. My little bird shouldn’t perk up saucily this often and I don’t want it to either.
ผมไม่รู้จะหาวิธีแก้ไขได้อย่างไร ครั้นจะซื้อกางเกงในมาใส่ผมคงทรมานอีก แค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ว เพราะอาการคันมันทิ่มให้ผมสะดุ้งบ่อย และพลอยทำให้บุคลิกเสียด้วย การที่นั่งอยู่ดีๆ แล้วมีอาการสะดุ้งขึ้นสุดตัวบ่อย คงเป็นอาการที่ไม่ค่อยจะปกติในสายตาของเพื่อนร่วมงานเป็นแน่ ดีไม่ดีเพื่อนร่วมงานนำไปลือว่าผมเป็นโรคชักกระตุกแล้วจะยุ่งกันไปใหญ่ ผมเองก็ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร และคงไม่มีผู้จัดการหรือเจ้าของบริษัทคนไหนจะเลี้ยงคนที่เป็นโรคชักกระตุกเหมือนคนเสียเส้นไว้ในสำนักงานให้เปลืองเงิน I don’t know how I can solve this problem. If I buy and wear briefs, I’ll be under torture again. Just the thought of it is enough to make my hair stand on end because the itching always startles me and ruins my character. Sitting quietly and then being startled to the utmost isn’t the kind of behaviour my co-workers would consider normal. If they spread the word that I have a compulsive twitch, there’s no saying where this would end. I don’t know how I could justify myself and no manager or company owner would waste money employing a compulsive jerker, thus perturbing everyone in the company.
ผมเคยแก้ไขด้วยวิธีการไม่พยายามมองผู้หญิงสวยๆ แต่ก็ไม่เคยได้ผลเพราะผมไม่สามารถบังคับจิตใจและสายตาไม่ให้มองได้สักครั้ง และหากผมจะทำอย่างนั้นกับตัวเองก็ออกจะเกินไปด้วยซ้ำ เพราะการมองหญิงสาวสวยๆ มิใช่เป็นเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด ยิ่งผู้หญิงยุคนี้สามารถสวยได้ตามใจที่อยากจะสวยด้วยแล้ว ยิ่งทำให้อดมองไม่ได้ I used to solve the problem by trying not to look at pretty women but this wasn’t successful, because I was un- able to force myself or my eyes not to cast a side glance even once, and if I managed to do this to myself it would be too much actually because looking at pretty women is nothing abnormal, all the more so as women these days make themselves as attractive as they wish, so you can’t help looking.
ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีมันจึงจะเชื่องเหมือนสัตว์เลี้ยงในบ้านและรู้จักกาลเทศะ ผมเคยสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองก่อนออกจากบ้านไปทำงานทุกเช้า เช้าละสองครั้ง บนที่นอนครั้งหนึ่ง กับในห้องน้ำเวลาอาบน้ำอีกครั้งหนึ่ง หวังจะให้เจ้านกน้อยมันเหนื่อยและหลับ- ไหลไปตลอดวันจนเลิกงาน แต่พอเพื่อนพนักงานหญิงเยี่ยมหน้าเข้ามาในสำนักงานมันก็พลิกตัวตะแคงดูเสียแล้ว ยิ่งเวลาพวกเธอมายืนคุยใกล้ๆ ได้กลิ่นแป้ง กลิ่นน้ำหอม ระรวยระรินด้วยแล้ว มันยิ่งตื่นเร็ว มันทำให้ผมต้องนั่งฝังตัวเองอยู่บนเก้าอี้เหมือนหุ่นดินเหนียว I don’t know what to do to it to tame it like a domestic animal at home and have it know its place. I used to masturbate before leaving the house to go to work twice every morning, once in bed and once in the bathroom when I showered, hoping to tire it out and have it sleep until the end of the workday, but as soon as my female colleagues came into the office, it turned to one side to have a look first. Even more so when they came and stood chatting close-by, smelling of powder, smelling of per- fume, even faintly: it woke up even faster, nailing me to my chair like a clay puppet.
เวลาพาลูกค้าไปดูบ้านในโครง- การก็ไม่ต่างกันนัก เพียงแต่ในตอนนั้นดีหน่อยที่มีแฟ้มคอยปกปิดมันไว้ได้ ทุกครั้งที่พาลูกค้าไปดูบ้านในโครงการ ผมจะนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยเสมอ อันที่จริงข้อมูลเกี่ยวกับบ้านในโครงการ ผมจำได้หมดแล้ว แต่ที่ยังต้องนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยก็เพื่อป้องกันอุบัติเหตุอันอาจจะเกิดจากเจ้านกน้อยของผมนั่นเอง When I take a customer to have a look at a house in the estate, it’s no different, except that then luckily I can hide it behind a file. Every time I take a customer to look at a house, I always take a data file along. Actually, I know the data regarding all the houses in the project by heart, but if I have to take the data file along it’s to prevent any incident my little bird might cause.
อยากจะบอกเพื่อนผู้ชายในสำนักงานให้รู้ว่าผมเป็นโรคประหลาดนี้เผื่อเขาจะมีวิธีแก้ไขบ้าง แต่ผมไม่กล้า มันเสี่ยงเกินไป บางทีเขาอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร หรือเป็นเรื่องตลกเหลือเชื่ออะไรทำนองนั้น และไม่พยายามจะเข้าใจ แล้วเที่ยวประกาศให้ทุกคนในสำนักงานรู้อย่างคึกคะนองปากคนนั้นน่ากลัวนัก สามารถสร้างความดีงามและความเลวร้ายได้พอกัน I’d like to let my male colleagues in the office know of my strange disease to consult them about how to treat it but I don’t dare; it’s too risky. Maybe they’ll think it isn’t something important at all or it’s something incredibly comical or something like that and won’t try to understand and then will go about telling everyone in the office about it boisterously. People’s mouths are frightening. They are able to create good and evil equally.
และหากเป็นไปอย่างที่คิด ผมกล้ารับรองว่าสายตาทุกคู่ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงจะต้องจ้องมองมาที่เป้ากางเกงของผมเป็นจุดเดียวแน่นอน หน้าของผมคงแทบไม่มีใครมอง เพราะมัวจ้องมองรังเจ้านกน้อยของผมแทน ตัวผมคงเล็กเหลือนิดเดียวหากจะเทียบกับเจ้านกน้อยของผม และที่ร้ายไปกว่านั้น เพื่อนชายคงจะได้หยอกล้อผมเล่นตลอดวัน อย่างน้อยเวลายืนใกล้กันเขาจะแกล้งเอามือมาจับเจ้านกน้อยของผมเล่น บางทีมันอาจจะกลายเป็นของเล่นชนิดใหม่ของเพื่อนในสำนักงานไปก็ได้ คนยุคนี้สามารถเล่นกับอะไรก็ได้ทั้งนั้น แม้แต่กับความทุกข์ของคนอื่นก็ยังเอามาเล่นกันได้หน้าตาเฉย อุตสาหกรรมและเทคโนโลยียุคใหม่มันขอดเอาน้ำใจผู้คนให้แห้งหายไปทีละมากๆ จนน่าใจหาย น้ำใจถูกเคี่ยวไปสร้างวัตถุขึ้นมาใช้กันไม่เว้นแต่ละวัน And if it is as I think, I’d swear to it that all eyes, whether male or female, will stare at my crotch as one. Nobody will look me in the face because they’ll be staring at my little bird’s nest instead. Very little of me will be left compared to my little bird, and worse than that, my male colleagues will tease me all day long. At the very least when standing close-by they’ll pretend to grab my little bird with a playful hand. Maybe it’ll become a new kind of toy for my colleagues in the office. People these days are able to play with anything; they even play with the suffering of others without batting an eyelid. Manufacturing and technology in these modern times scrape goodwill off human hearts to an extent that takes the breath away. Goodwill is harvested to produce goods for daily use. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

หน้าตาเฉย: alternative translation: ‘with a straight face’.

อย่างไรก็ตาม ผมจะต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ ไม่อยากให้มันเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับงานของผมที่กำลังจะเดินไปด้วยดี งานยุคนี้ยิ่งหาลำบากอยู่ด้วย เมื่อไขว่คว้ามาได้แล้วก็ไม่อยากจะปล่อยให้หลุดมือไปด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้บอกให้รู้ว่าผมจะประมาทการกระทำของเจ้านกน้อยไม่ได้อีกแล้ว หากขืนให้มันเป็นไปแบบนี้เรื่อยๆ คงไม่ดีแน่… In any case, I must hurry to find a way to solve this problem. I don’t want an accident to happen in my work, which is going well. Work these days is most difficult to find. When you finally land a job, you don’t want to let it slip out of your hands due to some non- sense. What happened that morning told me I could no longer underestimate the behaviour of my little bird. If I let this happen often, things would definitely end badly.
=
สามโมงเช้าผู้จัดการเรียกผมเข้าไปสั่งงาน ผู้จัดการของผมเป็นผู้หญิง ถึงจะมีอายุเฉียดสี่สิบและมีสามีแล้วแต่เธอยังดูสวยพริ้งเพราไปเสียทุกส่วน ผมจำได้ว่าพอเข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของเธอและยังไม่ทันได้นั่ง เพียงเธอเผยอปากแดงแจ๋ยิ้มให้ผมเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมก็ขยับตัวกระพือปีกพึ่บๆ ขึ้นทันที ผมต้องรีบเอามือตะปบมันไว้แทบไม่ทันพร้อมกับหันหลังให้ผู้จัดการและคู้ตัวลง รู้สึกห้องแอร์ที่เย็นอยู่แล้วกลับเย็นยะเยือกลงอีกหลายเท่า At nine o’clock, the manager asked me to come over to receive work instruc- tions. My manager is a woman. Even though she’s approaching forty and is married, she still looks gorgeous all over. I remember that as soon as I went in and stood in front of her desk and even before I sat down, her merely moving her full red lips to smile at me had my little bird twitch and flap its wings at once. I hastily grabbed it in the nick of time and turned my back on the manager to force it down. I felt the already cool air-conditioned room turn several dozen degrees colder.
“เป็นอะไรไป วิชิต” ผู้จัดการตก- ใจกับอาการของผม ซึ่งมันก็น่าตกใจอยู่หรอกที่อยู่ดีๆ ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น ผมหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจยิ่งกว่า ‘What’s the matter, Wichit?’ The manager was shocked by my beha- viour, which was indeed shocking. I blanched out of shock. ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น: needlessly repetitious, so left untranslated.
อ้อ … ลืมบอกไปว่า เจ้านกน้อยของผมเวลามันกระพือปีกเต็มที่นั้น มันจะโตคับเป้ากางเกงทีเดียว นึกดูเถิดว่ามันจะน่าเกลียดน่ากลัวขนาดไหน Oh, I forgot to say that when my little bird flaps its wings fully its bulge inflates my flies. Think of how disgusting, how frightening this is.
“ปวดท้องครับ” ผมรีบแก้ตัว ‘Stomach ache, ma’am,’ I hastily made excuses.
“คงปวดมากสิ … งั้นรีบไปหาหมอไวๆ เรื่องงานค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็ได้” ‘You must ache a lot. Well then, go and see a doctor right away. Work can wait. We’ll talk about it tomorrow.’
“ขอบคุณครับ” ‘Thank you, ma’am.’
พอออกจากห้องผู้จัดการแล้วผมก็รีบออกจากสำนักงานกลับบ้านทันทีมานอนมือก่ายหน้าผากด้วยความกังวลใจ เหตุการณ์เมื่อเช้านี้นับว่ายังโชคดีที่ผู้จัดการไม่ทันสังเกตเห็นความไม่สุภาพของเจ้านกน้อยของผม และผมก็สามารถแก้ตัวได้ทันทีและเหมาะสมกับสถานการณ์ ผมไม่เคยตกใจเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผู้จัดการเห็นหรือรู้ความจริงเข้าเธอจะยังให้ผมทำงานร่วมกับเธอต่อไปอีกหรือเปล่า มันอาจจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรงหรือเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็ได้พอกัน แต่สักวันหนึ่งบังเอิญเจ้านกน้อยของผมมันลุกขึ้นมาตีปีกพึ่บๆ ต่อหน้าลูกค้าโดยที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยล่ะ … ไอ้เรื่องที่คิดว่าไม่เป็นเรื่องมันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา และอาจจะเข้าข่าย กระทำอนาจารต่อหน้าต่อตาลูกค้าของบริษัทก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นคงไม่มีบริษัทใดเลี้ยงพนักงานที่ไม่ใส่กางเกงในอย่างผมไว้แน่นอน As soon as I left the manager’s room I hurried out of the office and went straight back home, lay down with my hand on my forehead and worry in my heart. With what happened that morn- ing, it was lucky for me that the man- ager didn’t notice the improper behavi- our of my little bird and I was able to come up instantly with an excuse that fitted the situation. I’d never been so shocked before and I couldn’t help wondering whether, if the manager had seen or knew the truth, she’d still let me work with her or not. It might have turned into something nasty or some- thing nonsensical just as bad. But what if one day my little bird happened to flap its wings in front of a customer without my being able to do anything about it? What I thought was nonsense would become something enormous and would be considered unbecoming behaviour before a customer of the company. In such a case no company would keep an employee like me that didn’t wear briefs for sure.
ผมเริ่มมองเห็นมหันตภัยอันใหญ่หลวงจากเจ้านกน้อยของผมแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือปัญ- หาอันใหญ่โตที่จะละเลยไม่ได้ ดังนั้นทางที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุด คือผมจะต้องหาทางป้องกันไว้ก่อน I began to see mega-danger coming from my little bird. It was no longer something without importance but a major problem that couldn’t be ignored. Therefore the best and safest thing was for me to find a way to protect myself beforehand.
แต่จะแก้ไขอย่างไร … นี่คือปัญหาที่ผมกำลังนอนคิดอยู่ในขณะนี้ But how to go about it? This is the problem I’m trying to figure out right now.
=
คำถามต่างๆ มากมายพรั่งพรูออกมาจากสมอง … ทำไมเจ้านกน้อยของผมจึงชอบตื่นมาตีปีกอย่างไร้มารยาท ทำไมผมจึงใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่แล้วมันคันยุบยิบไปหมด อาการคันคือต้นเหตุแห่งปัญหากระนั้นหรือ และที่สำคัญที่สุดทำไมผมจึงไม่สามารถบังคับเจ้านกน้อยของผมได้ ทั้งที่มันคือส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นเดียวกับอวัยวะส่วนอื่นๆ ความลี้ลับอันนี้มันอยู่ที่ไหนกันหนอ Lots of questions poured forth into my brain. Why did my little bird wake up and flap its wings so impolitely so often? Why couldn’t I wear briefs without itching like hell? Was the itching the source of the problem? And most important, why was I unable to control my little bird, even though it was part of my body the same as other organs? Where did this mystery reside?
เหตุการณ์ทั้งหมดมันคงไม่ได้อยู่ที่กางเกงใน เพราะกางเกงในเพิ่งมีใช้มาไม่กี่สิบปี คนรุ่นปู่รุ่นพ่อไม่เคยนุ่งกางเกงในกัน พ่อผมก็ไม่นิยมนุ่งกางเกงในแต่สามารถไปไหนได้ทุกหนทุกแห่ง ทุกสถานการณ์ โดยไม่เห็นจะมีปัญหาเหมือนผม Briefs are only part of the picture because briefs have only been worn for a few decades. Men of my grand- father’s generation didn’t wear briefs. My father didn’t like wearing briefs either but was able to go everywhere, so it seems, without any problem like mine.
หรือจะเป็นเพราะอาการคัน … บางทีมันอาจจะฝังเชื้อดื้อเอาไว้ตั้งแต่ที่เรียนอยู่ชั้นมัยธยมก็ได้ คิดอีกทีอาการคันไม่น่าจะเกี่ยวกันตรงไหน อาการคันเป็นเพียงอาการแพ้อย่างหนึ่งเท่านั้น เมื่อไม่นุ่งกางเกงในอาการคันก็ไม่มี ทุกอย่างปกติ … ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่มั่นใจนัก บางทีมันยังมีเหตุผลสัมพันธ์อื่นที่ผมนึกไม่ออกก็ได้ Or is it because of the itching? Maybe it’s some stubborn germ imbed- ded from the time I was in secondary school. On second thoughts, the itching has nothing to do with it; it’s just a form of allergy. When I don’t wear briefs, there’s no itching, everything is normal … but then, I’m not too sure. Maybe there are related causes I can’t think of.
จะว่าจิตใจผมเป็นอกุศลก็ไม่ถูกต้อง เพราะเวลาที่เกิดอาการอย่างนั้น ผมมิได้คิดไปในทางที่ไม่ดีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เว้นแต่ตอนที่ผมตั้งใจจะให้มันเป็นเช่นนั้นในที่ที่เหมาะสมและไม่เป็นที่เสื่อมเสียแต่อย่างใด ซึ่งมันเป็นเพียงความต้องการอันเป็นปกติธรรมชาติที่เด็กหนุ่มหรือผู้ชายโดยทั่วไปมีกัน To say that I have impure thoughts would be incorrect because when that condition happens I don’t think in a bad way, not even once, except when I intend it to be like that in the right place and with no risk to my reputation, since it’s merely a natural need of any youngster or man.
ผมคิดว่าคนอื่นก็คงเหมือนผม แต่ที่เขาไม่มีปัญหาเพราะเขาใส่กางเกงใน และกางเกงในคงแก้ปัญหาให้เขาได้ เท่าที่ผมถามเพื่อนๆ ดู ร้อยทั้งร้อยใส่กางเกงในกันทั้งนั้น ซึ่งอาจจะสรุปได้ว่าทุกคนต้องใส่กางเกงในยกเว้นผมมันจึงเกิดปัญหาขึ้นมา ทำให้ผมนึกถึงคนสมัยปู่สมัยพ่อของผมที่ไม่มีใครใส่กางเกงในกันเลย จะมีบ้างก็ใส่กางเกงขาสั้นบางๆ ไว้ข้างในเท่านั้น ซึ่งว่าไปแล้วมันก็ไม่สามารถจะป้องกันอะไรได้เลยหากเจ้านกน้อยของพวกเขาตื่นตึงตังขึ้นมา I think others are like me but they don’t have any problem because they wear briefs and briefs solve that problem for them. From what friends I’ve questioned tell me, a hundred per cent of them wear briefs, from which we can conclude that everyone wears briefs except me, so there’s a problem. It makes me think of the previous generations when no one wore briefs. A few wore thin shorts inside only, which, say what you will, weren’t able to protect anything when their little birds woke up.
ผมกำลังคิดว่าคงมีอะไรบาง อย่างที่ทำให้คนต้องใส่กางเกงในแบบรัดเนื้อตัว … แต่ผมยังนึกไม่ออก I’m thinking that there must have been some reason that made people wear tight-fitting briefs, but I still can’t figure it out.
หากมันตื่นตึงตังขึ้นในขณะที่จิตใจผมเป็นอกุศลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันมิได้เป็นเช่นนั้น มันเกิดขึ้นทั้งที่ผมพยายามบังคังมิให้มันเกิด และมันเกิดขึ้นในขณะที่ผมกำลังกลัวว่ามันจะเกิด เหมือนเจ้านกน้อยของผมมันมีอิสระอยู่เหนืออำนาจบังคับของผม ราวกับมันมีชีวิตและจิตใจของมันเอง ไม่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับร่างกายและจิตใจของผมเลย If it woke up when I have impure thoughts, that’d be something else, but it isn’t the case. It happens even though I’m trying for it not to happen and it happens while I’m afraid it will happen, as if my little bird couldn’t care less about my authority, as if it had a life and a mind of its own, with no relation to my body and my mind at all.
มันน่ากลัว… How frightening this is!
ผมพยายามเอาธรรมะเข้าข่มบังคับและพยายามทำใจให้ว่าง แม้สภาพแวดล้อมในสังคมยุคเทคโนโลยีเหนือคนจะไม่เอื้ออำนวยเท่าใดก็ตาม เวลาอยู่ในสำนักงานก็พยายามสาละวนอยู่กับงานตลอดทั้งวัน เพื่อมิให้สายตาและจิตใจวอกแวกไปกับสภาพแวดล้อมแห่งโลกยุคโลกานุวัตร ถึงกระนั้งมันก็ยังเกิดปัญหา เพียงกลิ่นน้ำหอมแวบเข้าจมูกมันก็ทำให้เจ้านกน้อยของผมดิ้นขลุกขลักรบกวนให้รำคาญใจขึ้นมาทันที I’ve tried to use dharma to keep in control; I’ve tried to empty my mind, even though the social environment in this era of technology dominating man isn’t very conducive to it. When I’m in the office I try to focus only on work all day long for my eyes and mind not to err, distracted by the environment in the globalisation era. For all that the problem still arises. A mere whiff of perfume entering my nose makes my little bird stir annoyingly at once.
หลายครั้งที่ผมนึกถึงสิ่งเน่าเปื่อยและขยะแขยง นึกถึงว่าผู้หญิงทุกคนนั้นเน่าเปื่อยพุพองไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงเนินน้อยนั้น ผมนึกเห็นว่ามันเน่าเหม็นและเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนองเหมือนซากศพไม่น่าพิศวาส แต่พอแว่วยินเสียงใสๆ และนุ่มนวลแทรกมาในอากาศ เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นมาตีปีกพึ่บๆ ด้วยอาการกระชุ่มกระชวย เหมือนคนที่ตื่นขึ้นหลังจากได้นอนพักผ่อนมาเต็มอิ่ม มันนึกจะตื่นตอนไหนมันก็ตื่นมาตีปีกพั่บๆ โก่งคอหงึกๆ จนผมตะปบไว้แทบไม่ทันเกือบทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าสาธารณชน โดยเฉพาะต่อหน้าลูกค้าที่มาติดต่อขอซื้อบ้าน ผมต้องเอาแฟ้มปิดไว้! Many times I’ve thought of rotten and repellent things, thought that all women are rotten and repellent all over, especially on those little hills of theirs. I can picture them in my mind as stinking and sticky with blood and pus like unattractive corpses, but as soon as I hear soft clear voices through the air, my little bird wakes up and flaps its wings spryly like someone waking up after a full night of refreshing sleep. Whenever it feels like it, it wakes up and flaps its wings and swells and I can hardly slap it down in time every time I’m in public, especially in front of customers interested in purchasing a house: I have to hide it behind a file!
นับวันมันจะดื้อด้านมากขึ้นจนน่าวิตก ในขณะที่พลังจิตของผมเริ่มอ่อนแอลงทุกขณะท่ามกลาง กระแสสังคมแห่งยุคบริโภค ทุกคนกำลังหลงเข้าสู่ยุคแบบใหม่ที่มีค่านิยมทันยุคทันสมัยและทันข้อมูล มันเป็นความงมงายสำเร็จรูปที่มนุษย์กำลังตกเป็นทาสของเครื่องมืออันเป็นผลิตผลทางอุตสาห- กรรมและเทคโนโลยีล้ำยุค แม้ผมจะพยายามบังคับมันเพียงใดก็ดูเหมือนจะไร้ผล มันยิ่งจะแผลงฤทธิ์เพิ่มขึ้น… It grows increasingly stubborn, to a worrisome extent, while my willpower is beginning to weaken in the fast flood of the consumer society. Everyone is straying into a new era that favours the new, the latest fashion and the latest info. It’s an instant foolishness in which man is becoming the slave of tools that are the products of ultra-modern manu- facturing and technology. No matter how much I try to control it, I’m doomed to fail; things will become even more noxious. =

=

=

=

=

=

=

=

=

แผลงฤทธิ์ = to act up, show one’s power/stuff/form.

=
บ่ายวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าว หลังจากรับประทานอาหารกลางวันแล้วผมก็กลับเข้าสำนักงาน เพราะจะมัวเดินโอ้เอ้เหมือนคนอื่นไม่ได้ ถ้าเป็นเวลากลางคืนค่อยยังชั่วหน่อย ไม่ต้องกังวลกับเจ้านกน้อยนัก That afternoon the air was oppressive with heat. After lunch I went back to the office because I couldn’t dawdle like the others. If it were at night, it wouldn’t be so bad: I wouldn’t have to worry about the little bird.
ท้องฟ้าเขียวครึ้มด้วยเมฆฝนที่ทอดตัวลงต่ำเกือบชนยอดตึกสูงที่มองเห็นจากในสำนักงาน วันนี้ฝนตั้งเค้ามาแต่ก่อนเที่ยงแล้ว ช่วงนี้กำลังอยู่ในหน้าฝน ฝนจึงตกเกือบทุกวัน โดยมากจะตกในช่วงบ่ายสามโมงล่วงแล้ว แต่วันนี้เมฆฝนลอยต่ำผิดปกติ ฝนคงจะตกเร็วกว่าทุกวัน The sky was dark with rainclouds so low they almost collided with the tall buildings that could be seen from the office. Today rain had been threaten- ing since before lunch. This was the rainy season, so it rained almost every day. Usually it began to rain around three o’clock but today the clouds were lower than usual, it might rain earlier than it did every day.
ผมเข้ามานั่งในสำนักงานได้ไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกเทลงมาเป็นม่านขาวไปทั่ว คนเดินถนนที่เตรียมร่มติดตัวมาด้วยก็กางร่มกันเป็นทิวแถว ไอเย็นเข้ามาในสำนักงาน บนถนนเต็มไปด้วยดอกร่มหลากสีสดสวยท่ามกลางม่านฝนสีขาวหม่น I had been sitting in the office barely ten minutes when the rain dropped down in a white curtain all around. People in the streets that had taken umbrellas along opened them in droves. Cold air entered the office. The streets flowered into multi-coloured umbrellas amidst the dirty white curtain of rain.
ในสำนักงานมีพนักงานหญิงอยู่ประจำโต๊ะกันครบทุกคนแล้ว แต่พนักงานผู้ชายอีกสองคนยังไม่เข้ามา พวกเขาคงติดฝนอยู่ในร้านอาหารใกล้ๆ นี้ พอฝนซาเม็ดพวกเขาคงค่อยหลบเข้าชายคาตึกลัดเลาะมาได้ พอผมเริ่มเปิดแฟ้มจะสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ ไฟในสำนักงานก็ดับลงทันที เวลาฝนตกก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ ฝนตกทีไรไฟจะดับพักหนึ่งก่อนแล้วค่อยติด วันนี้ก็เช่นกัน ไฟดับไปครู่หนึ่งแล้วก็ติด แต่มีไฟดวงหนึ่งไม่ยอมติด ภายในสำนักงานแสงสว่างไม่เพียงพอ พนักงานผู้หญิงต่างร้องเรียกหาภารโรงกันเจี๊ยวจ๊าวเกินความจำเป็น มีบางคนบอกว่าภารโรงเพิ่งออกไปกินข้าวยังไม่กลับมา In the office all the women sat at their desks but the other two male em- ployees had yet to come. They must have been caught by the rain in neigh- bouring food shops. When the rain relented they’d trail back progressing along the awnings of buildings. I had hardly opened a file to resume the pending work when there was a power cut in the office. It’s always like this when it rains. Whenever it starts raining, the electricity goes out and then comes back. It was the same today. The power went out and came back but one bulb refused to light up. The brightness within the office wasn’t enough. The female employees clam- oured for the janitor insistently. Some- one said he had just gone out for lunch and wasn’t back yet.
ในที่สุดมันก็ตกเป็นหน้าที่ของผมเพราะเหลือผมเป็นผู้ชายคนเดียว หลอดไฟดับแต่ตัวสตาร์ต-  เตอร์ยังแลบแผล็บๆ อยู่ ผมคิดว่าหลอดอาจเสื่อมหรือเคลื่อนจึงทำให้ไม่ติด ผมลากโต๊ะทำงานของเพื่อนคนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ดวงไฟมากที่สุดไปรอง แล้วเอาเก้าอี้ต่อขึ้นไปอีกสองชั้น Eventually the duty fell on me as the only man present. The light bulb was out but the starter was still crackling. I thought the bulb was dead or un- crewed so it didn’t catch. I dragged a colleague’s desk which was the closest right under the bulb and then added two layers of chairs.
“ช่วยกุมเก้าอี้ให้หน่อย” ผมขอร้องเพื่อนพนักงานผู้หญิง ‘Please hold the chairs for me,’ I asked a female colleague.
“เธอมาด้วย คนเดียวไม่ไหว” เธอชวนเพื่อนอีกคนที่นั่งโต๊ะติดกันมาช่วยกุมเก้าอี้ด้วย ‘You come too, one person isn’t enough,’ she pressed the friend sitting next to her to hold the chairs as well.
ผมขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ตัวบนสุดแล้วเอื้อมมือหมุนหลอดไฟไปมา I climbed up and stood on the upper chair and then stretched out my hand to unscrew the bulb.
“อย่าก้มลงมาเชียว ฉันใส่เสื้อคอกว้างอยู่ด้วย” พนักงานสาวขี้เล่นพูดขึ้นขณะที่เงยหน้ามองดูผมจัดการกับหลอดไฟ ‘Don’t look down, will you. The collar of my blouse is loose,’ the young female employee said playfully as she looked up to see me deal with the bulb.
อันที่จริงผมมิได้คิดจะมองลงไปเลย เพราะขณะนี้จิตใจของผมกำลังอยู่ที่หลอดไฟ และตั้งใจตั้งแต่ก่อนขึ้นมาแล้วว่าจะพยายามไม่มองลงไป แต่เมื่อเธอพูดออกมาอย่างนั้นมันก็ทำให้ผมอดเหลือบมองลงไปไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าเธอคงดึงเสื้อปกปิดหน้าอกไว้เรียบร้อยแล้วจึงได้พูดเช่นนั้น Actually I didn’t think of looking down at all because for the moment my mind was on the bulb and I had decided before climbing up not to look down, but since she spoke like this I couldn’t help glancing down even though I knew she had made sure her blouse covered her bosom to speak like that.
เพียงแวบเดียวที่มองลงไป เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นทะลึ่งตึงตัง ยักซ้ายยักขวา ปานเป้ากางเกงจะฉีกขาด สองสาวเห็นมันถนัดชัดตา ต่างถลึงตามองมันแน่นิ่งเหมือนถูกมนต์สะกดไว้อึดใจหนึ่งก่อนจะปล่อยมือจากการเกาะกุมขาเก้าอี้มาปิดตาตัวเอง ผมตกใจแทบช็อกเมื่อมันทะลวงซิปกางเกงโผล่หัวออกมาอย่างไม่รู้จักอับอายเอาเสียเลย ทั้งที่ผมมองอับอายแทบจะแทรกตัวเข้าไปในอณูอากาศให้หายไปเลย The moment I looked down, my little bird woke up erect and hard, twitched left and right, as if my flies would tear. The two women got an eyeful. Their eyes glazed as they watched it transfixed as if under a spell for a moment before they took their hands off the chairs to close their own eyes. I was startled into a state of shock when it stuck its head out of the zipper shamelessly, at which point I was so embarrassed I felt like vanishing into thin air.
“ว้าย!” ‘Eek!’
ทั้งสองสาวหวีดลั่นสำนักงาน ผู้จัดการถลันออกจากห้องมาดู ผมรีบปล่อยมือจากหลอดไฟฟ้ามาตะปบเจ้านกน้อยด้วยความตกใจสุดขีดจนลืมนึกถึงความปลอดภัย แล้วทั้งคนและเก้าอี้ก็หล่นโครมลงมากองอยู่กับพื้นไม่เป็นท่า ผมรู้สึกเจ็บตรงเข่าและข้อศอก พยายามจะเหยียดกายลุกขึ้นโดยลำพังหลังจากจับเจ้านกน้อยยัดลงในเป้ากางเกงเรียบร้อยแล้ว พนักงานสาวๆ ต่างหลบไปอยู่ไหนต่อไหนกันหมดแล้ว แม้ผมจะเจ็บและอายสุดขีด แต่เจ้านกน้อยของผมยังกระพือปีกโก่งคอหงึกๆ อย่างคึกคะนอง ผมลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากสำนักงานทันที รู้สึกป่วนปั่นไปหมด… Their shriek shook the whole office. The manager darted out of her room to have a look. I let go of the light bulb to grab my little bird in such a panic I forgot about safety and then man and chairs fell down in an unsightly heap on the floor. I felt hurt at the knees and the elbows, tried to stretch out my body to get up by myself after forcing my little bird back inside my flies. The female employees had scampered back all places. Even though I hurt and was utterly ashamed, my little bird still flapped its wings and squirmed boisterously. I managed to get up and walked out of the office at once, in utter confusion.
=
ผมเริ่มท้อแท้ที่จะหาวิธีการควบคุมมันให้อยู่โดยที่ไม่ต้องให้กางเกงในเข้ามาเกี่ยวข้องเหมือนสมัยปู่สมัยพ่อ แต่ดูเหมือนทุกวิธีที่นึกได้ และนำมาใช้ก็ไม่สามารถควบคุมให้เจ้านกน้อยอยู่ในอำนาจได้ ผมลงทุนไปยืนพิจารณาศพก่อนที่จะเผา พยายามพิจารณาดูให้มันทะลุถึงกระดูกอย่างที่พระท่านว่า เพื่อเป็นการตัดกิเลสตัณหาที่พอกพูนอยู่ในใจ หรือบางทีมันอาจจะซ่อนอยู่ในเม็ดเลือดก็ได้ พยายามมองสิ่งสวยงามทั้งมวลเป็นภาพขาวดำ พยายามทำเป็นหูหนวกและเบื้อใบ้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนแปลง เพียงได้สัมผัสกับความเนียนนุ่มของอะไรบางอย่าง ซึ่งอาจจะเป็นแขนของใครบางคนหรือแม้แต่เนื้อของตัวเอง เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นตีปีกผงกหัวหงึกๆ เหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับมันเลย … บางครั้งผมอยากจะตัดมันทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด! I’m beginning to give up looking for ways to control it while still dispensing with briefs as in the times of my grandfather and of my father, but it seems that all the methods I can think of and test are unable to keep the little bird under control. I go as far as standing and contemplating corpses before they are burnt. I try to see through them to the bones as the monks exhort about getting rid of the lust that has accumulated in my mind or that might hide in the particles of my blood, about trying to see everything that is noble in black and white, trying to be deaf and dumb, but it seems nothing will change. At the mere contact of something soft which might be someone’s arm or even my own flesh, my little bird flaps its wings and raises its head forthwith as if nothing had happened to it at all … Sometimes I feel like cutting it off once and for all.
แล้วผมจะทำอย่างไรกับมันดี คิดไม่ออกจริงๆ ไม่นึกเลยว่าในชีวิตนี้จะมาลำบากยากใจกับเจ้านกน้อยของตัวเอง ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจที่คอยหลอกหลอนผมอยู่ตลอดเวลา เป็นสัตว์ประหลาดที่ผมไม่รู้จักไปแล้ว นับวันมันยิ่งมีอำนาจเหนือผมขึ้นไปเรื่อยๆ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันกำลังเป็นนายของผมเข้าให้แล้ว เพราะนอกจากผมบังคับมันไม่ได้แล้ว มันยังสามารถทำให้ผมหัวปั่นหัวคลอนได้อีกต่างหาก มันยิ่งดื้อและแกร่งกล้าน่าเกรงขามขึ้นเรื่อยๆ Then what am I to do about it? I really have no idea. I never thought that in this earthly life I’d be distressed by my little bird. It has become a ghost haunting me all the time, a monster I no longer know. The longer it goes on the more power it has over me. I can’t help feeling that it has become my boss by now because not only can’t I control it any longer but it’s able to make my head spin as well. It’s increasingly stubborn and terrifyingly daring.
กลางคืนผมนอนมือก่ายหน้าผากเป็นทุกข์ คิดไม่ออก มันสับสนไปหมด ผมกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะแก้ไขและจัดการกับมันด้วยวิธีการใดดีมันจึงจะอยู่ในอำนาจควบคุมของผมได้ และต้องไม่ใช่วิธีการใส่กางเกงใน เพราะผมไม่อยากเกาอยากคันอีกต่อไป At night I lie with my hand over my forehead in distress, unable to think, in total confusion. I’m at the end of my tether, am at a loss at finding a method to correct it and handle it so it may stay within my control, and at the same time definitely not wearing any briefs because I no longer want to itch and scratch myself sore.
เจ้านกน้อยทำให้ผมวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ป้ายสีให้จิตใจผมหม่นหมองเป็นทุกข์ และดูเหมือนมันกำลังจะทำให้ผู้อื่นพลอยเป็นทุกข์ไปด้วย ข้อนี้อาจจะมองเห็นไม่ชัด แต่ผมสัมผัสได้ถึงมิติที่เกี่ยวข้องนี้แล้ว หากผมไม่สามารถควบคุมมันได้โดยสิ้นเชิงเมื่อใด มันอาจจะถึงขั้นผกผินบินไปจิกตีผู้คนและสิ่งต่างๆ ให้เกิดความวุ่นวายขึ้นทั้งเมือง หรืออาจวุ่น- วายไปทั่วโลกก็ได้ เพราะผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะสามารถควบคุมเจ้านกน้อยของตัวเองได้หรือเปล่า … เป็นไปได้ว่ามันอาจจะหลุดกรงขัง My little bird embarrasses me every single day, slanders me so that I’m sad and suffering and it seems it’s threatening to make others unhappy too. This point you may not see clearly, but I can feel this incipient dimension already. If I’m unable to control it entirely at any time, it might reach the stage of turning round and taking flight to pick and swipe at people and things to create confusion all over town or even all over the world, because I’m not sure that others will be able to control their own little birds … It’s quite possible it might escape from its cage.
แล้วนี่อะไรจะเกิดขึ้น And then who knows what might happen?
ผมจะทำอย่างไรกับมันดี … ช่วยผมด้วย! What can I do about it? … Please help me!
=

‘Kangkaeng Nai’
in Chor Karrakeit 19, 1994

Korn Siriwatthano, born in 1956
in the south of Thailand, teaches
there and keeps collecting prizes
for his short stories. He is also
the author of a couple of novels.
His ‘The lookers-on’ was published
in 9 Thai short stories – 2009
and ‘Chain reaction’ in
13 Thai short stories – 2013.
.korn

Khoo Rak Khoo Ruay – Phisit Phoosri

Obviously, this story was written by a man: that Phat woman is clearly a frigid bitch and her business partner a frustrated normal male deserving of sympathy. Ah, well, you can’t have it all in a single short story… MB

คู่รัก-คู่รวย

Khoo Rak Khoo Ruay

dragonflies mating dragonflies matingR

พิสิฐ ภูศรี

PHISIT PHOOSRI

Pronounced ‘phoo.see’
TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เช้าหนึ่งต้นฤดูหนาว ตะวันที่ยังเร้นดวงอยู่หลังหมู่เมฆโรยแสง อุ่นนวลลอดออกมาอย่างเกียจคร้าน สายหมอกจางๆ ลอยเรี่ยพ้นดิน ดอกไม้หลายสีแข่งกันชูช่อ แมลงปอปีกใสจับกลุ่มลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ฝูงผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนลานตา นกกระจอกตัวเปรียวโฉบวาบลงมา ฝูงแมลงปอและผีเสื้อแตกฮือ ชั่วไม่นานก็กลับมารวมตัวกันใหม่ มันว่อนเวียนอยู่เหนือทุ่งดอกไม้อย่างหลงใหล ไม่หวั่นกลัวนกร้ายที่จ้องจะเอาชีวิตเลยแม้แต่น้อย One morning of the cold season the sun, which still hides behind clouds, spreads soft warm light that filters through lazily. A thin layer of mist skims the earth. Multi-coloured flowers com- pete in bloom. Dragonflies with trans- parent wings hover in mid-air. Flutters of butterflies draw dazzling loops over bushes. A sprightly sparrow swoops down, scattering the dragonflies and butterflies which before long are back together again. They swarm over the flower fields they are crazy about, totally unafraid of the evil birds eyeing their lives.
เขาและเธอจูงมือกันไปตามทาง เธอฉุดเขาให้หยุดเดินอยู่บ่อยๆ ชี้ชวนดูดอกไม้ตรงนั้นตรงนี้ He and she hold hands as they walk along the pathway. She brings him to a stop often, pressing him to look at these flowers here, those flowers over there.
เมื่อถึงต้นไม้ใหญ่ เขาพาเธอเดินเลี้ยวเข้าไป แล้วบอกว่ามาดูอะไรทางนี้เถอะ When they reach a big tree, he leads her around it and tells her to come and see something this way.
“อะไรคะ” เธอเลิกคิ้วอย่างฉงน แต่ดวงตาก็ส่อแววใคร่รู้ ‘What is it?’ She raises a dubious brow but curiosity registers on her face.
เขารวบร่างเธอเข้ามาในวงกอด เธอร้องอุ๊ย ก่อนจะทันปัดป้อง ใบหน้าของเขาก็ซุกลงมาแนบใบหน้าของเธอ ปลายจมูกซอนไซ้พวงแก้มแดงผ่อง He enfolds her in his arms. She shouts in surprise. Before she can ward him off, his face lowers to touch hers. The tip of his nose plies her bright red cheek.
“คนขี้โกง” เธอเอามือรุนหน้าเขาออก “บอกว่าจะพามาดูอะไร ที่แท้ก็หลอกมารังแก” ‘Trickster!’ She repels his face with her hand. ‘You tell me you’ll show me something only to come and bother me.’
“ขอรังแกอีกทีก็แล้วกัน” เขาซุกหน้าลงที่เดิม ‘Then let me bother you once more.’ He buries his face in the same spot.
“พอเถอะค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบือนหน้าหลบ แกะมือที่กุมกอดให้พ้นตัว ‘Enough! My cheek’s black and blue.’ She turns her head away and prises open the hand that holds her, freeing herself.
แต่กลายเป็นว่ามือที่มีอิสระของเขากลับไปรุกรานส่วนอื่น But his freed hand launches an assault elsewhere.
เธออุทานด้วยความตกใจ สะดุ้งถอยไปหนึ่งก้าว She exclaims in shock, starts and takes a step back.
“อย่าทำอย่างนี้สิคะ” น้ำเสียงนั้นพร่าสั่น ‘Don’t do this!’ The voice is husky and shakes.
“โธ่ จะหวงไว้ให้ใคร หรือว่าไม่รักผมแล้ว” ‘Drat! Who are you keeping yourself for? Or don’t you love me anymore?’
“ชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย” เธอทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็โผร่างเข้ามากอดเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกลางหว่างอก เสียงพูดดังลอดมาอู้อี้ “ไม่รักคุณแล้ว จะไปรักใคร” ‘That’s what you keep saying.’ She makes an unhappy face but she throws herself at him and hugs him tight, buries her face in the middle of his chest. Her voice comes out indistinct. ‘If I don’t love you, then who?’
“รักแล้วทำไม…” เขาตั้งคำถามทั้งเสียงทั้งมือ ‘If you love me, then why…’ He asks the question with his voice and with his hands.
เธอช้อนสายตาขึ้นมามองเขาอย่างวิงวอน She raises her eyes to look at him beseechingly.
“เชื่อพัชเถอะค่ะ ไม่ดีหรอก” พูดพลางกุมมือเขาไว้ทั้งสองข้าง “มันยังไม่ถึงเวลา” ‘Believe me, it’s not good,’ she says while covering his hands on both sides with hers. ‘The time isn’t right yet.’
“แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาเสียที” เขาทำหน้าอ่อนใจ ‘When will it be then?’ He looks mollified.
“วันแต่งงานสิคะ” เธอหัวเราะเสียงใส เขย่งตัวขึ้นมาจูบแก้มเอาใจหนึ่งฟอด แล้วชวนเขาเดินชมสวนดอกไม้ต่อไป ‘On our wedding day.’ She utters a clear laugh, stands on tiptoe to give him a consolation kiss on the cheek and then invites him to go on walking and admiring the garden.
“วันแต่งงาน” เขาพึมพำเหมือนละเมอ “คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก ผมจะได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่สวยที่สุด ดีที่สุด ฉลาดที่สุด…” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ระบายลมหายใจอย่างเปี่ยมสุข “แล้วเราก็จะมีลูกด้วยกัน พัชคิดไว้หรือยังว่าลูกคนแรกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ‘Our wedding day,’ he mutters as if in a dream. ‘It’ll be the day when I’ll be the happiest in the world. I’ll possess the most beautiful, the nicest, the cleverest woman…’ He raises his head to look at the sky, breathing deeply in elation. ‘And then we’ll have children together. Have you thought about our first child being a boy or a girl?’
“บ้า ยังไม่ถึงวันแต่งงานเลย คิดไปถึงเรื่องลูกซะแล้ว” เธอว่าอายๆ ‘Silly! We aren’t even married and you’re thinking of children already…’ she says bashfully.
“ลูกของเรา…” เขาสร้างจินตนาการในอากาศต่อไป “ผมว่ามีสักสามคนก็พอ คนแรกเป็นผู้ชาย ผมจะส่งไปเรียนกราฟิกดีไซน์ที่อเมริกา จบมาทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ในบริษัทของเรา คนรองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน คนนี้น่าจะให้เอาดีทางดนตรี ได้ดีกรีซาวด์เอนจิเนียร์มาจากอังกฤษ เผื่อเราจะขยายกิจการไปในด้านธุรกิจเพลง คนเล็กเป็นผู้หญิง ผมจะให้เขาเรียนบริหารธุรกิจ … คุณว่าดีมั้ย” ‘Our children…’ He goes on building castles in the air. ‘I think three will be enough. The first a boy. I’ll send him to learn graphic design in America. When he graduates he’ll work as creative director in our company. The second will be a boy too. This one should do well in music. He’ll get a degree as sound engineer from England for us to expand by entering the song business. The last one will be a girl. I’ll have her learn business administration … What do you think?’
“ฝันกลางวัน” เธอกลั้นยิ้ม หันมามองหน้าเขาแล้วทำตาโตล้อเลียน ‘Daydreams!’ She hides a smile, turns to stare at him and then mocks him by making big eyes.
ภาพเปลี่ยนไปเป็นวันวิวาห์ เขาและเธออยู่ในชุดบ่าวสาวสุดหรู งานมีขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมใหญ่ เพื่อนฝูงญาติมิตรและผู้ใหญ่ที่ทั้งคู่นับถือมาร่วมงานมากมาย เขายิ้มแก้มเปล่งเมื่อเพื่อนยุให้หอมแก้มเจ้าสาว เธอเอียงอายและเอียงแก้มรอ ไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างพึ่บพั่บเก็บภาพประทับใจ The picture changes to the wedding day. He and she are wearing magni- ficent bride and groom apparel. The party takes place in the reception hall of a big hotel, attended by loads of friends, relatives and respected elders from both sides. Smiles distend his cheeks as his friends tease by pecking at the bride’s cheeks. She is bashful and leans her cheek as she waits for the flash from the camera making impressive pictures for the record. A cultural note: Thai lovers, thanks to their usually flat noses, are in the habit of sniffing their partners’ cheeks (หอมแก้ม) rather than kissing them, a practice alien to western aliens, hence the need for the translator to betray the original wording to avoid uncalled for guffaws.
“ขอให้มีลูกหัวปีท้ายปี” เพื่อนคนหนึ่งชูแก้วไวน์อวยพร ‘May you have a first-born by the end of the year!’ one friend raises his glass of wine as a blessing.
“ขอให้พรุ่งนี้ตั้งท้องเลย” อีกคนทำตามบ้าง ‘May you get pregnant tomorrow!’ another follows up.
เพื่อนๆ เฮกันลั่น เขาหัวเราะชอบใจ ส่วนเธอขวยเขินจนหน้าแดง All friends cheer. He laughs merrily. As for her, her face is red in embarrass- ment.
“อวยพรให้ข้ารวยๆ ด้วยสิวะ” เขาต่อคำอย่างร่าเริง ‘Wish me to be rich too,’ he ads out of fun.
“ไม่ต้องอวยพรเอ็งก็รวยแน่ๆ อยู่แล้ว ยิ่งได้คุณพัชมาช่วยอีกแรงยิ่งรวยไปใหญ่ สองคนนี่ราวกับพระเจ้าสร้างมาเป็นเครื่องดูดเงิน” ‘No need, you’re already rich. With Ms Phat to help you, you’ll be even richer. The two of you, one would think God created you to siphon off money.’
“อยู่กันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชรนะจ๊ะ” ผู้ใหญ่ให้พร ‘Stay together into old age with diamond-tipped golden canes,’ a senior extends the traditional blessing.
ทั้งสองประณมมือไหว้นอบน้อม The two of them each join their hands and bow gently in traditional acknow- ledgement. Note the addition of ‘traditional’ as a courtesy to the reader.
ภาพตัดฉับไปอีก กลายเป็นบรรยากาศคืนแรกในห้องหอ เขาและเธอเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน เขาพลิกร่างเข้าไปหา สองมือลูบไล้เรือนกายเธออย่างทะนุถนอม เธอหลับตาพริ้ม … รอคอย The picture quickly changes again to the atmosphere of the first night in the newlyweds’ room. He and she are naked on the bed. He flips his body towards her. He strokes hers with both hands lovingly. She closes her eyes tightly … waiting.
“เวลาที่ผมรอคอยมาถึงแล้ว” เขาพึมพำ เคลื่อนหน้าเข้าไปหาริมฝีปากที่เผยอรอ ‘The moment I’ve been waiting for has come,’ he murmurs, moving his face towards the open waiting lips.
=
ธนชัยสะดุ้งตื่นในพลันนั้น เขาทะลึ่งลุกขึ้นนั่ง อ้าปากค้าง หอบหายใจจนตัวโยน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งรู้สึกว่าเนื้อตัวก็เหนียวเหนอะ เหงื่อ … เหงื่อทั้งนั้น เหงื่อของเขาแตกพลั่กไปทั้งตัวจนที่นอนเปียกชุ่ม Thanachai is startled awake right then. He sits up with a jolt. His mouth wide open, he gasps for air, raises his hand to wipe out the sweat on his forehead. He feels sticky all over. Sweat, sweat running down his whole body so much the bed is soaked.
“ฝันอย่างนี้อีกแล้ว” เขาพึมพำอย่างเหนื่อยล้า เอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง นาฬิกาที่วางอยู่เคียงกันบอกเวลาตีสองสี่สิบ ถัดจากนาฬิกาเป็นเครื่องโทรศัพท์ เขามองมันอย่างลังเล เอื้อมมือเข้าไปหาแล้วก็ชะงัก สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สัมผัสกับบางสิ่งที่แปลกเปลี่ยน ‘I’ve had that dream again,’ he murmurs wearily, stretches out to turn on the light at the head of the bed. The clock to one side says two forty in the morning. Beyond the clock is the telephone. He looks at it hesitantly, stretches his hand to grab it, then checks his gesture, brings his hand back to beneath the blanket, touches something that has oddly changed. =

=

=

=

=

=

[Even fifteen years ago, this formulation was laughable in its prudishness.]

พรูลมหายใจยาว … แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พามือกลับไปยังโทรศัพท์ ยกหูขึ้นจากแป้นวาง จิ้มนิ้วลงบนปุ่มตัวเลขหนึ่งครั้ง He takes a long deep breath … and then makes up his mind for good, draws his hand back to the phone, lifts the handset and with a finger pushes one digit.
สัญญาณเสียงปลายทางครางอืดๆ อยู่พักใหญ่ถึงมีผู้รับสาย The buzz at the other end goes on for a long time before someone takes the call.
“ฮื้อ … มีธุระอะไรคะ โทรมาดึกดื่นป่านนี้ … ตีสองเกือบจะตีสามแล้ว” คำพูดนั้นงึมงำในลำคอ ตามมาด้วยเสียงจุ๊ปากและถอนใจดังๆ บ่งชัดว่าเจ้าของเสียงอยู่ในอารมณ์ใด ‘Uh … what do you want? Calling up so late at night … it’s almost three in the morning.’ Those words are voiced through the throat and followed by a cluck and a loud sigh which tell well enough of the mood of the speaker.
“เอ้อ … ก็มีธุระนิดหน่อย” เขาพูดตะกุกตะกัก อีกฝ่ายถามย้ำว่าธุระอะไร สำคัญขนาดไหน ถ้าไม่เร่งร้อนก็ค่อยคุยกันตอนเช้า ถ้าสำคัญมากก็รีบบอกมาไวๆ เพราะเธอนั้นง่วงเต็มทน ‘Well … yes, there’s something,’ he says haltingly. The person at the other end asks again what the matter is, how important it is. If it isn’t urgent, can’t it wait until morning? And if it’s really important, can he say it quickly because she’s really drowsy?
“ผมไปคุยที่ห้องคุณได้มั้ย” เขาพูดไม่เต็มเสียง ‘Can I come and talk to you in your room?’ he says uncertainly.
“ไม่ได้หรอกค่ะ … มีอะไรก็คุยกันทางโทรศัพท์นี่แหละ ว่าไปสิคะ” ‘No way … If there’s something you want to say we can talk on the phone. So go ahead.’
“คือ…” เขาอ้อมแอ้มอย่างมีพิรุธ นิ่งคิดหาคำมากล่าวอ้าง แต่ในที่สุดก็จำใจสารภาพไปตามความจริง “เมื่อกี้นี้ผมฝันไป ฝันถึงวันแต่งงานของเรา ฝันถึงวันแรกที่เราเป็นของกันและกัน แล้วก็…” ‘Well…’ He halts tentatively, thinking of what to say, but finally resigns himself to tell the truth. ‘I just had a dream. I dreamt of our wedding day, I dreamt of the first day we were husband and wife and then I…’
“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร” เธอสวนคำอย่างหงุดหงิด “ที่แท้คุณโทรมาปลุกฉันเพราะเรื่องฝันหรอกหรือนี่” ‘Goodness! Just that!’ she replies, incensed. ‘You actually wake me up because you had a dream!’ หงุดหงิด: literally, ‘irritable’, ‘irritated’, ‘fretful’, ‘in a bad mood’.
“พัช ให้ผมไปหาคุณที่ห้องเถอะนะ ผมมีเรื่องอื่นจะคุยกับคุณด้วย” ‘Phat, let me go and see you in your room. There’re other things I want to talk to you about.’
“ไม่ได้ค่ะ … ฉันรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร เราตกลงกันไว้แล้วนะคะ … จำได้มั้ย ฉันว่าคุณนอนต่อไปดีกว่า ฉันก็ง่วงเต็มที พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย” ‘No way … I know what it is you want. We’ve already agreed, remember? I think you’d better go back to sleep. I’m real drowsy too. And there’s work early tomorrow morning.’
“พัชราภรณ์…” เขาเรียกเสียงเครือ แต่คู่สนทนาวางหูโทรศัพท์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ‘Phatcharaphorn…’ he calls out in a husky voice, but his talking partner has already put down the phone.
ล้มตัวลงนอนอย่างสิ้นหวัง สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ความแปลกแปร่งนั้นยังคงดั้งเดิม เขาถอนหายในเฮือก นึกไปถึงความฝันเมื่อครู่ รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้อารมณ์อย่างว่ามลายไป He lets himself down to lie on the bed hopeless, slips his hand again under the blanket. The oddness is as before. He heaves a sigh, thinks about his dream of a moment ago, feels unspeakably testy, wanting his arousal to subside.
ไม่มีอะไรดีไปกว่าปลิดอารมณ์คั่งค้างให้จางหาย เขาคิดพลางควานมือ… There’s nothing better to do than pick the overdue mood to make it disappear, he thinks, as his hand gets busy…
=
“เมื่อคืนหลับสบายไหม” ธนชัยถามพลางบิดกุญแจสตาร์ทรถ ‘Did you sleep well last night,’ Thana- chai asks as he turns the key to start the car.
เธอไม่ตอบว่ากระไร She doesn’t answer anything.
“ผมฝันถึงคุณ…” เขาว่าต่อ “ฝันถึงวันที่เรารักกันใหม่ๆ วันที่…” ‘I dreamt of you…’ he goes on. ‘Dreamt about the day we first made love, the day that…’
“ฉันก็ฝันเหมือนกัน” พัชราภรณ์เอ่ยแทรกขึ้น “ฝันว่าคุณแม่ตกลงรับรายการใหม่ของเรา และให้เริ่มดำเนินงานภายในหนึ่งเดือน” ‘I dreamt too,’ Phatcharaphorn inter- rupts. ‘I dreamt Mother accepted our new programme and wanted us to start work within one month.’
“โธ่ … พัช คุณไม่ฟังคำพูดของผมเลย คุณไม่เชื่อว่าผมฝันถึงคุณจริงๆ” เขาตัดพ้อเสียงเศร้า ‘My goodness, Phat, you’re not listening to what I’m saying. You don’t believe I did dream of you,’ he com- plains with a sad tone of voice.
“เชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่คะ” เธอเมินหน้าไปทางอื่นๆ “อีกอย่างหนึ่ง ฉันเป็นคนไม่ชอบความฝัน ฉันชอบความจริงที่มันจับต้องได้ อย่างรายการที่จะไปเสนอคุณแม่นี่ คุณว่าท่านจะเห็นชอบไหม” ‘Whether I believe it or not is im- material.’ She turns her face away. ‘Besides, I don’t like dreams. I like reality you can touch, like the pro- gramme we’re going to present to Mother. Do you think she’ll like it?’
“ก็ไม่น่ามีปัญหา” เขาตอบอย่างมั่นใจ “มันเป็นรายการรูปแบบแปลกใหม่ ผมว่างานนี้เราไม่พลาด” ‘There shouldn’t be any problem,’ he answers with certainty. ‘It’s a new concept for a show. I think this time we won’t fail.’
เธอพยักหน้าเห็นด้วย ชวนเขาสนทนาในเรื่องนี้ต่อไป บางครั้งเขาก็ให้ความคิดเห็นเพิ่มเติมจากที่มีในแผนงาน สิ่งใดที่เห็นพ้องกันเธอก็จดชอร์ตโน้ตไว้กันลืม บางสิ่งที่เห็นแย้ง เธอก็หาเหตุผลมาหักล้าง ทั้งคู่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันยาวนาน มีทั้งคิดตรงกันทั้งคิดขัดแย้งไปคนละทาง แต่ก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยหาบทสรุปเพื่อนำไปสู่จุดร่วมเดียวกันให้ได้ She nods in agreement, inviting him to go on talking about this topic. Sometimes he comes up with ideas that complement the programme. What she agrees with she takes down in short- hand lest she forget. What she dis- agrees with she finds reasons to reject. The two of them talk exchanging ideas for a long while, both agreeing and disagreeing, but depending on each other to reach a conclusion that presents a common viewpoint.
จู่ๆ เขาก็วกกลับมาเรื่องเดิมอีก Suddenly he goes back to the old topic.
“เราน่าจะเริ่มต้นกันใหม่นะ” ‘We should start all over again.’
“คุณอย่าพูดเรื่องที่ทำให้ฉันสับสนสิ” เธอจุ๊ปากอย่างรำคาญ “เลยลืมว่าพูดไปถึงไหนแล้ว อ้อ … เรากำลังจะสรุปว่าคอนเซ็ปต์ของรายการเน้นเรื่องครอบครัวคนรุ่นใหม่ เอาตรงนี้เป็นจุดขายโน้มน้าวให้คุณแม่สนใจ ไหนคุณลองทวนคอนเซ็ปต์อีกทีซิ” ‘Don’t say anything that disturbs me.’ She clicks her tongue in irritation. ‘I forget what I was saying … oh, yes: we were concluding that the concept of the programme emphasises the family affairs of a new generation. This is the selling point that should convince Mother. Come on, expound on the concept once again.’
“คู่รัก-คู่รวย … รายการดีมีสาระ สำหรับครอบครัวคนรุ่นใหม่” เขาพูดฉะฉานเหมือนจำได้ขึ้นใจ “นำเสนอตัวอย่างคู่สามีภรรยาที่ช่วยกันสร้างฐานะจนมั่นคง แต่ก็ไม่ลืมให้ความสำคัญกับสถาบันครอบครัว สามารถจัดสัดส่วนให้การงานและความรักดำเนินไปด้วยกันอย่างราบรื่น” ‘Khoo Rak Khoo Ruay* … a good, informative programme about new-gen- eration couples,’ he says distinctly and clearly as if he has learned it by rote. ‘Featuring examples of married couples who help each other achieve a secure status but don’t forget the value of the family institution and are able to balance work and love so that their lives proceed smoothly.’ * Couples in love, couples in clover.
“อย่าลืมสโลแกนของรายการด้วยนะ” เธอท้วงยิ้มๆ ‘Don’t forget the slogan of the programme as well,’ she reminds him with a smile.
“อ๋อ ไม่ลืมหรอก” เขายิ้มตอบ “เคล็ดลับความรวยคู่ความรัก” ‘Oh, I wouldn’t forget.’ He smiles back. ‘The secrets of wealth coupled with love.’
=
“คุณแม่” ที่ทั้งสองขอเข้าพบคือระดับผู้บริหารของสถานีโทร- ทัศน์ช่องหนึ่ง คนทั้งวงการเรียกขานหล่อนว่า คุณแม่ แต่คอลัม- นิสต์ปากจัดบางคนตั้งฉายาให้เป็น “เจ้าแม่” และมีหลายคนแอบด่าลับหลังว่าหล่อนคือ “อีแม่มด” ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต หล่อนดำเนินธุรกิจไปตามอำเภอใจ ทรงไว้ซึ่งอำนาจเผด็จการที่จะตัดทิ้ง เฉดหัวหรือโอบอุ้มผู้เกี่ยวข้องในสังกัดโดยไม่มีเหตุผลใดๆ เป็นบรรทัดฐานตายตัว จะมีก็เพียงความ “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” เป็นเกณฑ์ตัดสินหลัก The ‘Mother’ the two of them have asked to meet is the executive of a television channel everyone in the business calls Mother but some sharp-tongued columnists have dubbed the Godmother and many behind her back curse as a ruthless witch. She runs the business as she pleases, exercising dictatorial power to fire, tell off or embrace whoever comes under her purview with no other standard than her likes and dislikes to base decisions on.
ผู้เกี่ยวข้องหลายคนร่ำรวยเพราะหล่อนสนับสนุน โดยเฉพาะดาราในสังกัด ว่ากันว่าดาราคนไหนที่คุณแม่ “โปรดปราน” จะมีงานละครให้เล่นซ้ำแล้วซ้ำอีก ละครเรื่องเก่ายังไม่จบก็ไปโผล่อีกเรื่องจนคนดูเบื่อหน้า แต่ถ้าดาราคนไหนเกิด “นอกใจ” กระโดดไปเล่นละครให้ช่องอื่น อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสกลับมาหากินที่ช่องนี้อีก ซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งให้ “ตกอับดับแสง” ในทุกวิถีทาง ดาราในสังกัดกลัวหงอ ไม่กล้าฝืนกฎเหล็กที่คุณแม่วางไว้ เพราะเห็นตัวอย่างจากที่คุณแม่ “เชือดไก่ให้ลิงดู” ไปหลายราย แต่ละรายล้วนถึงขั้นอวสาน Many of the people involved are rich because she supports them, especially the stars in her stable. It is said that whichever star Mother ‘favours’ will land a part in plays time and time again. One play isn’t over than another surfaces with the viewers bored at the sight of the same face, but if any stars ‘defect’ to play for another channel, no way they’ll ever be employed here again; furthermore they’ll be framed in every possible way to lose their shine. The stars in her stable cringe. They dare not go against Mother’s iron rules because they have seen several cases Mother singled out for punishment for the edification of others, and each was pursued to the bitter end. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

เชือดไก่ให้ลิงดู = to wring the chicken’s neck for the monkey to watch, a familiar saying meaning ‘doing something as a warning to others’.

ทั้งธนชัยและพัชราภรณ์คือดาราที่คุณแม่ “สร้าง” มากับมือ แถมยังเป็น “ลูกรัก” ที่คุณแม่โปรดปราน ปลุกปั้นจนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีละครป้อนให้เล่นอย่างสม่ำเสมอ ทั้งมีจ็อบพิธีกรให้หากินอีกจิปาถะ พอทั้งคู่แต่งงานกันและหันมาเอาดีทางธุรกิจบันเทิง คุณแม่ก็ยังอุ้มชูดังเดิม มอบรายการเต็มรูปแบบให้จัดถึงสองชั่วโมงเต็ม Both Thanachai and Phatcharaphorn are stars Mother has created with her own hands. Besides, they are darlings Mother favoured and nurtured until they were famous, has always spoon-fed with parts in plays as well as jobs as show hosts bringing in extra income. Since the two got married and started to do well in the entertainment business, Mother has steadily been supporting them, offering them a two-hour full- fledged show to host.
การจะเข้าพบ “คุณแม่” ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในกรณีของธนชัยและพัชราภรณ์นั้นไม่ยากเลย เพียงโทรศัพท์มาบอกล่วงหน้าหนึ่งวัน คุณแม่ก็อนุญาตให้เข้าพบได้อย่างสะดวกดาย Meeting Mother isn’t easy, but in the case of Thanachai and Phatcharaphorn, it isn’t difficult at all, just a matter of phoning one day ahead and Mother allows them to come and see her conveniently.
“มา … เข้ามาพ่อคุณแม่คุณ กำลังคิดถึงอยู่พอดี” คุณแม่กวักมือเรียกตั้งแต่ทั้งคู่เปิดประตูห้อง ‘Come … come on in, my darlings. I was thinking about you, actually.’ Mother motions for them to enter as soon as the two of them open the door of the room.
ทั้งคู่พนมมือไหว้นอบน้อม เดินค้อมตัวเข้ามา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้วยกิริยาสำรวม They each join their hands and bow respectfully, walk in still bowed and sit down on guest chairs with composure.
“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ” พัชราภรณ์หยอดคำหวานให้ ‘We missed you so much.’ Phatchara- phorn’s words are like drops of honey.
“โอ๊ย อย่ามาพูดเลย” คุณแม่โบกมือใส่ “พวกเธอนะรึจะมีเวลาคิดถึงฉัน นอกจากตอนที่อยากให้ฉันช่วย” ‘Oh, pull the other one.’ Mother flicks her hand dismissively. ‘People like you have no time to think about me, except when you want my help.’
คำพูดนั้นฟังเหมือนประชด แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าเป็นคำหยอกเย้าด้วยเอ็นดู These words sound like reproof but both of them know well it’s affectionate bantering.
“คุณแม่รู้ใจผมจังเลย” ธนชัยว่าบ้าง ‘You know me only too well, Mother,’ Thanachai says.
“ไม่รู้ได้ยังไงล่ะยะ ฉันเป็นคนปั้นเธอมากับมือ มีหรือจะไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นคนยังไง นี่คงจะมาพูดเรื่องเกมโชว์ของเธอสิท่า จะขออะไรก็ว่ามา จะเอาเวลาเพิ่ม หรือจะให้เปลี่ยนเวลามาอยู่ช่วงไพรม์ไทม์” ‘How could I not? I modelled you with my own hands. Who wouldn’t know what you’re like? You must’ve come to talk about that game show of yours. Well, tell me what you want. More time? Or a shift to prime time?’
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ” ธนชัยหัวเราะแหะๆ บุ้ยใบ้ให้พัชราภรณ์เป็นผู้เริ่มต้น ‘Neither.’ Thanachai chortles and motions to Phatcharaphorn for her to begin.
“คือเราจะมาเรียนขอความเมตตาเรื่องรายการใหม่น่ะค่ะ” พัชราภรณ์ยิ้มหวาน หันไปพูดกับธนชัย “คุณเอาเอกสารนำเสนอให้คุณแม่ท่านดูสิ” ‘We’ve come to ask you to favour a new show.’ Phatcharaphorn smiles sweetly, then turns to say to Thanachai, ‘Give the presentation document to Mother.’
นี่ยังรวยไม่พอกันหรือไง พ่อคุณแม่คุณจ๋า” คุณแม่ว่าพลางรับเอกสารไปอ่านลวกๆ “จะเอารายการประเภทไหนมาเสนอล่ะ … คู่รัก-คู่รวย … อืมม์ ชื่อน่าสนใจดีนี่” ‘So you aren’t rich enough yet, is it? Oh you, young people!’ Mother says as she takes the document and scans it roughly. ‘What kind of a new show are you suggesting? … Khoo Rak Khoo Ruay … Hum! Interesting name, that.’
ธนชัยรีบบรรยายคอนเซ็ปต์ พูดไปได้สักหน่อยคุณแม่ก็ยกมือห้าม Thanachai hurriedly explains the con- cept. After only a few words, Mother raises her hand for him to stop speaking.
“พอแล้วล่ะ ฉันขี้เกลียดฟัง พูดแค่นี้ฉันก็รู้เรื่องแล้ว” ‘Enough. I don’t feel like listening any further. Just that and I know what it’s all about.’
“คุณแม่ลองเอาไปอ่านพิจารณาอีกทีนะคะ” ‘Please read and think about it again,’ Phatcharaphorn says.
“ไม่อ่งไม่อ่านมันหรอก ฉันไม่ค่อยมีเวลา พวกเธอกลับไปเถอะ” ‘No need. I don’t have much time. You can go back now.’
คำของคุณแม่เล่นเอาทั้งคู่ตกใจจนหน้าถอดสี และประโยคต่อมานั้นยิ่งทำให้ชาวาบไปทั้งตัว Mother’s first words shock the couple whose faces drain of blood and the sentence that follows makes them feel numb all over.
“ฉันตกลงรับรายการนี้แล้ว จะเริ่มออกอากาศเดือนหน้านี่เลย พวกเธอไปเตรียมตัวมาให้พร้อม” ‘I want this show. You’ll go on air next month. Go and get yourselves ready.’
หน้าขาวซีดของธนชัยเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อในฉับพลัน เขาก้มลงกราบแนบโต๊ะ พัชราภรณ์ก็กระทำอย่างเดียวกัน Thanachai’s pale face flushes a deep red instantly. He prostrates himself at the level of the table. Phatcharaphorn does the same.
“คุณแม่กรุณาผมกับพัชเหลือเกิน” เขาพึมพำเบาๆ แววตาเปี่ยมปีติ ‘You favour me and Phat so much, Mother!’ he mutters in a whisper, his eyes elated.
“ก็ไม่ได้กรุณาอะไร” คุณแม่หัวเราะในลำคอ “ฉันคิดอยากมีรายการอย่างนี้อยู่แล้ว นี่กะว่าอีกสองสามวันจะเรียกพวกเธอมาถามว่าสนใจทำรึเปล่า ยังกะมีพรายกระซิบ พวกเธอเอาไอเดียเดียวกับฉันมาเสนอเองซะนี่ หัวสมองครีเอทดีจริงๆ” ‘It’s no favour at all.’ Mother has a throaty laugh. ‘I was thinking of having such a show. I was planning to call you in a few days to ask if you wanted to do it or not. As if there was a spirit whispering, you come and present the same idea as I had. Such creative brains!’
ทั้งคู่ยิ้มรับคำชม The two of them smile at the com- pliment.
“แล้วนี่เมื่อไหร่จะมีหลานให้ฉันชื่นใจล่ะยะ” คุณแม่เปลี่ยนเรื่อง ‘And then, when will you give me a grandchild to fuss over?’ Mother changes the subject.
“ก็สุดแต่พัชเขาครับ” ธนชัยเอื้อมไปกุมมือพัชราภรณ์ไว้ด้วย ‘It’s up to Phat.’ Thanachai stretches his hand to cover Phatcharaphorn’s hand.
“คงอีกสักระยะหนึ่งค่ะ” พัชราภรณ์กุมมือตอบ “ตอนนี้คิดแต่เรื่องสร้างเนื้อสร้างตัว ให้พอมีอยู่มีกินเสียก่อนถึงจะคิดเรื่องลูก” ‘It won’t be long, I’m sure,’ Phatcha- raphorn answers, covering his hand with hers. ‘For now we are bent on establish- ing ourselves, having enough to live on before thinking of having a child.’
“โอ๊ย ดูพูดเข้า” คุณแม่ทำเป็นเอามือกุมศีรษะ “รวยขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าเพิ่งสร้างเนื้อสร้างตัว จะเก็บเงินไว้ซื้อสถานีนี้ละไม่ว่า ระวังเถอะ มัวแต่ทำงานเพลินไม่คิดมีลูกมีเต้า ประเดี๋ยวได้มานั่งบ่นว่ามีลูกไม่ทันใช้” ‘Hoy, listen to her!’ Mother pretends to hold her head in her hands. ‘Rich as you are already and you still have the cheek to say you’re just starting to establish yourselves. You’ll be scrounging to buy off the station next. Beware. If you only have work on your mind without thinking of having children, before long you’ll come and complain you can’t have children any longer.’
“ว่าไงจ๊ะ … อย่างที่คุณแม่ท่านเตือนก็ถูกนะ” ธนชัยเปลี่ยนเป็นคล้องแขนโอบไหล่ เธอเอนตัวเข้ามาหา ก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน ‘What do you say, darling? Mother’s right to warn you.’ Thanachai changes to slipping his arm around her waist. She leans against him, burying her face in embarrassment.
“นี่ … นี่ … พ่อคุณแม่คุณทั้งสองจ๊ะ อย่ามาทำหวานให้ฉันเห็นหน่อยเลย มดมันจะขึ้นห้อง” คุณแม่หัวเราะชอบใจ “เห็นพวกเธอยังรักใคร่กันดีฉันก็ปลื้มใจ ดาราบางคู่แต่งงานยังไม่ทันข้ามเดือนก็หย่าร้างกันซะแล้ว ไม่เหมือนเธอสองคน … ครองรักครองเรือนกันมาหลายปี แล้วยังช่วยกันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว อย่างนี้สิถึงเรียกว่าคนหนุ่มสาวคุณภาพ” ‘Now, now, you two lovebirds. Don’t you act so trickle sweet in front of me, there’ll soon be ants all over the room.’ Mother laughs, pleased with herself. ‘Seeing how you still love each other delights me. Some stars get married and divorce before the month is out, unlike the two of you … You’ve been together for years and still help each other earn a living working yourselves to death. That’s what’s called a quality couple.’ Note how พ่อคุณแม่คุณ (literally, ‘my young man, my young woman’) is variously translated depending on the context: ‘my darlings’, ‘young people’, ‘you two lovebirds’.
=
ทั้งคู่กลับมาขึ้นรถด้วยอารมณ์อิ่มเอิบ รอยยิ้มยังประดับใบหน้าไม่สร่าง ธนชัยเดินไปเปิดประตูด้านซ้ายให้พัชราภรณ์ เอามือแตะไหล่เธอเบาๆ เธอชม้ายมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยขอบคุณไม่เต็มเสียง เขากลับไปเปิดประตูด้านคนขับ ลงนั่งเคียงเสียบกุญแจเข้าในรูสตาร์ท แต่ปล่อยคาไว้ยังไม่ยอมติดเครื่อง The two of them go back to the car feeling blissful and smiling away. Thanachai goes around to open the car door for Phatcharaphorn and pats her lightly on the shoulder. She casts a sidelong glance at him, utters a muted thank you. He goes back to open the door on the driver’s side, sits down alongside her, inserts the key into the starting slot but leaves it at that, unwilling to start the engine.
เอื้อมมือมากุมมือเธอ พัชราภรณ์ชักมือหนีอย่างรวดเร็ว จ้องมองหน้าเขาเขม็ง He covers her hand with his. Phatcharaphorn pulls her hand away in a hurry, stares at him hard.
“ละครจบแล้วค่ะ” น้ำเสียงเธอไร้นวลนุ่ม “อย่าแกล้งทำเป็นลืมตัวสิคะ” ‘The play is over.’ Her tone is anything but tender. ‘Don’t pretend to forget yourself.’
“โธ่ คุณก็…” เขาหัวเราะแก้เก้อ “ผมกำลังดีใจเรื่องงานเลยเผลอไปหน่อย ไม่น่าจะดุกันเลย” ‘My goodness, you…’ He laughs to cover his embarrassment. ‘I’m so happy about work I got carried away a little. No need to scold.’
เธอไม่ต่อคำด้วย เร่งให้เขาออกรถ She doesn’t reply, presses him to drive away.
“พัช…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วพยายามจะเอื้อมมือมาอีก แต่เธอหยุดเขาไว้ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเลยต้องชักมือกลับไปอย่างท้อแท้ ได้แต่พูดเสียงอ่อย “เราน่าจะคืนดีกันได้นะ อย่างในความฝันของผม อย่างที่คุณแม่ท่านเข้าใจ…” ‘Phat…’ He calls her name in a low voice and tries to stretch out his hand again but she stops him with anger in her eyes, so he has to withdraw his hand despondently, while he gently says, ‘Come on, we should make up. As in my dream. As Mother understands…’
“คุณหยุดพูดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ฉันไม่อยากฟัง … เบื่อ … ไร้สาระ” ‘Stop talking about this. I don’t want to listen … You bore me … Enough of that nonsense.’
“เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ” ‘Let’s start all over again.’
เขายังไม่ยอมแพ้ เธอสลัดออกเต็มแรง พูดเสียงดังเกือบจะเป็นตะคอก “คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว แล้วก็ขอเสียที เรื่องจะมาจับโน่นจับนี่ อย่าลืมนะว่าเราหย่ากันแล้ว ถ้าคุณยังขืนทำอีก ฉันเห็นจะต้องเอากฎหมายเป็นที่พึ่ง แจ้งข้อหาว่าคุณลวนลาม คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนพูดจริงทำจริง” He still doesn’t want to acknowledge defeat, swiftly takes her hand in his once again. She pulls at it with all her strength, speaks loudly, almost shout- ing, ‘Are you dense or something? I’ve told you it’s over between us, and then you ask again. What’s this grabbing and fumbling? Don’t forget we’re already divorced. If you dare to do it again, I’ll have to rely on the law for protection and report you for assault. You know I always do what I say.’
“ทำไมเรื่องของเรามันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย” ‘Why does it have to end like this between us?’
“คุณรู้ดีพอๆ กับฉันนี่” เธอว่าเยาะๆ “ทัศนคติเราไม่ตรงกัน จะใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกทำไม คุณรีบขับรถกลับบ้านเถอะ เรายังมีเรื่องงานที่ต้องคุยกันอีกเยอะ อย่ามาเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย” ‘You know why as well as I do,’ she says derisively. ‘Our personalities don’t match, so why keep living together? Drive us back quickly. There are still lots of things we must discuss about the work. Don’t waste time over this nonsense.’
เขาทำตามที่เธอต้องการ พารถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ He does as she wishes, takes the car into the main road.
“คืนนี้ฉันไม่นอนบ้าน” เธอพูดขึ้นมาลอยๆ “คุยธุระเสร็จก็จะออกไปเลย” ‘Tonight I won’t sleep at home,’ she says out of the blue. ‘I’ll go out as soon as we’ve finished talking turkey.’
“จะไปไหน” เขาถามเสียงห้วน ‘Where will you go,’ he asks brusque- ly.
“คุณไม่มีสิทธิ์จะรู้ คุณธนชัย” เธอเน้นตรงชื่อเขาเสียงหนักๆ ‘None of your business, Mr Thana- chai.’ She stresses his name.
“ถูกต้องครับ … คุณพัชราภรณ์” เขาเน้นเสียงแบบเดียวกันบ้าง “แต่ในฐานะที่เรายังอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน และในฐานะที่ผมเป็นอดีตสามี คุณอดีตภรรยาจะกรุณาบอกได้ไหมว่า คืนนี้จะไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนมิทราบ” ‘Indeed, Ms Phatcharaphorn.’ He stresses her name similarly. ‘But since we still share the same house and as your former husband and you as my former wife, pray tell where you’ll spend the night away from home.’
“เมื่อคุณอยากรู้นักฉันก็จะบอก ฉันนัดไปเที่ยวกับคุณสมชาย” ‘Since you so much want to know, I’ll tell you. I’ve an appointment with Mr Somchai.’
“ผมนึกไว้ไม่มีผิด” เขาหัวเราะประชด “เที่ยวเสร็จแล้วก็คงไปนอนกับมันสิท่า” ‘That’s what I thought.’ He laughs sarcastically. ‘And once you’ve met you’ll end up in his bed I reckon.’
“กรุณาพูดจาให้มันสุภาพหน่อย” เธอโต้เสียงกร้าว “ฉันจะไปเที่ยวกับใคร หรือไปนอนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย” ‘Please try to express yourself more courteously,’ she retorts in a harsh tone of voice. ‘Whoever I meet or sleep with is my own business. You have no right to interfere.’
“แม้ในฐานะหุ้นส่วนยังงั้นเรอะ” เสียงของเขากร้าวขึ้นบ้าง ‘Not even as your business partner?’ His voice too is getting harsh.
“ใช่ เราเป็นหุ้นส่วนกันทางธุรกิจ แต่ไม่ใช่หุ้นส่วนชีวิต ฉันกับคุณต้องแกล้งตบตาใครๆ ว่ายังใช้ชีวิตคู่ร่วมกันก็เพราะเหตุผลทางธุรกิจ ลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าประชาชนล่วงรู้ว่าดาราคู่รัก-คู่รวยที่เขาชื่นชมแยกทางกัน ผลประโยชน์ที่เรามีร่วมกันมิพังพินาศหมดหรือ” ‘Yes, we are business partners, but not life partners. You and I must pretend to others we live together for business purposes. Think of what would happen if the people learned the stars of “Khoo Rak Khoo Ruay” they admire are divorced. Wouldn’t that spell disaster for us?’
“คุณพูดก็ถูก” ‘I guess you’re right.’
เขาพยักหน้าเงื่องหงอย เหยียบคันเร่งจมลงไปอีก รถเก๋งคันงามทะยานลิ่วไปบนเส้นทางแห่งความเจริญของเมืองใหญ่ He nods sluggishly, steps on the accelerator. The beautiful coupé rushes along the road of progress through the capital.
= ‘Khoo Rak Khoo Ruay’ in Chor Karrakeit 31, 1997.
Phisit Phoosee was born (1965)
and lives in the northeastern
province of Udon Thani.
A sport columnist,
he has five collections
of short stories and a novel to his credit.
=พิสิฐ ภูศรี

Bad romance – Wiwat Lertwiwatwongsa

Here is another of those highly charged psychodramas at the edge of sexual identity Wiwat Lertwiwatwongsa with his inimitable style specialises in when he is not engaged in subtext political crusades. MB

BAD ROMANCE

BAD ROMANCE

stuff your bra stuffyrbra

วิวัฒน์
เลิศวิวัฒน์วงศา

Wiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
สิ่งที่คุณจดจำได้ดีแต่เธออาจจะจดจำไม่ได้แล้วคือครั้งหนึ่ง คุณทั้งคู่เคยแต่งงานกัน What you remember very well but she doesn’t is that once you were married together.
สิ่งเดียวที่คุณมีชัยเหนือเธอคือความทรงจำ  สำหรับคุณเธอคือน้องสาวที่เกิดหลังคุณสามนาทีและได้ทุกอย่างไปจากคุณ ได้ไปกระทั่งวิญญาณของคุณ สิ่งเดียวที่คุณเหลือมีคือความทรงจำ ร่องรอยซึ่งถูกเธอคัดแยกทิ้งไว้ ความทรงจำที่เธอจดจำไม่ได้ ไม่เคยจำ และไม่ได้ต้องการจดจำ สิ่งเดียวที่คุณมีเป็นของตัวคุณเองคือการโหยหาเอาจากเธออย่างไม่อาจควบคุม The one thing that makes you win over her is memory. For you, she is the sister born three minutes after you who got everything from you, got even your soul. The only thing you have left is memory, clues she cut out and threw away, memories she can’t remember, has never remembered and doesn’t want to remember. The only thing you have to yourself is an uncontrollable yearning you got from her.
ตอนอายุเจ็ดขวบ จู่ๆเธอก็เกิดป่วยไข้ไร้สาเหตุ นอนซมเพ้อในขณะที่คุณยังวิ่งเล่นได้ตามประสา หากมีบาดแผลไม่ทราบสาเหตุเกิดขึ้นกับคุณ ทั่วหลังไหล่ราวกับคุณถ่ายโอนความป่วยไข้ของเธอมาไว้ที่ตัวแล้วผลิดอกออกผลเป็นบาดแผลเล็กๆตรงนั้นตรงนี้ บาดแผลไม่มีสาเหตุที่ก่อเกร็ดเลือดกรังแห้งราวกลีบกุหลาบไว้ตามเนื้อตัว ยายของคุณเป็นคนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และยืนกรานว่าคุณทั้งสองต้องแต่งงานกัน When you were seven, she sudden- ly, inexplicably fell ill, lay delirious while you still ran and played as was your wont. But there were wounds of un- known origin all over your shoulders at the back as if you had transferred her illness to yourself and then it had borne fruit in the form of small cuts here and there, cuts without cause that formed clots of dry blood like rose petals over your flesh. Your grand- mother was the one who noticed this and she stood firm saying the two of you must marry. ไร้สาเหตุ: literally, ‘without any cause’.
ยายของคุณอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นยายของยาย ผู้คนดึกดำบรรพ์จากโลกเก่าที่ดึกกำบรรพ์จนความเปลี่ยนแปลงใดๆไม่อาจเอื้อมมือไปถึง ยายของคุณจัดเตรียมทุกอย่าง และประกาศประกาศิตว่าเด็กทั้งสองต้องแต่งงานเพื่อล้างอาถรรพ์ ไม่เช่นนั้นน้องสาวของคุณจะป่วยไข้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่ก็เป็นคุณ Your grandmother was here as her own grandmother had been, an ancient person from an old primeval world no change could come within grasping range of. Your grandmother arranged everything and uttered the peremptory command that the two children must get married to wash away evil, other- wise your sister would be ill without ever getting well again or else you would be. =

=

=

=

=

อาถรรพ์ = ill-omened, hexed, accursed, evil.

คุณจึงจดจำทุกอย่างได้ในขณะที่เธอลืมมันอย่างหมดจดราวไม่เคยเกิดขึ้น เด็กหญิงร้องให้จ้าด้วยพิษไข้ตลอดงาน มารดาของคุณฉุนเฉียวมารดาของเธอแต่ไม่อาจแสดงออก สายใยประหลาดผู้พันสายเลือดสตรีข้ามรุ่นของบ้าน คุณแต่งงานกันสำเร็จบริบูรณ์ และสามวันต่อมา น้องสาวของคุณหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หากเรือนร่างของคุณยังคงมีแผลเป็นอยู่ แผลเป็นน่าเกลียดตรงหน้าอก ยาวสองเซันติเมตร ลักษณะเหมือนรอยกรีดที่ถูกถมด้วยเนื้อปูดโปนไม่มีรูปทรง สิ่งเดียวที่แยกคุณทั้งคู่ออกจากกัน แผลเป็นของคุณที่เธอทิ้งร่องรอยไว้โดยที่ไม่รู้ตัว แผลเป็นข้างนอกและข้างใน ราวกับเธอเป็นคนบากรอยเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอไม่ใช่คุณ แผลเป็นที่คุณเองก็รู้สึกดีใจที่มีเพราะเป็นร่องรอยการเชื่อมโยงเข้ากับเธอ So you remembered everything while she forgot entirely as if it had never happened. The girl wailed in fever during the entire ceremony. Your mother was annoyed with her mother but couldn’t show it. Strange bonds tied the bloodlines of ladies of different generations in the house. You were properly married and three days later, your sister was cured for good, though your body still bore a scar, an ugly scar on your chest, two centimetres long, looking like a scratch filled with shape- less bulging flesh. The only thing that differentiated you from each other, your scar which she had left behind unwit- tingly as a clue, a scar outside and inside, as if she was the one who had cut you up for others to know she wasn’t you, a scar which you felt glad to have because it was a sign of your link with her.
นอกจากแม่และยายแล้วคนทั้งโลกไม่มีใครแยกคุณกับเธอออก กล่าวให้เหมาะเจาะคุณคือร่างจำลองของเธอในเพศชายมาก กว่าที่จะบอกว่าคุณกับเธอเป็นฝาแฝดกัน ไม่ก็อาจจะบอกว่าคุณอยู่ในเรือนร่างของสตรี เด็กสาวเริ่มเติบโตตามวัย เธอผอมบางอวบสล้าง คุณเพรียวบางราวกิ่งไม้แห้งเปราะหัก หากไม่ต้องเข้าโรงเรียน ไม่ต้องตัดผมสั้นเกรียน คุณสามารถกลายเป็นเธอ  โดยที่เธอไม่มีวันกลายเป็นคุณ คุณเป็นภูติผีลอยล่อง ร่างในกระจกของน้องสาว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ยกเว้นแต่ความทรงจำฝังแน่นเกี่ยวกับการแต่งงาน กล่าวในอีกทางหนึ่ง ร่างภูติผีในกระจกตกหลุมรักร่างที่แท้จริง เนิ่นนานนับกัปกัลป์ ความรักที่สิ้นหวังเสียตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น Except for your mother and grand- mother, no one in the entire world could differentiate you and her. Saying that you were her male replica would be more accurate than saying that she and you were twins, or else one could say that you were in a female body. The girl grew up in time. She was slim, shapely and splendid. You were wiry like a broken dry branch. If you didn’t have to go to school, if you didn’t have to wear your hair cut very short, you’d be able to be her, whereas she never could be you. You were a ghost adrift, the body of your sister in the mirror, nothing was yours, except that deeply rooted memory about getting married. Said another way, the ghostly body in the mirror fallen in the pit of love was the real body for all eternity, a hopeless love even before it began.
เธอไม่เจ็บป่วยอีกเลยหลังจากแต่งกับคุณ มีแต่คุณที่เปราะบางป่วยไข้ เบาหวิวเหมือนกระดาษเปล่าสักแผ่น โปร่งบางตลอดระยะเวลายาวนานในโรงเรียนมัธยมแสนรันทด ช่วงเวลาที่น้องสาวของคุณเปล่งประกายเจิดจ้า คุณกับเธอไปและกลับพร้อมกัน แต่ไม่มีใครมองเห็นคุณ พวกเขามองเห็นแต่เธอ  สำหรับคุณในท้ายที่สุดคุณก็เห็นแค่แผ่นหลังของเธอ ขณะเดินกลับบ้าน ซึ่งคุณจะเดินเชื่องช้ารั้งท้ายกลุ่มของเธอ คุณมองเห็นแผ่นหลังของเธอ เป็นมนุษย์ไม่กี่คนที่มองเห็นแผ่นหลังของตัวเองสิ่งซึ่งแม้แต่เธอก็ไม่มีวันเห็น She was never ill again after mar- rying you. There was only you to be frail and unwell, light as a blank sheet of paper, thin for the duration of the deeply distressing secondary school, a period during which your sister sparkled. She and you left and came back together, but nobody looked at you. They only looked at her. For you, in the end, you only saw her back as you walked back home, as you walked sluggishly bringing up the rear of her group. You looked at her back. Few human beings can see their own backs, something even she would never see.
พวกคุณอาศัยอยู่ร่วมห้องจวบจนประจำเดือนครั้งแรกของเธอ The two of you slept in the same room until her first menses.
หากเธอกลับมานอนกับคุณหลังจากแยกห้องได้สามเดือน หลังจากเตียงของเธอเปื้อนหยดสีแดงชวนสะพรึงและเตียงของคุณเปียกคาวในตอน กลางคืน คืนหนึ่งที่แม่ไม่อยู่บ้าน คืนเหนื่อยล้าหนึ่งในเก้าคืนของงานศพยาย เธอกลับมานอนกับคุณ เธอกลัวผีของยายเธอบอกคุณอย่างนั้น ผีของยายจะมาบีบคอเธอในตอนกลางคืนซึ่งคุณได้แต่หัวเราะเพราะยายรักเธอมากที่สุดในบ้าน มีแต่คุณเท่านั้นที่ยายไม่เคยสนใจ คุณจึงไม่กลัวผีของยาย ในสายตาของยายคุณเป็นแค่เงาเท่านั้น หากในคืนนั้นคุณสองคนเบียดชิดในห้องเดียว ในบ้านตึกแถวเก่าโทรมที่ทุกพื้นที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของ คุณสัมผัสถึงเรือนร่างของเธอ กลิ่นของเธอที่ไม่เหมือนกับคุณ สะโพกซึ่งอวบผายทับลงบนสีข้างของคุณ และทรวงอิ่มที่ชนอยู่กับแขน คุณชูชันเศร้าสร้อยในรักต้องห้ามอันพิลาสพิไล โดยเผลอตัว คุณจับทรวงของเธอ เธอจึงจับท่อนลำของคุณตอบ คุณและเธอคือเรือนร่างเดียวกัน ที่เห็นทุกอย่างของกันและกันมาจนหมดสิ้น พวกคุณเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ค่ำคืนนั้นรัญจวนสำหรับคุณและหื่นโหยสำหรับเธอ คนที่แบกสำนึกผิดบาปนิจนิรันดร์ และเช่นเคย ทิ้งร่องรอยแผลเป็นลงบนร่างคุณครั้งแล้วครั้งเล่า คุณราดรดลงบนมืออุ่นนุ่มของเธอ เช่นเดียวกันกับความชื้นชุ่มของเธอบนนิ้วมือของคุณ ค่ำคืนฤดูร้อนที่เงียบเศร้าซึ่งความตายโบกปีกบินอยู่เหนือหลังคาบ้าน ค่ำคืนของการไม่หวนกลับ จุดหักเหที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตราบนิรันดร์ She came back to sleep with you three months after sleeping in separate rooms. After her bed was stained with scary blood drops and your bed was stained with fishy stuff at night, one night that mother wasn’t home, a night of exhaustion in the nine nights of grandmother’s funeral, she came back to sleep with you. She was scared of grandmother’s ghost was what she told you. Grandmother’s ghost would come and strangle her in the middle of the night, to which you could but laugh, as grandmother loved her most in the house. It was only you that grand- mother didn’t care for, so you weren’t afraid of her ghost. In grandmother’s eyes you were only a shadow. If that night the two of you squeezed into a single room, in an old, dilapidated row house whose every space was stuffed with things, you could feel her body, her smell which was different from yours, her ample hip pressed against your ribs and full chest against your arm. You were turgid and sad in a forbidden love that was lively. Forget- ting yourself, you grabbed her breast, so she grabbed your shaft in response. You and she were the same body who saw everything of the other entirely. You both grew up together, were each part of the other. That night was pining for you and lusty for her, who bore the eternal sense of sin and, as before, left traces of scars on your body time and time again. You came all over her warm soft hand, just as the moistness of her was on your fingers. A night of the hot season silent and sad with death unfolding her wings to fly above the roof of the house, a night of not going back, a turning point that changed everything forever.
เพียงค่ำคืนเดียวที่พวกคุณใช้จ่ายเวลาไปด้วยกันในความมืดที่มืดยิ่งกว่ามืด เธอไม่กลับไปหาคุณอีกแล้ว ราวกับค่ำคืนที่ผ่านพ้นเป็นจุมพิตสั่งลา  หลังจากนั้นเธอเปล่งประกายมากขึ้นไปอีก หลังจากนั้นเธอฉีกขาดออกจากคุณโดยสมบูรณ์ และหลังจากนั้นโดยไม่มีใครรู้ บางครั้งคุณสวมชุดนักเรียนของเธอ เก็บเงินค่าขนมมาซื้อวิกผมปลอมๆ และยกทรงเสริมฟองน้ำ คุณค่อยๆกลายเป็นเธอ คุณสร้างคนที่ทิ้งคุณไปขึ้นด้วยตัวคุณเอง ในชื่อของเธอบนอกเสื้อ ในวิกผมปลอมๆ คุณได้กลับมารวมเข้ากับร่างของเธออีกครั้ง เป็นคนเต็มคน คนที่สมบูรณ์แบบ ในบางสุดสัปดาห์คุณออกไปเดินเล่นเช่นนั้น ซ่อนเสื้อผ้าของเธอในเป้หลัง เปลี่ยนในห้องน้ำห้างสรรพสินค้า คุณดูหนังในร่างของเธอ เดินเที่ยวในร่างของเธอ กลายเป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบ งอกงามจากบุรุษที่ชำรุดซึ่งสำเร็จความใคร่ลำพังในห้องมืดตื้อทุกคืนค่ำ ถวิลเพียงร่างของน้องสาวที่ไม่อาจตอบรับ It was only one night the two of you spent together, in darkness darker than darkness itself. She didn’t come back to see you again, as if the night that was was a goodbye kiss. Afterwards she sparkled even more. Afterwards she tore herself from you completely, and afterwards, without anyone know- ing, sometimes you put on her school uniform, saved your pocket money to buy a wig and a stuffed bra. You slowly became her. You built someone who ditched you by yourself. In her name on the front of your shirt, in the wig of fake hair, you reunited with her body once again, were a full person, a complete person. On some weekends you went out like that, her clothes hidden in your backpack, changed in the toilets of a department store. You watched films in her body, walked in her body, became a complete lady, growing out of the damaged gentleman who climaxed alone in a darkened room every night, craving only the body of his sister who couldn’t respond.
เธอมีคนรักมากหน้า จุดไฟริษยาหึงหวงจนคุณร้อนทุรน คุณร่วมความรู้สึกกับเธอ คุณรู้ว่าเธอเสียตัวครั้งแรกเมื่อไหร่ เพราะคุณกับเธอมีปลั๊กและเต้าเสียบซึ่งเชื่อมโยงกันราวกับอนุกรมของสายไฟฟ้า ใครสักคนกดสวิทช์เปิด คุณและเธอจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คุณกระสันต์หลั่งไหลในห้องมืดในคืนลอยกระทงที่เธออยู่ในโอบกอดของรุ่นพี่มัธยมหก เธอเกลียดคุณเชื่องช้าในเรื่องนี้ เพราะคุณรู้โดยไม่ต้องสืบค้นเกี่ยวกับเรื่องของเธอ และเธอรู้ว่าคุณรู้ เธอรู้ด้วยว่าคุณรู้สึกมากกว่าที่คุณรู้ คนน่ารังเกียจที่เป็นร่างของเธอ ส่วนเกินที่แยกออกจากกันไม่ได้ ราวกับแขนที่ถูกตัดขาดไปนานแต่ยังปวดแปลบอยู่ ความรักเผาไหม้คุณจนเปราะบางลงไปอีก คุณกลายเป็นบ่อกักเก็บความทุกข์ จนในที่สุดคุณตัดสินใจย้ายออกจากบ้าน She had lots of lovers, sources of jealousy that made you restless. You shared feelings with her. You knew when she made love for the first time because you and she had male and female plugs that fitted like an electricity sequence. Whoever pushed the switch, you and she turned bright together. You climaxed in the darkened room on Loi Krathong night* when she was in the arms of a senior in his last year of high school. She came to hate you for this, because you knew without having to investigate and she knew that you knew. She also knew that you felt more than you knew. You were odious for being her body, the extra part that couldn’t be set apart, like an arm long cut off that still hurt. Love burnt you up to further fragility. You became a well retaining sorrow until finally you decided to leave the house. =

=

=

=

=

* A November festival centred on floating little baskets containing flowers, a candle and incense in honour of the Goddess of Water.

krathong

มันเป็นไปเช่นนั้นจนกระทั่งทุกสิ่งจบลง โดยที่เธอไม่รู้ว่าคุณกลายเป็นชายแต่งหญิง แม่ตายลงในปลายฤดูหนาวหนึ่งหลังจากเธอเรียนจบ ถึงตอนนั้นคุณซึ่งแยกออกไปเรียนพาณิชยศาสตร์ ไม่ได้อยู่บ้านแล้ว อาศัยในหอพักแคบทึบ ตู้เสื้อผ้าอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสตรี และชุดทำงานสำหรับบุรุษ ทำงานเสมียนในบริษัทเล็กๆ เธอเป็นคนแจ้งข่าวนี้แก่คุณ ในงานศพของมารดา คุณกลับมาอยู่ร่วมกับเธออีกครั้ง บ้านทั้งหลังเวิ้งว้างเมื่อไม่มีแม่ เธออาศัยอยู่กับเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่อาจจะเป็นคู่แท้  กล่าวให้ถูกต้องเด็กหนุ่มซึ่งละม้ายกับเธอ และกับคุณ เด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนร่างบุรุษสมบูรณ์แบบของคุณที่คุณไม่มีวันได้ครอบครอง คุณบอกว่าคุณจะอยู่ที่นี่จนงานศพเสร็จสิ้นลงแต่เพียงเท่านั้น ร่องรอยสุดท้ายปริแยก เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดคุณจะหลุดร่วงลงในหลุมดำลึกลับนิรันดร It was like that until everything stop- ped, without her knowing that you had become a transvestite. Your mother died at the end of the cold season after your sister had finished her studies. Until then you, who had parted ways to learn commerce and didn’t live at home any longer, stayed in a stifling dormitory, the wardrobe stuffed with women’s clothes and a man’s working outfit. She worked as a clerk in a small company. She was the one who informed you of this at your mother’s funeral. You resumed living with her. The whole house looked empty without Mother. She stayed with a handsome young lad who might be her true partner. To put it correctly, a young fellow who looked like her and like you, a young man who was like a perfect model of male body which you would never possess. You said to her that you’d stay here only until the funeral was over. The last clue broke forth. When everything was finished, you would tumble down into an everlasting mysterious black hole.
กลางคืนมืดตื้อ คุณสวมชุดนอนของสตรีและวิกผม เสียบหูฟังเพลงเต้นรำอันระทมทุกข์ของนางตัวประหลาดที่คุณชื่นชูบูชาดื่มด่ำกำซาบเด็กหนุ่ม โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเมาและสำคัญตัวคุณเธอเป็นเธอ สัมผัสโอบไล้ของเธอแผ่มาจากร่างของเด็กหนุ่ม กลิ่นของเธอร่องรอยของเธอ เธอโอบรัดครอบครองและเป็นเจ้าของเขา คุณถวิลหาเธอและได้เขามาครอบครองในความมืดอันโอฬาร ซึ่งขยับเคลื่อนในริมฝีปากของคุณจวบจนไฟสว่างวาบ สวิทช์ของเธอที่ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันกับคุณ In the pitch-dark night you put on a woman’s nightgown and wig, and ear- phones to your ears to listen to dance music that expressed the grief of the weird woman you venerate which per- meated the young man in you without meaning to. He was drunk and, what mattered to you, she was she. Percep- tion of her embrace issued from the body of a young man, as did her smell, her traces. She hugged, possessed and owned him. You craved her and took possession of him in the colossal darkness which moved in your lips until there was a burst of light, her switch being pushed at the same time as yours. [This is about the trickiest (and murkiest) paragraph I’ve ever had to translate. Unfamiliar with such practices, I hope I got all of it right.]
พวกคุณฉีกขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ผ่านทางปากของคุณที่ถูกปิดอยู่และปากของเธอซึ่งกรีดร้องถ้อยคำผรุสวาทใส่คุณ นับจากนี้เราไม่ใช่คนคนเดียวกันอีกแล้ว ฉันฉีกขาดออกจากแกอย่างสมบูรณ์ จากนี้แกเป็นเพียงติ่งเนื้อยื่นยาวไร้ประโยชน์เท่านั้น You tore one another to pieces, you with your tightly closed mouth, she with obscenities aimed at you pouring out of her mouth. From then on we were no longer the same person. I tore away from you entirely. From then on you were merely a useless long excres- cence of flesh. The switch to ‘you’, ‘I’ and ‘we’, shocking as it might be, is in the original.
คุณไม่ได้พบเธออีกเลย ไม่ได้พบเธออีกแล้ว แผลเป็นมากมายเกินไป คุณยังคงแต่งหญิงออกไปข้างนอก เมื่อพวกเขาถาม คุณบอกชื่อของเธอ คุณยังคงรู้สึกสิ่งที่เธอรู้สึก ความเจ็บปวดของเธอโบยตีคุณ  ขาดออกจากกันคุณทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ และคิดถึงสายซึ่งครอบศรีษะโยงคุณเข้าหาเธอในตอนเจ็ดขวบ คิดถึงอย่างเศร้าๆเพราะถึงที่สุดคุณไม่มีทางจะทำให้มันขาดออกจากกันได้จริงๆ ตราบเท่าที่คุณยังแบกรับความกระสันต์ของกันและกัน และเหนืออื่นใดความทุกข์ระทมของกันและกัน ความทุกข์ที่ไม่ได้ถูกแบ่งออกเป็นสอง แต่กลับเพิ่มเป็นทวีคูณ เผาไหม้กันและกันเชื่องช้าจนกว่าจะดับสูญจากกันไป You never met her again. You never came together again. There were too many scars. You still went out dressed as a woman. When people asked, you gave them her name. You still felt what she felt, her pain lashed at you. Torn away from each other, you repeated what you had said and had a throaty laugh and thought of the thread round your head linking you to her when you were seven, thought with sadness because, when all was said and done, you had no way of really disconnecting as long as you carried your lust for each other and above all the worry for each other, a worry that wasn’t divided into two but was instead growing, burning you up slowly until you would both die as one.
= Sent by the author in late April 2013
Wiwat Lertwiwatwongsa, a well-known film critic under the pen name Filmsick, is at the forefront of modern Thai writing with such works as Alphaville Hotel, A tale without a name and A damaged utopia (all available from thaifiction.com). See also ‘Made of glass’, ‘A world behind eyelids’ and ‘Life is a slow curse’ published here. =wiwat filmsick1 

Find my glasses, please – Vachara Sajasarasin

Chart Korbjitti was here before (‘October’, 1976) but this new impish take on politics in times of trouble is always welcome when handled with talent – and a comparison of the two stories would be most instructive in terms of literary treatment as well as of the evolution of social values over a forty-year period. MB

หาแว่นให้หน่อย

Find my glasses, please

glasses glasses1

วัชระ
สัจจะสารสิน

VACHARA SAJASARASIN

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
“ตายแล้ว! ทีวีเป็นบ้าอะไรขึ้นมาล่ะนี่ ละครกำลังสนุกเชียว” เสียงแนนลั่นขึ้น เขาสะดุ้งตื่นหลังเผลองีบไปพักใหญ่ ขยี้ตา ปากร้องถาม “ทำไมเหรอ” ‘Oh no! What’s the matter with the telly? So much for the play!’ Naen’s voice startles him awake from a long nap. He rubs his eyes and asks, ‘What’s wrong?’ ละครกำลังสนุกเชียว: literally, ‘The play is real fun now.’
แนนนั่งจ้องทีวี เขาคลำหาแว่น Naen sits staring at the TV. He fumbles for his glasses.
“เห็นแว่นผมไหม” แนนยังเงียบเหมือนไม่ได้ยิน เขานึกฉุน จำไม่ได้ว่าวางแว่นตาไว้ตรงไหน ‘Have you seen my glasses?’ Naen is still silent as if she hasn’t heard. He feels annoyed, can’t remember where he left his glasses.
“แนน! เห็นแว่นผมไหม ช่วยหาให้หน่อยสิ” หล่อนยังเงียบ เขายกตัวขึ้นจึงรู้ว่าตัวเองนอนทับอยู่ รีบหยิบมันขึ้นมา โชคดีมันแค่บิดเบี้ยวไม่ถึงกับหัก ‘Naen! Have you seen my glasses? Help me find them, please.’ She is still silent. He raises himself and finds he was sitting on them. He picks them up in a hurry. Luckily, they are not broken, only misshapen.
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามขณะสวมแว่น กระเถิบเข้าใกล้แนน ‘What happened,’ he asks as he puts them on and moves closer to Naen.
“ดูสิ” แนนชี้ไปที่จอทีวี เขาเพ่งมอง ภาพละครหายไปแล้ว เขาพยายามอ่านตัวอักษรเล็กๆ บนจอสีน้ำเงิน ‘Look at that.’ Naen points at the TV screen. He squints at it. The play is no longer showing. He tries to read the small letters on the dark-blue screen. If I remember well, the ‘small letters’ in the September 2006 coup had the cheek to say ‘Sorry for the inconvenience’.
“เฮ้ย! นี่มันปฏิวัตินี่หว่า” เขาอุทานลั่น ลุกจากโซฟา ‘Hey! That’s a coup, damn it!’ he exclaims, getting up from the sofa.
“ปฏิวัติ” แนนทวนคำ ทำหน้างงๆ ‘A coup?’ Naen repeats, looking puzzled.
“ห่าเอ๊ย! ปฏิวัติจริงๆ ด้วย” เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แนนลุกเข้าห้องน้ำเหมือนไม่สบอารมณ์ ‘For fuck’s sake, it really is a coup!’ He’s no longer drowsy. Naen gets up and goes into the bathroom as if displeased.
เขาเดินไปหยิบมือถือ ตายจริง สายเข้าสิบกว่าสาย เขาไม่น่าปิดเสียงมือถือ พยายามไล่โทร.กลับทีละคน ส่วนมากเพื่อนจะแจ้งข่าวปฏิวัติเข้ามาและอยากถามถึงสาเหตุการปฏิวัติ เขาบอกไปว่าเขาไม่รู้อะไรเลย เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้นี้เอง ยังไม่รู้เลยว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายปฏิวัติ He walks over to take the remote. Damn it! All the channels. He shouldn’t have turned off his cell phone. Tries to call his friends one by one. Most of them report there has been a coup and ask about the reasons for the coup. He tells them he doesn’t know anything, he’s just woken up, doesn’t even know yet which side has made the move. สายเข้าสิบกว่าสาย: literally, ‘(all) more than ten channels’.
เขาหันมากดรีโมตไล่ไปแต่ละช่อง ไม่มีข่าวใดๆ ให้รับทราบ รู้สึกอึดอัด นึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่ได้ติดเคเบิลทีวี เพื่อนๆ หลายคนคงอึดอัดเช่นกัน แต่ไม่รู้จะทำยังไง แนนออกมาจากห้องน้ำและถามขึ้น “ตกลงมันยังไงกันคะ” He goes back to clicking the remote, station after station. There’s no news to be learned. He feels uneasy, blaming himself for not opting for cable TV. Many of his friends must feel uneasy too, but he doesn’t know what to do. Naen comes out of the bathroom and asks, ‘So, what’s the score?’
“รู้แต่ว่าทหารปฏิวัติ แต่ไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก” เขาเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ ‘We know only that there’s been a military coup d’état but we don’t have any details.’ He steps into the bathroom to wash his face.
“ทีวีเหมือนกันทุกช่องเลย” แนนตะโกนบอก ‘All the channels are the same,’ Naen shouts at him.
“สงสัยผมต้องออกไปข้างนอกแล้วล่ะ” เขาเอ่ยขึ้น “ไม่งั้นต้องอกแตกตายเป็นแน่” ‘I think I must go out,’ he says. ‘Otherwise I’ll die of frustration here.’
“คุณจะออกไปทำไม” แนนถาม ‘What do you want to go out for,’ Naen asks.
“ก็ออกไปให้รู้เรื่องน่ะสิว่าเกิดอะไรขึ้น” ‘To find out what’s happening, of course.’
“จะบ้าเรอะ สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานยังงี้จะออกไปทำไม รอดูข่าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็คงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ‘Are you mad? With such a dicey situation, why go out? Wait for news first. We’ll soon know what’s going on.’
“คุณคิดดู นี่ก็ตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย เพื่อนผมมันบอกว่าซีเอ็นเอ็น บีบีซี มีข่าวตรึมไปหมด มีภาพรถถังวิ่งกันพล่านทั่วเมือง” ‘Think about it. It’s been a while already and there’s no news. My friends say CNN and the BBC are giving the coup full live coverage, with pictures of tanks speeding all over town.’
“น่ากลัวออก” แนนหน้าตาตื่น “คุณอย่าเพิ่งออกไปเลย ปล่อยให้สถานการณ์เรียบร้อยก่อนดีกว่า” ‘How dreadful!’ Naen looks un- nerved. ‘Don’t go out just yet. Wait until the situation returns to normal.’
“คงไม่มีอะไรหรอก” เขายืนจ้องทีวีอีกครั้ง “เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักหน่อย ทหารคงไม่กล้าทำอะไรหรอก เชื่อผมเถอะ” ‘There’s nothing to fear.’ He stares at the television once again. ‘This has nothing to do with us at all. The sold- iers won’t dare to do anything, believe me.’
“นี่ตกลงคุณจะออกไปจริงๆ เหรอ ฝนตกไม่เห็นเหรอไง” แนนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง” คุณนี่มันพวกบ้าข่าวเสียเหลือเกิน ทำตัวเป็นนักข่าวไปได้” ‘So you’re determined to go out? Can’t you see it’s raining?’ Naen’s eyes are focused outside the window. ‘You are news crazy, acting like a journalist.’
“ไม่ใช่อะไรหรอก ผมอึดอัด ผมอยากรู้ข้อมูลก็เท่านั้น คุณนอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก” เขาเดินไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงิน ‘Not at all. I’m uneasy. I only want to have some information. You go to bed. Don’t worry about me.’ He walks over to pick up the car keys and his purse.
“ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าดูท่าว่าอันตรายยังไงก็กลับมาก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ‘Be careful. If there’s any sign of danger, come back here. Tomorrow’s another day.’
“ไม่ต้องห่วง ผมไปบ้านเพื่อนแถวนี้แหละ พอรู้อะไรเป็นอะไรเดี๋ยวก็กลับแล้ว” ‘Don’t worry. I’m going to a friend’s house nearby. When I know what’s what I’ll be back.
= =
ข้างนอกฝนยังตกพรำๆ บรรยากาศดูเงียบเชียบ ผู้คนในซอยหายไปไหนกันหมด เขาเหลือบมองนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว รถเลื้อยออกมาถึงถนนใหญ่ รถราด้านนอกยังวิ่งปกติ บรรยกาศโดยรวมไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเกิดการปฏิวัติ เขาขับรถช้าๆ พยายามส่ายตามองสองข้างทางว่ามีอะไรผิดปกติบ้าง รถผ่านหน้าห้างพาต้า มีคนกำลังยืนรอรถบางตา ไฟหน้าห้างปิดสนิท แท็กซี่จอดเข้าคิวรอรับผู้โดยสารเป็นแถวยาว เพื่อนบอกว่าทหารแถวราชดำเนินจะเยอะกว่าที่อื่น เขาไม่ได้ออกมาเพื่อดูทหารหรือรถถัง แต่อยากดูข่าวปฏิวัติมากกว่า เขาตัดสินใจไม่ขึ้นสะพานปิ่นเกล้าไปถนนราชดำเนิน แต่กลับเลี้ยวขวาขึ้นสะพานอรุณอมรินทร์ ผ่านศิริราช มุ่งหน้าสู่วงเวียนใหญ่ Outside it’s still drizzling. The atmo- sphere is dead quiet. There’s no one in the street. He glances at his watch. Past ten p.m. already. The car slides to the main road. The traffic there is still normal. Nothing in the air indicates that there has been a coup. He drives slow- ly, his eyes sweeping both sides of the road to see whether there’s anything unusual. The car goes past the Pata department store. A few people stand waiting for transportation. All the lights in front of the store are out. Taxis stop in a long file to take on passengers. His friends have told him that around Rat- chadamnoen there are more soldiers than anywhere else. He hasn’t come out to see soldiers or tanks but to watch the news about the coup. He decides not to take the Pinklao bridge to go to Ratchadamnoen, but turns right to go over the Arun Amarin bridge and past Siriraj hospital on the way to Wongwian Yai. =

=

=

=

The Pata department store, the Arun Amarin bridge, Siriraj Hospital and Wongwian Yai (‘large roundabout’) are landmarks of Thon Buri on the western side of the Chao Phraya river. Ratchadamnoen Avenue (below), on the opposite bank, is the Champs-Élysées of old Bangkok. ratchadamnoenavenuedemocracymonument

เขาหยิบมือถือขึ้นมากด ฝนยังโปรยพอฉ่ำเย็น เขาประคองรถช้าๆ เข้าเลนซ้าย คุยเสร็จแล้วปิดเครื่อง รู้สึกอุ่นใจ คืนนี้คงได้ดูข่าวปฏิวัติเต็มอิ่ม เขาเร่งเครื่องเร็วขึ้น หากช้าไป สถานการณ์ข้างหน้าอาจทำให้เขาไปไหนไม่ได้ หรือไม่อาจต้องย้อนกลับบ้าน He grabs the cell phone and pushes a button. It is still raining enough to keep the air cool. He handles the car gently, driving slowly and sticking to the left lane. When he has finished speak- ing he closes the phone and feels better. Tonight he’ll have his fill of coup news. He speeds up. If he is too slow maybe conditions ahead will prevent him from going anywhere or else force him to go back home.
รถบนถนนน้อยทำให้เขามาถึงวงเวียนใหญ่เร็วกว่าปกติ แวะซื้อบะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำตรงปากซอย ผู้คนหน้าปากซอยดูเยอะเป็นพิเศษ จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันออกรส เขาเลื้อยรถเข้าจอดในโรงรถอพาร์ตเมนต์ แวะเข้ามินิมาร์ตซื้อเบียร์กระป๋องครึ่งโหลพร้อมขนมขบเคี้ยวอีกถุงใหญ่ระหว่างรอจ่ายเงิน เขาชำเลืองไปมองทีวีในมินิมาร์ต เป็นภาพข่าวจากซีเอ็นเอ็น มีรถถังวิ่งพล่านไปหมด ตัววิ่งภาษาอังกฤษบ่งบอกสถานการณ์ปฏิวัติในเมืองไทย เขารู้สึกตื่นเต้น ยิ้มที่มุมปากคงไม่ผิดหวังที่เลือกมาที่นี่ The traffic is light and he reaches Wongwian Yai faster than usual. He stops at the entrance to the street to buy egg noodles with dumplings and separate broth. There seem to be more people there than usual, forming groups that chatter animatedly. He slithers the car into the parking lot of a block of flats, stops by the minimart to buy a six-pack and a big bag of munchies. While waiting to pay the bill, he glances at the television in the minimart broadcasting a CNN report showing tanks rushing about, the ticker at the bottom of the screen saying in English that there has been a military coup in Thailand. He feels excited, a smile flickers around his mouth. He was right to decide to come here. =

วงเวียนใหญ่
Wongwian Yai
บะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำ

Egg noodles with broth

เขาเคาะประตู มีสายตาแนบตรงตาแมว สักครู่ประตูเปิดออก แอร์เย็นฉ่ำวาบเข้าสัมผัสหน้า พร้อมกลิ่นน้ำหอมอวลเข้าจมูก He knocks on the door. An eye comes to the peephole. A moment later, the door opens. Cold air and a heady perfume blast his face and nostrils.
หล่อนยิ้มกว้างโผเข้ากอด เขาดันร่างหล่อนเข้าห้อง ยื่นของให้ หล่อนรับแล้วไปวางไว้บนโต๊ะตัวเล็กหลังห้อง ยัดเบียร์เข้าตู้เย็น ทีวีปิดสนิท หล่อนกลับมาโผกอดเขาอีกครั้ง พยายามไซ้ซอกคอ เขาก้มลงไซ้กลับบ้าง กลิ่นน้ำหอมกรุ่นอยู่ปลายจมูก She grins as she rushes into his arms. Pushing her forward he enters the room, hands over what he has brought. She takes the bags of food and puts them on a small table at the back of the room, stuffs the beer into the fridge. The TV isn’t on. She comes back to hug him once again, nuzzles the nook of his neck. He lowers himself to nestle in hers in turn, her powerful perfume at the tip of his nose. =

ยื่นของให้ หล่อนรับ (he hands things over | she receives): note how English has to be more specific than the Thai in this context.

“ใจเย็นๆ สิ” เขากระซิบปรามเมื่อริมฝีปากหล่อนไล้มาถึงติ่งหู หล่อนผละออก หัวเราะขึ้น เขาถอยมานั่งบนเตียงสีชมพูสะอาดสะอ้าน ‘Take it easy,’ he whispers when her lips slide to the tip of his ear. She pulls out and laughs. He steps back and goes to sit on the impeccably clean pink bed.
“เอารีโมตมาให้หน่อยสิ” เขาร้องสั่ง หล่อนยื่นให้แล้วโผกอดเขาอีก เขากดรีโมตเปิดทีวีช่องปกติยังไม่มีข่าวใดๆ เขาไล่กดไปยังเคเบิลทีวีเมืองนอก แช่ไว้ตรงช่องบีบีซี หล่อนยังคงสนุกอยู่ตรงซอกคอ ‘Give me the remote, will you,’ he orders. She hands it over and then hugs him anew. He clicks on the remote to switch the television on. The national channels still have no news. He switches to the foreign cable TV channels, settles on the BBC. She’s still having fun with the nook of his neck.
“คืนนี้ไม่ทำงานเหรอ” เขาถาม ตายังจ้องทีวี ‘Aren’t you working tonight,’ she asks, staring at the screen.
“ไม่รู้เป็นไร เฮียไล่ให้กลับแต่หัววัน” เขาเอนหลังลงบนหมอนนุ่มๆ รู้สึกขำสำเนียงพูดไทยไม่ชัดของหล่อน หล่อนคงมาจากดอยที่ไหนสักแห่ง เขาเองก็จำชื่อไม่ได้เสียที ‘I don’t know why, the boss drove us out before dark.’ He leans his back on a soft pillow. He’s amused by her funny accent in Thai. She must be from some distant mountain whose name he wouldn’t remember anyway.+ =

=

+ An awkward remark: as if he has never asked her where she is from. The rest of the story says otherwise.

“ผมยังไม่อาบน้ำเลยนะ” เขาปลดกระดุมเม็ดบน เปลี่ยนช่องไปยังซีเอ็นเอ็น ‘I haven’t showered yet, you know.’ He undoes the top button, changes to CNN.
“เดี๋ยวจัดการให้” หล่อนผงกหัวขึ้นมายิ้ม เขาหันมาสบตาหล่อนจังๆ แล้วเหลือบไปจ้องอกคู่งามที่ผงาดอยู่ในเสื้อสายเดี่ยวตัวน้อย หล่อยหลบตาแล้วฟุบลงไปกับอกเขา เขาลากมือลูบไล้โคนขาขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบกางเกงขาสั้นสีเขียว หากตัดสำเนียงพูดออกไป คงไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นชาวเขาชาวดอย รูปร่างหล่อนสมส่วน สะโพกเต่งตึง หน้าอกได้รูปกลมกลืน ผิวขาวเนียนละเอียด ‘Let me do it.’ She nods and raises her head with a smile. He turns and his eyes meet hers briefly then shift to her beautiful breasts stretching her spaghetti string blouse. She looks away and then flops down on his chest. His hand creeps across her white thighs emerging from her green shorts. Other than the accent, there is no way of knowing she is a mountain girl. She’s well-proportioned, with ample hips, well-rounded breasts and fine white skin.
เขาปล่อยให้หล่อนซุกซนอยู่บนร่างเขาไปเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งกำรีโมตแน่น ตามองไปหน้าจอทีวี กดรีโมตสลับไปมาระหว่างช่องเคเบิลในประเทศและต่างประเทศ เปิดเสียงดังลั่นเมื่อมีข่าวสถานการณ์ใหม่ๆ เข้ามา เขาฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ภาพข่าวที่ออกมาทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ในบ้านเมืองดีขึ้น รู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อเห็นความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น บางครั้งเขาสลับไปดูทีวีช่องปกติ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีภาพข่าวใดๆ ให้รับรู้ หากมีอยู่บ้างก็เป็นแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติที่ปรากฏออกมาเป็นระยะๆ นานๆ ครั้ง He lets her play tricks on his body at length, one hand firmly holding the remote, his eyes on the TV screen. He keeps switching between domestic and foreign cable channels, turns up the sound whenever there is news of new developments. He doesn’t always listen, but the pictures that come out make him understand the political situation better. He feels relieved when he sees the reality of what has happened. At times he goes back to look at the national channels: everything is as before, there are no pictures to look at, only proclamations from the ‘revolutionary council’ which appear at long intervals. (การ)ปฏิวัติ: strictly speaking, ‘revolution’ (hence คณะปฏิวัติ, ‘revolutionary council’); in common parlance, however, it means a military coup d’état.
“ถอดเสื้อผ้าให้หน่อย” เขาบอกหล่อนแล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ‘Undress me,’ he tells her and then lies still like that.
หล่อนแกะกระดุมเสื้ออย่างชำนาญ ดึงเข็มขัดกางเกงออก ปลดตะขอกางเกงแล้วลากถอดออกจากเขา เขาแค่เผยอตัวขึ้น ไม่นานก็เหลือแค่ลิงตัวน้อย หล่อนเอาเสื้อกางเกงไปแขวนไว้อย่างดี แล้วกลับมาฟุบกับอกเขาอีก She unbuttons his shirt expertly, un- fastens his belt, unhooks his trousers and peels them off his legs. He simply props himself up a little. Before long only his little monkey is left. She takes the shirt and trousers and hangs them up properly and then comes back and drops down onto his chest again.
“ผมยังไม่อาบน้ำนะ ไม่เหม็นเหรอ” หล่อนส่ายหน้า เอามือลูบไล้แผ่นอกเขาไปมา ซุกหน้าไปที่ใบหู ‘I still haven’t showered, you know. Don’t I stink?’ She shakes her head, strokes his chest back and forth with her hand, pressing her face against his ear.
“เดี๋ยวทำความสะอาดให้” เขายิ้ม หล่อนลากมือลงไปตรงลานหน้าท้อง วนปลายเล็บเล่นรอบๆ สะดือ คืบคลานแผ่วเบาเข้าไปในลิงน้อยตัวนั้น เค้นคลึงไปมา เขาหลับตาพริ้ม แทบลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง มือเริ่มคลายจากรีโมต มือหล่อนยังซุกซนอยู่ในลิงตัวน้อย ริมฝีปากลากละไปบนแผ่นอก ไล้ลิ้นทั่วร่าง หล่อนเริ่มไต่วนลงข้างล่าง ผ่านลานหน้าท้อง ไต่วนเวียนอยู่แถวขอบลิงตัวน้อย เขาหายใจไม่เป็นจังหวะ ละจากหน้าจอทีวี รีโมตโดนทิ้งไว้ข้างๆ เสียงรายงานข่าวภาษาอังกฤษยังลั่นมาให้ได้ยิน ‘I’ll wash you.’ He smiles. She draws her hand to the flat of his belly, circles his navel with the tip of her fingers, lightly crawls to the little monkey, presses it back and forth. He closes his eyes, almost forgets everything. His hand begins to let go of the remote. Her hands are still naughty with the little monkey, her lips prowl around his chest, her tongue licks him all over. She begins to wriggle down past his belly and to draw circles around his crotch. He is breathing by fits and starts, ignoring the screen, the remote abandoned to one side, the loud news report in English rambling on.
หล่อนกระชากเจ้าลิงตัวน้อยหลุดจากร่าง… She jerks the little monkey out of its nest…
ภาพข่าวในทีวียังคงเคลื่อนไหว เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หล่อนพลิกร่างขึ้นทาบทับ ก้มลงไซ้ซอกคออีกรอบ เขาจู่โจมกลับพลิกร่างขึ้นข้างบน ซบหน้าลงแนบอกอิ่ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงเกลือกกลิ้งไปมาบนเตียงอ่อนนุ่ม เขาไม่นึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเริ่มต้นรวดเร็วปานนี้ ทำไมเป็นอย่างนี้เสมอนะ หล่อนมักเซอร์ไพรส์ด้วยการจู่โจมหนักหน่วงอย่างนี้เสมอ หล่อนจะเป็นอย่างนี้กับแขกทุกคนหรือเปล่า เขานึก The pictures on the screen are still moving, he can’t make heads or tails of them, his heart is no longer in it. She turns her body to straddle him, bends over to nuzzle his throat once more. He suddenly flips her over and ends up on top of her, buries his face into her full breasts, hugging, swinging, circling, wallowing back and forth on the soft bed. He hadn’t thought everything would begin so fast. Why is it always like this? She always surprises him by attacking him wildly. Is she like this with all her guests, he wonders.
หล่อนโผขึ้นบนร่างเขาอีกครั้ง เริ่มขยับตัวเนิบช้า อกอิ่มส่ายไหวกระเพื่อมตามแรงเคลื่อน เขาเอื้อมตะปบเคล้าคลึงเต็มอุ้งมือ หล่อนเริ่มขยับร่างแรงขึ้น ส่ายไหวร่อนร่ายไปมามิหยุดยั้ง เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย She reasserts herself on top once more, begins to sway slowly, her full breasts oscillating under the strength of the waves. He stretches out to caress and knead them in his paws. She begins to move her body more firmly, swerving and swaying cease- lessly. He feels as if his heart is going to explode.
“เห็นแว่นผมไหม” เขาร้องหาแว่น ป่ายมือเปะปะไปทั่ว เขาอยากเห็นร่างหล่อนชัดๆ หล่อนชะงัก พยายามหาแว่นให้เขา ‘Have you seen my glasses?’ he shouts, looking for his glasses, patting with his hands all around. He wants to see her body clearly. She is startled, tries to find his glasses.
“ไม่รู้ว่าผมทับอยู่หรือเปล่า” เขาเอี้ยวตัวแต่ไม่เจอ ‘I wonder if I’m not lying on them.’ He twists to the side but doesn’t see them.
“นี่ไง” หล่อนเอี้ยวตัวหยิบแว่นที่หมิ่นเหม่ตรงขอบเตียง “จะใส่ทำไม เกะกะ ‘They’re here.’ She twists and grabs the glasses resting precariously on the bedstead. ‘Why put them on? They’ll be in the way. =

เกะกะ: usually, ‘messy’, ‘disorderly’, ‘in a jumble’.

“อยากเห็นคุณชัดๆ” หล่อนสวมแว่นให้ เขาเผยอตัวโอบสะโพกกลมกลึงที่เริ่มขยับอีกครั้ง ร่างหล่อนบังทีวีมิด เสียงภาษาอังกฤษยังแว่วแทรกขึ้นมา เขาเอี้ยวตัวจากร่างหล่อน เหลือบมองจอทีวี ภาพข่าวเก่าเหมือนจะวนซ้ำมาอีกรอบ ‘I want to see you clearly.’ She puts them on him. He raises himself slightly to hug her haunches which begin to sway once again. Her body masks the television. The commentary in English is still going on loudly. He twists side- ways to glance at the screen. An old news sequence seems to be shown again in a loop.
หล่อนเริ่มขยับร่างหนักหน่วงขึ้น เขาสะดุ้งเสียวซ่านไปทั้งร่าง ตาเหลือบมองร่างหล่อนสลับกับหน้าจอทีวี ภาพใหม่เริ่มปรากฏขึ้น เขาเห็นรถถังวิ่งว่อนไปมากลางถนนเยอะขึ้น ริมถนนทหารถือปืนรายรอบท่ามไฟสลัวกลางฝนปรอย บางจังหวะหล่อนเล่นเอาเขาผวาสะดุ้งจิกเล็บลงบนสะโพกหล่อน She begins to move fast and hard. He is startled and thrilled through and through. His eyes look alternately at her body and at the TV screen. A new scene appears. He sees a greater number of tanks speeding through the roads. On the roadsides soldiers hold- ing weapons are moving around in the dim light under light rain. Her rhythm is such at times that she stuns him and he scratches her hips with his nails.
เขาทนไม่ไหวแล้ว หล่อนดูไม่มีทีท่าจะหมดพิษสงลงง่ายๆ หน้าจอทีวีเปลี่ยนไป ผู้ประกาศแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติออกมาอีกแล้ว เขาเหลือบไปมอง แล้วกลับมาหาหล่อน หล่อนเหมือนรู้ เร่งเครื่องจนเขาพังพาบฟุบนิ่งไปกับอกหล่อน เขากอดหล่อนแน่นเหมือนจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน ต่างคนต่างเหนื่อยหอบไม่แพ้กัน เขายังค้างอยู่กับร่างหล่อน แว่นบิดเบี้ยวจะหลุดมิหลุดแหล่ ผู้ประกาศยังคงอ่านแถลงการณ์ เขาจับใจความไม่ได้แม้แต่น้อย He can’t bear it any longer. She doesn’t look as though she’s about to give up her ministrations. In front of the screen the picture changes. The news- reader of the revolutionary council comes on again. He looks at him and then looks again at her. It’s as if she knew; she speeds up until he explodes and collapses on her chest. He hugs her tight as if they are going to melt together. They are each as tired and panting as the other. He still stays in her. His distorted glasses are about to slip off. The newsreader is still reading out a proclamation. He can’t under- stand what he is saying, not the slightest. พิษสง: usually, ‘dangerous’, ‘vicious’; ‘destructive power’, ‘harmful effect’.
เขาผละจากหล่อน เหยียดร่างนอนนิ่งใกล้ๆ กัน สักพักหล่อนลุกเข้าห้องน้ำ เขายังแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น หยิบหมอนขึ้นหนุนหัว พยายามจดจ่อไปที่ผู้ประกาศ แต่ไม่ทันจะรับรู้อะไร ภาพตรงหน้ากลับหายไป เขาก้มหารีโมต กดไล่ช่องไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรคืบหน้ามากนัก เขาทิ้งรีโมตนอนนิ่งลงไปอีก เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วแข่งเสียงฝนข้างนอก He comes out of her and they lie still side by side. After a while she gets up and goes to the bathroom. He still stays still like that, picks up the pillow and slips it behind his head, tries to concentrate on the newsreader, but before he can understand anything the picture in front of him disappears. He bends over looking for the remote, changes channels. Nothing much is happening. He drops the remote and lies back motionless once more. The sound of the shower competes with that of the rain outside.
เขาเพิ่งรู้จักหล่อนไม่กี่เดือนนี่เอง หล่อนทำงานในอาบอบนวดมีคลาสแห่งหนึ่ง เผอิญเขาเข้าไปเป็นลูกค้า จากนั้นเลยติดต่อเป็นการส่วนตัวเรื่อยมา หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา หลังๆ หากมีโอกาสเขาจะมาหาหล่อนที่ห้องเสมอ เมื่อสัมผัสลึกๆ หล่อนเป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง หล่อนเล่าว่าทำงานอย่างนี้มาตั้งแต่สาวๆ บ้านเดิมอยู่บนดอย ต้องลงมาทำงานในเมืองเพื่อชดใช้หนี้ให้ที่บ้าน หล่อนต้องตระเวนทำงานไปทั่วหัวเมืองใหญ่ๆ สลับกันไป จริงไม่จริงเขาไม่แน่ใจนัก เรื่องเล่าทำนองนี้มักได้ยินจากพวกหล่อนบ่อยๆ He met her only a few months ago. She worked in a classy massage par- lour which he happened to patronise. After that they started meeting pri- vately. She seems to fancy him. Lately, whenever there is an opportunity he comes and visits her here. When you know her well, she is to be pitied. She has told him she has worked like this ever since she was a young woman. Before, she lived on the mountain. She had to come down to work in town to pay for the debts at home. She had to travel for work in all the big towns, one after the other. True or not, he isn’t quite sure. This kind of tale you can always hear from women like her. =

=

=

หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา: alternative translation: ‘She seems OK with him,’ which is ambiguous.

เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาซด ความเย็นซ่านแผ่ทั่วร่าง ความเหนื่อยหอบแทบปลิดทิ้ง กำลังวังชาคล้ายกลับมาอีกครั้ง เสียงน้ำจากฝักบัวยังแว่วมา รู้สึกหล่อนอาบน้ำนานเหลือเกิน He walks over to open the fridge, picks up a can of beer he opens and drinks. Its coolness spreads all over his body. The panting is almost over, his strength is returning. He can still hear the shower, feels she’s taking a long time showering.
หลังเบียร์หมดไปครึ่งกระป๋อง หล่อนพาร่างเปลือยเปล่าออกมาจากห้องน้ำ เม็ดน้ำยังพราวร่าง หล่อนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดใบหน้า ไล่ลงมาตามต้นคอ วนไปมาตรงอกอิ่ม หล่อนส่งสายตาขี้เล่นมายังเขา He has drunk half the can by the time she comes out of the bathroom naked, still studded with drops of water. She picks up a small towel to wipe her face, then her neck and back and forth across her full breasts. She looks at him with playful eyes.
“มานี่สิ” เขาเรียก “เดี๋ยวเช็ดตัวให้” ‘Come here,’ he calls. ‘Let me dry you.’
หล่อนเดินมาหา โยนผ้าขนหนูคลุมหน้าเขา เขาส่งเบียร์กระป๋องให้ หล่อนซดเบียร์อึกใหญ่นั่งลงข้างๆ เขายกตัวขึ้นนั่ง เช็ดแผ่นหลังหล่อน เขาให้หล่อนยืนขึ้น เช็ดตรงสะโพกไปมา สักครู่เขาโยนผ้าขนหนูทิ้ง She walks to him, throws the towel over his face. He hands over the can of beer to her. She takes a big swig, sits down beside him. He sits up, wipes her back. He makes her stand up, wipes her breasts from side to side. After a while he throws the towel away.
“ขี้เกียจแล้ว” เขารวบหล่อนมาไว้ในอ้อมแขน ระดมจูบพรมทั่วร่าง กรุ่นหอมไปด้วยครีมอาบน้ำที่เขาไม่คุ้นนัก คราวนี้เขาเป็นฝ่ายรุกบ้าง หล่อนทอดร่างลง ขณะไซ้อกคู่งาม หล่อนไถลตัวลง แนบปากกระซิบข้างหู “จะดูหนังไหม” ‘Fed up.’ He gathers her in his arms, kisses her all over. She is fragrant from some shower cream, a scent he isn’t quite familiar with. This time he is the one to start the round. She stretches out. As he nuzzles her beautiful breasts, she eases herself down, brings her mouth to his ear and whispers, ‘How about a movie?’
“ไม่ล่ะ จะดูข่าว” หล่อนเงียบไป ‘No, I want to watch the news.’ She is silent.
เขากับหล่อนสนุกกันอย่างคลั่งบ้าอีกครั้ง จบลงด้วยความสุขทะลักล้น เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเอาพลังมาจากไหน ไม่รู้สิ เขานึกแปลกใจตัวเอง หล่อนก็คงแปลกใจตัวเขาเช่นกัน ปกติเขาไม่เคยคึกคักเช่นนี้ He and she have another session of hectic fun that ends in overflowing happiness. He’s not sure where he gets his energy from. Really. He wonders about himself. She must be wondering too. Usually he isn’t that ebullient.
ระหว่างหยุดพักกินเบียร์แกล้มบะหมี่เกี๊ยว เขาหันไปสนใจข่าวปฏิวัติอีกครั้ง ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายงานปกติ เขายังพึ่งพาช่องเคเบิลจากเมืองนอก สลับฟังแถลง- การณ์ตามช่องทั่วไป ยิ่งดึกรู้สึกแถลงการณ์ยิ่งเข้มข้นขึ้น รัฐธรรมนูญถูกฉีกไปแล้ว เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก กฎหมายหลายๆ ฉบับถูกตราขึ้นโดยแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติ และเมื่อแถลง- การณ์ฉบับหนึ่งประกาศให้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการ เขารู้สึกเบียร์ลื่นคอขึ้น อาการผ่อนคลายเกิดขึ้น ครั้นเบียร์ครึ่งโหลหมดลง อาการคึกก็เริ่มซ่านขึ้นมาอีก เขาเลยสนุกกับหล่อนอีกรอบ ก่อนผล็อยหลับคาพับกับทีวีที่ยังเปิดค้างไว้ As they take a break with beer and the noodles snack, he turns his interest to news of the coup again. The Thai channels still aren’t back to normal programming. He still relies on the foreign cable channels interspersed with the proclamations broadcast by the national channels, which are increasingly harsh as the hours pass. The constitution has been torn. He feels oddly hurt. Several edicts have been issued by the revolutionary council and when one communique announces that tomorrow is decreed a public holiday, he feels the beer go easier down his throat. He can now relax. When the half-dozen cans of beer are empty, he feels high-spirited again, so he has fun with her once more before drifting into sleep right in front of the TV still switched on. =

=

=

=

=

=

=

=

กฎหมายหลายๆ ฉบับ cannot be translated as ‘several laws’ in this context: they are edicts (คำสั่ง, คำประกาศ).

=
เขาตื่นขึ้นเมื่อหล่อนเขย่าตัวปลุก เขางัวเงียเปิดเปลือกตาอย่างยากลำบาก ปวดหนึบตรงขมับ รู้สึกงวยงงว่ากำลังนอนอยู่ที่ไหน เมื่อคืนเขาเพลียเอามาก หลับฟุบเหมือนนักมวยถูกน็อก สติเขาเริ่มกลับมาแล้ว จำได้ว่าตัวเองยังนอนอยู่ห้องของหล่อน ใช่แล้ว วันนี้คณะปฏิวัติประกาศให้เป็นวันหยุดราชการ เขาเลยยังไม่ได้กลับบ้าน หล่อนเขย่าตัวเขาแรงขึ้น He wakes up when she shakes him to get him up. Drowsy, he opens his eyelids with difficulty, throbbing pain in his temples. He feels puzzled as to where he has slept. Last night he was very weak, sank into sleep like a knocked-out boxer. He’s beginning to recover his lucidity, can remember he is in her room. That’s right, the revolu- tionary council has proclaimed today a holiday, so he hasn’t gone back home yet. She shakes him more strongly.
“ตื่นเถอะ ซื้อหนังสือพิมพ์มาให้แล้ว” หล่อนวางหนังสือพิมพ์สองฉบับบนร่างเขา เขากวาดไปไว้ข้างตัว อาการงัวเงียยังไม่เปิดโอกาสให้เขาทำอะไร ได้แต่ส่งเสียงเออออออกไปอย่างพ้นไปที หล่อนช่างน่ารักเสียจริง เมื่อคืน ก่อนผล็อยหลับ เขาบอกหล่อนว่าหากตื่นก่อนช่วยออกไปซื้อหนังสือพิมพ์ให้ด้วย เชื่อแน่ วันนี้ผู้คนคงแห่กันไปซื้อหนังสือพิมพ์จนเกลี้ยงแผง เขาอุ่นใจขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหล่อน ‘Wake up. I’ve bought the papers.’ She places two newspapers on his chest. He sweeps them aside. He’s still too drowsy to do anything, merely uttering a few uh-huh just like that. She’s really lovely. Last night before falling asleep he told her if she woke up first to go out and buy the newspapers. For sure, today people would scramble for newspapers and they would be sold out in no time. He feels better when he hears what she says.
“มีน้ำเต้าหู้ให้กินด้วย” เขาแว่วเสียงหล่อนก่อนหลับพับลงไปอีก ‘There’s tofu for breakfast too,’ he hears her say before he drifts into sleep again.
เขาตื่นขึ้นมาหลังงีบพักหนึ่ง สมองปลอดโปร่งขึ้น อาการงัวเงียหายไปแล้ว เขารีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา กวาดสายตาอ่าน เป็นหนังสือพิมพ์หัวสีที่เขาไม่ค่อยได้อ่านนัก หยิบหมอนหนุนหัวในท่าถนัด อย่างที่คาดไว้จริงๆ คำว่า “ปฏิวัติ” ถูกพาดหัวไม้ตัวเบ้อเร่อเหมือนกันทั้งสองฉบับ และคงเหมือนกับอีกหลายๆ ฉบับอย่างไม่ต้องสงสัย He wakes up again after a while with a clearer brain. He’s no longer drowsy. He hurriedly grabs a newspaper and scans it. It’s a popular newspaper he doesn’t normally read. He takes the pillow and adjusts it behind his head to read in a comfortable position. As he expected really, the word ‘coup’ is printed in huge letters on both papers and no doubt in many others.
“ฉบับที่สั่งล่ะ” เขาถามขึ้น ‘What about the one I told you to buy,’ he asks.
“หมดแล้ว มีแค่นี้แหละ” หล่อนเดินมาหาเขา “กินนี่สิ” หล่อนยื่นแก้วให้ ‘Sold out. That’s all there was.’ She walks up to him. ‘Eat.’ She holds out a bowl.
“อะไรเหรอ” ‘What is it?’
“น้ำเต้าหู้” ‘Tofu.’
“กาแฟน่าจะดีกว่า” หล่อนเลี่ยงไปชงกาแฟ เขาวางหนังสือพิมพ์ เดินเข้าห้องน้ำ ฉี่เสร็จกดชักโครกลั่น ออกมาจุดบุหรี่สูบ กาแฟหอมกรุ่นคอยท่าอยู่แล้ว หล่อนนอนเล่นอยู่บนเตียงหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู ‘Coffee would be better.’ She sneaks away to make coffee. He puts down the newspapers, goes into the bathroom, takes a leak and flushes the noisy toilet, comes out and lights up a cigarette. Fragrant coffee is already waiting. She lies down on the bed, picks up a newspaper and has a look.
“อ่านให้ฟังหน่อยสิ” เขาแกล้งแซวหล่อน เพราะรู้ว่าหล่อนอ่านหนังสือไม่ค่อยออก เวลาเขามาที่นี่ หากมีเวลาว่างเขาจะสอนให้หล่อนอ่านหนังสือเสมอ หล่อนบอก ว่าตอนอยู่บนดอยได้เรียนหนังสือน้อยมาก หากเปรียบเทียบกับการพูด ทักษะการอ่านยังเป็นรองหลายขุม เขาขำเสมอเมื่อหล่อนเปล่งเสียงอ่านหนังสือแบบผิดๆ ถูกๆ ถึงอย่างไรหล่อนก็มีความพยา- ยามเป็นเยี่ยม รักการอ่าน ไม่เคยท้อในการสะกดคำ ‘Read it out loud, will you,’ he taunts her because he knows she can’t quite read. Whenever he comes here, if he can spare the time he teaches her how to read. She has told him that when she was on the mountain she studied very little. Compared with speaking, her reading skill is much inferior. He’s always amused when she endeavours to read, making plenty of mistakes. For all that, she’s really eager, she likes to read and is never reluctant to spell.
“เอาสิ” เขากระตุ้นอีกครั้ง เหมือนหล่อนกำลังรอคำพูดนี้อยู่ หล่อนเพ่งสายตาไปบนหน้าหนังสือพิมพ์ ลากนิ้วมือไปบนแถวอักษร พยายามสะกดคำสลับไปมา แต่ไม่เป็นผล เขาพยายามลุ้น เฝ้าดูพัฒนาการของหล่อนจากที่เขาเคยสอนให้ ‘Do it,’ he prods her again. As if she was waiting for those words, she brings her eyes to the newspaper, one finger following the alignment of words, trying to spell the words back and forth but not succeeding. He tries to cheer her, observing her progress from what he has taught her.
“คำนั้นแหละ ตัวใหญ่ๆ น่ะ อ่านสิ” เขาบอกให้หล่อนอ่านคำว่า “ปฏิวัติ” ออกจะเป็นคำยากอยู่สักหน่อย หล่อนจ้องเขม็งเข้าไปอีก บางจังหวะคล้ายจะหลุดคำบางคำออกมา ในที่สุดหล่อนตัดสินใจเปล่งเสียงออกมา ‘That word, yes, that one. Read it.’ He tells her to read the word ‘patiwat’ which is rather difficult to spell and pronounce*. She peers at it again. Several times she’s on the verge of mouthing something. Finally she decides to produce a sound. =

=

* The word is spelt ‘ptiwati’ with two different letters for the ‘t’ sound.

“ติ…ติ… อ่านได้แค่นี้แหละ ยากจัง” หล่อนยอมแพ้ ส่ายหน้าไปมา เขาหัวเราะขึ้น หล่อนคงคุ้นเฉพาะตัวหลัง ‘Ti … ti … that’s all I can read. It’s so difficult!’ She acknowledges defeat, shakes her head. He laughs. She can only read the last syllable.
“ไม่ใช่อย่างนั้น นั่นมันแค่เฉพาะตัวหลัง ไม่ใช่คำทั้งหมด ลองดูใหม่ซิ” เขายังคงหัวเราะ หล่อนหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน แล้วก้มหน้าลงไปอีก ‘It isn’t like that. That’s only the last letters, not the whole word. Try again.’ He’s still laughing. She laughs too, then lowers her head again.
เขาสูบบุหรี่จนหมดมวนแล้วเดินกลับไปที่หล่อน He smokes his cigarette entirely then walks back to her.
“เป็นไง ได้ไหม” หล่อนส่ายหน้า ‘So? How is it going?’ She shakes her head.
“ไม่เป็นไรหรอก คำนี้มันยากไปหน่อย” ‘Never mind. That word is rather difficult.’
“แล้วอ่านว่าอะไรล่ะ” ‘So how do you read it?’
“อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” เขาลากเสียงช้าๆ หล่อนพยายามจำ ‘It reads “pa-ti-wat”.’ He pronounces each syllable slowly. She tries to remember.
“ปา-ตี-วัด” ‘Par-tee-wat.’
“ไม่ใช่ เอาใหม่ จำดีๆ นะ อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” ‘Wrong. Try again and remember, okay? It reads “pa-ti-wat”.’
“หมายถึงอะไรล่ะ” หล่อนแทรกถามขึ้น ‘What does it mean?’ she interrupts.
“ก็…” เขาพยายามนึก “การเข้าไปยึดอำนาจจากรัฐบาลมาเป็นของตัวเอง” เขาไม่อยากอธิบายอะไรมาก เลยบอกออกไปอย่างนั้น ‘Well…’ He tries to think. ‘It means taking away the power from the government for oneself.’ He doesn’t want to explain much, so he leaves it at that.
“ใครเป็นคนยึดล่ะ” ‘Who is it that’s taking it away?’
“ก็ทหารน่ะสิ” ‘The military, of course.’
“ทหารเหรอ เมื่อกี้ก็เห็นทหารที่ปากซอย ถือปืนด้วย” ‘Soldiers, is it? Just now I saw soldiers at the entrance to the street. They had weapons too.’
“นั่นแหละ พวกปฏิวัติล่ะ” หล่อนนิ่งไป ก้มดูหนังสือพิมพ์อีกรอบ หล่อนชี้ไปที่รูปอดีตนายกรัฐมนตรี ‘That’s it. They are the coup makers.’ She’s silent, bends over for another look at the newspaper. She points to a picture of the former prime minister.
“งั้นก็คนนี้สิที่ถูก…” ‘So it’s him who was…’
“ใช่ คนนี้แหละ” เขาแทรกขึ้น หล่อนเงียบไปนาน แล้วเงยหน้าขึ้น ‘Yes, this man,’ he breaks in. She’s silent for a long while then raises her head.
“หนูชอบ คนบ้านเดียวกับหนู” เขาเงียบไปบ้าง จิบกาแฟแล้วอัดบุหรี่ ‘I like him. He’s from the same village as me.’* It’s his turn to be silent, sipping coffee and smoking. * That would be San Kamphaeng, in Chiang Mai province.
“ทำไมเขาโดนปฏิวัติล่ะ” หล่อนยังเซ้าซี้ถาม เขาชักรำคาญ ขี้เกียจยุ่งกับหล่อนอีก หันไปกดรีโมตเปิดทีวี ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายการปกติ เขากดไล่ไปตามช่องเคเบิลต่างๆ ยังไม่มีข่าวคืบหน้าอะไรมาก ส่วนใหญ่จะเป็นภาพข่าวเดิมๆ ตั้งแต่เมื่อคืน เคเบิลเมืองนอกเสนอข่าวตามปกติ ไม่เกาะติดเหมือนเมื่อคืน มีแค่ตัววิ่งสั้นๆ บอกสถานการณ์ในเมืองไทยโดยรวม ‘Why did they take his power away?’ she persists, annoying him. Fed up with her, he turns to punch the remote to turn on the TV. The national channels still don’t run their normal programmes. He switches to the cable TV channels and goes through them. They don’t have much news about new develop- ments. For the most part, they are still broadcasting newsreels from last night. The foreign cable channels are broadcasting the news as usual, with no live takes like last night, only short ticker notes on the general situation in the country.
เขากลับมาอ่านหนังสือพิมพ์ หล่อนนอนอยู่ใกล้ๆ ดึงเซกชันบันเทิงไปอ่าน เขาผล็อยหลับไปอีก ตื่นขึ้นมารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ เช้ามากแล้ว เขาควรจะกลับเสียที หากเลยไปถึงเที่ยวเดี๋ยวจะยุ่งกันใหญ่ He goes back to reading the news- papers. She lies next to him, reading the entertainment sections. He drifts into sleep again, wakes up feeling energetic, goes to the bathroom. Much of the morning is gone, he should go back home. If he gets there after noon, he’ll be in trouble.
เมื่อน้ำอุ่นๆ จากฝักบัวกระทบร่าง เขาเริ่มคึกคักขึ้นมาอีก แง้มประตูเรียกหล่อนให้เข้ามาอาบน้ำด้วยกัน หล่อนทำหน้างงๆ เขาพยักหน้าคะยั้นคะยอ หล่อนยิ้มขึ้น เดินรี่เข้ามาหา พร้อมเปลื้องผ้าทีละชิ้น เขาอาบน้ำกับหล่อนอย่างสนุก ยาวนานและต่อเนื่อง ก่อนจะมาปิดเรื่องบนเตียงอ่อนนุ่ม When the warm water from the shower strikes his body, he becomes frisky again, opens the door slightly and calls her to come and shower with him. She looks puzzled. He nods eagerly. She smiles, walks straight to him, discarding her clothes one by one. He and she have fun together showering, taking their time, before ending the chapter on the soft bed.
เขาเข้าห้องน้ำอีกรอบ กลับออกมาอย่างอ่อนระโหย เช็ดเนื้อเช็ดตัว สวมเสื้อผ้าด้วยมือไม้อ่อนล้ากว่าปกติ แข้งขาชักเริ่มสั่น เขาพยายามเก็บอาการให้ดูปกติ หันไปมองกระจก เห็นหน้าตัวเองไม่ชัดนัก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ He enters the bathroom once more, returns exhausted, towels himself, dresses with hands wearier than usual, his legs beginning to wobble. He tries to prevent his symptoms from showing, turns to look at the mirror, sees his face rather blurred, so stands closer.
“ช่วยหาแว่นให้หน่อย” เขาบอกหล่อน ตายังจ้องกระจก หน้าเขาออกจะซีด หล่อนสาละวนควานหาแว่นบนเตียง ‘Find my glasses, will you,’ he tells her, his eyes still on the mirror. His face is wan. She feverishly looks for his glasses on the bed.
“ไม่เห็นมี” ‘I can’t find them.’
“หรือหล่นใต้เตียง ลองดูในซอกเตียงสิ” หล่อนเอี้ยวตัวล้วงมือลงไป ควานไปมาก่อนชูแว่นขึ้น หล่อนเช็ดเลนส์แว่นกับเสื้อยืด ยื่นให้เขา เขารับมาสวม รู้สึกแปลกๆ ไม่ลงตัวเหมือนเดิม โครงแว่นบิดเบี้ยวไม่ได้รูป เขาดึงออกมาใหม่ ดัดโครงแว่นให้เข้ากับรูปหน้า เขาอาจเผลอทับมันตอนนอนหรือขณะสนุกอยู่กับหล่อน หรืออาจหล่นกระแทกพื้น เขาสวมกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ดีขึ้นหน่อย แต่ยังหลวมๆ ไม่กระชับแน่นเหมือนเดิม ‘Maybe they fell under the bed. Look into the corners.’ She leans over and her stretched hand swipes underneath and eventually retrieves the glasses. She cleans them with her t-shirt, hands them over to him. He takes them and puts them on, feeling strange. They don’t fit as before. The frame is out of shape. He takes them off, bends the frame to fit the shape of his head. He must have squashed them without realising it when he was sleeping or when he was having his fling with her or they may have got out of shape when falling to the floor. He puts them back on again. This time it’s much better, but they are still loose, not as tight-fitting as before.
เขาเห็นหน้าตัวเองในกระจกชัดขึ้น หน้าซูบเซียวกว่าเดิม เขายกมือลูบหน้าไปมา พยายามปรับสีหน้าให้ปกติ ตกแต่งผมเผ้าเข้าที่เข้าทาง สลัดคอ กระดูกลั่นกรุบกรับ ทุกอย่างดูท่าจะเรียบร้อยลงตัว เขาเก็บบุหรี่ กุญแจรถ ใส่กระเป๋าเสื้อ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นหนีบแขน เปิดกระเป๋าเงิน หยิบเงินก้อนหนึ่งส่งให้หล่อน หล่อนยื่นมือมารับ ยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณ He sees his face in the mirror more clearly. His face is paler than before. He raises his hand and strokes his face back and forth, trying to make it return to its normal complexion, tidies his hair, flexes his neck, making bones crack. Everything seems to be working normally. He gathers his cigarettes and the car keys, puts them in his shirt pocket, picks up the newspapers and slips them in his armpit, opens his purse, takes out a few banknotes and gives them to her. She holds out her hand to receive the money and smiles as she says thank you.
=
เขาเคลื่อนรถออกจากอพาร์ตเมนต์ เปิดมือถือ แวะตลาดใกล้บ้าน ซื้อกับข้าวถุงติดไม้ติดมือไปฝากลูกเมีย แม่ค้าคุยกันลั่นตลาดเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อคืน เขาเห็นทหารยืนประจำการแถวสะพานข้ามแม่น้ำเต็มไปหมด รถฮัมวีติดปืนกลวิ่งว่อนไปวนมาชวนผวายิ่ง ผู้คนดูจะสนุกสนานกับมันมากกว่าขยาดขลาดกลัว He drives away from the block of flats, opens his cell phone, stops by the market near his house, buys bags of food to share with his wife and chil- dren. Female vendors all over the market are jabbering about last night’s events. He sees lots of soldiers stand- ing all over the bridge across the river. Humvees with automatic weapons speed back and forth in a most scary way. People seem to be having fun rather than looking horrified.
เขากลับถึงบ้านในตอนทีวีเริ่มมีรายการปกติ ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ แนนนั่งดูทีวีแต่เช้า ลูกๆ ไม่แน่ใจว่าตื่นกันหรือยัง เขาหอบข้าวของที่ซื้อมาไปไว้ในครัว เดินกลับมาที่โซฟาหน้าทีวี แนนละจากจอทีวีหันมาทางเขา When he arrives home, the tele- vision has begun to resume normal programming. Everything is getting back to normal. Naen has sat watching television all morning. He isn’t sure whether the children are up or not yet. He takes the foodstuffs he has bought to the kitchen, walks back to the sofa in front of the television. Naen’s eyes leave the screen to look at him.
“เป็นไงล่ะ ท่าจะเสียล่ะสิ” แนนทักยิ้มๆ แล้วหันกลับไปที่หน้าจอทีวี เขาผุดยิ้มขึ้นทุกอย่างเป็นไปตามคาด หล่อนเข้าใจมาโดยตลอดว่าที่เขาหายไปทั้งคืน เขาจะไม่ไปไหนไกล นอกเสียจากตั้งวงเล่นไพ่ที่บ้านเพื่อนคนใดคนหนึ่ง ‘So how was it? Did you lose much?’ she greets him with a smile and then turns back to the TV. He smiles. Everything is going as expected. She has understood all along that having disappeared all night he didn’t go very far but played cards at some friend’s house.
“แล้วลูกๆ ล่ะ” เขาเอนหลังลงนอนบนโซฟายาว หยิบหมอนหนุนหัว ถอดแว่นวางไว้ตรงหน้าอก หลับตาปริ่ม หาวหวอดใหญ่ หูแว่วเสียงจากทีวี ‘What about the kids?’ He eases himself down on the sofa, takes a pillow to support his head, takes off his glasses and places them on his chest, closes his eyes, has a mighty yawn, the noise of the TV in his ears.
“ออกไปแต่เช้าแล้ว เห็นบอกเพื่อนๆ ชวนไปดูรถถัง” ‘Oh, they left early this morning. They said their friends invited them to go and see the tanks.’
“เออ ไอ้เด็กพวกนี้ยังไม่เคยเห็นรถถังออกมาวิ่งบนถนนล่ะสิ คงตื่นเต้นบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เหมือนรุ่นเราหรอก ชินเสียแล้ว” ‘Right. These children have never seen tanks out in the streets before, so it’s normal they’re excited, unlike us: our generation is used to them.’* * There have been some twenty coups or coup attempts in Thailand since 1932 but the previous one was fifteen years earlier.
“แล้วข้างนอกเป็นไงบ้าง” แนนหันมาถาม ‘What is it like outside,’ Naen turns to ask.
“ก็ปกติดี ไม่เห็นมีอะไร มีก็แต่ทหารรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด ตำรวจดูท่าจะหงอยไปเลย” ‘As usual. Nothing much. Only soldiers to ensure security in various spots. As for the police, they’ve made themselves scarce.’
“เมื่อคืนฉันอดห่วงคุณไม่ได้ แต่พอหัวถึงหมอนก็หลับยาวเลยล่ะ ม้วนเดียวจบ ตื่นมาเช้าเลย” ‘Last night I couldn’t help worrying about you, but as soon as my head touched the pillow, I conked out and slept without a break until morning.’
“ก็ดี หลับง่ายๆ ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ทุกอย่างปกติ ไม่มีอะไรหรอก” ‘Sleeping easily’s good. Nothing much to worry about. Everything’s normal. There’s nothing, really.’
เขาปิดตานิ่งกะพักสายตา แต่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาเกือบเที่ยง He keeps his eyes closed to rest them but somehow drifts into sleep. It’s almost midday when he wakes up.
“ตื่นแล้วเหรอ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าว” เสียงแนนลั่นขึ้นจากห้องครัว เขาสอดส่ายสายตาหาแว่น มันคงหล่นอยู่บนพื้น เขาลุกขึ้นมาหา ไม่มี มันไปหล่นอยู่ตรงไหนนะ ‘So you’re up, are you? Go and take a shower and then we’ll have lunch,’ Naen’s voice resounds from the kitchen. He looks for his glasses. They must have slipped to the floor. He gets up to find them. Nothing. Where can they have gone?
“แนน” เขาตะโกน ‘Naen!’ he shouts.
“อะไร” ‘What?’
“เห็นแว่นผมไหม” ‘Have you seen my glasses?’
“เอาอีกแล้วคุณนี่ เวลาถอดไม่เคยวางให้เป็นที่เป็นทาง วางมั่วซั่วสะเปะสะปะอยู่เรื่อย แล้วให้ฉันหาทุกที” หล่อนเดินบ่นออกมาจากครัว ตะหลิวติดมือมาด้วย ‘Again! Oh, you … When you take them you just discard them, you don’t pay attention to where you put them and you leave it to me to find them ev- ery time.’ She walks out of the kitchen complaining, a ladle still in her hand.
เขาสำรวจตามซอกมุมโซฟา เจอมันจนได้ เมื่อหยิบขึ้นมา เขาแทบเขวี้ยงออกจากบ้าน เขายื่นซากแว่นให้แนนดู He surveys the corners and folds of the sofa and finds them. When he picks them up, he almost throws them out of the house. He holds out their remains for Naen to see.
“เละเลย คราวนี้พังจริงๆ ด้วย” เขาโอดครวญ ‘Crushed! This time they’re broken for good,’ he laments.
“ฉันว่าแล้ว คุณนอนทับมันไม่รู้กี่รอบ มันทนได้ก็เก่งล่ะ สมน้ำหน้า ไม่เคยระวังเล้ย!” แนนยิ้มเยาะ เดินกลับเข้าครัว ‘What did I tell you? You’ve lain on them so many times it’s amazing they didn’t break earlier. Serves you right. You’re never careful.’ Naen, smiling mockingly, walks back into the kitchen.
“จะทำไงดีล่ะคราวนี้” เขาบ่นขึ้น “มองอะไรไม่ชัดเลย” ‘What am I going to do this time?’ he complains. ‘I can’t see anything clearly.’
เขานอนลงไปบนโซฟาอีกรอบ พยายามเพ่งมองทีวี แต่กลับพร่ามัวไปหมด อาการปวดตาเริ่มกำเริบ เขาหลับตานิ่งฟังเสียงทีวีไปเรื่อยๆ มีเสียงประกาศของคณะปฏิวัติดังแทรกรายการปกติขึ้นมา เขาลืมตาขึ้น จ้องไปที่ทีวีอีกครั้ง เห็นเพียงภาพมัวๆ ของผู้ชายที่กำลังอ่านประกาศ เขาเอื้อมไปหยิบรีโมต เปิดเสียงดังขึ้น He lies down on the sofa once more, trying to peer at the TV, but it’s all blurred. His eyes are beginning to hurt. He closes his eyes tight and listens to the television. There’s a proclamation from the revolutionary council inter- rupting the normal programme. He opens his eyes, stares at the screen once again, sees only the blurry picture of a man reading the proclamation. He stretches out to grab the remote, turns the sound on louder.
“คุณจะบ้าเหรอไง หูแตกกันพอดี!” แนนว้ากลั่นมาจากห้องครัว ‘What’s wrong? Are you mad? You’re bursting my eardrums!’ Naen yells from the kitchen.
“ก็ผมมองไม่เห็นนี่” ‘I can’t see anything!’
“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน คุณนี่ท่าจะบ้า” ‘What’s that got to do with anything? You must be out of your mind.’
เขาลดเสียงลง หลับตานอนฟังนิ่ง สักพักแนนเดินออกมา He lowers the sound, closes his eyes, listens quietly. After a while Naen walks out.
“คุณไปอาบน้ำ กินข้าวกินปลาเสียก่อน เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปตัดแว่นอันใหม่” เขารู้สึกเหมือนเสียงสวรรค์ ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดี ‘Go and take a shower and after lunch I’ll take you to have a new pair of glasses made.’ To him this sounds like heaven. He himself doesn’t know yet what to do.
“ออกไปเลยไม่ได้เหรอ ปวดตาจะแย่อยู่แล้ว มองอะไรก็ไม่ชัด” เขาอ้อนเสียงอ่อน ‘I can’t go out. My eyes hurt a lot. I can’t see anything clearly,’ he pleads with a small voice.
“อย่าบ่นไปเลยน่า ก็แค่อาบน้ำ กินข้าว ไม่เห็นจะต้องใช้สายตาเลย คุณทำทุกวันอยู่แล้วนี่ ไม่ใช่อ่านหนังสือสักหน่อย แหม แค่นี้จะเป็นจะตาย ทีทำอย่างว่าไม่เห็นต้องใส่แว่นเลย ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้” ‘Stop complaining, will you. Just shower and eat, you don’t have to use your eyes for that, you do it every day. It’s not like reading. Gee, just that and it’s a matter of life and death! And even in bed when you perform you don’t need glasses either. Go and take a shower now.’
เขาอมยิ้มให้กับคำพูดของแนน โดยไม่ทันตั้งตัวหล่อนดึงตัวเขาขึ้นจากโซฟา เจอไม้นี้เข้าไปเขาเลยยอมทุกอย่าง คลำทางเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล He has a secret smile at Naen’s words. Before he can do anything, she pulls him out of the sofa. Being manhandled in this way, he cannot but comply, so he gropes his way to the bathroom.
จะบ้าตาย เขาต้องอาบน้ำอีกรอบหรือนี่ เขาเปิดฝักบัวทิ้งไว้ เบี่ยงตัวหลบสายน้ำรู้สึกหนาวขึ้นมาจับจิต เขาเอื้อมไปปิดฝาชักโครก นั่งลงมองสายน้ำกระทบพื้น ตาเขาพร่าไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่มีแต่ความพร่ามัว เลือนราง ไม่มีอะไรชัดเจน สัญชาตญาณเดิมๆ เท่านั้นที่ประคับประคองนำพาเขาไป เมื่อไหร่เขาจะกลับสู่โลกเดิมที่สว่างไสวและคุ้นเคยเสียที เขารำพึงขณะนั่งกุมหน้าอยู่บนฝาชักโครก Damn it, he must shower anew! He turns on the shower and lets it pour down, twisting to avoid the flush of water. He feels cold to the marrow. He stretches out to lower the lavatory seat, sits down and looks at the water splashing on the floor. His vision is totally blurry. He feels as though he has fallen into another world altogether, a world of total blur, with fuzzy forms, nothing clear. Only his former instinct guides him. When will he go back to the former world that is bright and familiar, he rambles as he sits, holding his head in his hands, on the lavatory seat.
=

‘Ha Waen Hai Noi’ in Chor Karrakeit 43, 2008

Vachara Sajasarasin is the pen name of Watchara Phetchphromsorn. Born 1975 in a district of Surat province in the South, Vachara works at the Administrative Court
in Bangkok and writes short stories
in his spare time. His first collection
of short stories, Things we forget, earned him the SEA Write Award in 2008.
=watchara

The innocent – Saowaree

Here is a classic example of a Thai story under the dominant Buddhist ideology, down to its feel-good, faith-restoring denouement. It’s also, I swear, the last story on abortion I’ll inflict on you here. MB

ผู้บริสุทธิ์

The innocent

 
Blue-Eyed-Catrev Blue-Eyed-Cat  

เสาวรี

SAOWAREE

 
    TRANSLATOR’S KITCHEN
= =  
บ้านครึ่งตึกครึ่งไม้หลังนั้นซ่อนตัวอยู่ในดงไม้หนาทึบ ดูรกครึ้มมากกว่าร่มรื่น ลมพัดแรงจนรู้สึกหนาว คืนนี้พระจันทร์ครึ่งซีก เว้าแหว่ง ดูน่ากลัว กลิ่นดอกการเวกริมรั้วหอมเอียนๆ ขึ้นมาอย่างประหลาด The house, built of wood above concrete, was hidden in a thick grove which looked wild rather than shady. The wind was so strong we felt cold. Tonight the moon was cut in half, with one half missing. It looked scary. Odd- ly, the smell of the climbing ylang- ylang near the fence was sickly sweet. ครึ่งตึกครึ่งไม้: literally, ‘half building, half wood’.
“เข้ามาสิ” พี่ต้อยกวักมือเรียก ‘Come in,’ Toi called out, beckoning with her hand.  
รั้วไม้ระแนงเตี้ยๆ เพียงใช้ลวดคล้องไว้หลวมๆ ถูกปลดออกโดยง่ายเมื่อก้าวล่วงเข้าเขตรั้วบ้าน ขณะนั้นโลกทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ The low lath fence had a loose wire bolt easy to open. When we stepped into the compound, it seemed the whole world had stopped revolving for a while. [Wonderful alliterations in the first part of this paragraph which can’t be duplicated.]
เราสองคนเดินตามพี่ต้อยเข้าไปข้างในกระทั่งถึงหน้าห้องเล็กๆ ฉันชะงักเท้าไว้แค่นั้น จับมือเธอบีบเบาๆ เธอยืนนิ่ง มือเย็นเฉียบ พี่ต้อยพาเธอหายเข้าไปในห้องเล็กๆ นั้น The two of us followed Toi inside into a small room. I stopped right there, grabbed her hand and pressed it lightly. She stood still. Her hand was icy cold. Toi took her inside that small room.  
ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก ไม่มีใครและอะไรที่จะมาทำให้วิตกกังวล There was nothing to hear any longer. There was no one and nothing to worry about.  
ฉันนั่งริมระเบียง รู้สึกผ่อนคลาย นังแมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไป ฉันเรียกมัน “เหมียว … เหมียว” มันหยุดจ้องหน้า ดวงตาสีฟ้าของมันใสแจ๋วเหมือนลูกแก้ว มันรู้เรื่องนี่นา I sat at the edge of the veranda, feeling relaxed. A heavily pregnant cat lumbered by. I called it. ‘Miao! … Miao!’ It stopped and stared. Its light- blue eyes were as clear as crystal balls and had that knowing look.  
“เมี้ยว” มันร้องคำเดียว ดวงตาสีฟ้าใสยังจ้องเป๋ง ‘Miao.’ It cried once, the light-blue eyes still staring insistently.  
ฉันรู้สึกหวาดระแวง มันรู้อะไรบ้างแล้วในบ้านหลังนี้ I felt mistrustful. It must know what went on in this house.  
“ไป ไปให้พ้น” ฉันโบกมือไล่ กระทืบเท้าเบาๆ ‘Shoo! Go away!’ I shook my hand to chase it away, tapped my feet lightly.  
เสียงประตูเปิด พี่ต้อยโผล่หน้าดำๆ ออกมาพร้อมกับกวักมือเรียก Sound of a door opening. Toi’s swarthy face peered out as she beckoned with her hand.  
“เสร็จแล้วหรือคะ” ‘Are you through?’  
“ยัง … เข้าใจคุยกับเขาหน่อย” มือใหญ่เทอะทะของพี่ต้องเอื้อมมาตบไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะ ‘Not yet … Know how to talk to her.’ Toi’s big, dumpy hand stretched out to tap me on the shoulder lightly as her laugh resounded.  
ฉันรู้สึกขยะแขยง นัยน์ตาของพี่ต้อยดูต่ำช้า ผิวพรรณก็ดูสกปรกชวนคลื่นเหียน I felt disgusted. Toi’s eyes looked low and mean, and her skin looked dirty, nauseating.  
ภายในห้องแคบๆ นั้นเล็กและแคบ เธอนอนอยู่บนเตียงเหล็กค่อนข้างสูงเหมือนเตียงที่ใช้ในโรงพยาบาล ดวงตาแห้งแล้งมีน้ำตาไหลพราก พี่ต้อยยักไหล่หนาเทอะของตัวเอง The room was stuffy, small and cramped. She lay on a rather high iron bed like those used in hospitals. Her parched eyes were crying a river. Toi shook her thick shoulders.

=

=

[Parched eyes that cry a river? Oh, well...]

“เราต้องให้น้ำเกลือเธอหน่อย เธออดอาหารมาหลายชั่วโมงทีเดียว” พี่ต้อยพูด ‘We must give her a saline solution. She hasn’t eaten anything for hours,’ Toi said.  
ฉันมองไปรอบๆ ข้าง ที่นี่มันขุมนรกชัดๆ มีแต่ความร้อนรุ่มและทุกขเวทนาอยู่รอบตัว I looked around the room. This was really the bottom of hell. There was only vehemence and suffering all around.  
“ไม่มีอะไรเลวร้ายอีกแล้ว มันกำลังจบ แล้วก็เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งกับสิ่งดีๆ ฉันไม่คิดว่าจะต้อนรับคนที่มาที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง” ‘There’s nothing evil any longer. It’s about to end and good things will start all over again. I don’t think I’ll welcome those who come here a second time.’  
ฉันมองพี่ต้อยอย่างรังเกียจ เธอกำลังทำตัวเหมือนเป็นพระเจ้าผู้มีความเมตตา I looked at Toi with dislike. She was acting as if she were a god full of loving kindness.  
“อยู่เป็นเพื่อนฉันนะ” ร่างโทรมๆ บนเตียงพึมพำออกมา ‘Please stay to keep me company,’ the ramshackle body on the bed mum- bled.  
ฉันพยักหน้าช้าๆ I nodded my head slowly.  
พี่ต้อยฮัมเพลงเบาๆ ขณะใส่ถุงมือ Toi hummed a song as she put on gloves.  
“ฉันจะให้แวเลี่ยมเธอสักหน่อย เธอจะได้สบายขึ้น ผ่อนคลายไปกับกล้ามเนื้อที่คลายตัว” เธอยักไหล่อีก เสียงเพลงปีศาจยังคงล่วงผ่านลำคอของเธอออกมาเบาๆ นัยน์ตาเล็กหยีดูกลอกกลิ้ง “และมันอาจจะมีการเจ็บปวดบ้าง ฉันจะให้ยาระงับปวดเธอด้วย” ‘I’ll give her some Valium. She’ll feel better as her muscles relax.’ She shrugged her shoulders again. Her throat kept humming that damn song. Her small, screwed-up eyes looked shifty. ‘And there may be some pain. I’ll give her pills to take care of that too.’  
พี่ต้อยทำงานอย่างคล่องแคล่ว “มาสิ มาเป็นลูกมือให้ฉันหน่อย บางทีเธอเองก็น่าจะเรียนรู้ไว้บ้างนะ ไม่มีอะไรยากเลย สิ่งที่ยากก็คือการตัดสินใจเท่านั้นเอง” Toi worked smoothly. ‘Come here. Come and be my assistant. It’d be good for you to learn, actually. There’s nothing difficult. What’s difficult is coming to a decision, that’s all.’  
ฉันยืนนิ่ง กัดริมฝีปาก รู้สึกเหมือนกำลังตกนรก I stood still, bit my lips, feeling as if I’d fallen into hell.  
“เธอสนใจบ้างไหมล่ะ หรือว่าอยู่กับพวกเด็กเล็กๆ จนทำมันไม่ลง … ฮ่ะฮ่ะ ฉันแหย่เธอเล่นเท่านั้นน่ะ” ’Are you interested or have you been with little kids so long you can’t do it? … Ah ha, I’m only teasing you, you know.’  
ฉันปิดปากนิ่งสนิท ไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะพูดมาก I held my mouth closed tight. There was no point saying anything much.  
พี่ต้อยเป็นพยาบาล เคยทำงานที่เดียวกับฉัน เธออยู่ห้องคลอดขณะที่ฉันอยู่กับเด็กทารกตั้งแต่แรกเกิด เด็กทารกที่ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจเพื่อทวงสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่และต้องได้รับการดูแลอย่างดี เด็กๆ เหล่านี้จะถูกส่งมาจากห้องคลอดเป็นส่วนใหญ่ บางรายก็เป็นเด็กที่มาจากการทำแท้งไม่สำเร็จ คลอดก่อนกำหนด หรือพิกลพิการมาจากการทำแท้ง ดูเหมือนเวลานี้จะเป็นทีของพี่ต้อย ที่ผ่านมาเราไม่เคยพูดกันมากไปกว่าการทักทายกันตามมารยาท แต่โดยลึกๆ แล้วฉันรังเกียจการทำงานของพี่ต้อย เธอลาออกมาหลายปีแล้ว หลังการถูกสอบสวนเกี่ยวกับกรณีรับจ้างทำแท้งเถื่อน ฉันไม่เคยนึกถึงเธอเลย กระทั่งวันที่ฉันรับปากกับผู้หญิงคนหนึ่ง Toi was a nurse. She used to work in the same place as I did. She was in the delivery room while I stayed with the babies since they were born, babies that had to be under breathing apparatus to make good their right to live and who had to receive good care. Most of those children would be sent from the delivery room. Some came from failed abortions, were premature babies or were crippled from butcher- ed abortions. It looked as though now was Toi’s time. Before that we had never talked to each other other than exchanging polite greetings, but deep down I disliked her work. She had re- signed years ago after being investig- ated for being hired to practise illegal abortions. I never thought about her until I made a promise to a woman friend.  
เธอมาหาฉันด้วยความวิตกกังวล แก้มตอบและมีสิวขึ้นเต็มสองแก้ม She came to see me with worry, her cheeks hollow and full of pimples.  
“ช่วยหาสถานที่และอยู่เป็นเพื่อนฉันเท่านั้น” เธอพูด ‘Help me find the place and keep me company, that’s all I ask,’ she said.  
“เธอจะทำอย่างนั้นได้หรือ มันบาปนะ” ฉันพูดด้วยความตระหนก ‘Are you really going to do that? It’s a sin, you know,’ I said with alarm.  
เธอโบกมือ “ใครๆ ก็พูดอย่างนี้ พูดเหมือนที่เธอพูดทุกคำนั่นแหละ” เธอหันมามองหน้าฉัน ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันขอร้องนะ คิดว่าฉันขอร้อง” เธอทอดกายลงอย่างอ่อนแรง ดวงตาอ้างว้าง หม่นมัว She waved her hand. ‘That’s what everybody says, just like you, word for word.’ She turned to stare at me, her lips quaking. ‘I’m begging you. You can’t refuse me that much.’ She stretched herself down wearily, her eyes empty, gloomy.  
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เราเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ฉันก็ลำบากใจเหลือเกิน I looked out of the window. We had been friends for a long time but I was most distressed.  
“แค่ไปเป็นเพื่อนนะ ความเลวร้ายทั้งหมดจะอยู่ที่นี่…” เธอชี้หน้าตัวเอง “อยู่ที่ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น” ‘Just going there to keep me company, you know. All of the vileness will stay here.’ She pointed to herself. ‘With me alone.’  
ฉันไม่ยอมรับปาก จนกระทั่งเธอสารภาพว่าเด็กในท้องนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของใคร … ฉันตกอยู่ในสภาพช็อก I refused to promise until she confessed who the father of the child in her womb was … I fell in a state of shock.  
ในยุคที่ศีลธรรมเสื่อมทรามลง สถาบันครอบครัวอาจถูกทำลายโดยบุคคลที่เป็นหัวหน้าครอบครัว ความรักที่บริสุทธิ์ค่อยอันตรธานไป เหลือเพียงร่องรอยของความรักที่สกปรก นับวันเรื่องราวที่ไม่เคยได้ยินหรือได้ยินนานๆ ครั้งก็จะได้ยินบ่อยขึ้น และกลับกลายเป็นเรื่องเล่าธรรมดาๆ … ฉันช็อกเกินกว่าที่จะบอกอะไรได้มากกว่านี้ In an era when morality is decaying, the family institution was harmed by an individual who was head of the family. Pure love had vanished, leaving behind traces of a love that was dirty. What had never been heard of or only once in a long while was being heard increasingly often and was becoming an ordinary tale … I was too shocked to say more than this. An alternative translation: In an era when morality was decaying, it was [those individuals that were] heads of families that were destroying the family institution. Too wide-encompassing to my taste.
ามกลางคืนค่ำที่มืดสนิท ขณะนั้นดวงใจดวงหนึ่งกลับมืดสนิทยิ่งกว่า In the middle of a totally dark night, right then, one heart had become even darker.  
= =  
พี่ต้อยเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่ เธอหยุดฮัมเพลงปีศาจนั่นแล้ว สีหน้าเธอดูเครียดและจริงจังขึ้น “เพียงใช้น้ำเกลือฉีดเข้าไปในมดลูกเท่านั้นน่ะ เคยใช้พวกโพรสธาแกลนดิน แต่เลือดออกมากไปหน่อย” Toi put on a new pair of gloves. She stopped humming that damn song. She looked tense and increasingly serious. ‘Injecting saline solution in the uterus is enough. I used to use prosta- glandins but there was too much blood…’  
“หนูจะออกไปรอข้างนอก” ฉันพูด ไม่ต้องการรับรู้อะไรมากไปกว่านี้ ‘I’ll go and wait outside,’ I said, not wanting to know anymore than this.  
พี่ต้อยชะงักมือเล็กน้อยแล้วก็เริ่มฮัมเพลงต่อ ก่อนจะหยุดและมองหน้าฉัน Toi stayed her hand a little and then resumed humming her song before stopping and staring at me.  
“มีอะไรอีกหลายอย่างที่เธอน่าจะรู้ไว้” ‘There are many other things you should know.’  
“แต่หนูไม่ต้องการรู้อะไรเลย” ‘But I don’t want to know anything at all.’  
เราประสานสายตากัน Our eyes met.  
“เธอไม่ใช่นักต่อต้านการทำแท้งนี่นา ตั้งแต่เธอพาลูกค้าคนแรกมาให้ฉันนั่นแหละ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสบายใจเอาเสียเลย ฟังอะไรนี่แน่ะ…” เธอถอดถุงมือที่ยังไม่ได้ทำอะไรลงแช่ในน้ำยา และเดินไปหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งบนโต๊ะ ฉันเห็นบนหน้าปกสีฟ้าอ่อนเขียนว่า คู่มือการทำแท้ง “นี่เป็นความจริง ฉันคิดว่าการทำแท้งน่าจะเป็นเรื่องที่ถูกกฎหมายได้ ในหนังสือนี้บอกว่า ผู้หญิงที่แนะนำว่าเราจะต้องรู้สึกโหดร้ายและทารุณภายหลังจากการทำแท้งอย่างแน่นอนนั้น ก็คือผู้หญิงที่มีทรัพยากรอย่างเพียงพอแล้ว ไม่ค่อยจะมีโอกาสเจ็บป่วย และไม่เคยนึกถึงเด็กที่หิวโหยและหนาวเหน็บเลย” ‘You’re no longer an anti-abortion militant from the moment you brought me this first client. But it seems you’re not in the least pacified. So listen.’ She took off the gloves she had done nothing with yet and dipped them into some medicated water and then walked over to take a small book on the table. I saw on the light-blue cover the words Abortion Manual. ‘This is the truth. I think abortion should be legalised. In this book it says that women who advocate that we must feel cruel and heartless after an abortion for sure are women that have enough wherewithal and are seldom ill and never think of children that are famished and freezing.’  
ฉันผลักประตูออกมานอกห้อง ข้างนอกเงียบสนิท บ้านนี้ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพี่ต้อย มันอาจจะมีดวงวิญญาณเล็กๆ ของพวกเด็กๆ มากมายอยู่ที่นี่ด้วยก็ได้ ฉันรู้สึกหนาวยะเยือก I pushed the door and went out of the room. Outside it was totally quiet. No one lived in this house apart from Toi, though it might be peopled with the little souls of many, many children. I shivered with cold.  
ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปช้ามาก… It seemed time was passing very slowly…  
พี่ต้อยเปิดประตูออกมาอีกครั้ง เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปิดประตูไว้ดังเดิม ฉันถลาไปที่ประตู พี่ต้อยยกมือห้ามไว้ Toi opened the door and came out again. She laughed softly before closing the door as before. I rushed to the door. Toi raised her hand to prevent me.  
“ให้เธอได้พักผ่อน ฉันให้นมอุ่นๆ เธอกินไปเมื่อครู่นี้” ‘Let her rest. I gave her warm milk; she drank it a moment ago.’  
“เธอเป็นอย่างไรบ้าง” ‘How is she?’  
“ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง…จำเอาไว้ เธอตัดสินใจด้วยตัวเอง และอีกประมาณสองหรือสามชั่วโมงเธอก็จะตื่น” ‘There’s nothing to worry about any longer. She decided by herself … remember that. She decided by herself and two or three hours from now she’ll wake up.’  
ฉันทรุดตัวลงนั่งริมระเบียง อ่อนล้า หวั่นไหว I sat myself down by the edge of the veranda, weary, shaken.  
“เธอจะดื่มอะไรสักหน่อยไหม” พี่ต้อยถาม ‘Do you want to drink something?’ Toi asked.  
ฉันสั่นหน้า I shook my head.  
“ดูเธอไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย ลังเล สงสัย และหวาดระแวง สังคมวันนี้คงทำให้เธอสับสนพอดูทีเดียว บางครั้งเราก็ต้องฝืนทำในสิ่งที่ตัวเองเคยเกลียดมันอย่างเข้ากระดูกดำ เหมือนอย่างที่เธอได้ทำมันลงไปแล้ว อาจจะไม่ใช่กระทำเพื่อความรัก … บางทีมันอาจไม่มีเหตุผลอะไรเลยด้วยซ้ำ ขอบใจนะที่พาลูกค้ามาให้ฉัน นี่เธอเปลี่ยนความคิดของเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ” พี่ต้อยหัวเราะ ‘You don’t look confident at all. You hesitate, you wonder, you’re suspi- cious. Society these days must make you feel very confused. Sometimes we must force ourselves to do things we positively hate, as you’ve already done, perhaps not out of love … Sometimes there isn’t even any reason. I thank you for bringing me this client. When did you change your mind?’ Toi laughed.  
ฉันรู้ดีว่ามันเป็นเสียงหัวเราะเยาะ ฉันแค้นใจ ตอบเธอกลับไปว่า “พี่ทำแท้งมาตั้งมากมาย พี่ไม่กลัวบาปกลัวกรรมเลยหรือ พวกเด็กๆ ที่พี่ฆ่าทิ้งเคยมาทวงชีวิตคืนจากพี่บ้างไหม” ฉันรู้สึกสะใจที่สามารถกล่าววาจาเหล่านี้ออกมาได้ อย่างน้อยก็รู้สึกผิดน้อยลง I knew very well that her laughter was mocking me. I felt resentful and answered by saying, ‘You’ve practised so many abortions: aren’t you afraid of sin at all? All of those children you’ve killed, haven’t they come back to claim their lives back?’ I felt satisfied to be able to express myself like this. At least I felt less guilty.  
เธอนั่งเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปในความมืด กลิ่นดอกการเวกยังคงหอมเอียน She sat quietly, her eyes staring into the dark. The scent of ylang-ylang was still cloying.  
“มโนธรรมของใครที่กำลังโจมตีเธอ” พี่ต้อยหันกลับมาจ้องหน้าฉัน “เธอกลัวใครจะรู้ล่ะ” ‘Whose conscience is it that’s lamb- asting you?’ Toi turned back to stare at me. ‘You’re afraid people will know.’  
“เปล่าละ” ฉันละล่ำละลัก ‘Not at all,’ I sputtered.  
“เธอควรจะแน่วแน่กับมโนธรรมของเธอเสียตั้งแต่แรก” เธอหัวเราะหึหึ “หมายความว่าเป็นมโนธรรมของเธอจริงๆ นะ ไม่ใช่ของใคร แต่เธอก็เพียงกลัวว่าคนอื่นจะรู้เท่านั้น เธอกลัวสังคมของเธอจะประณามความคิดเช่นนี้ ขณะที่เธอก็ดูเหมือนจะยินดีเงียบๆ ถ้าเรื่องราวมันจะจบลงเช่นนั้น ครั้งแรกเธออาจจะผลีผลามไปหน่อย เธอตกใจกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังละสิ แล้วเธอก็ไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงเรื่องราวอันน่าบัดสีนั่น เธอชอบที่จะทำตัวลับๆ ล่อๆ ผู้ชายต่างหากที่เธอควรจะประณาม” ‘You should have cleared things with your conscience from the first.’ She chuckled. ‘I mean, it’s truly your con- science, you know. But you’re just afraid other people will know. You’re afraid the circles in which you move will condemn this kind of thinking, while you seem happy to keep quiet if the story stops like that. At first you were a bit hasty, you were shocked by what you heard and you didn’t want to even think about something disgrace- ful like that. You like to be secretive. It’s men instead you should condemn.’  
ฉันยืนนิ่ง รู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง I stood still, feeling nauseous.  
“เราอยู่กับความโหดร้ายและไร้ปรานีของสังคมมาโดยตลอด เธอลองก้าวออกไปข้างนอกที่ถนนนั่นสิ อันตรายทุกอย่างรอเธออยู่ตั้งแต่ก้าวแรก เพียงแต่ว่าวันนี้หรือวันพรุ่งนี้เธออาจจะโชคดี ความชั่วร้ายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่เฉพาะแต่ในบ้านหลังนี้หรอก ในใจเธอ…” ‘The cruelty and mercilessness of society has always been with us. Just step outside to the road there. All sorts of danger are waiting from the first step, except that today or tomorrow you’ll be lucky. There’s evil every- where, in every corner, not just in this house. In your heart…’  
ฉันหันหลังให้พี่ต้อย ละอายแก่ใจ แล้วก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ I turned my back to her, feeling ashamed, and then the shame turned to anger.  
พี่ต้อยยังคงพูดต่อ “ฟังนะ เธอไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์หรอก เด็กๆ พวกนั้นล่ะ เขาเป็นผลิตภัณฑ์ที่ชั่วร้ายของสังคม…” Toi went on talking. ‘Listen. You’re not an innocent person. Those chil- dren, they are the by-products of evil in society…’  
“พอเถอะ” ฉันโบกมือ ได้ยินเหมือนเสียงเด็กร้องมาไกลๆ ‘Enough.’ I waved my hand, heard like a child’s voice from afar.  
“ฉันเพียงอยากบอกอะไรเธอบ้างเท่านั้น คนที่มีมโนธรรมเพียงพอเท่านั้นที่มีสิทธิ์มายืนชี้หน้าประณามคนอื่นเขาได้” ‘I merely want to tell you a few things. Only those that have enough conscience have the right to stand pointing their finger at others.’  
“หนูจะเข้าไปดูเธอได้หรือยัง” ฉันพูด ‘May I go in yet to have a look at her?’ I said.  
“ก็ได้ … หวังว่าเธอคงจะตื่นแล้ว” ‘Why not … Let’s hope she’s awake.’  
ฉันเพียงต้องการพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านั้น ไม่มีที่ใดที่จะชั่วร้ายไปกว่าสถานที่นี้อีกแล้ว พี่ต้อยไม่ใช่คน เธอต้องเป็นนังแม่มด นังปีศาจ ฉันผิดเอง ผิดตั้งแต่แรก ฉันเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างรีบร้อน แว่วเสียงหัวเราะของพี่ต้อยลอยตามเข้ามาเบาๆ I just wanted to take her out of here as soon as possible. There was no place worse than this one any longer. Toi wasn’t a person. She must be a witch, a female devil. It was my fault, my fault from the beginning. I opened the door of the room and entered in haste. Low laughter from Toi followed me in.  
เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ She opened her eyes slowly. Her lips were parched. ริมฝีปากแห้งเหมือนขาดน้ำ: literally, ‘lips dry as if missing water’.
“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม เธอพอมีแรงหรือยัง” ฉันถาม ‘It’s over, right? Are you strong enough yet,’ I asked.  
เธอพยักหน้า มีแต่ความเงียบ เธออาจจะเสียใจ ฉันเองก็เสียใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเธอ She nodded. There was only silence. Maybe she was sorry. I was no less sorry than she was.  
รอบๆ ห้องทุกสิ่งยังคงอยู่ในสภาพเดิม น้ำเกลือหมดไปเพียงครึ่งขวด มันถูกถอดออกและเลื่อนเสาไปไว้ด้านข้าง บนโต๊ะมีแก้วนมเหลือติดก้นแก้วอยู่เพียงเล็กน้อย ที่ปลายเตียงมีถังขยะปิดฝามิดชิด … ความชั่วร้ายคงอยู่ในนั้น Around the room everything was the same as before. The pouch of saline solution was still half full. It had been unplugged and hung on a pole on one side of the bed. On the table was a glass of milk with a little milk left at the bottom. At the foot of the bed was a rubbish bin, tightly closed … the terrible stuff was in there!  
“พี่ต้อยบอกว่า มีเด็กๆ มารวมกันอยู่ที่นี่มากมาย พวกเขาร้องไห้กันทุกคืน” เธอพูด ‘Toi said there are lots of children gathered here. They all cry every night,’ she said.  
ฉันจับตัวเธอเขย่าอย่างแรง เธอคงเพ้อ ทว่าเธอค่อยๆ หลับตาลงและเริ่มพูดอีกครั้ง I grabbed her and shook her forcefully. She must be raving, but she slowly closed her eyes and resumed speaking.  
“พี่ต้อยบอกว่าฉันยังมีโอกาสเปลี่ยนใจ มดลูกของฉันยังปกติ เธอว่ามีเด็กๆ มากมายแล้วที่นี่ เด็กๆ เหล่านี้คือผู้บริสุทธิ์ ฉันควรจะไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเริ่มต้นใหม่ด้วยการลืมเรื่องราวทั้งหมดเสีย มีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้นกับชีวิตเรามากพอแล้ว เราจะไม่เพิ่มมันอีก ฉันมีโอกาสเล็กน้อยเท่านั้น พี่ต้อยบอกว่า เป็นการง่ายนิดเดียวที่เธอจะจัดการกับเด็กเสียเดี๋ยวนี้ เธอพูดย้ำว่าเดี๋ยวนี้…” เธอปล่อยให้น้ำตาไหลริน “ฉันเปลี่ยนใจ ฉันเลือกที่จะเอาเด็กไว้ พี่ต้อยบอกว่า ขอบใจ คืนนี้เธอจะนอนหลับสนิท เด็กๆ จะไม่มารบกวนเธอ จากนั้นเธอให้ฉันกินนมพร้อมกับยานอนหลับ” ‘Toi said I still could change my mind. My uterus is still normal. She said there are lots of children here. These children are innocent. I should go someplace and begin again and forget all that happened. Enough terrible things have happened in my life, we shouldn’t add to them. I had only a small window of opportunity. Toi told me it was easy enough for her to take care of the child right now. She repeated “right now”…’ She let her tears flow out. ‘I’ve changed my mind. I’ve chosen to keep the child. Toi thanked me, she said tonight she’ll sleep soundly, the children won’t come and disturb her. After that, she gave me milk to drink and a sleeping pill.’  
ฉันรีบผลักประตูออกมานอกห้อง มองหาพี่ต้อย ไม่มีร่างของเธออยู่ที่นั่น ฉันเดินออกไปที่ระเบียง ในความชั่วร้ายมีความงดงามแฝงอยู่ ขณะที่ในความงดงามกลับมีความชั่วร้ายแฝงอยู่เช่นกัน กลิ่นดอกการเวกหอมอบอวลมาตามสายลม แมวท้องแก่เดินอุ้ยอ้ายผ่านไปช้าๆ… I hastily pushed the door and went out of the room, looking for Toi. She wasn’t there. I went out to the veranda. In evil beauty is hidden, while in beauty evil is hidden too. The wind carried the fragrance of the ylang-ylang. The heavily pregnant cat lumbered by…  
  ‘Phoo Borrisut’
in Chor Karrakeit 19, 1994
 
  .Saowaree (Saowaree Yemla-or) is a nurse in a district hospital in Ratchaburi province, where she was born. Two of her collections of short stories were short-listed for the SEA Write Award.  Also published here: ‘Love’s last lesson’ (23.03.12) and ‘The black shadow’ (08.03.13).
=saowaree1

Countless returns of death – Niwat Puttaprasart

There are times when the translator must double as an editor if he’s to do his job when the original phrasing leaves much to be desired. This is one such time: this story has a strong plot and some writing graces, but could in many instances have been written better. Hence a few deletions and editorial remarks, for which I need not apologise. MB

การกลับมานับครั้งไม่ถ้วนของความตาย

Countless returns
of death

ob-stirrups ob stirrups

นิวัต พุทธประสาท

NIWAT PUTTAPRASART

 
TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
ฝนตกลงมาอีกครั้งตอนที่ผมออกจากบ้าน หลังจากนั้นฝนก็ตกติดกันสองวัน ก่อนที่ฟ้าจะใสราวกับไม่มีสิ่งใดเคยเกิดขึ้น เมฆสีขาวบางๆ ลอยเอื่อยผ่านไปอย่างเชื่องช้า แดดตอนสายส่องลงมาหลังฝน อ่อนโยนเหมือนทารก ผมเดินฝ่าสายฝนเย็นเฉียบมายังฟุตปาธค่อนข้างสกปรก ต้นไม้ริมถนนแกว่งใบเล็กน้อย ทำให้รู้สึกถึงความชุ่มฉ่ำกว่าปกติ เสียงรถวิ่งผ่านสองสามคัน เมื่อหันกลับไปดู ผมค่อนข้างประหลาดใจกับความเงียบที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก ผมยังนึกอยู่ว่าวันนี้จะมีใครตายเพิ่มขึ้นหรือไม่ It was raining again when I left home. After that it rained steadily for two days before the sky was clear as if nothing had happened. Thin white clouds drifted by slowly. The late morning sun shone after the rain, as soft as an infant. I walked through the ice-cold rain until I came to a ra- ther dirty footpath. The trees along the road wiggled their small leaves around, making the unusual humidity palpable. I heard a few cars speed- ing by. When I turned to look, I was rather surprised by the silence, which didn’t happen often. I even wondered whether there would be more deaths today or not.
เดินมาถึงหน้าตึกเก่าๆ ทาด้วยสีขาวฉาบฉวย มันเป็นอาคารสองชั้นของโรงพยาบาล มีเนื้อที่เพียงสามคูหา ตั้งอยู่ริมถนนซึ่งรายล้อมด้วยอาคารใหญ่น้อย ตรงด้านข้างของกำแพงสีหลุดล่อนออกมาเป็นแผ่นๆ บางแห่งมีรอยร้าวเป็นทางยาว ตรงประตูทางเข้าเป็นกระจก ติดฟิล์มกรองแสงสีดำมืด หากมองผ่านเข้าไปคงไม่เห็นอะไรนอกจากร่างเงาของผู้มอง I came to an old building sloppily painted white. It was a two-storey hospital, stretching over three compartments. It stood by a road lined with tall and small buildings. On the side walls paint was peeling off in large strips. In some places there were elongated cracks. The entrance door was of glass with a dark light protection film. When you looked through it you saw nothing but yourself. The writing here is awkward: that ‘old building’ the narrator has worked in for years shouldn’t be prefaced by the article ‘an’, which hints at anonymity.=

=

สีดำมืด: literally, ‘dark/opaque black’.

ครั้นเมื่อผลักประตูบานนั้นเข้าไป ผมก็ได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนขึ้นมาอย่างรุนแรง ผมบอกกับแม่บ้านหลายครั้งแล้วว่าไม่ควรทำความสะอาดห้องก่อนเปิดประตู ผมเกลียดกลิ่นยาฆ่าเชื้อเป็นที่สุด When I pushed that door open and entered, I got a strong smell of antiseptic. I’ve told the housekeeper several times she shouldn’t clean the room before opening the door. I hate the smell of antiseptic to the utmost.
บางครั้งผมทนไม่ไหว ถึงกับปั้นสำลีอุดจมูกจนหายใจไม่ออก Sometimes I can’t stand it to the point of stuffing my nose with cotton wool, which makes it hard for me to breathe.
เมื่อมองดูรอบๆ ห้องซึ่งคุ้นตา ผมรู้สึกประหลาดใจ โซฟาสีแดงสำหรับคนไข้นั่งรอมีไส้เบาะทะลักออกมา มันตั้งอยู่ริมห้อง กระเบื้องยางสีขาวสลับดำดูไขว้กันสับสนอลหม่าน เสียงเครื่องปรับอากาศครางกระหึ่มอยู่มุมใดมุมหนึ่ง ผมประหลาดใจกับความไม่คุ้นเคย แม้ผมจะเดินผ่านประตูเข้ามาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน ราวกับว่ามีตัวตนบางอย่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาสิงสู่และจ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา ผมเคยสอบถามเพื่อนหมอด้วยกันหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรู้สึกเช่นเดียวกับผม กระนั้นผมก็ยังไม่อยากด่วนสรุปเอาว่าตัวเองกำลังมีอาการหลอนทางประสาท When I looked around the familiar room I felt strange. The cushions of the red sofa there for patients to sit and wait had their stuffing showing. The sofa was on one side of the room. The white and black rubber tiles looked out of kilter. The air- conditioner was purring in one corner. It felt surprisingly unfamiliar. Although I’d walked through this door countless times, it was as if there was something that kept changing to spook me all the time. I’ve asked the other doctors many times, but none of them feel the way I do. Thus, I still don’t want to conclude hastily that I’m suffering from a nervous condition.
เคาน์เตอร์รับบัตรคนไข้ขวางอยู่ทางด้านซ้ายมือเยื้องกับประตู ดูขวางตาอย่างไรชอบกล วันนั้นเป็นวันอังคารที่สิบสามมิถุนายน ก่อนหน้านั้นสองวันผมพบว่ามีคนตายอย่างน้อยสองคนที่นี่ หลังจากฝนเทกระหน่ำลงมาไม่หยุด คนไข้ติดฝนอยู่คนหนึ่ง ขณะนั้นผมยังไม่ออกเวร เป็นครั้งแรกที่ผมถูกสายฝนกักขังเอาไว้ พอเปิดประตูฝ่าสายฝนออกไปผมกลับชะงักเท้า แล้วหันหลังกลับเข้าไปในตัวอาคาร มีบางอย่างฉุดรั้งผมไว้ ความอ่อนแรงทั้งหลายประดังเข้ามา นั่นเป็นครั้งแรกที่ความไร้เหตุผลเดินทางมาพร้อมกับปาฏิหาริย์ The registration counter stretches to the left of the door at an angle. It looked oddly cumbersome. That day was Tuesday June 13. Two days earlier I had found that there were at least two deaths here. As it kept raining hard, one patient couldn’t leave. At the time I hadn’t finished my shift. For the first time I was being confined by the rain. As soon as I opened the door to brave the downpour, I stopped short, turned round and went back inside. Something was restraining me. All sorts of weaknesses flooded in. For the first time the unreasonable came along with a miracle. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

What unreasonable? What miracle? Delete.

สองนาทีต่อมา หลังดึงสติกลับคืน ผมก็เดินไปตามทางเดินเล็กๆ ผ่านห้องต่างๆ ที่แบ่งกั้นด้วยกระจกฝ้า มันมีอยู่ด้วยกันสามห้อง พอสุดทางเดินเลี้ยวขวาจะพบบันไดไปชั้นสอง ก่อนจะก้าวขึ้นไป ผมพบน้ำไหลนองลงจากบันไดเป็นทางยาว คงจะมีรอยรั่วบนหลังคา ทางโรงพยาบาลเคยจ้างช่างมาเปลี่ยนเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พวกช่างคงจะแกล้งตอกตะปูให้เป็นรอยรั่ว ผมไม่รู้ว่าพวกเขาทำเช่นนั้นเพราะสาเหตุใด มันกลายเป็นเรื่องไร้สาระที่หาเหตุผลมาอ้างอิงไม่ได้ แต่มันก็บังเกิดขึ้นแล้ว ผมควรจะหาเศษผ้ามาสักผืนเพื่อซับน้ำบริเวณนี้เสียก่อน อาจมีใครสักคนลื่นหกล้มและเกิดการบาดเจ็บ แต่ผมก็หาผ้าไม่ได้เลย แม่บ้านคงจะมาทำความสะอาดอีกครั้งตอนเก้าโมง ถ้าหล่อนมาผมจะบอกให้หล่อนนำผ้าไปเช็ด แล้วหาถังมารองน้ำ พื้นจะได้ไม่ลื่น Two minutes later, when I was lucid again, I walked along the small walkway going past the various rooms separated by glass partitions. There were altogether three rooms. At the end of the walkway, turning right you came upon the staircase going to the second floor. Before stepping up, I found that water was streaming down the stairs in a long flow. There must be a leak in the roof.  The hospital had hired crafts- men to change it only a few months ago. Maybe they had deliberately nailed it so as to produce leaks. I don’t know why they’d do this. It was something absurd for which no reason could be found, but it was real enough.* I should find some piece of cloth to mop up the water with first; someone could slip and fall and get hurt. But I couldn’t lay my hand on any piece of cloth. The housekeeper would be here at nine to clean the place anyway. If she came I’d tell her to find a piece of cloth and mop it all up and wring the water into some can so the floor wouldn’t be slippery. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

* This is typical loose writing: the first ‘it’ refers to the notion of a faulty nailing while the second ‘it’ refers to the leak.

=

=

=

=

Is that woman such a simpleton that she has to be told the basics of her job? Delete.

ผมตัดสินใจเดินขึ้นบันได ห้องทำงานของผมอยู่ด้านในสุดของตัวตึกติดกับห้องผ่าตัด ผมเคยขอย้ายมาอยู่ชั้นล่างเพราะทนสู้รบกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อไม่ไหว แต่ไม่มีใครเอาด้วย โดยให้เหตุผลว่ามันดูโดดเดี่ยว ผมเลยต้องสิงอยู่ที่นั่นต่อไป I decided to walk up the stairs. My office is at the far end of the building, next to the surgery room. I asked to move to the ground floor because I can’t keep fighting the smell of antiseptic, but nobody agreed, arguing it would be too isolated. So I’ve had to remain there.
ห้องของผมไม่ค่อยได้ให้ใครเข้าไปทำความสะอาด ผมมักจะวางเอกสารกับหนังสือเอาไว้ทั่วห้อง บางครั้งคนไข้ค่อนข้างที่จะกลัวและสับสน เมื่อเข้ามาเห็นห้องของผมครั้งแรกเขาจะไม่ไว้ใจ มันเป็นเรื่องน่ารำคาญ แต่ผมก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ I don’t often allow anyone to enter my room to clean it. I keep my documents and books scattered all over. Sometimes the patients are rather scared and confused when they enter and see my room for the first time. They don’t trust me. It’s annoying, but I can’t help it. =

=

=

=

=

The text says ‘I can’t help them’, which is awkward.

ผมเดินอ้อมโต๊ะเข้ามานั่ง ฝนยังตกอยู่พรำๆ เบื้องนอกมืดดำเหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง อาจจะมีใครสาปแช่งการกระทำของเราอยู่ลึกๆ ภายในอุ้งมือของผม ซอกเล็บทุกนิ้วมีกลิ่นเหม็นคาว ผมต้องล้างด้วยสบู่ทุกครั้งก่อนกินข้าวจนติดเป็นนิสัย แต่กลิ่นคาวยังติดอยู่ไม่รู้คลาย ผมมองทอดออกไปยังเบื้องนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสีเหลืองตุ่นๆ ถูกรวบเอาไว้อย่างหยาบๆ ตัวตึกฝั่งตรงข้ามปิดหน้าต่างแน่นหนา ผมไม่ค่อยจะแน่ใจว่าวันนี้ทำไมถึงเงียบกว่าปกติ มีบางครั้งที่เสียงลมกระหน่ำขึ้นมาอย่างหนัก บรรยากาศคล้ายงานศพสักเจ็ดแปดรายเกิดขึ้นทีเดียวพร้อมๆ กัน ความรื่นรมย์ของวันต่างสูญสลายไปจากผู้คน I walked around the desk to go and sit down. It was still raining in a drizzle. Outside it was dark as if the sky had it in for us. Maybe someone had put a secret curse on our act- ivities. The cuticles of my fingernails smelled fishy. I had to wash them with soap before every meal so it had become a habit, but the fishy smell remained. I peered through the window. The dirty yellow curtains were bunched up roughly. The windows of the building across were closed tight. I wasn’t quite sure why it was quieter than usual. There were times when the wind howled. The atmo- sphere was as of seven or eight funerals taking place at the same time. The pleasantness of the day had disappeared for everyone. =

Again มืดดำ, dark black!

=

ภายในอุ้งมือของผม: Literally, ‘within my paws’, which sounds weird for fingernails. Better not translate.

จนกระทั่งเข็มนาฬิกาเคลื่อนมาถึงเลขเก้า ผมอยากรู้ว่าแม่บ้านมาเช็ดพื้นหรือยัง จึงเปิดประตูออกไปดู ปรากฏว่าพื้นแห้งสนิท ไม่มีน้ำไหลเลอะเทอะเหมือนเมื่อเช้า สักครู่พยาบาลที่เข้าเวรเดินสวนกับผมลงไปข้างล่าง ผมไม่ชอบพูดกับใครมากนัก เลยไม่ได้ทักทาย ผมหันหลังเดินกลับเข้าห้อง ยังคงคิดคำนึงอยู่ว่าฝนตกอย่างนี้คงไม่มีใครเสี่ยงเดินตากฝนมาหาหมอหรอกจนกว่าฝนจะหยุดตก การรอคอยจะสิ้นสุดลง… Until the clock handle reached the figure nine. I wished to know if the housekeeper had come and wiped the floor or not yet, so I opened the door and went out to have a look. It turned out the floor was totally dry. There was no messy water flowing like before. A moment later the nurse whose shift was starting walked past me on the way down. I don’t like to speak to anyone much, so I didn’t greet her. I turned round and went back to my room, still thinking that with rain falling like this there wouldn’t be anyone to brave it to come and see the doctor. When the rain stopped, the wait would end. =

=

=

เหเหมือนเมื่อเช้า: literally, ‘like this morning’ – for goodness’ sake, it’s only 9am!

=

=

=

=

=

Statement contrary to logic: if no one is to come during the rain, there’s no need to wait; wait will start when the rain stops.

เวลาถูกปล่อยให้เดินต่อไป ถึงอย่างไรผมก็ยังรู้สึกว่าเวลาจริงเดินช้าลงกว่าเดิมหลายนาที มีครั้งหนึ่งผมปรับนาฬิกาข้อมือให้เดินเร็วขึ้นสิบห้านาที ส่วนเวลาจริงที่อยู่ในห้องยังเดินตามปกติ เมื่อถึงตอนเที่ยง ผมเดินลงไปกินข้าว มีนางพยาบาลทักขึ้นว่าผมจะไปไหน ผมตอบกลับไปว่าจะไปกินข้าว หล่อนค่อนข้างจะงง โดยปกติผมจะเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ ดังนั้นหล่อนจึงถามขึ้น “ยังไม่เที่ยงเลยนะคะ?” Time was left to pass. No matter what, I still felt that real time passed more slowly than before by many minutes. At one point I adjusted my wristwatch forward by fifteen minutes. As for the real time in the room, it still passed as usual. At midday I went down to eat. A nurse asked me where I was going. I answered that I was going out to eat. She was rather puzzled. I am always punctual, so she objected, ‘But it isn’t midday yet.’ =

=

=

=

=

=

=

=

=

The text says ‘she asked’ – this is not a question.

ผมอธิบายว่านาฬิกาของผมเที่ยงตรงพอดี นางพยาบาลมองไปที่นาฬิกาบนผนัง เวลายังขาดอยู่อีกสิบห้านาทีอย่างที่หล่อนเห็น นั่นคือสภาวะที่หล่อนรับรู้ ทว่าภาพมายาในอีกมิติหนึ่งซึ่งไม่สามารถหักล้างได้ด้วยข้อเท็จจริงยังฝังแน่นอยู่ในใจ หล่อนคงคิดว่าผมละเมอและยอมโกหกที่จะบอกว่านาฬิกาของผมเดินอย่างเที่ยงตรง นั่นเป็นเรื่องของปัจเจก บางครั้งการหาเหตุผลไม่ได้ยังจะดีเสียกว่า เพราะชีวิตมันตั้งอยู่บนความขมขื่น บางครั้งเจ็บปวดมากกว่ามีความสุข การมีชีวิตที่โดดเดี่ยวลงไปมากกว่านี้เปรียบได้ดังความตายที่มองไม่เห็น I explained that it was exactly midday by my watch. The nurse looked at the clock on the wall. From what she could see, there were still fifteen minutes to go to reach midday. That was the condition she perceived. But illusions in another dimension can’t be refuted with facts still buried deep in the mind. She probably thought I was delirious and willing to deceive her with my watch marking midday. That concerned the personal. Sometimes not being able to find reasons is still better, because life is based on bitterness, sometimes one suffers more than one is happy. Having a life more lonely than this is comparable to invisible death.
ระหว่างที่ผมกำลังตกอยู่ในอาการกึ่งคิดกึ่งฝัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นทำลายสมาธิ While I was musing, a knock on the door disrupted my train of thought.
ผู้ที่ผลักประตูเข้ามาคือนางพยาบาลที่เพิ่งพบเมื่อครู่ ติดตามมาด้วยคนไข้ตั้งครรภ์ ท้องของคนไข้ไม่ใหญ่นัก อาจเป็นได้ว่าหล่อนเพิ่งมีท้องแรก หล่อนใส่เสื้อสีดำปล่อยชายเหมือนคนไว้ทุกข์ เอาผ้าลายรัดตรงหน้าท้องเพื่ออำพรางสิ่งที่กำลังเติบโตขึ้นมาจนดูผิดสังเกต ท่าทางของหล่อนกล้าๆ กลัวๆ คนไข้เกือบทุกคนที่มาที่นี่มักมีอาการเช่นนี้ ผมไม่ใส่ใจกับอาการหวาดๆ ของพวกคนไข้มากนัก เพราะอีกสักเดี๋ยว หล่อนจะเริ่มคุ้นไปเอง และในบางครั้งอาจจะคุ้นมากกว่าผมที่สิงสถิตอยู่ในห้องนี้มานานนับปี The person that came through the door was the nurse I’d met a moment ago, followed by a pregnant patient. The patient’s belly wasn’t very big; this must be her first pregnancy. She was wearing a loose black blouse as if in mourning and let the material cover her belly to hide what was growing in a conspicuous way. She looked half daring half scared, like almost all patients that come here. I don’t pay much attention to patients’ apprehension because in a moment they get used to it and in some cases get used to it more than I do, I who have dwelt in this room for years.
นางพยาบาลส่งตัวคนไข้มาถึงห้องแล้วก็ออกไป เสียงปิดประตูดังไล่หลัง แต่มันกลับสะท้อนอยู่ในหัวของผม เสียงฝนดังลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง คราวนี้ดูรุนแรงมากเสียจนได้ยินเสียงของมันอย่างชัดเจนและเร้าใจ The nurse after leading the patient into the room went out. The sound of the door closing behind her resounded in my head. The sound of the rain came through the window. This time the downpour was so severe I could hear it clearly, an exciting sound.
การมาของหล่อนทำให้ผมรู้สึกผิดคาด ไม่คิดว่าหล่อนจะลุยฝนบ้าคลั่งมาอย่างนี้ นอกจากเรื่องด่วนที่หล่อนต้องการจะให้มันสิ้นสุดลงโดยเร็วแล้ว อาจยังมีเหตุผลอันน่าสยดสยองแฝงเร้นอยู่ด้วยก็ได้ Her arrival aroused a feeling of disappointment. I hadn’t thought she’d dare come through such a demented downpour. Besides the urgent matter that she wanted dealt with promptly, maybe there was some other hidden horrifying reason to it.
หลายนาทีผ่านไป หล่อนยังไม่ยอมเอ่ยปาก ผมเองก็ไม่ได้ปริปากเช่นกัน ดูเหมือนว่าเรากำลังตกอยู่ในสภาวะเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่เหตุผลและหลักการ ผมไม่ได้รับคนไข้มาแล้วสองวัน ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ผมรู้สึกสบายใจ Several minutes went by. She still didn’t want to speak out. I didn’t say anything either. It seemed we’d fallen into the same condition, differing only in terms of reasons and prin- ciples. I hadn’t had any patients for two days. The period that had gone by made me feel satisfied.
“รู้หรือเปล่า ท้องมากี่เดือนแล้ว” ผมตัดสินใจถาม เพื่อทำลายความเงียบ ‘Do you know how many months you’ve been pregnant,’ I decided to ask to put an end to the silence.
หล่อนส่ายหน้า ผมจึงบอกให้หล่อนเดินไปที่เตียงตรวจไข้ หล่อนเดินไปอย่างเซื่องๆ คล้ายลูกแมว อันที่จริงหล่อนเองก็เข้าใจว่าหล่อนมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์ใด เพียงแต่ทว่าหล่อนกลัว She shook her head, so I told her to walk over to the examination table. She walked to it sluggishly like a kitten. Actually, she understood what she’d come here for but she was afraid.
หล่อนก้าวขึ้นไปบนเตียงอย่างเนิบนาบ สังเกตอาการอุ้ยอ้ายของหล่อน ผมก็พอจะรู้ว่าเด็กที่อยู่ในท้องคงเริ่มจะมีแขนมีขาแล้ว อย่างต่ำๆ คงไม่เกินไปกว่าสี่เดือน ผ่านขั้นตอนพัฒนามาเป็นตัวเป็นตนและเฉียดเข้าใกล้ความเป็นคนขึ้นเป็นลำดับ หล่อนคงรู้ว่าลูกในท้องกี่เดือน แต่หล่อนไม่พูดออกมา คนที่กำลังจะเป็นแม่มักไม่พูดหรอกว่าตัวเองมาที่นี่เพื่อจะเอาเด็กออก นั่นคือความจริงที่เราต่างรับรู้ มันสื่อถึงกันได้ไม่ยากเย็น เรื่องนี้เป็นความผิดของใคร ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น ความผิดมันตกอยู่ที่ผู้พ่ายแพ้ คนชนะก็คือคนแพ้ ฆาตกรถูกนำไปแขวนคอ … แต่นี่มันยุคไหนกันแล้ว ยุคแห่งการสื่อสารไร้พรมแดน ยุคของสิทธิเสรีภาพ บางทีอาชญากรอาจกลับกลายเป็นนักมนุษยธรรมก็เป็นได้? She stepped onto the table unhur- riedly. I noticed her sluggishness. I could tell that the child in her belly had arms and legs. At the very least, she was no less than four months’ pregnant, time enough for it to have taken shape and be about to grad- ually turn into a human being. She must have known how many months the child had been in her womb but she wasn’t saying. Those who are about to be mothers usually don’t say they’ve come here to get rid of the child. This was a truth each of us acknowledged and could share with- out difficulty. Whose fault was this? It was nobody’s fault. The fault falls on the defeated. The winner is the loser. Murderers are taken to be hanged … But which era is this? The era of communications without borders, the era of liberty and rights. Sometimes criminals become hu- manitarians – why not?
มือของผมคลำอยู่บนท้องของหล่อน ความร้อนอวลขึ้นมาปะทะอย่างน่าประหลาด My hands palpated her belly. Strange heat emanated from it.
“ทำไมมาเอาจนป่านนี้” ผมถาม ‘Why did you wait so long,’ I asked.
หล่อนไม่ยอมตอบ ดวงหน้าของหล่อนเศร้า ดวงตาคล้ำเขียวจนเห็นแววบอบช้ำ อายุของหล่อนเพิ่งจะไม่เท่าไหร่เอง แต่ริ้วรอยของความมีอายุกลับหนักหน่วงเกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ ต้องแบกรับ She wouldn’t answer. Her face was sad. Her eyes had bruised orbits. She wasn’t that old but the lines of age were more deeply etched than a frail woman should bear. =

=

=

ตัวเล็กๆ means ‘small’, ‘small-sized’, ‘small-bodied’. What’s that got to do with ‘the lines of age’?

“วันนี้หมอคงทำอะไรไม่ได้มาก” ผมหยุดเพื่อครุ่นคิดคำตอบ “อย่างมากก็ตรวจให้ แล้วหมอจะนัดอีกที ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นอันตรายไปทั้งแม่ทั้งลูก” ผมบอกกับหล่อน ‘Today there’s nothing much I can do.’ I stopped to think of an answer. ‘I’ll give you a check-up and then make an appointment. Otherwise it might be dangerous for you and your child.’ =

=

=

ผมบอกกับหล่อน, ‘I told her’, is redundant.

ผมสังเกตเห็นเสื้อของหล่อนมีรอยชื้น หล่อนคงกางร่มเดินเข้ามา ฝ่าสายฝนหนาวเหน็บ และเปียกชุ่มมากับความปรารถนาที่เฝ้าต่อสู้อยู่ระหว่างความเลวกับความดี จนที่สุดความต้องการอันรุนแรงซึ่งฝังอยู่ภายในก็ตัดสินให้หล่อนเอาเด็กออกไปจากท้องก่อนกำหนด นี่เป็นสูตรสำเร็จของเสียงร้องคร่ำครวญจากภายใน I noticed that her blouse had wet splodges. She must have walked under an umbrella, through the icy- cold rain, and got drenched while her volition kept fighting between good and evil until finally a strong need deep inside decided for her to get rid of the child in her womb before time. This is the standard formula of the lamenting inner voice.
เมื่อฟังคำตอบจากผม ท่าทางของหล่อนผิดหวังเป็นอันมาก หล่อนคงคิดว่าตัวเองต้องเดินตากฝนกลับไปโดยฝันร้ายถึงเรื่องซ้ำๆ กัน หล่อนอาจจะนอนไม่หลับมาหลายคืนเพราะตัดสินใจไม่ได้ แต่แล้วเมื่อมาถึงที่นี่พบกับหมอทำแท้งมือเปื้อนเลือด หล่อนกลับได้รับคำตอบในด้านตรงข้าม ซึ่งหล่อนไม่อาจทำความเข้าใจได้แจ่มแจ้ง When she heard what I said, she looked very disappointed. She must have thought she’d have to go back through the rain and through the same nightmare again. She must have gone through many sleepless nights because she couldn’t decide, but now that she had come here and met an abortionist with blood on his hands, she was getting the opposite answer, which she couldn’t quite understand. เมื่อฟัง: literally, ‘when she listened to’.
หลายวันที่ผ่านมา มีทารกถูกฆ่าอย่างน้อยสองคน เมื่อฝนเทลงมาติดต่อกัน ไม่มีผู้ใดเดินผ่านประตูเข้ามา กระทั่งหล่อนเดินมาพร้อมความเปียกชุ่ม ผมสัญญากับตัวเองหลายครั้งว่าจะไม่ฆ่าใครอีก แต่ทุกๆ วันจะมีคนเดินผ่านประตูเข้ามา เคาะประตูด้วยความกังวลเพื่อให้ผมเปิดรับพวกเขาแล้วเอามีดจ้วงแทงลงบนร่างกาย บางครั้งกลิ่นยาฆ่าเชื้อกลับรุนแรงน้อยกว่ากลิ่นคาวเลือด In the past few days, at least two babies had been killed. While it rained non-stop nobody walked through the door – until she came in drenched. I’ve promised myself many times I won’t kill any more, but every day women come through the door, knock at the door anxious for me to open and receive them and then stab their bodies with a knife. Sometimes the smell of antiseptic is less strong than the smell of mucilage and blood.
“ฉันจะกลับมาได้อีกครั้งเมื่อไหร่” หล่อนยอมพูดขึ้นเป็นประโยคแรก ‘When must I come back again?’ she finally said, speaking for the first time.
ผมเสมองออกไปนอกหน้าต่าง อยากจะสารภาพกับหล่อนว่ารอจนกว่าผมจะพร้อม แต่ก็ไม่กล้าพอจะพูดตามความรู้สึก ม่านฝนสีเทาครอบคลุมอยู่ทั่วอาณาบริเวณ กระจกจับเป็นฝ้าเพราะไอน้ำเกาะ อากาศภายนอกดูน่าอึดอัด แมลงปีกแข็งกรีดปีกดังขึ้นในความเงียบ ผมเพิ่งรู้ว่ามีแมลงชนิดนี้ซุกซ่อนตัวอยู่ในห้อง ผมหันกลับไปที่หล่อน หล่อนค่อยๆ พยุงร่างอันเชื่องช้าขึ้นจากเตียง I looked sideways out of the window. I wanted to confess to her to wait until I was ready, but I didn’t dare to speak according to my feel- ings. The grey curtain of rain cov- ered the entire surroundings. The window was misty. The atmosphere outside looked oppressive. A hard- winged insect rubbed its wings in the silence. I was just noticing there was such an insect hidden in the room. I turned back to her. She slowly raised her body on the table.
“คุณมาอีกครั้งวันเสาร์ตอนเก้าโมงเช้า” ผมตัดสินใจนัดหล่อน ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงาน หล่อนติดตามลงมาจากเตียง ‘Come back again Saturday at nine.’ I decided on an appointment for her before walking back to my desk. She slipped down from the table accordingly.
“ขอหมอลงประวัติคนไข้หน่อย” ผมพูด ‘I must ask you a few background questions for the record,’ I said.
หล่อนพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะบอกชื่อของหล่อนด้วยน้ำเสียงเครือๆ ผมฟังไม่ค่อยชัดจึงยื่นปากกาให้หล่อนเขียน หล่อนรับปากกาไปและเขียนด้วยมือซ้าย ผมมองดูลายมือหวัดๆ ของหล่อน ลายเส้นเบาบางมาก ดูหล่อนไม่ค่อยมั่นใจอะไรบางอย่าง She nodded in agreement before telling me her name in a hoarse voice. I didn’t quite catch it so I held a pen out for her to write it down. She took the pen and wrote with her left hand. I looked at her shaky handwriting whose lines were very thin. It looked as though she wasn’t quite certain of anything.
พอเขียนเสร็จ หล่อนยื่นปากกาคืนกลับให้ผม สักครู่ผมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินนำหล่อนลงมาข้างล่าง สายฝนซัดลงมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง หล่อนเดินไปหยิบร่มสีแดงที่วางไว้บนโซฟา ผมมองดูร่างของหล่อนก่อนที่หล่อนจะผลักบานประตูติดฟิล์มกรองแสงออกไปเบื้องนอก บรรยากาศไม่ต่างไปจากงานศพ เสียงแตรสังข์อันน่าขนลุกขนพองดังกังวานแทรกผ่านโสตประสาท บางครั้งดังกว่าเสียงฝนเสียด้วยซ้ำ ครั้นเมื่อหล่อนพ้นไปจากประตู ภาพสุดท้ายที่ยังติดตาผมจนกระทั่งวันนี้ก็คือภาพที่หล่อนกางร่มสีแดงฝ่าสายฝนหายลับไปในม่านหมอกสีเทา… When she had finished writing, she handed the pen back. After a while I got up from my desk and took her downstairs. The rain was pour- ing like mad again. She walked over to the sofa and took the red um- brella placed on it.* I looked at her before she pushed the door with the dark film and went out. The atmo- sphere was no different from that of a funeral. The hair-raising screech of a conch resounded through the nerves, at times even louder than the sound of the rain. Once she was past the door the last picture that has lingered in my eyes up until today was of her opening her red umbrella to brave the rain and fading into the grey curtain of haze. =

=

=

=

=

* A little reshuffle of things for the sake of fluency.

หลายวันต่อมาหลังพายุฝนสิ้นสุดลง ผมรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก มีอยู่คืนหนึ่งผมนอนไม่หลับ เสียงกรีดปีกของแมลงดังอยู่ในความมืด ผมพลิกตัวไปมาบนเตียงหลายครั้ง จวบรุ่งสางได้ยินเสียงฝนตกกระทบหลังคาห่าใหญ่ สักครู่ก็เงียบหาย ระหว่างรอคอย ผมภาวนาขอให้หล่อนเปลี่ยนใจไม่กลับไปที่โรงพยา- บาล แต่ความคิดเหล่านี้ขาดแรงดลใจและสิ้นไร้ลางสังหรณ์เกินกว่าจะเชื่อว่าปาฏิหาริย์มีอยู่จริง Several days later when the rainstorm was over, I felt unspeak- ably depressed. There was one night I couldn’t sleep. The insect rubbed its wings in the dark. I kept turning and tossing on the bed. Close to dawn I heard the pelting of the rain on the roof. After a while it stopped. As I waited I prayed she’d change her mind and wouldn’t be back to hospital, but these thoughts lacked inspiration and premonition too much for me to believe in miracles.
ครั้นถึงวันเสาร์ ผมใช้เวลาทั้งหมดไปกับการนั่งรำพึงรำพัน ฟ้ามืดมัวอีกครั้งตอนรุ่งสาง เมฆจับตัวเป็นกลุ่มใหญ่เห็นได้ชัดเจน สักครู่หมู่เมฆก็เริ่มแผ่รัศมีออกไปทั่วบริเวณ เมื่อผลักประตูเข้าไปสู่อาคาร ฝนก็ตกลงมาปรอยๆ สภาพฟ้าเช่นนี้ฝนคงตกนานกว่าสามเดือนหรือมากกว่านั้น หากมันตกต้องตามฤดูกาลที่คลาดเคลื่อนของมันต่อไป น้ำจากท่อระบายน้ำด้านหน้าของถนนจะเอ่อท่วมขึ้นมาและลุกลามไปยังถนนสายต่างๆ ผมมองดูปฏิทินที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันศุกร์ เพราะถ้าหากวันนี้เป็นวันเสาร์ตอนเก้าโมงเช้านางพยาบาลจะต้องมาเคาะประตูห้อง When Saturday arrived, I spent the whole time bemoaning. The sky was dark and blurry once again at dawn. The clouds gathered in big, highly visible masses. After a while they began to spread over the whole sky. When I pushed the door to enter the building, it was drizzling. With a sky like this, it’d keep on raining for three months or longer. If it went on raining beyond the season, the water from the ducts in front of the road would overflow and invade the other roads. I looked at the calendar placed on the desk, thinking that today should be Friday because if today was Saturday at nine o’clock the nurse would come and knock on the door of the room.
ผมรู้สึกหิวขึ้นมาจึงเดินไปหากาแฟดื่ม กระติกต้มน้ำร้อนตั้งอยู่ที่ชั้นล่าง ผมเดินลงบันไดไปอย่างคนไร้เรี่ยวแรง นางพยาบาลคนเดิมกำลังง่วนอยู่กับเอกสารมากมายหน้าเคาน์เตอร์รับบัตร เมื่อผมได้กาแฟก็กลับไปที่ห้อง ความรู้สึกเจ็บปวดพุ่งตรงมาอย่างแรงเกินกว่าจะข่มมันลงได้ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าตั้งเค้าพายุมากขึ้นเป็นลำดับ ผมลองนึกทบทวนดูว่าเหตุใดผมจึงเลือกมานั่งอยู่ตรงนี้ เพื่อเงิน หรือเพื่ออะไรที่ยังคิดไม่ตก ผมอาจยังไม่เข้าใจถึงความคลางแคลงที่เคลือบอยู่ในหัวใจของตนเอง I felt hungry, so I went looking for a coffee. The thermos flask was downstairs. I walked down the stairs as if devoid of strength. The same nurse was busy with lots of doc- uments in front of* the registration counter. When I had a coffee I returned to the room. I suddenly felt acute pain I could do nothing about. When I looked out of the window, the sky was gradually whipping up a storm. I undertook to review the reasons why I’d chosen to come and sit here – for money or for what I couldn’t think of yet. Maybe I still didn’t understand the suspicion that glazed my own heart. =

=

=

=

* Shouldn’t that be ‘behind’?

ขณะนี้เก้าโมงสิบสองนาที หากวันนี้ไม่ใช่วันศุกร์ นั่นย่อมหมายความว่าปาฏิหาริย์ได้บังเกิดขึ้นจริง ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นในนาทีถัดมา ผมยกนาฬิกาข้อมือดูอีกครั้ง “เก้าโมงสิบห้า” ผมรำพึงขึ้นเบาๆ มันตอกย้ำว่าวันเสาร์เดินทางมาถึงนับครั้งไม่ถ้วน พร้อมสายฝนและความหนาวเหน็บ Now it was twelve minutes past nine. If today wasn’t Friday, it should mean that a miracle had indeed taken place, but then there was a knock on the door in the next minute. I raised my wrist to look at the watch once again. ‘A quarter past nine,’ I mumbled. It confirmed that Saturday had come round yet again along with rain and piercing cold.
นางพยาบาลเปิดประตูเดินเข้ามา หล่อนบอกว่าคนไข้รออยู่ที่ห้องผ่าตัด ผมใช้เวลาเตรียมตัวไม่มากนัก ไม่มีอะไรวุ่นวาย ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกลไกแผนการเอาเด็กออกจากท้องแม่ไม่มีอะไรยุ่งยาก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสถานการณ์ ถ้าผู้หญิงเคยเอาเด็กออกมาก่อนคงไม่รู้สึกทรมานมากเท่าไหร่ มันก็เหมือนการทำคลอดนั่นเอง แตกต่างเพียงว่าเด็กมีชีวิตอยู่กับตายไปโดยไม่ทราบว่าการมีชีวิตคืออะไร The nurse opened the door and entered. She said the patient was waiting in the surgery room. It didn’t take me long to get ready. There was nothing complicated. Everything was like clockwork. Taking a child from a mother’s womb is nothing difficult. It all depends on the situ- ation. If the woman has already had an abortion, she doesn’t feel much torment. It’s like giving birth. It differs only in that the child is alive or dies without knowing what being alive is.
จิตใจของผมไม่สงบ แม้ผมจะผ่านการฆ่ามาแล้วมากครั้ง พอเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปสู่ห้องผ่าตัด ฝนก็ตกลงมาอีกครั้ง แมลงเม่านับหมื่นตัวหนีฝนบินขึ้นมาจากดิน รุมล้อมเล่นไฟตลอดทางเดิน My mind wasn’t peaceful even though I’d gone through many, many killings. When I opened the door to the surgery room, it was raining again. Tens of thousands of winged termites fleeing the rain flew out of the ground and mobbed the lights all along the walkway.
ในห้องผ่าตัดไม่ได้สว่างกว่าห้องอื่น แทบจะสลัวด้วยซ้ำ หล่อนเปลี่ยนชุดคนไข้นอนคอยอยู่บนขาหยั่งเรียบร้อย ไม่ต่างไปจากนักโทษประหารรอคอยอยู่บนตะแลงแกง หล่อนเป็นเหยื่อของเทคโนโลยีในสังคมไร้ระเบียบ The surgery room was not lit brighter than the other rooms. It was actually rather dim. She had changed to patient clothes and lay waiting on the stirrups*, no different from a convicted woman waiting at the execution ground. She was the prey of technology in a society devoid of order. =

=

=

* The Thai word is usually translated as ‘tripod’ or ‘trestle’ or ‘easel’! I guess the word required here is simply (ที่)วางเท้า, footrests.

นางพยาบาลผู้ช่วยเดินตามเข้ามา เวลาในข้อมือของผมบอกเวลาเก้าโมงสี่สิบห้า หากย้อนไปเมื่อสองวันก่อน ผมจะทอดตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน และมองออกไปนอกหน้าต่างทุกๆ สามนาที ผมเฝ้าภาวนาให้หล่อนเปลี่ยนใจ แต่แล้วหล่อนก็กลับมา เพื่อร่วมพิธีฝังศพทารกของหล่อนเอง The assistant nurse walked in. The time on my wrist read 9:45. Two days earlier, I was stretching myself on a chair lazily and looking out of the window every three minutes. I kept wishing for her to change her mind but then she had returned for the ceremony of burying her own baby.
ผมพิศใบหน้าของหล่อนอีกครั้ง ขณะนี้มันคล้ายใบหน้าของเด็กทารกไม่มีผิด ผมรีบบอกนางพยาบาลเตรียมเครื่องมือ ดูหล่อนค่อนข้างจะชำนาญและรู้หน้าที่เป็นพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาอีกครั้ง ผมฉีดยาขับให้หล่อนช้าๆ ตอนที่ทิ่มเข็มลงไปบนเนื้อหนังสีขาวซีดๆ เลือดสีแดงทะเล็ดออกมาหลายหยด ผมรู้สึกวิงเวียน รีบเอาสำลีกดลงไปที่บาดแผล เมื่อมองโยนีของหล่อนลอดผ่านขาหยั่ง ตอนนั้นผมรู้สึกสิ้นหวัง… I stared at her once again. By now she looked exactly like a baby. I hastily told the nurse to get the instruments ready. She looked rather expert and knew her duty precisely. The smell of antiseptic arose once again. I slowly injected her with an emetic. When the needle pierced her pale skin several drops of blood surfaced. I felt dizzy, hastily took a slab of cotton wool I applied to the puncture. When I looked at her yoni through the stirrups, I felt hopeless. =

=

=

A disconcerting remark: is this a new nurse or what?

สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างหนัก สิบเอ็ดโมงครึ่ง ผมจับเวลาเอาไว้ตอนเสร็จสิ้นการทำแท้ง เมื่อออกมาจากห้องผ่าตัด ผมเดินไปอาเจียนที่ห้องน้ำ อาการพะอืดพะอมเป็นอยู่นานกว่าสามอาทิตย์ ผมกินข้าวได้น้อยลงหลายเท่า น้ำหนักลดฮวบฮาบ ใบหน้าอิดโรย ตอนกลางคืนผมนอนไม่หลับ เสียงแมลงกรีดปีกดังอยู่ในสมอง It was still pelting with rain. Half past eleven. I noted the time when the abortion was completed. When I came out of the surgery room I went to vomit in the bathroom. I’d been feeling nauseous for over three weeks. I hardly ate anything at all. My weight had gone down suddenly. My face was gaunt. At night I couldn’t sleep. The rubbing of insect wings resounded in my brain.
ตอนที่ผมถอดถุงมือทิ้ง กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูก มันติดอยู่ในลมหายใจกระทั่งฝนหยุดตก As I peeled off my gloves, the odour of blood entered my nose and stuck to my breath until it stopped raining. =

=

A beautiful non sequitur.

ผมให้หล่อนนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างน้อยสามวัน กลัวว่าหล่อนจะติดเชื้อ เครื่องมือที่นี่ไม่ค่อยสะอาดนัก แม่เด็กเคยเสียชีวิตพร้อมกันที่นี่ไม่ต่ำกว่าปีละสามราย ทารกที่ผมดูดออกมาจากช่องคลอดเริ่มงอกแขนงอกขาออกมาให้เห็นแล้ว ผมทิ้งซากทารกลงในถุงดำ สั่งให้พยาบาลมัดให้แน่นแล้วนำไปเผาที่เตาของวัด เด็กที่ยังไม่เกิดหากต้องเสียชีวิตก่อนลืมตาดูโลกคงจะมีความบริสุทธิ์กว่ามนุษย์คนใด แต่ผมสงสัยว่าวิญญาณของเด็กจะไปสิงสถิตอยู่แห่งหนไหน อาจจะเป็นดินแดนที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเดินทางไปถึงก็ได้ I had her stay recovering in hos- pital for at least three days, afraid she’d get infected. Instruments here are not very clean. No fewer than three mothers a year lose their lives here. The babies I suck out of the wombs have visible limbs. I throw their corpses into a black bag, order the nurse to shut it tight and then take it to burn in the temple’s fur- nace. Unborn children, if they have to lose their lives before they open their eyes to the world*, are more innocent than any other human beings, but I wonder where their souls go and rest, maybe a land to which no human being has ever travelled. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

Here, I feel compelled to translate word by word the Thai expression, which is a hackneyed formula meaning ‘to be born’, to avoid a repetition.

ความเงียบกลับเข้าครอบคลุมทุกซอกหลืบของอาคารอีกครั้ง เสียงร้องของหล่อนยังก้องดังอยู่ในใจ บางครั้งแม้เสียงฝนจะแทรกเข้ามา ทว่ากลับไม่มีอิทธิพลใดๆ โยกคลอนความรู้สึกอีกเลย Silence reigned over every nook and cranny of the building once again. Her crying was still loud in the mind, sometimes even though the sound of the rain interfered. It had no power to sway feelings again at all.
ห้าโมงเย็น ผมเดินลงมาชั้นล่างด้วยอาการล่องลอย ตรงบันไดน้ำเจิ่งนองไปทั่ว ผมย่ำลงมาชั้นล่าง พบว่าระดับน้ำบนถนนสูงขึ้นกว่าเดิม นางพยาบาลเห็นผมเดินลงมาจึงเหลือบมองด้วยหางตา โซฟาสีแดงลอยอยู่เหนือน้ำที่กำลังท่วมพื้นห้อง นางพยาบาลต้องยืนอยู่ตรงนั้นจนกว่าจะออกเวร ถึงเวลานั้น … น้ำอาจท่วมถึงหัวเข่าของหล่อน Five p.m. I went downstairs, feel- ing as if I was floating. The front of the stairs was flooded. I tramped down the stairs and found that the level of the water on the road was higher than before. The nurse saw me coming down so she watched me from the corner of her eyes. The red sofa was floating over the water which flooded the room. The nurse had to stand right there until the end of her shift. By then, maybe the water would reach her knees.
“จะกลับแล้วหรือคะ” หล่อนถาม ‘Going back,’ she asked.
ผมพยักหน้า หล่อนหันไปมองนาฬิกา เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก่อนห้าโมง แต่กว่าหล่อนจะพูดอะไรออกมา ผมก็ผลักประตูเดินตากฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องออกไป I nodded. She turned to look at the clock. There were still fifteen minutes to go to five o’clock, but before she could say anything I pushed the door and walked under the rain which fell steadily.
ผมเดินลุยน้ำที่กำลังจะท่วมถึงหัวเข่า… I waded through water that was almost knee high.
=

‘Kan Klap Ma Nap Khrang Mai Thuan Khong Khwamtai’
in Chor Karrakeit 20, 1994

Niwat Puttaprasart, born in Bangkok in 1972, founded a small publishing house and the (now defunct) first Thai literary website. Now a freelance writer, he has published so far four collections of short stories and four novels. =niwat
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 428 other followers