Kilometre Marker 47 – Rattanachai Manabutra

You won’t read this in your favourite newspaper, but seen in that light the shenanigans of the befuddled Muslim South are beginning to make some sort of twisted sense. MB

หลักกิโลเมตรที่ 47

KILOMETRE MARKER 47

km km

รัตนชัย มานะบุตร

Rattanachai Manabutra*

* Pronounced ma.na.but, ‘u’ as a short ‘oo’
TRANSLATOR’S KITCHEN
วัยรุ่นสองคน Two teenagers =
ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 42 เลยหลักกิโลเมตรที่ 47 ไปนิดเดียวมีป้าย ‘บ้านตันหยง’ ถูกพ่นทับด้วยข้อความสีแดง ‘เอกราช’ National Highway 42, slightly past Kilometre Marker 47, a billboard say- ing ‘Tan Yong Village’ has the word ‘Independence’ in red written across it.
เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังยกค้อนเหล็กกระแทกกับเสาหลักกิโลเมตรที่ 47 มีเพื่อนอีกคนนั่งตรงขอบถนน ในมือมีขวดน้ำวิเศษที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าอะไร… One teenager is lifting a sledge- hammer to smash the kilometre mar- ker 47. His friend sits at the edge of the road, in his hands a bottle of nec- tar he treasures more than anything.
“สะด๊ะ … สะใจ…” คนตัวผอมเอ่ย ‘I like that … I like that!’ the thin one says in a mixture of Thai and Jawi. Nifty editorial touch when Jawi-impaired.
เขาผละจากเสาหลักกิโลเมตรหลังค้อนเหล็กกระแทกครั้งสุดท้าย แล้วเดินไปหาเพื่อนอีกคนซึ่งตัวอ้วนกว่า อายุมากกว่า ร่ำเรียนมาสูงกว่า เกือบได้ไปเรียนที่ประเทศอียิปต์ ลิเบีย แต่มาสะดุดเพราะเกเรตามเพื่อน โดนไล่ออกจากโรงเรียนปอเนาะ เจ้าตัวไม่บอกสาเหตุที่โดนไล่ออก แต่เพื่อนตัวเล็กกว่าคนนี้เดาไม่ผิด ไม่เมากัญชาก็เมาใบกระท่อมนี่แหละ He steps back after a last strike at the marker with the sledgehammer and then walks over to his friend, who is fatter, older, more learned, almost went for studies in Egypt or Libya but didn’t because, wayward like his friend, he was expelled from the pondok school*. He didn’t say why he was expelled, but his smaller friend could guess: if he wasn’t high on grass, he was high on krathom leaves. * Muslim school, with prevalent Islamic religious instruction.กระท่อมKrathom leaves (Mitragyna speciosa)
“สะด๊ะ – สู้งโง๊ะเอ้าทีนี้ถึงคิวมึงแล้ว … นี่” เขาวางค้อนเหล็กลงตรงหน้าเพื่อน ดึงชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อแล้วรับขวดน้ำวิเศษมา “คืนนี้บรรยากาศช่างเงียบเชียบดีมากๆ” เขาดูดน้ำกระท่อมในขวดเพื่อเรียกพละกำลังกลับคืนมา “ในขวดนี่คูณกี่ร้อย” ‘I like that. Now it’s your turn. Here.’ He places the sledgehammer in front of his friend, pulls up the hem of his shirt to wipe off his sweat, then takes the bottle of nectar. ‘Tonight the atmo- sphere is so nicely quiet.’ He sucks krathom juice out of the bottle to recover his strength. ‘In this bottle, how many per hundred?’
“ป๊ะ…” เพื่อนบอก “สี่คูณร้อย” ‘Oh,’ his friend says. ‘Four per hundred.’
“ขอถามมึงหน่อยเถอะ ทำไมต้องเรียกคูณด้วยล่ะ” ‘Let me ask you this: why does it have to be “per”?’
“ก็ต้องเรียกว่าคูณนั่นแหละ ในนี้มีน้ำกระท่อมคูณด้วยยากันยุง” เพื่อนบอก ‘Because that’s how it’s called. In here there’s krathom juice multiplied by mosquito repellent,’ his friend says.
“ยากันยุง! กินเข้าไปได้ยังไง” ‘Mosquito repellent! How can you gobble that?’
“ห่าเอ้ย … มึงล่อเข้าไปทุกวัน ไอ้นี่แหละทำให้กล้าบ้าบิ่น…” ‘Sucker … you gobble it every day. That’s what makes you reckless.’
“บ้าบิ่นด้วยเหรอ ถึงว่า…” ‘Reckless too? No wonder…’
“คูณด้วยโค้ก” ‘And then Coke.’
“โค้กอีกแล้ว … ไม่น่าคูณเข้าไปเลย มันอเมริกาชัดๆ แต่ก็ยังดีกว่ายากันยุงว่ะ” ‘Coke again! … It shouldn’t be added. That’s clearly America. But it’s still better than mosquito repellent.’
“มึงล่อจะหมดขวดแล้วเพิ่งมาพูด มึงว่าตัวคูณตัวสุดท้ายคืออะไร” ‘Down the whole bottle and then you can talk. Guess what the last ingredient is.’
“กูไม่รู้ … กูกินอย่างเดียว” ‘I don’t know … I just drink it.’
“ผงชูรสอายิโนะโมะโต๊ะไง…” ‘Ajinomoto MSG.’
“ไอ้นี่มันของไทยนี่หว่า” ‘Well, at least that’s Thai!’ [Nice touch!]
“ของไทยแล้วทำไม รอบตัวมึงไทยทั้งนั้นแหละ ข้าวที่มึงกินเข้าไปทุกวันก็ข้าวไทย แล้วแผ่นดินที่มึงเหยียบไม่ใช่ประเทศของไทยหรือวะ มึงไอ้ตัวมั่วดีๆ นี่เอง แล้วทีนี้อยากรู้อะไรอีก” ‘It’s Thai and then what? Every- thing around you is Thai. The rice you eat every day is Thai rice and the land you stand on, isn’t that Thai land? You’re just woolly-headed. Now, what else do you want to know?’
“ทำไมไม่ลองห้าคูณร้อยบ้างล่ะ ถ้าได้ห้าคูณร้อย…” ‘Why don’t you try five per hun- dred? If you got five per hundred…’
“บ้าเลยแหละ … แค่สี่น่ะดีที่สุดแล้ว” ‘You crazy? … Just four, that’s the best.’
“เพื่อน ความจริงทุบหลักกิโล … ไม่น่าเกี่ยวกับเอกรง-เอกราชนั่น” ‘Friend, actually smashing the kilo marker … it shouldn’t have anything to do with independence.’
“มึงยังไม่รู้ดอกรึว่านี่เรากำลังตีประเทศไทย” ‘Don’t you know yet we’re striking at Thailand?’
“ตีประเทศไทย ใครบอกมึง … ประเทศไทยที่ไหนกัน นั่นมันหลักกิโล” ‘Striking at Thailand? Who told you that? … That’s no Thailand, that’s a marker.’
“กูนี่แหละบอกมึง ไม่เห็นรึหรือกิโลนั่นแหละมันมีตราครุฑ ตราครุฑนี่แหละมันประเทศไทย ตอนนี้เรากำลังตีประเทศไทยโว้ย มึงมันโง่จริงๆ กูไม่น่านำคนโง่มาทำงานเลยว่ะ” ‘I’m telling you, that’s who. Can’t you see that kilo marker has a Garu- da seal? The Garuda seal, that’s Thailand, man. Now we’re striking at Thailand, damn it. You’re really stu- pid. I shouldn’t have taken a simple- ton along for this work.’
“ตีประเทศไทย! นี่มันงานใหญ่นะมึง อีกกี่หลักถึงพอล่ะ” ‘Striking at Thailand! That’s a hell of a job! How many markers before it’s enough?’
“เราเพิ่งทุบได้เพียงสี่-ห้าหลักเท่านั้นเอง จากตานีถึงนราไม่รู้ตั้งกี่ร้อยหลัก ไหนยังมีป้ายอีกไม่รู้กี่พันป้ายที่จะต้องจัดการ…” ‘We’ve just smashed four or five so far. From ’Tani to Nara’, I don’t know how many hundreds of them there are. Besides, another thing is I don’t know how many thousand billboards we must deal with…’
“เป็นอันว่าเราต้องทุบหลักกิโลให้หมดตั้งแต่ปัตตานียันนราธิวาสยังงั้นรึ…” ‘You’re saying we must smash all the kilo markers from Pattani to Narathiwat like that?’
“เออสิวะ…” คนตัวอ้วนรู้สึกรำคาญ ‘Yes, schmuck…’ The fat one is feeling annoyed.
“เพื่อน บอกตรงๆ กูว่างานนี้คงเหนื่อนกันอีกนาน แค่หลักเดียว…” ‘Friend, I’ll tell you straight, I think this work will keep us tired for a long time. A single marker…’
“นี่ … จะบอกให้ เราทุบหลักกิโลยังน้อยไป เรายังจะต้องเปลี่ยนสีป้ายพร้อมๆ กันไปด้วย โอกาสเป็นของเราเมื่อไหร่ เราก็ปลดแอกเป็นสาธารณรัฐปัตตานีทันที” คนตัวอ้วนต้องการแสดงตน ราวกับว่าเขาเป็นคนคุมนโยบายเอง ‘Here, let me tell you: we’ve smashed too few markers. We must also repaint the billboards at the same time. At the least opportunity, we must liberate the Republic of Pattani at once.’ The fat one wants to assert himself as if he was in charge of the policy. เปลี่ยนสี is ‘change the colours’, i.e. ‘repaint’, but here it has another meaning that will become obvious at the end of the story.
“ยังงั้น เราก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าผู้ร่วมกอบกู้เอกราช เราสองคนคงได้ร่วมเฉลิมฉลองเอกราชอย่างยิ่งใหญ่…” ‘Like that, we are what they call independence fighters. The two of us will join the celebration of independ- ence in a big way.’
เด็กหนุ่มตัวอ้วนคิดถึงวันที่ได้รับเอกราช ช่างเป็นวันที่ยิ่งใหญ่… The fat youngster thinks of Inde- pendence Day. It’ll be a hell of a great day.
“นี่เพื่อน ขอถามหน่อยเถอะ ถึงวันนั้น เขาให้มึงเป็นอะไรกำนัน ผู้ใหญ่บ้านหรือเป็นนายอำเภอ” Tell me something, friend. When the day comes, what will they make you? Village chief? Kamnan? District chief?’ ขอถามหน่อยเถอะ may also be translated as ‘May I ask you something?’
“เออ … เรื่องนั้นมึงไม่ต้องห่วง” เขายิ้มกริ่ม ‘Uh … You don’t have to worry a- bout that just now.’ He smiles smugly. ยิ้มกริ่ม: also ‘to look pleased with oneself’.
“ไม่ว่ามึงเป็นอะไร กูขอตามไปเป็นผู้ช่วยมึงก็แล้วกัน” คนตัวผอมรู้สึกภาคภูมิใจ ‘Well, whatever you are, let me be your deputy, okay?’ The lean one feels full of pride.
เพื่อนตัวอ้วนจับค้อนเดินไปยังหลักกิโลเมตรแทนเพื่อจัดการทุบหลักกิโลเมตรให้สิ้นซากภายในคืนนี้ His fat friend grabs the sledge-hammer and goes over to the kilo- metre marker instead, to finish the job tonight.
สองคนผลัดกันทุบ รู้สึกเหนื่อยจึงพักดูดน้ำกระท่อมเพื่อเติมพลัง พวกเขาเพิ่งรู้ว่าหลักกิโลเมตรต้นนี้แข็งแกร่งกว่าต้นอื่นที่แล้วมา น้ำกระท่อมหมดไปแล้วขวดหนึ่งและขวดสุดท้ายกำลังจะหมดลง แต่เสาหลักกิโลเมตรแค่หัวแบะไปนิดเดียวเท่านั้น เมื่อน้ำกระท่อมหมดไม่เหลือให้เพิ่มพลังอีกทั้งสองนั่งห่อไหล่มองดูเสาหลักกิโลเมตรอย่างผู้พ่ายแพ้ They take turns striking, feel tired, so they rest, drinking krathom juice to regain strength. They have just found out that this kilometre marker is tougher than the previous ones. One bottle of krathom juice is empty and the last one nearly so, but only the top of the kilometre marker is knock- ed off, and only partly. When there is no more krathom juice to give them a boost, the two of them hunch their shoulders and look at the kilometre marker like losers.
“ประเทศไทยต้นนี้ทำด้วยซีเมนต์ตราอะไรก็ไม่รู้แข็งเป็นบ้า” คนตัวผอมเปรย แล้วหันไปพูดกับเพื่อน “บอกตามตรง กูทุบไม่ไหวแล้ว ค่อยมาต่อพรุ่งนี้ดีกว่า” ‘I don’t know what brand of cement they used to make this Thai marker. Damn hard it is’, the thin one says then turns round to tell his friend, ‘Let me tell you straight: I can’t strike any more. Let’s wait until tomorrow.’
“มึงเลิกเป็นเด็กขี้แยเสียที” คนตัวอ้วนพูด ถอนหายใจหนักหน่วง แม้ท่าทางไม่มีเรี่ยวแรงเช่นกันแต่ใจของเขายังคงแกร่งกร้าว “ไม่ได้ ยังไงคืนนี้เราต้องทุบให้หมด … อย่าลืมว่าตอนนี้เราเป็นนักต่อสู้แล้ว จะเหลวไหลไม่ได้เด็ดขาด … เราเป็นนักต่อสู้แล้วรู้มั้ยมันเป็นหน้าที่ของเรา … หน้าที่นั้นยิ่งใหญ่นัก” ‘Stop whining like a brat,’ the fat one says, breathing hard. He looks as if he hasn’t any strength left either, but his heart is still strong. ‘That won’t do. No matter what, we must destroy it entirely tonight … Don’t forget we’re fighters now. We can’t be wishy-washy. We’re fighters now, you know. It’s our duty … Duty’s everything.’
“ไม่ได้รึ … กูจะเป็นลมอยู่แล้ว งั้นมึงไป…” ‘Can’t we … I’m about to pass out. Well then, you go…’
คนตัวผอมมองไปยังถนน บัดนี้เขาเห็นตัวอะไรเป็นเงาโค้งๆ รูปร่างคล้ายอูฐกำลังเดินตรงมา จึงชี้ให้เพื่อนดู “ดูนั่นๆ อูฐ…” The lean one looks at the road. Now he sees some stooping shadow looking like a camel walking straight to them, so he points it out to his friend. ‘Look, over there, a camel…’
คนตัวอ้วนมองอย่างพินิจ “อูฐพ่อมึงสิมีสองขา” The fat one peers out. ‘That frig- ging camel of yours has two legs.’
“แต่ดูเหมือนอูฐเลยว่ะ” ‘But it looks like a camel.’
“นั่นมันคน” ‘It’s a man.’
ใกล้เข้ามาอีกจนเห็นภาพชัดเจน Getting closer the picture gets clearer.
“คนกำลังแบกถุง … เป็นคนบ้าหรือเปล่าก็ไม่รู้” คนตัวอ้วนตั้งข้อสังเกต ‘It’s a man shouldering a bag … a madman, maybe,’ the fat one con- jectures.
“หรือว่าเจ้าหน้าที่ปลอมตัว กูว่าเรารีบไปจากที่นี่ดีกว่า” ‘Or else a disguised official. I think we’d better get out of here fast.’
อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ หากเหมือนมึงว่า ไปกลัวทำไม มันมาคนเดียว กูหักคอมันเอง” We’ll cross that bridge when we come to it. If it’s as you say, why should we be afraid? He’s alone. I’ll wring his neck myself.’ อย่าตีตนไปก่อนไข้: literally, ‘don’t beat yourself before you have a fever’.
ชายคนแบกถุงเห็นวัยรุ่นสองคนท่าทางน่าสงสัย คนหนึ่งถือค้อนเหล็ก ใกล้ๆ พบหลักกิโลเมตรถูกทุบจนหัวแบะ หากดูจากสารรูปภายนอก ชายคนแบกถุงเชื่อมั่นว่าวัยรุ่นทั้งสองต้องเมายาอะไรสักอย่าง The man shouldering a bag sees two teenagers who look suspicious, one holding a sledgehammer close to a kilometre marker he sees has its top partly demolished. Judging by their looks, the man with the bag is convinced the two teenagers must be high on some dope.
ชายคนแบกถุงประหวั่นค้อนในมือเด็กวัยรุ่นมากกว่าสิ่งใด แกคิดทันทีว่าแกเป็นคนบ้า คนบ้าต้องไม่รู้ไม่เห็น ไม่อะไรทั้งสิ้นนอกจากเดินก้มดูเท้าตัวเองเพื่อจะผ่านเลยไป The man shouldering the bag is wary of the sledgehammer in the teenager’s hands more than anything else. He thinks at once he’s faced with a madman, a madman must be ignored, neither seen nor acknow-ledged, and so must walk past stooped and looking at one’s feet.
วัยรุ่นทั้งสองมองชายคนแบกถุงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสงสัย ยังไม่มั่นใจเสียทีเดียวว่าเป็นเจ้าหน้าที่ปลอมตัวหรือเป็นคนบ้ากันแน่… The two teenagers scrutinise the man shouldering a bag from top to toe with suspicion. They are not altogether certain whether he is a disguised official or a madman.
ณะนั้นปรากฏภาพคนเคลื่อนไหวอีกคน ก้าวย่างเป็นจังหวะ หัวเท่ากำปั้น Right then appears another person on the move, with a rhythmic step and a head like a fist.
ใกล้เข้ามา… Coming closer…
“กูว่าคนบ้าปลอมตัวแหงๆ โน่นไงเพื่อนมันตามมาอีกคน” คนตัวผอมทึกทักชี้ให้ดู ‘I’m sure the madman is in dis- guise. There’s a friend of his following him over there,’ the lean one assumes, pointing.
วัยรุ่นทั้งสองเผ่นลงข้างทาง The two teenagers scarper by the side of the road.
=
ชายคนแบกถุง The man shouldering a bag
ชายนุ่งโสร่งสวมเสื้อยืดปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความพลุกพล่านของตลาดต้นไทร กำลังเดินแบกถุง ครั้งหนึ่งเคยสวมหมวกกะปีเยาะแต่เดี๋ยวนี้ไม่แล้ว แกเดินเข้าไปนั่งหลบแดดร้อนใต้เพิงร้านขายน้ำแข็ง วางถุงใบเขื่องลงข้างกาย พูดกับเด็กในร้าน … “กีตอ นามอ โต๊ะยา โต๊ะแยะ ยาดี ระยะ” ชายคนแบกถุงพูดยาวี ก่อนตามด้วยภาษาไทย “ผมชื่อโต๊ะยา โต๊ะแยะ เป็นราษฎร หมู่ 2 ตำบลน้ำดำ อำเภอมายอ ปัตตานี” A man in a sarong and t-shirt appears in the hubbub of the Ton Sai market shouldering a bag as he walks. Once he wore a kapiyoh*, but no longer. He walks over to sit out of the sun under the shed of an ice-cream shop, puts down his bulky bag at his feet, talks to the shop girl, saying first in Jawi then in Thai, ‘My name is Toya Toyaeh, I’m a resident of Block 2, Nam Dam Sub-district, Ma Yo District, Pattani Province’. = = * Muslim cap หมวก kapiyoh
เด็กในร้านหัวเราะ ยื่นถุงน้ำแข็งให้ “รู้แล้ว รีบไปซะ” The shop girl laughs, holds out a bag of ice cubes to him. ‘I know. There you go.’
คนรุ่นราวคราวเดียวรู้กันว่า เมื่อหลายปีก่อน แกเคยหลบหนีเข้าไปอยู่ในป่า 3 เดือน ครั้งแรกแกขัดใจกับสายข่าวตำรวจคนหนึ่งในหมู่บ้านเกี่ยวกับเรื่องที่ดินคล้อยหลังไม่นาน เพื่อนของเขาคนหนึ่งส่งข่าวมาว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจเพ่งเล็ง นั่นคือเหตุผลที่เขาเผ่นหนีเข้าป่า ตอนทางการประกาศให้มอบตัว โต๊ะยาจึงเข้ามอบตัว ทุกวันนี้แม้ทำมาหากินสุจริตแต่ยังโดนเพ่งเล็งในฐานะเคยเป็นโจรเก่าอยู่ป่ามาก่อน … แกเลยตัดสินใจทำตัวเป็นคนบ้าคนหนึ่ง เดินสะพายถุงไปตามตลาดนัดต่างๆ ทั้งตลาดนัดบ้านต้นไทร ตลาดนัดบ้านปาลัส ตลาดนัดบ้านกรือแซะ และตลาดนัดหัวค่ำบ้านบางนา คนบางคนรู้ว่าแกแกล้งบ้า แต่บางคนก็เชื่อว่าแกเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ People of about the same age know that many years ago he fled into the jungle for three months. At first he was angry with a police informer in the village about some land deal. Soon afterwards a friend of his informed him that police officials were watching him. That was the rea- son he fled into the jungle. When the authorities asked him to surrender, Toya gave himself up. These days, even though he earns his living honestly, he is still under surveillance as an old rebel who went into the jungle … so he decided to pass him- self off as a madman, walking with a bag on his back to the various markets, the Ton Sai market, the Pa Lat market, the Krue Se market and the Ba Na market. Some people know he’s only pretending to be mad, but others believe he really is mad.
ชายคนแบกถุงรับถุงน้ำแข็งแล้วเดินไปนั่งอีกร้านเป็นร้านขายข้าว “กี ตอ ยาดี ระยะ … ผมเป็นราษฎรหมู่ 2 ตำบลน้ำดำ อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี” The man with a bag takes the ice cube bag and then goes and sits in another shop, which sells rice. ‘My name is Toya Toyaeh, I’m a resident of Block 2, Nam Dam Sub-district, Mayo District, Pattani Province.’
ครู่หนึ่งเด็กในร้านนำห่อข้าวมาให้ “เป็นราษฎรแล้วยังไง” A moment later, the girl in the rice shop brings him a packet of rice. ‘You’re a resident, so what?’
“กลับตัวเป็นราษฎรก็ยังโดนเพ่งเล็งสู้เป็นคนบ้าไม่ได้ … ปลอดภัยกว่า” ‘Even as a resident, I’m still under surveillance. Nothing like being a madman … it’s safer.’
คำพูดที่แกพร่ำไปตามร้านรวงต่างๆ เป็นคำพูดเดิมๆ เด็กในร้านได้ยินจนชินหู และรู้ว่าทำอย่างไรแกจึงจะจากไป These words he keeps repeating in the various shops, the same old words the shop hands have got used to and they know what to do to have him leave.
ชายคนแบกถุง สะพายถุงไว้ด้านหลัง มีเชือกคล้องต้นคอ สองมือพยุงไม่ให้เชือกรัดคอหายใจไม่ออก ในถุงไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดบ้าง ความจริงมีสิ่งของ มีผ้าถุงผืนเดียว รองเท้าหนึ่งคู่และเสื้อยืดอีกสองตัว นอกนั้นแกยัดๆ ถุงพลาสติกให้เต็มๆ แล้วแอบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าตอนลับตาคน The man sets his bag on his back. It has a rope around his neck on which he pulls with both hands to prevent it from stifling him. Nobody knows what’s in his bag. Actually, it’s his belongings, a single sarong, a pair of shoes and two t-shirts. Apart from that, he stuffs it with plastic bags and changes clothes out of people’s sight.
เมื่อตลาดต้นไทรร้างราผู้คน ชายคนแบกถุงจึงออกเดินทางไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังตลาดนัดถัดไป ถึงบ้านปาลัสตอนสองทุ่มเศษ แต่ที่นั่นกลับไม่มีตลาดนัดอย่างที่คิด แกเข้าใจผิดว่าตลาดปาลัสเป็นตลาดกลางคืน ที่จริงตลาดกลางคืนเป็นตลาดบ้านบางนาใกล้ตัวเมืองปัตตานี ซึ่งยังอีกไกล … แกไม่อาจนอนพักค้างแรมบ้านคนรู้จัก เพราะว่าคนบ้าไม่ควรไปขอนอนบ้านคนอื่น เลยเดินไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็ค่อยนอนพักศาลาริมทาง พอเดินมาถึงบ้านตันหยง แกพบวัยรุ่นสองคนเผ่นลงข้างทางหายไปในความมืด When the Ton Sai market is desert- ed, the man shouldering his bag goes out and walks along the road in the direction of the next market. He reaches the Pa Lat market sometime after eight p.m. but it turns out there is no market there as he thought. He has misunderstood that the Pa Lat market is a night market. Actually, the night market is the one in Ba Na village, close to Pattani Town, which is still far away … He won’t stay over- night in the house of some acquaint- ance because a madman shouldn’t ask to stay in someone else’s house, so he keeps on walking, and when he is tired lies down and rests in a roadside pavilion. When he reaches Tan Yong Village, he meets two teen- agers who scarper along the road and disappear into the darkness.
แกมองไปที่แผ่นป้ายซึ่งถูกพ่นทับด้วยสีแดง ‘เอกราช’ He looks at the billboard with ‘Independence’ in red written across it.
“วะ เอกราชแล้วรึ” ‘Wow! Independence already?’
แกทิ้งถุงลงอย่างไม่ไยดี แม้ไม่หนักแต่รู้สึกน่ารำคาญขึ้นมาทันที He drops his bag without prompt- ing. It isn’t heavy, but it feels bother- some all of a sudden.
=

‘Lak Kilomet 47’ in Ruam Rueang San Chai Phoo Ang Tua Pen Seng Tha Narm / Someone from Pattani Darussalam, PajonPhai Publishing, Bangkok, Oct 2013.

Rattanachai Manabutra, born in Songkhla Province, works in a Pattani provincial excise office. He has published two collections of short stories in the past ten years and is currently working on a novel. .rattanachai

Malee’s New Year Happiness – Wiwat Lertwiwatwongsa

It seems no one is faster on the fiction draw than the man from Phuket. The topicality and relevance of this story as its explores the interaction between individual and community under the goad of politics have earned it pride of place here this month while the questions remain of how long Malee’s happiness will last and whether Suree will come back to life. MB

ปีใหม่ของมาลีo
ผู้มีความสุขo

oMalee’s
oNew Year Happiness

whistles whistlesr

วิวัฒน์ เลิศวิวัฒน์วงศาo

oWiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= = =
ปีนี้เป็นปีแรกที่มาลีต้องมีชีวิตอยู่คนเดียวหลังจากสุรีย์ตายลง สุรีย์ตายไป 8 ปีแล้ว แต่นี่เป็นปีแรกที่สุรีย์ไม่ได้อยู่อีกต่อไป ปีใหม่กำลังเดินทางมาถึงอย่างเชื่องช้าและหม่นเศร้า มาลีไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ระหว่างชายคนรัก การเดินทางไกล หรือการพูดคุยกับเพื่อนที่ตายไปแล้ว แต่มาลีไม่ได้อะไรเลย  มีแต่ความอ้างว้างลึกลับบางอย่างที่ติดตามเธออยู่ ประดุจดังรอยเปื้อนบนเสื้อที่ลบไม่ออก หรือคราบของกาลเวลาซึ่งติดอยู่ตามปลอกหมอน ผ้าม่าน หรือร่องของกระเบื้องปูพื้น ยิ่งนานวันคราบยิ่งค่อยๆเข้มขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เนื้อผ้ากลับซีดจางลง เช่นเดียวกับชีวิตซึ่งซีดจางลงในขณะที่ความโดดเดี่ยวค่อยๆเปิดเผยรูปทรงของมันในตัวเธอ This year is the first year Malee must live alone since Suree died. Suree died eight years ago but this is the first year that she is no longer here. The New Year is coming, slow and bleak. Malee doesn’t know what she wants, of a lover, a journey far away or a chat with her dead friend, but she has none of these. There is only a mysterious emptiness of some kind which sticks to her like a spot on a shirt that won’t fade in the wash or the stains of time on pillows, on curtains or in tile grooves on the floor. As days pass the stains grow darker while the material fades, just as life fades away while loneliness takes shape in her. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

Alternative translation of ยิ่งนานวัน: With the passage of time.

ความโดดเดี่ยวเป็นโรคที่ไม่อาจรักษา สุรีย์เคยกล่าวกับมาลีอย่างนี้ เธอพูดขึ้นในเช้าวันปีใหม่ปีที่เจ็ดหลังจากเธอตาย สุรีย์นอนอยู่บนเตียงข้างๆมาลี เนื้อตัวของเธอไม่มีความอุ่นเหลืออยู่นานแล้ว มีเพียงมาลีเท่านั้นที่มองเห็นสุรีย์ เธอพูดกับมาลีในตอนเช้า จูบมาลีเบาๆที่หน้าผาก แสงแดดตอนเช้าลอดเข้ามาในห้อง มาลีไม่อยากไปทำงาน เธออยากนอนอยู่กับสุรีย์ผู้ไม่มีอุณหภูมิ ทันทีที่สุรีย์จูบเธอ เธอรู้ว่าสุรีย์กำลังจางจากไป เหมือนกับสีของผนังบ้านที่ค่อยๆซีดลง สุรีย์จะซีดลง ในขณะที่เธอค่อยๆเข้มขึ้นในท่วงทำนองของคราบที่ลบไม่ออก ถึงที่สุดสุรีย์จะค่อยๆโปร่งแสงและระเหยหายไป Loneliness is an incurable disease, Suree told Malee. She said so on New Year’s Day seven years after she died. Suree lay on the bed beside Malee. Her flesh had long ceased to be warm. Only Malee could see Suree. Suree spoke to Malee in the morning then kissed her lightly on the forehead. Early sunlight slanted into the room. Malee didn’t want to go to work. She wanted to lie with Suree, cold as she was. As soon as Suree kissed her, she knew that Suree was fading out, like the colour of the ceiling slowly fading. Suree would fade out while she would grow darker in the manner of indelible stains. Eventually Suree would turn translucent and eva- porate into thin air. =

=

=

=

=

=

=

ผู้ไม่มีอุณหภูมิ: Literally, ‘person who has no temperature’, which is not exactly a happy turn of phrase. Hence, ‘cold as she was’.

‘จับฉลากปีใหม่กันไหม’ มาลีเป็นคนเสนอความคิดกับเพื่อนในออฟฟิศด้วยท่าทีกระตือรือร้นแบบหลอกๆ พวกคนในออฟฟิศก็ตอบรับด้วยท่าทีแบบหลอกๆ ปีใหม่กำลังมา และในเมื่อมีร่องรอยของการเฉลิมฉลองอยู่ในทุกที่  เธอก็ควรได้เฉลิมฉลองบ้าง มาลีทำงานในออฟฟิศนี้มาสองปีแล้ว แต่ปีนี้เป็นปีแรกที่เธอจะอยู่โดยไม่มีสุรีย์  หลังจากวันนั้นมาลีเอาแต่พูดย้ำๆเรื่องของขวัญที่เธอคิดจะซื้อ ที่คนอื่นจะซื้อ เธอออาจจะถามว่าคนอื่นอยากได้อะไร แต่คนอื่นก็พากันตอบติดตลกไปเรื่อยๆ สำหรับพวกเขามาลีอยู่ที่อื่น เป็นแค่เพื่อนร่วมงานไกลๆที่อาจจะคุยเล่นเรื่องละครเมื่อคืน หรือข่าวอาชญากรรมชวนอกสั่นขวัญแขวน หรืออาจจะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันได้ แต่ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะบอกเมื่อมีงานเลี้ยงฉลองลับๆ หรือชวนไปกินข้าวที่บ้าน หรือไปร้องคาราโอเกะกัน อะไรแบบนั้น ปีใหม่กำลังมา ชายคนที่เธอแอบชอบชวนเธอไป  ม๊อบ มาลีตอบรับแทบจะทันที ไม่ว่าเธอจะรู้ หรือไม่ว่ามันคือม๊อบอะไร ชุมนุมเรื่องอะไรอยู่  แต่เธอมารู้ทีหลังว่าเขาชวนคนอื่นๆด้วย ถึงอย่างไรมาลีก็จะไปในเมื่อเธอไม่มีสุรีย์แล้ว ‘How about drawing lots for the New Year?’ Malee was the one to broach the idea to her friends in the office with fake enthusiasm. The people in the office agreed with fake enthusiasm. The New Year was coming and when there were signs of celebration everywhere, she should celebrate. Malee had worked in this office for two years, but this year was the first year she would be without Suree. After that day, Malee would only speak about the presents she thought she and the others would buy. She asked the others what they wanted but they would only answer with jokes. For them Malee didn’t quite matter, she was just a distant colleague to chat with about last night’s play on TV or the latest horrid crime report or to have her join them for lunch, but she wasn’t someone they’d invite to a discreet celebration, a meal at home or a karaoke session, that sort of thing. The New Year was coming. The man she covertly liked invited her to join the demonstration. Malee accepted right away, hardly aware of what the demon- stration was about, what people were gathering for, but she learned after- wards that he had invited other people as well. In any case, she’d go, since she no longer had Suree with her. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

One of those English words highjacked by the Thais to serve their own purposes, ม๊อบ (mop) seldom means a mob but simply a demonstration, rally or march, which, as everyone knows, in Thailand is almost always a festive occasion until its
ม๊อบ turns into a mob.

หากสุรีย์ยังอยู่เธอคงหัวเสีย เอ็ม ผู้ชายคนนั้นชื่อเอ็ม เขาซื้อนกหวีดให้มาลีอันหนึ่ง มีสายคล้องคอลายธงชาติน่ารัก มีผู้คนมากมายในม๊อบจนต้องเดินเบียดเสียดกันไป  มาลีมารู้ว่ามันมากขนาดไหนตอนเธอดูข่าวทีวีในคืนนั้น ผู้คนมากมายออกมาบนถนนเพื่อคัดค้านกฏหมายไม่เป็นธรรม ชั่วขณะที่จับมือเดินกันไป มาลีถึงกับน้ำตารื้นโดยไม่รู้ตัว ราว กับกำลังเข้าใกล้สิ่งที่ยิ่งใหญ่อะไรสักอย่างที่เธอก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน หากโดยไม่ได้ตั้งใจมาลีมองหาสุรีย์ในฝูงชน พลันนึกขึ้นได้ว่าสุรีย์ไม่อยู่แล้ว มาลีอยู่กับเพื่อนๆจนถึงเย็น เลือกที่นั่งกันอย่างกับมาปิคนิค จากที่เธอนั่งอยู่เธอไม่ได้ยินว่าบนเวทีพูดว่าอะไร เอาแต่เดินตามเอ็มต้อยๆไปในม๊อบ เพื่อนคนอื่นในออฟฟิศสนุกสนานเฮฮา พวกเขาพูดเรื่องการเมืองกันราวกับว่าติดตามสิ่งนี้มาตลอดชีวิตทั้งที่มาลีไม่เคยเห็นพวกเขาอ่านอะไรเลยนอกจากเวบข่าวบันเทิง มาลีก็อืออืออาอาตามเขาไป เอาเข้าจริงเธอก็พูดเรื่องพวกนี้ได้เหมือนกัน สุรีย์อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า กระทั่งเธอตายไปแล้วเธอก็ยังอ่านหนังสือพิมพ์ที่มาลีเป็นคนซื้อสุรีย์เป็นคนอ่าน เธอสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ชุดที่เธอใส่ตอนที่เธอตาย นั่งบนเตียง อ่านหนังสือพิมพ์ หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ อ่านเวบไซต์ข่าว ร่องรอยของเวบไซต์ที่สุรีย์เปิดทิ้งไว้ยังคงแสดงผลบนหน้าจอในคอมพิวเตอร์ของมาลี แต่ตอนนี้เป็นมาลีที่อยู่ในม๊อบ เป่านกหวีดเสียงดัง เอ็มเผลอจูงมือเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ มาลีหน้าแดงซ่าน คิดถึงของขวัญที่จะซื้อมาจับฉลากปีใหม่ If Suree was still alive she would be upset. Aem – that was the man’s name – bought Malee a whistle. It had a lovely national-flag-coloured strap to hang it round the neck. There were so many people demonstrating that walk- ing was a struggle. How many there were Malee only found out when she watched the news that night. Oodles of people took to the streets to oppose an unjust law. The moment they linked hands and walked on together, Malee’s tears flew irresistibly as if she was coming close to something sublime, something she couldn’t explain. Uncon- sciously, she was searching for Suree in the crowd but then remembered that Suree was no longer. She stayed with her office friends until late afternoon. They elected to sit down as if for a picnic. From where she sat Malee could not hear what was being said on the stage. Then she merely closely follow- ed Aem in the crowd. Her other colleagues were having a great time. They talked about politics as if they had followed such things all their lives, even though Malee had never seen them read anything but entertainment news on the internet. Malee joined her voice to theirs. In reality, she too could talk about these matters. Suree read every- thing she came across. Even though she was dead, she kept reading. The newspaper Malee bought, it was Suree who read it. She wore her high school uniform, the uniform she was wearing when she died, sat on the bed, read the newspaper, the weekly magazines, read the news on the net. The websites she had consulted last were still on Mary’s computer screen, but now it was Malee who was in the crowd of pro- testors, blowing her whistle loudly. Aem grabbed her hand unwittingly and she flushed. She thought of the present she’d buy for the New Year drawing of lots. หัวเสีย = to be in a bad mood, irritable, furious.

=

[Whistle and tricolour strap are giveaways of which end-of-year demonstrations are taking place.]

=

=

=

=

=

=

=

=

=

‘Then’ needs to be added, as Malee cannot sit and walk at the same time.

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

ร่องรอยของเวบไซต์: traces of websites? That’s spooky.

มีความตื่นเต้นในทุกที่ พวกผู้คนตื่นตัวทางการเมือง ม๊อบดูคึกคักอบอุ่น มาลีได้รู้จักกับคนที่เธอไม่รู้จัก พวกเขาพูดในสิ่งที่เธอไม่ได้ยิน มันช่วยให้เธอลืมว่าเธอกำลังคิดถึงสุรีย์อยู่ เธอพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่คนบนเวทีพูด เธออยากคุยกับเอ็มรู้เรื่อง แต่เธอไม่เข้าใจ และคิดว่ามันขัดกันอยู่หน่อยๆ อันที่จริงมันออกจะขัดกันอย่างน่าตกใจ แต่เธอก็เป่านกหวีดไปกับเอ็ม เธอทำอะไรร่วมกับเขา คิดว่ามันจะดีแค่ไหนถ้าจะผ่านปีใหม่ไปด้วยกัน ปีใหม่ที่ไม่มีสุรีย์ There was excitement everywhere. People had woken up to politics. The crowd looked ebullient and warm. Malee made new acquaintances. They talked of things she couldn’t hear, but it made her forget that she missed Suree. She endeavoured to listen to what was said on the stage. She wanted Aem to explain things to her but she didn’t understand and thought they were a little contradictory. Actually, the contra- dictions were stupendous but she blew her whistle along with Aem. She did everything with him, thought how good it would be if they entered the New Year together, a New Year without Suree. =

=

=

=

=

=

=

[มันออกจะขัดกันอย่างน่าตกใจ: literally, ‘they were alarmingly contradictory’ - a regrettable author's comment: Malee has no way of understanding this much.]

ความตายของสุรีย์ในเทอมสุดท้ายเป็นเรื่องลึกลับ เธอตายในเดือนกันยายนระหว่างเดินทางกลับบ้าน เธอแยกกับมาลีที่หน้าประตูโรงเรียน วันนั้นเหมือนทั้งสองคนจะงอนกันอยู่หน่อยๆ วันรุ่งขึ้นสุรีย์ตาย เธอถูกฆ่าโดยไม่มีใครจับฆาตกรได้ ถูกฆ่าในตอนกลางคืนโดยไม่มีใครรู้ คิดแล้วมันช่างแสนเศร้า สุรีย์ตายระหว่างทางกลับบ้าน ศพของเธอถูกพบในตึกร้างที่เคยโดนไฟไหม้ ไม่มีร่องรอยของการถูกข่มขืนหรือชิงทรัพย์ เธอแค่ถูกฆ่าเฉยๆ ถูกฆ่าโดยไม่มีเหตุผล ถูกฆ่าเหมือนผักเหมือนปลา หลังเธอตายเธอก็หายไปจากความคำนึงของผู้คน มีแต่มาลีที่จดจำ มีแต่เธอที่แบกรับสัมภาระของการจดจำ และบาดแผลจากการถูกโบยตีของคนที่ลืมไปแล้วว่าการที่มีใครสักคนหายไปจากชีวิตมันเจ็บปวดขนาดไหน พ่อกับแม่ของสุรีย์อยู่ต่างจังหวัด มาลีไม่ได้พบกับพวกเขาหลังจากสุรีย์ตายลง สุรีย์มาอยู่หอพักเดียวกันกับมาลี ทั้งสองคนจึงสนิทกัน แต่มาลีไม่เคยไปบ้านของสุรีย์ งานศพมาลีก็ไม่ได้ไป สุรีย์อยู่ไกลเกินไปจนพ่อแม่ของมาลีไม่อนุญาติให้เธอไป สุรีย์ไม่เคยเล่าเรื่องความตายของตัวเธอเองเลยสักนิดแต่ในวันเผาศพเธอก็มาปรากฏตัวที่ห้องของมาลี คนทั้งคู่ผ่านปีเดือนของการเป็นนักเรียนมัธยมปลายไปด้วยกัน ปีเดือนของการเป็นนักเรียนมหาวิทยาลัยไปด้วยกัน ความผิดหวังในรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าของมาลีมีสุรีย์เป็นเพื่อนปลอบใจ มาลีกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว แต่สุรีย์ไม่แก่ขึ้นเลย เธอยังคงสวมชุดนักเรียนมัธยมปลาย ไม่มีความอุ่นแบบมนุษย์ และค่อยๆจางหายไป Suree’s death in the last semester was a mystery. She died as she walked home on a late afternoon in September. She had parted from Malee at the school gate. That day the two of them were a little cross with each other. The next day Suree was dead. She had been killed and her murderer was never caught. She was killed at night and nobody knew. When you thought about it, it was so sad. Suree died on her way home. Her body was found in a deserted building that had burnt down. There was no evidence of rape or theft. She had only been killed, killed without reason, gutted like a fish or a veget- able. After her death she disappeared from people’s memories. Only Malee remembered, only she had taken over the burden of memory and the wounds from being flailed by those who had forgotten how much it hurt when someone disappeared from your life. Suree’s parents lived upcountry. Malee didn’t meet them after Suree’s death. Suree had stayed in the same dorm- itory as Malee. The two of them had become close but Malee had never gone to Suree’s home. She didn’t attend the funeral either; Suree lived too far away for Malee’s parents to allow her to go there. Suree never told her anything at all about her death but on the day of the cremation she appeared in Malee’s room. The two of them were together on the last term of secondary, were together as university students. Malee’s periodic heartaches were soothed by Suree. Malee grew into a young woman but Suree didn’t age, she still wore the same school uniform, she didn’t have the warmth of human beings and she slowly faded away. Note the change of tenses for what happened in the past.

=

=

=

=

=

=

=

ถูกฆ่า (‘was killed’) is repeated three times and that may be fine in Thai, but in English you don’t usually kill vegetables or fish; I make do with a reshuffle for the verb ‘gut’, hoping the reader will forgive me for gutting vegetables.

หลังจากทำงานมาลีย้ายมาอยู่หอพักใหม่ใกล้ๆกับที่ทำงาน ห้องของมาลีแทบจะว่างเปล่า เธอมีเพียงคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง กองพะเนินของซีรีส์นานาชาติ ตู้เสื้อผ้าที่เป็นของหอพัก สุรีย์ และแมวจรตัวหนึ่งซึ่งไปๆมาๆอยู่ระหว่างห้องของเธอกับโลกข้างนอก แมวมักจะปีนเข้ามาทางระเบียง สุรีย์เป็นคนพบมัน ดูเหมือนมันจะสนิทกับสุรีย์มากกว่ามาลี แมวมองเห็นวิญญาณคนตาย ใช่ไหม ใครๆก็พูดกันแบบนั้น มาลีคิดว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่แมวสนิทมสนมกับสุรีย์ และเพราะว่าแมวไม่ใช่ของเธอ เธอจึงไม่ตั้งชื่อมัน และเรียกมันว่าแมว เหมือนที่เรียกสิ่งต่างๆ After she found work, Malee moved to a new dormitory close to her place of work. Her room was almost bare. She only had a computer, a heap of pirated TV series DVDs, a wardrobe that came with the room, Suree, and a vagrant cat always in and out of her room. The cat would climb up and enter through the balcony. Suree was the one who found it. It seemed to take to Suree more than to Malee. Cats can see dead people’s spirits, don’t they? That’s what every- body says. Malee thought this might be why it was more familiar with Suree, and because the cat wasn’t hers, she didn’t give it a name and called it ‘cat’ as she did other things. =

=

=

ตู้เสื้อผ้าที่เป็นของหอพัก: literally, ‘a wardrobe that belonged to the dormitory’; a built-in wardrobe.

มาลีเริ่มแขวนนกหวีดไว้บนโต๊ะทำงาน และมัดผมด้วยริบบิ้นลายธงชาติ หลังจากปีเดือนอันโดดเดี่ยวเธอรู้สึกเข้าใกล้เพื่อนร่วมงานมากที่สุดในช่วงเวลานี้ คล้ายจะกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน หืออือไปกับสิ่งที่พวกเขาพูด การเมืองที่เธอไม่รู้เรื่องเลยทำให้ในที่สุดเธอถูกนับเป็นพวกกับพวกเขา เมื่อพบว่าในที่สุดพวกเขาก็พูดเหมือนๆกัน มันก็ง่ายเข้าที่เธอจะผสมโรง พูดตามๆเขาไปไล่ตามด้วยตรรกะง่ายๆพื้นๆที่โต้เถียงไม่ได้เพราะอิงอยู่กับสิ่งที่เป็นสัจจะ เป็นคำสอนทางศาสนา แต่ไม่ว่าเธอจะเห็นด้วยหรือเห็นแย้งมันก็ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว เธอรู้สึกตนเองเชื่อมต่อเข้ากับโลกที่ไม่เคยเชื่อมต่อได้มาก่อนสำเร็จ โลกที่ก่อนหน้าที่ถูกทดแทนด้วยสุรีย์ หรือกล่าวในอีกทางหนึ่ง สุรีย์อาจจะเป็นเครื่องขัดขวางในการเชื่อมต่อนั้น มาลีมีความสุขขึ้นนิดหนึ่ง ความสุขดำรงคงอยู่ไปสักสองสามสัปดาห์ Malee began to hang the whistle to her desk and tied her hair with a tricolour ribbon. After years of loneli- ness, she felt that now she had become closest to her colleagues, as if she had been absorbed into their community, going along with what they talked about, politics she knew nothing about but which finally had her being viewed as one of them. When she found that they kept saying the same things, it was easy for her to follow the crowd, to say the same things as they did, falling in with them with simple shallow logic that couldn’t be argued against because it stemmed from the truth, from the teach- ings of religion, and whether she agreed or disagreed was no longer important. She felt tied to a world she had never before succeeded in being tied to, a world which had once been replaced by Suree, or, said another way, Suree might have been an obs- tacle to such a tie-up. Malee’s happi- ness improved a little, a state of affairs that would last a few weeks.
ระหว่างนั้นมาลีโทรหาแม่ที่ภูเก็ต แม่ตื่นเต้นที่รู้ว่าเธอไปร่วมชุมนุม สำหรับแม่ มาลีเป็นเด็กเฉยๆที่ไม่น่าจะสนใจการเมืองอะไรทั้งนั้น แม่เตือนให้มาลีระวังตัว แม่กับพ่ออยู่ที่บ้านดูทีวีเคเบิ้ลตลอด แม่บอกว่าแม่ภูมิใจในตัวมาลี มาลีรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องขำขื่น เพราะแม่ไม่เคยภูมิใจในตัวเธอมาก่อน มาลีเข้าใกล้กับแม่กับพ่ออีกครั้งด้วยเรื่องนี้ เอาเข้าจริงๆมาลีพบว่าตัวเธอได้รับความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับมายาวนานจากการไปม๊อบนี้ แม่ถามว่ามาลีจะกลับบ้านปีใหม่ไหม มาลีบอกว่ายังไม่แน่ใจ แม่บอกว่าถ้าไม่กลับก็อยู่ช่วยม๊อบกำนันทางนู้นก่อนก็ได้ จากนี้แม่จะมองหามาลีในทีวี During that period, Malee called her mother in Phuket. Her mother was excited to know that she had joined the demonstrations. For her, Malee was a passive child with seemingly no interest in politics. Her mother told her to be careful. Mother and father watched cable TV at home all the time. Her mother said to her that she was proud of her. Malee felt this was bitterly funny because her mother had never been proud of her before. Malee became close to her mother and father once again thanks to this. In truth, Malee found that by joining these demon- strations she received warmth as she had never felt in a long time. Her mother asked her if she’d come back home for the New Year or not. Malee told her she wasn’t sure yet. Her mother said that if she didn’t she should keep joining the kamnan’s* crowd there; this way she’d see her on TV. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

* Reference to Suthep Thaugsuban [pr. thueak.su.ban], leader of the current demon- strations against the ‘Thaksin regime’. A kamnan is a sub-district chief, Suthep’s early posting in the South.

มาลีต้อยตามเอ็มไปที่ม๊อบอีกสองสามครั้งจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเอ็มอาจจะเป็นแฟนอยู่กับผู้หญิงที่มาลีไม่รู้จักชื่อ พวกเขาเป่านกหวีดด้วยกัน พูดคุยกันในเรื่องที่พวกเขาไม่ต้องเข้าใจ ตอนนั้นเองที่มาลีเพิ่งสังเกตว่าเอ็มก็เหมือนเธอ พยายามเป่านกหวีดเพื่อเอาใจสาวน้อยน่ารักคนนั้น มาลีมองดูพวกเขากลืนหายไปในฝูงชน นกหวีดของเธอหล่นหายระหว่างทาง เธอพลัดหลงกับคนอื่นในที่ชุมนุม มาลีเบียดแทรกผู้คนหาทางขึ้นแทกซี่กลับบ้าน เสียงนกหวีดทำให้เธอปวดหู เธอคิดถึงสุรีย์จับใจ เธออยากให้สุรีย์บอกเธอว่า ไม่เป็นไรนะมึง เธออยากให้สุรีย์ยังอยู่ ปลอบเธอแต่ไม่รู้ว่าจะปลอบเธอเรื่องที่ว่าการเมืองทั้งหมดที่เธอกำลังเล่นอยู่เป็นเรื่องไม่จริง หรือเรื่องที่ว่าเอ็มไปชอบคนอื่น Malee closely followed Aem to demonstrations a few more times until she noticed that Aem seemed to have a girlfriend, whose name she didn’t know. They blew their whistles together, talked together of things they didn’t have to understand. That was when Malee realised that Aem was like her: he endeavoured to blow his whistle to please that lovely young woman. Malee looked at them being swallowed into the crowd. She lost her whistle some- where along the way. She found herself with strangers in the gathering. She squeezed her way through the throng to find a place where she could take a taxi and go back home. The whistling made her ears hurt. She missed Suree badly. She would have liked Suree to tell her it didn’t matter. She would have liked Suree to still be around and comfort her but she didn’t know if it would be comforting her about this whole political thing being a sham or about Aem liking someone else.
งานจับฉลากสนุกสนานไปอย่างแกนๆ ของขวัญสีสวยในกระดาษห่อกองพะเนินอยู่กลางออฟฟิซ มาลีใช้เวลาเกือบทั้งสัปดาห์เดินหาของสวยๆราคาแพงกว่าขั้นต่ำที่กำหนดมา เธอเข้าออกที่นั่นที่นี่ มองหากรอบรูป สมุดบันทึก แก้วน้ำ ชุดชงชา ผ้าพันคอ กระถางต้นไม้ เธอเลือกได้สมุดบันทึกปกหนังเล่มหนึ่ง สมุดปกสีน้ำตาลที่เธอคิดว่าเหมาะกับเอ็มมากๆ ราคาแพงกว่าราคาขั้นต่ำโขอยู่แต่เธอยินดีที่จะจ่าย สมุดบันทึกถูกห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลที่เธอเขียนลายด้วยตัวเอง พอวางกองอยู่กับกล่องของขวัญสีฉูดฉาดขนาดใหญ่อื่นๆมันดูเหมือนเด็กแคระเกร็นเศร้าๆที่ยืนอยู่ท้ายแถวและถูกแกล้งตลอดเวลา งานเลี้ยงปีใหม่จับฉลากเกิดขึ้นในตอนเย็นก่อนเลิกงาน มีน้ำอัดลม กับขนมคุ๊กกี้ คนทั้งออฟฟิศร่วมลุ้นรางวัลใหญ่ที่ดูก็รู้ทันทีว่าเป็นเงินสดใส่ซองจากเจ้านาย มาลีกระวนกระวายตลอดบ่ายคิดแต่ว่าทำอย่างไรเอ็มจะจับได้ของขวัญของเธอ แต่ทุกอย่างก็ได้แต่ร่วงหล่นไปอยู่ในมือของโชคชะตา เด็กสาวแผนกเดียวกับเธอเป็นคนจับได้ของของมาลี เด็กสาวทำหน้าเลี่ยนๆตอนที่เห็นว่าเป็นสมุดปกหนัง เธอเปรยติดตลกตั้งแต่ตอนเที่ยงว่า อยากได้ไดร์เป่าผม แต่เอ็มเป็นคนจับได้ไดร์เป่าผมแทน มาลีแกล้งพูดว่าเด็กสาวคนนั้นอยากได้ไดร์เป่าผม แต่เอ็มบอกว่าเขาจะเอาไปให้แฟน มาลีค่อยๆเรียนรู้ว่าเธอไม่มีทางเข้ากับคนอื่นได้ชั่วนิรันดร์ เธออยากได้ของขวัญของเอ็ม แต่เธอได้ของขวัญของจอย สาวแผนกบัญชี เธอได้กระทะอเนกประสงค์สามไซส์สีชมพู เธอออาจจะเอาไว้ทอดไข่ก็ได้แต่ในห้องเช่าของเธอไม่มีเตา และมีข้อห้ามทำอาหารอย่างเด็ดขาด ของขวัญของเอ็มเป็นตุ๊กตาน่ารักที่ห่อด้วยริบบิ้นลายธงชาติ มาลีมองดูแม่บ้านหยิบได้ของของเอ็ม ทำหน้างงๆว่าเธอจะเอาไปใช้อะไรได้ เอ็มดูมีความสุข เขาเป็นแฟนกับแม่สาวคนนั้นแล้ว แขนข้างซ้ายสวมใส่สายรัดข้อมือทำจากผ้าเป็นลายธงชาติ งานจับฉลากแลกของขวัญดำเนินไปอย่างฝืดเฝือ ไม่มีใครได้ของที่อยากได้ ปีใหม่และบรรยากาศของการเฉลิมฉลองล่องลอยอยู่ข้างนอกนั่น ที่ไหนสักแห่ง The fun in the drawing of lots was forced. The presents in their beautifully coloured wrappings were piled high in the middle of the office. Malee had spent almost the entire week looking for something beautiful more expensive than the agreed bottom price, she was in and out of shops, looking at picture frames, notebooks, water glasses, tea sets, scarves, flower pots. She chose a notebook with a leather cover, a brown notebook she thought would suit Aem, much more expensive than the bottom price but she didn’t mind the expense. The notebook was wrapped in brown paper with motifs she painted on her- self. Placed next to the other presents in their garish bulky boxes, it looked like a sad pigmy child standing at the end of the line and always victimised. The New Year party with the drawing of lots was held in late afternoon before the office closed. There were soft drinks and cookies. The whole staff pressed forward around the main prize, which one could see at once was a padded envelope from the boss. Malee worried all afternoon about what to do so that Aem would receive her present, but everything was spoiled at the hands of fate. A young woman from the same department got Malee’s present; Aem got a hair dryer instead. Malee remark- ed out loud that the young woman wanted the hair dryer, but Aem said he’d give it to his girlfriend. Malee came to the realisation that there was no way she’d get along with anyone forever. She wanted Aem’s present but got in- stead account-department Joy’s present, a multipurpose set of three pans of various sizes wrapped in pink paper. She might fry eggs with them, but in her rented room there was no stove and cooking was strictly forbid- den. Aem’s present was a lovely doll tied with a tricolour ribbon. Malee looked at the housekeeper picking up Aem’s present and frowned, wondering what she’d do with it. Aem seemed to be happy. That young woman was his girlfriend. He wore a tricolour wristband on his left forearm. The exchanging of presents went on somewhat laborious- ly. Nobody got what they wanted. The New Year and the atmosphere of celebration floated outside, somewhere.
มาลีหอบกระทะไปที่ชุมนุมโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอแค่ไม่อยากกลับไปห้องที่โดดเดี่ยว ห้องที่ข้าวของทุกชิ้นมีอุณหภูมิเท่ากับอุณหภูมิของสุรีย์ มาลีทำกล่องใส่กระทะขาด เธอเลยต้องถือมันที่ด้ามจับ กระทะสีชมพูสามขนาด มีพลาสติกแข็งๆหุ้มเคลือบเพื่อมัดมันไว้ด้วยกัน มาลี เดินถือด้ามจับเข้าไปในม๊อบ อันที่จริงเธอจะไปตามหาเอ็ม เธอคิดว่าเอ็มจะมาม๊อบ แต่เอ็มไม่ได้มา มาลีถือกระทะเดินไปในม๊อบ เธอทำนกหวีดหายไป เดินจนเมื่อยขามองหาชายหนุ่มในฝูงชน เต่เธอไม่พบใคร ไม่พบเอ็ม ไม่พบเด็กสาว ไม่พบสุรีย์ Malee had to take the pans to the protest, as she didn’t want to go back to her lonely room, a room where every- thing had the same temperature as Suree’s. The box holding the pans broke, so she had to hold them by the handles. The three pink frying pans were held together by a strip of shiny hard plastic. Malee walked into the crowd holding the pans by the handles. Actually, she was looking for Aem. She thought Aem would join the protest but Aem didn’t come. Holding the pans Malee walked with the crowd. She had lost her whistle. She walked until her legs hurt looking for the young man in the crowd, but she didn’t meet anyone, neither Aem nor his girlfriend nor Suree.
สุรีย์ไม่เคยบอกว่าเธอรักมาลี แต่มาลีก็รู้ได้เองว่าสุรีย์รักเธอ แต่สุรีย์ก็ไม่อยู่แล้ว ห้องมืดสนิท มาลีวางกระทะสามใบไว้บนโต๊ะ นอนมองมันในความมืด มาลีไม่ได้ร้องให้ แต่รู้สึกว่าตัวเองว่างเปล่าเหมือนอะไรสักอย่างที่พองลม เหมือนนกหวีดที่ไม่มีลูกบอลอยู่ข้างใน นกหวีดที่ไม่มีเสียง ปีใหม่กำลังจะมาถึง มาลีเปิดเพลงลูกทุ่งจากเครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ เธอชอบฟังเพลงลูกทุ่ง แต่ไม่แน่ใจว่าคนที่ทำงานเธอจะชอบด้วยไหม เธอเลยไม่เคยเอาเพลงที่เธอชอบไปฟังในที่ทำงาน แต่ตอนนี้ในห้องเงียบเหงา เธอเปิดเพลงเศร้าๆพวกนั้น หลังจากวันพรุ่งนี้ออฟฟิศเธอจะหยุดยาว มาลีไม่รู้จะไปไหน เธอออาจจะไปม๊อบ หรือไม่ก็ไปหัดทำกับข้าวจะได้ใช้กระทะ แต่ลึกๆเธอรู้ว่าเธอจะนอนเซ่วอยู่บนเตียง คิดถึงสุรีย์ คิดถึงรักที่ลอยลับ คิดถึงความไม่คิดถึงอะไรเลยซึ่งอาจจะเป็นสิ่งที่งดงามที่สุดที่เธอจะคิดได้ในการผ่านปีใหม่ไปอย่างลำพัง Suree had never told her she loved her, but Malee just knew that Suree loved her. Suree was no longer there. The room was totally dark. Malee put the three pans on the table and lay looking at them in the dark. She didn’t cry but felt that she was empty like something full of air, like a whistle without a cork ball inside, a soundless whistle. The New Year was coming. Malee put a folk song on from her computer. She liked folk songs but she wasn’t sure her co-workers did too, so she had never taken the songs she liked to listen to in her place of work, but now in the lonely room she put on those sad songs. After tomorrow her office would be closed for the holiday. She didn’t know where to go. Maybe she’d join the demos or she’d try to cook to use the pans, but deep down she felt she’d lie helpless in bed, thinking of Suree, thinking of dormant love, thinking of not thinking of some- thing which might be the most beautiful thing she could think of in the passage to a new year all alone.
แมวจรหลงทางผ่านเข้ามาในห้อง มันยืนอยู่ที่ระเบียง แมวสามสีที่ขี้ริ้วขี้เหร่ ขนสีส้มดำและขาวของมันซ้อนสลับกันอย่างไร้ระเบีียบเหมือนปื้นสีหกทับกัน มาลีลุกไปเปิดประตูมุ้งลวดให้แมวเข้ามา มันเข้าคลอ-เคลียแข้งขาของเธอ เพลงร้องเรื่องการคิดถึงบ้านห่างไกล ทั้งห้องมาลีมีแค่มาม่ากับปลากระป๋อง เธอเปิดกระป๋องหนึ่งให้แมว เทใส่กระทะไซส์เล็กสุดที่ได้มา มันก็เข้าท่าดีเหมือนกัน แมวกินปลากระป๋องในกระทะที่ยังไม่ได้ล้าง เธอลูบหัวมันเบาๆมองไปยังความมืดมิดด้านนอก The vagrant cat wanted to come inside. It was on the balcony, an unsightly three-coloured cat, its coat a muddled mixture of ginger, black and white. Malee got up and went to open the mosquito net door for the cat to come in. It entered and rubbed itself against her legs. The song spoke of missing home, home far away. In the whole room Malee had nothing but dry noodles and canned fish. She opened a can for the cat and poured its content into the smallest pan, why not. The cat ate the fish in the yet unwashed pan. She stroked its head lightly, gazing at the thick darkness outside. =

=

=

=

=

=

=

=

มันก็เข้าท่าดีเหมือนกัน: literally, ‘It made sense just the same’.

กว่าสุรีย์จะตื่นขึ้นมาจริงๆก็สายโด่งแล้ว เธอนอนหลับและฝันว่าตัวเองตาย กลายเป็นภูติผีไปหลอกหลอนมาลี เพื่อนสมัยมัธยมที่เธอไม่ได้พบมานานแสนนาน ในฝันนั้นประหลาดล้ำ เธอพบว่าเธอโกรธมาลีโดยไม่มีสาเหตุทั้งที่เธอไม่ได้พบมาลีนานแล้ว เธอตายแล้ว แต่ยังไม่ยอมตายไปจากมาลี เธอมองเห็นมาลีในจอทีวี ในข่าวที่กล้องโทรทัศน์กวาดไป มาลีเดินอยู่ในม๊อบ เธอโกรธโดยไม่มีสาเหตุ และมันตลกมาก เธอตายไปแล้ว แต่ในความฝัน เธอพบเห็นตัวเองกำลังยืนดูมาลีดูทีวี มีการจลาจล และมาลีมองเห็นชื่อเธอในรายชื่อผู้บาดเจ็บจากม๊อบเสื้อแดงอีกที่ที่โดนทำร้าย เธอตื่นขึ้นตอนนั้น Before Suree woke up for good it was very late in the morning. She had been sleeping and dreaming that she was dead, had become a ghost haunting Malee. She hadn’t met Malee for a long time. She was already dead, but she wasn’t willing to part from Malee in death yet. She looked at Malee on the TV screen. In the sweep of the news camera, there was Malee walking in the crowd of protesters. She got angry without reason and it was very funny: she was already dead but in the dream she found herself standing looking at Malee watching TV. There was a riot and Malee saw her name in the list of people injured in the red-shirt rally that had been attacked elsewhere. She woke up then.
เธอเปิดประตูมุ้งลวด มองหาแมวจร แต่มันจากไปแล้ว ทิ้งเพียงร่องรอยคราบไคลของปลากระป๋องที่กินทิ้งไว้ในกระทะจากเมื่อคืน เช้าวันปีใหม่เดินทางมาง่ายๆแบบนั้น เดือนธันวาคมสิ้นสุดลงแล้วพร้อมกับการจากไปของสายลมหนาว ในบรรดา 12เดือน เธอรักเดือนธันวาคมที่สุด และในขณะเดียวกัน เธอเกลียดเดือนมกราคมที่สุด เพราะเดือนธันวาคมเป็นเครื่องหมายของการสิ้นสุด สรรพสิ่งแม้แต่อากาศก็ผ่อนคลายลง แต่เดือนมกราคมกลับเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดจบลง ไม่มีการตาย ไม่มีการสิ้นสุด เดือนมกราคมเป็นเครืองยืนยันว่าชีวิตอันทุกข์ทรมานจะมีแต่ยืดยาวออกไป เธอคือหนูถีบจักรในวงจรเวลา เธอไม่ต้องการสวัสดีปีใหม่ เธออยากจะสงสัยมากกว่าว่าทำไมมันไม่สิ้นสุดลงเสียที She opened the mosquito net door, looked for the vagrant cat but it was already gone, leaving behind only traces of the canned fish it ate in the pan last night. The morning of New Year Day had come easily like that, December had ended and the cold wind had left. In the twelve months of the year, she loved December best and at the same time she hated January the most, because Decem- ber was the sign of an ending, everything including the weather petered out, but January signified that nothing came to a stop, that there was no death, there was no ending. January was the symbol certifying that the torment of life would stretch on and on. She was a mouse climbing the wheel of time. She didn’t want to welcome the New Year. She’d rather wonder why it didn’t end once and for all.
=

‘Pee Mai Khong Malee Phoo Mee Khwamsuk’ – received from the author
on 7 January 2014

=
Wiwat Lertwiwatwongsa, a noted film
critic and cutting-edge fiction writer,
lives in Phuket. He is currently
busy translating Alice Munroe’s
Dear Life. Several of his stories
have been published in this blog.
=wiwata

The weak – Chanwalee Srisukho

I know: I swore no more rape stories. But this was the fourteenth of my thirteen-story end-of-year anthology, elbowed out at the last minute, yet too terrifically gruesome to be discarded: so, here it is. Don’t close your eyes. MB

ผู้อ่อนแอ

THE WEAK

plaster with cartoon plaster with cartoon

ชัญวลี ศรีสุโข

Chanwalee Srisukho

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
รัชนีเคาะนิ้วเล่นกับโต๊ะประชุมรู้สึกเสียวแปลบที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวา ยกขึ้นมาดู มีแผลตื้นๆ เหมือนเป็นรอยแตก เมื่อใช้หัวแม่มือขวาคลำดูบริเวณนั้นกลายเป็นเนื้อแข็งกระด้างกดรู้สึกเจ็บ เธอหยิบยาไตรแอมซิโนโลนที่ติดกระเป๋าไว้ประจำทาถูอย่างแรง ราวจะให้ยารีบซึมเข้าไปในเนื้อแล้วเอาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนน่ารักพันทับไว้ Ratchanee drummed with her fingers on the meeting table and felt a shooting pain at the tip of her right forefinger. She raised it to have a look. There was a shallow scratch, like a chap. When she used her right thumb to feel around it, the flesh was hard, and pressing it hurt. She took triamcinolone she kept in her doc- tor’s bag and smeared it vigorously as if to have it seep into her flesh, and then put a plaster with cute cartoon lines over it.
“รัชนี วันนี้ท่านผู้อำนวยการให้คุณออกตรวจโอพีดีแทนหมอบรรพต หมอบรรพตเขาลาฉุกเฉิน แม่เขาไม่สบาย” เสียงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลประจำจังหวัดบอก ‘Ratchanee, the director wants you to man the OPD instead of Dr Banphot who’s had to leave in a hurry as his mother isn’t well,’ the head of the obs- tetrics and gynaecology department of the provincial hospital was saying.
หมอรัชนีตอบรับเบาๆ มือลูบพลาสเตอร์ที่พันนิ้วชี้ข้างขวากันเชื้อโรค ลุกเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปที่ตึกผู้ป่วยนอก Dr Ratchanee nodded, her hand strok- ing the plaster around her right forefinger protecting it from bacterial disease. She got up and walked sprightly to the out- patient building.
=
ฟ้าเจิดแจ่ม อาทิตย์ส่องแสงจ้าลงมาอาบท้องทุ่งแห่งฤดูเก็บเกี่ยว รวงข้าวหนักค้อมลงเรี่ยพื้นสะท้อนเปลวแดดเต้นระริกเปล่งประกายราวทองคำ ผู้คนหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน ดุ่มเดินหน้าเข้าหาดงข้าวมือจับเคียวเกี่ยวเอาๆ พรึบหนึ่งก็เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่ The sky was limpid. The sun’s bright rays bathed the paddy fields at harvest time. The heavy rice ears bowed to the ground and in the heat haze shimmered like gold. Men and women, their backs to the sky, their faces to the earth, walked in- tently forward through a paddy field, hands grasping, sickles slashing, and be- fore long the whole field was harvested. =

=

=

=

=

เสร็จสิ้นไปเป็นวาเป็นไร่: literally, ‘whole stretches were done’.

อีสีเป็นคนรับจ้างเกี่ยวข้าวไร่ ไร่ละสี่ร้อยบาท มันก้มหน้าก้มตาอึดเอาๆ ลมพัดมาคราใดพาเม็ดเหงื่อที่อาบเต็มหน้าแห้งหาย แล้วเหงื่อก็ออกมาเต็มหน้าใหม่ดังตาน้ำที่ผุดเป็นระยะๆ See had been hired to harvest paddy at four hundred baht per rai. She went at it in earnest. Whenever there was wind, it dried the beads of sweat that covered her face and then sweat ran down her face a- new as tears welled in her eyes at times. In Thai, อี and มัน make of See a lowly peasant woman. This is lost in translation.
ถ้าไม่นับค่าจ้างอันเป็นจุดหมาย เสียงเพลงจากวิทยุเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยปลอบประโลมใจคนเกี่ยวข้าว เสียงเพลงดังลั่นแทรกซึมเข้าไปเต้นเร่าเต็มอกเต็มใจ พาให้ลืมความเมื่อยขบลืมสันหลังที่แข็งตึง เงยหน้ายืดหลังขึ้นมาคราใด ปวดเมื่อยราวสายเอวจะขาดผึง Leaving aside the wages that were the main purpose, the songs from the radio were the only thing that comforted the harvesters. The blasted songs took hold of them, making them forget the stiffness, forget the aching backbones. Whenever they straightened up to stretch their backs, they felt as though their waists would snap.
ผ่านเพลงแล้วเพลงเล่า เปลี่ยนดีเจวิทยุคนแล้วคนเล่า ผลงานที่เกี่ยวก็กองพะเนิน อีสีหายเข้าไปอยู่ในดงต้นข้าว ราวเหล่าต้นข้าวกำลังโอบกอดคนเกี่ยวไว้ด้วยความรัก Song after song, DJ after DJ, the cropped sheaves piled up. See disap- peared into the rice stalks as if embraced by them in a loving hug.
เพลงเดิมจบไปแล้ว เสียงโฆษณาดังคั่นรายการ ตามด้วยเสียงดีเจขี้เล่นหัวเราะรื่น ประกาศเปิดเพลงใหม่ฮิตถูกใจ เพลงเร้าใจจนอีสีเขย่าหน้าเกี่ยวไปตามจังหวะ ร้องในใจเป็นลูกคู่ One song ended. After the advertising break, the playful DJ’s laughing voice announced the next hit, an exciting pop song that had See nodding her head as she grabbed and sliced in rhythm, singing along in her mind.
…จงเข้าไปดูว่าเขาอยู่หรือเปล่า ถ้าได้ยินหมาเห่ารีบออกมาไวๆ น้องสาวจ๋าดูหมาให้พี่ด้วย อย่าให้หมากัด … ขาของพี่ได้ ของพี่ได้ อีเขียวก็แง่งหรืออีแดงก็รี่ พี่เลยเอาไม้ทิ่ม … ตาหมาไป ตาหมาไป แหมหมาของเธอมันดุเสียจริงด้วย มันชอบกัด … ขาของพวกผู้ชาย พวกผู้ชาย พี่ก็ซวย เอ๊ยเพื่อนก็ซวย ต่างถูกหมากัด … ป่วยจนเดินไม่ไหว จนเดินไม่ไหว… …Go inside to see if he’s there If you hear the dogs bark get out at once Sweetheart, take care of the dogs for me Don’t let them bite my … legs, my legs Khiao snarls and Daeng dashes forth So with my stick I stab the dogs’ … eyes, dogs’ eyes Hey, your dogs are so fierce They like to bite men’s … legs, men’s legs. So woe is me, and my friend’s too So we’re both so badly bitten we can’t walk, can’t walk… From ‘Dogs bite’, a mid-nineties hit song by Ekkachai Sriwichai, a folk singer from the South now in his early fifties.
“อีสี … ตก” อีดวงเพื่อนบ้านยืดตัวขึ้น สูดปากครางบิดตัวไล่ความเมื่อยขบ เดินมาใกล้อีสี เอามือป้องปาก ตะโกนคำบางคำใส่หูอย่างหยอกล้อ ‘See … you fell!’ Duang, her neighbour, got up, expelled a loud moan as she stretched to relieve her stiffness, walked up to See and with her hand in front of her mouth shouted some words in her ear teasingly.
“พ่อมึง แม่มึง โอ๊ย … ตก … ตก … ตก” ‘Your dad, your mum, wow … you fell … you fell … you fell!’
อีสีอุทานคำหยาบยาวต่อเนื่องอย่างคนบ้าจี้ มือละเคียว ฟาดไหล่เต็มแรงลงหลังคนแหย่ที่กำลังหัวเราะสนุก See shouted out a string of swear- words like someone ticklish. Her hands stopped harvesting. She gave a mighty slap on the back of the teaser who was laughing her head off.
“อีดวง มึงไม่มีอะไรทำแล้วหรือ จึงมาแหย่กู” อีสีว่า ‘Duang, don’t you have anything better to do than come and tease me?’ See said.
“มึงไม่หยุดกินข้าวเที่ยงหรือ ดูตะวันเลยหัวไปแล้ว อีแดง ลูกมึงเล่นน้ำข้างไร่จนตัวดำหัวแดง แดดเปรี้ยงๆ อย่างนี้ระวังมันจะไม่สบาย” ‘Won’t you stop for lunch? Look at the sun. It’s past our heads already. Your daughter’s playing in the water by the field so much she’s all dark. With the sun fierce like this, mind she doesn’t fall sick.’
อีสีถอดหมวก เอาผ้าขาวม้าที่พันรอบหัวรอบหูออก กระพือลมจากหมวกพัดไล่ความร้อน เผยให้เห็นปากเจ่อ เบ้าตาขวาเขียวช้ำ มีเลือดออกในตาขวาเห็นเป็นจุดแดงๆ มือป้องตามองหาลูก See took off her hat, unwound the length of cloth around her head, fanned herself with the hat to fight the heat, revealing a swollen mouth, a right eye swollen and injected with blood. Shel- tering her eyes with her hand she looked towards her daughter.
“อีสีมึงโดนไอ้วัน-ผัวมึงซ้อมอีกแล้ว” อีดวงพูดตรงจุด ตาจ้องมองหน้าเพื่อนอย่างเวทนา ‘Your man’s been hitting you again,’ Duang said it straight, staring at her friend with pity in her eyes.
“ใครบอกมึง กูตกกระได หน้าไปชนเสา” อีสีเอามือลูบหน้า เฉไฉ ‘Who says so? I fell down the stairs, knocked the pillar head on.’
“อีห่า บ้านมึงไม่มีกระได มึงอย่าปิดกูเลย” ‘Bullshit. There’s no stairs at your place. Don’t try to fool me.’
“อีดวง กูบอกมึงไม่เชื่อหรอ เอ้าบอกใหม่ก็ได้ กูกลัวมึงอิจฉากูที่กูเอากับผัวแรงไปหน่อย” ‘So you won’t believe me? All right, I’ll put it another way, then. I’m afraid you’re jealous of me that I play a little too rough with my husband.’
บอกแล้วอีสีก็หัวเราะเสียงดังอย่างไร้ทุกข์ ส่านก้นกระดิกสนุกสนานปาก ร้องคลอเพลงเสียงดังลั่นจนอีดวงส่ายหน้า With this, See burst out laughing without a trace of sorrow, shook her bottom and sang along loudly, making Duang shake her head.
“ติงนัง นัง ติงนัง ชะเอ่อ เอ่อเอย รักจริงไม่หลอก…” …Ting nang nang tang ning cha-eur eur euy I love you truly no kidding…
=
หมอรัชนีแกะพลาสเตอร์ออกจ้องมองแผลปลายนิ้วชี้ที่ขยายตัวขึ้น รอยแตกกระจายตัวออกคลำคลึงดูรู้สึกแข็งกว่าเดิม เธอบ่นพึมพำ ทายาไตรแอมฯ ตั้งเกือบอาทิตย์แล้ว ทำไมไม่หายสักที Dr Ratchanee took the plaster off, exam- ined the wound at the tip of her forefinger which was more swollen. The crack had lengthened and felt harder to the touch than before. She grumbled unhappily. She’d been smearing it with triamcino- lone for almost a week, why hadn’t it healed yet?
มือเคาะประตูห้องพักของหมอศิริเพ็ญ หมอโรคผิวหนัง She knocked on the door of dermato- logist Dr Siriphen’s room.
“พี่เพ็ญ ช่วยดูนิ้วให้หนูด้วย” หมอรัชนียืนข้างโต๊ะทำงานของผู้อาวุโสกว่า ยื่นนิ้วให้ดู ‘Phen, please have a look at my finger.’ Dr Ratchanee stood by the desk of the older doctor, presenting her finger for inspection.
“นั่งก่อน นั่งก่อน ไม่ต้องใจร้อน” หมอศิริเพ็ญว่า หยิบแว่นสายตามาสวมจ้องมอง เอานิ้วตนเองคลำดูลักษณะของแผลปลายนิ้วหมอรัชนีอย่างเอาใจใส่ ‘Sit down, sit down, what’s the rush,’ Dr Siriphen said. She took her glasses and put them on to have a look and with her fingers probed the wound at the tip of Dr Ratchanee’s finger conscientiously.
“พี่ดูก็เป็น … คอนแทค เดอร์มาไตติสธรรมดา แต่มันดูเป็น … โครนิคหน่อยเท่านั้นเอง” หมอศิริเพ็ญวินิจฉัยโรคตามภาษาแพทย์ ‘I think it’s ordinary contact dermatitis, only a minor chronic infection,’ Dr Siri- phen diagnosed in her medical jargon.
“ทำไมทายาไตรแอมตั้งอาทิตย์แล้วไม่เห็นดีขึ้น” หมอรัชนีสงสัยโรคผิวหนังอักเสบชนิดนี้ทายาที่ว่าแล้วก็น่าจะทุเลา ‘But I’ve been applying triamcinolone for a week and it hasn’t improved,’ Dr Ratchanee wondered. That ointment should be enough to treat a skin infection like this.
“เนื้อมันออกจะแข็งๆ เธอลองเอายาสเตอร์รอยด์ที่ผสมเอเอสเอ แล้วใช้ครีมเบสทาปลายนิ้วให้เนื้อมันอ่อนนุ่มขึ้น สักสองอาทิตย์น่าจะหาย” ‘The flesh is rather hard. Try steroid mixed with ASA and then use Besta cream at the tip of your finger for the flesh to soften. It should be gone within two weeks.’
“ไม่เป็นอย่างอื่นนะพี่เพ็ญ” ‘It isn’t something else, is it, Phen?’
“เออน่า…” หมอศิริเพ็ญหัวเราะ “แค่นี้ไกลหัวใจ พวกหมอก็อย่างนี้แหละ รักษาคนไข้ก็บอกคนไข้ว่าไม่ต้องกังวล พอตนเองเป็นอะไรนิดหน่อยกลับวิตกจริตเอามากมาย” ‘Come now…’ Dr Siriphen laughed. ‘Just that, far from the heart. That’s how we doctors are. When we treat patients we tell them not to worry and when we get a scratch we worry a lot.’
“จริงๆ นะพี่เพ็ญ เขาถึงว่ากันว่าหมอน่ะรักษาคนอื่นได้ทุกอย่าง ยกเว้นรักษาตนเอง เดี๋ยวหนูจะเปลี่ยนยาทาอย่างพี่ว่า ขอบคุณพี่มากนะคะ หนูไปก่อน เดี๋ยวมีผ่าตัดคลอด” หมอรัชนียกมือไหว้ขอบคุณหมอศิริเพ็ญก่อนไปทำงานต่อที่ห้องผ่าตัด ‘You’re right, Phen. That’s why they say doctors can treat everyone but them- selves. I’ll change to the cream you say. Thank you so much, Phen. I have to go now: I’ve a caesarean section waiting.’ Dr Ratchanee raised her joined hands and bowed to thank Dr Siriphen before going back to work in the operation room.
=
ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า ผีพุ่งไต้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าเห็นแสงวาบๆ เป็นทางยาว ใบมะพร้าวแกว่งไปมารับสายลมต้นฤดูหนาว ลมเย็นพัดมาคราใดพาขนอีสีลุกเฮือกตามอย่างกับคนจะจับไข้ The sky was studded with stars. Meteors rained down from the sky in long flashing trajectories. The coconut palms swayed under the wind of the early cold season. Whenever the cold wind blew it gave her gooseflesh as if she were about to catch a cold.
นั่งชันเข่าอยู่ในมุ้งที่โดนลมพะเยิบพะยาบราวกับมีใครมาเขย่า ตาจ้องออกนอกมุ้งเล็งไปที่หน้าต่างเปิด เงี่ยหูฟังสรรพสิ่งรอบๆ สะดุ้งเป็นบางครั้งเมื่อได้ยินเสียงหมาเห่า ถึงกับกลั้นหายใจก้มต่ำลงฟังว่าเป็นเสียงไอ้วันผู้ผัวเมากลับมาหรือยัง See sat with knees raised under the mosquito net which the wind flapped as if someone was shaking it. Her eyes stared outside the net to the open window; her ears listened to the surrounding noises. She started at times when she heard the dog bark, as much as held her breath and made herself small, listening to know whether it was the voice of Wan, her husband, coming back drunk or not.
อีแดงนอนนิ่งอยู่ในมุ้งข้างตัวแม่ปากแดงจัด มือตีนซีด ซมพิษไข้ อีสีเอามืออังหัวลูกที่ร้อนดั่งไฟ … กูว่าแล้ว มึงเล่นน้ำกลางแดดมากไป ปากบ่นมือคว้ายาแก้ปวดแก้ไข้เป็นซองเทใส่ปากอีแดง ตามด้วยน้ำจากกระบวย ถอดเสื้อผ้าลูกออกเช็ดตัวตามที่อาสาสมัครสาธารณสุขหมู่บ้านเคยสอนไว้ Daeng slept under the mosquito net beside her mother, her mouth bright red, her hands and feet pale, lethargic with fever. See stretched her hand and touch- ed her child’s head which was burning … I told you so, you swam in the sun too much, her mouth complained. Her hand grabbed a powder for fever and pain contained in an envelope she inclined to pour into Daeng’s mouth and followed up with a ladle of water, took off her daugh- ter’s clothes and wiped her body the way village health volunteers had taught her. =

=

=

=

=

‘Her mouth’, ‘her hand’: the temptation to be resisted here is to change those to ‘she’: the recourse to synecdoche is very much part of the author’s style.

อีสีเผลอหลับไปนานเท่าไรไม่รู้สึกตัว คงเพราะหมดแรงจากงานกลางทุ่ง รู้ตัวเมื่อมีคนคลุ้งกลิ่นเหล้าโถมทับร่าง ขยำนมเต็มแรง ผลักขาให้กางออก ผ้าถุงหลุดลุ่ยไปเมื่อใดไม่รู้ See drifted into sleep unwittingly out of exhaustion from her work in the field. She came to when someone reeking of booze pounced on her, kneaded her breasts roughly, forced her to spread her leg. Somehow her sarong got loose and was gone.
อีสีคุ้นกลิ่น เคยชินกับการกระทำของผัว ตาเหลือบมองอีแดงที่นอนห่มผ้าอยู่ข้างๆ ใจนึก ยังไม่ทันใส่เสื้อผ้าให้ลูกเลยกูก็เผลอหลับไปได้ กลัวลูกตื่นก็กลัว รู้สึกเบื่อหน่ายเมื่อยล้าก็รู้สึก ไม่มีแก่จิตแก่ใจสู้ผัว อีสีหนีบขาตน เกร็งต้านเต็มที่ ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าขัดใจผัวแล้วจะเกิดอะไรขึ้น See was used to the smell, was used to her husband’s behaviour. From the corner of her eyes she looked at Daeng who slept under the blanket beside her. I had yet to dress her when I fell asleep, she thought, very much afraid she’d wake up, feeling dreadfully bored and aching and exhausted. She didn’t have the energy to fight her husband, yet she squeezed her legs together, stiffened to resist as much as she could, even though she knew what would happen if she displeased him.
ไอ้วันอารมณ์พลุ่งพล่านผสมความเมา คำรามว่ามึงชอบเจ็บๆ ใช่ไหม มือหยาบหนาฟาดหน้าเมียเต็มแรง รัวกำปั้นทุบหน้าขาเมียไม่นับแหกขาออกไม่ปรานีปราศรัย ปลดปล่อยอารมณ์ตนตามอำเภอใจ Wan, angry and drunk, roared, You like to hurt, don’t you? His thick, rough hand slapped her in the face with all his strength, turned into a fist that pummelled the front of her legs repeatedly. He forced her legs open without mercy, giving vent to his mood as he fancied.
อีสีเจ็บจนหน้าชา ขาชาหนึบ ใจด้านชากับความเจ็บปวด กัดฟันไม่ให้เสียงร้องรอดออกจากปาก เหม่อมองออกนอกหน้าต่าง ภาวนาให้ผัวกระทำจบๆ ไปโดยเร็วเสียที See hurt so much her face went numb, her legs turned to jelly, her mind became impervious to pain. She clenched her teeth not to utter a cry, stared blindly out of the window, praying that her husband be done soon.
=
ไม่ทันแจ้ง อีสีเขยิบตัวลุกแทบไม่ได้ กัดฟันเอามือเท้าพื้น ค่อยๆ กระเถิบขยับเนื้อตัวที่ปวดเมื่อย ไอ้วันเริ่มสร่างเมา ลืมตามองเห็นรอยฟกช้ำทั้งเก่าและใหม่บนใบหน้าของเมีย ไอ้วันเอื้อมมือลูบหลังเมียเบาๆ Before dawn, See moved and could hardly get up. Clenching her teeth, with one hand on the floor she slowly budged her aching, stiff body. Wan was beginning to sober up. He opened his eyes and saw the bruises old and new on his wife’s face. He stretched out his hand and stroked her back lightly.
“อีสี มึงเจ็บมากไหม” เมียไม่ตอบ ไอ้วันพูดต่ออย่างเสียใจว่า “อีสี กูไม่อยากให้มึงไปรับจ้างเกี่ยวข้าว ไม่อยากให้มึงกับลูกต้องลำบากเลย แต่กูทำงานหาเงินใช้หนี้เท่าใด ไอ้หนี้ห่าเหวก็ไม่หมดซะที กูเหนื่อยเครียดทีไรอดแดกเหล้าไม่ได้” ‘Does it hurt very much, See?’ His wife didn’t answer. Wan went on speaking in a sorry tone of voice: ‘I don’t want you to hire yourself harvesting rice, I don’t want you and our daughter to have a hard life, but no matter how much I work to find money to repay our debts, I can’t see the end of those damned debts and when I’m tired and tense I can’t help drinking.’
อีสีไม่พูดอะไร รู้ดีว่าผัวตอนเมากับไม่เมาเป็นคนละคน เมื่อไม่กินเหล้าไอ้วันเป็นคนดีสารพัด งานหนักเอางานเบาสู้ รับจ้างทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินใช้หนี้ ที่ติดค้างคนในหมู่บ้าน – หนี้ตั้งแต่มันถูกหลอกให้จ่ายค่าหน้านายไปทำงานเมืองนอกแล้วไม่ได้ไป See didn’t say anything, knowing very well that her husband drunk and her husband sober were two different per- sons. When he didn’t drink, Wan was such a good man, a hard worker, hiring himself for all kinds of job to clear debts all the villagers had – debts since they were lured into paying commissions to be sent abroad and never went.
อีสีเตรียมลุกออกจากมุ้ง มือควานคลำอีแดงที่ยังไม่นุ่งผ้า เห็นตัวเย็นก็เบาใจ ไอ้วันมองตามเมีย แล้วมองลูกที่นอนเปลือย See endeavoured to get up and out of the mosquito net. She fumbled about for Daeng who was still undressed, saw she wasn’t burning hot, so felt relieved. Wan followed his wife’s eyes and then looked at his child who slept naked.
“อีสีมึงไปหุงข้าวเถอะ อีแดงไม่สบาย กูจะดูเอง” เขาเหลือบตามองลูกเงียบอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ปีนี้มันโตขึ้นเยอะนะ” ‘Go and cook the rice, See. Daeng isn’t well, I’ll look after her myself.’ From the corner of his eyes, he looked at his daughter quietly for a while before say- ing, ‘She’s grown up a lot this year, hasn’t she?’
=
โทรศัพท์ที่หัวเตียงกรีดเสียงจนหมอรัชนีผวาตื่น มือควานคลำหาหูโทรศัพท์ทั้งๆ ที่ยังไม่ลืมตาเมื่อฟังเสียงพยาบาลรายงานผู้ป่วยจบ หมอรัชนีลุกขึ้นอย่างว่องไว ไม่มีอาการงัวเงียเหลืออยู่ นาฬิกาที่ข้อมือบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ The telephone ringing at the head of the bed startled Dr Ratchanee awake. Her hand groped for the handset even though her eyes had yet to open. When the voice of the nurse had finished her report, Dr Ratchanee got up quickly, with no longer any trace of drowsiness. Her wristwatch said it was past midnight.
เด็กหญิงวัยหกขวบถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ นอนเงียบอย่างหมดแรงอยู่บนเตียงตรวจหน้าตาซีดจนเหลือง แขนข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลืออยู่ A six-year-old girl had been sent from the district hospital. She lay quietly as if exhausted on the examination bed, her face pale, almost waxy, a saline drip to one arm.
“ความดันแปดสิบหกสิบค่ะ ชีพจรร้อยยี่สิบ รู้สึกตัวดีแต่อ่อนเพลียมาก” พยาบาลเวรดึกคนหนึ่งรายงานพยาบาลอีกคนที่กำลังรูดม่านเพื่อให้หมอรัชนีตรวจเด็กได้สะดวกเอ่ยขึ้นว่า “เด็กหกล้มตั้งแต่เช้าแล้วค่ะหมอ มีเลือดออกจากช่องคลอด ก่อนมาที่นี่แม่เด็กนำส่งโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอที่โน่นว่าฉีกขาดเยอะเลยส่งตัวมาหาเรา แม่เด็กก็มาด้วยค่ะหมอ” ‘Tension eighty-sixty, pulse one hun- dred and twenty, she’s conscious but very weak,’ the night nurse reported. Another nurse who was closing the curtain for Dr Ratchanee to check the girl at ease said, ‘She fell in the morning, doctor. Blood came out of her vagina. Before she came here, her mother took her to the district hospital. The doctor there said there was too much damage so sent her to us. Her mother’s here too, doctor.’
หมอรัชนีเอี้ยวตัวมองออกไปนอกม่าน เห็นหญิงสาวร่างเตี้ยผิวกร้านแดดยืนกระสับกระส่ายอยู่ไม่ห่างจากเตียงตรวจนัก หมอแตะแขนคลำดูชีพจรเด็กเบาๆ ค่อยๆ เปิดเปลือกตาถ่างดู เห็นซีดจัดก็บอกพยาบาลว่า “เตรียมเปิดเส้นให้เลือดเลยนะคะ” Dr Ratchanee twisted to look outside behind the curtain and saw a swarthy, thickset young woman who stood nervously not far from the bed. The doctor felt the girl’s arm for her weak pulse, slowly raised her eyelids to look at her eyes. Seeing how pale she was, she told the nurse, ‘Get a blood pouch ready.’
หมอถามเด็กน้อยสองสามครั้งว่า “หนูชื่ออะไรคะ” The doctor asked two or three times, ‘What’s your name, sweetie?’
ร่างน้อยนั้นลืมตามอง ไม่ตอบ The little girl opened her eyes, didn’t answer.
“หมอดูนิดหนึ่งนะคะ ไม่เจ็บนะค่ะ ไม่ต้องกลัว” หมอรัชนีเปิดผ้าคลุมส่วนล่างอย่างแผ่วเบา ค่อยแยกขาดู เมื่อเห็นรอยฉีกขาด เธอถอนหายใจ ‘I’m just looking. Don’t be afraid, I won’t hurt you.’ Dr Ratchanee delicately pulled back the blanket covering the girl’s lower body and slowly parted her legs. When she saw the tear, she sighed.
“ให้เลือดแล้ว เตรียมเข้าห้องผ่าตัด ช่วยบอกห้องผ่าตัดเตรียมดมยาสลบ เตรียมเย็บแผลเด็กอายุหกขวบด่วน เดี๋ยวหมอจะคุยกับแม่เขา เด็กชื่ออะไรนะค่ะ” ‘When you’ve plugged the blood, take her to the operation room. Please tell them to prepare anaesthetics and get ready for immediate surgery on a six- year-old girl. I’ll talk to the mother. What’s the child’s name?’
“เด็กหญิงแดงค่ะหมอ” ‘Her name’s Daeng, doctor.’
=
ไฟห้องผ่าตัดเจิดจ้าส่องตรงไปที่แผลช่องคลอด แผลภายนอกฉีกขาดกระจุยออกหลายแนว เลือดสดๆ ไหลรินช้าๆ ภายในมีเลือดจับตัวเป็นก้อนอยู่เต็ม เมื่อค่อยๆ เอาเครื่องมือจับผ้ากอซขนาดเล็กควักเลือดออก หมอรัชนีก็อุทานออกมาอย่างสยดสยอง “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ หกล้มอะไรกัน ยอดช่องคลอดฉีกทะลุทวารหนัก … ทะลุเข้าไปในช่องท้อง … โธ่เอ๋ย เจ้าเด็กน้อย เจ้าตัวแค่นี้ไม่น่าจะถูกทารุณ ทรมานทรกรรมเจ็บปวดอะไรถึงขนาดนี้” หมอรัชนีจ้องมองร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยหกขวบด้วยความสงสารจับใจ พูดเท่านี้พยาบาลผู้ช่วยผ่าตัดทุกคนก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กหญิง The strong light in the operation room was focused on the vagina injury. The outer area was torn in several directions. Fresh blood slowly trickled out. The inside was full of clotted blood. When she carefully inserted gauze at the end of a forceps to gouge out the blood, Dr Rat- chanee exclaimed horrified, ‘Impossible! Impossible! This wasn’t a fall! It’s pierced through from the bottom of the vagina to the rectum … through to the abdominal cavity. Good grief, poor little thing! So young and treated so cruelly, made to suffer so much pain…’ Dr Ratchanee stared at the body of the six-year-old girl, her heart filled with utter pity. Having heard just this much, every nurse helping with the operation knew what had hap- pened to the little girl.
พยาบาลทุกคนในห้องผ่าตัดใจอ่อนยวบ วาบคิดถึงลูกของตน ถ้าลูกถูกกระทำเช่นนี้บ้าง อกแม่เอ๋ยจะทุกข์ทรมานเพียงใด จะอยู่จะกินได้อย่างไร บางคนรู้สึกเจ็บแปลบในใจจนต้องละสายตาจากบาดแผล เสมองเลือดเป็นหยดๆ กำลังไหลรินจากถุงเลือดเข้าไปในร่างกายที่ถูกวางยาสลบ Their spirits sagged, suddenly thinking of their own children. If their children were treated like this, how tormented their motherly chests would be! How could they keep on living? Some felt such ache in their hearts they had to take their eyes off the wound and look instead at the blood drip flowing into the body that lay unconscious.
=
“อีแดงปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้วหมอ” อีสีนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะในห้องตรวจที่ดูเป็นส่วนสัด ไม่มีคนอื่นในห้องนอกจากอีสีกับหมอรัชนีในยามดึกตีสอง ‘If Daeng heals, that’ll be good enough for me, doctor.’ See sat on a chair in front of a table to one side of the examination room. It was two in the morning and there was no one else in the room apart from See and Dr Ratchanee.
“แม่เด็ก การข่มขืนเป็นอาญาแผ่นดิน ลูกถูกทำขนาดนี้ทำไมไม่แจ้งตำรวจ กลับมาโกหกหมอว่าลูกหกล้ม แม่เด็กกลัวอะไร ไม่ต้องกลัวบอกหมอ หมอช่วยได้” หมอรัชนีนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ จ้องมองอีสี มือเอื้อมไปแตะแขนคู่สนทนาอย่างปลอบใจ อีสีก้มหน้ามองปลายตีนตนเอง ‘Young woman, rape is a criminal of- fense. With your child treated like this, why didn’t you report it to the police? Instead you lie to me that she fell. What are you afraid of? Don’t be scared. Tell me. I can help you.’ Dr Ratchanee sat on a chair on the opposite side of the table and stared at See. Her hand stretched out to touch the mother’s arm to comfort her. See lowered her head and looked at her feet.
“อีแดงมันหกล้มจริงๆ หมอ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวแผลมันก็หาย” ‘Daeng really did fall, doctor. Never mind. The wound will heal.’
“หกล้ม…” หมอรัชนีอดโกรธแม่เด็กไม่ได้ “หกล้มหรือ แม่เด็กเอ๋ย ลูกจะเป็นจะตายจากการถูกทำร้ายอย่างนี้แม่ยังบอกหกล้ม หมอเป็นหมอสูติฯ เห็นแผลที่ช่องคลอดมามากต่อมาก แม่ไม่ต้องโกหกหมอ แผลอย่างนี้หมอยืนยันได้ หมอรู้ เด็กถูกข่มขืนแน่นอน ‘Fall!’ Dr Ratchanee couldn’t help feel- ing angry at the mother. ‘Fall, you say? How dare you? Your child could well die from being hurt like this and you still pretend she fell! I’m a gynaecologist. I’ve seen lots of injuries to the vagina. You can’t deceive me. This kind of wound, I’m positive, I know for sure this child was raped.’
“หมอรู้หรือ” อีสีอุทานอย่างเหม่อลอย ‘You know?’ See exclaimed almost absent-mindedly.
“แผลนี้เป็นแผลจากการข่มขืนอย่างทารุณแน่นอน แม่ต้องรู้แน่ว่าใครข่มขืนลูก แม่ควรจะแจ้งความให้ไอ้คนชั่วมันติดคุก ถ้าไม่ทำเช่นนี้ไอ้คนชั่วคนนี้มันก็ต้องทำคนอื่นอีก มันอาจจะทำลูกเราซ้ำอีก คราวนี้ลูกเราไม่ตาย คราวหน้าลูกเราก็อาจจะตาย แม้ไม่ตาย บาดแผลที่ร่างกายหายสนิท แต่บาดแผลทางจิตใจลูกจะต้องทนทุกข์ทรมานติดตัวไปนานอีกเท่าใด แม่เด็กไม่กล้าบอกตำรวจก็บอกหมอ หมอจะแจ้งความ หมอจะช่วยแม่อย่างเต็มที่เอง หมอช่วยได้นะ แม่เด็กไว้ใจหมอเถอะ” ‘This wound comes from violent rape. No doubt about it. You must know who raped your child. You should report it for the one who did it to be locked up. If you don’t, he’ll do it to others or to your child again. This time she won’t die but maybe next time she will. Even if she doesn’t die and the physical wound heals entirely, psychologically – how long will your child have to suffer from it? If you don’t dare to go to the police, tell me, I’ll report it, I’ll help you to the utmost. I can help you, you know. You can trust me.’
“ไม่ หมอ ไม่…” อีสีพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ไม่ หมอไม่ต้องช่วยฉัน อีแดงมันเป็นลูกฉัน ช่างมันหมอ ช่างมัน” ‘No, doctor. No…’ See spoke with determination. ‘No, you don’t need to help me, doctor. Daeng’s my daughter. Never mind, doctor, never mind.’
“ช่างมัน ทำไมต้องช่างมันเล่าแม่เด็ก ทำไมต้องช่างมัน หมอไม่เข้าใจเลย เล่าความจริงให้หมอฟังสิ หมอช่วยได้จริงๆ นะ ไม่ต้องกลัว แม่เด็กไม่ต้องกลัว เป็นแม่คนต้องกล้าทำเพื่อลูกสิ ลูกของแม่เองนะ ไม่ช่วยเหลือลูกไม่ปกป้องลูก แม่เด็กไม่รักลูกหรือ” ‘Never mind? How can that be, young woman? I don’t understand at all. Tell me the truth. I really can help you, you know. You don’t have to be afraid. You don’t need to be scared. As a mother you must dare to act for your child, your very own child. If you don’t help your child, if you don’t protect her, then you don’t love her?’ Another nice touch lost in translation: the doctor addresses See throughout as ‘mother’. ‘Young woman’ is the most English allows for a note of disapproval.
“หมอ” อีสีร้องไห้โฮ ตัวสั่นสะท้าน หมอรัชนีตกใจลุกจากเก้าอี้ไปโอบไหล่ ‘Doctor!’ See cried out, shivering. Dr Ratchanee, shocked, sprang up and went to wrap her arms around See’s shoulders.
“หมอ ฉันพูดอย่างไรหมอก็ไม่เข้าใจหรอก ลูกของฉันทำไมฉันจะไม่รัก ฉันรักอีแดงสุดหัวใจ หมอหวังดีฉันรู้ แต่ช่างมันเถอะหมอ แผลอีแดงไม่นานมันก็หาย ฉันสองคนแม่ลูกต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย” ‘Doctor, whatever I say you won’t understand. Why wouldn’t I love my own child? I love Daeng with all my heart. I know you mean well, but never mind, doctor. Daeng’s injury will heal before long. She and I must bear with it. Better that than starving to death.’
อีสีปิดหน้าสะอื้น ผลักประตูเปิดออกจากห้องตรวจ See hid her face as she sobbed, push- ed open the door and went out of the room.
=
บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด หมอรัชนีเปิดหน้าต่างห้องตรวจออกไป สูดอากาศที่หนาวเย็นเข้าเต็มอก ท้องฟ้ากว้างใหญ่มืดดำมีดาวเปล่งประกายหรุบหรู่ หมอรัชนียืนนิ่งขึงอยู่ชั่วครู่ ก้มมองตนเอง น้ำตาคลอตาเมื่อครุ่นคิดว่า … ฉันจะทำอะไรได้ดีกว่านี้ ฉันก็เป็นคนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเทียบกับโลกที่กว้างใหญ่ไพศาล The surrounding atmosphere was peace- ful. Dr Ratchanee opened the window of the examination room, filled her lungs with chilling air. The vast sky was dark with a dim sprinkling of stars. Dr Ratcha- nee stood still for a while, lowered her head to look at herself, her eyes brim- ming with tears as she pondered … what can I do better than this? I’m just a little person, so tiny compared to this huge world.
“ทำไม ทำไม ทำไมแม่เด็กจึงตัดสินใจเช่นนั้น หมอไม่เข้าใจ หมอไม่เข้าใจ ต้องอดทนให้ได้ อดทนให้ได้ดีกว่าอดตาย ทำไม ทำไม” ‘Why? Why? Why did she decide like this? I don’t understand. I really don’t. She must bear with it. Better that than starving to death. Why? Why?’
หมอรัชนีเจ็บปวดหัวใจ เหลือบมองดูพลาสเตอร์พันแผลที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาตนเอง วูบหนึ่งของอารมณ์เธอแกะมันออก จ้องมองราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน หายใจลึก กัดกรามแน่น แผลที่ปลายนิ้วของเธอช่างกระจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับบาดแผลของเด็กหญิงแดง Dr Ratchanee felt really bad. She glanced at the plaster around the tip of her right forefinger. In a fit of temper, she tore it off, stared at it as if she had never seen it before, took a deep breath, clenched her teeth. The scratch at the tip of her finger was so puny compared with little Daeng’s injury.
หมอรัชนีกดแผลตนเองจนรู้สึกเจ็บ ขยำพลาสเตอร์จนเป็นก้อนเล็กและขว้างทิ้งลงถังขยะ เธอทรุดตัวนั่ง ซบหน้ากับมือ หลับตาให้หยาดน้ำตาไหลย้อยตามร่องนิ้ว Dr Ratchanee pressed on her wound until she hurt, squeezed the bit of plaster into a small ball and threw it into the bin. She lowered herself and sat down, brought her hand to her face, closed her eyes for tears to drop and run down the crack in her finger.
=

‘Phoo Orn-ae’ in Chor Karrakeit 41, 1999

=
Chanwalee Srisukho, a native of Chiang Mai, is an obstetrician and mother of three sons. A radio and television host, author of articles and books on women’s affairs, she also pens short stories that have a habit of collecting literary awards.
.chanwalee s

Briefs – Korn Siriwatthano

Women needn’t bother reading this: it’s a man thing – Thai-style. And a happy New Year to you too! MB

การเกงใน

BRIEFS

discarded briefs1 discarded briefs

กร ศิริวัฒโณ

KORN SIRIWATTHANO

TRANSLATOR’S KITCHEN
= =
ตอนนี้ผมทำงานที่บริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ทำหน้าที่เป็นพนักงานขายโครงการบ้านจัดสรร มีเพื่อนพนักงานในสำนักงานแปดคน รวมทั้งผู้จัดการและนักการภารโรงด้วย เป็นสำนักงานที่เปิดขึ้นเพื่อขายบ้านในโครงการนี้โดยเฉพาะ ขายบ้านในโครงการหมดเมื่อใดพวกเราต้องย้ายไปอยู่สำนักงานขายโครงการแห่งใหม่อีก ผมทำงานนี้มาเกือบสองปีแล้ว ทำท่าว่าจะไปได้สวยพอสมควร แต่ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ตกอยู่อย่างหนึ่ง และมันกำลังจะถึงขั้นวิกฤติ… I now work in a private company as a salesman of housing estate units. We are eight of us, including the manager and the janitor. The office was opened to sell only the houses of that estate. When we’ve sold all the houses, we’ll be transferred to sell a new project. I’ve worked here almost two years. It looks as though I’m doing fairly well, but I have a problem I can’t solve and it has reached crisis point. The writing is simple and straightforward, thus calls for very few remarks, editorial or otherwise.
นั่นคือผมมีโรคประจำตัวชนิดหนึ่ง มันสร้างความอึดอัดใจและความทุกข์กังวลให้ผมมาก มันเป็นโรคที่เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสาอะไรนักจึงยังไม่มีปัญหามากเหมือนตอนนี้ ทั้งยังไม่รู้สึกอับอายกับโรคประจำตัวของตัวเอง และไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะสร้างปัญหาให้ผมมากมายขนาดนี้ It is that I have a chronic disease. It embarrasses me and makes me very uneasy and worried. It’s a disease I’ve had since I was a child, except that when I was a child I didn’t know much so it wasn’t as big a problem as it is now. Besides, I didn’t feel ashamed of that chronic disease and I never thought it would create problems for me to that extent.
โรคประจำตัวที่ว่านั้นก็คือ ผมเป็นโรคใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่กางเกงในแล้วจะเกิดอาการคันที่อวัยวะเพศขึ้นมาทันที คันยุบยิบไปหมด ต้องคอยแคะคอยเกาเจ้านกน้อยตลอดเวลา และด้วยเหตุนี้ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมศึกษา ผมจึงไม่นุ่งกางเกงใน ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้าน ไปเที่ยว หรือจะไปโรงเรียนก็ตาม เวลาไม่นุ่งกางเกงในอาการคันจะไม่มี ทุกอย่างสบายดีปลอดโปร่ง แต่ถึงจะไม่ใส่กางเกงในก็ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อนอะไรในตอนนั้น กลับคิดว่าดีเสียอีกที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อกางเกงใน และไม่ต้องเสียเวลาซักด้วย That chronic disease is that I can’t wear briefs. Whenever I wear briefs, my genitals begin to itch at once. I’m itching all over. I must scratch my little bird all the time and for that reason when I was in primary school I didn’t wear briefs, whether at home, outdoors or at school. When I didn’t wear briefs, there was no itching, everything was fine and dandy, but my not wearing briefs wasn’t a problem for me then. I thought it was good actually that I didn’t have to waste money buying any or waste time washing them.
ปัญหาเริ่มเกิดขึ้นตอนที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษา ผมเริ่มเป็นหนุ่ม ความรู้สึกทางเพศค่อยปรากฏชัดเจนออกมา พอเห็นผู้หญิงสวยๆ เจ้านกน้อยของผมจะตื่นขึ้นมาทันที ผมเริ่มอับอายต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เวลาที่เจ้านกน้อยตื่นขึ้นมา ผมต้องกดมันไว้ด้วยมือข้างใดข้างหนึ่ง หรือใช้วิธีการใดวิธีการหนึ่งสยบมัน โดยเฉพาะวิธีการเอาขาหนีบไว้ให้แน่นจนมันไม่สามารถแผลงฤทธิ์ได้ The problem began when I was in secondary school. I was a teenager by then. Sexual feelings were beginning to appear clearly. As soon as I saw a pretty girl, my little bird perked up at once. I began to feel embarrassed by what was happening. When my little bird perked up, I had to press it down with one hand or use one method or another to rein it in, especially the method of pressing my thighs together strongly so that it couldn’t rear up.
ตอนที่ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นผมทรมานมาก ระยะการตื่นตัวของเจ้านกน้อยแต่ละครั้งก็กินเวลานานมาก กว่าจะปลอบประโลมหรือบังคับให้มันสงบเสงี่ยมเจียมตัวลงได้ก็ต้องใช้วิธีการสารพัด เป็นต้นว่าเอาหน้าแข้งไปฟาดกับขาโต๊ะ เขกเข่าแรงๆ หรือไม่ก็หักคอพับให้มันเจ็บ บางครั้งก็ต้องถอนขนทวนกลับแรงๆ เพื่อให้เกิดความเจ็บปวด มันจะได้สิ้นฤทธิ์เร็วขึ้น When I fell into that state, I suffered very much. My little bird would perk up each time over long periods. Before I persuaded or forced it to modesty I had to resort to all sorts of tricks, such as kick the table leg with my shins, knock my knees hard or else force-fold it to hurt it. Sometimes I had to pull the hairs strongly for pain to arise, which would speed up its return to the fold.
แต่ไม่ว่าผมจะจัดการกับมันด้วยวิธีใดก็ตาม มันจะได้ผลเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น จนในที่สุดผมก็ต้องซื้อกางเกงในมาใส่ ยอมทนคันยุบยิบๆ ดีกว่าอับอายเพื่อนในห้องโดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง มันคันเหมือนมีมดหรือตัวหมัดเป็นร้อยเข้าไปเกาะกัดและวิ่งเล่นวุ่นวายอยู่ตามตัวเจ้านกน้อยของผม เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นผมจะพยายามอดกลั้นไม่เกาไม่ขยี้มัน แต่พอลับตาคนเมื่อใดผมต้องเกาต้องบี้ตามตัวเจ้านกน้อยยิกๆ เกือบตลอดเวลา ยิ่งตอนเรียนอยู่ในวิทยาลัยยิ่งอาการหนัก กว่าจะเลิกเรียนแต่ละวันผมเกาจนเจ้านกน้อยบวมเป่งเหมือนถูกแตนต่อย พอกลับถึงบ้านผมจะรีบถอดกางเกงในออกทันที ค่อยสบายอกสบายใจ But no matter how I dealt with it, it was only effective temporarily and only briefly, so that in the end I had to buy and wear briefs and bear with the itch- ing rather than be ashamed in front of my friends in the classroom, especially the girls. It itched as if there were hundreds of ants or fleas biting and crawling all over my little bird. When I was in front of others, I tried to bear with it without scratching or shaking it, but as soon as there was no one around I had to scratch and squeeze it almost all the time. It became even worse when I studied at university. Before the end of lectures each day I scratched it so much that my little bird was swollen as if bitten by a wasp. As soon as I was home I took off my briefs and felt better.
พอตอนใกล้จบวิทยาลัย เจ้านกน้อยของผมเป็นแผลเต็มไปหมด ผมเคยไปหาหมอ หมอบอกว่าผมเป็นโรคแพ้กางเกงใน ให้ทาแป้งที่เจ้านกน้อยเยอะๆ แต่ก็ยังไม่ได้ผล ยังคันเหมือนเดิม หมอเลยแนะนำให้เลิกใส่กางเกงในมาตั้งแต่บัดนั้น จวบจนบัดนี้ผมก็ยังไม่ใส่กางเกงใน By the time my university studies were almost over, my little bird was black and blue. I had seen a doctor. The doctor told me I was allergic to briefs, I should powder my little bird liberally. But that didn’t help. It itched as before. The doctor thus told me to give up wearing briefs. So from then on up until now, I have no longer been wearing briefs. =

เป็นแผลเต็มไปหมด: literally, ‘was full of wounds’.

หลายวันมานี้เพื่อนพนักงานหญิงสาวในสำนักงานสามสี่คนกำลังทำให้ผมปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ผมแทบไม่กล้าลุกออกจากโต๊ะทำงานเอาเลย เพราะเจ้านกน้อยของผมมันตื่นบ่อย และทำท่าจะแข็งไม่ยอมหลับนอนง่ายๆ ด้วย ก็จะไม่ให้มันตื่นตึงตังบ่อยได้อย่างไร ในเมื่อแม่เพื่อนพนักงานสาวๆ สวยๆ สามสี่คนนั้นชวนกันนุ่งสั้นรัดรูป แถมผ่าหลังขึ้นมาเกือบถึงง่ามก้นมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว และมักนั่งแลบอย่างไม่ระมัดระวังเสียด้วย ถึงจะเป็นเพียงท่าทางที่กระฉับกระเฉงของพวกเธอ แต่มันปลุกเจ้านกน้อยของผมให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาด้วยนี่ซีที่ทำให้ผมหนักใจ For days now, the three or four young women at the office have been giving me headaches every single day. I hardly dare get up from my desk because my little bird wakes up often and stubbornly refuses to go back to sleep easily. How can it not perk up given that those pretty young women wear short tight clothes, and on top of that, for nearly two weeks now their backs have been bare almost down to their buttocks, and they tend to be on show when they sit down carelessly? Even though it’s only a display of energy on their part, it wakes up my little bird and makes it spry. And this is what gets me worried.
อันที่จริงผมมิได้ตั้งใจจะมองแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนไอ้พวกบ้ากามวิปริต มันเป็นเพียงแวบเห็นผ่านๆ ไปเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมมันไม่น่าจะตื่นทะลึ่งตึงตังบ่อย และผมก็มิได้ต้องการให้มันตื่นด้วย Actually, I don’t intend to ogle in earnest as perverts do. These are mere flitting glimpses. My little bird shouldn’t perk up saucily this often and I don’t want it to either.
ผมไม่รู้จะหาวิธีแก้ไขได้อย่างไร ครั้นจะซื้อกางเกงในมาใส่ผมคงทรมานอีก แค่คิดก็ขนพองสยองเกล้าแล้ว เพราะอาการคันมันทิ่มให้ผมสะดุ้งบ่อย และพลอยทำให้บุคลิกเสียด้วย การที่นั่งอยู่ดีๆ แล้วมีอาการสะดุ้งขึ้นสุดตัวบ่อย คงเป็นอาการที่ไม่ค่อยจะปกติในสายตาของเพื่อนร่วมงานเป็นแน่ ดีไม่ดีเพื่อนร่วมงานนำไปลือว่าผมเป็นโรคชักกระตุกแล้วจะยุ่งกันไปใหญ่ ผมเองก็ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร และคงไม่มีผู้จัดการหรือเจ้าของบริษัทคนไหนจะเลี้ยงคนที่เป็นโรคชักกระตุกเหมือนคนเสียเส้นไว้ในสำนักงานให้เปลืองเงิน I don’t know how I can solve this problem. If I buy and wear briefs, I’ll be under torture again. Just the thought of it is enough to make my hair stand on end because the itching always startles me and ruins my character. Sitting quietly and then being startled to the utmost isn’t the kind of behaviour my co-workers would consider normal. If they spread the word that I have a compulsive twitch, there’s no saying where this would end. I don’t know how I could justify myself and no manager or company owner would waste money employing a compulsive jerker, thus perturbing everyone in the company.
ผมเคยแก้ไขด้วยวิธีการไม่พยายามมองผู้หญิงสวยๆ แต่ก็ไม่เคยได้ผลเพราะผมไม่สามารถบังคับจิตใจและสายตาไม่ให้มองได้สักครั้ง และหากผมจะทำอย่างนั้นกับตัวเองก็ออกจะเกินไปด้วยซ้ำ เพราะการมองหญิงสาวสวยๆ มิใช่เป็นเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด ยิ่งผู้หญิงยุคนี้สามารถสวยได้ตามใจที่อยากจะสวยด้วยแล้ว ยิ่งทำให้อดมองไม่ได้ I used to solve the problem by trying not to look at pretty women but this wasn’t successful, because I was un- able to force myself or my eyes not to cast a side glance even once, and if I managed to do this to myself it would be too much actually because looking at pretty women is nothing abnormal, all the more so as women these days make themselves as attractive as they wish, so you can’t help looking.
ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดีมันจึงจะเชื่องเหมือนสัตว์เลี้ยงในบ้านและรู้จักกาลเทศะ ผมเคยสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองก่อนออกจากบ้านไปทำงานทุกเช้า เช้าละสองครั้ง บนที่นอนครั้งหนึ่ง กับในห้องน้ำเวลาอาบน้ำอีกครั้งหนึ่ง หวังจะให้เจ้านกน้อยมันเหนื่อยและหลับ- ไหลไปตลอดวันจนเลิกงาน แต่พอเพื่อนพนักงานหญิงเยี่ยมหน้าเข้ามาในสำนักงานมันก็พลิกตัวตะแคงดูเสียแล้ว ยิ่งเวลาพวกเธอมายืนคุยใกล้ๆ ได้กลิ่นแป้ง กลิ่นน้ำหอม ระรวยระรินด้วยแล้ว มันยิ่งตื่นเร็ว มันทำให้ผมต้องนั่งฝังตัวเองอยู่บนเก้าอี้เหมือนหุ่นดินเหนียว I don’t know what to do to it to tame it like a domestic animal at home and have it know its place. I used to masturbate before leaving the house to go to work twice every morning, once in bed and once in the bathroom when I showered, hoping to tire it out and have it sleep until the end of the workday, but as soon as my female colleagues came into the office, it turned to one side to have a look first. Even more so when they came and stood chatting close-by, smelling of powder, smelling of per- fume, even faintly: it woke up even faster, nailing me to my chair like a clay puppet.
เวลาพาลูกค้าไปดูบ้านในโครง- การก็ไม่ต่างกันนัก เพียงแต่ในตอนนั้นดีหน่อยที่มีแฟ้มคอยปกปิดมันไว้ได้ ทุกครั้งที่พาลูกค้าไปดูบ้านในโครงการ ผมจะนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยเสมอ อันที่จริงข้อมูลเกี่ยวกับบ้านในโครงการ ผมจำได้หมดแล้ว แต่ที่ยังต้องนำแฟ้มข้อมูลติดตัวไปด้วยก็เพื่อป้องกันอุบัติเหตุอันอาจจะเกิดจากเจ้านกน้อยของผมนั่นเอง When I take a customer to have a look at a house in the estate, it’s no different, except that then luckily I can hide it behind a file. Every time I take a customer to look at a house, I always take a data file along. Actually, I know the data regarding all the houses in the project by heart, but if I have to take the data file along it’s to prevent any incident my little bird might cause.
อยากจะบอกเพื่อนผู้ชายในสำนักงานให้รู้ว่าผมเป็นโรคประหลาดนี้เผื่อเขาจะมีวิธีแก้ไขบ้าง แต่ผมไม่กล้า มันเสี่ยงเกินไป บางทีเขาอาจจะคิดว่าเป็นเรื่องไม่สลักสำคัญอะไร หรือเป็นเรื่องตลกเหลือเชื่ออะไรทำนองนั้น และไม่พยายามจะเข้าใจ แล้วเที่ยวประกาศให้ทุกคนในสำนักงานรู้อย่างคึกคะนองปากคนนั้นน่ากลัวนัก สามารถสร้างความดีงามและความเลวร้ายได้พอกัน I’d like to let my male colleagues in the office know of my strange disease to consult them about how to treat it but I don’t dare; it’s too risky. Maybe they’ll think it isn’t something important at all or it’s something incredibly comical or something like that and won’t try to understand and then will go about telling everyone in the office about it boisterously. People’s mouths are frightening. They are able to create good and evil equally.
และหากเป็นไปอย่างที่คิด ผมกล้ารับรองว่าสายตาทุกคู่ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงจะต้องจ้องมองมาที่เป้ากางเกงของผมเป็นจุดเดียวแน่นอน หน้าของผมคงแทบไม่มีใครมอง เพราะมัวจ้องมองรังเจ้านกน้อยของผมแทน ตัวผมคงเล็กเหลือนิดเดียวหากจะเทียบกับเจ้านกน้อยของผม และที่ร้ายไปกว่านั้น เพื่อนชายคงจะได้หยอกล้อผมเล่นตลอดวัน อย่างน้อยเวลายืนใกล้กันเขาจะแกล้งเอามือมาจับเจ้านกน้อยของผมเล่น บางทีมันอาจจะกลายเป็นของเล่นชนิดใหม่ของเพื่อนในสำนักงานไปก็ได้ คนยุคนี้สามารถเล่นกับอะไรก็ได้ทั้งนั้น แม้แต่กับความทุกข์ของคนอื่นก็ยังเอามาเล่นกันได้หน้าตาเฉย อุตสาหกรรมและเทคโนโลยียุคใหม่มันขอดเอาน้ำใจผู้คนให้แห้งหายไปทีละมากๆ จนน่าใจหาย น้ำใจถูกเคี่ยวไปสร้างวัตถุขึ้นมาใช้กันไม่เว้นแต่ละวัน And if it is as I think, I’d swear to it that all eyes, whether male or female, will stare at my crotch as one. Nobody will look me in the face because they’ll be staring at my little bird’s nest instead. Very little of me will be left compared to my little bird, and worse than that, my male colleagues will tease me all day long. At the very least when standing close-by they’ll pretend to grab my little bird with a playful hand. Maybe it’ll become a new kind of toy for my colleagues in the office. People these days are able to play with anything; they even play with the suffering of others without batting an eyelid. Manufacturing and technology in these modern times scrape goodwill off human hearts to an extent that takes the breath away. Goodwill is harvested to produce goods for daily use. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

หน้าตาเฉย: alternative translation: ‘with a straight face’.

อย่างไรก็ตาม ผมจะต้องรีบหาทางแก้ไขปัญหานี้ให้ได้ ไม่อยากให้มันเกิดอุบัติเหตุขึ้นกับงานของผมที่กำลังจะเดินไปด้วยดี งานยุคนี้ยิ่งหาลำบากอยู่ด้วย เมื่อไขว่คว้ามาได้แล้วก็ไม่อยากจะปล่อยให้หลุดมือไปด้วยเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้บอกให้รู้ว่าผมจะประมาทการกระทำของเจ้านกน้อยไม่ได้อีกแล้ว หากขืนให้มันเป็นไปแบบนี้เรื่อยๆ คงไม่ดีแน่… In any case, I must hurry to find a way to solve this problem. I don’t want an accident to happen in my work, which is going well. Work these days is most difficult to find. When you finally land a job, you don’t want to let it slip out of your hands due to some non- sense. What happened that morning told me I could no longer underestimate the behaviour of my little bird. If I let this happen often, things would definitely end badly.
=
สามโมงเช้าผู้จัดการเรียกผมเข้าไปสั่งงาน ผู้จัดการของผมเป็นผู้หญิง ถึงจะมีอายุเฉียดสี่สิบและมีสามีแล้วแต่เธอยังดูสวยพริ้งเพราไปเสียทุกส่วน ผมจำได้ว่าพอเข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงานของเธอและยังไม่ทันได้นั่ง เพียงเธอเผยอปากแดงแจ๋ยิ้มให้ผมเท่านั้น เจ้านกน้อยของผมก็ขยับตัวกระพือปีกพึ่บๆ ขึ้นทันที ผมต้องรีบเอามือตะปบมันไว้แทบไม่ทันพร้อมกับหันหลังให้ผู้จัดการและคู้ตัวลง รู้สึกห้องแอร์ที่เย็นอยู่แล้วกลับเย็นยะเยือกลงอีกหลายเท่า At nine o’clock, the manager asked me to come over to receive work instruc- tions. My manager is a woman. Even though she’s approaching forty and is married, she still looks gorgeous all over. I remember that as soon as I went in and stood in front of her desk and even before I sat down, her merely moving her full red lips to smile at me had my little bird twitch and flap its wings at once. I hastily grabbed it in the nick of time and turned my back on the manager to force it down. I felt the already cool air-conditioned room turn several dozen degrees colder.
“เป็นอะไรไป วิชิต” ผู้จัดการตก- ใจกับอาการของผม ซึ่งมันก็น่าตกใจอยู่หรอกที่อยู่ดีๆ ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น ผมหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจยิ่งกว่า ‘What’s the matter, Wichit?’ The manager was shocked by my beha- viour, which was indeed shocking. I blanched out of shock. ผมก็เกิดอาการผิดปกติปุบปับขึ้นมาอย่างนั้น: needlessly repetitious, so left untranslated.
อ้อ … ลืมบอกไปว่า เจ้านกน้อยของผมเวลามันกระพือปีกเต็มที่นั้น มันจะโตคับเป้ากางเกงทีเดียว นึกดูเถิดว่ามันจะน่าเกลียดน่ากลัวขนาดไหน Oh, I forgot to say that when my little bird flaps its wings fully its bulge inflates my flies. Think of how disgusting, how frightening this is.
“ปวดท้องครับ” ผมรีบแก้ตัว ‘Stomach ache, ma’am,’ I hastily made excuses.
“คงปวดมากสิ … งั้นรีบไปหาหมอไวๆ เรื่องงานค่อยว่ากันพรุ่งนี้ก็ได้” ‘You must ache a lot. Well then, go and see a doctor right away. Work can wait. We’ll talk about it tomorrow.’
“ขอบคุณครับ” ‘Thank you, ma’am.’
พอออกจากห้องผู้จัดการแล้วผมก็รีบออกจากสำนักงานกลับบ้านทันทีมานอนมือก่ายหน้าผากด้วยความกังวลใจ เหตุการณ์เมื่อเช้านี้นับว่ายังโชคดีที่ผู้จัดการไม่ทันสังเกตเห็นความไม่สุภาพของเจ้านกน้อยของผม และผมก็สามารถแก้ตัวได้ทันทีและเหมาะสมกับสถานการณ์ ผมไม่เคยตกใจเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย และอดคิดไม่ได้ว่าถ้าผู้จัดการเห็นหรือรู้ความจริงเข้าเธอจะยังให้ผมทำงานร่วมกับเธอต่อไปอีกหรือเปล่า มันอาจจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรงหรือเป็นเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็ได้พอกัน แต่สักวันหนึ่งบังเอิญเจ้านกน้อยของผมมันลุกขึ้นมาตีปีกพึ่บๆ ต่อหน้าลูกค้าโดยที่ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลยล่ะ … ไอ้เรื่องที่คิดว่าไม่เป็นเรื่องมันอาจจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา และอาจจะเข้าข่าย กระทำอนาจารต่อหน้าต่อตาลูกค้าของบริษัทก็ได้ หากเป็นเช่นนั้นคงไม่มีบริษัทใดเลี้ยงพนักงานที่ไม่ใส่กางเกงในอย่างผมไว้แน่นอน As soon as I left the manager’s room I hurried out of the office and went straight back home, lay down with my hand on my forehead and worry in my heart. With what happened that morn- ing, it was lucky for me that the man- ager didn’t notice the improper behavi- our of my little bird and I was able to come up instantly with an excuse that fitted the situation. I’d never been so shocked before and I couldn’t help wondering whether, if the manager had seen or knew the truth, she’d still let me work with her or not. It might have turned into something nasty or some- thing nonsensical just as bad. But what if one day my little bird happened to flap its wings in front of a customer without my being able to do anything about it? What I thought was nonsense would become something enormous and would be considered unbecoming behaviour before a customer of the company. In such a case no company would keep an employee like me that didn’t wear briefs for sure.
ผมเริ่มมองเห็นมหันตภัยอันใหญ่หลวงจากเจ้านกน้อยของผมแล้ว มันคงไม่ใช่เรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือปัญ- หาอันใหญ่โตที่จะละเลยไม่ได้ ดังนั้นทางที่ดีที่สุดและปลอดภัยที่สุด คือผมจะต้องหาทางป้องกันไว้ก่อน I began to see mega-danger coming from my little bird. It was no longer something without importance but a major problem that couldn’t be ignored. Therefore the best and safest thing was for me to find a way to protect myself beforehand.
แต่จะแก้ไขอย่างไร … นี่คือปัญหาที่ผมกำลังนอนคิดอยู่ในขณะนี้ But how to go about it? This is the problem I’m trying to figure out right now.
=
คำถามต่างๆ มากมายพรั่งพรูออกมาจากสมอง … ทำไมเจ้านกน้อยของผมจึงชอบตื่นมาตีปีกอย่างไร้มารยาท ทำไมผมจึงใส่กางเกงในไม่ได้ ใส่แล้วมันคันยุบยิบไปหมด อาการคันคือต้นเหตุแห่งปัญหากระนั้นหรือ และที่สำคัญที่สุดทำไมผมจึงไม่สามารถบังคับเจ้านกน้อยของผมได้ ทั้งที่มันคือส่วนหนึ่งของร่างกายเช่นเดียวกับอวัยวะส่วนอื่นๆ ความลี้ลับอันนี้มันอยู่ที่ไหนกันหนอ Lots of questions poured forth into my brain. Why did my little bird wake up and flap its wings so impolitely so often? Why couldn’t I wear briefs without itching like hell? Was the itching the source of the problem? And most important, why was I unable to control my little bird, even though it was part of my body the same as other organs? Where did this mystery reside?
เหตุการณ์ทั้งหมดมันคงไม่ได้อยู่ที่กางเกงใน เพราะกางเกงในเพิ่งมีใช้มาไม่กี่สิบปี คนรุ่นปู่รุ่นพ่อไม่เคยนุ่งกางเกงในกัน พ่อผมก็ไม่นิยมนุ่งกางเกงในแต่สามารถไปไหนได้ทุกหนทุกแห่ง ทุกสถานการณ์ โดยไม่เห็นจะมีปัญหาเหมือนผม Briefs are only part of the picture because briefs have only been worn for a few decades. Men of my grand- father’s generation didn’t wear briefs. My father didn’t like wearing briefs either but was able to go everywhere, so it seems, without any problem like mine.
หรือจะเป็นเพราะอาการคัน … บางทีมันอาจจะฝังเชื้อดื้อเอาไว้ตั้งแต่ที่เรียนอยู่ชั้นมัยธยมก็ได้ คิดอีกทีอาการคันไม่น่าจะเกี่ยวกันตรงไหน อาการคันเป็นเพียงอาการแพ้อย่างหนึ่งเท่านั้น เมื่อไม่นุ่งกางเกงในอาการคันก็ไม่มี ทุกอย่างปกติ … ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่มั่นใจนัก บางทีมันยังมีเหตุผลสัมพันธ์อื่นที่ผมนึกไม่ออกก็ได้ Or is it because of the itching? Maybe it’s some stubborn germ imbed- ded from the time I was in secondary school. On second thoughts, the itching has nothing to do with it; it’s just a form of allergy. When I don’t wear briefs, there’s no itching, everything is normal … but then, I’m not too sure. Maybe there are related causes I can’t think of.
จะว่าจิตใจผมเป็นอกุศลก็ไม่ถูกต้อง เพราะเวลาที่เกิดอาการอย่างนั้น ผมมิได้คิดไปในทางที่ไม่ดีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เว้นแต่ตอนที่ผมตั้งใจจะให้มันเป็นเช่นนั้นในที่ที่เหมาะสมและไม่เป็นที่เสื่อมเสียแต่อย่างใด ซึ่งมันเป็นเพียงความต้องการอันเป็นปกติธรรมชาติที่เด็กหนุ่มหรือผู้ชายโดยทั่วไปมีกัน To say that I have impure thoughts would be incorrect because when that condition happens I don’t think in a bad way, not even once, except when I intend it to be like that in the right place and with no risk to my reputation, since it’s merely a natural need of any youngster or man.
ผมคิดว่าคนอื่นก็คงเหมือนผม แต่ที่เขาไม่มีปัญหาเพราะเขาใส่กางเกงใน และกางเกงในคงแก้ปัญหาให้เขาได้ เท่าที่ผมถามเพื่อนๆ ดู ร้อยทั้งร้อยใส่กางเกงในกันทั้งนั้น ซึ่งอาจจะสรุปได้ว่าทุกคนต้องใส่กางเกงในยกเว้นผมมันจึงเกิดปัญหาขึ้นมา ทำให้ผมนึกถึงคนสมัยปู่สมัยพ่อของผมที่ไม่มีใครใส่กางเกงในกันเลย จะมีบ้างก็ใส่กางเกงขาสั้นบางๆ ไว้ข้างในเท่านั้น ซึ่งว่าไปแล้วมันก็ไม่สามารถจะป้องกันอะไรได้เลยหากเจ้านกน้อยของพวกเขาตื่นตึงตังขึ้นมา I think others are like me but they don’t have any problem because they wear briefs and briefs solve that problem for them. From what friends I’ve questioned tell me, a hundred per cent of them wear briefs, from which we can conclude that everyone wears briefs except me, so there’s a problem. It makes me think of the previous generations when no one wore briefs. A few wore thin shorts inside only, which, say what you will, weren’t able to protect anything when their little birds woke up.
ผมกำลังคิดว่าคงมีอะไรบาง อย่างที่ทำให้คนต้องใส่กางเกงในแบบรัดเนื้อตัว … แต่ผมยังนึกไม่ออก I’m thinking that there must have been some reason that made people wear tight-fitting briefs, but I still can’t figure it out.
หากมันตื่นตึงตังขึ้นในขณะที่จิตใจผมเป็นอกุศลก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันมิได้เป็นเช่นนั้น มันเกิดขึ้นทั้งที่ผมพยายามบังคังมิให้มันเกิด และมันเกิดขึ้นในขณะที่ผมกำลังกลัวว่ามันจะเกิด เหมือนเจ้านกน้อยของผมมันมีอิสระอยู่เหนืออำนาจบังคับของผม ราวกับมันมีชีวิตและจิตใจของมันเอง ไม่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับร่างกายและจิตใจของผมเลย If it woke up when I have impure thoughts, that’d be something else, but it isn’t the case. It happens even though I’m trying for it not to happen and it happens while I’m afraid it will happen, as if my little bird couldn’t care less about my authority, as if it had a life and a mind of its own, with no relation to my body and my mind at all.
มันน่ากลัว… How frightening this is!
ผมพยายามเอาธรรมะเข้าข่มบังคับและพยายามทำใจให้ว่าง แม้สภาพแวดล้อมในสังคมยุคเทคโนโลยีเหนือคนจะไม่เอื้ออำนวยเท่าใดก็ตาม เวลาอยู่ในสำนักงานก็พยายามสาละวนอยู่กับงานตลอดทั้งวัน เพื่อมิให้สายตาและจิตใจวอกแวกไปกับสภาพแวดล้อมแห่งโลกยุคโลกานุวัตร ถึงกระนั้งมันก็ยังเกิดปัญหา เพียงกลิ่นน้ำหอมแวบเข้าจมูกมันก็ทำให้เจ้านกน้อยของผมดิ้นขลุกขลักรบกวนให้รำคาญใจขึ้นมาทันที I’ve tried to use dharma to keep in control; I’ve tried to empty my mind, even though the social environment in this era of technology dominating man isn’t very conducive to it. When I’m in the office I try to focus only on work all day long for my eyes and mind not to err, distracted by the environment in the globalisation era. For all that the problem still arises. A mere whiff of perfume entering my nose makes my little bird stir annoyingly at once.
หลายครั้งที่ผมนึกถึงสิ่งเน่าเปื่อยและขยะแขยง นึกถึงว่าผู้หญิงทุกคนนั้นเน่าเปื่อยพุพองไปทั้งตัว โดยเฉพาะตรงเนินน้อยนั้น ผมนึกเห็นว่ามันเน่าเหม็นและเฉอะแฉะไปด้วยน้ำเลือดน้ำหนองเหมือนซากศพไม่น่าพิศวาส แต่พอแว่วยินเสียงใสๆ และนุ่มนวลแทรกมาในอากาศ เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นมาตีปีกพึ่บๆ ด้วยอาการกระชุ่มกระชวย เหมือนคนที่ตื่นขึ้นหลังจากได้นอนพักผ่อนมาเต็มอิ่ม มันนึกจะตื่นตอนไหนมันก็ตื่นมาตีปีกพั่บๆ โก่งคอหงึกๆ จนผมตะปบไว้แทบไม่ทันเกือบทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าสาธารณชน โดยเฉพาะต่อหน้าลูกค้าที่มาติดต่อขอซื้อบ้าน ผมต้องเอาแฟ้มปิดไว้! Many times I’ve thought of rotten and repellent things, thought that all women are rotten and repellent all over, especially on those little hills of theirs. I can picture them in my mind as stinking and sticky with blood and pus like unattractive corpses, but as soon as I hear soft clear voices through the air, my little bird wakes up and flaps its wings spryly like someone waking up after a full night of refreshing sleep. Whenever it feels like it, it wakes up and flaps its wings and swells and I can hardly slap it down in time every time I’m in public, especially in front of customers interested in purchasing a house: I have to hide it behind a file!
นับวันมันจะดื้อด้านมากขึ้นจนน่าวิตก ในขณะที่พลังจิตของผมเริ่มอ่อนแอลงทุกขณะท่ามกลาง กระแสสังคมแห่งยุคบริโภค ทุกคนกำลังหลงเข้าสู่ยุคแบบใหม่ที่มีค่านิยมทันยุคทันสมัยและทันข้อมูล มันเป็นความงมงายสำเร็จรูปที่มนุษย์กำลังตกเป็นทาสของเครื่องมืออันเป็นผลิตผลทางอุตสาห- กรรมและเทคโนโลยีล้ำยุค แม้ผมจะพยายามบังคับมันเพียงใดก็ดูเหมือนจะไร้ผล มันยิ่งจะแผลงฤทธิ์เพิ่มขึ้น… It grows increasingly stubborn, to a worrisome extent, while my willpower is beginning to weaken in the fast flood of the consumer society. Everyone is straying into a new era that favours the new, the latest fashion and the latest info. It’s an instant foolishness in which man is becoming the slave of tools that are the products of ultra-modern manu- facturing and technology. No matter how much I try to control it, I’m doomed to fail; things will become even more noxious. =

=

=

=

=

=

=

=

=

แผลงฤทธิ์ = to act up, show one’s power/stuff/form.

=
บ่ายวันนั้นอากาศร้อนอบอ้าว หลังจากรับประทานอาหารกลางวันแล้วผมก็กลับเข้าสำนักงาน เพราะจะมัวเดินโอ้เอ้เหมือนคนอื่นไม่ได้ ถ้าเป็นเวลากลางคืนค่อยยังชั่วหน่อย ไม่ต้องกังวลกับเจ้านกน้อยนัก That afternoon the air was oppressive with heat. After lunch I went back to the office because I couldn’t dawdle like the others. If it were at night, it wouldn’t be so bad: I wouldn’t have to worry about the little bird.
ท้องฟ้าเขียวครึ้มด้วยเมฆฝนที่ทอดตัวลงต่ำเกือบชนยอดตึกสูงที่มองเห็นจากในสำนักงาน วันนี้ฝนตั้งเค้ามาแต่ก่อนเที่ยงแล้ว ช่วงนี้กำลังอยู่ในหน้าฝน ฝนจึงตกเกือบทุกวัน โดยมากจะตกในช่วงบ่ายสามโมงล่วงแล้ว แต่วันนี้เมฆฝนลอยต่ำผิดปกติ ฝนคงจะตกเร็วกว่าทุกวัน The sky was dark with rainclouds so low they almost collided with the tall buildings that could be seen from the office. Today rain had been threaten- ing since before lunch. This was the rainy season, so it rained almost every day. Usually it began to rain around three o’clock but today the clouds were lower than usual, it might rain earlier than it did every day.
ผมเข้ามานั่งในสำนักงานได้ไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกเทลงมาเป็นม่านขาวไปทั่ว คนเดินถนนที่เตรียมร่มติดตัวมาด้วยก็กางร่มกันเป็นทิวแถว ไอเย็นเข้ามาในสำนักงาน บนถนนเต็มไปด้วยดอกร่มหลากสีสดสวยท่ามกลางม่านฝนสีขาวหม่น I had been sitting in the office barely ten minutes when the rain dropped down in a white curtain all around. People in the streets that had taken umbrellas along opened them in droves. Cold air entered the office. The streets flowered into multi-coloured umbrellas amidst the dirty white curtain of rain.
ในสำนักงานมีพนักงานหญิงอยู่ประจำโต๊ะกันครบทุกคนแล้ว แต่พนักงานผู้ชายอีกสองคนยังไม่เข้ามา พวกเขาคงติดฝนอยู่ในร้านอาหารใกล้ๆ นี้ พอฝนซาเม็ดพวกเขาคงค่อยหลบเข้าชายคาตึกลัดเลาะมาได้ พอผมเริ่มเปิดแฟ้มจะสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ ไฟในสำนักงานก็ดับลงทันที เวลาฝนตกก็มักเป็นเช่นนี้เสมอ ฝนตกทีไรไฟจะดับพักหนึ่งก่อนแล้วค่อยติด วันนี้ก็เช่นกัน ไฟดับไปครู่หนึ่งแล้วก็ติด แต่มีไฟดวงหนึ่งไม่ยอมติด ภายในสำนักงานแสงสว่างไม่เพียงพอ พนักงานผู้หญิงต่างร้องเรียกหาภารโรงกันเจี๊ยวจ๊าวเกินความจำเป็น มีบางคนบอกว่าภารโรงเพิ่งออกไปกินข้าวยังไม่กลับมา In the office all the women sat at their desks but the other two male em- ployees had yet to come. They must have been caught by the rain in neigh- bouring food shops. When the rain relented they’d trail back progressing along the awnings of buildings. I had hardly opened a file to resume the pending work when there was a power cut in the office. It’s always like this when it rains. Whenever it starts raining, the electricity goes out and then comes back. It was the same today. The power went out and came back but one bulb refused to light up. The brightness within the office wasn’t enough. The female employees clam- oured for the janitor insistently. Some- one said he had just gone out for lunch and wasn’t back yet.
ในที่สุดมันก็ตกเป็นหน้าที่ของผมเพราะเหลือผมเป็นผู้ชายคนเดียว หลอดไฟดับแต่ตัวสตาร์ต-  เตอร์ยังแลบแผล็บๆ อยู่ ผมคิดว่าหลอดอาจเสื่อมหรือเคลื่อนจึงทำให้ไม่ติด ผมลากโต๊ะทำงานของเพื่อนคนหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้ดวงไฟมากที่สุดไปรอง แล้วเอาเก้าอี้ต่อขึ้นไปอีกสองชั้น Eventually the duty fell on me as the only man present. The light bulb was out but the starter was still crackling. I thought the bulb was dead or un- crewed so it didn’t catch. I dragged a colleague’s desk which was the closest right under the bulb and then added two layers of chairs.
“ช่วยกุมเก้าอี้ให้หน่อย” ผมขอร้องเพื่อนพนักงานผู้หญิง ‘Please hold the chairs for me,’ I asked a female colleague.
“เธอมาด้วย คนเดียวไม่ไหว” เธอชวนเพื่อนอีกคนที่นั่งโต๊ะติดกันมาช่วยกุมเก้าอี้ด้วย ‘You come too, one person isn’t enough,’ she pressed the friend sitting next to her to hold the chairs as well.
ผมขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ตัวบนสุดแล้วเอื้อมมือหมุนหลอดไฟไปมา I climbed up and stood on the upper chair and then stretched out my hand to unscrew the bulb.
“อย่าก้มลงมาเชียว ฉันใส่เสื้อคอกว้างอยู่ด้วย” พนักงานสาวขี้เล่นพูดขึ้นขณะที่เงยหน้ามองดูผมจัดการกับหลอดไฟ ‘Don’t look down, will you. The collar of my blouse is loose,’ the young female employee said playfully as she looked up to see me deal with the bulb.
อันที่จริงผมมิได้คิดจะมองลงไปเลย เพราะขณะนี้จิตใจของผมกำลังอยู่ที่หลอดไฟ และตั้งใจตั้งแต่ก่อนขึ้นมาแล้วว่าจะพยายามไม่มองลงไป แต่เมื่อเธอพูดออกมาอย่างนั้นมันก็ทำให้ผมอดเหลือบมองลงไปไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าเธอคงดึงเสื้อปกปิดหน้าอกไว้เรียบร้อยแล้วจึงได้พูดเช่นนั้น Actually I didn’t think of looking down at all because for the moment my mind was on the bulb and I had decided before climbing up not to look down, but since she spoke like this I couldn’t help glancing down even though I knew she had made sure her blouse covered her bosom to speak like that.
เพียงแวบเดียวที่มองลงไป เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นทะลึ่งตึงตัง ยักซ้ายยักขวา ปานเป้ากางเกงจะฉีกขาด สองสาวเห็นมันถนัดชัดตา ต่างถลึงตามองมันแน่นิ่งเหมือนถูกมนต์สะกดไว้อึดใจหนึ่งก่อนจะปล่อยมือจากการเกาะกุมขาเก้าอี้มาปิดตาตัวเอง ผมตกใจแทบช็อกเมื่อมันทะลวงซิปกางเกงโผล่หัวออกมาอย่างไม่รู้จักอับอายเอาเสียเลย ทั้งที่ผมมองอับอายแทบจะแทรกตัวเข้าไปในอณูอากาศให้หายไปเลย The moment I looked down, my little bird woke up erect and hard, twitched left and right, as if my flies would tear. The two women got an eyeful. Their eyes glazed as they watched it transfixed as if under a spell for a moment before they took their hands off the chairs to close their own eyes. I was startled into a state of shock when it stuck its head out of the zipper shamelessly, at which point I was so embarrassed I felt like vanishing into thin air.
“ว้าย!” ‘Eek!’
ทั้งสองสาวหวีดลั่นสำนักงาน ผู้จัดการถลันออกจากห้องมาดู ผมรีบปล่อยมือจากหลอดไฟฟ้ามาตะปบเจ้านกน้อยด้วยความตกใจสุดขีดจนลืมนึกถึงความปลอดภัย แล้วทั้งคนและเก้าอี้ก็หล่นโครมลงมากองอยู่กับพื้นไม่เป็นท่า ผมรู้สึกเจ็บตรงเข่าและข้อศอก พยายามจะเหยียดกายลุกขึ้นโดยลำพังหลังจากจับเจ้านกน้อยยัดลงในเป้ากางเกงเรียบร้อยแล้ว พนักงานสาวๆ ต่างหลบไปอยู่ไหนต่อไหนกันหมดแล้ว แม้ผมจะเจ็บและอายสุดขีด แต่เจ้านกน้อยของผมยังกระพือปีกโก่งคอหงึกๆ อย่างคึกคะนอง ผมลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากสำนักงานทันที รู้สึกป่วนปั่นไปหมด… Their shriek shook the whole office. The manager darted out of her room to have a look. I let go of the light bulb to grab my little bird in such a panic I forgot about safety and then man and chairs fell down in an unsightly heap on the floor. I felt hurt at the knees and the elbows, tried to stretch out my body to get up by myself after forcing my little bird back inside my flies. The female employees had scampered back all places. Even though I hurt and was utterly ashamed, my little bird still flapped its wings and squirmed boisterously. I managed to get up and walked out of the office at once, in utter confusion.
=
ผมเริ่มท้อแท้ที่จะหาวิธีการควบคุมมันให้อยู่โดยที่ไม่ต้องให้กางเกงในเข้ามาเกี่ยวข้องเหมือนสมัยปู่สมัยพ่อ แต่ดูเหมือนทุกวิธีที่นึกได้ และนำมาใช้ก็ไม่สามารถควบคุมให้เจ้านกน้อยอยู่ในอำนาจได้ ผมลงทุนไปยืนพิจารณาศพก่อนที่จะเผา พยายามพิจารณาดูให้มันทะลุถึงกระดูกอย่างที่พระท่านว่า เพื่อเป็นการตัดกิเลสตัณหาที่พอกพูนอยู่ในใจ หรือบางทีมันอาจจะซ่อนอยู่ในเม็ดเลือดก็ได้ พยายามมองสิ่งสวยงามทั้งมวลเป็นภาพขาวดำ พยายามทำเป็นหูหนวกและเบื้อใบ้ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะไม่เปลี่ยนแปลง เพียงได้สัมผัสกับความเนียนนุ่มของอะไรบางอย่าง ซึ่งอาจจะเป็นแขนของใครบางคนหรือแม้แต่เนื้อของตัวเอง เจ้านกน้อยของผมก็ตื่นตีปีกผงกหัวหงึกๆ เหมือนไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับมันเลย … บางครั้งผมอยากจะตัดมันทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด! I’m beginning to give up looking for ways to control it while still dispensing with briefs as in the times of my grandfather and of my father, but it seems that all the methods I can think of and test are unable to keep the little bird under control. I go as far as standing and contemplating corpses before they are burnt. I try to see through them to the bones as the monks exhort about getting rid of the lust that has accumulated in my mind or that might hide in the particles of my blood, about trying to see everything that is noble in black and white, trying to be deaf and dumb, but it seems nothing will change. At the mere contact of something soft which might be someone’s arm or even my own flesh, my little bird flaps its wings and raises its head forthwith as if nothing had happened to it at all … Sometimes I feel like cutting it off once and for all.
แล้วผมจะทำอย่างไรกับมันดี คิดไม่ออกจริงๆ ไม่นึกเลยว่าในชีวิตนี้จะมาลำบากยากใจกับเจ้านกน้อยของตัวเอง ตอนนี้มันกลายเป็นปีศาจที่คอยหลอกหลอนผมอยู่ตลอดเวลา เป็นสัตว์ประหลาดที่ผมไม่รู้จักไปแล้ว นับวันมันยิ่งมีอำนาจเหนือผมขึ้นไปเรื่อยๆ อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันกำลังเป็นนายของผมเข้าให้แล้ว เพราะนอกจากผมบังคับมันไม่ได้แล้ว มันยังสามารถทำให้ผมหัวปั่นหัวคลอนได้อีกต่างหาก มันยิ่งดื้อและแกร่งกล้าน่าเกรงขามขึ้นเรื่อยๆ Then what am I to do about it? I really have no idea. I never thought that in this earthly life I’d be distressed by my little bird. It has become a ghost haunting me all the time, a monster I no longer know. The longer it goes on the more power it has over me. I can’t help feeling that it has become my boss by now because not only can’t I control it any longer but it’s able to make my head spin as well. It’s increasingly stubborn and terrifyingly daring.
กลางคืนผมนอนมือก่ายหน้าผากเป็นทุกข์ คิดไม่ออก มันสับสนไปหมด ผมกำลังจนปัญญา ไม่รู้จะแก้ไขและจัดการกับมันด้วยวิธีการใดดีมันจึงจะอยู่ในอำนาจควบคุมของผมได้ และต้องไม่ใช่วิธีการใส่กางเกงใน เพราะผมไม่อยากเกาอยากคันอีกต่อไป At night I lie with my hand over my forehead in distress, unable to think, in total confusion. I’m at the end of my tether, am at a loss at finding a method to correct it and handle it so it may stay within my control, and at the same time definitely not wearing any briefs because I no longer want to itch and scratch myself sore.
เจ้านกน้อยทำให้ผมวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ป้ายสีให้จิตใจผมหม่นหมองเป็นทุกข์ และดูเหมือนมันกำลังจะทำให้ผู้อื่นพลอยเป็นทุกข์ไปด้วย ข้อนี้อาจจะมองเห็นไม่ชัด แต่ผมสัมผัสได้ถึงมิติที่เกี่ยวข้องนี้แล้ว หากผมไม่สามารถควบคุมมันได้โดยสิ้นเชิงเมื่อใด มันอาจจะถึงขั้นผกผินบินไปจิกตีผู้คนและสิ่งต่างๆ ให้เกิดความวุ่นวายขึ้นทั้งเมือง หรืออาจวุ่น- วายไปทั่วโลกก็ได้ เพราะผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะสามารถควบคุมเจ้านกน้อยของตัวเองได้หรือเปล่า … เป็นไปได้ว่ามันอาจจะหลุดกรงขัง My little bird embarrasses me every single day, slanders me so that I’m sad and suffering and it seems it’s threatening to make others unhappy too. This point you may not see clearly, but I can feel this incipient dimension already. If I’m unable to control it entirely at any time, it might reach the stage of turning round and taking flight to pick and swipe at people and things to create confusion all over town or even all over the world, because I’m not sure that others will be able to control their own little birds … It’s quite possible it might escape from its cage.
แล้วนี่อะไรจะเกิดขึ้น And then who knows what might happen?
ผมจะทำอย่างไรกับมันดี … ช่วยผมด้วย! What can I do about it? … Please help me!
=

‘Kangkaeng Nai’
in Chor Karrakeit 19, 1994

Korn Siriwatthano, born in 1956
in the south of Thailand, teaches
there and keeps collecting prizes
for his short stories. He is also
the author of a couple of novels.
His ‘The lookers-on’ was published
in 9 Thai short stories – 2009
and ‘Chain reaction’ in
13 Thai short stories – 2013.
.korn

Khoo Rak Khoo Ruay – Phisit Phoosri

Obviously, this story was written by a man: that Phat woman is clearly a frigid bitch and her business partner a frustrated normal male deserving of sympathy. Ah, well, you can’t have it all in a single short story… MB

คู่รัก-คู่รวย

Khoo Rak Khoo Ruay

dragonflies mating dragonflies matingR

พิสิฐ ภูศรี

PHISIT PHOOSRI

Pronounced ‘phoo.see’
TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
เช้าหนึ่งต้นฤดูหนาว ตะวันที่ยังเร้นดวงอยู่หลังหมู่เมฆโรยแสง อุ่นนวลลอดออกมาอย่างเกียจคร้าน สายหมอกจางๆ ลอยเรี่ยพ้นดิน ดอกไม้หลายสีแข่งกันชูช่อ แมลงปอปีกใสจับกลุ่มลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ฝูงผีเสื้อบินฉวัดเฉวียนลานตา นกกระจอกตัวเปรียวโฉบวาบลงมา ฝูงแมลงปอและผีเสื้อแตกฮือ ชั่วไม่นานก็กลับมารวมตัวกันใหม่ มันว่อนเวียนอยู่เหนือทุ่งดอกไม้อย่างหลงใหล ไม่หวั่นกลัวนกร้ายที่จ้องจะเอาชีวิตเลยแม้แต่น้อย One morning of the cold season the sun, which still hides behind clouds, spreads soft warm light that filters through lazily. A thin layer of mist skims the earth. Multi-coloured flowers com- pete in bloom. Dragonflies with trans- parent wings hover in mid-air. Flutters of butterflies draw dazzling loops over bushes. A sprightly sparrow swoops down, scattering the dragonflies and butterflies which before long are back together again. They swarm over the flower fields they are crazy about, totally unafraid of the evil birds eyeing their lives.
เขาและเธอจูงมือกันไปตามทาง เธอฉุดเขาให้หยุดเดินอยู่บ่อยๆ ชี้ชวนดูดอกไม้ตรงนั้นตรงนี้ He and she hold hands as they walk along the pathway. She brings him to a stop often, pressing him to look at these flowers here, those flowers over there.
เมื่อถึงต้นไม้ใหญ่ เขาพาเธอเดินเลี้ยวเข้าไป แล้วบอกว่ามาดูอะไรทางนี้เถอะ When they reach a big tree, he leads her around it and tells her to come and see something this way.
“อะไรคะ” เธอเลิกคิ้วอย่างฉงน แต่ดวงตาก็ส่อแววใคร่รู้ ‘What is it?’ She raises a dubious brow but curiosity registers on her face.
เขารวบร่างเธอเข้ามาในวงกอด เธอร้องอุ๊ย ก่อนจะทันปัดป้อง ใบหน้าของเขาก็ซุกลงมาแนบใบหน้าของเธอ ปลายจมูกซอนไซ้พวงแก้มแดงผ่อง He enfolds her in his arms. She shouts in surprise. Before she can ward him off, his face lowers to touch hers. The tip of his nose plies her bright red cheek.
“คนขี้โกง” เธอเอามือรุนหน้าเขาออก “บอกว่าจะพามาดูอะไร ที่แท้ก็หลอกมารังแก” ‘Trickster!’ She repels his face with her hand. ‘You tell me you’ll show me something only to come and bother me.’
“ขอรังแกอีกทีก็แล้วกัน” เขาซุกหน้าลงที่เดิม ‘Then let me bother you once more.’ He buries his face in the same spot.
“พอเถอะค่ะ แก้มช้ำหมดแล้ว” เธอเบือนหน้าหลบ แกะมือที่กุมกอดให้พ้นตัว ‘Enough! My cheek’s black and blue.’ She turns her head away and prises open the hand that holds her, freeing herself.
แต่กลายเป็นว่ามือที่มีอิสระของเขากลับไปรุกรานส่วนอื่น But his freed hand launches an assault elsewhere.
เธออุทานด้วยความตกใจ สะดุ้งถอยไปหนึ่งก้าว She exclaims in shock, starts and takes a step back.
“อย่าทำอย่างนี้สิคะ” น้ำเสียงนั้นพร่าสั่น ‘Don’t do this!’ The voice is husky and shakes.
“โธ่ จะหวงไว้ให้ใคร หรือว่าไม่รักผมแล้ว” ‘Drat! Who are you keeping yourself for? Or don’t you love me anymore?’
“ชอบพูดอย่างนี้อยู่เรื่อย” เธอทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็โผร่างเข้ามากอดเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกลางหว่างอก เสียงพูดดังลอดมาอู้อี้ “ไม่รักคุณแล้ว จะไปรักใคร” ‘That’s what you keep saying.’ She makes an unhappy face but she throws herself at him and hugs him tight, buries her face in the middle of his chest. Her voice comes out indistinct. ‘If I don’t love you, then who?’
“รักแล้วทำไม…” เขาตั้งคำถามทั้งเสียงทั้งมือ ‘If you love me, then why…’ He asks the question with his voice and with his hands.
เธอช้อนสายตาขึ้นมามองเขาอย่างวิงวอน She raises her eyes to look at him beseechingly.
“เชื่อพัชเถอะค่ะ ไม่ดีหรอก” พูดพลางกุมมือเขาไว้ทั้งสองข้าง “มันยังไม่ถึงเวลา” ‘Believe me, it’s not good,’ she says while covering his hands on both sides with hers. ‘The time isn’t right yet.’
“แล้วเมื่อไหร่จะถึงเวลาเสียที” เขาทำหน้าอ่อนใจ ‘When will it be then?’ He looks mollified.
“วันแต่งงานสิคะ” เธอหัวเราะเสียงใส เขย่งตัวขึ้นมาจูบแก้มเอาใจหนึ่งฟอด แล้วชวนเขาเดินชมสวนดอกไม้ต่อไป ‘On our wedding day.’ She utters a clear laugh, stands on tiptoe to give him a consolation kiss on the cheek and then invites him to go on walking and admiring the garden.
“วันแต่งงาน” เขาพึมพำเหมือนละเมอ “คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลก ผมจะได้เป็นเจ้าของผู้หญิงที่สวยที่สุด ดีที่สุด ฉลาดที่สุด…” เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ระบายลมหายใจอย่างเปี่ยมสุข “แล้วเราก็จะมีลูกด้วยกัน พัชคิดไว้หรือยังว่าลูกคนแรกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” ‘Our wedding day,’ he mutters as if in a dream. ‘It’ll be the day when I’ll be the happiest in the world. I’ll possess the most beautiful, the nicest, the cleverest woman…’ He raises his head to look at the sky, breathing deeply in elation. ‘And then we’ll have children together. Have you thought about our first child being a boy or a girl?’
“บ้า ยังไม่ถึงวันแต่งงานเลย คิดไปถึงเรื่องลูกซะแล้ว” เธอว่าอายๆ ‘Silly! We aren’t even married and you’re thinking of children already…’ she says bashfully.
“ลูกของเรา…” เขาสร้างจินตนาการในอากาศต่อไป “ผมว่ามีสักสามคนก็พอ คนแรกเป็นผู้ชาย ผมจะส่งไปเรียนกราฟิกดีไซน์ที่อเมริกา จบมาทำงานเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ในบริษัทของเรา คนรองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน คนนี้น่าจะให้เอาดีทางดนตรี ได้ดีกรีซาวด์เอนจิเนียร์มาจากอังกฤษ เผื่อเราจะขยายกิจการไปในด้านธุรกิจเพลง คนเล็กเป็นผู้หญิง ผมจะให้เขาเรียนบริหารธุรกิจ … คุณว่าดีมั้ย” ‘Our children…’ He goes on building castles in the air. ‘I think three will be enough. The first a boy. I’ll send him to learn graphic design in America. When he graduates he’ll work as creative director in our company. The second will be a boy too. This one should do well in music. He’ll get a degree as sound engineer from England for us to expand by entering the song business. The last one will be a girl. I’ll have her learn business administration … What do you think?’
“ฝันกลางวัน” เธอกลั้นยิ้ม หันมามองหน้าเขาแล้วทำตาโตล้อเลียน ‘Daydreams!’ She hides a smile, turns to stare at him and then mocks him by making big eyes.
ภาพเปลี่ยนไปเป็นวันวิวาห์ เขาและเธออยู่ในชุดบ่าวสาวสุดหรู งานมีขึ้นในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมใหญ่ เพื่อนฝูงญาติมิตรและผู้ใหญ่ที่ทั้งคู่นับถือมาร่วมงานมากมาย เขายิ้มแก้มเปล่งเมื่อเพื่อนยุให้หอมแก้มเจ้าสาว เธอเอียงอายและเอียงแก้มรอ ไฟแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสว่างพึ่บพั่บเก็บภาพประทับใจ The picture changes to the wedding day. He and she are wearing magni- ficent bride and groom apparel. The party takes place in the reception hall of a big hotel, attended by loads of friends, relatives and respected elders from both sides. Smiles distend his cheeks as his friends tease by pecking at the bride’s cheeks. She is bashful and leans her cheek as she waits for the flash from the camera making impressive pictures for the record. A cultural note: Thai lovers, thanks to their usually flat noses, are in the habit of sniffing their partners’ cheeks (หอมแก้ม) rather than kissing them, a practice alien to western aliens, hence the need for the translator to betray the original wording to avoid uncalled for guffaws.
“ขอให้มีลูกหัวปีท้ายปี” เพื่อนคนหนึ่งชูแก้วไวน์อวยพร ‘May you have a first-born by the end of the year!’ one friend raises his glass of wine as a blessing.
“ขอให้พรุ่งนี้ตั้งท้องเลย” อีกคนทำตามบ้าง ‘May you get pregnant tomorrow!’ another follows up.
เพื่อนๆ เฮกันลั่น เขาหัวเราะชอบใจ ส่วนเธอขวยเขินจนหน้าแดง All friends cheer. He laughs merrily. As for her, her face is red in embarrass- ment.
“อวยพรให้ข้ารวยๆ ด้วยสิวะ” เขาต่อคำอย่างร่าเริง ‘Wish me to be rich too,’ he ads out of fun.
“ไม่ต้องอวยพรเอ็งก็รวยแน่ๆ อยู่แล้ว ยิ่งได้คุณพัชมาช่วยอีกแรงยิ่งรวยไปใหญ่ สองคนนี่ราวกับพระเจ้าสร้างมาเป็นเครื่องดูดเงิน” ‘No need, you’re already rich. With Ms Phat to help you, you’ll be even richer. The two of you, one would think God created you to siphon off money.’
“อยู่กันจนแก่เฒ่า ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชรนะจ๊ะ” ผู้ใหญ่ให้พร ‘Stay together into old age with diamond-tipped golden canes,’ a senior extends the traditional blessing.
ทั้งสองประณมมือไหว้นอบน้อม The two of them each join their hands and bow gently in traditional acknow- ledgement. Note the addition of ‘traditional’ as a courtesy to the reader.
ภาพตัดฉับไปอีก กลายเป็นบรรยากาศคืนแรกในห้องหอ เขาและเธอเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงนอน เขาพลิกร่างเข้าไปหา สองมือลูบไล้เรือนกายเธออย่างทะนุถนอม เธอหลับตาพริ้ม … รอคอย The picture quickly changes again to the atmosphere of the first night in the newlyweds’ room. He and she are naked on the bed. He flips his body towards her. He strokes hers with both hands lovingly. She closes her eyes tightly … waiting.
“เวลาที่ผมรอคอยมาถึงแล้ว” เขาพึมพำ เคลื่อนหน้าเข้าไปหาริมฝีปากที่เผยอรอ ‘The moment I’ve been waiting for has come,’ he murmurs, moving his face towards the open waiting lips.
=
ธนชัยสะดุ้งตื่นในพลันนั้น เขาทะลึ่งลุกขึ้นนั่ง อ้าปากค้าง หอบหายใจจนตัวโยน ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ทั้งรู้สึกว่าเนื้อตัวก็เหนียวเหนอะ เหงื่อ … เหงื่อทั้งนั้น เหงื่อของเขาแตกพลั่กไปทั้งตัวจนที่นอนเปียกชุ่ม Thanachai is startled awake right then. He sits up with a jolt. His mouth wide open, he gasps for air, raises his hand to wipe out the sweat on his forehead. He feels sticky all over. Sweat, sweat running down his whole body so much the bed is soaked.
“ฝันอย่างนี้อีกแล้ว” เขาพึมพำอย่างเหนื่อยล้า เอื้อมไปเปิดโคมไฟหัวเตียง นาฬิกาที่วางอยู่เคียงกันบอกเวลาตีสองสี่สิบ ถัดจากนาฬิกาเป็นเครื่องโทรศัพท์ เขามองมันอย่างลังเล เอื้อมมือเข้าไปหาแล้วก็ชะงัก สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม สัมผัสกับบางสิ่งที่แปลกเปลี่ยน ‘I’ve had that dream again,’ he murmurs wearily, stretches out to turn on the light at the head of the bed. The clock to one side says two forty in the morning. Beyond the clock is the telephone. He looks at it hesitantly, stretches his hand to grab it, then checks his gesture, brings his hand back to beneath the blanket, touches something that has oddly changed. =

=

=

=

=

=

[Even fifteen years ago, this formulation was laughable in its prudishness.]

พรูลมหายใจยาว … แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด พามือกลับไปยังโทรศัพท์ ยกหูขึ้นจากแป้นวาง จิ้มนิ้วลงบนปุ่มตัวเลขหนึ่งครั้ง He takes a long deep breath … and then makes up his mind for good, draws his hand back to the phone, lifts the handset and with a finger pushes one digit.
สัญญาณเสียงปลายทางครางอืดๆ อยู่พักใหญ่ถึงมีผู้รับสาย The buzz at the other end goes on for a long time before someone takes the call.
“ฮื้อ … มีธุระอะไรคะ โทรมาดึกดื่นป่านนี้ … ตีสองเกือบจะตีสามแล้ว” คำพูดนั้นงึมงำในลำคอ ตามมาด้วยเสียงจุ๊ปากและถอนใจดังๆ บ่งชัดว่าเจ้าของเสียงอยู่ในอารมณ์ใด ‘Uh … what do you want? Calling up so late at night … it’s almost three in the morning.’ Those words are voiced through the throat and followed by a cluck and a loud sigh which tell well enough of the mood of the speaker.
“เอ้อ … ก็มีธุระนิดหน่อย” เขาพูดตะกุกตะกัก อีกฝ่ายถามย้ำว่าธุระอะไร สำคัญขนาดไหน ถ้าไม่เร่งร้อนก็ค่อยคุยกันตอนเช้า ถ้าสำคัญมากก็รีบบอกมาไวๆ เพราะเธอนั้นง่วงเต็มทน ‘Well … yes, there’s something,’ he says haltingly. The person at the other end asks again what the matter is, how important it is. If it isn’t urgent, can’t it wait until morning? And if it’s really important, can he say it quickly because she’s really drowsy?
“ผมไปคุยที่ห้องคุณได้มั้ย” เขาพูดไม่เต็มเสียง ‘Can I come and talk to you in your room?’ he says uncertainly.
“ไม่ได้หรอกค่ะ … มีอะไรก็คุยกันทางโทรศัพท์นี่แหละ ว่าไปสิคะ” ‘No way … If there’s something you want to say we can talk on the phone. So go ahead.’
“คือ…” เขาอ้อมแอ้มอย่างมีพิรุธ นิ่งคิดหาคำมากล่าวอ้าง แต่ในที่สุดก็จำใจสารภาพไปตามความจริง “เมื่อกี้นี้ผมฝันไป ฝันถึงวันแต่งงานของเรา ฝันถึงวันแรกที่เราเป็นของกันและกัน แล้วก็…” ‘Well…’ He halts tentatively, thinking of what to say, but finally resigns himself to tell the truth. ‘I just had a dream. I dreamt of our wedding day, I dreamt of the first day we were husband and wife and then I…’
“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร” เธอสวนคำอย่างหงุดหงิด “ที่แท้คุณโทรมาปลุกฉันเพราะเรื่องฝันหรอกหรือนี่” ‘Goodness! Just that!’ she replies, incensed. ‘You actually wake me up because you had a dream!’ หงุดหงิด: literally, ‘irritable’, ‘irritated’, ‘fretful’, ‘in a bad mood’.
“พัช ให้ผมไปหาคุณที่ห้องเถอะนะ ผมมีเรื่องอื่นจะคุยกับคุณด้วย” ‘Phat, let me go and see you in your room. There’re other things I want to talk to you about.’
“ไม่ได้ค่ะ … ฉันรู้แล้วว่าคุณต้องการอะไร เราตกลงกันไว้แล้วนะคะ … จำได้มั้ย ฉันว่าคุณนอนต่อไปดีกว่า ฉันก็ง่วงเต็มที พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย” ‘No way … I know what it is you want. We’ve already agreed, remember? I think you’d better go back to sleep. I’m real drowsy too. And there’s work early tomorrow morning.’
“พัชราภรณ์…” เขาเรียกเสียงเครือ แต่คู่สนทนาวางหูโทรศัพท์ไปก่อนหน้านั้นแล้ว ‘Phatcharaphorn…’ he calls out in a husky voice, but his talking partner has already put down the phone.
ล้มตัวลงนอนอย่างสิ้นหวัง สอดมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่ม ความแปลกแปร่งนั้นยังคงดั้งเดิม เขาถอนหายในเฮือก นึกไปถึงความฝันเมื่อครู่ รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูก อยากให้อารมณ์อย่างว่ามลายไป He lets himself down to lie on the bed hopeless, slips his hand again under the blanket. The oddness is as before. He heaves a sigh, thinks about his dream of a moment ago, feels unspeakably testy, wanting his arousal to subside.
ไม่มีอะไรดีไปกว่าปลิดอารมณ์คั่งค้างให้จางหาย เขาคิดพลางควานมือ… There’s nothing better to do than pick the overdue mood to make it disappear, he thinks, as his hand gets busy…
=
“เมื่อคืนหลับสบายไหม” ธนชัยถามพลางบิดกุญแจสตาร์ทรถ ‘Did you sleep well last night,’ Thana- chai asks as he turns the key to start the car.
เธอไม่ตอบว่ากระไร She doesn’t answer anything.
“ผมฝันถึงคุณ…” เขาว่าต่อ “ฝันถึงวันที่เรารักกันใหม่ๆ วันที่…” ‘I dreamt of you…’ he goes on. ‘Dreamt about the day we first made love, the day that…’
“ฉันก็ฝันเหมือนกัน” พัชราภรณ์เอ่ยแทรกขึ้น “ฝันว่าคุณแม่ตกลงรับรายการใหม่ของเรา และให้เริ่มดำเนินงานภายในหนึ่งเดือน” ‘I dreamt too,’ Phatcharaphorn inter- rupts. ‘I dreamt Mother accepted our new programme and wanted us to start work within one month.’
“โธ่ … พัช คุณไม่ฟังคำพูดของผมเลย คุณไม่เชื่อว่าผมฝันถึงคุณจริงๆ” เขาตัดพ้อเสียงเศร้า ‘My goodness, Phat, you’re not listening to what I’m saying. You don’t believe I did dream of you,’ he com- plains with a sad tone of voice.
“เชื่อหรือไม่เชื่อมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่คะ” เธอเมินหน้าไปทางอื่นๆ “อีกอย่างหนึ่ง ฉันเป็นคนไม่ชอบความฝัน ฉันชอบความจริงที่มันจับต้องได้ อย่างรายการที่จะไปเสนอคุณแม่นี่ คุณว่าท่านจะเห็นชอบไหม” ‘Whether I believe it or not is im- material.’ She turns her face away. ‘Besides, I don’t like dreams. I like reality you can touch, like the pro- gramme we’re going to present to Mother. Do you think she’ll like it?’
“ก็ไม่น่ามีปัญหา” เขาตอบอย่างมั่นใจ “มันเป็นรายการรูปแบบแปลกใหม่ ผมว่างานนี้เราไม่พลาด” ‘There shouldn’t be any problem,’ he answers with certainty. ‘It’s a new concept for a show. I think this time we won’t fail.’
เธอพยักหน้าเห็นด้วย ชวนเขาสนทนาในเรื่องนี้ต่อไป บางครั้งเขาก็ให้ความคิดเห็นเพิ่มเติมจากที่มีในแผนงาน สิ่งใดที่เห็นพ้องกันเธอก็จดชอร์ตโน้ตไว้กันลืม บางสิ่งที่เห็นแย้ง เธอก็หาเหตุผลมาหักล้าง ทั้งคู่พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดกันยาวนาน มีทั้งคิดตรงกันทั้งคิดขัดแย้งไปคนละทาง แต่ก็ถ้อยทีถ้อยอาศัยหาบทสรุปเพื่อนำไปสู่จุดร่วมเดียวกันให้ได้ She nods in agreement, inviting him to go on talking about this topic. Sometimes he comes up with ideas that complement the programme. What she agrees with she takes down in short- hand lest she forget. What she dis- agrees with she finds reasons to reject. The two of them talk exchanging ideas for a long while, both agreeing and disagreeing, but depending on each other to reach a conclusion that presents a common viewpoint.
จู่ๆ เขาก็วกกลับมาเรื่องเดิมอีก Suddenly he goes back to the old topic.
“เราน่าจะเริ่มต้นกันใหม่นะ” ‘We should start all over again.’
“คุณอย่าพูดเรื่องที่ทำให้ฉันสับสนสิ” เธอจุ๊ปากอย่างรำคาญ “เลยลืมว่าพูดไปถึงไหนแล้ว อ้อ … เรากำลังจะสรุปว่าคอนเซ็ปต์ของรายการเน้นเรื่องครอบครัวคนรุ่นใหม่ เอาตรงนี้เป็นจุดขายโน้มน้าวให้คุณแม่สนใจ ไหนคุณลองทวนคอนเซ็ปต์อีกทีซิ” ‘Don’t say anything that disturbs me.’ She clicks her tongue in irritation. ‘I forget what I was saying … oh, yes: we were concluding that the concept of the programme emphasises the family affairs of a new generation. This is the selling point that should convince Mother. Come on, expound on the concept once again.’
“คู่รัก-คู่รวย … รายการดีมีสาระ สำหรับครอบครัวคนรุ่นใหม่” เขาพูดฉะฉานเหมือนจำได้ขึ้นใจ “นำเสนอตัวอย่างคู่สามีภรรยาที่ช่วยกันสร้างฐานะจนมั่นคง แต่ก็ไม่ลืมให้ความสำคัญกับสถาบันครอบครัว สามารถจัดสัดส่วนให้การงานและความรักดำเนินไปด้วยกันอย่างราบรื่น” ‘Khoo Rak Khoo Ruay* … a good, informative programme about new-gen- eration couples,’ he says distinctly and clearly as if he has learned it by rote. ‘Featuring examples of married couples who help each other achieve a secure status but don’t forget the value of the family institution and are able to balance work and love so that their lives proceed smoothly.’ * Couples in love, couples in clover.
“อย่าลืมสโลแกนของรายการด้วยนะ” เธอท้วงยิ้มๆ ‘Don’t forget the slogan of the programme as well,’ she reminds him with a smile.
“อ๋อ ไม่ลืมหรอก” เขายิ้มตอบ “เคล็ดลับความรวยคู่ความรัก” ‘Oh, I wouldn’t forget.’ He smiles back. ‘The secrets of wealth coupled with love.’
=
“คุณแม่” ที่ทั้งสองขอเข้าพบคือระดับผู้บริหารของสถานีโทร- ทัศน์ช่องหนึ่ง คนทั้งวงการเรียกขานหล่อนว่า คุณแม่ แต่คอลัม- นิสต์ปากจัดบางคนตั้งฉายาให้เป็น “เจ้าแม่” และมีหลายคนแอบด่าลับหลังว่าหล่อนคือ “อีแม่มด” ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต หล่อนดำเนินธุรกิจไปตามอำเภอใจ ทรงไว้ซึ่งอำนาจเผด็จการที่จะตัดทิ้ง เฉดหัวหรือโอบอุ้มผู้เกี่ยวข้องในสังกัดโดยไม่มีเหตุผลใดๆ เป็นบรรทัดฐานตายตัว จะมีก็เพียงความ “ชอบ” หรือ “ไม่ชอบ” เป็นเกณฑ์ตัดสินหลัก The ‘Mother’ the two of them have asked to meet is the executive of a television channel everyone in the business calls Mother but some sharp-tongued columnists have dubbed the Godmother and many behind her back curse as a ruthless witch. She runs the business as she pleases, exercising dictatorial power to fire, tell off or embrace whoever comes under her purview with no other standard than her likes and dislikes to base decisions on.
ผู้เกี่ยวข้องหลายคนร่ำรวยเพราะหล่อนสนับสนุน โดยเฉพาะดาราในสังกัด ว่ากันว่าดาราคนไหนที่คุณแม่ “โปรดปราน” จะมีงานละครให้เล่นซ้ำแล้วซ้ำอีก ละครเรื่องเก่ายังไม่จบก็ไปโผล่อีกเรื่องจนคนดูเบื่อหน้า แต่ถ้าดาราคนไหนเกิด “นอกใจ” กระโดดไปเล่นละครให้ช่องอื่น อย่าหวังเลยว่าจะมีโอกาสกลับมาหากินที่ช่องนี้อีก ซ้ำยังถูกกลั่นแกล้งให้ “ตกอับดับแสง” ในทุกวิถีทาง ดาราในสังกัดกลัวหงอ ไม่กล้าฝืนกฎเหล็กที่คุณแม่วางไว้ เพราะเห็นตัวอย่างจากที่คุณแม่ “เชือดไก่ให้ลิงดู” ไปหลายราย แต่ละรายล้วนถึงขั้นอวสาน Many of the people involved are rich because she supports them, especially the stars in her stable. It is said that whichever star Mother ‘favours’ will land a part in plays time and time again. One play isn’t over than another surfaces with the viewers bored at the sight of the same face, but if any stars ‘defect’ to play for another channel, no way they’ll ever be employed here again; furthermore they’ll be framed in every possible way to lose their shine. The stars in her stable cringe. They dare not go against Mother’s iron rules because they have seen several cases Mother singled out for punishment for the edification of others, and each was pursued to the bitter end. =

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

=

เชือดไก่ให้ลิงดู = to wring the chicken’s neck for the monkey to watch, a familiar saying meaning ‘doing something as a warning to others’.

ทั้งธนชัยและพัชราภรณ์คือดาราที่คุณแม่ “สร้าง” มากับมือ แถมยังเป็น “ลูกรัก” ที่คุณแม่โปรดปราน ปลุกปั้นจนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีละครป้อนให้เล่นอย่างสม่ำเสมอ ทั้งมีจ็อบพิธีกรให้หากินอีกจิปาถะ พอทั้งคู่แต่งงานกันและหันมาเอาดีทางธุรกิจบันเทิง คุณแม่ก็ยังอุ้มชูดังเดิม มอบรายการเต็มรูปแบบให้จัดถึงสองชั่วโมงเต็ม Both Thanachai and Phatcharaphorn are stars Mother has created with her own hands. Besides, they are darlings Mother favoured and nurtured until they were famous, has always spoon-fed with parts in plays as well as jobs as show hosts bringing in extra income. Since the two got married and started to do well in the entertainment business, Mother has steadily been supporting them, offering them a two-hour full- fledged show to host.
การจะเข้าพบ “คุณแม่” ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในกรณีของธนชัยและพัชราภรณ์นั้นไม่ยากเลย เพียงโทรศัพท์มาบอกล่วงหน้าหนึ่งวัน คุณแม่ก็อนุญาตให้เข้าพบได้อย่างสะดวกดาย Meeting Mother isn’t easy, but in the case of Thanachai and Phatcharaphorn, it isn’t difficult at all, just a matter of phoning one day ahead and Mother allows them to come and see her conveniently.
“มา … เข้ามาพ่อคุณแม่คุณ กำลังคิดถึงอยู่พอดี” คุณแม่กวักมือเรียกตั้งแต่ทั้งคู่เปิดประตูห้อง ‘Come … come on in, my darlings. I was thinking about you, actually.’ Mother motions for them to enter as soon as the two of them open the door of the room.
ทั้งคู่พนมมือไหว้นอบน้อม เดินค้อมตัวเข้ามา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกด้วยกิริยาสำรวม They each join their hands and bow respectfully, walk in still bowed and sit down on guest chairs with composure.
“คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ” พัชราภรณ์หยอดคำหวานให้ ‘We missed you so much.’ Phatchara- phorn’s words are like drops of honey.
“โอ๊ย อย่ามาพูดเลย” คุณแม่โบกมือใส่ “พวกเธอนะรึจะมีเวลาคิดถึงฉัน นอกจากตอนที่อยากให้ฉันช่วย” ‘Oh, pull the other one.’ Mother flicks her hand dismissively. ‘People like you have no time to think about me, except when you want my help.’
คำพูดนั้นฟังเหมือนประชด แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าเป็นคำหยอกเย้าด้วยเอ็นดู These words sound like reproof but both of them know well it’s affectionate bantering.
“คุณแม่รู้ใจผมจังเลย” ธนชัยว่าบ้าง ‘You know me only too well, Mother,’ Thanachai says.
“ไม่รู้ได้ยังไงล่ะยะ ฉันเป็นคนปั้นเธอมากับมือ มีหรือจะไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นคนยังไง นี่คงจะมาพูดเรื่องเกมโชว์ของเธอสิท่า จะขออะไรก็ว่ามา จะเอาเวลาเพิ่ม หรือจะให้เปลี่ยนเวลามาอยู่ช่วงไพรม์ไทม์” ‘How could I not? I modelled you with my own hands. Who wouldn’t know what you’re like? You must’ve come to talk about that game show of yours. Well, tell me what you want. More time? Or a shift to prime time?’
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ” ธนชัยหัวเราะแหะๆ บุ้ยใบ้ให้พัชราภรณ์เป็นผู้เริ่มต้น ‘Neither.’ Thanachai chortles and motions to Phatcharaphorn for her to begin.
“คือเราจะมาเรียนขอความเมตตาเรื่องรายการใหม่น่ะค่ะ” พัชราภรณ์ยิ้มหวาน หันไปพูดกับธนชัย “คุณเอาเอกสารนำเสนอให้คุณแม่ท่านดูสิ” ‘We’ve come to ask you to favour a new show.’ Phatcharaphorn smiles sweetly, then turns to say to Thanachai, ‘Give the presentation document to Mother.’
นี่ยังรวยไม่พอกันหรือไง พ่อคุณแม่คุณจ๋า” คุณแม่ว่าพลางรับเอกสารไปอ่านลวกๆ “จะเอารายการประเภทไหนมาเสนอล่ะ … คู่รัก-คู่รวย … อืมม์ ชื่อน่าสนใจดีนี่” ‘So you aren’t rich enough yet, is it? Oh you, young people!’ Mother says as she takes the document and scans it roughly. ‘What kind of a new show are you suggesting? … Khoo Rak Khoo Ruay … Hum! Interesting name, that.’
ธนชัยรีบบรรยายคอนเซ็ปต์ พูดไปได้สักหน่อยคุณแม่ก็ยกมือห้าม Thanachai hurriedly explains the con- cept. After only a few words, Mother raises her hand for him to stop speaking.
“พอแล้วล่ะ ฉันขี้เกลียดฟัง พูดแค่นี้ฉันก็รู้เรื่องแล้ว” ‘Enough. I don’t feel like listening any further. Just that and I know what it’s all about.’
“คุณแม่ลองเอาไปอ่านพิจารณาอีกทีนะคะ” ‘Please read and think about it again,’ Phatcharaphorn says.
“ไม่อ่งไม่อ่านมันหรอก ฉันไม่ค่อยมีเวลา พวกเธอกลับไปเถอะ” ‘No need. I don’t have much time. You can go back now.’
คำของคุณแม่เล่นเอาทั้งคู่ตกใจจนหน้าถอดสี และประโยคต่อมานั้นยิ่งทำให้ชาวาบไปทั้งตัว Mother’s first words shock the couple whose faces drain of blood and the sentence that follows makes them feel numb all over.
“ฉันตกลงรับรายการนี้แล้ว จะเริ่มออกอากาศเดือนหน้านี่เลย พวกเธอไปเตรียมตัวมาให้พร้อม” ‘I want this show. You’ll go on air next month. Go and get yourselves ready.’
หน้าขาวซีดของธนชัยเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อในฉับพลัน เขาก้มลงกราบแนบโต๊ะ พัชราภรณ์ก็กระทำอย่างเดียวกัน Thanachai’s pale face flushes a deep red instantly. He prostrates himself at the level of the table. Phatcharaphorn does the same.
“คุณแม่กรุณาผมกับพัชเหลือเกิน” เขาพึมพำเบาๆ แววตาเปี่ยมปีติ ‘You favour me and Phat so much, Mother!’ he mutters in a whisper, his eyes elated.
“ก็ไม่ได้กรุณาอะไร” คุณแม่หัวเราะในลำคอ “ฉันคิดอยากมีรายการอย่างนี้อยู่แล้ว นี่กะว่าอีกสองสามวันจะเรียกพวกเธอมาถามว่าสนใจทำรึเปล่า ยังกะมีพรายกระซิบ พวกเธอเอาไอเดียเดียวกับฉันมาเสนอเองซะนี่ หัวสมองครีเอทดีจริงๆ” ‘It’s no favour at all.’ Mother has a throaty laugh. ‘I was thinking of having such a show. I was planning to call you in a few days to ask if you wanted to do it or not. As if there was a spirit whispering, you come and present the same idea as I had. Such creative brains!’
ทั้งคู่ยิ้มรับคำชม The two of them smile at the com- pliment.
“แล้วนี่เมื่อไหร่จะมีหลานให้ฉันชื่นใจล่ะยะ” คุณแม่เปลี่ยนเรื่อง ‘And then, when will you give me a grandchild to fuss over?’ Mother changes the subject.
“ก็สุดแต่พัชเขาครับ” ธนชัยเอื้อมไปกุมมือพัชราภรณ์ไว้ด้วย ‘It’s up to Phat.’ Thanachai stretches his hand to cover Phatcharaphorn’s hand.
“คงอีกสักระยะหนึ่งค่ะ” พัชราภรณ์กุมมือตอบ “ตอนนี้คิดแต่เรื่องสร้างเนื้อสร้างตัว ให้พอมีอยู่มีกินเสียก่อนถึงจะคิดเรื่องลูก” ‘It won’t be long, I’m sure,’ Phatcha- raphorn answers, covering his hand with hers. ‘For now we are bent on establish- ing ourselves, having enough to live on before thinking of having a child.’
“โอ๊ย ดูพูดเข้า” คุณแม่ทำเป็นเอามือกุมศีรษะ “รวยขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาพูดว่าเพิ่งสร้างเนื้อสร้างตัว จะเก็บเงินไว้ซื้อสถานีนี้ละไม่ว่า ระวังเถอะ มัวแต่ทำงานเพลินไม่คิดมีลูกมีเต้า ประเดี๋ยวได้มานั่งบ่นว่ามีลูกไม่ทันใช้” ‘Hoy, listen to her!’ Mother pretends to hold her head in her hands. ‘Rich as you are already and you still have the cheek to say you’re just starting to establish yourselves. You’ll be scrounging to buy off the station next. Beware. If you only have work on your mind without thinking of having children, before long you’ll come and complain you can’t have children any longer.’
“ว่าไงจ๊ะ … อย่างที่คุณแม่ท่านเตือนก็ถูกนะ” ธนชัยเปลี่ยนเป็นคล้องแขนโอบไหล่ เธอเอนตัวเข้ามาหา ก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน ‘What do you say, darling? Mother’s right to warn you.’ Thanachai changes to slipping his arm around her waist. She leans against him, burying her face in embarrassment.
“นี่ … นี่ … พ่อคุณแม่คุณทั้งสองจ๊ะ อย่ามาทำหวานให้ฉันเห็นหน่อยเลย มดมันจะขึ้นห้อง” คุณแม่หัวเราะชอบใจ “เห็นพวกเธอยังรักใคร่กันดีฉันก็ปลื้มใจ ดาราบางคู่แต่งงานยังไม่ทันข้ามเดือนก็หย่าร้างกันซะแล้ว ไม่เหมือนเธอสองคน … ครองรักครองเรือนกันมาหลายปี แล้วยังช่วยกันทำมาหากินตัวเป็นเกลียว อย่างนี้สิถึงเรียกว่าคนหนุ่มสาวคุณภาพ” ‘Now, now, you two lovebirds. Don’t you act so trickle sweet in front of me, there’ll soon be ants all over the room.’ Mother laughs, pleased with herself. ‘Seeing how you still love each other delights me. Some stars get married and divorce before the month is out, unlike the two of you … You’ve been together for years and still help each other earn a living working yourselves to death. That’s what’s called a quality couple.’ Note how พ่อคุณแม่คุณ (literally, ‘my young man, my young woman’) is variously translated depending on the context: ‘my darlings’, ‘young people’, ‘you two lovebirds’.
=
ทั้งคู่กลับมาขึ้นรถด้วยอารมณ์อิ่มเอิบ รอยยิ้มยังประดับใบหน้าไม่สร่าง ธนชัยเดินไปเปิดประตูด้านซ้ายให้พัชราภรณ์ เอามือแตะไหล่เธอเบาๆ เธอชม้ายมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยขอบคุณไม่เต็มเสียง เขากลับไปเปิดประตูด้านคนขับ ลงนั่งเคียงเสียบกุญแจเข้าในรูสตาร์ท แต่ปล่อยคาไว้ยังไม่ยอมติดเครื่อง The two of them go back to the car feeling blissful and smiling away. Thanachai goes around to open the car door for Phatcharaphorn and pats her lightly on the shoulder. She casts a sidelong glance at him, utters a muted thank you. He goes back to open the door on the driver’s side, sits down alongside her, inserts the key into the starting slot but leaves it at that, unwilling to start the engine.
เอื้อมมือมากุมมือเธอ พัชราภรณ์ชักมือหนีอย่างรวดเร็ว จ้องมองหน้าเขาเขม็ง He covers her hand with his. Phatcharaphorn pulls her hand away in a hurry, stares at him hard.
“ละครจบแล้วค่ะ” น้ำเสียงเธอไร้นวลนุ่ม “อย่าแกล้งทำเป็นลืมตัวสิคะ” ‘The play is over.’ Her tone is anything but tender. ‘Don’t pretend to forget yourself.’
“โธ่ คุณก็…” เขาหัวเราะแก้เก้อ “ผมกำลังดีใจเรื่องงานเลยเผลอไปหน่อย ไม่น่าจะดุกันเลย” ‘My goodness, you…’ He laughs to cover his embarrassment. ‘I’m so happy about work I got carried away a little. No need to scold.’
เธอไม่ต่อคำด้วย เร่งให้เขาออกรถ She doesn’t reply, presses him to drive away.
“พัช…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ แล้วพยายามจะเอื้อมมือมาอีก แต่เธอหยุดเขาไว้ด้วยสายตาเกรี้ยวกราดเลยต้องชักมือกลับไปอย่างท้อแท้ ได้แต่พูดเสียงอ่อย “เราน่าจะคืนดีกันได้นะ อย่างในความฝันของผม อย่างที่คุณแม่ท่านเข้าใจ…” ‘Phat…’ He calls her name in a low voice and tries to stretch out his hand again but she stops him with anger in her eyes, so he has to withdraw his hand despondently, while he gently says, ‘Come on, we should make up. As in my dream. As Mother understands…’
“คุณหยุดพูดเรื่องนี้เสียทีเถอะ ฉันไม่อยากฟัง … เบื่อ … ไร้สาระ” ‘Stop talking about this. I don’t want to listen … You bore me … Enough of that nonsense.’
“เราเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ” ‘Let’s start all over again.’
เขายังไม่ยอมแพ้ เธอสลัดออกเต็มแรง พูดเสียงดังเกือบจะเป็นตะคอก “คุณนี่พูดไม่รู้เรื่องหรือไง บอกว่าเรื่องของเรามันจบไปแล้ว แล้วก็ขอเสียที เรื่องจะมาจับโน่นจับนี่ อย่าลืมนะว่าเราหย่ากันแล้ว ถ้าคุณยังขืนทำอีก ฉันเห็นจะต้องเอากฎหมายเป็นที่พึ่ง แจ้งข้อหาว่าคุณลวนลาม คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนพูดจริงทำจริง” He still doesn’t want to acknowledge defeat, swiftly takes her hand in his once again. She pulls at it with all her strength, speaks loudly, almost shout- ing, ‘Are you dense or something? I’ve told you it’s over between us, and then you ask again. What’s this grabbing and fumbling? Don’t forget we’re already divorced. If you dare to do it again, I’ll have to rely on the law for protection and report you for assault. You know I always do what I say.’
“ทำไมเรื่องของเรามันต้องลงเอยแบบนี้ด้วย” ‘Why does it have to end like this between us?’
“คุณรู้ดีพอๆ กับฉันนี่” เธอว่าเยาะๆ “ทัศนคติเราไม่ตรงกัน จะใช้ชีวิตร่วมกันไปอีกทำไม คุณรีบขับรถกลับบ้านเถอะ เรายังมีเรื่องงานที่ต้องคุยกันอีกเยอะ อย่ามาเสียเวลาเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องเลย” ‘You know why as well as I do,’ she says derisively. ‘Our personalities don’t match, so why keep living together? Drive us back quickly. There are still lots of things we must discuss about the work. Don’t waste time over this nonsense.’
เขาทำตามที่เธอต้องการ พารถเคลื่อนออกสู่ถนนใหญ่ He does as she wishes, takes the car into the main road.
“คืนนี้ฉันไม่นอนบ้าน” เธอพูดขึ้นมาลอยๆ “คุยธุระเสร็จก็จะออกไปเลย” ‘Tonight I won’t sleep at home,’ she says out of the blue. ‘I’ll go out as soon as we’ve finished talking turkey.’
“จะไปไหน” เขาถามเสียงห้วน ‘Where will you go,’ he asks brusque- ly.
“คุณไม่มีสิทธิ์จะรู้ คุณธนชัย” เธอเน้นตรงชื่อเขาเสียงหนักๆ ‘None of your business, Mr Thana- chai.’ She stresses his name.
“ถูกต้องครับ … คุณพัชราภรณ์” เขาเน้นเสียงแบบเดียวกันบ้าง “แต่ในฐานะที่เรายังอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน และในฐานะที่ผมเป็นอดีตสามี คุณอดีตภรรยาจะกรุณาบอกได้ไหมว่า คืนนี้จะไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนมิทราบ” ‘Indeed, Ms Phatcharaphorn.’ He stresses her name similarly. ‘But since we still share the same house and as your former husband and you as my former wife, pray tell where you’ll spend the night away from home.’
“เมื่อคุณอยากรู้นักฉันก็จะบอก ฉันนัดไปเที่ยวกับคุณสมชาย” ‘Since you so much want to know, I’ll tell you. I’ve an appointment with Mr Somchai.’
“ผมนึกไว้ไม่มีผิด” เขาหัวเราะประชด “เที่ยวเสร็จแล้วก็คงไปนอนกับมันสิท่า” ‘That’s what I thought.’ He laughs sarcastically. ‘And once you’ve met you’ll end up in his bed I reckon.’
“กรุณาพูดจาให้มันสุภาพหน่อย” เธอโต้เสียงกร้าว “ฉันจะไปเที่ยวกับใคร หรือไปนอนกับใคร มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย” ‘Please try to express yourself more courteously,’ she retorts in a harsh tone of voice. ‘Whoever I meet or sleep with is my own business. You have no right to interfere.’
“แม้ในฐานะหุ้นส่วนยังงั้นเรอะ” เสียงของเขากร้าวขึ้นบ้าง ‘Not even as your business partner?’ His voice too is getting harsh.
“ใช่ เราเป็นหุ้นส่วนกันทางธุรกิจ แต่ไม่ใช่หุ้นส่วนชีวิต ฉันกับคุณต้องแกล้งตบตาใครๆ ว่ายังใช้ชีวิตคู่ร่วมกันก็เพราะเหตุผลทางธุรกิจ ลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าประชาชนล่วงรู้ว่าดาราคู่รัก-คู่รวยที่เขาชื่นชมแยกทางกัน ผลประโยชน์ที่เรามีร่วมกันมิพังพินาศหมดหรือ” ‘Yes, we are business partners, but not life partners. You and I must pretend to others we live together for business purposes. Think of what would happen if the people learned the stars of “Khoo Rak Khoo Ruay” they admire are divorced. Wouldn’t that spell disaster for us?’
“คุณพูดก็ถูก” ‘I guess you’re right.’
เขาพยักหน้าเงื่องหงอย เหยียบคันเร่งจมลงไปอีก รถเก๋งคันงามทะยานลิ่วไปบนเส้นทางแห่งความเจริญของเมืองใหญ่ He nods sluggishly, steps on the accelerator. The beautiful coupé rushes along the road of progress through the capital.
= ‘Khoo Rak Khoo Ruay’ in Chor Karrakeit 31, 1997.
Phisit Phoosee was born (1965)
and lives in the northeastern
province of Udon Thani.
A sport columnist,
he has five collections
of short stories and a novel to his credit.
=พิสิฐ ภูศรี

Bad romance – Wiwat Lertwiwatwongsa

Here is another of those highly charged psychodramas at the edge of sexual identity Wiwat Lertwiwatwongsa with his inimitable style specialises in when he is not engaged in subtext political crusades. MB

BAD ROMANCE

BAD ROMANCE

stuff your bra stuffyrbra

วิวัฒน์
เลิศวิวัฒน์วงศา

Wiwat Lertwiwatwongsa

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
สิ่งที่คุณจดจำได้ดีแต่เธออาจจะจดจำไม่ได้แล้วคือครั้งหนึ่ง คุณทั้งคู่เคยแต่งงานกัน What you remember very well but she doesn’t is that once you were married together.
สิ่งเดียวที่คุณมีชัยเหนือเธอคือความทรงจำ  สำหรับคุณเธอคือน้องสาวที่เกิดหลังคุณสามนาทีและได้ทุกอย่างไปจากคุณ ได้ไปกระทั่งวิญญาณของคุณ สิ่งเดียวที่คุณเหลือมีคือความทรงจำ ร่องรอยซึ่งถูกเธอคัดแยกทิ้งไว้ ความทรงจำที่เธอจดจำไม่ได้ ไม่เคยจำ และไม่ได้ต้องการจดจำ สิ่งเดียวที่คุณมีเป็นของตัวคุณเองคือการโหยหาเอาจากเธออย่างไม่อาจควบคุม The one thing that makes you win over her is memory. For you, she is the sister born three minutes after you who got everything from you, got even your soul. The only thing you have left is memory, clues she cut out and threw away, memories she can’t remember, has never remembered and doesn’t want to remember. The only thing you have to yourself is an uncontrollable yearning you got from her.
ตอนอายุเจ็ดขวบ จู่ๆเธอก็เกิดป่วยไข้ไร้สาเหตุ นอนซมเพ้อในขณะที่คุณยังวิ่งเล่นได้ตามประสา หากมีบาดแผลไม่ทราบสาเหตุเกิดขึ้นกับคุณ ทั่วหลังไหล่ราวกับคุณถ่ายโอนความป่วยไข้ของเธอมาไว้ที่ตัวแล้วผลิดอกออกผลเป็นบาดแผลเล็กๆตรงนั้นตรงนี้ บาดแผลไม่มีสาเหตุที่ก่อเกร็ดเลือดกรังแห้งราวกลีบกุหลาบไว้ตามเนื้อตัว ยายของคุณเป็นคนสังเกตเห็นสิ่งนี้ และยืนกรานว่าคุณทั้งสองต้องแต่งงานกัน When you were seven, she sudden- ly, inexplicably fell ill, lay delirious while you still ran and played as was your wont. But there were wounds of un- known origin all over your shoulders at the back as if you had transferred her illness to yourself and then it had borne fruit in the form of small cuts here and there, cuts without cause that formed clots of dry blood like rose petals over your flesh. Your grand- mother was the one who noticed this and she stood firm saying the two of you must marry. ไร้สาเหตุ: literally, ‘without any cause’.
ยายของคุณอยู่ที่นี่มาตั้งแต่รุ่นยายของยาย ผู้คนดึกดำบรรพ์จากโลกเก่าที่ดึกกำบรรพ์จนความเปลี่ยนแปลงใดๆไม่อาจเอื้อมมือไปถึง ยายของคุณจัดเตรียมทุกอย่าง และประกาศประกาศิตว่าเด็กทั้งสองต้องแต่งงานเพื่อล้างอาถรรพ์ ไม่เช่นนั้นน้องสาวของคุณจะป่วยไข้ไปอย่างไม่มีวันกลับ ไม่ก็เป็นคุณ Your grandmother was here as her own grandmother had been, an ancient person from an old primeval world no change could come within grasping range of. Your grandmother arranged everything and uttered the peremptory command that the two children must get married to wash away evil, other- wise your sister would be ill without ever getting well again or else you would be. =

=

=

=

=

อาถรรพ์ = ill-omened, hexed, accursed, evil.

คุณจึงจดจำทุกอย่างได้ในขณะที่เธอลืมมันอย่างหมดจดราวไม่เคยเกิดขึ้น เด็กหญิงร้องให้จ้าด้วยพิษไข้ตลอดงาน มารดาของคุณฉุนเฉียวมารดาของเธอแต่ไม่อาจแสดงออก สายใยประหลาดผู้พันสายเลือดสตรีข้ามรุ่นของบ้าน คุณแต่งงานกันสำเร็จบริบูรณ์ และสามวันต่อมา น้องสาวของคุณหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หากเรือนร่างของคุณยังคงมีแผลเป็นอยู่ แผลเป็นน่าเกลียดตรงหน้าอก ยาวสองเซันติเมตร ลักษณะเหมือนรอยกรีดที่ถูกถมด้วยเนื้อปูดโปนไม่มีรูปทรง สิ่งเดียวที่แยกคุณทั้งคู่ออกจากกัน แผลเป็นของคุณที่เธอทิ้งร่องรอยไว้โดยที่ไม่รู้ตัว แผลเป็นข้างนอกและข้างใน ราวกับเธอเป็นคนบากรอยเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอไม่ใช่คุณ แผลเป็นที่คุณเองก็รู้สึกดีใจที่มีเพราะเป็นร่องรอยการเชื่อมโยงเข้ากับเธอ So you remembered everything while she forgot entirely as if it had never happened. The girl wailed in fever during the entire ceremony. Your mother was annoyed with her mother but couldn’t show it. Strange bonds tied the bloodlines of ladies of different generations in the house. You were properly married and three days later, your sister was cured for good, though your body still bore a scar, an ugly scar on your chest, two centimetres long, looking like a scratch filled with shape- less bulging flesh. The only thing that differentiated you from each other, your scar which she had left behind unwit- tingly as a clue, a scar outside and inside, as if she was the one who had cut you up for others to know she wasn’t you, a scar which you felt glad to have because it was a sign of your link with her.
นอกจากแม่และยายแล้วคนทั้งโลกไม่มีใครแยกคุณกับเธอออก กล่าวให้เหมาะเจาะคุณคือร่างจำลองของเธอในเพศชายมาก กว่าที่จะบอกว่าคุณกับเธอเป็นฝาแฝดกัน ไม่ก็อาจจะบอกว่าคุณอยู่ในเรือนร่างของสตรี เด็กสาวเริ่มเติบโตตามวัย เธอผอมบางอวบสล้าง คุณเพรียวบางราวกิ่งไม้แห้งเปราะหัก หากไม่ต้องเข้าโรงเรียน ไม่ต้องตัดผมสั้นเกรียน คุณสามารถกลายเป็นเธอ  โดยที่เธอไม่มีวันกลายเป็นคุณ คุณเป็นภูติผีลอยล่อง ร่างในกระจกของน้องสาว ไม่มีอะไรเป็นของตัวเอง ยกเว้นแต่ความทรงจำฝังแน่นเกี่ยวกับการแต่งงาน กล่าวในอีกทางหนึ่ง ร่างภูติผีในกระจกตกหลุมรักร่างที่แท้จริง เนิ่นนานนับกัปกัลป์ ความรักที่สิ้นหวังเสียตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้น Except for your mother and grand- mother, no one in the entire world could differentiate you and her. Saying that you were her male replica would be more accurate than saying that she and you were twins, or else one could say that you were in a female body. The girl grew up in time. She was slim, shapely and splendid. You were wiry like a broken dry branch. If you didn’t have to go to school, if you didn’t have to wear your hair cut very short, you’d be able to be her, whereas she never could be you. You were a ghost adrift, the body of your sister in the mirror, nothing was yours, except that deeply rooted memory about getting married. Said another way, the ghostly body in the mirror fallen in the pit of love was the real body for all eternity, a hopeless love even before it began.
เธอไม่เจ็บป่วยอีกเลยหลังจากแต่งกับคุณ มีแต่คุณที่เปราะบางป่วยไข้ เบาหวิวเหมือนกระดาษเปล่าสักแผ่น โปร่งบางตลอดระยะเวลายาวนานในโรงเรียนมัธยมแสนรันทด ช่วงเวลาที่น้องสาวของคุณเปล่งประกายเจิดจ้า คุณกับเธอไปและกลับพร้อมกัน แต่ไม่มีใครมองเห็นคุณ พวกเขามองเห็นแต่เธอ  สำหรับคุณในท้ายที่สุดคุณก็เห็นแค่แผ่นหลังของเธอ ขณะเดินกลับบ้าน ซึ่งคุณจะเดินเชื่องช้ารั้งท้ายกลุ่มของเธอ คุณมองเห็นแผ่นหลังของเธอ เป็นมนุษย์ไม่กี่คนที่มองเห็นแผ่นหลังของตัวเองสิ่งซึ่งแม้แต่เธอก็ไม่มีวันเห็น She was never ill again after mar- rying you. There was only you to be frail and unwell, light as a blank sheet of paper, thin for the duration of the deeply distressing secondary school, a period during which your sister sparkled. She and you left and came back together, but nobody looked at you. They only looked at her. For you, in the end, you only saw her back as you walked back home, as you walked sluggishly bringing up the rear of her group. You looked at her back. Few human beings can see their own backs, something even she would never see.
พวกคุณอาศัยอยู่ร่วมห้องจวบจนประจำเดือนครั้งแรกของเธอ The two of you slept in the same room until her first menses.
หากเธอกลับมานอนกับคุณหลังจากแยกห้องได้สามเดือน หลังจากเตียงของเธอเปื้อนหยดสีแดงชวนสะพรึงและเตียงของคุณเปียกคาวในตอน กลางคืน คืนหนึ่งที่แม่ไม่อยู่บ้าน คืนเหนื่อยล้าหนึ่งในเก้าคืนของงานศพยาย เธอกลับมานอนกับคุณ เธอกลัวผีของยายเธอบอกคุณอย่างนั้น ผีของยายจะมาบีบคอเธอในตอนกลางคืนซึ่งคุณได้แต่หัวเราะเพราะยายรักเธอมากที่สุดในบ้าน มีแต่คุณเท่านั้นที่ยายไม่เคยสนใจ คุณจึงไม่กลัวผีของยาย ในสายตาของยายคุณเป็นแค่เงาเท่านั้น หากในคืนนั้นคุณสองคนเบียดชิดในห้องเดียว ในบ้านตึกแถวเก่าโทรมที่ทุกพื้นที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของ คุณสัมผัสถึงเรือนร่างของเธอ กลิ่นของเธอที่ไม่เหมือนกับคุณ สะโพกซึ่งอวบผายทับลงบนสีข้างของคุณ และทรวงอิ่มที่ชนอยู่กับแขน คุณชูชันเศร้าสร้อยในรักต้องห้ามอันพิลาสพิไล โดยเผลอตัว คุณจับทรวงของเธอ เธอจึงจับท่อนลำของคุณตอบ คุณและเธอคือเรือนร่างเดียวกัน ที่เห็นทุกอย่างของกันและกันมาจนหมดสิ้น พวกคุณเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน ค่ำคืนนั้นรัญจวนสำหรับคุณและหื่นโหยสำหรับเธอ คนที่แบกสำนึกผิดบาปนิจนิรันดร์ และเช่นเคย ทิ้งร่องรอยแผลเป็นลงบนร่างคุณครั้งแล้วครั้งเล่า คุณราดรดลงบนมืออุ่นนุ่มของเธอ เช่นเดียวกันกับความชื้นชุ่มของเธอบนนิ้วมือของคุณ ค่ำคืนฤดูร้อนที่เงียบเศร้าซึ่งความตายโบกปีกบินอยู่เหนือหลังคาบ้าน ค่ำคืนของการไม่หวนกลับ จุดหักเหที่เปลี่ยนทุกอย่างไปตราบนิรันดร์ She came back to sleep with you three months after sleeping in separate rooms. After her bed was stained with scary blood drops and your bed was stained with fishy stuff at night, one night that mother wasn’t home, a night of exhaustion in the nine nights of grandmother’s funeral, she came back to sleep with you. She was scared of grandmother’s ghost was what she told you. Grandmother’s ghost would come and strangle her in the middle of the night, to which you could but laugh, as grandmother loved her most in the house. It was only you that grand- mother didn’t care for, so you weren’t afraid of her ghost. In grandmother’s eyes you were only a shadow. If that night the two of you squeezed into a single room, in an old, dilapidated row house whose every space was stuffed with things, you could feel her body, her smell which was different from yours, her ample hip pressed against your ribs and full chest against your arm. You were turgid and sad in a forbidden love that was lively. Forget- ting yourself, you grabbed her breast, so she grabbed your shaft in response. You and she were the same body who saw everything of the other entirely. You both grew up together, were each part of the other. That night was pining for you and lusty for her, who bore the eternal sense of sin and, as before, left traces of scars on your body time and time again. You came all over her warm soft hand, just as the moistness of her was on your fingers. A night of the hot season silent and sad with death unfolding her wings to fly above the roof of the house, a night of not going back, a turning point that changed everything forever.
เพียงค่ำคืนเดียวที่พวกคุณใช้จ่ายเวลาไปด้วยกันในความมืดที่มืดยิ่งกว่ามืด เธอไม่กลับไปหาคุณอีกแล้ว ราวกับค่ำคืนที่ผ่านพ้นเป็นจุมพิตสั่งลา  หลังจากนั้นเธอเปล่งประกายมากขึ้นไปอีก หลังจากนั้นเธอฉีกขาดออกจากคุณโดยสมบูรณ์ และหลังจากนั้นโดยไม่มีใครรู้ บางครั้งคุณสวมชุดนักเรียนของเธอ เก็บเงินค่าขนมมาซื้อวิกผมปลอมๆ และยกทรงเสริมฟองน้ำ คุณค่อยๆกลายเป็นเธอ คุณสร้างคนที่ทิ้งคุณไปขึ้นด้วยตัวคุณเอง ในชื่อของเธอบนอกเสื้อ ในวิกผมปลอมๆ คุณได้กลับมารวมเข้ากับร่างของเธออีกครั้ง เป็นคนเต็มคน คนที่สมบูรณ์แบบ ในบางสุดสัปดาห์คุณออกไปเดินเล่นเช่นนั้น ซ่อนเสื้อผ้าของเธอในเป้หลัง เปลี่ยนในห้องน้ำห้างสรรพสินค้า คุณดูหนังในร่างของเธอ เดินเที่ยวในร่างของเธอ กลายเป็นสตรีที่สมบูรณ์แบบ งอกงามจากบุรุษที่ชำรุดซึ่งสำเร็จความใคร่ลำพังในห้องมืดตื้อทุกคืนค่ำ ถวิลเพียงร่างของน้องสาวที่ไม่อาจตอบรับ It was only one night the two of you spent together, in darkness darker than darkness itself. She didn’t come back to see you again, as if the night that was was a goodbye kiss. Afterwards she sparkled even more. Afterwards she tore herself from you completely, and afterwards, without anyone know- ing, sometimes you put on her school uniform, saved your pocket money to buy a wig and a stuffed bra. You slowly became her. You built someone who ditched you by yourself. In her name on the front of your shirt, in the wig of fake hair, you reunited with her body once again, were a full person, a complete person. On some weekends you went out like that, her clothes hidden in your backpack, changed in the toilets of a department store. You watched films in her body, walked in her body, became a complete lady, growing out of the damaged gentleman who climaxed alone in a darkened room every night, craving only the body of his sister who couldn’t respond.
เธอมีคนรักมากหน้า จุดไฟริษยาหึงหวงจนคุณร้อนทุรน คุณร่วมความรู้สึกกับเธอ คุณรู้ว่าเธอเสียตัวครั้งแรกเมื่อไหร่ เพราะคุณกับเธอมีปลั๊กและเต้าเสียบซึ่งเชื่อมโยงกันราวกับอนุกรมของสายไฟฟ้า ใครสักคนกดสวิทช์เปิด คุณและเธอจะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน คุณกระสันต์หลั่งไหลในห้องมืดในคืนลอยกระทงที่เธออยู่ในโอบกอดของรุ่นพี่มัธยมหก เธอเกลียดคุณเชื่องช้าในเรื่องนี้ เพราะคุณรู้โดยไม่ต้องสืบค้นเกี่ยวกับเรื่องของเธอ และเธอรู้ว่าคุณรู้ เธอรู้ด้วยว่าคุณรู้สึกมากกว่าที่คุณรู้ คนน่ารังเกียจที่เป็นร่างของเธอ ส่วนเกินที่แยกออกจากกันไม่ได้ ราวกับแขนที่ถูกตัดขาดไปนานแต่ยังปวดแปลบอยู่ ความรักเผาไหม้คุณจนเปราะบางลงไปอีก คุณกลายเป็นบ่อกักเก็บความทุกข์ จนในที่สุดคุณตัดสินใจย้ายออกจากบ้าน She had lots of lovers, sources of jealousy that made you restless. You shared feelings with her. You knew when she made love for the first time because you and she had male and female plugs that fitted like an electricity sequence. Whoever pushed the switch, you and she turned bright together. You climaxed in the darkened room on Loi Krathong night* when she was in the arms of a senior in his last year of high school. She came to hate you for this, because you knew without having to investigate and she knew that you knew. She also knew that you felt more than you knew. You were odious for being her body, the extra part that couldn’t be set apart, like an arm long cut off that still hurt. Love burnt you up to further fragility. You became a well retaining sorrow until finally you decided to leave the house. =

=

=

=

=

* A November festival centred on floating little baskets containing flowers, a candle and incense in honour of the Goddess of Water.

krathong

มันเป็นไปเช่นนั้นจนกระทั่งทุกสิ่งจบลง โดยที่เธอไม่รู้ว่าคุณกลายเป็นชายแต่งหญิง แม่ตายลงในปลายฤดูหนาวหนึ่งหลังจากเธอเรียนจบ ถึงตอนนั้นคุณซึ่งแยกออกไปเรียนพาณิชยศาสตร์ ไม่ได้อยู่บ้านแล้ว อาศัยในหอพักแคบทึบ ตู้เสื้อผ้าอัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าสตรี และชุดทำงานสำหรับบุรุษ ทำงานเสมียนในบริษัทเล็กๆ เธอเป็นคนแจ้งข่าวนี้แก่คุณ ในงานศพของมารดา คุณกลับมาอยู่ร่วมกับเธออีกครั้ง บ้านทั้งหลังเวิ้งว้างเมื่อไม่มีแม่ เธออาศัยอยู่กับเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่อาจจะเป็นคู่แท้  กล่าวให้ถูกต้องเด็กหนุ่มซึ่งละม้ายกับเธอ และกับคุณ เด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนร่างบุรุษสมบูรณ์แบบของคุณที่คุณไม่มีวันได้ครอบครอง คุณบอกว่าคุณจะอยู่ที่นี่จนงานศพเสร็จสิ้นลงแต่เพียงเท่านั้น ร่องรอยสุดท้ายปริแยก เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดคุณจะหลุดร่วงลงในหลุมดำลึกลับนิรันดร It was like that until everything stop- ped, without her knowing that you had become a transvestite. Your mother died at the end of the cold season after your sister had finished her studies. Until then you, who had parted ways to learn commerce and didn’t live at home any longer, stayed in a stifling dormitory, the wardrobe stuffed with women’s clothes and a man’s working outfit. She worked as a clerk in a small company. She was the one who informed you of this at your mother’s funeral. You resumed living with her. The whole house looked empty without Mother. She stayed with a handsome young lad who might be her true partner. To put it correctly, a young fellow who looked like her and like you, a young man who was like a perfect model of male body which you would never possess. You said to her that you’d stay here only until the funeral was over. The last clue broke forth. When everything was finished, you would tumble down into an everlasting mysterious black hole.
กลางคืนมืดตื้อ คุณสวมชุดนอนของสตรีและวิกผม เสียบหูฟังเพลงเต้นรำอันระทมทุกข์ของนางตัวประหลาดที่คุณชื่นชูบูชาดื่มด่ำกำซาบเด็กหนุ่ม โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาเมาและสำคัญตัวคุณเธอเป็นเธอ สัมผัสโอบไล้ของเธอแผ่มาจากร่างของเด็กหนุ่ม กลิ่นของเธอร่องรอยของเธอ เธอโอบรัดครอบครองและเป็นเจ้าของเขา คุณถวิลหาเธอและได้เขามาครอบครองในความมืดอันโอฬาร ซึ่งขยับเคลื่อนในริมฝีปากของคุณจวบจนไฟสว่างวาบ สวิทช์ของเธอที่ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันกับคุณ In the pitch-dark night you put on a woman’s nightgown and wig, and ear- phones to your ears to listen to dance music that expressed the grief of the weird woman you venerate which per- meated the young man in you without meaning to. He was drunk and, what mattered to you, she was she. Percep- tion of her embrace issued from the body of a young man, as did her smell, her traces. She hugged, possessed and owned him. You craved her and took possession of him in the colossal darkness which moved in your lips until there was a burst of light, her switch being pushed at the same time as yours. [This is about the trickiest (and murkiest) paragraph I’ve ever had to translate. Unfamiliar with such practices, I hope I got all of it right.]
พวกคุณฉีกขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ผ่านทางปากของคุณที่ถูกปิดอยู่และปากของเธอซึ่งกรีดร้องถ้อยคำผรุสวาทใส่คุณ นับจากนี้เราไม่ใช่คนคนเดียวกันอีกแล้ว ฉันฉีกขาดออกจากแกอย่างสมบูรณ์ จากนี้แกเป็นเพียงติ่งเนื้อยื่นยาวไร้ประโยชน์เท่านั้น You tore one another to pieces, you with your tightly closed mouth, she with obscenities aimed at you pouring out of her mouth. From then on we were no longer the same person. I tore away from you entirely. From then on you were merely a useless long excres- cence of flesh. The switch to ‘you’, ‘I’ and ‘we’, shocking as it might be, is in the original.
คุณไม่ได้พบเธออีกเลย ไม่ได้พบเธออีกแล้ว แผลเป็นมากมายเกินไป คุณยังคงแต่งหญิงออกไปข้างนอก เมื่อพวกเขาถาม คุณบอกชื่อของเธอ คุณยังคงรู้สึกสิ่งที่เธอรู้สึก ความเจ็บปวดของเธอโบยตีคุณ  ขาดออกจากกันคุณทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ และคิดถึงสายซึ่งครอบศรีษะโยงคุณเข้าหาเธอในตอนเจ็ดขวบ คิดถึงอย่างเศร้าๆเพราะถึงที่สุดคุณไม่มีทางจะทำให้มันขาดออกจากกันได้จริงๆ ตราบเท่าที่คุณยังแบกรับความกระสันต์ของกันและกัน และเหนืออื่นใดความทุกข์ระทมของกันและกัน ความทุกข์ที่ไม่ได้ถูกแบ่งออกเป็นสอง แต่กลับเพิ่มเป็นทวีคูณ เผาไหม้กันและกันเชื่องช้าจนกว่าจะดับสูญจากกันไป You never met her again. You never came together again. There were too many scars. You still went out dressed as a woman. When people asked, you gave them her name. You still felt what she felt, her pain lashed at you. Torn away from each other, you repeated what you had said and had a throaty laugh and thought of the thread round your head linking you to her when you were seven, thought with sadness because, when all was said and done, you had no way of really disconnecting as long as you carried your lust for each other and above all the worry for each other, a worry that wasn’t divided into two but was instead growing, burning you up slowly until you would both die as one.
= Sent by the author in late April 2013
Wiwat Lertwiwatwongsa, a well-known film critic under the pen name Filmsick, is at the forefront of modern Thai writing with such works as Alphaville Hotel, A tale without a name and A damaged utopia (all available from thaifiction.com). See also ‘Made of glass’, ‘A world behind eyelids’ and ‘Life is a slow curse’ published here. =wiwat filmsick1 

Find my glasses, please – Vachara Sajasarasin

Chart Korbjitti was here before (‘October’, 1976) but this new impish take on politics in times of trouble is always welcome when handled with talent – and a comparison of the two stories would be most instructive in terms of literary treatment as well as of the evolution of social values over a forty-year period. MB

หาแว่นให้หน่อย

Find my glasses, please

glasses glasses1

วัชระ
สัจจะสารสิน

VACHARA SAJASARASIN

TRANSLATOR’S KITCHEN
= ==
“ตายแล้ว! ทีวีเป็นบ้าอะไรขึ้นมาล่ะนี่ ละครกำลังสนุกเชียว” เสียงแนนลั่นขึ้น เขาสะดุ้งตื่นหลังเผลองีบไปพักใหญ่ ขยี้ตา ปากร้องถาม “ทำไมเหรอ” ‘Oh no! What’s the matter with the telly? So much for the play!’ Naen’s voice startles him awake from a long nap. He rubs his eyes and asks, ‘What’s wrong?’ ละครกำลังสนุกเชียว: literally, ‘The play is real fun now.’
แนนนั่งจ้องทีวี เขาคลำหาแว่น Naen sits staring at the TV. He fumbles for his glasses.
“เห็นแว่นผมไหม” แนนยังเงียบเหมือนไม่ได้ยิน เขานึกฉุน จำไม่ได้ว่าวางแว่นตาไว้ตรงไหน ‘Have you seen my glasses?’ Naen is still silent as if she hasn’t heard. He feels annoyed, can’t remember where he left his glasses.
“แนน! เห็นแว่นผมไหม ช่วยหาให้หน่อยสิ” หล่อนยังเงียบ เขายกตัวขึ้นจึงรู้ว่าตัวเองนอนทับอยู่ รีบหยิบมันขึ้นมา โชคดีมันแค่บิดเบี้ยวไม่ถึงกับหัก ‘Naen! Have you seen my glasses? Help me find them, please.’ She is still silent. He raises himself and finds he was sitting on them. He picks them up in a hurry. Luckily, they are not broken, only misshapen.
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามขณะสวมแว่น กระเถิบเข้าใกล้แนน ‘What happened,’ he asks as he puts them on and moves closer to Naen.
“ดูสิ” แนนชี้ไปที่จอทีวี เขาเพ่งมอง ภาพละครหายไปแล้ว เขาพยายามอ่านตัวอักษรเล็กๆ บนจอสีน้ำเงิน ‘Look at that.’ Naen points at the TV screen. He squints at it. The play is no longer showing. He tries to read the small letters on the dark-blue screen. If I remember well, the ‘small letters’ in the September 2006 coup had the cheek to say ‘Sorry for the inconvenience’.
“เฮ้ย! นี่มันปฏิวัตินี่หว่า” เขาอุทานลั่น ลุกจากโซฟา ‘Hey! That’s a coup, damn it!’ he exclaims, getting up from the sofa.
“ปฏิวัติ” แนนทวนคำ ทำหน้างงๆ ‘A coup?’ Naen repeats, looking puzzled.
“ห่าเอ๊ย! ปฏิวัติจริงๆ ด้วย” เขาหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แนนลุกเข้าห้องน้ำเหมือนไม่สบอารมณ์ ‘For fuck’s sake, it really is a coup!’ He’s no longer drowsy. Naen gets up and goes into the bathroom as if displeased.
เขาเดินไปหยิบมือถือ ตายจริง สายเข้าสิบกว่าสาย เขาไม่น่าปิดเสียงมือถือ พยายามไล่โทร.กลับทีละคน ส่วนมากเพื่อนจะแจ้งข่าวปฏิวัติเข้ามาและอยากถามถึงสาเหตุการปฏิวัติ เขาบอกไปว่าเขาไม่รู้อะไรเลย เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้นี้เอง ยังไม่รู้เลยว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายปฏิวัติ He walks over to take the remote. Damn it! All the channels. He shouldn’t have turned off his cell phone. Tries to call his friends one by one. Most of them report there has been a coup and ask about the reasons for the coup. He tells them he doesn’t know anything, he’s just woken up, doesn’t even know yet which side has made the move. สายเข้าสิบกว่าสาย: literally, ‘(all) more than ten channels’.
เขาหันมากดรีโมตไล่ไปแต่ละช่อง ไม่มีข่าวใดๆ ให้รับทราบ รู้สึกอึดอัด นึกเจ็บใจตัวเองที่ไม่ได้ติดเคเบิลทีวี เพื่อนๆ หลายคนคงอึดอัดเช่นกัน แต่ไม่รู้จะทำยังไง แนนออกมาจากห้องน้ำและถามขึ้น “ตกลงมันยังไงกันคะ” He goes back to clicking the remote, station after station. There’s no news to be learned. He feels uneasy, blaming himself for not opting for cable TV. Many of his friends must feel uneasy too, but he doesn’t know what to do. Naen comes out of the bathroom and asks, ‘So, what’s the score?’
“รู้แต่ว่าทหารปฏิวัติ แต่ไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก” เขาเดินเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำ ‘We know only that there’s been a military coup d’état but we don’t have any details.’ He steps into the bathroom to wash his face.
“ทีวีเหมือนกันทุกช่องเลย” แนนตะโกนบอก ‘All the channels are the same,’ Naen shouts at him.
“สงสัยผมต้องออกไปข้างนอกแล้วล่ะ” เขาเอ่ยขึ้น “ไม่งั้นต้องอกแตกตายเป็นแน่” ‘I think I must go out,’ he says. ‘Otherwise I’ll die of frustration here.’
“คุณจะออกไปทำไม” แนนถาม ‘What do you want to go out for,’ Naen asks.
“ก็ออกไปให้รู้เรื่องน่ะสิว่าเกิดอะไรขึ้น” ‘To find out what’s happening, of course.’
“จะบ้าเรอะ สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานยังงี้จะออกไปทำไม รอดูข่าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็คงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ‘Are you mad? With such a dicey situation, why go out? Wait for news first. We’ll soon know what’s going on.’
“คุณคิดดู นี่ก็ตั้งนานแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย เพื่อนผมมันบอกว่าซีเอ็นเอ็น บีบีซี มีข่าวตรึมไปหมด มีภาพรถถังวิ่งกันพล่านทั่วเมือง” ‘Think about it. It’s been a while already and there’s no news. My friends say CNN and the BBC are giving the coup full live coverage, with pictures of tanks speeding all over town.’
“น่ากลัวออก” แนนหน้าตาตื่น “คุณอย่าเพิ่งออกไปเลย ปล่อยให้สถานการณ์เรียบร้อยก่อนดีกว่า” ‘How dreadful!’ Naen looks un- nerved. ‘Don’t go out just yet. Wait until the situation returns to normal.’
“คงไม่มีอะไรหรอก” เขายืนจ้องทีวีอีกครั้ง “เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาสักหน่อย ทหารคงไม่กล้าทำอะไรหรอก เชื่อผมเถอะ” ‘There’s nothing to fear.’ He stares at the television once again. ‘This has nothing to do with us at all. The sold- iers won’t dare to do anything, believe me.’
“นี่ตกลงคุณจะออกไปจริงๆ เหรอ ฝนตกไม่เห็นเหรอไง” แนนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง” คุณนี่มันพวกบ้าข่าวเสียเหลือเกิน ทำตัวเป็นนักข่าวไปได้” ‘So you’re determined to go out? Can’t you see it’s raining?’ Naen’s eyes are focused outside the window. ‘You are news crazy, acting like a journalist.’
“ไม่ใช่อะไรหรอก ผมอึดอัด ผมอยากรู้ข้อมูลก็เท่านั้น คุณนอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก” เขาเดินไปหยิบกุญแจรถและกระเป๋าเงิน ‘Not at all. I’m uneasy. I only want to have some information. You go to bed. Don’t worry about me.’ He walks over to pick up the car keys and his purse.
“ระวังตัวด้วยล่ะ ถ้าดูท่าว่าอันตรายยังไงก็กลับมาก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” ‘Be careful. If there’s any sign of danger, come back here. Tomorrow’s another day.’
“ไม่ต้องห่วง ผมไปบ้านเพื่อนแถวนี้แหละ พอรู้อะไรเป็นอะไรเดี๋ยวก็กลับแล้ว” ‘Don’t worry. I’m going to a friend’s house nearby. When I know what’s what I’ll be back.
= =
ข้างนอกฝนยังตกพรำๆ บรรยากาศดูเงียบเชียบ ผู้คนในซอยหายไปไหนกันหมด เขาเหลือบมองนาฬิกา สี่ทุ่มกว่าแล้ว รถเลื้อยออกมาถึงถนนใหญ่ รถราด้านนอกยังวิ่งปกติ บรรยกาศโดยรวมไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเกิดการปฏิวัติ เขาขับรถช้าๆ พยายามส่ายตามองสองข้างทางว่ามีอะไรผิดปกติบ้าง รถผ่านหน้าห้างพาต้า มีคนกำลังยืนรอรถบางตา ไฟหน้าห้างปิดสนิท แท็กซี่จอดเข้าคิวรอรับผู้โดยสารเป็นแถวยาว เพื่อนบอกว่าทหารแถวราชดำเนินจะเยอะกว่าที่อื่น เขาไม่ได้ออกมาเพื่อดูทหารหรือรถถัง แต่อยากดูข่าวปฏิวัติมากกว่า เขาตัดสินใจไม่ขึ้นสะพานปิ่นเกล้าไปถนนราชดำเนิน แต่กลับเลี้ยวขวาขึ้นสะพานอรุณอมรินทร์ ผ่านศิริราช มุ่งหน้าสู่วงเวียนใหญ่ Outside it’s still drizzling. The atmo- sphere is dead quiet. There’s no one in the street. He glances at his watch. Past ten p.m. already. The car slides to the main road. The traffic there is still normal. Nothing in the air indicates that there has been a coup. He drives slow- ly, his eyes sweeping both sides of the road to see whether there’s anything unusual. The car goes past the Pata department store. A few people stand waiting for transportation. All the lights in front of the store are out. Taxis stop in a long file to take on passengers. His friends have told him that around Rat- chadamnoen there are more soldiers than anywhere else. He hasn’t come out to see soldiers or tanks but to watch the news about the coup. He decides not to take the Pinklao bridge to go to Ratchadamnoen, but turns right to go over the Arun Amarin bridge and past Siriraj hospital on the way to Wongwian Yai. =

=

=

=

The Pata department store, the Arun Amarin bridge, Siriraj Hospital and Wongwian Yai (‘large roundabout’) are landmarks of Thon Buri on the western side of the Chao Phraya river. Ratchadamnoen Avenue (below), on the opposite bank, is the Champs-Élysées of old Bangkok. ratchadamnoenavenuedemocracymonument

เขาหยิบมือถือขึ้นมากด ฝนยังโปรยพอฉ่ำเย็น เขาประคองรถช้าๆ เข้าเลนซ้าย คุยเสร็จแล้วปิดเครื่อง รู้สึกอุ่นใจ คืนนี้คงได้ดูข่าวปฏิวัติเต็มอิ่ม เขาเร่งเครื่องเร็วขึ้น หากช้าไป สถานการณ์ข้างหน้าอาจทำให้เขาไปไหนไม่ได้ หรือไม่อาจต้องย้อนกลับบ้าน He grabs the cell phone and pushes a button. It is still raining enough to keep the air cool. He handles the car gently, driving slowly and sticking to the left lane. When he has finished speak- ing he closes the phone and feels better. Tonight he’ll have his fill of coup news. He speeds up. If he is too slow maybe conditions ahead will prevent him from going anywhere or else force him to go back home.
รถบนถนนน้อยทำให้เขามาถึงวงเวียนใหญ่เร็วกว่าปกติ แวะซื้อบะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำตรงปากซอย ผู้คนหน้าปากซอยดูเยอะเป็นพิเศษ จับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันออกรส เขาเลื้อยรถเข้าจอดในโรงรถอพาร์ตเมนต์ แวะเข้ามินิมาร์ตซื้อเบียร์กระป๋องครึ่งโหลพร้อมขนมขบเคี้ยวอีกถุงใหญ่ระหว่างรอจ่ายเงิน เขาชำเลืองไปมองทีวีในมินิมาร์ต เป็นภาพข่าวจากซีเอ็นเอ็น มีรถถังวิ่งพล่านไปหมด ตัววิ่งภาษาอังกฤษบ่งบอกสถานการณ์ปฏิวัติในเมืองไทย เขารู้สึกตื่นเต้น ยิ้มที่มุมปากคงไม่ผิดหวังที่เลือกมาที่นี่ The traffic is light and he reaches Wongwian Yai faster than usual. He stops at the entrance to the street to buy egg noodles with dumplings and separate broth. There seem to be more people there than usual, forming groups that chatter animatedly. He slithers the car into the parking lot of a block of flats, stops by the minimart to buy a six-pack and a big bag of munchies. While waiting to pay the bill, he glances at the television in the minimart broadcasting a CNN report showing tanks rushing about, the ticker at the bottom of the screen saying in English that there has been a military coup in Thailand. He feels excited, a smile flickers around his mouth. He was right to decide to come here. =

วงเวียนใหญ่
Wongwian Yai
บะหมี่เกี๊ยวแยกน้ำ

Egg noodles with broth

เขาเคาะประตู มีสายตาแนบตรงตาแมว สักครู่ประตูเปิดออก แอร์เย็นฉ่ำวาบเข้าสัมผัสหน้า พร้อมกลิ่นน้ำหอมอวลเข้าจมูก He knocks on the door. An eye comes to the peephole. A moment later, the door opens. Cold air and a heady perfume blast his face and nostrils.
หล่อนยิ้มกว้างโผเข้ากอด เขาดันร่างหล่อนเข้าห้อง ยื่นของให้ หล่อนรับแล้วไปวางไว้บนโต๊ะตัวเล็กหลังห้อง ยัดเบียร์เข้าตู้เย็น ทีวีปิดสนิท หล่อนกลับมาโผกอดเขาอีกครั้ง พยายามไซ้ซอกคอ เขาก้มลงไซ้กลับบ้าง กลิ่นน้ำหอมกรุ่นอยู่ปลายจมูก She grins as she rushes into his arms. Pushing her forward he enters the room, hands over what he has brought. She takes the bags of food and puts them on a small table at the back of the room, stuffs the beer into the fridge. The TV isn’t on. She comes back to hug him once again, nuzzles the nook of his neck. He lowers himself to nestle in hers in turn, her powerful perfume at the tip of his nose. =

ยื่นของให้ หล่อนรับ (he hands things over | she receives): note how English has to be more specific than the Thai in this context.

“ใจเย็นๆ สิ” เขากระซิบปรามเมื่อริมฝีปากหล่อนไล้มาถึงติ่งหู หล่อนผละออก หัวเราะขึ้น เขาถอยมานั่งบนเตียงสีชมพูสะอาดสะอ้าน ‘Take it easy,’ he whispers when her lips slide to the tip of his ear. She pulls out and laughs. He steps back and goes to sit on the impeccably clean pink bed.
“เอารีโมตมาให้หน่อยสิ” เขาร้องสั่ง หล่อนยื่นให้แล้วโผกอดเขาอีก เขากดรีโมตเปิดทีวีช่องปกติยังไม่มีข่าวใดๆ เขาไล่กดไปยังเคเบิลทีวีเมืองนอก แช่ไว้ตรงช่องบีบีซี หล่อนยังคงสนุกอยู่ตรงซอกคอ ‘Give me the remote, will you,’ he orders. She hands it over and then hugs him anew. He clicks on the remote to switch the television on. The national channels still have no news. He switches to the foreign cable TV channels, settles on the BBC. She’s still having fun with the nook of his neck.
“คืนนี้ไม่ทำงานเหรอ” เขาถาม ตายังจ้องทีวี ‘Aren’t you working tonight,’ she asks, staring at the screen.
“ไม่รู้เป็นไร เฮียไล่ให้กลับแต่หัววัน” เขาเอนหลังลงบนหมอนนุ่มๆ รู้สึกขำสำเนียงพูดไทยไม่ชัดของหล่อน หล่อนคงมาจากดอยที่ไหนสักแห่ง เขาเองก็จำชื่อไม่ได้เสียที ‘I don’t know why, the boss drove us out before dark.’ He leans his back on a soft pillow. He’s amused by her funny accent in Thai. She must be from some distant mountain whose name he wouldn’t remember anyway.+ =

=

+ An awkward remark: as if he has never asked her where she is from. The rest of the story says otherwise.

“ผมยังไม่อาบน้ำเลยนะ” เขาปลดกระดุมเม็ดบน เปลี่ยนช่องไปยังซีเอ็นเอ็น ‘I haven’t showered yet, you know.’ He undoes the top button, changes to CNN.
“เดี๋ยวจัดการให้” หล่อนผงกหัวขึ้นมายิ้ม เขาหันมาสบตาหล่อนจังๆ แล้วเหลือบไปจ้องอกคู่งามที่ผงาดอยู่ในเสื้อสายเดี่ยวตัวน้อย หล่อยหลบตาแล้วฟุบลงไปกับอกเขา เขาลากมือลูบไล้โคนขาขาวผ่องที่โผล่พ้นขอบกางเกงขาสั้นสีเขียว หากตัดสำเนียงพูดออกไป คงไม่มีใครรู้ว่าหล่อนเป็นชาวเขาชาวดอย รูปร่างหล่อนสมส่วน สะโพกเต่งตึง หน้าอกได้รูปกลมกลืน ผิวขาวเนียนละเอียด ‘Let me do it.’ She nods and raises her head with a smile. He turns and his eyes meet hers briefly then shift to her beautiful breasts stretching her spaghetti string blouse. She looks away and then flops down on his chest. His hand creeps across her white thighs emerging from her green shorts. Other than the accent, there is no way of knowing she is a mountain girl. She’s well-proportioned, with ample hips, well-rounded breasts and fine white skin.
เขาปล่อยให้หล่อนซุกซนอยู่บนร่างเขาไปเรื่อยๆ มือข้างหนึ่งกำรีโมตแน่น ตามองไปหน้าจอทีวี กดรีโมตสลับไปมาระหว่างช่องเคเบิลในประเทศและต่างประเทศ เปิดเสียงดังลั่นเมื่อมีข่าวสถานการณ์ใหม่ๆ เข้ามา เขาฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ภาพข่าวที่ออกมาทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ในบ้านเมืองดีขึ้น รู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อเห็นความจริงว่าเกิดอะไรขึ้น บางครั้งเขาสลับไปดูทีวีช่องปกติ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีภาพข่าวใดๆ ให้รับรู้ หากมีอยู่บ้างก็เป็นแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติที่ปรากฏออกมาเป็นระยะๆ นานๆ ครั้ง He lets her play tricks on his body at length, one hand firmly holding the remote, his eyes on the TV screen. He keeps switching between domestic and foreign cable channels, turns up the sound whenever there is news of new developments. He doesn’t always listen, but the pictures that come out make him understand the political situation better. He feels relieved when he sees the reality of what has happened. At times he goes back to look at the national channels: everything is as before, there are no pictures to look at, only proclamations from the ‘revolutionary council’ which appear at long intervals. (การ)ปฏิวัติ: strictly speaking, ‘revolution’ (hence คณะปฏิวัติ, ‘revolutionary council’); in common parlance, however, it means a military coup d’état.
“ถอดเสื้อผ้าให้หน่อย” เขาบอกหล่อนแล้วนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ‘Undress me,’ he tells her and then lies still like that.
หล่อนแกะกระดุมเสื้ออย่างชำนาญ ดึงเข็มขัดกางเกงออก ปลดตะขอกางเกงแล้วลากถอดออกจากเขา เขาแค่เผยอตัวขึ้น ไม่นานก็เหลือแค่ลิงตัวน้อย หล่อนเอาเสื้อกางเกงไปแขวนไว้อย่างดี แล้วกลับมาฟุบกับอกเขาอีก She unbuttons his shirt expertly, un- fastens his belt, unhooks his trousers and peels them off his legs. He simply props himself up a little. Before long only his little monkey is left. She takes the shirt and trousers and hangs them up properly and then comes back and drops down onto his chest again.
“ผมยังไม่อาบน้ำนะ ไม่เหม็นเหรอ” หล่อนส่ายหน้า เอามือลูบไล้แผ่นอกเขาไปมา ซุกหน้าไปที่ใบหู ‘I still haven’t showered, you know. Don’t I stink?’ She shakes her head, strokes his chest back and forth with her hand, pressing her face against his ear.
“เดี๋ยวทำความสะอาดให้” เขายิ้ม หล่อนลากมือลงไปตรงลานหน้าท้อง วนปลายเล็บเล่นรอบๆ สะดือ คืบคลานแผ่วเบาเข้าไปในลิงน้อยตัวนั้น เค้นคลึงไปมา เขาหลับตาพริ้ม แทบลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง มือเริ่มคลายจากรีโมต มือหล่อนยังซุกซนอยู่ในลิงตัวน้อย ริมฝีปากลากละไปบนแผ่นอก ไล้ลิ้นทั่วร่าง หล่อนเริ่มไต่วนลงข้างล่าง ผ่านลานหน้าท้อง ไต่วนเวียนอยู่แถวขอบลิงตัวน้อย เขาหายใจไม่เป็นจังหวะ ละจากหน้าจอทีวี รีโมตโดนทิ้งไว้ข้างๆ เสียงรายงานข่าวภาษาอังกฤษยังลั่นมาให้ได้ยิน ‘I’ll wash you.’ He smiles. She draws her hand to the flat of his belly, circles his navel with the tip of her fingers, lightly crawls to the little monkey, presses it back and forth. He closes his eyes, almost forgets everything. His hand begins to let go of the remote. Her hands are still naughty with the little monkey, her lips prowl around his chest, her tongue licks him all over. She begins to wriggle down past his belly and to draw circles around his crotch. He is breathing by fits and starts, ignoring the screen, the remote abandoned to one side, the loud news report in English rambling on.
หล่อนกระชากเจ้าลิงตัวน้อยหลุดจากร่าง… She jerks the little monkey out of its nest…
ภาพข่าวในทีวียังคงเคลื่อนไหว เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หล่อนพลิกร่างขึ้นทาบทับ ก้มลงไซ้ซอกคออีกรอบ เขาจู่โจมกลับพลิกร่างขึ้นข้างบน ซบหน้าลงแนบอกอิ่ม กอดรัดฟัดเหวี่ยงเกลือกกลิ้งไปมาบนเตียงอ่อนนุ่ม เขาไม่นึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเริ่มต้นรวดเร็วปานนี้ ทำไมเป็นอย่างนี้เสมอนะ หล่อนมักเซอร์ไพรส์ด้วยการจู่โจมหนักหน่วงอย่างนี้เสมอ หล่อนจะเป็นอย่างนี้กับแขกทุกคนหรือเปล่า เขานึก The pictures on the screen are still moving, he can’t make heads or tails of them, his heart is no longer in it. She turns her body to straddle him, bends over to nuzzle his throat once more. He suddenly flips her over and ends up on top of her, buries his face into her full breasts, hugging, swinging, circling, wallowing back and forth on the soft bed. He hadn’t thought everything would begin so fast. Why is it always like this? She always surprises him by attacking him wildly. Is she like this with all her guests, he wonders.
หล่อนโผขึ้นบนร่างเขาอีกครั้ง เริ่มขยับตัวเนิบช้า อกอิ่มส่ายไหวกระเพื่อมตามแรงเคลื่อน เขาเอื้อมตะปบเคล้าคลึงเต็มอุ้งมือ หล่อนเริ่มขยับร่างแรงขึ้น ส่ายไหวร่อนร่ายไปมามิหยุดยั้ง เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย She reasserts herself on top once more, begins to sway slowly, her full breasts oscillating under the strength of the waves. He stretches out to caress and knead them in his paws. She begins to move her body more firmly, swerving and swaying cease- lessly. He feels as if his heart is going to explode.
“เห็นแว่นผมไหม” เขาร้องหาแว่น ป่ายมือเปะปะไปทั่ว เขาอยากเห็นร่างหล่อนชัดๆ หล่อนชะงัก พยายามหาแว่นให้เขา ‘Have you seen my glasses?’ he shouts, looking for his glasses, patting with his hands all around. He wants to see her body clearly. She is startled, tries to find his glasses.
“ไม่รู้ว่าผมทับอยู่หรือเปล่า” เขาเอี้ยวตัวแต่ไม่เจอ ‘I wonder if I’m not lying on them.’ He twists to the side but doesn’t see them.
“นี่ไง” หล่อนเอี้ยวตัวหยิบแว่นที่หมิ่นเหม่ตรงขอบเตียง “จะใส่ทำไม เกะกะ ‘They’re here.’ She twists and grabs the glasses resting precariously on the bedstead. ‘Why put them on? They’ll be in the way. =

เกะกะ: usually, ‘messy’, ‘disorderly’, ‘in a jumble’.

“อยากเห็นคุณชัดๆ” หล่อนสวมแว่นให้ เขาเผยอตัวโอบสะโพกกลมกลึงที่เริ่มขยับอีกครั้ง ร่างหล่อนบังทีวีมิด เสียงภาษาอังกฤษยังแว่วแทรกขึ้นมา เขาเอี้ยวตัวจากร่างหล่อน เหลือบมองจอทีวี ภาพข่าวเก่าเหมือนจะวนซ้ำมาอีกรอบ ‘I want to see you clearly.’ She puts them on him. He raises himself slightly to hug her haunches which begin to sway once again. Her body masks the television. The commentary in English is still going on loudly. He twists side- ways to glance at the screen. An old news sequence seems to be shown again in a loop.
หล่อนเริ่มขยับร่างหนักหน่วงขึ้น เขาสะดุ้งเสียวซ่านไปทั้งร่าง ตาเหลือบมองร่างหล่อนสลับกับหน้าจอทีวี ภาพใหม่เริ่มปรากฏขึ้น เขาเห็นรถถังวิ่งว่อนไปมากลางถนนเยอะขึ้น ริมถนนทหารถือปืนรายรอบท่ามไฟสลัวกลางฝนปรอย บางจังหวะหล่อนเล่นเอาเขาผวาสะดุ้งจิกเล็บลงบนสะโพกหล่อน She begins to move fast and hard. He is startled and thrilled through and through. His eyes look alternately at her body and at the TV screen. A new scene appears. He sees a greater number of tanks speeding through the roads. On the roadsides soldiers hold- ing weapons are moving around in the dim light under light rain. Her rhythm is such at times that she stuns him and he scratches her hips with his nails.
เขาทนไม่ไหวแล้ว หล่อนดูไม่มีทีท่าจะหมดพิษสงลงง่ายๆ หน้าจอทีวีเปลี่ยนไป ผู้ประกาศแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติออกมาอีกแล้ว เขาเหลือบไปมอง แล้วกลับมาหาหล่อน หล่อนเหมือนรู้ เร่งเครื่องจนเขาพังพาบฟุบนิ่งไปกับอกหล่อน เขากอดหล่อนแน่นเหมือนจะหลอมละลายเข้าด้วยกัน ต่างคนต่างเหนื่อยหอบไม่แพ้กัน เขายังค้างอยู่กับร่างหล่อน แว่นบิดเบี้ยวจะหลุดมิหลุดแหล่ ผู้ประกาศยังคงอ่านแถลงการณ์ เขาจับใจความไม่ได้แม้แต่น้อย He can’t bear it any longer. She doesn’t look as though she’s about to give up her ministrations. In front of the screen the picture changes. The news- reader of the revolutionary council comes on again. He looks at him and then looks again at her. It’s as if she knew; she speeds up until he explodes and collapses on her chest. He hugs her tight as if they are going to melt together. They are each as tired and panting as the other. He still stays in her. His distorted glasses are about to slip off. The newsreader is still reading out a proclamation. He can’t under- stand what he is saying, not the slightest. พิษสง: usually, ‘dangerous’, ‘vicious’; ‘destructive power’, ‘harmful effect’.
เขาผละจากหล่อน เหยียดร่างนอนนิ่งใกล้ๆ กัน สักพักหล่อนลุกเข้าห้องน้ำ เขายังแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น หยิบหมอนขึ้นหนุนหัว พยายามจดจ่อไปที่ผู้ประกาศ แต่ไม่ทันจะรับรู้อะไร ภาพตรงหน้ากลับหายไป เขาก้มหารีโมต กดไล่ช่องไปเรื่อยๆ ไม่มีอะไรคืบหน้ามากนัก เขาทิ้งรีโมตนอนนิ่งลงไปอีก เสียงน้ำจากฝักบัวแว่วแข่งเสียงฝนข้างนอก He comes out of her and they lie still side by side. After a while she gets up and goes to the bathroom. He still stays still like that, picks up the pillow and slips it behind his head, tries to concentrate on the newsreader, but before he can understand anything the picture in front of him disappears. He bends over looking for the remote, changes channels. Nothing much is happening. He drops the remote and lies back motionless once more. The sound of the shower competes with that of the rain outside.
เขาเพิ่งรู้จักหล่อนไม่กี่เดือนนี่เอง หล่อนทำงานในอาบอบนวดมีคลาสแห่งหนึ่ง เผอิญเขาเข้าไปเป็นลูกค้า จากนั้นเลยติดต่อเป็นการส่วนตัวเรื่อยมา หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา หลังๆ หากมีโอกาสเขาจะมาหาหล่อนที่ห้องเสมอ เมื่อสัมผัสลึกๆ หล่อนเป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง หล่อนเล่าว่าทำงานอย่างนี้มาตั้งแต่สาวๆ บ้านเดิมอยู่บนดอย ต้องลงมาทำงานในเมืองเพื่อชดใช้หนี้ให้ที่บ้าน หล่อนต้องตระเวนทำงานไปทั่วหัวเมืองใหญ่ๆ สลับกันไป จริงไม่จริงเขาไม่แน่ใจนัก เรื่องเล่าทำนองนี้มักได้ยินจากพวกหล่อนบ่อยๆ He met her only a few months ago. She worked in a classy massage par- lour which he happened to patronise. After that they started meeting pri- vately. She seems to fancy him. Lately, whenever there is an opportunity he comes and visits her here. When you know her well, she is to be pitied. She has told him she has worked like this ever since she was a young woman. Before, she lived on the mountain. She had to come down to work in town to pay for the debts at home. She had to travel for work in all the big towns, one after the other. True or not, he isn’t quite sure. This kind of tale you can always hear from women like her. =

=

=

หล่อนมีท่าทีโอเคกับเขา: alternative translation: ‘She seems OK with him,’ which is ambiguous.

เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาซด ความเย็นซ่านแผ่ทั่วร่าง ความเหนื่อยหอบแทบปลิดทิ้ง กำลังวังชาคล้ายกลับมาอีกครั้ง เสียงน้ำจากฝักบัวยังแว่วมา รู้สึกหล่อนอาบน้ำนานเหลือเกิน He walks over to open the fridge, picks up a can of beer he opens and drinks. Its coolness spreads all over his body. The panting is almost over, his strength is returning. He can still hear the shower, feels she’s taking a long time showering.
หลังเบียร์หมดไปครึ่งกระป๋อง หล่อนพาร่างเปลือยเปล่าออกมาจากห้องน้ำ เม็ดน้ำยังพราวร่าง หล่อนหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดใบหน้า ไล่ลงมาตามต้นคอ วนไปมาตรงอกอิ่ม หล่อนส่งสายตาขี้เล่นมายังเขา He has drunk half the can by the time she comes out of the bathroom naked, still studded with drops of water. She picks up a small towel to wipe her face, then her neck and back and forth across her full breasts. She looks at him with playful eyes.
“มานี่สิ” เขาเรียก “เดี๋ยวเช็ดตัวให้” ‘Come here,’ he calls. ‘Let me dry you.’
หล่อนเดินมาหา โยนผ้าขนหนูคลุมหน้าเขา เขาส่งเบียร์กระป๋องให้ หล่อนซดเบียร์อึกใหญ่นั่งลงข้างๆ เขายกตัวขึ้นนั่ง เช็ดแผ่นหลังหล่อน เขาให้หล่อนยืนขึ้น เช็ดตรงสะโพกไปมา สักครู่เขาโยนผ้าขนหนูทิ้ง She walks to him, throws the towel over his face. He hands over the can of beer to her. She takes a big swig, sits down beside him. He sits up, wipes her back. He makes her stand up, wipes her breasts from side to side. After a while he throws the towel away.
“ขี้เกียจแล้ว” เขารวบหล่อนมาไว้ในอ้อมแขน ระดมจูบพรมทั่วร่าง กรุ่นหอมไปด้วยครีมอาบน้ำที่เขาไม่คุ้นนัก คราวนี้เขาเป็นฝ่ายรุกบ้าง หล่อนทอดร่างลง ขณะไซ้อกคู่งาม หล่อนไถลตัวลง แนบปากกระซิบข้างหู “จะดูหนังไหม” ‘Fed up.’ He gathers her in his arms, kisses her all over. She is fragrant from some shower cream, a scent he isn’t quite familiar with. This time he is the one to start the round. She stretches out. As he nuzzles her beautiful breasts, she eases herself down, brings her mouth to his ear and whispers, ‘How about a movie?’
“ไม่ล่ะ จะดูข่าว” หล่อนเงียบไป ‘No, I want to watch the news.’ She is silent.
เขากับหล่อนสนุกกันอย่างคลั่งบ้าอีกครั้ง จบลงด้วยความสุขทะลักล้น เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเอาพลังมาจากไหน ไม่รู้สิ เขานึกแปลกใจตัวเอง หล่อนก็คงแปลกใจตัวเขาเช่นกัน ปกติเขาไม่เคยคึกคักเช่นนี้ He and she have another session of hectic fun that ends in overflowing happiness. He’s not sure where he gets his energy from. Really. He wonders about himself. She must be wondering too. Usually he isn’t that ebullient.
ระหว่างหยุดพักกินเบียร์แกล้มบะหมี่เกี๊ยว เขาหันไปสนใจข่าวปฏิวัติอีกครั้ง ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายงานปกติ เขายังพึ่งพาช่องเคเบิลจากเมืองนอก สลับฟังแถลง- การณ์ตามช่องทั่วไป ยิ่งดึกรู้สึกแถลงการณ์ยิ่งเข้มข้นขึ้น รัฐธรรมนูญถูกฉีกไปแล้ว เขารู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก กฎหมายหลายๆ ฉบับถูกตราขึ้นโดยแถลงการณ์ของคณะปฏิวัติ และเมื่อแถลง- การณ์ฉบับหนึ่งประกาศให้พรุ่งนี้เป็นวันหยุดราชการ เขารู้สึกเบียร์ลื่นคอขึ้น อาการผ่อนคลายเกิดขึ้น ครั้นเบียร์ครึ่งโหลหมดลง อาการคึกก็เริ่มซ่านขึ้นมาอีก เขาเลยสนุกกับหล่อนอีกรอบ ก่อนผล็อยหลับคาพับกับทีวีที่ยังเปิดค้างไว้ As they take a break with beer and the noodles snack, he turns his interest to news of the coup again. The Thai channels still aren’t back to normal programming. He still relies on the foreign cable channels interspersed with the proclamations broadcast by the national channels, which are increasingly harsh as the hours pass. The constitution has been torn. He feels oddly hurt. Several edicts have been issued by the revolutionary council and when one communique announces that tomorrow is decreed a public holiday, he feels the beer go easier down his throat. He can now relax. When the half-dozen cans of beer are empty, he feels high-spirited again, so he has fun with her once more before drifting into sleep right in front of the TV still switched on. =

=

=

=

=

=

=

=

กฎหมายหลายๆ ฉบับ cannot be translated as ‘several laws’ in this context: they are edicts (คำสั่ง, คำประกาศ).

=
เขาตื่นขึ้นเมื่อหล่อนเขย่าตัวปลุก เขางัวเงียเปิดเปลือกตาอย่างยากลำบาก ปวดหนึบตรงขมับ รู้สึกงวยงงว่ากำลังนอนอยู่ที่ไหน เมื่อคืนเขาเพลียเอามาก หลับฟุบเหมือนนักมวยถูกน็อก สติเขาเริ่มกลับมาแล้ว จำได้ว่าตัวเองยังนอนอยู่ห้องของหล่อน ใช่แล้ว วันนี้คณะปฏิวัติประกาศให้เป็นวันหยุดราชการ เขาเลยยังไม่ได้กลับบ้าน หล่อนเขย่าตัวเขาแรงขึ้น He wakes up when she shakes him to get him up. Drowsy, he opens his eyelids with difficulty, throbbing pain in his temples. He feels puzzled as to where he has slept. Last night he was very weak, sank into sleep like a knocked-out boxer. He’s beginning to recover his lucidity, can remember he is in her room. That’s right, the revolu- tionary council has proclaimed today a holiday, so he hasn’t gone back home yet. She shakes him more strongly.
“ตื่นเถอะ ซื้อหนังสือพิมพ์มาให้แล้ว” หล่อนวางหนังสือพิมพ์สองฉบับบนร่างเขา เขากวาดไปไว้ข้างตัว อาการงัวเงียยังไม่เปิดโอกาสให้เขาทำอะไร ได้แต่ส่งเสียงเออออออกไปอย่างพ้นไปที หล่อนช่างน่ารักเสียจริง เมื่อคืน ก่อนผล็อยหลับ เขาบอกหล่อนว่าหากตื่นก่อนช่วยออกไปซื้อหนังสือพิมพ์ให้ด้วย เชื่อแน่ วันนี้ผู้คนคงแห่กันไปซื้อหนังสือพิมพ์จนเกลี้ยงแผง เขาอุ่นใจขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหล่อน ‘Wake up. I’ve bought the papers.’ She places two newspapers on his chest. He sweeps them aside. He’s still too drowsy to do anything, merely uttering a few uh-huh just like that. She’s really lovely. Last night before falling asleep he told her if she woke up first to go out and buy the newspapers. For sure, today people would scramble for newspapers and they would be sold out in no time. He feels better when he hears what she says.
“มีน้ำเต้าหู้ให้กินด้วย” เขาแว่วเสียงหล่อนก่อนหลับพับลงไปอีก ‘There’s tofu for breakfast too,’ he hears her say before he drifts into sleep again.
เขาตื่นขึ้นมาหลังงีบพักหนึ่ง สมองปลอดโปร่งขึ้น อาการงัวเงียหายไปแล้ว เขารีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา กวาดสายตาอ่าน เป็นหนังสือพิมพ์หัวสีที่เขาไม่ค่อยได้อ่านนัก หยิบหมอนหนุนหัวในท่าถนัด อย่างที่คาดไว้จริงๆ คำว่า “ปฏิวัติ” ถูกพาดหัวไม้ตัวเบ้อเร่อเหมือนกันทั้งสองฉบับ และคงเหมือนกับอีกหลายๆ ฉบับอย่างไม่ต้องสงสัย He wakes up again after a while with a clearer brain. He’s no longer drowsy. He hurriedly grabs a newspaper and scans it. It’s a popular newspaper he doesn’t normally read. He takes the pillow and adjusts it behind his head to read in a comfortable position. As he expected really, the word ‘coup’ is printed in huge letters on both papers and no doubt in many others.
“ฉบับที่สั่งล่ะ” เขาถามขึ้น ‘What about the one I told you to buy,’ he asks.
“หมดแล้ว มีแค่นี้แหละ” หล่อนเดินมาหาเขา “กินนี่สิ” หล่อนยื่นแก้วให้ ‘Sold out. That’s all there was.’ She walks up to him. ‘Eat.’ She holds out a bowl.
“อะไรเหรอ” ‘What is it?’
“น้ำเต้าหู้” ‘Tofu.’
“กาแฟน่าจะดีกว่า” หล่อนเลี่ยงไปชงกาแฟ เขาวางหนังสือพิมพ์ เดินเข้าห้องน้ำ ฉี่เสร็จกดชักโครกลั่น ออกมาจุดบุหรี่สูบ กาแฟหอมกรุ่นคอยท่าอยู่แล้ว หล่อนนอนเล่นอยู่บนเตียงหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดู ‘Coffee would be better.’ She sneaks away to make coffee. He puts down the newspapers, goes into the bathroom, takes a leak and flushes the noisy toilet, comes out and lights up a cigarette. Fragrant coffee is already waiting. She lies down on the bed, picks up a newspaper and has a look.
“อ่านให้ฟังหน่อยสิ” เขาแกล้งแซวหล่อน เพราะรู้ว่าหล่อนอ่านหนังสือไม่ค่อยออก เวลาเขามาที่นี่ หากมีเวลาว่างเขาจะสอนให้หล่อนอ่านหนังสือเสมอ หล่อนบอก ว่าตอนอยู่บนดอยได้เรียนหนังสือน้อยมาก หากเปรียบเทียบกับการพูด ทักษะการอ่านยังเป็นรองหลายขุม เขาขำเสมอเมื่อหล่อนเปล่งเสียงอ่านหนังสือแบบผิดๆ ถูกๆ ถึงอย่างไรหล่อนก็มีความพยา- ยามเป็นเยี่ยม รักการอ่าน ไม่เคยท้อในการสะกดคำ ‘Read it out loud, will you,’ he taunts her because he knows she can’t quite read. Whenever he comes here, if he can spare the time he teaches her how to read. She has told him that when she was on the mountain she studied very little. Compared with speaking, her reading skill is much inferior. He’s always amused when she endeavours to read, making plenty of mistakes. For all that, she’s really eager, she likes to read and is never reluctant to spell.
“เอาสิ” เขากระตุ้นอีกครั้ง เหมือนหล่อนกำลังรอคำพูดนี้อยู่ หล่อนเพ่งสายตาไปบนหน้าหนังสือพิมพ์ ลากนิ้วมือไปบนแถวอักษร พยายามสะกดคำสลับไปมา แต่ไม่เป็นผล เขาพยายามลุ้น เฝ้าดูพัฒนาการของหล่อนจากที่เขาเคยสอนให้ ‘Do it,’ he prods her again. As if she was waiting for those words, she brings her eyes to the newspaper, one finger following the alignment of words, trying to spell the words back and forth but not succeeding. He tries to cheer her, observing her progress from what he has taught her.
“คำนั้นแหละ ตัวใหญ่ๆ น่ะ อ่านสิ” เขาบอกให้หล่อนอ่านคำว่า “ปฏิวัติ” ออกจะเป็นคำยากอยู่สักหน่อย หล่อนจ้องเขม็งเข้าไปอีก บางจังหวะคล้ายจะหลุดคำบางคำออกมา ในที่สุดหล่อนตัดสินใจเปล่งเสียงออกมา ‘That word, yes, that one. Read it.’ He tells her to read the word ‘patiwat’ which is rather difficult to spell and pronounce*. She peers at it again. Several times she’s on the verge of mouthing something. Finally she decides to produce a sound. =

=

* The word is spelt ‘ptiwati’ with two different letters for the ‘t’ sound.

“ติ…ติ… อ่านได้แค่นี้แหละ ยากจัง” หล่อนยอมแพ้ ส่ายหน้าไปมา เขาหัวเราะขึ้น หล่อนคงคุ้นเฉพาะตัวหลัง ‘Ti … ti … that’s all I can read. It’s so difficult!’ She acknowledges defeat, shakes her head. He laughs. She can only read the last syllable.
“ไม่ใช่อย่างนั้น นั่นมันแค่เฉพาะตัวหลัง ไม่ใช่คำทั้งหมด ลองดูใหม่ซิ” เขายังคงหัวเราะ หล่อนหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน แล้วก้มหน้าลงไปอีก ‘It isn’t like that. That’s only the last letters, not the whole word. Try again.’ He’s still laughing. She laughs too, then lowers her head again.
เขาสูบบุหรี่จนหมดมวนแล้วเดินกลับไปที่หล่อน He smokes his cigarette entirely then walks back to her.
“เป็นไง ได้ไหม” หล่อนส่ายหน้า ‘So? How is it going?’ She shakes her head.
“ไม่เป็นไรหรอก คำนี้มันยากไปหน่อย” ‘Never mind. That word is rather difficult.’
“แล้วอ่านว่าอะไรล่ะ” ‘So how do you read it?’
“อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” เขาลากเสียงช้าๆ หล่อนพยายามจำ ‘It reads “pa-ti-wat”.’ He pronounces each syllable slowly. She tries to remember.
“ปา-ตี-วัด” ‘Par-tee-wat.’
“ไม่ใช่ เอาใหม่ จำดีๆ นะ อ่านว่า ปะ-ติ-วัด” ‘Wrong. Try again and remember, okay? It reads “pa-ti-wat”.’
“หมายถึงอะไรล่ะ” หล่อนแทรกถามขึ้น ‘What does it mean?’ she interrupts.
“ก็…” เขาพยายามนึก “การเข้าไปยึดอำนาจจากรัฐบาลมาเป็นของตัวเอง” เขาไม่อยากอธิบายอะไรมาก เลยบอกออกไปอย่างนั้น ‘Well…’ He tries to think. ‘It means taking away the power from the government for oneself.’ He doesn’t want to explain much, so he leaves it at that.
“ใครเป็นคนยึดล่ะ” ‘Who is it that’s taking it away?’
“ก็ทหารน่ะสิ” ‘The military, of course.’
“ทหารเหรอ เมื่อกี้ก็เห็นทหารที่ปากซอย ถือปืนด้วย” ‘Soldiers, is it? Just now I saw soldiers at the entrance to the street. They had weapons too.’
“นั่นแหละ พวกปฏิวัติล่ะ” หล่อนนิ่งไป ก้มดูหนังสือพิมพ์อีกรอบ หล่อนชี้ไปที่รูปอดีตนายกรัฐมนตรี ‘That’s it. They are the coup makers.’ She’s silent, bends over for another look at the newspaper. She points to a picture of the former prime minister.
“งั้นก็คนนี้สิที่ถูก…” ‘So it’s him who was…’
“ใช่ คนนี้แหละ” เขาแทรกขึ้น หล่อนเงียบไปนาน แล้วเงยหน้าขึ้น ‘Yes, this man,’ he breaks in. She’s silent for a long while then raises her head.
“หนูชอบ คนบ้านเดียวกับหนู” เขาเงียบไปบ้าง จิบกาแฟแล้วอัดบุหรี่ ‘I like him. He’s from the same village as me.’* It’s his turn to be silent, sipping coffee and smoking. * That would be San Kamphaeng, in Chiang Mai province.
“ทำไมเขาโดนปฏิวัติล่ะ” หล่อนยังเซ้าซี้ถาม เขาชักรำคาญ ขี้เกียจยุ่งกับหล่อนอีก หันไปกดรีโมตเปิดทีวี ทีวีช่องทั่วไปยังไม่มีรายการปกติ เขากดไล่ไปตามช่องเคเบิลต่างๆ ยังไม่มีข่าวคืบหน้าอะไรมาก ส่วนใหญ่จะเป็นภาพข่าวเดิมๆ ตั้งแต่เมื่อคืน เคเบิลเมืองนอกเสนอข่าวตามปกติ ไม่เกาะติดเหมือนเมื่อคืน มีแค่ตัววิ่งสั้นๆ บอกสถานการณ์ในเมืองไทยโดยรวม ‘Why did they take his power away?’ she persists, annoying him. Fed up with her, he turns to punch the remote to turn on the TV. The national channels still don’t run their normal programmes. He switches to the cable TV channels and goes through them. They don’t have much news about new develop- ments. For the most part, they are still broadcasting newsreels from last night. The foreign cable channels are broadcasting the news as usual, with no live takes like last night, only short ticker notes on the general situation in the country.
เขากลับมาอ่านหนังสือพิมพ์ หล่อนนอนอยู่ใกล้ๆ ดึงเซกชันบันเทิงไปอ่าน เขาผล็อยหลับไปอีก ตื่นขึ้นมารู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้น เดินเข้าห้องน้ำ เช้ามากแล้ว เขาควรจะกลับเสียที หากเลยไปถึงเที่ยวเดี๋ยวจะยุ่งกันใหญ่ He goes back to reading the news- papers. She lies next to him, reading the entertainment sections. He drifts into sleep again, wakes up feeling energetic, goes to the bathroom. Much of the morning is gone, he should go back home. If he gets there after noon, he’ll be in trouble.
เมื่อน้ำอุ่นๆ จากฝักบัวกระทบร่าง เขาเริ่มคึกคักขึ้นมาอีก แง้มประตูเรียกหล่อนให้เข้ามาอาบน้ำด้วยกัน หล่อนทำหน้างงๆ เขาพยักหน้าคะยั้นคะยอ หล่อนยิ้มขึ้น เดินรี่เข้ามาหา พร้อมเปลื้องผ้าทีละชิ้น เขาอาบน้ำกับหล่อนอย่างสนุก ยาวนานและต่อเนื่อง ก่อนจะมาปิดเรื่องบนเตียงอ่อนนุ่ม When the warm water from the shower strikes his body, he becomes frisky again, opens the door slightly and calls her to come and shower with him. She looks puzzled. He nods eagerly. She smiles, walks straight to him, discarding her clothes one by one. He and she have fun together showering, taking their time, before ending the chapter on the soft bed.
เขาเข้าห้องน้ำอีกรอบ กลับออกมาอย่างอ่อนระโหย เช็ดเนื้อเช็ดตัว สวมเสื้อผ้าด้วยมือไม้อ่อนล้ากว่าปกติ แข้งขาชักเริ่มสั่น เขาพยายามเก็บอาการให้ดูปกติ หันไปมองกระจก เห็นหน้าตัวเองไม่ชัดนัก เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ He enters the bathroom once more, returns exhausted, towels himself, dresses with hands wearier than usual, his legs beginning to wobble. He tries to prevent his symptoms from showing, turns to look at the mirror, sees his face rather blurred, so stands closer.
“ช่วยหาแว่นให้หน่อย” เขาบอกหล่อน ตายังจ้องกระจก หน้าเขาออกจะซีด หล่อนสาละวนควานหาแว่นบนเตียง ‘Find my glasses, will you,’ he tells her, his eyes still on the mirror. His face is wan. She feverishly looks for his glasses on the bed.
“ไม่เห็นมี” ‘I can’t find them.’
“หรือหล่นใต้เตียง ลองดูในซอกเตียงสิ” หล่อนเอี้ยวตัวล้วงมือลงไป ควานไปมาก่อนชูแว่นขึ้น หล่อนเช็ดเลนส์แว่นกับเสื้อยืด ยื่นให้เขา เขารับมาสวม รู้สึกแปลกๆ ไม่ลงตัวเหมือนเดิม โครงแว่นบิดเบี้ยวไม่ได้รูป เขาดึงออกมาใหม่ ดัดโครงแว่นให้เข้ากับรูปหน้า เขาอาจเผลอทับมันตอนนอนหรือขณะสนุกอยู่กับหล่อน หรืออาจหล่นกระแทกพื้น เขาสวมกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้ดีขึ้นหน่อย แต่ยังหลวมๆ ไม่กระชับแน่นเหมือนเดิม ‘Maybe they fell under the bed. Look into the corners.’ She leans over and her stretched hand swipes underneath and eventually retrieves the glasses. She cleans them with her t-shirt, hands them over to him. He takes them and puts them on, feeling strange. They don’t fit as before. The frame is out of shape. He takes them off, bends the frame to fit the shape of his head. He must have squashed them without realising it when he was sleeping or when he was having his fling with her or they may have got out of shape when falling to the floor. He puts them back on again. This time it’s much better, but they are still loose, not as tight-fitting as before.
เขาเห็นหน้าตัวเองในกระจกชัดขึ้น หน้าซูบเซียวกว่าเดิม เขายกมือลูบหน้าไปมา พยายามปรับสีหน้าให้ปกติ ตกแต่งผมเผ้าเข้าที่เข้าทาง สลัดคอ กระดูกลั่นกรุบกรับ ทุกอย่างดูท่าจะเรียบร้อยลงตัว เขาเก็บบุหรี่ กุญแจรถ ใส่กระเป๋าเสื้อ หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นหนีบแขน เปิดกระเป๋าเงิน หยิบเงินก้อนหนึ่งส่งให้หล่อน หล่อนยื่นมือมารับ ยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณ He sees his face in the mirror more clearly. His face is paler than before. He raises his hand and strokes his face back and forth, trying to make it return to its normal complexion, tidies his hair, flexes his neck, making bones crack. Everything seems to be working normally. He gathers his cigarettes and the car keys, puts them in his shirt pocket, picks up the newspapers and slips them in his armpit, opens his purse, takes out a few banknotes and gives them to her. She holds out her hand to receive the money and smiles as she says thank you.
=
เขาเคลื่อนรถออกจากอพาร์ตเมนต์ เปิดมือถือ แวะตลาดใกล้บ้าน ซื้อกับข้าวถุงติดไม้ติดมือไปฝากลูกเมีย แม่ค้าคุยกันลั่นตลาดเกี่ยวกับสถานการณ์เมื่อคืน เขาเห็นทหารยืนประจำการแถวสะพานข้ามแม่น้ำเต็มไปหมด รถฮัมวีติดปืนกลวิ่งว่อนไปวนมาชวนผวายิ่ง ผู้คนดูจะสนุกสนานกับมันมากกว่าขยาดขลาดกลัว He drives away from the block of flats, opens his cell phone, stops by the market near his house, buys bags of food to share with his wife and chil- dren. Female vendors all over the market are jabbering about last night’s events. He sees lots of soldiers stand- ing all over the bridge across the river. Humvees with automatic weapons speed back and forth in a most scary way. People seem to be having fun rather than looking horrified.
เขากลับถึงบ้านในตอนทีวีเริ่มมีรายการปกติ ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติ แนนนั่งดูทีวีแต่เช้า ลูกๆ ไม่แน่ใจว่าตื่นกันหรือยัง เขาหอบข้าวของที่ซื้อมาไปไว้ในครัว เดินกลับมาที่โซฟาหน้าทีวี แนนละจากจอทีวีหันมาทางเขา When he arrives home, the tele- vision has begun to resume normal programming. Everything is getting back to normal. Naen has sat watching television all morning. He isn’t sure whether the children are up or not yet. He takes the foodstuffs he has bought to the kitchen, walks back to the sofa in front of the television. Naen’s eyes leave the screen to look at him.
“เป็นไงล่ะ ท่าจะเสียล่ะสิ” แนนทักยิ้มๆ แล้วหันกลับไปที่หน้าจอทีวี เขาผุดยิ้มขึ้นทุกอย่างเป็นไปตามคาด หล่อนเข้าใจมาโดยตลอดว่าที่เขาหายไปทั้งคืน เขาจะไม่ไปไหนไกล นอกเสียจากตั้งวงเล่นไพ่ที่บ้านเพื่อนคนใดคนหนึ่ง ‘So how was it? Did you lose much?’ she greets him with a smile and then turns back to the TV. He smiles. Everything is going as expected. She has understood all along that having disappeared all night he didn’t go very far but played cards at some friend’s house.
“แล้วลูกๆ ล่ะ” เขาเอนหลังลงนอนบนโซฟายาว หยิบหมอนหนุนหัว ถอดแว่นวางไว้ตรงหน้าอก หลับตาปริ่ม หาวหวอดใหญ่ หูแว่วเสียงจากทีวี ‘What about the kids?’ He eases himself down on the sofa, takes a pillow to support his head, takes off his glasses and places them on his chest, closes his eyes, has a mighty yawn, the noise of the TV in his ears.
“ออกไปแต่เช้าแล้ว เห็นบอกเพื่อนๆ ชวนไปดูรถถัง” ‘Oh, they left early this morning. They said their friends invited them to go and see the tanks.’
“เออ ไอ้เด็กพวกนี้ยังไม่เคยเห็นรถถังออกมาวิ่งบนถนนล่ะสิ คงตื่นเต้นบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ไม่เหมือนรุ่นเราหรอก ชินเสียแล้ว” ‘Right. These children have never seen tanks out in the streets before, so it’s normal they’re excited, unlike us: our generation is used to them.’* * There have been some twenty coups or coup attempts in Thailand since 1932 but the previous one was fifteen years earlier.
“แล้วข้างนอกเป็นไงบ้าง” แนนหันมาถาม ‘What is it like outside,’ Naen turns to ask.
“ก็ปกติดี ไม่เห็นมีอะไร มีก็แต่ทหารรักษาความปลอดภัยตามจุดต่างๆ เต็มไปหมด ตำรวจดูท่าจะหงอยไปเลย” ‘As usual. Nothing much. Only soldiers to ensure security in various spots. As for the police, they’ve made themselves scarce.’
“เมื่อคืนฉันอดห่วงคุณไม่ได้ แต่พอหัวถึงหมอนก็หลับยาวเลยล่ะ ม้วนเดียวจบ ตื่นมาเช้าเลย” ‘Last night I couldn’t help worrying about you, but as soon as my head touched the pillow, I conked out and slept without a break until morning.’
“ก็ดี หลับง่ายๆ ไม่ต้องกังวลอะไรมาก ทุกอย่างปกติ ไม่มีอะไรหรอก” ‘Sleeping easily’s good. Nothing much to worry about. Everything’s normal. There’s nothing, really.’
เขาปิดตานิ่งกะพักสายตา แต่เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาเกือบเที่ยง He keeps his eyes closed to rest them but somehow drifts into sleep. It’s almost midday when he wakes up.
“ตื่นแล้วเหรอ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าว” เสียงแนนลั่นขึ้นจากห้องครัว เขาสอดส่ายสายตาหาแว่น มันคงหล่นอยู่บนพื้น เขาลุกขึ้นมาหา ไม่มี มันไปหล่นอยู่ตรงไหนนะ ‘So you’re up, are you? Go and take a shower and then we’ll have lunch,’ Naen’s voice resounds from the kitchen. He looks for his glasses. They must have slipped to the floor. He gets up to find them. Nothing. Where can they have gone?
“แนน” เขาตะโกน ‘Naen!’ he shouts.
“อะไร” ‘What?’
“เห็นแว่นผมไหม” ‘Have you seen my glasses?’
“เอาอีกแล้วคุณนี่ เวลาถอดไม่เคยวางให้เป็นที่เป็นทาง วางมั่วซั่วสะเปะสะปะอยู่เรื่อย แล้วให้ฉันหาทุกที” หล่อนเดินบ่นออกมาจากครัว ตะหลิวติดมือมาด้วย ‘Again! Oh, you … When you take them you just discard them, you don’t pay attention to where you put them and you leave it to me to find them ev- ery time.’ She walks out of the kitchen complaining, a ladle still in her hand.
เขาสำรวจตามซอกมุมโซฟา เจอมันจนได้ เมื่อหยิบขึ้นมา เขาแทบเขวี้ยงออกจากบ้าน เขายื่นซากแว่นให้แนนดู He surveys the corners and folds of the sofa and finds them. When he picks them up, he almost throws them out of the house. He holds out their remains for Naen to see.
“เละเลย คราวนี้พังจริงๆ ด้วย” เขาโอดครวญ ‘Crushed! This time they’re broken for good,’ he laments.
“ฉันว่าแล้ว คุณนอนทับมันไม่รู้กี่รอบ มันทนได้ก็เก่งล่ะ สมน้ำหน้า ไม่เคยระวังเล้ย!” แนนยิ้มเยาะ เดินกลับเข้าครัว ‘What did I tell you? You’ve lain on them so many times it’s amazing they didn’t break earlier. Serves you right. You’re never careful.’ Naen, smiling mockingly, walks back into the kitchen.
“จะทำไงดีล่ะคราวนี้” เขาบ่นขึ้น “มองอะไรไม่ชัดเลย” ‘What am I going to do this time?’ he complains. ‘I can’t see anything clearly.’
เขานอนลงไปบนโซฟาอีกรอบ พยายามเพ่งมองทีวี แต่กลับพร่ามัวไปหมด อาการปวดตาเริ่มกำเริบ เขาหลับตานิ่งฟังเสียงทีวีไปเรื่อยๆ มีเสียงประกาศของคณะปฏิวัติดังแทรกรายการปกติขึ้นมา เขาลืมตาขึ้น จ้องไปที่ทีวีอีกครั้ง เห็นเพียงภาพมัวๆ ของผู้ชายที่กำลังอ่านประกาศ เขาเอื้อมไปหยิบรีโมต เปิดเสียงดังขึ้น He lies down on the sofa once more, trying to peer at the TV, but it’s all blurred. His eyes are beginning to hurt. He closes his eyes tight and listens to the television. There’s a proclamation from the revolutionary council inter- rupting the normal programme. He opens his eyes, stares at the screen once again, sees only the blurry picture of a man reading the proclamation. He stretches out to grab the remote, turns the sound on louder.
“คุณจะบ้าเหรอไง หูแตกกันพอดี!” แนนว้ากลั่นมาจากห้องครัว ‘What’s wrong? Are you mad? You’re bursting my eardrums!’ Naen yells from the kitchen.
“ก็ผมมองไม่เห็นนี่” ‘I can’t see anything!’
“แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน คุณนี่ท่าจะบ้า” ‘What’s that got to do with anything? You must be out of your mind.’
เขาลดเสียงลง หลับตานอนฟังนิ่ง สักพักแนนเดินออกมา He lowers the sound, closes his eyes, listens quietly. After a while Naen walks out.
“คุณไปอาบน้ำ กินข้าวกินปลาเสียก่อน เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปตัดแว่นอันใหม่” เขารู้สึกเหมือนเสียงสวรรค์ ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดี ‘Go and take a shower and after lunch I’ll take you to have a new pair of glasses made.’ To him this sounds like heaven. He himself doesn’t know yet what to do.
“ออกไปเลยไม่ได้เหรอ ปวดตาจะแย่อยู่แล้ว มองอะไรก็ไม่ชัด” เขาอ้อนเสียงอ่อน ‘I can’t go out. My eyes hurt a lot. I can’t see anything clearly,’ he pleads with a small voice.
“อย่าบ่นไปเลยน่า ก็แค่อาบน้ำ กินข้าว ไม่เห็นจะต้องใช้สายตาเลย คุณทำทุกวันอยู่แล้วนี่ ไม่ใช่อ่านหนังสือสักหน่อย แหม แค่นี้จะเป็นจะตาย ทีทำอย่างว่าไม่เห็นต้องใส่แว่นเลย ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้” ‘Stop complaining, will you. Just shower and eat, you don’t have to use your eyes for that, you do it every day. It’s not like reading. Gee, just that and it’s a matter of life and death! And even in bed when you perform you don’t need glasses either. Go and take a shower now.’
เขาอมยิ้มให้กับคำพูดของแนน โดยไม่ทันตั้งตัวหล่อนดึงตัวเขาขึ้นจากโซฟา เจอไม้นี้เข้าไปเขาเลยยอมทุกอย่าง คลำทางเข้าห้องน้ำอย่างทุลักทุเล He has a secret smile at Naen’s words. Before he can do anything, she pulls him out of the sofa. Being manhandled in this way, he cannot but comply, so he gropes his way to the bathroom.
จะบ้าตาย เขาต้องอาบน้ำอีกรอบหรือนี่ เขาเปิดฝักบัวทิ้งไว้ เบี่ยงตัวหลบสายน้ำรู้สึกหนาวขึ้นมาจับจิต เขาเอื้อมไปปิดฝาชักโครก นั่งลงมองสายน้ำกระทบพื้น ตาเขาพร่าไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในอีกโลกหนึ่ง โลกที่มีแต่ความพร่ามัว เลือนราง ไม่มีอะไรชัดเจน สัญชาตญาณเดิมๆ เท่านั้นที่ประคับประคองนำพาเขาไป เมื่อไหร่เขาจะกลับสู่โลกเดิมที่สว่างไสวและคุ้นเคยเสียที เขารำพึงขณะนั่งกุมหน้าอยู่บนฝาชักโครก Damn it, he must shower anew! He turns on the shower and lets it pour down, twisting to avoid the flush of water. He feels cold to the marrow. He stretches out to lower the lavatory seat, sits down and looks at the water splashing on the floor. His vision is totally blurry. He feels as though he has fallen into another world altogether, a world of total blur, with fuzzy forms, nothing clear. Only his former instinct guides him. When will he go back to the former world that is bright and familiar, he rambles as he sits, holding his head in his hands, on the lavatory seat.
=

‘Ha Waen Hai Noi’ in Chor Karrakeit 43, 2008

Vachara Sajasarasin is the pen name of Watchara Phetchphromsorn. Born 1975 in a district of Surat province in the South, Vachara works at the Administrative Court
in Bangkok and writes short stories
in his spare time. His first collection
of short stories, Things we forget, earned him the SEA Write Award in 2008.
=watchara
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 436 other followers